Deleuze en Guattari (1986:26) sê dat Kafka Duits leer skree, ’n uiters sobere en streng geskree. Hy onttrek uit die skree die geblaf van ’n hond, die gehoes van ’n aap, die bewegings van ’n kewer. Hy neem Duits na ’n deterritorialisasie wat nie gered kan word deur kultuur of mite nie, wat ’n absolute deterritorialisasie is. Hy gebruik sintaksis om te skree, hy gee aan die gil ’n sintaksis.
Dit was wat Artaud, volgens Deleuze en Guattari (1986:26–7), met Frans gedoen het – hy het dit laat skree en hyg. Kafka se taal is, soos dié van Artaud, ’n mineurmusiek, opgemaak uit gedeterritorialiseerde klanke, ’n taal wat holderstebolder en weg beweeg. ’n Uitweg, ’n ontsnappingsroete, ’n vluglyn vir taal, vir musiek, en vir die skryfproses. Popmusiek, popskrywing. Soos O’Sullivan (2007:249) dit stel: mineurletterkunde bevoorgrond abetekening, die intensiewe aspekte van taal, en dit vind plaas deur ’n oopbreek van taal tot ’n skreeuende buite-/binnekant.
Deleuze en Guattari (2003b:98) wys verder op Marcel Proust se stelling dat al die meesterstukke in ’n tipe vreemde taal geskryf is. Hier word bedoel iets soos ’n stottering, ’n gehakkel, nie in die sin dat daar gestotter word in spraak nie, maar dat die skrywer die taal as sodanig laat stotter. Om ’n vreemdeling te wees, maar in jou eie taal. Om tweetalig te wees, selfs meertalig, maar in een en dieselfde taal, sonder om selfs van iets soos ’n dialek gebruik te maak. Om ’n baster te wees, maar deur die suiwering van die ras. Wat Proust en Deleuze en Guattari hier bedoel, is miskien eenvoudig dat die vreemdmaking van taal, wat ’n ou bekende voorwaarde van poësie is, juis vermag word wanneer die skrywer homself ontuis maak in sy eie taal, wanneer hy enige clichés of groewe vermy en die taal se vaste vorme breek om die muterende, verveelvoudigende aard en uiteindelike onkenbaarheid of ondeurdringbaarheid van woorde na vore te bring.