In Paula se soektog om die raaisel van haar man se gifpyl-dood, haar dogtertjie se dood en haar vermiste seuntjie te probeer ontrafel, kom sy op inligting af wat haar tot in haar wese skud. In die berge van Lesotho word sy ontnugter deur die ontdekking van haar oorlede man se behoefte aan spiritualiteit en die mistieke, en die katastrofale gevolge wat daar kan wees wanneer iemand van een kultuur die terrein van ’n ander betree.
Die trance-dans wat in die San se rotskuns uitgebeeld word, kan die sleutel wees tot die geheim en die ontrafeling van ’n vrou se swartste oomblik.
Sy het gedigte in Tydskrif vir Letterkunde, Literator en rooi rose gepubliseer en doen ook boekbesprekings van voorgeskrewe werke in Tydskrif vir Letterkunde en Klasgids. Martie het ook ’n prys losgeslaan in ’n fiktiewe beleggingskompetisie en was naaswenner in Rapport se aandeelkompetisie.
In dié prentjie pas Zanne nie. Sy’s doodgelukkig … wel, doodtevréde … as sy die wêreld in fokus deur haar bril waarneem, as haar potplante water het, en as sy saans die komme en gane op die aandelemark kan dophou.
Totdat die noodlot ingryp en Zanne se lewe op sy kop keer. Sy weet skaars waar sy is, en glad nie waar Zac staan nie …
Reza weet maar te goed sy moes nie onder valse voorwendsels deel van dié huishouding geword het nie, saamgespeel het dat sy ’n kok is nie … Want van kook en koekbak weet sy niks, en sy’s eintlik een van hulle – ook ’n Retief – al weet hulle dit nie. Nog nie.
Die naam alleen klink al klaar vir Elle soos ’n doodsvonnis. Want terwyl haar ouers ’n jaar lank oorsee werk, moet sy na ’n ander skool toe gaan. ’n Meisieskool. ’n Superstreng meisieskool. En dit beteken natuurlik: