Kry loopbaaninligting op die werkspligte, salaris en meer
Wild rehabilitators bied behandeling en sorg vir beseerde naturelle spesies totdat hulle gesond genoeg is om vrygelaat te word. Posisies in hierdie veld is beskikbaar op 'n vrywillige en betaalde basis.
Die primêre plig van 'n wildlewe rehabiliteerder is om beseerde wildlewe te ondersoek en mediese sorg en terapie te verskaf om hulle te help herstel tot op die punt waar hulle vrygelaat kan word. Hulle bepaal of 'n besering van 'n veearts vereis word en is verantwoordelik vir die diergeneeskundige behandeling vir diere wat gevorderde sorg benodig.
Die rehabilitator moet 'n goeie werkende kennis hê van wondbestuur, vloeistofadministrasie, die voedingsbehoeftes van verskillende spesies, en menslike selfbeheersing en vang tegnieke. Hulle is verantwoordelik vir die voeding, die skoonmaak van hokke en die verskaffing van 'n veilige omgewing vir die herstel van die dier. In baie gevalle verhoog rehabilitators weggevoerde jong diere tot volwassenheid.
Afhangende van hul geografiese ligging, kan rehabiliteerders werk met baie spesies, insluitende takbokke, wasbeer, spegters, arende, havike, pelikane, reiers, skilpaaie, slange, seëls, kolibries, eende, uile, vlermuise, paddas, frette, ganse en swane.
Bykomende pligte sluit in die hou van gedetailleerde rekords oor elke dier, toesighouding oor vrywilligers of interns, die bestuur van fondsinsamelingsveldtogte, die beantwoording van oproepe van mense wat wildlewe in nood gevind het en opvoedkundige demonstrasies aan die publiek verskaf.
Wild rehabilitators kan werk vir verskeie regeringsagentskappe, nie-winsgewende groepe, dieretuine en menslike samelewings.
Hulle kan ook nog 'n primêre beroep hê, as veearts , veeartsenykundige , dierkundige of bioloog.
Sommige rehabiliteerders kies om te spesialiseer in die werk met spesifieke tipes diere, soos roofvoëls, klein soogdiere, reptiele, of amfibieë. Die meeste kry ervaring met 'n wye verskeidenheid spesies voordat hulle fokus op hul spesifieke gebied van belangstelling.
Sommige rehabiliteerders is betrokke by gespesialiseerde noodreaksiespanne wat reis na gebiede waar diere in nood verkeer. Die gebiede waarheen hulle verskeep word, sluit dikwels plekke in wat deur oliestortings, orkane of veldbrande geraak word.
Wild rehabilitators moet gelisensieer word deur die staat en / of federale regering om in die veld te werk. Daar is baie reëls vir die sorg en vang van wild. U moet in verbinding tree met die toepaslike agentskap om die nodige permitte te bekom. Die beste plek om advies te vra oor die permitprobleem is oor die algemeen die VSA Vis en Wildlewe.
Baie wildrehabiliteerders het 'n graad in biologie, dieregedrag , dierkunde of dierkunde, alhoewel 'n kollege-graad nie in hierdie veld moet werk nie. Hulle doen gewoonlik ook aanvanklik intern met ervare wildlewe rehabiliteerders om 'n goeie basis van praktiese ervaring te kry. Vrywilligerswerk met 'n wildveearts of by 'n groot wildlewe rehabilitasie fasiliteit is ook 'n goeie manier om te leer.
Die Nasionale Wildlewe-rehabilitasievereniging (NWRA) sit op die grootste wildlewe-rehabilitasie-simposium in Noord-Amerika en bied jaarliks ​​ongeveer 500 deelnemers aan.
Die organisasie plaas ook 'n aantal wildlewe-publikasies soos nuusbriewe, tydskrifte, ledegids, en naslaanboeke. Lidmaatskap is $ 45, hoewel studente vir $ 25 kan aansluit. Familie en leeftyd lidmaatskap is ook beskikbaar.
Die International Wildlife Rehabilitation Council (IWRC) bied professionele sertifisering aan diegene wat die Certified Wildlife Rehabilitator (CWR) eksamen slaag. Herontwerping word elke twee jaar vereis en word behaal deur middel van voortgesette onderwyskrediete by seminare, konferensies en opleidingsklasse. Die fooi is $ 85 vir die aanvanklike eksamen en $ 35 vir 'n hernuwing. Alhoewel lidmaatskap van die IWRC nie hul sertifiseringseksamen moet aflê nie, kan jy jaarliks ​​$ 49 word om die Journal of Wildlife Rehabilitation en ander voordele te ontvang.
Familie- en organisasie-lidmaatskap is ook beskikbaar.
Baie wild rehabilitators werk van die huis af en ontvang min of geen finansiële vergoeding. Vrywilligersposisies met niewinsorganisasies is ook algemeen.
Vir wildrehabiliteerders wat in diens van 'n organisasie is, is salaris gewoonlik in die $ 25,000 tot $ 35,000-reeks. Diegene wat in hierdie veld werk, word gereeld gekwoteer omdat hulle nie daarvoor is nie; hulle vind die werk self besonder lonend.
Wildlewe rehabilitasie bestuurders of direkteure kan aansienlik hoër salarisse verdien, met SimplyHired.com met 'n gemiddelde salaris van $ 51,000. Indeed.com het wildleerrehabilitasiebestuurder of direkteursalarisse so hoog as $ 90,000 in sommige gebiede aangehaal. Salaris kan wyd wissel, gegrond op jare se ondervinding, spesifieke rehabilitasievaardighede en geografiese ligging.
Wild rehabilitasie is een van die meer onlangs gevestigde diere loopbaan opsies en het uitgebrei om meer betaal posisies in die afgelope jaar in te sluit. Die NWRA se 2007 opname het gesê dat sy 343 respondente meer as 105,000 diere behandel het en meer as 250,000 wildverwante oproepe beantwoord het. Volgens die NWRA-opnames het die vraag na wildlewe-rehabilitasiedienste deurgaans deurgaans toegeneem en sal na verwagting voortgaan om te groei.