Geskryf deur Nicholas Smith
As u die hoeveelheid tyd wat u aan die werk spandeer het, verminder, neem dit nie noodwendig die tyd beskikbaar om te doen wat u wil nie. Shutter
'Ons moet werk om te leef, nie om te werk nie,' het die Britse skadukanselier, John McDonnell, verlede maand verklaar, terwyl hy aangekondig het dat die Britse Arbeidersparty die standaardwerksweek tot tien uur na 32 uur sal verlaag sonder betaling aan betaling. .
Die belofte volg op 'n verslag (in opdrag van McDonnell) van die ekonomiese historikus Robert Skidelsky oor hoe om korter werksure te bereik.
Skidelsky is lid van die House of Lords en 'n biograaf van John Maynard Keynes, wat in 1930 voorspel het dat 'n 15-uur-werkweek binne enkele generasies moontlik sou wees.
Die verslag handel spesifiek oor Britse toestande, maar bied 'n agenda met universele appèl.
Dit beskryf minder werksure as 'n wen-wen - wat produktiwiteit vir werkgewers verbeter, terwyl werknemers gegee word wat hulle wil.
Mense moet minder moet werk vir 'n bestaan. Om minder te werk aan wat 'n mens moet doen, en meer aan wat jy wil doen, is goed vir materiële en geestelike welstand. Die vermindering van werktyd - die tyd wat 'n mens moet werk om 'liggaam en siel lewend' te hou - is dus 'n waardevolle etiese doel.
Argumente vir minder werksure fokus gewoonlik op die 'ekonomiese' voordele, in die sin van die toekenning van hulpbronne wat die bevrediging maksimeer.
Maar volgens Skidelsky se verslag is daar 'n belangriker rede: dit is eties wenslik.
Etiese wenslikheid is nie net 'n kwessie van koste en voordele nie. Dit is ook 'n saak van geregtigheid en besef gewone goedere (gedeelde goedere wat kollektiewe beraad en optrede vereis).
'N Onvoldoende argument
Die vermindering van die werksure bevorder die doel slegs indien gepaard gaan met dieper sosiale en kulturele veranderinge.
Skidelsky se argument vir die etiese wenslikheid om minder ure te werk, is in wese dit:
mense is oor die algemeen gelukkiger as hulle tyd spandeer aan wat hulle wil doen, eerder as aan wat hulle moet doen om inkomste te verdien
minder tyd spandeer aan werk, en meer vrye tyd, sal dus geluk (of welstand) bevorder
die bevordering van geluk (of welstand) is eties wenslik, daarom is dit eties wenslik om die aantal ure wat 'n persoon moet werk te verminder.
'N Variant van hierdie argument - byvoorbeeld gebruik deur die Outonomie dinktenk in sy voorstel vir 'n korter werkweek - vervang vryheid vir geluk.
Op hierdie siening beteken minder tyd aan werk (wat noodsaaklik is vir 'n eksterne rede - inkomste) meer tyd om te doen wat u wil.
Die argument van Robert Skidelsky is gebaseer daarop dat mense gelukkiger is as hulle tyd spandeer aan wat hulle wil doen, nie wat hulle moet doen nie. Shutter
Vanuit 'n filosofiese oogpunt is nie een van die argumente voldoende nie.
Een probleem is dat die vermindering van die hoeveelheid tyd wat u aan werk spandeer nie noodwendig die hoeveelheid tyd wat u benodig om te doen, vergroot nie.
Werk is nie die enigste konteks waarin optrede onderhewig is aan eksterne beperkings nie.
Baie gesinslewe behels byvoorbeeld dinge wat gedoen moet word eerder as wat gedoen wil word.
'N Ander probleem is dat etiese wenslikheid nie net 'n kwessie is van die verhoging van die totale hoeveelheid goed (soos geluk of vryheid) nie.
Dit gaan ook oor die verspreiding van die goed. 'N Uitkoms moet nie net optimaal wees nie, maar ook regverdig.
Die kwessie van verspreiding
Daar is 'n argument dat korter werkure om hierdie rede eties dwing: dit korrigeer 'n onreg wat spruit uit die ongelyke verspreiding van vrye tyd.
Studies toon byvoorbeeld vrye tyd word ongelyk versprei tussen die geslagte. Mans geniet 'n groter deel van die vrye tyd wat sosiaal beskikbaar is, omdat vroue meer tyd buite betaalde werk deurbring op pligte wat verband hou met kinderopvoeding en versorging.
Om minder ure te werk, sou vroue meer tyd kan gee. Maar dit sal nie vanself vrye en onvrye tyd meer eweredig versprei nie. Om die onreg in die ongelyke verdeling van vrye tyd aan te spreek, is 'n mate van herverdeling nodig.
Mense wat meer vrye tyd kry, sal meer nie-outonome aktiwiteite op die binnelandse gebied doen. Maar dit is 'n vermoede. As 'n man Saterdag en Sondag sy voete oprig, waarom dan iets anders verwag as hy ook Vrydag af is?
Iets meer fundamenteel as die hoeveelheid tyd wat nodig is om te verander.
Die vermindering van werksure het dus voordele, maar dit spreek nie dieper probleme van ongelykheid in die aktiwiteit van die werk self aan nie. Dit doen niks om die produksie van skadelike dinge, of dinge wat teen die algemene belang is, te stop nie.
Die eties wenslike doelstellings van gelykheid en die verwesenliking van gemeenskaplike goedere vereis dieper sosiale veranderinge in die manier werk word gedoen en wat gedoen word vir. Ware vooruitgang lê in die realisering van gelykheid en gewone goedere deur werk net soveel as om meer tyd te verdien vir nie-werk.