Milos kom sopnat gesweet met sy Oakley-sonbril bo-op sy pet soos ‘n wafferse eietydse Afrikaanse boerseun uit die veld gestap met die rooi houtkappersbyl oor sy skouer. Al kan hy homself lekker help in die vreemde boere se taal kon hy die swaar lomp byle van die ko-öperasie net nie baasraak nie. Deesdae sukkel hulle nie meer met hom nie, as hy die byl twee maal op die grond geklop het en dan gemaklik op en om swaai is daar min manne in die omgewing wat kan byhou. Hy waai vir Zdeñek en beduie vir dié om solank ‘n glas wyn te skink. Hoe gaan dit met Franz Havel wonder hy? Na die messteek-insident met Tomas Hruska het Franz moeilik teruggepas in die oor-die-wêreldvliegery om Karossa-busse te smous aan munisipaliteite. Elke vreemde kyk, elke grenspos het net gedreig om te veel te word. Selfs die vakansie hier by hulle op Eenzaamheid het nie veel gehelp nie.
Onder die groot apiesdoringboom sit Zdeñek en Milos en kyk uit oor die rustigheid van die oorvol gronddam sonder om te praat. Elkeen se gedagtes tuimel oor sy eie berge en af in klowe tot Zdeñek sy glas neerplak, opstaan en met “Ek moet vir Ludmilla gaan kuier” omdraai en kamer toe stap.
Heeeeerlik! ek is mal oor jou Stupka-stories. Die karakters laat my aan Orwell dink – hulle leef in ‘n binnewêreld en ‘n buitewêreldgelyktydig.