Die Storie van Afrikaans - Deel 1
Wetenskaplikes, lewend en dood
Maria se swembaddens
Tatoeëerkunstenaar verander persepsies
Michaela Rinaldi @ Ground Art Caffe
Verborge erotiek in die alledaagse
ek / steek / my kaktushand / uit / om te blom
90% van al die wetenskaplikes wat ooit geleef het, leef vandag.
Die fotograaf Maria Svarbova is gefassineer deur die steriele en meetkundige estetika van ou swembadden.
‘Voodoo’ deur Mert & Marcus.
Matrieks aan die Hoërskool Randfontein het hulle skoene by die skool gelos na die laaste dag van eksamen as ’n teken van hul dankbaarheid.
Geleidelik dring die nagklanke nader en sing dwing uit hul skuilplek die donker se lewe.
Een derde van die arbeidsmag ...
Hoe laat jy twee blindes ophou baklei?
my gedagtes skeur rivierbeddings / van verborgenhede oop / as stemme hadida deur my kop / waar die lewe veldlangs loop
Oupa se gehoor
Oupa en ouma kom kuier vir Kersfees.
Die lewenslustige Siem Sigerius is ’n briljante wiskundige, kranige judoka, rektor magnificus van die Universiteit van Enschede, en daar wink ook vir hom ’n belowende toekoms in die politiek.
Gedigte van Driekie Beetge
Vingers draf op die sleutelbord; / Op kwetter of gesiggieboek
deur skrefies oë / loer skemer vir ’n laaste keer
Paulo Coelho se skitterende werk in Afrikaans.
Die wêreld se voorste hotel vir boekliefhebbers.
Hy is ongeveer 25 jaar gelede in Kroonstad gebore. ‘n Libra, in die jaar van die rot. Sy oupa was ‘n musikant en ‘n poet en kon enigiets speel van trekklavier tot blues harmonica. Jan self het egter grootgeword in ‘n konserwatiewe omgewing waar albei sy ouers sterk gekant was teen sy drome om musikant te word. Ten spyte daarvan het oupa Harry op sy agtste verjaarsdag vir hom sy eerste harmonica persent gegee en sy liefde vir musiek is gebore. Op laerskool het hy begin klavier speel en tot standerd sewe in die skool- en kerkkoor gesing. Na ‘n redelike stormagtige skoolloopbaan het Jan, nes sy pa en sy oupa voor hom, by die Suid-Afrikaanse Lugmag aangesluit. Dit was hier tydens sy basiese opleiding in Pretoria, waar hy sy eerste kitaar, Katie, gekoop het. Katie en Jan was van dag een af onafskeidbaar en al het hy nie ‘n clue gehad hoe om haar te speel nie, was hy vasberade om homself te leer. Sy girlfriend se pa, oom Dave (‘n die-hard hippie) het hom met pasnaweke gehelp met basic chords en ook sy harmonica-dors geles. Verder het oom Dave ook sy musiekkennis verbreed en hom bekend gestel aan die tunes van Stevie Ray Vaughn en Hendrix, wat ‘n groot indruk op die jonge Jan gemaak het.
In 1998 word hy gestasioneer by Lugmag Hoofkwartier en ‘n jaar later (by ‘n kerkkoorbyeenkoms) ontmoet Jan vir Joe. In Joe se garage is Demigods gebore. Dit was in die heyday van die ‘nuwe’ Tequila Sunrise in Hatfield – een van die min venues wat punk garage bands en die ander struggling produkte van die ‘nuwe generasie Afrikaners’ ‘n stage gebied het om hulle woede en hang-ups teen die wêreld uit te skree, uit te sing en even uit te dig. Demigods was quite ‘n sensasie en hulle het selfs ‘n redelike following opgebou – groupies en all! (meeste van hulle ex-girfriends en ou skool buddies, maar groupies none the less!). Behalwe vir Tequila Sunrise het hulle ook by koffiekroeë gegig en vir ‘n paar maande ‘n residensie by Café Euro gehad. ‘n Paar maande later raak Joe se meisie op onverklaarbare wyse swanger en moes hy Demigods ruil vir ‘n wreder job.
In 2000, ontmoet Jan vir André Kriel, ‘n kick-ass lead guitarist en deeltydse events manager. Die twee click soos ‘n Zippo en kort daarna word Ledd Eye gebore. Met André se ondervinding van die industrie en Jan se vocals en songs, kombineer hulle blues en folk en gee dit ‘n Latino ‘twang’. Die eindproduk: Afrikaans soos dit nog nooit gehoor is nie! Ledd Eye het gegig net waar hulle kon – van sports bars in die suburbs tot by die Bushbuck Inn in Cullinan en selfs ‘n hele paar klein festivals soos Jack Daniel’s en Lady Luck in Springs. Tydens die Hatfield Rock Fest 2000 wen hulle ‘n demo record deal gesponsor deur S.A. Music Week en vroeg in 2001 wen hulle ook die Up the Creek Battle of the Bands.
In 2002 join Kokkie (bongo player en klanktegnologie-student) die band en hulle verander hulle naam na Duin 7. Gedurende die eerste vier maande van Duin 7 se bestaan, speel hulle by 36 verskillende venues teen ‘n gemiddeld van 4 gigs per week, onder andere by Concert in the Park en Bone Dance in Springs, Up the Creek, Afrikaans Kan Dans by Revel Inn, Oppiplotti en Hatfield Up & Coming Bands Fest 2002. Hulle het ook vir 4 maande ‘n residensie by Sidewalk Café se Sunday Blues Cruise gehad en was ook die Pretoria Bikers’ Assosiation se house band vir hulle private parties en benefit concerts.
Die jaar 2003 is egter ‘n nuwe jaar met new beginnings vir almal. Jan Blom het besluit om op sy eie aan te gaan en meer op sy Afrikaanse songs te konsentreer. Vroeg in die jaar nader die manne van Wildebeest Records vir Jan Blom en twee van sy songs verskyn op die versamelalbum Volk Jou Ook, maar onder sy vorige naam – George Harry.
Geïnspireer deur die vryheid binne hierdie bekende indie-label, word George Harry herdoop tot Jan Blom (en weer na Jan Blohm). Poetry met sterk bluesy, jazzy acoustic undertones is besig om konfessies te dwing in Melkstraat Studio en sy eerste vollengte album sal binnekort homself ontmasker.
As jy dink Adam Tas was ‘n Griekwa-hoofman in die dae van Simon van der Stel, is jy reg, maar ook verkeerd. Adam Tas mag dalk ‘n Griekwa-hoofman gewéés het, maar die hedendaagse Adam Tas ís ‘n rocker. En ‘n gatskopper daarby!
Adam Tas is ‘n gebore en getoeë Pretorianer. Dit was daar waar hy sy eerste treë gegee het en dit was daar waar hy die eerste keer ‘n kitaar vasgehou het. Dit was daar waar hy die eerste keer vir Valiant Swart (sy hero) in aksie gesien het en dis dan seker ook heel gepas dat Pretoria die eerste teiken is in sy poging om die wêreld te verower!
Adam Tas het die eerste keer op hoërskool met ‘n kitaar kennis gemaak, vanwaar hy nooit weer teruggekyk het nie. Al wat hy nog ooit wou doen, was om musiek te maak en sommer direk na skool het hy begin werk maak van sy droom deur vir enige iemand wat wou luister, kitaar te speel en te sing. Aanvanklik was dit klein pubs en koffiekroeë, maar vandag het hy ‘n loyal following wat altyd met ‘n smile by ‘n gig wegstap.
Alhoewel die meeste van sy gigs baie akoesties van aard is, is hy ‘n rocker in sy hart en wanneer Die Huursoldate hom join, rock hulle tot die honde huistoe kom! Sy debuutalbum Nag van die Nerf is onlangs vrygestel en is gewis meer rock, as akoesties van aard en weerspieël dus die ware Adam Tas baie beter.
‘n Bietjie meer oor Nag van die Nerf – Wildebeest Records het met trots een van sy nuutste spruite bekengestel, vars uit die teelstal van hierdie trotse Afrikaanse platemaatskappy – Adam Tas! Sy debuutalbum, Nag van die Nerf, beloof om verlore vertroue in oorspronklike Afrikaanse kunstenaars te herwin.
Daar is gepoog om die album so eenvoudig as moontlik te hou. Oorbodige produksie en eindelose klankvermenging sal jy nie hier vind nie. Die idee is om die publiek te herrinner daaraan dat enige kunstenaar goed kan klink met behulp van vandag se gevorderde tegnologie, maar dat ware artistieke talent na vore kom deur die opname eg te hou. Die album is dus gemaak en so gelat staan, wat ‘n produk meebring wat teruggaan in tyd en jou herrinner aan die Afrikaanse troebadoere van ouds.
Die album bevat 14 songs uit die pen van Adam Tas homself, sowel as dié van Gizelle le Roux. Adam Tas se band staan bekend as Die Huursoldate en hierdie drietal ervare musikante (voorheen van Four Ounce Freedom) sorg dat die ballads bloei en die rock-songs lewe. Soos dit goeie Afrikaanse seuns betaam, natuurlik.
Nag van die Nerf is ‘n reis deur die denke en drome van Adam Tas. So kry die liefde, oorlog, hekse, spookstories en selfs geskiedenis ‘n beurt. Daar word ook ‘n tong-in-die-kies kykie gegee na die neiging vandag om al wat ‘n ou volkstreffer was, af te stof en as ‘nuut’ aan te bied. Luister na “Sarie Marais” (vat so, Sarie Marais!) vir ‘n gatskop-cover. Gizelle, mede-skrywer, sorg vir die stroopsoet vocals op “Faam” en “Donkerpad”, twee pragtige ballades wat die hare op jou nek sal laat rys. Adam Tas kan egter nie net jou hart laat smelt nie, hy kan rock ook! “Spook van Langebaan”, “1652” en “Nag van die Nerf” bewys net weer dat Afrikaans ongetwyfeld kan saampraat wanneer dit by rockmusiek kom.
Drie van die snitte op Nag van die Nerf is ook op Volk Jou Ook, die onlangse Widebeest-vrystelling, gebruik. Die idee agter daardie projek was om die rou kreatiewe wyse waarop ‘n band songs in die studio bymekaar sit, op ‘n CD op te neem, en dit sonder enige fieterjasies aan die publiek weer te gee. Nag van die Nerf is ‘n verlenging van die ideologie wat tot Volk Jou Ook gelei het.
Adam Tas is ‘n beginner, maar dat die vrystelling van sy debuutalbum die eerste tree in ‘n lang loopbaan sal wees, is seker. Sy entoesiasme, eerlikheid wat lirieke betref en ooglopende talent beloof om die bestanddele te wees van ‘n suksesvolle loopbaan as Afrikaanse liedjieskrywer. Ons glo dat jy sal saamstem.
Johnny Raakvat se mense, my mense! Dit is David Kramer en sy orkes (Howard Links en Gammie Lakay) en die groep kitaarspelers uit die res van die land. Weens omstandighede buite my beheer moes ek vanjaar se Karoo Kitaar Blues misloop by die KKNK in Oudtshoorn en so amper amper was dit weer so by die Baxter in Rondebosch.
Ek was aanvanklik nie vreeslik lus om na Vrou Theron te gaan luister nie. Is musiek en teater dan nie Orrin se werk nie. Toe Sarah Theron vir die eerste keer haar mond oopgemaak het die aand was ek mooi net reg om ongesiens in te sluimer. Dis die dat ek amper teen die teater se agterste muur beland het. Die sangeres het ‘n imposante stem waarvoor menigte diva sal moord pleeg. Dit omhels jou en druk jou vas tot jy amper nie kan asem haal nie, amper soos wanneer jy met ‘n dik tannie dans wat na talcum powder stink … ala David Kramer.
Jy is vergewe as jy met die eerste ooropslag dink Sarah is ‘n tydgenoot van Ella Fitzgerald of iemand in die liga. Sy beweeg deur haar repertoire met dieselfde gemak as wat sy op die klavier lê en sing.
Theron was al in ‘n verskeidenheid gestaltes bekend aan ons deur die jare, maar dit lyk of die vrou met die formidabele stem uiteindelik haar plekkie in die son gevind het … en sy’s nie skaam vir kaal tan nie.
Sedert die bekendstelling van haar debuut-album Eyes of a Child in 1997, het Lize Beekman haarself gevestig as een van ons land se voorste liedjieskrywers en sangers. Haar tweede album Cake, het in 2000 gevolg, en nou kan almal regsit vir die derde – en ook haar eerste volledig Afrikaanse album – Iemand Het Gesê, met trots uitgereik deur JNS Musiek.
Al die werk op hierdie album is deur Lize self geskryf, met die uitsondering van die her-opname van “Rooiborsduif”, haar toonsetting van die Breyten Breytenbach gedig. Die titelsnit “Iemand Het Gesê” is afkomstig van die album Cake, en die treffer, “Sonneblom Uit Betlehem” (wat deur Laurika Rauch opgeneem is), is beide her-verwerk vir dié nuwe album.
Lize het oor die afgelope paar jaar saam met van ons land se voorste musikante gewerk en vir hulle liedjies geskryf – Laurika Rauch, Amanda Strydom en Elzabé Zietsman. Die Afrikaanse TV-reeks Soutmansland op SABC2 se gelyknamige temalied kom ook uit haar pen.
Die span wat aan die nuwe CD gewerk het is Juan Oosthuizen (vervaardiger en kitaar), Marius Brouwer (Pop Planet Studio’s), Marius Appelgryn (dromme) en Denny Lalouette (baskitaar).
Iemand Het Gesê bevat ‘n versameling liedjies in Afrikaans wat ‘n mens bekoor met die eenvoud, musikaliteit en eerlikheid daarvan. Lize se liedjies laat ‘n mens opnuut besef dat Afrikaans wel ‘n taal is waarin daar met gemak liefgehê, gelag en gemis kan word. Iemand Het Gesê is ‘n musikale reisjoernaal van die lewe deur Beekman, en is gegrond op die mense om haar, “wat hulle gesê het”, hoe dit haar geraak het en dan uiteindelik musikaal gestalte gekry het.
Lize Beekman lewer met haar jongste album nog ‘n noemenswaardige bydrae tot die Afrikaanse musiekskat – musiek met substans wat ongetwyfeld die toets van die tyd sal deurstaan.
EMI Musiek is baie trots op sy nuwe fonds Theuns Jordaan en dié opwindende sanger se debuut-album, Vreemde Stad.
EMI sê Theuns het ‘n onopgesmukte styl en lewer ‘n boeiende vertolking met ‘n ongewone diep en donker stem, ‘n vars aanslag en oorspronklike lirieke wat jou uitnooi om na sy musiek te luister. Die album Vreemde Stad met 14 snitte waarvan twee heerlike mengelmoeskeurspelle is, vestig Theuns as ‘n stewige vertolker en liedjieskrywer.
Hy verleen ‘n roerende aardsheid aan sy weergawe van David Kramer se reuse treffer, “Skipskop”, en sy sielvolle vertolking van Gert Vlok Nel se gewilde “Beautiful in Beaufort-Wes” (met bekfluitjie en al!) is uitstekend. Valiant Swart se “Sonvanger” (met Valiant Swart op kitaar), Koos Kombuis se “Lalie” en Piet Botha se “Sien Jou Weer” se musiek en lirieke is snitte waarop Theuns se vokale en emosionele interpretasie sterk na vore kom.
Hy druk sy eie stempel af op Koos du Plessis se skeppings “Onthou Jy Nog” en “Skielik Is Jy Vry”. En sy eie komposisies, die digterlike “Klein Verbond”, “Makiesakie” met sy jazz-aanslag, die melancholiese “Visserman” en “Hakieshart” (met polsende perkussie en kitaarspel), is ‘n aangename aanduiding van wat sy aanhangers vorentoe uit sy kreatiewe pen kan verwag. Die titelsnit Vreemde Stad bevat al die vereistes om ‘n luistervriendelike radiotreffer te word.
Die wydtreffende album sluit twee mengelmoeskeurspelle in: “Loslappiemengelmoes” en “Liedjieboermengelmoes”. Die Loslappiemengelmoes is propvol David Kramer-, Anton Goosen-, Worsie Visser- en FAK-gunstelinge en vars verwerkings van tradisionele volksbesit. Met “Bokkie”, “Daar kom die Alibama”, “Stoksielalleen”, “Kan ‘n man dan Nie”, “Lekker Ou Jan”, “Byeboerwa”, “Harlekyn”, “Hier’s ek weer” en “Loslappie” bied Theuns ‘n lekker langarmsnit wat stof op die dansbane gaan opskop!
Op die Liedjieboermengelmoes kry Anton Goosen se musiek – “Klein bietjie wyn”, “Hanoverstraat”, “Geelperskereën”, “Boy Van Die Suburbs” – en die tradisionele Kaapse lied, “Roelandstraat”, ‘n byderwetse polsinspuiting.
Die verwerkings is deur Sean Butler behartig en Karla du Plessis het agtergrondsang verleen. Die musikante – Sean Butler (klavier en klawerbord), Anton L’Amour (akoestiese en elektrisiese kitare), Schalk Joubert (baskitaar) en Anri Serfontein (viool) – gee komplimenterende begeleiding aan Theuns se rustige stem.
Theuns is ‘n Karookind en danksy sy ouers se liefde vir musiek het hy in sy matriekjaar aan die Hoër Volkskool Graaff-Reinet sy tokse met ‘n kitaar begin deel. Tydens sy studies op Stellenbosch het op 21 Oktober 1992 sy eerste buiging by Upstairs gemaak. Die woord was uit en hierna het hy gereeld by onder meer The Terrace opgetree.
Theuns het begin luister na Afrikaanse musiek soos Koos du Plessis, Anton Goosen en David Kramer. Die saadjie het begin wortel skiet en dit was nie lank nie of Theuns het pen op papier gewaag. Die resultaat was “Makiesakie” en “Visserman” – twee snitte op sy debuutalbum, Vreemde Stad.
Daarna volg ‘n draai in Pretoria en binne ‘n jaar het hy die Afrikaner-laer aan sy voete gehad. Sy debuutalbum Vreemde Stad word by die Klein Karoo Nasionale Kunstefees 2000 vrygestel en daar was ‘n rimpel en ‘n rumoer. Theuns Jordaan was voorbladnuus en hy spog met twee toekennings as Debuutalbum van die jaar – onderskeidelik deur Beeld en Vrouekeur.
Sy behoefte aan ‘n infrastruktuur is deur EMI beantwoord en die eindresultaat was meer stem en beter klank en ‘n cd wat reg laat geskied aan Theuns se diep, donker stem en unieke styl.
Koop/Buy Vreemde Stad…
Dit was geen osbraai op Kromdraai hierdie nie, maar die Patatfees op Napier.
Terug 1 … 866 867 868 869 870 871 872 … 904 Volgende