Belegging van Quebec, 25 Junie-18 September 1759 - Geskiedenis Podcasts - 2022
Belegging van Quebec, 25 Junie-18 September 1759
Belegging wat 'n einde gemaak het aan die Franse hoop op oorwinning in die Franse en Indiese oorloë, wat hul Noord -Amerikaanse kolonies verdoem het. Die Britse plan vir die verowering van Quebec behels drie afsonderlike leërs wat elk op 'n ander roete reis, wat bedoel was om in oorweldigende getalle by Quebec bymekaar te kom. Van die drie het egter net die mag onder James Wolfe, wat per boot op die St. Lawrence -rivier gestuur is, eintlik by die stad aangekom. As gevolg hiervan het die Franse garnisoen van Quebec die beleërende troepe oortref, hoewel die Britse stamgaste baie beter soldate was as hul Franse teenstanders, soos die gebeure sou toon. Erger nog, die Franse was bewus van die Britse plan, nadat hulle 'n afskrif van die briewe wat dit uiteengesit het, vasgelê het, en toe Wolfe by Quebec aankom, vind hy die Franse voorbereid, met Louis de Montcalm in beheer van die verdediging. Quebec was 'n natuurlike vesting, aan die noordoewer van die St. Lawrence, en beskerm deur kranse en klowe. Die beleg het tot 'n dooiepunt gekom, en hoewel Wolfe in sommige rigtings stadig vorder, het hy nie nader gekom om Montcalm in die geveg te dwing nie, sy hoofdoel. Uiteindelik wen hy die dag met wat gesien is as 'n daad van groot waagmoed of as 'n belaglike risiko wat slegs vrugte afgewerp het deur die foute van sy vyand. Gedurende die nag van 12 tot 13 September het Wolfe daarin geslaag om meer as 4000 troepe oor die rivier wes van die stad te kry, en teen die hoogtes van Abraham op, hoë kranse wat langs die rivier loop, met behulp van 'n klein spoor van 'n inham wat hy van die ander kant van die rivier af verken het. 'N Kombinasie van geluk en te veel selfvertroue onder die Franse het Wolfe in staat gestel om 4,828 en 'n toenemende aantal gewere teen die krans te kry en in staat was om die stad te bedreig. Selfs dan kon hy steeds verloor het. Montcalm het 3 000 van sy beste manne verder langs die rivier losgemaak en kon maklik op hul aankoms gewag het voordat hy met sy aanval begin het. In plaas daarvan, oortuig dat slegs 'n klein mag op hom wag, het hy sy garnisoen op die aanval gelei. Die gevolglike Slag om die Hoogte van Abraham (13 September) was kort en deurslaggewend. Beide Wolfe en Montcalm het noodlottige wonde in die geveg opgedoen, Wolfe het lank genoeg oorleef om te weet dat hy gewen het, Montcalm sterf voordat die stad val, en die Franse garnisoen word omgeslaan. Die stad het op 18 September 1759 oorgegee en 'n einde gemaak aan alle realistiese Franse kanse om hul teenwoordigheid in Kanada te behou.
Boeke oor die Sewejarige Oorlog | Onderwerpindeks: Sewejarige Oorlog
Edward Coats en sy Journal of the Siege of Quebec
Edward Coats was 'n ooggetuie van die beleg van Quebec in 1759 en het die Britte vergesel op hul reis langs die St. Lawrence -rivier na Quebec en uiteindelik Montreal. Alhoewel sy amptelike posisie of titel nie bekend is nie, toon die feit dat hy in 'n oorlogstyd kon lees en skryf, maar dat hy nie 'n gewone soldaat was nie, waarskynlik 'n vlootoffisier onder bevel van vise -admiraal Saunders. . Jasse was nie noodwendig op enige manier by die konflik betrokke nie, aangesien 'n deurlees van sy joernaal 'n indruk gee dat baie van wat hy geskryf het, deur ander mans of bevelvoerders aan hom oorgedra is.
Die titelblad van Coats 'Journal. Let op die netjiese, maar uitgebreide skrif en die korrekte handtekening, aanduidings van die onderwys, status en posisie van Coats. (Coats, Edward. Journal of the Siege of Quebec: 16 Februarie 1759-18 September 1759)
Hierdie tydskrif is 'n uitstekende en interessante bron vir diegene wat geïnteresseerd is in hierdie dinamiese tyd in die Kanadese geskiedenis. In sy skrywe bespreek Coats die daaglikse noemenswaardige gebeure op die skip, die troepe en skeepsbewegings, Britse strategie en verskillende interaksies wat die Britse troepe met die Franse en inheemse mense gehad het. Die joernaal is baie meer beskrywend as persoonlik, en ons kan Coat se persoonlike gedagtes of gevoelens tans nie sien nie. In plaas daarvan moet ons tussen die reëls lees deur die taal en manier waarop hy oor spesifieke groepe geskryf het, te gebruik om sy houding te verstaan. Gegewe die hoë insette in hierdie tyd en die algemene Frans-Engelse minagting vir mekaar, is dit nie verbasend dat hierdie retoriek in sy joernaal sou verskyn nie. Dit is ook nie verbasend dat Coats 'n besondere houding teenoor inheemse mense sou hê nie, slegs op grond van die tydperk en die feit dat hy Brits was.
In plaas daarvan om die hele joernaal chronologies deur te gaan op die inskrywingsdatum, het ek dit nuttig gevind om my fokus te "klassifiseer" as ek deur die joernaal kyk. Omdat ek op hierdie stadium in die Kanadese geskiedenis geïnteresseerd was in die Franse - inheemse - Britse dinamika, het ek hierdie drie groepe geskei en deur die tydskrif gesoek om stukke inligting, herinneringe of beskrywings oor elkeen te vind. Aan die begin van Coats se joernaal is ook nog 'n unieke stuk inligting: 'n volledige en gedetailleerde beskrywing van die stad Quebec. Dit was nie net baie nuttig vir die Britte wat 'n aanval beplan het nie, dit is baie nuttig vandag as ons probeer om die geskiedenis weer saam te stel.
Hierdie unieke skryfstuk aan die begin van sy joernaal begin as 'n soort voorwoord en gee die historikus en ander wat van geskiedenis hou, uitstekende insig in hoe die stad gelyk het en om hierdie omgewing in die moderne wêreld van vandag te visualiseer.
Jasse het opgemerk oor die verdeeldheid in die stad: die boonste en onderste stad. Die boonste word bewoon deur die geestelikes en die voorste militêre offisiere, terwyl die onderste stad deur die handelaars en handelaars bewoon word. Hy het gedetailleerde aantekeninge gemaak van die stad se verdediging: die ligging en grootte van die kanonne en verskillende toegangspunte en landingspunte na die stad. Hy het ook die verskillende faktore wat elke strategie sou bemoeilik, in ag geneem. Uit sy beskrywing lyk die inname van die stad onoorkomelik, maar Coats bly optimisties:
Uittreksel uit die tydskrif Edward Coats, "Opmerkings, ens. Oor Quebec": "En as ons gelukkig genoeg is om hulle uit hierdie pos te verdryf, moet ons daarna 'n weermag wat baie hoër is as ons, in getalle dwing, maar ek het niks anders nie . "
Aan die einde van sy beskrywing van die stad en omgewing het hy kommentaar gelewer op die burgerlike behuising en die verskeidenheid openbare geboue in die stad. Sy beskrywing is duidelik meer 'n strategiese rekord vir die Britte, wat op hierdie vroeë stadium probeer uitvind het hoe om die stad in te haal. Hy merk op dat baie van die openbare geboue en woongebiede 'ongelukkig vir hulle' op 'n treffende afstand van die Britse batterye is en as sodanig goeie teikens sou maak as hulle die stad inhaal.
Edward Coats beskryf die "pale" van die goewerneur, die Jesuïete Kollege en ander openbare geboue, en let op dat hierdie geboue 'ongelukkig vir hulle' is, naby die Britse batterye, op trefafstand.
Coats se joernaal begin met kort inskrywings oor die vordering wat die vloot gemaak het verby Louisbourg en langs die St. Lawrence totdat hulle by die Franse vesting, Quebec City, aankom. Jasse was aan boord van die Neptunus. Agter in die joernaal verskyn sy verslag oor die verskillende skeepsname en bevelvoerders, asook hoeveel gewere hulle gehad het en watter tipe skip dit was. Die Neptunus blyk die grootste in hierdie oorlogsvloot te wees met 90 gewere onder bevel van Broderick Hartwel. Daar is 34 ekstra skepe, waarvan die kleinste 20 gewere het. Saam met hierdie oorlogskepe is daar vier sloepe, drie vuurskepe, 'n wapenskip en 'n snyer.
Oor inheemse volke:
Die eerste vermelding van inheemse mense word gevind op 30 Junie 1759, toe Coats geskryf het oor 'inval' by die 'Indiane:'
'' N Liggaam van Kanadese en Indiërs het ons troepe in Pt. Levis, die grond is houtagtig, maar as hulle bevelvoerders vermoor word, verdwyn hulle, met klein verlies aan ons kant. "
Net hierdie klein uittreksel gee ons insig in die spanningsvolle skermutselings wat sou plaasvind weens die beleg en in die aanloop tot die Slag van die Vlakte van Abraham. Die gedeelte gee ons ook 'n voorbeeld van die verskeidenheid troepe wat die Franse as verdediging gebruik het en die getrouheid wat speel. Hulle mag bestaan ​​hoofsaaklik uit onervare inheemse bondgenote en Franse Kanadese. Terwyl die inheemse bondgenote en Franse Kanadese opgelei is in Franse militêre praktyke en vuurwapens, was dit nie 'n loopbaanversterkte troepe wat, omdat dit hul lewenswyse was, uiters gedissiplineerd was. Slegs 'n klein deel van die verdediging in Quebec City bestaan ​​uit Franse gereelde troepe. Dit is interessant om op te let, soos vroeër in die tydskrif Coats gesê het dat die Franse baie beter was. Terwyl die Britte minder getalle gehad het, was al hul troepe gereeld opgeleide. Hierdie faktor het deurslaggewend geword toe die Slag om die Vlakte van Abraham geveg is.
Hy het ook verwys na die gebruik van skalp, veral deur die inheemse volke, en skryf "[en] dat onmenslike beoefening van skraping deur Indiërs of ander 'n einde gemaak kan word." En in 'n ander gedeelte beskryf hy die korrespondensie wat die Britte aan die Franse in die stad gestuur het, en het sterk gevra dat die barbaarse praktyk om aan beide kante te skrap, beëindig word. Die Franse het nie gehoor gegee aan hierdie versoek nie, soos Coats in sy joernaal onthou.
Oor die Franse en hul verdediging:
Baie van Coats se joernaal handel oor die beskrywing van troepebeweging en die vordering wat die Britte gemaak het. Maar ons kry ook 'n goeie beskrywing van die toestand van die Franse verdediging in Quebec. Op 30 Junie 1759 het hy geskryf: "Deur gevangenes leer ons dat die grootste deel van die Kanadese magte na Quebec getrek word, omdat [?] Die verdediging daarvan [?] Tussen die stad en die waterval van Montmorency kampeer, ongeveer 18 000 sterk , dat hul gereelde mense nie meer as 3 000 oorskry nie, die res is Kanadese en Indiërs wat na wapens oefen. "
Kaart van die Britse en Franse posisies en verdediging tydens die beleg en voor die slag. (Bron: Die beleg van Quebec: en die slag van die vlaktes van Abraham deur Arthur G. Doughty en G.W. Parmelee, 1901, via Wikimedia, publieke domein)
Later, op 4 Julie, skryf hy oor 'n korrespondensie wat die Franse ontvang het. Dit was byna komies soos hy oor die Franse reaksie op die oorspronklike Britse mededeling geskryf het, en uit sy skryfwerk is dit maklik om te sien dat die Britte nogal aanstoot geneem het:
'Hulle het geen moeite gedoen om ons offisier aan te skaf nie, omdat hulle goed vertroud was met ons mag, en hulle was baie verbaas dat ons die verowering van hierdie land met so 'n handjievol mans sou probeer - 'n goeie voorbeeld van die Gasconading -gesindheid van die Franse.
Dit is duidelik dat die Britte ontevrede was met die vertroue wat die Franse in hul korrespondensie toon. Vir diegene wat aanvanklik verwar was deur die bewoording soos ek, kom 'gasconading' van die Franse woord 'gasconade', wat beteken om uitspattig te roem of 'n bietjie bravade -arrogansie te hê.
The Plains of Abraham vandag aan die buitewyke van Old Quebec City. (Bron: Michel Rathwell via Wikimedia, publieke domein)
Coats se joernaal stop skielik nadat die Franse oorgawe en die Britte Quebec City in September 1759 oorgeneem het. Hy het die Articles of Capitulation as een van die laaste inskrywings ingesluit. Die tydskrif verskaf uitgebreide inligting oor hierdie kort tydperk van maande tydens die beleg en tot aan die Slag van die Vlakte van Abraham. Daar is nog baie meer wat uit hierdie dokument verkry, bestudeer, ontleed en geskryf kan word. Dit sal ook interessant wees om meer te wete te kom oor die figuur agter hierdie tydskrif, Edward Coats. Sy joernaal verskaf baie inligting oor Britse troepe en posisies, die Franse en hul inheemse bondgenote sowel as oor die stad self. Coats se joernaal sal steeds 'n waardevolle bron wees in die studie van Quebec en die vroeë Kanadese geskiedenis.
Oriana Visser is 'n studentassistent in die Microforms -eenheid in die Harriet Irving -biblioteek. Sy is 'n derdejaar-honneursgeskiedenisstudent wat veral belangstel in die Kanadese geskiedenis voor die konfederasie (1867).
ONDERWERPE: Quebec City, sewejarige oorlog, Frans, Brits, beleg van Quebec, weermag, inheemse mense, primêre bron, tydskrif
Slag van die vlaktes van Abraham
Die Slag van die Vlaktes van Abraham (13 September 1759), ook bekend as die Slag van Quebec, was 'n belangrike oomblik in die Sewejarige Oorlog en in die geskiedenis van Kanada. 'N Britse invalsmag onder leiding van generaal James Wolfe verslaan Franse troepe onder die Marquis de Montcalm, wat lei tot die oorgawe van Quebec aan die Britte. Beide bevelvoerders is dood aan wonde wat tydens die geveg opgedoen is. Die Franse het Quebec nooit weer verower nie en het effektief beheer oor New France in 1760 verloor. Aan die einde van die oorlog in 1763 het Frankryk baie van sy koloniale besittings - waaronder Kanada - aan die Britte oorgegee.
Groot -Brittanje Amerikaanse koloniste Frankryk, Canadian Militia, First Nations (insluitend Mi'kmaq, Wolastoqiyik (Maliseet), Abenaki, Potawatomi, Odawa en Wendat)
Gepubliseer deur Laurie en Whittle, 1759, toon hierdie gravure die drie stadiums van die Slag om die Vlakte van Abraham: die Britte wat aan boord gaan, die krans afskaal en die geveg. (met vergunning Library and Archives Canada/C-1078)
Die geveg was 'n belangrike oomblik in die sewejarige oorlog (1756–63), wat in Europa, Indië en Noord -Amerika gevoer is (Amerikaanse geskiedenisboeke verwys na die konflik in Noord -Amerika as die Franse en Indiese oorlog). Aan die een kant was die alliansie van Frankryk, Oostenryk, Swede, Sakse, Rusland en Spanje aan die ander kant, die alliansie van Brittanje, Pruise en Hannover. Terwyl Frankryk besig was met die vyandelikhede in Europa, het Brittanje Franse kolonies in die buiteland geteiken en die Franse vloot en handelsvloot aangeval, in die hoop om Frankryk as 'n kommersiële mededinger te vernietig.
Alhoewel die Franse verskeie Britse aanvalle in Noord -Amerika afgeweer het - insluitend die suksesvolle verdediging van Fort Carillon deur Montcalm - het die Britte teen 1759 aansienlike winste behaal. Op 26 Julie 1758 verower hulle die vesting Louisbourg op Île Royale (Kaap Bretonse eiland), wat gelei het tot die beslaglegging van ander Franse posisies in Atlantiese Kanada, en New France blootgestel het aan Britse skepe, wat nou die St. Lawrence -rivier sou kon vaar. Een van die brigadiers van die Louisbourg -ekspedisie was James Wolfe, wat in Brittanje en sy Amerikaanse kolonies geprys is vir sy rol in die vesting.
Ekspedisie na Quebec
James Wolfe is aangestel as bevelvoerder van die Britse aanval op die vestingstad Quebec in 1759. Hy is ondersteun deur 'n vlootmag onder viseadmiraal Charles Saunders. Wolfe se weermag bestaan ​​uit meer as 8 000 Britse gewone soldate en byna 900 Amerikaners (Rangers en koloniale pioniers) sowel as 2 100 Royal Marines. Die verdedigers van Quebec het meer as 18 000 mans getel. Die meerderheid hiervan (ongeveer 11 000) was Kanadese militante, wat min militêre opleiding gehad het en geen ondervinding in veldslae gehad het nie. Die Franse mag het ongeveer 5.600 professionele persone ingesluit: 2400 gewone troepe, 1100 Troupes de la Marine en 2100 lede van die Franse vloot. Byna 1 800 inheemse krygers (waaronder Mi'kmaq, Wolastoqiyik (Maliseet), Abenaki, Potawatomi, Odawa en Wendat) was ook betrokke by die verdediging van Quebec.
Op 27 Junie 1759 land Wolfe en sy manne teen die middel van Julie op die d'Ole d'Orléans, die Britte beklee ook posisies op die suidelike oewer van die St. Lawrence -rivier by Point Lévis (reg oorkant Quebec), en aan die noordelike oewer ongeveer 13 km van die stad af, naby die Montmorency -waterval en 'n kamp van die Franse weermag by Beauport. Die Franse magte by Beauport is egter beskerm deur die Montmorency -rivier, en enige pogings teen die stad Quebec sal die fort se battery gewere sowel as die sterk strome van die St. Lawrence in die gesig staar. Die Franse sou moeilik wees om te ontwyk. Die Britte val op 31 Julie die Franse posisie in Beauport aan, maar word deur hewige weerstand ontmoet en moes terugtrek.
(Antoine Benoist, volgens Richard Short/MNBAQ/1953.110)
Op hierdie stadium het Wolfe brigadier James Murray gestuur om Franse winkels te teiken en ongeveer 65 km stroomop van Quebec af te stuur. Alhoewel dit die voorraad wat aan die Franse verdedigers beskikbaar was, verminder het, het dit Montcalm nie in 'n oop geveg gelok nie. In wanhoop het Wolfe die sistematiese vernietiging van die geboue en platteland rondom Quebec aangewend, maar Montcalm het steeds geweier om aan te val. Aan die einde van Augustus het verskeie Britse skepe daarin geslaag om die moeilike strome van die St. Lawrence -rivier te navigeer en verby die Quebec -batterye te vaar, wat 'n sterk Britse vloot teenwoordig was langs die stad. Die Britse bevel het derhalwe besluit om 'n invalsmag opwaarts uit Quebec te probeer land, die stad van Montreal af te sny en Montcalm en die Franse weermag te dwing om te veg.
Die Britse aanval
James Wolfe het besluit om by L'Anse-au-Foulon, ongeveer 3 km stroomop van Quebec City, aan die voet van 'n krans van 53 m hoog te land. Terwyl historici oor die logika en meriete van hierdie besluit gedebatteer het, was die Britte gelukkig, aangesien die gebied slegs liggies verdedig is. In donkerte en stilte het die vlootbote teen die sterk strome van die St. Lawrence geveg en op 13 September 1759 net voor 04:00 die voormag gekry. 'N Britse mag van ligte infanteriste onder leiding van kolonel William Howe (wat later die Britse bevel sou neem) magte tydens die Amerikaanse rewolusie) op die krans geskarrel en die Franse piket (voorwag) onderwerp. Teen die tyd dat die son opkom, was Wolfe en die eerste afdeling op die plato, en teen 08:00 het die hele mag van 4500 man vergader. Die Britse mag strek oor die vlaktes van Abraham (vernoem na die 17de-eeuse visser Abraham Martin) in 'n vlak hoefysterformasie van ongeveer 1 km lank en twee rye diep.
Wolfe het sy leër gelei tydens die Slag van die Vlakte van Abraham. (met vergunning Charles William Jefferys/Library and Archives Canada/C-073722)
Die Slag van die Vlaktes van Abraham
Toe Montcalm hoor van die Britse landing en klim, besluit hy om vinnig aan te val voordat die Britte die kans kry om hulself te vestig. Geskiedkundiges het sy reaksie gekritiseer en gesuggereer dat hy moes gewag het op versterkings van Franse afdelings in die gebied. Die Franse mag bestaan ​​uit ongeveer 4500 man uit die leër in Beauport, waarvan baie militia of inheemse krygers was (kyk Inheemse-Franse verhoudings). Die weermag van Wolfe was baie naby, maar bestaan ​​byna uitsluitlik uit gewone soldate, hoogs gedissiplineerd en opgelei vir die komende veldslag.
Inheemse skutters was saam met Kanadese militante in die bosse langs die Britse flanke geposisioneer. Volgens 'n berig van 'n Britse soldaat: "Die vyand het die bosse voor hulle gelê, met 1500 Indiërs en Kanadese, en ek durf sê dat hulle die meeste van hul beste skerpskutters daar geplaas het, wat 'n baie dapper, maar onreëlmatige vuur op ons hele lyn aangehou het. " Die historikus Peter Macleod het opgemerk dat sommige van die eerste skote wat tydens die geveg afgevuur is, deur inheemse skutters afgevuur is.
Montcalm lei sy troepe op die vlaktes van Abraham. (met vergunning Charles William Jefferys/Library and Archives Canada/e010999530)
Die manne van Montcalm het gevorder en begin skiet sodra hulle ongeveer 120 m van die Britse lyn af was. Wolfe se soldate het egter vasgehou totdat die Franse ongeveer 40 m weg was, toe hulle met die rolbal begin, wat vinnig tot stilstand kom en dan hul vyand se opmars omkeer.
Generaal Wolfe sterf kort nadat die skietery begin het, drie keer in die eerste minute van die verlowing geskiet. Nadat hy gehoor het dat die Franse mag terugtrek, het Wolfe luidens berigte gesê: "Nou, God prys, ek sal in vrede sterf." Verskeie ander hooggeplaaste Britse offisiere is ook dood, en die Britse aanklag het 'n mate van rigting verloor.
Hierdie beeld beeld ontstelde Grenadiers uit wat by die kant van 'n gevalle generaal Wolfe op die vlaktes van Abraham, Quebec, staan ​​en kniel. Die voortdurende geveg kan op die agtergrond gesien word. (met vergunning Library and Archives Canada/R9266-1345)
Brigadier-generaal George Townshend het die bevel oorgeneem en twee bataljons georganiseer om 'n Franse hulpmag te weerstaan ​​onder kolonel Bougainville wat agter Bougainville nader kom, besluit om terug te trek, en die Britte versterk hul posisie op die hoogtes. Alhoewel dit die leër van Montcalm kon laat ontsnap, is Montcalm self tydens die terugtog gewond en sterf hy die volgende oggend in Quebec. Nadat hy meegedeel is dat hy aan sy wonde sou sterf, het Montcalm na bewering gesê: "Des te beter, ek sal die Britte nie in Quebec sien nie."
Mans hardloop duidelik aan die kant van 'n gevalle generaal Montcalm. Die geveg gaan op die agtergrond voort. (met vergunning Library and Archives Canada/R9266-3091)
Townshend se besluit om die Britse posisie te verskans in plaas van aggressief die Franse leër te volg, het beduidende gevolge gehad wat die Franse die nag opgeruk het en hul vyand omseil op pad na Pointe-aux-Trembles, wat slegs 'n klein mag in die stad agtergelaat het. Die Britte beleër Quebec, en op 18 September onderteken die Franse bevelvoerder die artikels van kapitulasie en gee die stad oor aan die Britte. Die oorlog om Nieu -Frankryk sou egter voortduur.
Die Britse posisie in Quebec was nie veilig nie. Kort na die Slag van die Vlakte van Abraham, moes die Britse vloot die St. Lawrence -rivier verlaat voordat ys die monding van die rivier sluit. Die Britte in Quebec was dus oor die winter geïsoleer, en baie het aan skeurbuik gely. In April 1760 het die Chevalier de Lévis (opvolger van Montcalm) ongeveer 7 000 troepe na Quebec opgeruk, wat die verdedigende Britte met ongeveer 3 000 man oortref het. Op 28 April het Lévis se mag die Britte verslaan tydens die Slag van Sainte-Foy, net wes van die stad. In 'n ommekeer van die gebeure van die vorige jaar, trek die Britte terug na Quebec, en die Franse beleër. Medio Mei het die Britse vloot egter teruggekeer, en Lévis het teruggetrek na Montreal. Op 20 November 1759 is die Franse vloot vernietig tydens die geveg by Quiberonbaai, net voor die Franse kus sou daar geen versterkings vir New France wees nie. Op 8 September 1760 het Montreal oorgegee aan die Britte (kyk Kapitulasie van Montreal). Met die Verdrag van Parys van 1763 is New France amptelik afgestaan ​​aan Brittanje (kyk Provinsie Quebec 1763–81).
Nalatenskap en betekenis
Die Slag om die vlaktes van Abraham was 'n keerpunt in die geskiedenis van New France en wat uiteindelik Kanada sou word. Deur die Franse vesting in Quebec te verslaan en te beveilig, het die Britte 'n sterk teenwoordigheid in Nieu -Frankryk gevestig, wat die uiteindelike nederlaag van die Franse en die begin van Britse hegemonie in Noord -Amerika voorspel het (kyk Verowering). Die verwydering van Frankryk as 'n Noord -Amerikaanse moondheid het egter die vertroue van Britse kolonies soos New York, Pennsylvania en Massachusetts verhoog, wat daarna geroer het vir groter onafhanklikheid van Groot -Brittanje. Die Slag om die vlaktes van Abraham het dus nie net gelei tot die Britse beheer van Kanada nie, maar ook indirek tot die Amerikaanse rewolusie, die skepping van die Verenigde State en die migrasie van lojaliste noordwaarts (sien ook Brits Noord -Amerika). Die Britse oorwinning in Quebec in 1759 (en in die sewejarige oorlog meer algemeen) het 'n lang nalatenskap gehad wat die grense, kultuur en identiteit van Kanada beïnvloed het.
Die plek waar die beroemde geveg tussen Wolfe en Montcalm plaasvind, is nou 'n park naby die Quebec -citadel (foto deur Michel Gagnon/CUQ Communications).
Amerikaanse rewolusie podcast
Genl. Jeffery Amherst neem bevel oor die Noord -Amerikaanse operasies na sy oorwinning aan die einde van 1758 in Louisbourg. Omstreeks dieselfde tyd verleen William Pitt kolonel James Wolfe, wat nou in die rang van generaal -majoor was, 'n onafhanklike bevel om Quebec te verower. . Wolfe keer in Februarie 1759 terug na Louisbourg om voor te berei vir 'n lenteaanval op die laaste groot Franse vesting in Kanada.
Al drie die ondergeskiktes van Wolfe vir die operasie: Robert Monckton, Lord George Townshend en James Murray was ouer as Wolfe en, nog belangriker, kom uit sosiaal beter gesinne. Hulle was almal jammer vir die bevel van Wolfe en werk nie goed met hom nie. Tog was hulle soldate en sou hulle bevele gehoorsaam. Met 8500 gereelde besoekers om die stad in te neem, wou Wolfe Quebec verower.
Britse magte arriveer in Quebec
Gefrustreerd oor die stadige tempo, het Wolfe 'n gewaagde frontaanval probeer, sy infanterie ses myl langs die rivier geland en op die stad opgeruk. Dit was onmoontlik, want gevestigde Franse en Kanadese magte het byna 500 soldate doodgemaak of gewond terwyl hulle self baie min skade gely het.
Wolfe wend hom tot 'n beleid van verskroeide aarde. Hy het al die plase en buitegeboue kilometers ver rondom Quebec verbrand en vernietig, sodat sy mans na willekeur burgerlikes kon verkrag en vermoor. Hy het gehoop om die Franse kwaad te maak tot die punt dat hulle hul beskermende mure sou verlaat en vir 'n oop stryd sou uitkom. Montcalm het egter geweier om die aas te vat. Sy manne was goed voorsien, agter skynbaar ondeurdringbare verdediging.
Montcalm het feitlik die hele oorblywende militêre magte van Kanada in Quebec gekonsentreer, wat beteken dat sy gereeld en milisie in totaal bykans 15,000 was. Dit het egter baie twyfelagtige milisies ingesluit, aangesien Montcalm die bodem van die vat vir mans geskraap het. Montcalm het 'n paar regimente van die beste Franse stamgemeentes en 'n paar ervare milisies, teen die kleiner 8500 Britse aanvalsmag. Tog het Wolfe geglo dat sy goed opgeleide stamgaste in 'n tradisionele landgeveg van aangesig tot aangesig die oorhand sou hê as hy een sou uitlok:
Belegging van Quebec (van: Wikipedia)
Om sake te vererger, het Wolfe se troepe van siekte begin daal nadat hulle 'n paar warm somermaande op 'n moerasagtige eiland deurgebring het. Meer as een derde van hulle het weens siekte ongeskik geraak. Wolfe self het so siek geword dat hy 'n paar dae in Augustus bedlêend was. Sy grootste vrees was blykbaar dat hy onheilspellend sou sterf aan siektes voordat hy 'n groot stryd as bevelvoerder kon voer.
In wanhoop het Wolfe 'n oorlogsraad byeengeroep met sy drie generaals om hul mening te kry oor 'n ander alledaagse infanterie -aanval op die Franse linies. Wolfe het slegte toestande gebly met sy bevelvoerders, wat meestal gelyk het of hy wag dat hy misluk of sterf. Hy wou nie regtig hul mening hê nie, maar die militêre etiket het sulke rade vereis voor enige groot operasie, veral een wat baie verkeerd kan gaan en waarvoor die bevelvoerder nie die skuld wou kry nie. Sy drie generaals het sy plan eenparig verwerp. Hy sou hulle kon oorheers, maar was so siek dat hy gevoel het dat dit uit 'n delirium optree.
Wolfe het geweet dat as hy einde September niks sou doen nie, hy sou moes terugtrek as hy misluk. Die vloot sou moes vertrek voordat die winterys hul skepe toesluit. Die weermag kon nie sonder vlootondersteuning bly nie. Uiteindelik het Wolfe sy twee waarskynlike uitkomste gesien as die dood aan siektes of toesig hou oor 'n terugtog na Louisbourg, sonder om iets te bereik. Hoe dan ook, hy het geweet dat sy ondergeskiktes hom die skuld sou gee vir die mislukking. Een van hulle, Townshend, was ook 'n parlementslid en 'n vriend van William Pitt. Die reputasie van Wolfe as 'n bekwame beampte sou vernietig word. Net soos alles verlore gelyk het, het Wolfe nuttige advies gekry.
Kapt. Robert Stobo is tot dusver 'n onbesonge held van hierdie avontuur. Stobo het saam met kolonel Washington gedien terug in die slag van Fort Necessity in 1754, of soos ek dit graag wil noem, episode 5. Hy was een van die gyselaars wat die Franse geneem het om die terugkeer van die Franse gevangenes per Washington te waarborg. #8217s ooreenkoms. Terwyl hy in Fort Duquesne gehou is, het Stobo 'n skets geteken van die verdediging van die fort wat hy aan 'n vriendelike Indiër gegee het om 'n Britse aanval te help. Dit was die skets wat die stamhoof aan genl Braddock verskaf het toe hy in 1755 met sy noodlottige poging tot aanval op Fort Duquesne begin het. Toe die Franse Braddock se bagasie ná sy dood in die geveg vasgevang het, het hulle Stobo-sketse gevind. Hulle het Stobo as spioen probeer en skuldig bevind. Hy het net gelewe omdat die bevel om sy kop af te sny en dit op 'n snoek buite die stad te plak, na Frankryk moes teruggaan vir bekragtiging. Amptenare terug in Frankryk het nooit goedkeuring gegee nie. Stobo, wat reeds na Quebec teruggetrek is, het gedink dat sy beste kans was om te ontsnap. Op sy derde poging in Mei 1759 het Stobo uiteindelik die Franse ontkom en onmiddellik sy dienste aan genl Wolfe aangebied.
Stobo het aan Wolfe vertel van 'n relatief onbewaakte voetpad wat van die rivier tot by die vlaktes van Abraham gelei het, net 'n paar kilometer wes van Quebec. As Wolfe genoeg mans en kanonne op die Vlakte kon kry, sou hy Montcalm óf in die infanteriegeveg dwing wat hy wou, óf 'n belegskanon oprig om die stadsmure uit te haal. Wolfe het niemand van hierdie geheime pad vertel nie, selfs nie sy topgeneraals nie. Hy het selfs Stobo weggestuur en hom gevra om 'n paar belangrike dokumente aan genl Amherst te bring.
The Plains of Abraham deur Hervey Smyth (1797)
(van Wikimedia Commons)
Op 5 September beveel Wolfe sy troepe om teen die rivier op te beweeg. Sy beamptes het aanvaar dat hy hul advies geneem het om 'n ingang te soek, baie kilometers verder om die vyand se voorraad af te sny. Sy mag van 3600 het verby Quebec beweeg tot op die punt wat sy ondergeskiktes aanbeveel het. 'N Paar dae later stuur hy nog 'n duisend man en verlaat sy basis met meestal siekes, wat nie gereed was nie. Wolfe het voortgegaan om al sy offisiere in die duister te hou en sonder verdere bevele tot 20:30 op 12 September. Op daardie tydstip het hy beveel dat sy leër om 21:00 op skepe sou klim en ongeveer twee myl terug na die geheim sou seil. voetpad wat Stobo geïdentifiseer het.
Wolfe lyk in elk geval nie vreeslik optimisties dat sy plan gaan werk nie. Hy het sy testament en instruksies oorhandig vir die verspreiding van sy papiere en ander persoonlike besittings in die geval van sy dood. Hy was van plan om in een van die eerste landingsvaartuie aan wal te gaan en aan die hoof van die invalmag te staan. Hy was nog steeds vreeslik siek en het gelyk asof hy bloot in 'n gloed van heerlikheid wou uitgaan.
Die bote het omstreeks 02:00 die eerste troepe langs die rivier afgekeer. Franse wagte het die bote gehoor. Franssprekende Britse offisiere het uitgeroep dat hulle voorraad na die stad bring, en hulle kon sonder verdere uitdaging verbygaan. Wolfe klim met die voorwaartse krag op die voetpad en bereik die vlaktes van Abraham sonder voorval. Saam met hom was die hoogs bekwame luitenant -kolonel William Howe, die jongste broer van kolonel George Howe wat tydens die eerste aanval naby Fort Carillon in 1758 vermoor is, sien u Aflevering 10. Die voormag het 'n klein Franse wagterkamp, ​​maar nie voordat hulle 'n hardloper gestuur het om Montcalm van die aanval te waarsku nie.
Teen 04:00 was slegs Wolfe en die 200 man se voormag op die vlaktes van Abraham. Die eerste vol golf was nog besig om by die rivier te klim. Franse artillerie het op die tweede golf geskiet toe dit stroomaf beweeg.
Genl Robert Monkton
Wolfe sou waarskynlik 'n meer effektiewe Franse verdediging in die gesig staar. As hy saam met die voorwag vermoor word, sou generaal Monckton sy tweede in bevel waarskynlik die aanval afskakel en terugtrek. Monckton het reeds die afkeuring van die plan uitgespreek. Ten minste sou Wolfe edelmoedig sterf as hy die vyand probeer betrek, eerder as om te sterf as gevolg van siekte sonder heerlikheid. Maar die mislukking van die Franse om 'n groot deel van die verdediging te beklee, het Wolfe verbasend lewendig gemaak. Hy was nie seker wat hy volgende sou doen nie, en beveel sy bevelvoerders, wat nog steeds aan boord was, om die landing te stop. Gelukkig het hulle sy bevel geïgnoreer en die hoofmag het voortgegaan om na die vlaktes te kom.
Teen dagbreek staan ​​sewe bataljons op die vlaktes van Abraham in die geveg. Nog vyf bataljons was nog besig om op die voetpad van die rivier af te kom. Tot dusver het hulle slegs 'n paar Franse skermutselinge ontmoet, vermoedelik gestuur om te sien wat aan die gang is. Hulle het selfs daarin geslaag om twee messingkanonne van 6 pond op te tel (die 𔄞 pond " verwys na die gewig van die kanonkoeëls wat hulle gegooi het, nie die gewig van die baie swaarder kanonne self nie).
Die vlaktes van Abraham
Ek het altyd gedink "The Plains of Abraham " is 'n hoë naam met 'n Bybelse verwysing. Dit blyk dat die naam afkomstig is van 'n man met die naam Abraham Martin wat hom in die omgewing van 1630 gevestig het en daar begin boer het. Dit was 'n breë plat vlakte wat 'n paar honderd hektaar beslaan, ideaal vir 'n tradisionele lyngeveg wat deur professionele Europese offisiere soos Wolfe en Montcalm bevoordeel is.
Die Franse genl Montcalm het die hele nag deurgebring om verdedigings noordwes van die stad by Beauport op te rig. Britse matrose het merkers in die rivier naby Beauport gesit, vermoedelik as riglyne vir landingsvaartuie om verborge sandstawe te vermy. Dit was 'n oorsaak om Montcalm se aandag af te lei. Dit het gewerk. Montcalm het aangeneem dat die Britse vervoer langs die rivier 'n manier was om hom af te lei van 'n landing by Beauport, nie andersom nie. In plaas daarvan het die Britse leër 'n paar duisende sterk op die vlaktes van Abraham gestaan, met die suidoostelike mure van die stad, een van die swakste punte daarvan.
Teen 07:00 het Montcalm teruggekeer na die vlaktes van Abraham, blykbaar verstom oor die Britse infanterieline wat na hom toe kyk. Hy het die kanonne gesien en gesien hoe die Britte hul verskansings begin vir 'n beleg. Hy het versterkings gestuur, maar hy het geweet dat dit ure sou neem om daar te kom. Tans kon hy slegs ongeveer 4500 soldate in die gesig staar om die Britse magte van dieselfde grootte in die gesig te staar.
Trouens, die Britte was nie gevestig nie. Hulle het nie meer as die twee klein kanonne wat hulle reeds op die veld gehad het nie. Wolfe het verwag dat hy nou dood sou wees en dat sy generaals sou terugtrek. Hy het nie behoorlik beplan vir 'n volskaalse beleg nie. Sy leër se gevestigde gereedskap sit in die skepe by die rivier daaronder. Sy manne het net op die veld gaan lê om hulself kleiner teikens vir die skerpskutters te maak en kanonne op hulle te skiet. As daar wel Franse versterkings sou kom, sou die Britte aan drie kante omsingel wees, met die enigste weg van terugtog die klein voetpaadjie wat die hele nag geneem het om te klim. Ten spyte van hul ongelooflike geluk tot dusver, het hulle steeds die werklike moontlikheid van 'n slagting in die gesig gestaar.
Montcalm het egter nie gewag nie. Hy het nie geweet dat daar nie meer Britte kom nie, en dat hulle nie 'n behoorlike beleg kan ondergaan nie. Montcalm het sy infanterie dus vorentoe gestuur om die Britte op die slagveld te ontmoet. Toe die Franse lyne tot ongeveer 150 meter vorder, het hulle afgevuur. Dit was nog te ver om baie van iemand te tref. 'N Paar Britte het geval, maar die rye professionele persone het vinnig die gapings toegemaak. Een van die treffers was Wolfe self. Hy het 'n skoot deur sy pols gekry, maar dit toevallig in 'n sakdoek toegedraai en met sy pligte voortgegaan.
Die dood van genl Wolfe deur Benjamin West (1770)
(van National Gallery of Canada)
Terwyl die Franse herlaai, staan ​​die Britse lyn onbeskaamd en skiet steeds nie terug nie. Daar was te veel militia in die Franse linies. Toe die gereelde persone herlaai, het die burgermag begin skuil of op die grond geval om vuur te vermy. As gevolg hiervan het die Franse lyn begin uitmekaar val. Individuele eenhede het gevorder, maar het nie 'n vaste stryd behou nie. Toe die Franse binne 60 meter van die Britse lyn kom, het die Britse stamgaste 'n vernietigende vlug afgevuur, gevolg deur 'n bajonetvlug in die vyand. Die reeds gebreekte Franse lyn vlug nou terug na die stadsmure. Die enigste terugkeerbrand kom van die velde af na die kant waar vyandskutskutters slegs 'n paar van die opkomende Britte kon aftrek. Een van die min treffers was weereens genl Wolfe. Hierdie keer het hy twee noodlottige skote op sy bolyf opgedoen. Sy tweede bevelvoerder, Monckton, het ook ongeveer dieselfde tyd 'n ernstige wond opgedoen. Genl Murray het sy manne op 'n wilde aanklag gelei wat hom van die hoofmag weggeneem het. Wolfe help Isaac Barré, 'n naam wat u dalk wil onthou, het ook 'n skoot in sy gesig geslaan. Hy sou lewe, maar was vir eers buite kommissie.
Uiteindelik het genl Townshend na vore gekom om bevel te neem. Hy het vinnig die Britse lyne herstel en orde teruggegee. Teen die middag het beide kante ongeveer 700 mense gely. Minder as 10% hiervan was sterftes, maar as gevolg van die mediese sorg van die dag, sou baie van die gewondes nie lank oorleef nie. Aan die Franse kant was Montcalm onder die gewondes, buite diens, en sou die volgende oggend sterf. Die volgende twee hooggeplaaste Franse offisiere is ook doodgemaak. Uiteindelik het die burgerlike goewerneur van Kanada Vaudreuil beraadslaag met die hoogste amptenare wat beskikbaar was en besluit om die stad te ontruim. Die hoofleër sou vertrek en probeer om met hulpmagte in verbinding te tree vir 'n teenaanval. Intussen is 2200 plaaslike milisies in beheer van die verdediging van Quebec teen die Britse leër. Niemand het veel hoop in hulle gehad nie, want hulle het papiere gelaat oor hoe om terme vir oorgawe te vra. Toe die Franse stamgaste die stad verlaat, het hulle hierdie milisie agtergelaat, tesame met groot hoeveelhede voorrade en ammunisie.
Die versigtige Townshend durf nog steeds nie sy infanterie teen die mure van die stad stuur nie, waar artillerie dit kon afkap. Hy het eerder gewag dat die Britse artillerie sou opdaag, sodat hy 'n behoorlike beleg kon begin. Die Britse beleg het die volgende dag begin, aangesien die Britse kanon uiteindelik aangekom het vir gebruik. Die Britte het nie eers die moeite gedoen om hul artillerie af te vuur nie, aangesien hul verskansingslyne oor 'n paar dae nader aan die stad beweeg het. Die kanon hoef net in die verskansings te sit om 'n Franse aanklag af te skrik terwyl die Britte al hoe nader verskansings grawe. Die Franse se verdedigingsbrand was grootliks ondoeltreffend. Teen 17 September was die Britte in staat om vuurwapens op die mure van die stad oop te maak.Terwyl hulle voorberei het om die vuur oop te maak, het die bevelvoerder van Quebec se oorblywende magte oorgawe voorgelê.
(van National Galleries Scotland)
Townsend het die verdedigers verras deur in te stem tot al hul voorwaardes. Verdedigers het die eerbewyse van oorlog ontvang. Die Britte sou die burgerlikes en hul eiendom beskerm. Hulle was vry om hul Rooms -Katolieke godsdiens te beoefen. Franse militante was vry om in die stad te bly, solank hulle hul arms opgegee het en 'n eed van lojaliteit aan koning George afgelê het. Enige moontlike Franse poging om die onderhandelinge uit te druk totdat 'n hulpverleningsmag kon opdaag, het misluk omdat die Britte eenvoudig met alles ingestem het.
Daar was goeie rede hiervoor. Die posisie van Townshend was taai. As daar wel 'n hulpkolom kom, is sy magte in 'n gevaarlike posisie. Verder het sy klein mag die burgerlike samewerking vereis. Hy het eenvoudig nie genoeg soldate om 'n noodlenigingsmag te beveg en 'n vyandige bevolking te beheer nie.
Trouens, 'n hulpmag was net 'n dag weg toe die Britte Quebec beset het. Toe die Franse aankom, het hulle nie die toerusting gehad om te beleër noudat die Britte agter die mure van Quebec was nie. Die Franse het 'n fort daar naby gebou en gewag op 'n geleentheid om Quebec weer in te neem.
Teen die middel van Oktober moes die Britse vloot vertrek. Niemand wou regtig vir die winter in Quebec bly nie, maar vir sy verdediging was alle sterk soldate nodig. Mockton herstel nog van wonde, en besluit om na New York te vertrek. Townshend het besluit om na Londen terug te keer. Die mees junior generaal Murray bly in bevel. Sy manne sou 'n moeilike winter op kort rantsoene moes verduur. Quebec het egter geval en die Britte het die oorwinning behaal.
Volgende week: Kanada word Britte, en Brittanje kry 'n nuwe koning.
American Revolution Podcast word 100% gratis versprei. As u kan inskakel om my koste te help betaal, sal ek alles waardeer wat u kan gee. Maak 'n eenmalige skenking via my PayPal -rekening.
Klik hier om my Patreon -bladsy te sien
U kan die American Revolution Podcast as 'n Patreon -intekenaar ondersteun. Dit is 'n opsie vir mense wat maandelikse beloftes wil aflê. Ondersteuning deur Patreon gee u toegang tot Podcast -ekstras en help om van die podcast 'n volhoubare projek te maak.
'N Alternatief vir Patreon is SubscribeStar. Vir almal wat probleme met Patreon ondervind, kan u dieselfde voordele kry deur in te teken op SubscribeStar.
The Fantastic Adventures Of Captain Stobo, deur Robert Alberts American Heritage Vol. 14, uitgawe. 5, Augustus 1963: https://www.americanheritage.com/content/fantastic-adventures-captain-stobo
Isaac Barré: advokaat vir die Amerikaners in die Laerhuis, deur Bob Ruppert, Journal of Am. Eerw., 11 Augustus 2015: https://allthingsliberty.com/2015/08/isaac-barre-advocate-for-americans-in-the-house-of-commons
The Battle That Won An Empire, Sir Basil Hart, American Heritage Vol. 11, uitgawe. 1, Desember 1959: https://www.americanheritage.com/content/battle-won-empire
Gratis e -boeke:
(skakels na archive.org tensy anders vermeld)
Montreal, 1535-1914, Vol. 1, deur William H. Atherton (1914).
'N Historiese tydskrif vir die veldtogte in Noord -Amerika vir die jare 1757, 1758, 1759 en 1760, Deel 1, Vol. 2, en amp Vol. 3, deur John Knox (1914).
Tydskrif vir die beleg van Quebec, 1760, deur James Murray (1871) ('n kort kontemporêre verslag deur een van Wolfe se veldgeneraals).
Memoirs oor die laat oorlog in Noord-Amerika, tussen die Franse en Engelse, 1755-60, Vol. 1, & amp; Vol. 2, deur Pierre Pouchot (1866).
Boeke wat die moeite werd is om te koop
(skakels na Amazon.com, tensy anders vermeld)*
Brumwell, Stephen Paths of Glory: The Life and Death of General James Wolfe, McGill-Queen's University Press, 2007.
Manning, Stephen Quebec: Die verhaal van drie beleë, McGill-Queen's University Press, 2009.
Die verowering van Quebec was die keerpunt van die Sewejarige Oorlog. In 1763 het die Franse al hul gebiede in Noord -Amerika afgestaan. Die vasteland is nou deur die Britte beheer, hoewel die Spanjaarde ook 'n bietjie grond in die weste gekry het.
Die Britte is nou bevestig as die dominante wêreldmoondheid, met hul Ryk wat stadigaan die grootste in die geskiedenis geword het. Alhoewel die oorlog tot Britse oppergesag gelei het, het dit ook gelei tot hul mees vernederende nederlaag.
Brittanje het nou groot skuld, en daarom het hulle besluit om die koloniste in Amerika te belas om geld in te samel. Woedend oor die belasting en nie meer Britse beskerming van die Franse nodig het nie, het die kolonies onder die leiding van George Washington opgestaan, die man wie se optrede die sewejarige oorlog tot gevolg gehad het.
Noord -Amerika in 1763 na die sewejarige oorlog. Beeldkrediet AlexiusHoratius / Commons.
Ons kan argumenteer dat die beleg van Quebec een van die belangrikste in die geskiedenis was. Dit was 'n pionier in 'n wetenskaplike benadering tot oorlogvoering wat gebaseer is op die vloot en die Britse industrie, wat die Britse oorlogvoering vir die volgende eeu sou kenmerk.
Met die Franse nederlaag in die Sewejarige Oorlog, was Brittanje die pad oop om die grootste ryk te word wat die wêreld nog ooit gesien het.
Noord -Amerika was nou Brits, en hoewel die Verenigde State 20 jaar later sou ontstaan, is die taal, gebruike en grondwet daarvan op 'n Britse grondslag gevorm. Die skuld van die Franse sou tot die Franse Revolusie lei, wat die Revolusionêre Oorloë en die agteruitgang van die ou absolute monargieë tot gevolg sou hê.
SIEGE VAN QUÉBEC
Die landtroepe bestaan ​​uit professionele soldate wat deur Frankryk gestuur is om teen Amerika te veg. Hulle was goed gedissiplineerd en goed opgelei. In 1759, in Québec, het hierdie magte die tweede bataljons van vyf infanterieregimente uit verskillende Franse streke 23 ingesluit. Elkeen van hierdie regimente het sy eie geskiedenis en 'n kenmerkende uniform.
Tydens die Sewejarige Oorlog was hierdie regiment betrokke by verskeie face-offs, waaronder die van Fort Saint-Frédéric by Lake George in September 1755, waarin generaal Dieskau gewond is. Die Régiment de la Reine het ook deelgeneem aan die verowering van Fort Bull en Fort William Henry en het, meer heerlik, bygedra tot die Franse oorwinning oor die magte van generaal Abercromby in Carillon in 1758. Dit wil lyk asof, in teenstelling met die algemene opvatting, die Régiment de la Reine was nie betrokke by die beleg van Québec nie; dit is in Mei 1759 na Carillon gestuur om te beskerm teen 'n moontlike Britse aanval, en daarna in Julie dieselfde jaar na Île-aux-Noix gestuur. Hierdie regiment het egter in die Slag van Sainte-Foy in 1760 geveg 24.
Die uniform van die Régiment de la Reine word gekenmerk deur 'n gryswit jus met 'n rooi omslagmanchet versier met drie knope en met agt knoppies op die sakke. Die soldate het 'n rooi baadjie van 25 gedra, terwyl hul broek, dieselfde kleur as die justaucorps, met wit of grys sokkies en swart metaalgespe skoene gedra is. Wit voetgangers bedek die sokkies en broeke, dit is vertikaal aan die buitekant vasgeknoop en kan met 'n swart leerstring onder die knie vasgemaak word. Die driekoring was van swart vilt en afgewerk met 'n silwer vlegsel 26.
Die vlag was groen en swart en was verdeel deur 'n wit kruis met 'n reeks goue quotfleurs de lys, waarvan drie omring was deur vier goue krone.
Oorsprong: Bordeaux -streek
Toe hy op 23 Junie 1755 na Amerika kom, is hierdie regiment na Fort Frontenac gestuur, daarna na Fort Niagara. In Februarie 1756 het sommige van die mans deelgeneem aan die vang van Fort Bull deur die kommunikasie tussen Lake George en Oswego 27 te onderbreek. Die Régiment de Guyenne het aan verskeie gevegte deelgeneem: Fort Oswego in Augustus 1756 en die verowering van Fort William Henry in 1757. Dit het ook in 1758 by Carillon geveg, en die manne het die winter op hierdie plek gestasioneer. In Maart 1759 is sommige na Fort Niagara gestuur, nog 30 by Île-aux-Noix, en die res na Québec om die stad te help verdedig. Die regiment het op 13 September deelgeneem aan die slag van Montmorency, van die Vlakte van Abraham (soldate van die Régiment de Guyenne was in die middel van die aanvallyn) en in die Slag van Sainte-Foy 28.
Die uniform van die Régiment de Guyenne was soortgelyk aan dié van die Régiment de la Reine: 'n gryswit justaucorps met rooi omslagmanchetten, versier met drie knope, 'n rooi baadjie, broeke van dieselfde kleur as die justaucorps en skoene van swart metaalgespe. Anders as die Régiment de la Reine, is die swart driekoring met 'n goue vlegsel 29 afgewerk.
Oorsprong: Berry -streek
Aan die begin sou die 2de en 3de bataljon van die Régiment de Berry na Indië gemobiliseer word. Die bestemming van die regiment is egter verander toe Montcalm en Vaudreuil versterkings versoek het: dit het einde Julie 1757 in New France geland. Die twee bataljons was in Québec gestasioneer. In 1758 is die regiment na Carillon gestuur en het dit bygedra tot die geskiedenis daarvan. Einde Augustus is die regiment, wat aanvanklik uit 908 soldate bestaan ​​het, tot 723 verminder as gevolg van die gevegte wat vir baie noodlottig was. Die oorblywende troepe is nie teruggestuur na Québec vir die Slag om die Vlakte van Abraham nie, omdat hul dienste nog by Carillon nodig was. Hulle het egter deelgeneem aan die Slag van Sainte-Foy 30.
Die uniform wat soldate van die Régiment de Berry gedra het, was ook gryswit met 'n rooi omslagmanchet, maar dit het vyf knoppies in plaas van drie, soos die de la Reine en Guyenne Regiment. Die justaucorps het ook dubbele vertikale sakke vasgemaak met ses knoppies. Die baadjie was rooi, die broek en sykouse gryswit, die skoene swart met metaalgespe en die onderklere wit. Wat die driekoring betref, dit was van swart vilt en afgewerk met 'n goue vlegsel 31.
Nadat hy in 1755 in New France aangekom het, is die Régiment de Béarn vroeg in Julie na Fort Frontenac gestuur en 'n jaar later bygedra tot die oorwinning van Fort Oswego saam met die ander regimente, die Militia en die Amerindiërs. Nadat die Britte op 14 Augustus kapituleer het, is 'n maatskappy na Fort Bull gestuur en 'n ander na Fort William Henry. Die volgende jaar het die hele eenheid na Fort Carillon gegaan en teruggekeer na Fort William Henry om aan die stryd deel te neem. In 1758 neem die Régiment de Béarn deel aan die verdediging van Fort Carillon en was in 1759 by die beleg van Québec, behalwe die 35 soldate wat by Fort Niagara gemobiliseer is. Die regiment was ook betrokke by die Slag van Sainte-Foy die volgende jaar 32.
Die uniform wat soldate van die Régiment de Béarn wat in Nieu-Frankryk gedien het, gedra het, het 'n gryswit jakkals met blou omslagmanchetten, versier met drie knope en vertikale sakke met ses knope. Die baadjie was blou terwyl die broek, dieselfde kleur as die justaucorps, gedra was met wit of grys kouse en skoene van swart metaalgespe. Wit voetgangers bedek die kouse en die broek, en word vertikaal met 'n rits knoppies aan die buitekant vasgeknoop, met 'n swart string onder die knie vasgemaak. Die driekoring was van swart vilt en afgewerk met 'n silwer vlegsel 33
Die 2de Bataljon, Régiment La Sarre, land op 3 Junie 1756 in Québec. Dit was betrokke by die verowering van Fort Oswego in Augustus dieselfde jaar en begelei die Britse soldate na Montreal wat in die geveg gevange geneem is. In Augustus 1757 het verskeie soldate van hierdie regiment deelgeneem aan die gesig van Fort William Henry. Die regiment ondersteun toe die leër van Montcalm in die slag van Carillon in 1758. Laastens neem die Régiment de La Sarre deel aan die gevegte van Montmorency, die vlaktes van Abraham en Sainte-Foy 34.
Die uniform van die Régiment de La Sarre het bestaan ​​uit 'n gryswit jus met blou omslagmanchetten (drie knoppies). Die baadjie was rooi terwyl die broek, dieselfde kleur as die justaucorps, gedra was met wit of grys kouse en swart metaal gespe skoene. Dit het wit voetgangers wat tot onder die knie gekom het en met 'n swart leerstring vasgemaak was. Die driekoring was van swart vilt en afgewerk met 'n goue vlegsel 35.
Die Régiment Royal-Roussillon:
Oorsprong: Perpignan, Roussillon en Catalogne
Die Régiment Royal-Roussillon, wat in 1756 na Nieu-Frankryk gekom het, was eers in Montreal gestasioneer, behalwe vir 'n afdeling wat na Carillon gestuur is. In 1757 is die hele regiment gemobiliseer en op pad na Fort William Henry. In 1758 het die regiment ook deelgeneem aan die oorwinning van die Carillon. Daarna marsjeer dit na Québec om die stad te verdedig en neem deel aan die gevegte van Montmorency, die vlaktes van Abraham en Sainte-Foy 36.
Die uniform van die Régiment Royal-Roussillon het bestaan ​​uit 'n gryswit jus met blou omslagmanchetten (ses knoppies). Die baadjie was blou, die broek gryswit, die kouse wit en die skoene swart met metaalgespe. Die driekoring is met 'n goue vlegsel 37 afgewerk.
Die Régiment de Languedoc:
Oorsprong: Languedoc -streek
Hierdie regiment het op 19 Junie 1755 in Québec geland. Die manne het onmiddellik na Fort Saint-Frédéric gegaan en onder bevel van generaal Dieskau die Britte teruggery by die George-meer. Na hierdie geveg het die troepe na Carillon gegaan, waar 'n fort onlangs opgerig is. Die regiment het daarna suidwaarts beweeg, waar dit deelgeneem het aan die slag van Fort William Henry. Op 8 Julie 1758 veg die 2de Régiment de Languedoc -bataljon tydens die slag van Carillon. In Mei 1759 is dit op pad na Québec, waar dit gehelp het om die stad te verdedig deur deel te neem aan die gevegte van Montmorency, die vlaktes van Abraham en Sainte-Foy 38.
Die uniform van die Régiment de Languedoc het bestaan ​​uit 'n gryswit jus met blou omslagmanchetten (drie knoppies). Die baadjie was blou, die broek gryswit, die kouse wit en die skoene swart met 'n metaalgespe. Die driekoring is afgewerk met 'n goue vlegsel 39.
Die Slag van Quebec
Einde Augustus 1759 het genl.maj. James Wolfe 'n doodloopstraat bereik: Twee maande lank het die knappe, rooikop 32-jarige bevelvoerder en sy leër van ongeveer 8.500 soldate die Franse stad Quebec sonder sukses beleër. . Die Britse weermag het artillerie-bombardemente, frontaanvalle op Franse versterkings en aanvalle op die omliggende platteland probeer, alles in 'n poging om die verdedigers te lok in 'n oop veldslag waarin Wolfe sy voortreflike infanterie kon uitbuit. In 'n poging om die doodloopstraat te breek, het Wolfe 'n gewaagde plan geformuleer: middel September gaan 'n deel van sy leër aan boord van koninklike vlootskepe, stroomopwaarts vaar, 'n geheime landing oprig en dan die Franse dwing om te veg op die vlaktes van Abraham, minder meer as 'n kilometer wes van Quebec.
Wolfe, 'n soldaat sedert sy kinderjare, was geen militêre dilettant nie: in 'n tyd waarin die meeste offisiere deur patronaatskap opgestaan ​​het, het Wolfe deur beskerming gekom en talent. Hy benader die bevel op 'n professionele manier en probeer voortdurend taktiek en opleiding verbeter terwyl hy na die welsyn van sy troepe omsien.
Teen die middel van die 18de eeu het die Britte vaardigheid bereik in wat die hedendaagse kommentator Thomas More Molyneux 'gesamentlike ekspedisies' genoem het. Die term verwys na die samewerking tussen die weermag en die vloot wat die Britte in staat gestel het om effektiewe militêre mag regoor die wêreld te projekteer. Dieselfde amfibiese vermoë wat uiteindelik in 1759 sukses sou behaal in Quebec, sou hulle ook goed dien in Havana en Manila tydens die sewejarige oorlog en in die gevegte om die beheer van New York in 1776.
Aardrykskunde het die Britse benadering bepaal. Die twee belangrikste Franse nedersettings, Quebec en Montreal, lê albei langs die St. Lawrence -rivier. In vredestyd was die rivier die belangrikste kommersiële slagaar van die Kanadese binneland tot by die Atlantiese Oseaan en Frankryk. Maar in oorlogstyd het die St. Lawrence die Britte 'n snelweg na Quebec aangebied.
'N Honderd kilometer in die binneland was die versterkte stad die sterkste Franse bastion in Kanada. Alhoewel dit nie onmoontlik was om die stad in die 18de eeu per land te benader nie - soos die Amerikaanse leër van Richard Montgomery en Benedict Arnold in 1775 sou bewys - het die rivier die beste opsie gebied vir 'n weermag wat onderweg was om goed voorsien te bly en veilige lyne te handhaaf. van kommunikasie en terugtog. Die Britte het die monding van die rivier die vorige jaar gesluit deur die vesting van Louisbourg te verower. Deur Quebec in te neem, sou die Britte nader beweeg na hul uiteindelike doel: verowering van die Franse ryk in Noord -Amerika.
Toe die veldtog op 26 Junie 1759 geopen is, het die Britse vloot anker gelê in die St. Lawrence, en die Britse leër het 'n basis op Isle d'Orleans, in die middel van die rivier, ongeveer vier kilometer van die stad, opgerig. Drie dae later gaan die leër na die suidelike oewer en vestig 'n ander kamp waaruit hulle die stad kan beskut. Wolfe se 32 ponders en 13-duim mortiere het op 12 Julie op Quebec oopgemaak en die bombardement voortgesit vir 68 dae en 'n groot deel van die stad verbrand. Dit was Wolfe se eerste poging om die Franse te dwing om te gee of om agter hul verdediging uit te kom.
Daardie verdediging was formidabel. Teen die beleërende Britse magte was ongeveer 15 000 Franse soldate, 'n gemengde mag van gereelde en provinsiale. Luitenant-generaal Louis-Joseph, Marquis de Montcalm-Gozon de Saint-Véran, 'n 44-jarige veteraan van veldtogte in Europa en Amerika, was bevelvoerder oor die garnisoen. Montcalm het die Britte suksesvol teëgestaan ​​gedurende die beginjare van die Franse en Indiese Oorlog, en het die leiding gelei by die mag wat Fort William Henry in 1757 op die Lake George in New York verower het - 'n aksie wat in James Fenimore Cooper se gedenkteken gedenk is Die Laaste van die Mohikane.
In Quebec het Montcalm die uitdaging gekonfronteer om nie net die stad te verdedig nie, maar ook kilometers van die rivier. Deur bloot terug te trek agter die kantels en die omliggende gebied af te staan, sou die Britte dit moontlik gemaak het om beleërgewere direk op die stadsmure te laat dra. Montcalm moes die noordoewer van die rivier beheer om die leër van Wolfe weg te hou, of om ten minste die tempo van die beleg te vertraag en die Britte te vertraag tot die begin van die winter.
Alhoewel die Franse aansienlike numeriese meerderwaardigheid beweer het, was baie van sy troepe 'n milisie, en selfs die gereelde mense was nie op gelyke voet met hul Britse eweknieë nie, wat destyds net so goed opgelei was as enige leër ter wêreld. Britse beheer oor die St. Lawrence -delta het die aflewering van versterkings en voorrade uit Frankryk bemoeilik, maar nie onmoontlik nie. Terwyl die Britte hul magte kon konsentreer op die plekke wat hulle wou aanval, moes die Franse al hul dorpe verdedig.
Op 9 Julie land die Britte op die noordoewer van die St. Lawrence en vestig 'n kamp oos van Quebec, oorkant die Montmorency -rivier. Daardie somer het hulle herhaaldelik probeer om die Franse in die veldveld te lok. Wolfe se leër het die Franse verdediging op 31 Julie getref in die hoop om hul oostelike flank te draai in 'n ingewikkelde maneuver wat 'n reeks amfibiese landings naby die monding van die Montmorency vereis. Maar 'n swak geselekteerde landingsplek en stywe Franse weerstand het die offensief in die wiele gery, met die verlies van meer as 400 Britse lewens.
In Augustus het Wolfe weer probeer om die Franse in die geveg te lok deur strooptogte te stuur om die platteland rondom Quebec te verwoes. Nadat Wolfe twee vrugtelose afkondigings uitgevaardig het waarin 'n beroep op burgers gedoen is om steun van die Franse magte terug te trek, het hy hom tot strenger maatreëls gewend: Britse magte het deur die platteland beweeg en plase en dorpe vernietig, honderde geboue verbrand en vee weggejaag. Hulle was ook besig met voortdurende skermutselinge met inheemse Amerikaanse hulpverleners wat met die Franse verbonde was.
Teen September moes dit vir Wolfe duidelik gewees het dat die tyd opraak. Sy magte kon Montcalm herhaaldelik nie in die stryd bring nie, en wonde en siektes het die beleërende magte geteister - waaronder Wolfe self, wat koors en moegheid ondervind het. Boonop kon die koninklike vloot nie so laat in die jaar so ver noord nie. Die begin van die winter in Kanada het pakys na die berugte verraderlike St. Lawrence gebring, wat die navigasie nog moeiliker gemaak het.
Uiteindelik besluit Wolfe om die beleg op te hef en sy leër stroomopwaarts na 'n beskutte baai by Anse-aux-Foulons te stuur, waar hulle 'n steil bluf wes van die stad kan bestyg. Hier het Wolfe gehoop om die Franse verdediging te oortref en - as die Franse sou saamwerk - dit op gunstige terme aan die stryd te bring. Dit was egter 'n gevaarlike plan. As die stryd verlore gaan, kan die Rooibokke gevang word of selfs geslag word op die terugtog na hul bote.
Net na middernag op 13 September het Wolfe en meer as 4 000 soldate, onder bevel om stilte, opwaarts in die geveg geroei. Volgens die legende het Wolfe daardie aand sy gunstelinggedig, aan die Britse offisiere, Thomas Gray se "Elegy Written in a Country Churchyard" voorgelees. Wolfe se mees onlangse biograaf, Stephen Brumwell, ontken hierdie staaltjie as onwaarskynlik, aangesien Wolfe beter as enigiemand die noodsaaklikheid was om stil te bly terwyl hy op die rivier was, sodat hy nie die Franse verdedigers sou waarsku nie. Tog is die beeld van die gedoemde bevelvoerder Wolfe wat die lyne opsê
Die roem van die heraldiek, die prag van krag,
En al die skoonheid, al die rykdom wat hulle gegee het,
Wag op die onvermydelike uur:
Die paaie van heerlikheid lei net na die graf
bly onweerstaanbaar dramaties.
Ten spyte van hul voorsorgmaatreëls, het die Britse opmars nie ongesiens verbygegaan nie. Terwyl die bote in die donker teen die rivier opbeweeg, daag 'n Franse wagter hulle uit. Die aanval hang in die weegskaal. As die wagter besef wat gebeur en die verdedigers van die stad in kennis stel, kan die Franse ten minste die landing voorkom en miskien die Britte in hul bote aflaai. Maar 'n vinnig denkende meertalige Britse offisier het die uitdaging in Frans beantwoord en die wagter oortuig dat die bote vrag gehou het van nedersettings in die binneland.
Omstreeks 4 uur die oggend het die Rooibokke by Anse-aux-Foulons geland en die bluffs van 175 voet gaan opskaal-geen geringe prestasie nie, aangesien los skalie selfs in daglig in so 'n rusie dit moeilik gemaak het. Kolonel William Howe, wat later die Britse troepe teen generaal George Washington in die Revolusionêre Oorlog sou beveel, het persoonlik die voormag teen die krans gelei. Hulle het vinnig die strandkop beveilig.
Toe Wolfe bo -op die bluf kom, het sy troepe op die vlaktes van Abraham ontplooi in 'n lyn wat parallel met die rivier loop, beide om die landing te bedek en om te verdedig teen 'n gevreesde Franse teenaanval. Die vlaktes is vernoem na die voormalige grondeienaar Abraham Martin en bied 'n relatief gelyk slagveld, nie meer as 'n kilometer breed nie.
In sy openingsaksie het Wolfe 'n groep ligte infanterie gestuur om 'n Franse artilleriebattery wat op die Britse troepe losgebrand het, stil te maak. Die Britse lyn strek oor 'n halfmylfront wat bestaan ​​uit, van regs na links, die 35ste voet, die Louisbourg Grenadiers en vyf ander regimente, met die 48ste regiment in reserwe. Wolfe veranker die regterkant van sy lyn op die St. Lawrence, ondanks die teistering van vuur van Franse en inheemse Amerikaanse skerpskutters. Nog drie infanterie -eenhede het later aangekom en aan die linkerkant, loodreg op die hooflyn, gevorm om die flank te beskerm teen aanvalle deur Franse onreëlmatige magte. Wolfe het sy troepe twee rye diep ontplooi, 'n afwyking van die gewone drie-rang-diep lyn, om die groot gebied met sy relatief klein mag te dek. Die amptelike Britse sterkte op die veld, volgens brig. Genl George Townshend, wat Wolfe in bevel sou volg, was 4 441 mans onder wapens.
Die gevegte uit die agtiende eeu het baie stoïsynse uithouvermoë van soldate vereis. Taktieke van destyds verplig hulle om in samewerking te bly om die samehorigheid onder vyandelike vuur te behou, en terwyl hedendaagse wapens min vir presisievuur bied, het hulle gruwelike wonde opgedoen. Die sig en die geluid van massa muskiete wat dadelik afvuur, kan maklik soldate met swak opleiding of 'n lae moraal oortuig dat hulle dringend elders sake het. Meedoënlose oefeninge en vertroue in hul offisiere het gehelp om vrees onder soldate te versag, maar 'n veldslag in die Age of Reason bly 'n skrikwekkende skouspel van bloed, rook en dood.
Die Franse reageer traag op die Britse landing. Rondom 09:30 begin Montcalm sy mag van ongeveer 4,500 stamgemeentes en militêre soldate in drie kolomme, elk ses geledere diep. Kolomme het noemenswaardige voordele gebied, waardeur 'n aanvallende mag maklik kon beweeg en vinnig met sy vyand kon sluit. Ongelukkig vir die soldate van Montcalm het kolomme ook twee aansienlike nadele in die gesig gestaar wanneer hulle troepe wat by die toue ingeskakel was, betrek het: eerstens, gegewe hul relatief smal voorkant, kon kolomme nie ooreenstem met lyne in vuurkrag nie. Tweedens kan die breër lyne op die voorkant en flanke van 'n kolom skiet.
Die Redcoats het hul vuur gehou totdat die Franse binne 40 meter gevorder het, elke Britse soldaat het 'n kwartdraai uitgevoer toe hulle hul 46-duim Brown Bess-muskiete op hul skouers gebring het. Toe verdwyn die Britse lyn agter 'n rookwolk, en 'n muur lood slaan in die Franse kolomme. Wolfe het sy soldate beveel om hul muskiete met 'n ekstra bal te laai, en sy regimente word waarskynlik deur kompanie afgevuur. Montcalm se kolomme verlep in die lig van sulke groot vuurkrag. Na minder as 10 minute se muskietery, het die Britse stamgaste die skiet gestaak, bajonette reggemaak en die Franse lyn, wat gebreek en teruggetrek het, gelaai. Sommige Franse Kanadese het hul stand gehou om die toevlug te dek en 'n prys geëis van hul aanvallers, veral die Skotse Highlanders, wat voorkeur gegee het aan breëwoorde bo bajonette. Versterkings het eers later die dag aangebreek, teen die tyd dat die meeste Franse magte in die versterkte stad teruggevlug het.
Die kort gesprek op die vlaktes van Abraham het 'n groot tol geëis. Britse verliese was 58 dood en 600 gewond. Franse ramings het hul slagoffers op ongeveer 600 geplaas, terwyl die Britte die Franse verliese nader aan 1500 slagoffers getel het. Die offisierkorps aan beide kante het swaar gely. Montcalm het tydens die terugtog geval, dodelik in die maag geskiet. Hy is die volgende dag uit die veld gedra om aan sy wonde te sterf. Die Britse tweede bevelvoerder, brig. Genl Robert Monckton, raak gewond op die hoogtepunt van die konflik.
Die geveg het ook op dramatiese wyse die lewe van die Britse bevelvoerder geëis. Een muskietbal het Wolfe in die pols getref, terwyl 'n ander een oor sy maag gesny het. Toe slaan nog twee hom in die regterbors. Die laaste van hierdie wonde lê buite die bereik van die 18de eeuse medisyne. (Groot kaliber-.75 duim in vandag se terme-sagte loodmusketballe van daardie era het afskuwelike wonde veroorsaak, soortgelyk aan dié wat deur 'n hedendaagse haelgeweer gelewer is.) Bygestaan ​​uit die veld deur luitenant Henry Browne en vrywilliger James Henderson van die Louisbourg Grenadiers, Wolfe het gou beswyk aan bloedverlies. Hy het lank genoeg geleef om te verneem dat sy troepe die dag gedra het, en om 'n regiment te beveel om die Franse terugtog af te sny.
Die Slag om die vlaktes van Abraham was 'n ongelooflike taktiese sukses vir die gewaagde Britse indringers. Die rekords van Lowescroft, 'n koninklike vlootskip wat die aanval ondersteun, toon dat dit om 7uur die oggend anker gesak het, die geveg om 10 uur losgebars het en Wolfe se lyk op 11 op die skip gedra is. In minder as 'n uur het Wolfe's Redcoats die Franse magte verpletter.
Vanweë al sy taktiese beslissendheid het die botsing egter nie onmiddellik die lot van Quebec of die Franse Ryk bepaal nie. Die meeste oorlewende Franse troepe het stilweg weggeglip om nog 'n dag te veg, terwyl 'n klein aantal troepe agtergebly het om Quebec vas te hou. Maar die stad sou net uithou tot sy kapitulasie op 18 September 1759. Nog 'n jaar het verloop voordat die laaste Franse bataljons op 9 September 1760 in Montreal oorgegee het, wat die einde van Frankryk se Noord -Amerikaanse ryk beteken het.
Vir verdere lees, beveel Mitchell MacNaylor aan: Paths of Glory: Die lewe en dood van generaal Wolfe, deur Stephen Brumwell Montcalm en Wolfe, deur Francis Parkman Quebec, 1759: The Siege and the Battle, deur C. P. Stacey en Smeltkroes: die sewejarige oorlog en die Fate of Empire in Brits Noord -Amerika, 1754–1760, deur Fred Anderson
Oorspronklik gepubliseer in die September 2007 -uitgawe van Militêre geskiedenis. Klik hier om in te teken.
Dit was vroeg in die herfs van 1775. Generaal George Washington het die leiding geneem oor die lappie, die bobtail-staat se milisie wat rondom Boston kampeer het, en het probeer om die "raas"In 'n leër.
Hy en die kontinentale kongres het op 27 Junie die besluit geneem om Quebec en die St. Lawrence -rivier van die Britte af te werp. Hulle het verkeerdelik aangeneem dat die tienduisende Frans-Kanadese graag in opstand by die dertien kolonies sou aansluit.
Uit hierdie belangrike besluit kom een ​​van die wonderlikste militêre ekspedisies van alle tye: kolonel Benedict Arnold se inval in berkbas-kano in Kanada, die eerste amfibiese militêre aanval in die geskiedenis van ons land.
Arnold sou 1,100 soldate van Massachusetts na Maine lei, dan langs die Kennebec- en Dead Rivers na Kanada deur die Chaudiere -rivier na Quebec City. 'N Ander leër onder generaals Phillip Schuyler en Richard Montgomery was om van New York binne te val, Montreal te neem en Arnold te ontmoet in Quebec.
Dit het alles gebeur, maar dit het geëindig in 'n nederlaag vir die Amerikaners, aangesien die Britte in Quebec goed geposisioneer was en die klein leër van Arnold met die helfte verminder is deur verlatenhede. Die Frans-Kanadese het nie na die Amerikaanse vlag gekom nie. Montgomery, wat 'n siek Schuyler vervang het, is vroeg in die aanval dood. Arnold is gewond en die veldtog ontbind in 'n ramp en trek terug vir die moedelose oorblyfsels van die indringende leër.
Op 13 September, in Massachusetts, vertrek Arnold na Kanada onder bevel van 1000 vrywilligers, waaronder kaptein Daniel Morgan. Arnold was van plan om deur Maine na Kanada op te trek. Die roete blyk baie moeilik te wees vir die swak voorsienende krag met baie gate om te navigeer, sneeustorms en siektes.
Op 16 Oktober, Schuyler het weens swak gesondheid na Fort Ticonderoga teruggekeer en brig. Genl Richard Montgomery in bevel.
Op 25 Oktober, Kolonel Ethan Allen is gevange geneem tydens 'n mislukte aanval op die Britse fort in St. Arnold het 350 man verloor wat teruggedraai het, maar die oorblywende 600 het voortgegaan. Na 'n lang beleg op 2 November val St. Johns te Montgomery.
Op 8 November, Het Arnold by Point Levis aan die St. Lawrence -rivier aangekom, oorkant Quebec City.
Op 13 November, Montgomery het Montreal beset terwyl Arnold uiteindelik die St. Lawrence -rivier kon oorsteek. Arnold het daarna teruggetrek na Point-Aux-Trembles en gewag op versterkings van Montgomery, terwyl Carleton na Quebec City opgeruk het nadat hy Montreal verlaat het.
Op 3 Desember, Montgomery het met slegs 350 man by Point-Aux-Trembles aangekom, nadat die res in Montreal vertrek het.
Op 5 Desember, Montgomery en Arnold het 'n beleg begin en eis oorgegee, wat deur genl.maj. Guy Carleton tereggewys is. Montgomery en Arnold het geweet dat hulle spoedig moes optree, want die ekspedisie se inskrywings het op 31 Desember geëindig. Hulle het besluit om onder die dekmantel van 'n sneeustorm aan te val. Na 'n byna mis op 27 Desember, het 'n geweldige storm die nag van 30 Desember gebroei.
Op 31 Desember, om 02:00, te midde van 'n hewige sneeustorm, is 'n oproep in die kontinentale kamp ontbied en 'n verrassingsaanval op Quebec was spoedig aan die gang. Carleton is egter deur 'n Amerikaanse woestyn gewaarsku oor die Amerikaanse plan.
Die Amerikaners was van plan om die dekking van 'n storm te gebruik om hul manne in posisie te plaas. Montgomery sou sy 300 man neem en die stad langs die rivier vanuit die weste aanval, terwyl Arnold sy 600 man sou neem en vanuit die ooste aanval.
Die twee magte sou in die middel van die sakekern in Lower Town aansluit en dan die hoofroete na Upper Town optrek.
Om 4:00 vm., Het Montgomery vuurpyle afgevuur en beduie dat hy in posisie was en die aanval geloods het. Toe Montgomery die westelike rand van Lower Town bereik, het hy gevind dat die Britte 'n rowwe versperring opgewerp het.
Die generaal, sy aide-de-camp en 'n bataljonbevelvoerder stap vorentoe om die situasie van nader te bekyk. Toe die mans binne 'n paar meter van die versperring was, het die verdedigers van die versperring hul enigste vrag skoot uit hul kanon afgevuur en hul muskiete afgevuur.
Al drie mans is dodelik gewond. Die volgende in bevel, luitenant -kolonel Donald Campbell, beveel onmiddellik om terug te trek. Die paniekerige verdedigers het voortgegaan om te skiet, selfs nadat die kontinentale al lankal weg was.
Aan die oostelike rand van Lower Town het Arnold sy aanval geloods toe hy die vuurpyle sien. Nadat hy sy 1 artilleriestuk onderweg in 'n sneeubal verloor het, het Arnold geen ander keuse gehad as om 'n frontaanval op 'n ander Britse versperring te lei nie.
Arnold is gewond toe 'n musketbal in sy been geskeur het. Hy het probeer om voort te gaan, maar kon nie. Hy het homself uit die geveg laat wegvoer, en Morgan in bevel gelaat. Morgan het die mans byeengekom en die vastelande het die versperring oorval na 'n paar hewige gevegte. Morgan en sy mans jaag deur Laer Stad en gooi nog 'n onbemande versperring oor.
Morgan was gereed om na Upper Town te gaan, maar sy ondergeskiktes het versigtigheid aangeraai en hom oorreed om op Montgomery te wag.
Teen dagbreek raak Morgan uiteindelik ongeduldig en beveel sy manne vorentoe. Die wag het die Amerikaners hul voordeel en momentum gekos. Carleton het die tyd gebruik om mans in die stad te posisioneer.
Terwyl die Amerikaners nou probeer het om na Upper Town te beweeg, was hulle voortdurend onder vuur uit die omliggende huise. Nadat hulle die grootste deel van die dag geveg het en steeds gehoop het op hulp van Montgomery, het die Amerikaners uiteindelik teruggedraai. Die eens verlate versperring is egter nou deur Carleton se mans beset en die Amerikaners was in die strate van die stad vasgekeer.
Die geveg het steeds voortgeduur namate die Amerikaanse rubriek oor Laer Stad versprei het. Uiteindelik is byna die hele Amerikaanse mag gevang of oorgegee, aangesien dit in klein sakke in die strate van die stad geïsoleer was.
Morgan self het geweier om oor te gee, selfs al was hy heeltemal omring. Hy het die Britte gewaag om hom te skiet, maar sy mans het by hom gepleit totdat hy uiteindelik sy swaard aan 'n Franse priester oorgegee het, eerder as om dit aan die Britte oor te gee.
Arnold kon ontsnap toe Carleton sy mans herroep het voordat hulle die hospitaal bereik het. Hy trek terug na ongeveer 'n kilometer van Quebec City met die oorblywende 600 man en wag op versterkings van brig. Genl David Wooster.
Hy het geweier om uit die veld te tree en het sy beleg van Quebec voortgesit. Die nuus het gekom dat Montgomery op 9 Desember tot generaal -majoor bevorder is.
Op 10 Januarie 1776, Word Arnold bevorder tot brigadier -generaal. Oor 'n paar maande is hy onthef van algehele bevel deur brigadier -generaal Wooster en is hy aangestel as kommandant van Montreal. In Mei het die Amerikaners uit Kanada begin onttrek toe generaal -majoor John Burgoyne met meer as 4000 troepe opdaag.
Op 18 Junie, Arnold was die laaste Amerikaner wat hom uit Kanada onttrek het. So het Amerika se optrede in Kanada vir die res van die oorlog geëindig.
Met die Britse oorwinning in Quebec en die latere terugtrekking van die Amerikaners uit Kanada, word 'n ander poging tot anneksasie van Quebec in 1778 voorgestel met die hulp van die Franse. Maar die plan is nie uitgevoer nie. Clément Gosselin en sy spioenasienetwerk het in Oktober 1778 'n verslag oor die staat Quebec opgestel vir die kongres wat 'n ander aanval op die Britte in Quebec beplan.
In 1780 word nog 'n poging oorweeg, maar Washington, uit vrees dat hy Quebec nie kon vashou nie, selfs al sou hy dit neem, het 'n brief aan Moses Hazen geskryf waarin hy verduidelik dat hy nie weer die risiko sou hê om gedwing te word om Quebec te verlaat en ellende te veroorsaak vir die Quebecois wat om hom te ondersteun.
Verjaarsdae in die geskiedenis
Jacques Cathelineau, Franse royalis en leër van die weermag, gebore in Le Pin-en-Mauges, Frankryk († 1793) Paul Cuffe, mis, handelaar/skeepsbouer/Afro-Amerikaanse nasionalis Johan Valckenaer, Nederlandse politikus/patriot Friedrich A Wolfius [Wolf], Duitse filologiese (Prolegomena) Hedwig Elizabeth Charlotte van Holstein-Gottorp, koningin van Swede en Noorweë († 1818)
27 April Mary Wollstonecraft Godwin, Engelse skrywer en feminis (A Vindication of the Rights of Woman), moeder van Mary Shelley, gebore in Londen († 1797)
Jacob Albright, Duits-Amerikaanse Christelike leier, stigter van Albright's People (Evangelical Association), gebore in Fox Mountain, Pennsylvania († 1808) François Andrieux, Franse dramaturg, gebore in Straatsburg, Frankryk († 1833) William Thornton, Brits Amerikaanse argitek (Capitol Building in Washington, DC), gebore te Jost Van Dyke, Britse Maagde -eilande († 1828)
William Pitt die Jongere
Jan Ekels, die Young, Nederlandse skilder, gebore in Amsterdam († 1793) Thomas Dunham Whitaker, Britse topograaf, gebore in Rainham, Norfolk († 1821) Alexander J. Dallas, Amerikaanse staatsman en finansier, gebore in Kingston, Jamaica ( 1817) Serafs van Sarov, Russies-Ortodokse Heilige, gebore in Koersk, Russiese Ryk († 1833) [Em] Victor Emmanuel I, koning van Sardinië (1802-21), gebore in die Koninklike Paleis van Turyn, Italië (d. 1824)
24 Augustus William Wilberforce, Britse politikus, filantroop en leier van die beweging om die slawehandel af te skaf, gebore in Kingston upon Hull, Yorkshire, Engeland († 1833)
William Kirby, Engelse entomoloog en oorspronklike lid van die Linnean Society en mede -lid van die Royal Society, gebore in Witnesham, Suffolk, Engeland († 1850) Ludwig Yorck von Wartenburg, Pruisiese Generalfeldmarschall, gebore in Potsdam, Brandenburg, Koninkryk Pruise ( 1830) Louis François Antoine Arbogast, Franse wiskundige (Du calcul des derivations), gebore in Mutzig, Frankryk († 1803) Ecco Epkema, Nederlandse klassieke taalkundige (Fries, oud-Fries), gebore in Wirdum, Nederland († 1845). 1832) Chauncey Goodrich, Amerikaanse senator van Connecticut († 1815)
25 Oktober William Grenville, eerste baron Grenville, premier van die Verenigde Koninkryk (Whig: 1806-07), gebore te Wotton Underwood, Buckinghamshire, Engeland († 1834)
Maria Feodorovna van Rusland, tweede vrou van tsaar Paul I van Rusland, gebore te Stettin, Koninkryk Pruise († 1828)
26 Oktober Georges Danton, Franse politikus en revolusionêr (1ste president van die Komitee vir Openbare Veiligheid tydens die Franse Revolusie), gebore in Arcis-sur-Aube, Frankryk († 1794)
Belegging van Quebec, 25 Junie -18 September 1759 - Geskiedenis
In Junie 1759 vervoer die Britse vloot-generaal-majoor James Wolfe en 'n magtige leër na Qu & eacutebec. Wolfe was nie in staat om die hardnekkige garnisoen van die stad, steil kranse en klipmure te oorkom nie, en Wolfe bombardeer Qu & eacutebec vir twee maande. Op die rand van mislukking het die Britte 'n klein baai drie kilometer wes van die stadsmure opgemerk. Wolfe en 4800 troepe land onopgemerk daar in die nag van 13 September 1759. Hulle skaal die kranse en vorder na die vlaktes van Abraham. Die markies de Montcalm, die Franse bevelvoerder, het 'n sterk posisie net buite die stad verlaat en hulle beveg met 'n leër van 4500 Franse gereelde, Canadiens en Eerste Volke. Die Britte het gewen na 'n intense stryd van 30 minute. Beide Montcalm en Wolfe is dodelik gewond. Qu & eacutebec het vyf dae later oorgegee.
NAC/ANC C- 139911
JOU LAND. U GESKIEDENIS.
1759 Belegering van Quebec
Ontwerp vir solitaire speel en speelbaar deur 2 spelers. Herleef die beleg van Quebec uit 1759 in die Franse en Indiese oorlog.
1759: Belegering van Quebec is die eerste in ons Groot beleg spelreeks. Hierdie speletjies beklemtoon bevelbesluite vir spelers teen 'n solitaire teenstander. Hulle is ontwerp vir maklike opstelling en vinnige spel. Die plasing van die speleenheid word op die speelbord aangetoon en die eenhede is houtmerkers wat troepe en skeepsformasies voorstel. Die spel was ontwikkel vir solitaire spel en spelers kan óf die Franse óf die Britte speel teen die solitaire speler -enjin. Daar is ook 'n twee -speler weergawe van die spel. Beide kante vereis dat u goeie besluite moet neem op grond van 'n goeie strategie, dat u moet besluit wanneer die opdragte nie goed gaan nie, en u moet die oorwinning behaal.
Die spel is gefokus op die gebruik van veldopdragte om bevele deur die Britse en Franse bevelvoerders uit te reik om mekaar te verslaan. Elke kant kan verslaan word deur hul moraal te laag. Met die spel kan u weerskante teen 'n solitaire teenstander dit het 3 moeilikheidsgraad.
Kies die kant wat u wil wees, Frans of Brits, en skommel dan die solitaire kaartdek vir u teenstander. Die kaartmengsel wat die solitaire -teenstander gebruik, verskil van spel tot spel, sodat geen twee wedstryde dieselfde speel nie.
Elke bevelvoerder (solitaire of speler) kan een bestelling per wedstrydbeurt uit hul bevele uitreik. U bestelling word uitgevoer op grond van u strategie en die huidige situasie. U keuse kan verskeie aksies en reaksies veroorsaak, met resultate wat veroorsaak dat troepeliminasies, morele verlagings en gebeurtenisse plaasvind.
Die spelbordkaart toon die impak van bestellings deur óf eenhede uit die spel te verwyder, eenhede te verskuif, of om die moraal op te neem. Tydens die spel word die een kant deur u gespeel (óf Brits óf Frans) en gebruik die veldbestellings van die speler uit die veldorderboek en die ander kant gebruik die solitaire -bestellingskaarte vir die uitreiking van bestellings. U gee een bevel per bevel uit. U weet nooit watter teenmaatreëls die solitaire kant van plan is om te gebruik teen u bestellings wat uitgereik is nie, totdat u bestelling uitgereik is en die teenbevel daarvan onthul is. Veldorders wat u uitgereik het, bepaal die resultate wat aan elke kant toegepas word, gebaseer op die invloed daarvan in vergelyking met die solitaire -teenorde wat gespeel word. Hierdie resultate toon in die algemeen die vermindering van die Franse en Britse troepe op die plekke waar die bevele uitgevoer word, morele verlagings en die sukses of mislukking van die beweging.
HOE OM DIE SPEL TE WEN
Elke keer as die moraal van die een kant nul bereik tydens 'n draai, wen die ander kant die wedstryd. Die Franse wen ook as hulle uithou totdat die Britse vloot vertrek. En die Britte kan wen deur Quebec in te neem.
2 -speler spel
1759 Siege of Quebec is ontwerp as 'n solitaire spel, maar dit kan ook deur twee spelers gespeel word. Die spel bevat 'n pak kaarte wat gebruik word vir die weergawe van twee spelers. Die tweespelerspel word net soos die solitaire weergawe van die spel gespeel, behalwe dat die Command Decision Cards Deck as die trekkers vir beide spelers gebruik word. Beide spelers (Frans en Brits) gebruik hul Command Field Orders Book om bestellings uit te reik (met behulp van kaarte wat die veldorders, 1, 2, 3, 4, ens.). Beide spelers speel ook 'n teenorde (A, B, C, D, ens. Met teenbestellingskaarte) teen die veldorde van hul teenstander.
Bestellings en teenbestellings word onderstebo geplaas. 'N Opdragbesluitkaart word met die gesig omgedraai en van toepassing op beide spelers. Die Britse speler voer eers sy veldorde uit en besluit hoe hy die opdragbesluitkaart moet gebruik. Die Franse speler onthul sy teenorde. Uitslae word toegepas. Dan word die proses herhaal met die Franse speler wat sy veldorde uitvoer, besluit hoe hy die Command Command -kaart moet toepas, en die Britse speler wat sy counter order onthul en die resultate toepas.
Kyk die video: Saaremaa (Julie 2022).
Verskoning dat ek nie nou aan bespreking kan deelneem nie - daar is geen vrye tyd nie. Maar ek sal terugkeer - ek sal noodwendig skryf dat ek aan hierdie vraag dink.