Luis de Góngora, die grootste eksponent van Spaanse culteranismo | Huidige literatuur
Frase deur Luis de Góngora.
Luis de Góngora (1561 - 1627) was 'n uitmuntende digter en dramaturg, sowel as een van die belangrikste verteenwoordigers van die Spaanse Goue Eeu. Vandag word hy erken as die grootste eksponent van culteranismo, literêre stroom wat alternatief gongorisme genoem word. Sy digterlike werk word gekenmerk deur vreesloos en tegelyk wêrelds te wees.
Net so word sy taal beskou as een van die helderste bakens in die evolusie van die hedendaagse 'Spaanssprekende poësie'. Dus, sy werk is geklassifiseer as "die twee gesigte van dieselfde spieël", waar lig en duisternis 'n soortgelyke oorsprong het in hul verskillende geskrifte.
1 Luis de Góngora: 'n lewe tussen letters
1.1 Vroeë jare gekenmerk deur 'n sterk Katolieke tradisie
1.2 Vyandskap met Quevedo
1.3 Die skoonheid van sy gedigte
1.4 "Majoor en" mineur "werk
1.5 Die manuskripte van Luis de Góngora
1.6 Tussen letrillas en sonnette
1.7 Die eensaamhede
2 Einde van 'n verhaal, die begin van 'n herinnering
2.1 'N nalatenskap "gered deur die teëstander"
2.2 Noodsaaklike eis
Luis de Góngora: 'n lewe tussen letters
Luis de Góngora y Argote is op 11 Julie 1561 op Calle de las Pavas in Córdoba, Andalusië, gebore. Hy was deel van een van die rykste en konserwatiefste families van destyds aan die oewer van die Guadalquivirin werklikheid was sy vader 'n beoordelaar van goedere wat deur die Heilige Kantoor gekonfiskeer is.
Vroeë jare gekenmerk deur 'n sterk Katolieke tradisie
Die jong Luis moes klein bevele neem totdat hy die graad van kanon van die katedraal van sy geboortestad bereik het. Ook, Hy het groot aansien behaal deur in 1617 die pos van die Royal Chaplain te beklee tydens die mandaat van Felipe III. Dit het daartoe gelei dat hy tot 1626 in die hof van Madrid gewoon het om die funksies van sy titel te kan uitoefen.
Later het hy in verskillende kommissies van sy raad deur feitlik die hele Spanje gereis. Hy maak gebruik van hierdie ekspedisies om gereeld deur sy geboorteland Andalusië te gaan. Op dieselfde manier, hy het Jaén, Navarra, Castilla, Cuenca, Salamanca en vele hoekies en draaie van die huidige gemeenskap van Madrid aanhoudend besoek.
Vyandskap met Quevedo
Een van die hoofstukke wat die meeste kommentaar gelewer is oor die lewe van hierdie digter en dramaturg, was sy vyandskap met Francisco de Quevedo. Volgens Góngora het sy 'kollega' 'n tyd lank (toe hulle by die hof van Valladolid vergader het) hom daarop toegelê om hom na te maak. Boonop het Luis de Góngora so ver gegaan dat hy bevestig dat hy dit nie eers openlik gedoen het nie, maar wel deur 'n skuilnaam.
Die skoonheid van sy gedigte
Twee van sy werke is een van die mees verteenwoordigende van die universele poësie in Spaans. Dit is te danke aan die ingewikkeldheid wat hulle in hulself insluit Eensaamheid y Die fabel van Polyphemus en Galatea. Albei veroorsaak baie kontroversie in hul tyd - nie net vanweë die oorspronklikheid van hul versierde metafore nie - hoofsaaklik as gevolg van hul onbedagsame, onbeskofte en onbeskofte toon.
Daarom, Sy onaantasbare satiriese streep was altyd deur al sy geskrifte aanwesig. Hy het hom vergesel van die eerste beroertes, soos die skryf van gedigte gewy aan die graf van El Greco, Rodrigo Calderón en The Fable of Píramo en Thisbe. Daarbenewens val sy digterlike skepping uit op die kenmerke wat hieronder genoem word:
Voortdurende gebruik van ongewone barok hiperbool.
Gereelde gebruik van hiperbatone met parallelle ontwikkelings.
Uiters vergesogte woordeskat.
"Majoor en" mineur "werk
Sy digterlike werk is in twee blokke gegroepeer: hoofgedigte en klein gedigte. Tussen hulle, romanse is volop soos dié van Angelica en Medoro, waarvan die ondeunde, liriese en selfs persoonlike toon van die verteller hierdie bekende stuk literêre inspirasie diep deurdring.
Die manuskripte van Luis de Góngora
Luis de Góngora het in sy leeftyd nooit een van sy werke gepubliseer nie; dit was slegs manuskripte wat van hand tot hand oorgedra is. Dit het liedjiesboeke, romanse en selfs bloemlesings ingesluit wat baie keer sonder sy toestemming gepubliseer is. By een geleentheid - in 1623 - het hy probeer om 'n deel van sy werk formeel te publiseer, maar die poging prysgegee.
Een van die tekste waarvan die verspreiding wel magtig was, was die sg Chacón-manuskrip, getranskribeer deur Antonio Chacón vir die graaf-hertog van Olivares. Daar is verduidelikings deur die hand van Góngora self saam met die chronologie van elk van die gedigte opgeneem.
Tussen letrillas en sonnette
Daarbenewens, Góngora was 'n getroue eksponent van satiriese, godsdienstige en liriese lirieke, sowel as die sonnette met 'n burleske aanraking. Die styl van laasgenoemde het kontroversiële verhale, liefdesverhoudinge en filosofiese of morele besprekings op subtiele wyse vermeng. Sommige het begrafnismotiewe gehad, maar selde afstand gedoen van satire.
Ten spyte van bogenoemde, was die soeke na hoë estetiese waardes deel van sy bekommernisse. Die doel van die meeste letrilla's was om die sogenaamde bedelende dames te spot. Afgesien van die diepe verlange na die onbereikbare of die begeerte om buitensporige rykdom te bekom. Anders as die ouer gedigte, waarvan die motief daarop gerig was om 'n culteran-revolusie te bevorder.
U kan die boek hier koop: Eensaamhede
Dit is miskien die verbeeldingrykste werk in sy katalogus. die eensaamheid dit is 'n uitdaging vir menslike intelligensie, die oorsaak van ontelbare destydse kontroversies. Die inhoud daarvan bied 'n ingewikkelde idealisering van die natuur, met die veronderstelling dat dit 'n werk is wat die hoogtepunt van die 'gongoreske' styl verteenwoordig.
Verder, sy estetiese "waaghalsigheid" was die oorsaak van 'n groot skandaal weens sy profiel as 'n 'hiperkultuurde' man. Daarbenewens is die debat gekruid op die agtergrond van 'n suggestiewe homoseksuele tema. Dit wil sê, die Andalusiese skrywer het die sosiale konvensies van sy tyd weer tot die uiterste geskuif.
Einde van 'n verhaal, die begin van 'n herinnering
Die laaste dae van Luis de Góngora het nie die lewe van 'n man geëer wat - net met manuskripte - 'n beduidende invloed op Castiliaanse briewe gehad het nie. Die oorsake: die hebsug van sommige van sy familielede en seniliteitsprobleme genadeloos gekombineer om hom in ellende te laat sak.
'N nalatenskap "gered deur die teëstander"
Sy werk, in baie gevalle onvoltooid en ongepubliseer, het die gevaar geloop om verlore te gaan binne die vergetelheid. Paradoksaal genoeg het die voortdurende konflik met Quevedo dit aanvanklik moontlik gemaak om sy nalatenskap te red en te beskerm. As gevolg van hierdie 'rusie' het daar baie geskrewe papier vir die nageslag oorgebly.
Die 'oorlog van satires' wat tussen die twee ontketen is, het 'n joviale man en liefhebber van die goeie lewe getoon. Daarbenewens het Luis de Góngora word beskryf as 'n vurige passie vir stiergeveg en speelkaarte. Laasgenoemde het hom die afkeur van sy eerste gidse, die kerklike hiërargies, besorg.
Op die oomblik word sy gedigte en sy literêre werk in die algemeen - insluitend die opname daarvan in die dramaturgie - erken met hul verdiende belang. Y, Alhoewel die skrywer hom nie in die lewe kon sien nie, word sy geskrifte gereeld gepubliseer. Net soos dit hoort.