Imizi imi ngenxa yezizatho ezintathu: 1. Ecansini lapha lihambelana ngenye indlela esabekayo. Hierdie studie van Afrikaanse tekste oor die Kongo (DRK) strek vanaf 1912 - toe DF Malan die eerste wit Afrikaner geword het wat ‘n reisbeskrywing oor sy besoek aan die Kongo gepubliseer het (Naar Congoland, 1913) - tot 2012 . Die navorsingsverslag ondersoek beeldvorming rondom die Kongo/(Midde-)Afrika in die korpus tekste wat opgespoor is, binne die breë teoretiese raamwerk van koloniale/postkoloniale studies, met toespitsing op “Africanism” en “Whiteness studies”. Daar is bevind dat beeldvorming in verband met die Kongo rondom twee hooftrope geskied: die Kongo as Conradiaanse “heart of darkness”, waar barbaarsheid in al sy geledinge hoogty vier; en die Kongo as “Eldorado” – die land wat as 15de-eeuse Afrika-koninkryk beskik het oor ‘n ontwikkelde beskawing en ongekende rykdom - lank voordat dit “ontdek” is deur Portugese seevaarders. Hierdie hooftrope en hul uitlopers funksioneer as ‘n kontinuum eerder as volstrekte teenoorgesteldes in die meeste Afrikaanse tekste oor die Kongo. Tekste van die koloniale era (tot die 1960’s in die Kongo) sluit aan by Eurosentriese diskoerse waarin die imperiale/koloniale tydgees weerspieël word, en tipies manifesteer in binêre opposisies (byvoorbeeld primitiwiteit versus beskawing) en trope soos “imperial eyes” (wit toeëiening van die koloniale ruimte). Malan se ideaal van ‘n Dietse invloedsfeer gebaseer op die taalverwantskap tussen Hollands/Afrikaans in Suid-Afrika, en Vlaams in die destydse Belgiese Kongo, herinner aan die ekspansionistiese ywer waarmee die Kaap-tot-Kaïro-droom van Britse imperialiste nagejaag is, maar blyk nouer verwant te wees aan die Afrikanernasionalistiese klem op die “taal as volk”. In postkoloniale tekste word die siening van die wit Afrikaner as ‘n nasaat van die geïdealiseerde Voortrekkers/Dorslandtrekkers toenemend gerelativeer deur tekste waarin die wit Afrikaner herverbeel word as “wit sangoma” of “Witboy in Afrika”; en wit vrese en vergrype word op skerp satiriese wyse aan die kaak gestel as die wrange erflating van die aartskolonialis, “Pappa in Afrika”. Die koloniale projek word in Equatoria as mislukking uitgebeeld, terwyl Horrelpoot ŉ distopiese verbastering van Afrikanerskap en Afrikaans in (Suid-)Afrika poneer. Witheid mag uiteindelik in Afrika uitgewis en vervang word met egte skakerings van aardsheid, of herdefinieer word in ŉ niehegemoniese verband (The Poisonwood Bible). Slegs die tyd sal leer.