PressReader - SA Jagter Hunter: 2017-08-01 - Vreug­de
B­lyd­skap of ple­sier, dis wat vreug­de is, so sê die HAT ( Hand­woor­de­boek van die A­fri­kaan­se Taal). Dis ’n ge­voel wat jou wil maak dans in die straat, sing in die stort of dreig om jou ’n woes­te oer­kreet van ge­noeg­doe­ning die lug te laat in­stuur... al is jy in ’n ska­re men­se.
Net so het ek ge­voel toe my .30-06 met sy nu­we ge­la­mi­neer­de kolf die koe­ëls mooi laat bon­del op 100m. Net so ook toe my CZ .308 steeds die lood­pit­te styf laat drui­we­tros het na­dat ek hom ge­pak en ’n nu­we Lynx­te­le­skoop daar­op ge­mon­teer het. O ja, en am­per ver­geet ek van die nu­we Ho­wat­jie. E­ne­tjie met so ’n blou­e­ri­ge plas­tiek­kolf en ’n 20”-lo­pie.
Sy ka­li­ber is 6.5mm G­ren­del en as die po­lies­te nou hul­le kant bring, gaan ek en Buk­sie (so is dié k­lein par­mant ge­doop) een van die dae die bos­pad be­gin stap. As jy ver aan die ver­keer­de kant van 50 is en steeds ver­kies om te voet te jag, raak lig­te roer­tjies baie aan­trek­lik. Dié 6.5mm se 120gr-koe­ël teen 2 400vps sal mos loop soos roos­ter­brood en gou­e­stroop as jy rooi­bok, bos­bok of vlak­vark se spoor loop vat.
Ja vrin­ne, saam met die win­ter se koe­lig­heid het ’n warm vreug­de in my bin­ne­ste kom nes­skop.
Maar skiet­goed is nie al wat my wil laat Pa­va­rot­ti in die stort en Lord of the Dan­ce in die stra­te nie. Daar is an­der vreug­des wat met die jag­sei­soen ge­paard gaan.
Dit be­gin teen ske­mer­aand as jy jou kamp­vuur aan­steek. Die rooi ton­ge wat so knip­oog en knet­ter teen die ske­mer bring ’n die­pe vreug­de oor die lek­ker­te van mens­wees. Jy weet mos nou-nou gaan die kof­fie­ke­tel sing en die braai­rib gaan lang sto­ries met die ko­le ge­sels. En mô­re­og­gend weet jy wag daar ie­wers aan die ein­de van ’n spoor die bok wat jy gaan jag.
Ter­wyl jy so sit, be­gin die bos­kor­haan se tok-tok-tok deur die ske­mer klop tot­dat die nag sy swart kom­bers om die bos se skou­ers kom hang. En net soos die don­ker­te die vuur­lig hier reg rond­om jou be­gin vas­keer, kom salf die skop­suil­tjies se sag­te prrrp-prrrp jou siel.
Vreug­de is die mô­re­ster en die rooi­bek­fi­san­te wat die son kom op­klop ter­wyl jy bib­ber­tand, haas­tig jou kle­re aan­gooi en vuur­maak­plek toe vlug. Vreug­de is wan­neer jy die vo­ri­ge aand se nog lou­warm ko­le on­der die as uit­krap en hul­le, en jou ge­blaas-blaas die fyn­hout­jies tot vlam­me pal­jas. Vreug­de is die son wat vroe­mô­re die Ka­la­ha­ri se blink­saad­gras in goud baai en die dui­ne hel­der­rooi laat gloei... ter­wyl kel­kie­wy­ne hoog lug­langs op pad wa­ter toe klok­hel­der dan­kie sê.
Die koel­te van ’n wyd­ge­tak­te ka­meel­do­ring of die wel­ko­me la­fe­nis van ryp ma­roe­las as jy moeg ge­stap en son­der wa­ter won­der hoe ver die kamp nog is, bring ’n dank­ba­re vreug­de oor die veld se skat­te.
Vreug­de is el­ke k­lein won­der van die skep­ping wat jou laat aar­sel om te kyk en weer te kyk.
Kom ons sê op­nuut dan­kie vir al die vreug­des wat met jag­ter­wees ge­paard gaan. Daar­die ju­we­le maak die le­we die moei­te werd.