Europese leiers beskryf die onafhanklikheid van die regbank as 'absoluut fundamenteel' - EU Reporter
In September 2021 het EU Reporter geskryf oor die arrestasie van sakeman Yevgeny Dzyuba, wat deur die Oekraïense tak van Interpol gesoek word. Vandag, ondanks onlangse uitsprake van Oekraïense howe, wat vermoedens teen hom in twee gevalle omgekeer het, bly Dzyuba steeds in hegtenis in Pole. Voor sy arrestasie op die 18de Maart 2020 by die Warskou-lughawe, het Pole van die kantoor van die Oekraïne se aanklaer-generaal 'n versoek ontvang vir uitlewering van mnr. Dzyuba in verband met bewerings van sy betrokkenheid by die pleeg van 'n kriminele oortreding.
Die dokumente wat by die Poolse hof ingedien is, blyk egter nie net teenstrydig te wees nie, maar 'n direkte bevestiging dat die vermoedens sonder grondige gronde geopper is. Volgens amptelike dokumente is die strafregtelike verrigtinge teen mnr. Dzyuba deur die Oekraïense kant buite die prosedurele spertye uitgevoer.
Die dokumente wat aan die begin van hierdie jaar deur die Oekraïense kant by die Poolse hof ingedien is, stel dit duidelik dat, in ooreenstemming met paragraaf 10 van deel 1 van Artikel 284 van die Strafproseskode van Oekraïne, 'n ondersoeker, navraer of aanklaer enige kriminele moet sluit. verrigtinge wanneer die tydperk van voorverhoor ondersoek bepaal deur artikel 219 van die Strafproseswet van Oekraïne, verstryk het. In hierdie geval het dit amptelik in November 2017 verval.
Ten spyte hiervan, is vyf jaar later, buite die maksimum tydsbeperking vir voorverhoorondersoeke wat deur die wet bepaal word, 'n verslag opgestel teen Yevgeny Dzyuba oor vermoede van 'n kriminele oortreding kragtens deel 5 van Artikel 191 van die Kriminele Kode van Oekraïne. Gevolglik is die vermelde Mededeling oor vermoede van die pleeg van kriminele oortredings deur hom opgestel in nie-bestaande strafregtelike verrigtinge.
Alle wetstoepassingsagentskappe van Europese lande is deeglik bewus van die werk van die Kommissie vir die Beheer van Interpol se lêers, wat 'n appèl- en toesighoudende liggaam is met betrekking tot die Interpol-sekretariaat. Enigiemand kan hulself vrylik vertroud maak met die Grondwet, Reëls en Regulasies van die Interpol, asook met die Praktyk van besluite wat deur die Kommissie vir die Beheer van Lêers geneem word. Dit is 'n redelike groot bondel dokumente waarvan nie afgewyk moet word wanneer relevante petisies voorberei word nie, ongeag die status van die instansie wat sulke besluite neem – die internasionale reg is dieselfde vir almal. Dit is hierdie dokumente en Reëls wat die gebruik van hierdie kanale verbied vir die doel van politieke, militêre, godsdienstige of rasse-vervolging.
In die praktyk kom 'n aantal internasionale menseregte-organisasies egter dikwels gevalle teë waar die versoekende staat inligting manipuleer, 'n politieke vervolging of sakegeskil bedek met 'n paar vergesogte kriminele ondersoeke met allerlei kwalifikasies. Die saak van Yevgeny Dzyuba, volgens die dokumente wat deur die Oekraïense kant ingedien is, is ongelukkig geen uitsondering daarop nie.
Ses maande na die arrestasie van mnr. Dzyuba in Pole, het die Oekraïense kollegium van regters, nadat hulle die dokumente bestudeer het wat oorspronklik deur die ondersoek ingedien is, 'n nuwe resolusie uitgereik wat beveel het om "die verslae, gedateer 18.11.2020, van vermoede van Yevgeny Nikolayevich Dzyuba te kanselleer. van die pleeg van 'n kriminele oortreding, en om die appèl van die aanklaer van die Kantoor van Aanklaer-generaal Petrosyan AM - ontevrede te laat" Hierdie besluit is versoek en by die Poolse hof ingedien deur mnr. Dzyuba se verteenwoordigers in ooreenstemming met alle wetlike norme. Ten spyte van die feit dat die volledige teks van die resolusie gepubliseer is op die amptelike inligting en verwysingsbron van die verenigde register van hofbeslissings, en ook bevestig is deur die apostille van die Ministerie van Justisie, bly mnr. Dzyuba in aanhouding.
Die wette van enige beskaafde land gee aan elkeen die reg op hul eie verdediging, die geleentheid om hom tot prokureurs en menseregte-organisasies te wend, wat dikwels oor misdrywe afkom waarvoor 'n herkwalifikasie reeds plaasgevind het, of waar die saak gesluit is, of 'n misdaad deur die wetgewer gedekriminaliseer is. Terselfdertyd het die geregtelike en wetstoepassingsagentskappe van die versoekende staat nie die vermoë en begeerte om die internasionale organisasie van daardie feit in kennis te stel nie, met die argument dat ondersoeke lank duur, die posisie van die ondersoek, die kwalifikasies van die misdryf of die gronde vir vervolging kan verander
Daar is 'n menselewe agter elke so 'n saak, selfs met die nakoming van formele spertye vir die uitruil van inligting. Alle bepalings van amptelike uitruil van inligting oor die Dzyuba-saak tussen Pole en Oekraïne het verval. Vir meer as ses maande, in 'n beroep op die Poolse geregtelike owerhede, het hy aangevoer dat hy nie van plan is of gaan wegkruip nie. Vir meer as ses maande het verteenwoordigers van Dzyuba se familie en sy prokureurs gevra vir 'n verandering in die voorkomende maatreël weens sy siekte. Al hierdie tyd was die hoofrede vir die vertraging in die neem van 'n besluit die onvoldoende kommunikasiekanale tussen die howe van die twee lande, die uitstel van die verhoor as gevolg van die moeilike en intense werk van die howe tydens die voortslepende pandemie, hofreses, en so aan.
Terwyl Interpol betrek word, moet die Oekraïense kant nie vergeet dat hierdie internasionale organisasie wedersydse samewerking verseker van alle kriminele polisieliggame, uitgevoer binne die raamwerk van bestaande wetgewing en in die gees van die Universele Verklaring van Menseregte, selfs in gevalle waar daar politieke verskille of daar is geen diplomatieke betrekkinge tussen individuele lande nie.
Yevgeny Dzyuba het nie weggekruip nie en nie sy van verander nie, soos regte misdadigers gedoen het en steeds doen. Ses maande voor sy inhegtenisneming, met die uitoefening van sy grondwetlike reg op vryheid van beweging, het hy herhaaldelik na verskillende lande gereis, met sy eie paspoort, om langtermyn chroniese siektes te behandel. Gediagnoseer met veelvuldige brandwonde (60-80%) van arms, bene en bolyf, met daaropvolgende komplikasies, het hy behandeling gesoek terwyl hy ook moes sorg vir sy twee minderjarige kinders en sy bejaarde ma wat intern verplaas is uit die stad Donetsk . Sy familie het hom amper altyd vergesel. Na sy arrestasie, met die wete van Yevgeny Dzyuba se siekte, het sy familie en kollegas die vereiste borgtog geplaas, wat hom in staat moes stel om nie in die tronk te wees nie, maar onder huisarres in Warskou langs sy familie.
Wat die vermoede self betref, wat nou van die hand gewys is, is in die howe van die twee lande gedokumenteer dat Dzyuba ook nie behoorlik daarvan in kennis gestel is nie, asook van sy insluiting op die gesoekte lys, en ook dat hy nie die onderwerp van hierdie strafregtelike bevel. Waarskynlik het die Oekraïense kant nog nie 'n geleentheid gevind om behoorlik aan die Poolse hof te kommunikeer oor die besluit van die Oekraïense hof om die vermoede van mnr. Dzyuba te verwyder nie.
Deesdae maak die oop uitruil van data dit moontlik om 'n objektiewe prentjie te kry van wat met enige saak in enige EU-land gebeur. Menseregte-organisasies van alle geledere het konstante toegang tot die resultate van talle studies oor elke spesifieke land in die wêreld. Boonop word ontledings van die pers gedoen, asook van verklarings van wetstoepassers, wat dikwels 'misdadigers' noem ten opsigte van wie daar geen hofuitspraak is nie. Boonop sal vermoedens, aannames en raaiskote van die vervolging altyd daarteen vertolk word. Daar moet kennis geneem word dat 'n vermoede wat deur die betrokke wetstoepassingsagentskappe van enige land geopper word nie 'n uitspraak is nie en die reg gee op 'n gedetailleerde ondersoek van die saak deur die land waarheen die uitleweringsversoek gedoen is.
Ten tyde van die arrestasie van die Georgiese politikus Mikheil Saakashvili, een van die mees invloedryke parlementslede, die voormalige Poolse minister van buitelandse sake, Anna Fotyga, het in haar persoonlike Twitter-rekening geskryf: "Ek is spyt oor die gebrek aan goeie wil en deursigtigheid aan die kant van gvt. van Georgia en herhaal dat daar steeds 'n kans is om hierdie situasie op te los.
Dit is welbekend dat die Georgiese politikus 'n mate van laaste uitweg gekies het, 'n hongerstaking afgekondig het, wat die hele Europa in beroering gebring het. Lede van die Poolse Sejm en Senaat het 'n beroep op EU-liggame wat toegewy is aan die beskerming van menseregte om aandag te skenk aan die Saakashvili-saak en om 'n wettige oplossing van die situasie te bevorder. Ongetwyfeld is die saak van die sakeman Yevgeny Dzyuba nie 'n politieke een nie, en ook nie so aanklank soos die geval van Georgië se voormalige president, waarop Pole se politici die aandag gevestig het nie.
Wetlik word dit tot die gevolgtrekking gekom, aangesien Oekraïne geen eise teen Yevgeny Dzyuba daarop behoort te hê nie. Na die uitspraak van die Kiëf-stadshof van appèl, wat van krag geword het vanaf die datum van aankondiging op 28 Oktober 2021 en nie onderhewig is aan appèl nie, is mnr. Dzyuba van vermoede gevrywaar.
Gevolglik berus die vraag oor die beëindiging van sy aanhouding in Pole op die gebrek aan behoorlike kommunikasie tussen die howe van die twee lande, en dit bly oop, sowel as die vraag wat 'n persoon kan doen wanneer hy deur die hof vrygespreek word, maar steeds aangehou word. in die tronk in 'n Europese staat.
Op 14 Oktober, 'n konsepwetsontwerp om die bou van 'n muur op Pole se grens met Wit-Rusland te begin is deur die laerhuis goedgekeur van die Poolse parlement. Die land se senaat sal in die komende weke oor die planne stem, met die regerende 'Wet en Geregtigheid'-party wat sy gewig agter hulle gegooi het, duidelik desperaat om die stroom vlugtelinge wat uit Belarus kom, te stuit.
Die bron van die migrante is die Wit-Russiese president Alexander Loekasjenko, wie se bewind 'n reeks sanksies wat hierdie somer deur die VSA, die VK en die EU daarop afgedwing is, wat algemeen as ondoeltreffend en teenkonstruktief beskou word. Loekasjenko het nou kwesbare vlugtelinge geïdentifiseer as 'n doeltreffende manier om terug te slaan.
Ten spyte van Loekasjenko se doelbewuste uitlokking, is die bou van 'n grensmuur 'n bewys dat Europa se leiers 'n poging om die krisis op diplomatieke wyse op te los, uitgesluit het. Dit lyk eerder asof hulle opgegee het met Wit-Rusland en sy mense, met die nuwe grensmuur wat weer 'n ystergordyn oor Europa trek.
'n Migrerende krisis ontstaan
In die somer, geïsoleer maar ongebuig deur die Weste se regime van handel en finansiële sanksies, het Loekasjenko begin aanbied. visumlose toegang na Wit-Rusland na vlugtelinge van regoor die wêreld. Sy regering het verbindings opgebou met 'n netwerk van mensesmokkelaars wat die nuut aangekome migrante na die EU se oostelike grens vervoer en hulle dan toegang tot die blok verseker.
Die Wit-Russiese regering vra selfs 'n fooi vir elke vlugteling wat hulle aan die smokkelaars verskaf, en as gevolg van beide partye se pogings het Pole se grensmag moes glo 16,000 XNUMX migrante keer sedert Augustus die land binnegekom het. Syfers toon egter dat groot getalle steeds daarin slaag om opsporing te ontduik en na Wes-Europa te kom.
Die migrante wat is wat by die grens aangekeer word, is onderworpe aan grimmige toestande in die EU se aanhoudingsentrums, met die blok se sieklike reaksie op die huidige golf van vlugtelinge wat herinner aan die 2016-migrantekrisis en die lewens wat daardie jaar in die Middellandse See verloor is.
Die EU se gebrek aan belangstelling in diplomasie
Deur betrekkinge met Wit-Rusland te verbreek, het die EU pragmatisme vermy en eerder 'n grensmuur as sy voorkeurmodus van diplomasie gekies. In terme van die muur se finansiering, 'n senior Poolse politikus het onlangs kommentaar gelewer dat dit meer as €110 miljoen sou kos, maar amptelike regeringsramings het aan die lig gebring dat die syfer soveel as €350 miljoen kan wees.
Terwyl die voorafkoste en onvermydelike ontwrigting van handel die ekonomiese gevolge van die oprigting van 'n de facto dam tussen Sentraal- en Oos-Europa, is dit die Wit-Russiese mense wat uiteindelik die grootste las sal dra.
Ekonomiese isolasie van die Weste het hul nywerhede beskadig, veral hul kaliumchloried (potas) produsente, terwyl hy nie daarin geslaag het om die onderdrukkende Loekasjenko te verdryf nie. Gevolglik het die Wit-Russiese regering oos gedraai na Wladimir Poetin, wat al te bly was om te voorsien finansiële en militêre hulp, en trek Belarus dus dieper in sy wentelbaan in.
Hierdie ontwikkeling is 'n onheilspellende teken dat 'n unie tussen die twee lande nie ver is nie en baie figure in EU-beleidmakingskringe doen 'n beroep op die blok om sy strategie te heroorweeg en Wit-Rusland nog nie af te skryf nie. Gerald Knaus, die voorsitter van die Europese stabiliteitsinisiatief (ESI), het dit aangevoer met Loekasjenko aan bewind gesementeer en hardebal speel, kan die EU se strategie nie bloot wees om betrokke te raak nie ''n wedstryd van brutaliteit'.
In plaas daarvan het Knaus gevra dat 'n diplomatieke dialoog tussen die blok en Wit-Rusland begin word, met die doel om 'menslewens beskerm en menswaardigheid beskerm'. Die terugrol van sanksies op die Loekasjenko-regering in ruil vir demokratiese en humanitêre hervormings word beskou as die pragmatiese, en die morele, oplossing vir die verergerende migrantekrisis.
'n Tweede Berlynse Muur
Die EU sien homself as 'n progressiewe organisasie en die Europese Kommissie het dit uitdruklik verklaar sy buitelandse en veiligheidsbeleid is "gegrond op diplomasie en respek vir internasionale reëls". Dit lys handel, humanitêre hulp en ontwikkelingsamewerking as die kern van wat die EU op die wêreldtoneel doen, maar die Wit-Russiese krisis vertel 'n ander storie.
Verligte diplomasie, miskien die EU se grondliggende waarde, is vergete en die lewens van gewone Wit-Russe is as gevolg daarvan vererger. Om te verseker dat hul demokratiese vryhede teruggegee word, behoort die EU gehoor te gee aan die advies van kundiges soos Gerald Knaus, terug te tree van sy Trump-styl grens en oneffektiewe sanksiebeleid, en betrokke te raak by konstruktiewe onderhandelinge met die Loekasjenko-regime.
Die oprigting van die Berlynse Muur in 1945 het gelei tot byna 'n halfeeu van stagnante lewenstandaarde in Oos-Europa onder die Kremlin se ystervuis en die EU staan ​​op die punt om Wit-Rusland tot 'n soortgelyke lot te veroordeel.