Proteïenvereistes vir goeie voeding | Troeteldiere Huishouding
Proteïene is die boustene in dierevoeding. Hulle is een van die belangrikste voedingstowwe in die dieet en is tans een van die mees gedebatteerde. Vir ongeveer twintigduisend jaar as honde, en vir 'n paar miljoen jaar voor dit as wolwe, was die enigste probleem met honde wat proteïene gehad het, genoeg daarvan. Honde het 'n hoofsaaklik vleis dieet geëet en daarmee 'n hoë persentasie van hul dieet as proteïen verteer. Met hul vleis dieet het hulle ook 'n regverdige gedeelte vet en 'n bietjie vesel en koolhidraat ingegooi, maar hoofsaaklik het hulle vleis geëet. Katte was amper dieselfde, maar hulle was selfs strenger vleiseters en het nie koolhidrate geëet nie.
Die bespreking oor proteïen het rondom die Tweede Wêreldoorlog begin toe kommersiële hondekosse meer beskikbaar was en hulle het begin om die tradisionele vleis en vleis-byprodukte dieet te vervang. Aanvanklik is die goedkoper vorms van oorblywende vleis in die kos geplaas, met min agting vir geur of mode. Maar met die belangstelling in gesondheid wat verband hou met dieet, het 'n hele nuwe generasie hondevoedsel die mark betree. Hierdie kwaliteit kosse daag die vroeëre voedsel uit deur 'n produk te bevorder wat beter as ooit vir ons troeteldiere is. In die middel van die debat vir die nuwer produkte is proteïen, sy bron, verteerbaarheid en hoeveelheid. Hopelik sal hierdie artikel sommige van die vrae oor proteïen in jou troeteldier se dieet beantwoord.
Hoekom het honde en katte proteïen nodig? Proteïene is nodig vir alle aspekte van groei en ontwikkeling en is baie belangrik in strukturele make-up en die immuunstelsel. Daarbenewens word hulle verbrand as kalorieë en kan dit omskep word en gestoor word as vet.
In werklikheid het ons troeteldiere nie die proteïen nodig nie, maar hulle benodig die boustene wat die proteïen, aminosure vorm. Daar is 22 aminosure wat diere benodig. Diere kan 12 daarvan sintetiseer. Die oorblywendes moet verteer word. Die een wat die diere nie kan sintetiseer word essensiële aminosure genoem nie. Hulle is arginien, histidien, isoleucien, leucien, lysien, metionien, fenielalanien, treonien, tryptofaan, valien, en in katte, taurine. Honde kan taurine sintetiseer, en daarom word dit nie in hul kos aangevul nie. Daarom is daar die ou gesegde dat honde kattekos kan eet, maar katte kan nie hondekos eet nie. 'N Tekort in enige van die aminosure kan gesondheidsverwante probleme veroorsaak.
Elke proteïenbron bevat verskillende vlakke van aminosure en elke proteïen is anders in sy vermoë om in aminosure afgebreek te word. So nie alle proteïene word gelyk geskep nie. Sommige is beter vir troeteldiere as ander. Die vermoë van 'n proteïen wat deur die liggaam gebruik word en die hoeveelheid bruikbare aminosure, word opgesom as proteïengehalte (biologiese waarde). Eier het die hoogste biologiese waarde en stel die standaard vir watter ander proteïene beoordeel word. Eier het 'n biologiese waarde van 100. Vismeel en melk is naby agter met 'n waarde van 92. Bees is sowat 78 en sojameel is 67. "Vleis en beenmeel" en koring is ongeveer 50 en mielies is 45. Dinge soos hare en vere sal baie hoog in proteïen wees, maar sal onder aan die lys wees vir biologiese waarde. Die werklike samestelling van individuele proteïene sowel as die benutting van aminosure is baie gedetailleerd en buite die omvang van hierdie artikel, maar in opsomming sien ons dat alle proteïene nie gelyk geskep word nie.
Proteïenbehoeftes wissel van spesie tot spesie en kan baie wissel gedurende die vinnige groeistadiums en vir bejaarde diere met gekompromitteerde niere. Ek sal sommige van die spesiale omstandighede wat veranderde proteïenvlakke vereis, maar as 'n reël geld die volgende vlakke.
Volwasse hond 18% 9-15%
Prestasiehonde 25% 20%
Wedrennehond 35% 50%
Latter hond 28% 17%
Swanger en lakterende honde mag gevoed word met 'n hondjie wat die nodige proteïen gee. Siektes, swak en verswakte diere benodig ook ekstra proteïene. Diere met niersiekte mag dalk op 'n proteïenbeperkte, maar hoë biologiese waarde dieet wees om die effekte van die niersiekte te verminder.
Kan ek te veel proteïen voed?
Die antwoord hierop is ja en nee. In teorie, as 'n gesonde dier te veel proteïene eet, word sommige in die urine uitgeskei en die res word net gebruik as kalorieë of omskep in vet en veroorsaak geen skade nie. Proteïen is die duurste bestanddeel in die kos en hoekom betaal vir meer as wat jy nodig het. Die meeste troeteldierkosmaatskappye tref 'n gelukkige medium en voldoen aan die minimum aanbevole vereistes en voeg 'n bietjie ekstra by om veilig te wees.
Interpretasie van die etiket vir troeteldiere
Hier kom die harde deel in. Jy het nou twee keuses. Die eerste is om 'n betroubare gehalte handelsmerk hondevoedsel te koop vir die aktiwiteitsvlak van jou hond en hoop dat sy behoeftes nagekom word. Dit is wat die meeste eienaars doen en die gemiddelde hond doen net goed. Maar as jy 'n hond met spesiale proteïenbehoeftes het of die beste moontlike kos vir die geld wil soek, moet jy in die etiket duik en probeer om dit te interpreteer.
As jy tot dusver gelees het, weet jy dat nie alle proteïene gelyk geskep word nie. Die lys van proteïenvlak op die sak of blik is nie 'n lys van die persentasie verteerbare proteïene nie, net 'n lys van persentasie proteïene. Ons moet dus weet hoe om die etiket vir troeteldiere te interpreteer. Ons weet dat verteerbaarheid in kwaliteit kos tussen 70 en 80% is. In minder kwaliteit kosse kan die verteerbaarheid tot 60% of minder daal. Die manier om die verteerbaarheid te bepaal is nie baie wetenskaplik nie, maar is die beste wat ons het totdat die troeteldierbedryf begin verteerbaarheid begin lys. Deur die bestanddele te lees en die volgorde wat hulle voorkom, te bepaal, kan ons die verteerbaarheid ongeveer bepaal. Die bestanddele word in volgorde van gewig gelys.As die eerste bestanddeel hoender of lam of ander vleis is, kan ons aanneem dit is 'n goeie proteïenbron. Vleis etes soos lammeel bied ook kwaliteit proteïen. "Vleis-en-beenmeel" is 'n bestanddeel wat minder wenslik is. As korrels gelys word, is hulle nie so verteerbare bronne van proteïene nie en dra dit sterk by tot die koolhidraatlading. Sommige maatskappye sal 'n vleisbron en dan drie verskillende vorms van koring lys, en verberg die feit dat die hoofbestanddeel koring is, maar net in drie verskillende produkte verdeel.