Ibex II IX-119 - Inligting
(IX-119: dp. 14.500 (lim.); 1. 441'6 "; b. 56'11"; dr. 28'4 "
s. 11k; kpl. 176; a. 1 5 ", 1 3", 8 20 mm .; EG2-S-G1)
Die tweede Ibex (IX-119) is neergelê as Nichola 'Long ~ aorth ingevolge 'n kontrak van die Maritieme Kommissie deur die California Shipbuilding Corp., Wilmington, Calif., 16 Oktober 10; herdoop tot Ibev 27 Oktober, van stapel gestuur 15 November; geborg deur mev. A. T. Olson; verkry deur die vloot 13 Desember 1943; en dieselfde dag in diens geneem, het luitenant -komm. John L. Frazer in bevel.
Nadat hy van die Weskus afgeskud is, vertrek Ibex op 23 Januarie 1944 uit San Pedro en arriveer op 18 Februarie in Noumea, Nieu -Caledonië. As 'n drywende stoor het sy die volgende agt maande petrol en smeerolie in die Suidelike Stille Oseaan vervoer. Van Oktober tot die einde van die Tweede Wêreldoorlog het sy saamgewerk met Servron 8, 3d Fleet, wat gedurende die belangrikste maande van die oorlog aan die eenhede voorsien het.
Na die VJ -dag het sy in die Verre Ooste gebly om die besettingsmagte te bedien, en dan vroeg in 1916 na die Verenigde State teruggekeer. Ibex het op 28 Junie 1916 by Norfolk ontmantel en is op die 30ste teruggestuur na die Maritieme Kommissie. In 1948 is sy verkoop aan T. J. Stevenson Co., Inc. en herdoop tot Helen Stevenson.
U mees betroubare vennoot
Deelnamefooi is 'n enkele betaalfooi wat die handelsdeelnemers betaal by registrasie op die kragbeurs. Die deelnamefooi is betaalbaar tot 5 finansiële dae na die ondertekeningsdatum van die deelnemingsooreenkoms vir die onderskeie marksegment, waarop die lid sy deelname aan IBEX begin, en is 'n algemene vergoeding vir al die marksegmente, geadministreer deur IBEX EAD.
Jaarlikse fooi is jaarliks ​​op grond van alle lede, geregistreer in die onderskeie marksegment.
Vir al die lede wat reeds geregistreer is en handel dryf oor enige van die IBEX -marksegmente, is die Jaarlikse fooi word in die begin van elke kalenderjaar tot 20 Januarie gefaktureer en is betaalbaar tot 31 Januarie van die onderskeie jaar.
Vir die nuut geregistreerde lede kies Tarief I -opsie, of vir diegene wat van Tarief II na Tarief I -opsie migreer, die Jaarlikse fooi sal proporsioneel toegepas word op die oorblywende deel van die huidige kalenderjaar, waar die aanvangstydperk vir die berekening beskou word as die maand van die voltooiing van die registrasieproses vir die onderskeie marksegment of die ontvangsmoment van die aansoek om die tariefverandering. In geval van onttrekking of opskorting van lidmaatskap voor die verstryking van die kalenderjaar of in geval van migrasie van tarief I na tarief II, Jaarlikse fooi vir die onderskeie lid is nie terugbetaalbaar nie.
Dieomsetgeld is die fooi betaalbaar vir die verhandelde hoeveelhede elektrisiteit op die onderskeie marksegment, geadministreer deur IBEX EAD.
Vir DAM- en IDM -segmente word die fooi daagliks saam met die Omsetgeld.
Vir die CMBC -segment word die fooi twee keer per maand gefaktureer - op die 16de en 30ste of op die eerste werksdag na die betrokke datum, indien dit 'n vakansie is. Die betaling wat uit die fakture voortspruit, is betaalbaar tot 5 finansiële dae na die uitreikingsdatum.
Die omsetgeld van veilings met afwyking is die fooi betaalbaar vir die gelewer / aanvaarde hoeveelheid elektrisiteit op die CMBC na 'n veiling met afwykings. Die fooi word twee keer per maand gefaktureer - op die 16de en 30ste of op die eerste werksdag na die betrokke datum, indien dit 'n vakansie is. Die betaling wat uit die fakture voortspruit, is betaalbaar tot 5 finansiële dae na die uitreikingsdatum.
Die skikkingsfooi is die fooi betaalbaar vir die verhandelde hoeveelhede elektrisiteit op die onderskeie marksegment, geadministreer deur IBEX EAD.
Vir CMBC word die fooi saam met die onderskeie faktureer en betaal Omsetgeld.
Minimum onderpand is verskuldig aan al die geregistreerde ruillede, vir elke marksegment, geadministreer deur IBEX EAD, en volgens die onderskeie reëlboek. Die minimum onderpand is een en dit is in totaal verskuldig vir DAM en IDM.
Opleidingsfooi Elke handelsverteenwoordiger is gemagtig vir handel in enige van die marksegmente en bevat gespesialiseerde opleiding, eksamen en sertifikate.
Bykomende DigiPass (toestel, wat toegangskodes genereer vir die elektroniese handelsstelsel wat die DAM bedryf) is 'n fooi vir die toegang van 'n ekstra gebruiker in die ETS van die DAM.
Die bykomende portefeulje/gebruikersfooi–is jaarliks ​​op grond van al die lede met 'n aktiewe basiese portefeulje wat bereid is om 'n ekstra een te gebruik.
Aanvangsfooi vir veiling–is verskuldig deur die veilingsinisieerder op die CMBC vir elke veiling.
Kansellasiefooi vir transaksies– is 'n vergoeding betaalbaar vir die kansellasie van die handel, volgens die bepalings van die onderskeie reëlboek.
REMIT verslagdoeningskoste - is 'n maandelikse fooi, betaalbaar volgens die ondertekende kontrak tussen 'n markdeelnemer en IBEX EAD in sy rol as georganiseerde markplek (OMP). Die verslagdoening van die transaksies van die DAM en die IDM word geheel en al gehef met die hoogste van die 2 / twee / fooie.
Rapporteer fooi vir data oor die pryse en volumes op een marksegment– verskuldig deur die markdeelnemer vir die voorbereiding van die aangevraagde verslag. Die verslag word opgestel binne ten minste 3 / drie / werksdae vanaf die datum van ontvangs van die versoek. Die verslae word gemaak na die betaling van die fooi.
Rapporteer fooi vir data oor die pryse en volumes op alle marksegmente–verskuldig deur die markdeelnemer vir die voorbereiding van die aangevraagde verslag. Die verslag word opgestel binne ten minste 3 / drie / werksdae vanaf die datum van ontvangs van die versoek. Die verslae word gemaak na die betaling van die fooi.
Rapporteer fooi vir prysvergelyking van marksegmente wat deur markoperateurs in EU -lande bedryf word, met dié wat verkry word op 'n marksegment wat deur IBEX bedryf word– verskuldig deur die markdeelnemer vir die voorbereiding van die aangevraagde verslag. Die verslag word opgestel binne ten minste 3 / drie / werksdae vanaf die datum van ontvangs van die versoek. Die verslae word gemaak na die betaling van die fooi.
Aangepaste verslagfooi–verskuldig deur die markdeelnemer vir die voorbereiding van die aangevraagde verslag. Die verslag word opgestel binne ten minste 3 / drie / werksdae vanaf die datum van ontvangs van die versoek. Die verslae word gemaak na die betaling van die fooi.
* Die omsetgeld vir veilings met afwykings is slegs van toepassing op veilings met afwykings wat sedert die 11de November van 2019 gehou word.
** IBEX kan die uitvoering van die verslag weier as die nodige data nie beskikbaar is nie, die data vertroulik is of daar geen administratiewe kapasiteit is om die verslag uit te werk nie.
Persiese aardewerk: 'n meesterstuk van pottebakkery
Persiese aardewerk as 'n kunsvlyt het 'n baie lang geskiedenis, wat teruggaan na die 7de millennium vC. Deur die eeue heen, sedert die vroeë neolitiese tydperk, is funksionele aardewerk in verskillende vorme regoor die wêreld geskep, vervaardig en ontwerp deur baie kulture. Een van die oudstes is Persiese aardewerk, gemaak deur die kunstenaars van Persië (Iran). Persiese pottebakkers het hul werk tot volmaaktheid ontwikkel, hulle reageer op kulturele veranderinge en neem baie nuwe ontwerpe aan as deel van hul eie styl.
Bewyse van geverfde erdewerk in Susa, wat gedurende die Uruk-periode 'n Sumeriese kultuursentrum was, is omstreeks 5000 vC gedateer. Keramiekvate wat waarskynlik as 'n offer aan die dooies geplaas is, is gevind in meer as duisend grafte naby die tempel. Die vaartuie wat gevind is, het leidrade oor die organisasie van die samelewing en die beskawing wat 6000 jaar gelede in Susa gevestig is. Tweeduisend potte is uit die begraafplaas gehaal, elk van hulle verteenwoordig die tegniese prestasies van hul vervaardigers.
Aardewerk, vierde millennium v.C. Skrywer: Zereshk.CC BY-SA 3.0
'N Groot aantal Susa -begrafnisonderwerpe word in die Louvre vertoon. Een so 'n vaartuig is die Bushel met steenbokmotiewe, 'n baie bekende stuk aardewerk, waarskynlik tussen 4200 en 3500 vC. Hierdie groot pot (11 x 6,5 duim) word geïdentifiseer as 'n voorbeeld van die dierestyl, 'n versieringsstyl wat toegeskryf word aan krygskuddes wat sedert die vroeë ystertydperk ontwikkel het.
Die bossie met steenbokmotiewe ('n bergbok inheems aan die bergreekse naby Susa) is gemaak van geverfde terracotta. Die boonste gedeelte toon langnekvoëls, wat vermoedelik watervoëls waai. Die volgende afdeling is versier met jaghonde wat tipies is vir hierdie streek, en onder hierdie honde is die steenbok. Die opvallendste van die stuk is dat die steenbokke op 'n nie-naturalistiese manier uitgebeeld word, soos driehoeke. Die beker is tans in die Louvre -museum geleë en is gevind tydens 'n opgrawing van Susa (1906-1908) onder leiding van Jacques de Morgan.
Bos -steenbok Die Louvre is vermoedelik tussen 4200 en 3500 vC gemaak.
Baie van die vate wat uit die grafte gegrawe is, word in drie soorte potte geskei, en almal is gekoppel aan die voorsiening van voedsel. Daar is 'n opdienbak, 'n drinkbeker of beker en 'n klein potjie. Ander items wat gevind word, sluit in eenvoudiger kookpotte en flesse. Dit impliseer dat daar 'n geloof vir die lewe in die hiernamaals was waarin hierdie items nodig sou wees. Die keramiek word sorgvuldig met die hand gemaak en geverf.
Lustreware bak vervaardig in Susa, 9de eeu.
Epigrafiese aardewerk het in die vroeë Islamitiese tydperk in Persië ontwikkel. Die stukke wat gedurende hierdie tydperk vervaardig is, is gewoonlik erdehouers versier met Kufi -teks, die oudste kalligrafiese vorm van die verskillende Arabiese skrifte, met letters geverf met 'n swart strokie op 'n basis van wit. Hierdie vaartuie is meestal in Samarqand en Nishapur vervaardig.
Kom met jagmotief uit die verhaal van die koning Bahram Gur en Azadeh uit die 5de eeu.
Die vervaardiging van geëmailleerde minaiware is een van die nuwighede in die erdewerk gedurende hierdie tydperk. Daar word ook gebruik gemaak van frituurware, 'n soort keramiek wat gevorm is uit 'n silikon-gebaseerde pasta wat gemaak is deur gemaalde kwarts of glas by die klei te voeg, wat 'n aangename glansafwerking gee. Hierdie stukke is verder versier met ingewikkelde ontwerpe van gehamer metaal.
Persiese aardewerk uit Isfahan, uit die 17de eeu in die Royal Ontario Museum geleë. Skrywer: PersianDutchNetwork. CC BY-SA 3.0.
Die datering van keramiek gedurende die Safavid -periode is 'n uitdaging omdat min stukke gemerk is met die plek van produksie, hoewel plekke van werkswinkels geïdentifiseer is. Chinese porselein is gedurende hierdie tydperk baie meer gewaardeer as die plaaslike produksies, en Lusterware op silikoon is herleef, aangesien die sterk wit afwerking 'n goeie navolging van Chinese porselein gemaak het.
Bord met twee granate, v. 1500, die Louvre.
Oor die algemeen was dekoratiewe ontwerpe ook geneig om die van Chinese keramiek na te boots. Blou en wit stukke is gedurende hierdie tydperk gewoonlik met jakkalse en ander Chinese motiewe versier. Persiese blou porselein is egter nie 'n volledige nabootsing van die Chinese blou nie. 'N Heeltemal ander ontwerp kan opgemerk word in spesifieke stukke aardewerk wat ikonografie bevat, soos Islamitiese Zodiac of arabeske versierings. In 1659 is die Chinese mark gesluit, en Persiese keramiek kom tot sy glorie. Die Persiese aardewerk het tot nuwe hoogtes op die mark in Europa gestyg. Vandag kan groot versamelings Persiese aardewerk in die British Museum en Royal Ontario Museum gesien word.
Brian is president van Ibex Investors, waarby hy in 2011 aangesluit het. Voorheen was hy besturende vennoot by Row Capital en het hy verskansingsfondse, waagkapitaalondernemings, familiekantore en Fortune 500 -maatskappye adviseer oor hul beleggings in ontluikende markte soos Indië. Voorheen het Brian G2 Analytics gestig en verkoop, 'n korporatiewe intelligensie -onderneming met bedrywighede in die VSA en Indië. Hy begin sy loopbaan by Bard Capital, 'n enkelgesinskantoor in die VSA wat fokus op private-ekwiteit en waagkapitaalbeleggings. Hy dien ook in die raad van direkteure van die United States Presidential Scholars Foundation, waarvan hy voorheen voorsitter en president was. Brian het sy baccalaureusgraad aan die Harvard Universiteit verwerf.
Bo -paleolitiese ontwikkelings
Van ongeveer 35 000 v.C., het anatomies moderne mense— Homo sapiens sapiens, die voorouer van die moderne bevolking - is in heel Europa gevind (alhoewel die ontdekking van 'n fragment van 'n skedel in Israel in 2008 daarop dui dat mense in die Levant met Neanderthalers gekruis het en dat die eerste moderne mense so vroeg as ongeveer 55 000 in Europa kon aankom bce). Die daaropvolgende tydperk is gekenmerk deur 'n reeks belangrike tegnologiese en kulturele veranderings, in teenstelling met die vergelykende stabiliteit van die voorafgaande honderde duisende jare. Hierdie veranderinge kan nie bloot verklaar word as gevolg van die skielike voorkoms van moderne, intelligente mense nie. Die voorafgaande Neanderthalers het min verskil in breingrootte, en 'n paar Neanderthaler -oorskot word geassosieer met gereedskapsamestellings van die nuwe tegnologie sowel as met gedragspraktyke soos begrafnis. Die probleem van die verhouding tussen die Neanderthalers en die skielike voorkoms van moderne mense is moeilike moontlike verklarings, insluitend die totale vervanging van Neanderthalers deur moderne bevolkings, kruisteling met 'n immigrant moderne bevolking, of Neanderthalers as voorouers van moderne mense.
Die tegnologiese veranderinge van die Bo -Paleolitiese Tydperk sluit in die verdwyning van swaar gereedskap soos handbyle en helikopters en die bekendstelling van 'n baie groter reeks gereedskap vir spesiale doeleindes, waarvan baie gemaak is van lang, dun lemme. Gereedskap gemaak van geweier, been en ivoor is ook wyd gebruik, blykbaar vir die eerste keer. Na 18 000 vC was daar verdere innovasies. Vuursteen is vooraf verhit deur te verhit om die struktuur daarvan te verander en afskilfering te vergemaklik, en nuwe werktuie sluit in harpoen, naalde vir die naai van bont klere en klein lemme om spiese en pyle vas te maak. Die nuwe tegnologieë en meer komplekse en gespesialiseerde werktuigtipes dui op 'n groot verandering in die patroon van energieverbruik. Baie meer moeite is gewy aan die noukeurige gebruik van hulpbronne, en gereedskap is vooraf voorberei en bewaar, eerder as om dit vinnig te doen en weg te gooi.
Terreine van hierdie tydperk word in heel Europa aangetref, maar op die hoogtepunt van die laaste groot Pleistoseen -vergletsing (ongeveer 35 000 tot 13 000 v.C.) is 'n groot deel van die Noord -Europese vlakte verlate namate die bevolking suidwaarts beweeg het. Daar is 'n aansienlik groter aantal terreine, waarvan baie bewyse toon van meer permanente strukture soos haardplekke, sypaadjies en skuilings van velle op 'n raam van been of hout. Sommige van hierdie toenames is moontlik te wyte aan die groter waarskynlikheid om plekke van hierdie meer onlangse tydperk te vind, maar dit kan ook dui op 'n groeiende bevolkingsdigtheid en 'n groter belegging van energie in konstruksie.
Bestaan ​​was steeds afhanklik van jag en versameling, maar die rol van plantvoedsel is moeilik om te skat. Namate die bevolking toegeneem het, het groepsgebiede moontlik kleiner geword, en die toenemend moeilike omgewings van die laaste gletsering het gepaste strategieë vir oorlewing genoodsaak. Sommige terreine toon 'n konsentrasie op spesifieke groot diersoorte (perde en rendiere in die noorde en steenbokke en rooibokke in die suide), maar daar is ook bewyse vir die toenemende gebruik van ander voedselbronne, soos hase, vis en skulpvis. In vergelyking met groot diere produseer hierdie klein hoeveelhede voedsel, maar dit was 'n belangrike toevoeging vanweë hul groter betroubaarheid. Nedersettingspatrone weerspieël hierdie sosiale en ekonomiese strategieë, wat die meeste van die bevolking in staat gestel het om lang tye op een plek te bly, terwyl ander weg is om verre hulpbronne aan te skaf.
Sommige van die belangrikste bewyse is vir verandering in sosiale organisasie en menslike gedrag. Daar is toenemende bewyse vir doelbewuste en noukeurige begrafnis, soms met uitgebreide behandeling van die dooies. Byvoorbeeld in Sungir in Rusland en by Grotta Paglicci in Italië, is die dooies begrawe met gereedskap en ornamente, wat dui op respek vir hul identiteit of status. Persoonlike ornamente, veral armbande, krale en hangertjies, is algemene vondste. Hulle is gemaak van 'n wye verskeidenheid materiale, insluitend dieretande, ivoor en skulpe wat op kledingstukke vasgewerk is. Sulke versiering toon nie net 'n uitwerking van klere en 'n belangstelling in uitstalling nie, maar kan ook as 'n manier gebruik word om individuele of groepsidentiteit aan te dui.
Die vroegste kunsvoorwerpe in Europa dateer ook uit hierdie tydperk. Daar is klein beeldjies van diere en mense gemaak van fyn gesnyde been of ivoor. Van die opvallendste is die sogenaamde Venus-beeldjies, gestileerde voorstellings van wyfies met groot borste en boude, wat 'n duidelike ooreenkoms toon tussen Frankryk en Rusland. Daar is ook duisende klein steentjies wat met voorstellings van mense en diere gegraveer is.
Kuns word ook gevind in grotte, veral in Frankryk en Spanje, in grotte soos Lascaux en Altamira, alhoewel daar een grot by Kapova in die Oeral is met versiering in 'n soortgelyke styl. In sommige gevalle word reliëfs van mense of diere op rotswande uitgekerf, maar die skouspelagtigste kunswerke is die skilderye, wat oorheers word deur groot diere, soos mammoet-, perde- of bison -mensfigure, is skaars, maar daar is baie ander tekens en simbole. Die presiese betekenis van hierdie kuns is onmoontlik om te herstel, maar dit lyk asof dit 'n beduidende rol gespeel het in groepseremoniële aktiwiteite, en baie daarvan is in byna ontoeganklike dieptes van grotte en was moontlik belangrik vir rituele van jag of inleiding.
Die ooreenkoms in styl oor groot afstande - duidelik gesien in die geval van die Venus -beeldjies - is 'n bewys vir die bestaan ​​van uitgebreide sosiale netwerke in Europa. Materiële items is ook oor lang afstande oorgedra, veral spesifieke soorte vuursteen, fossielskulp en mariene weekdiere. Sulke netwerke was die mees uitgebreide op die hoogtepunt van die laaste gletsering en was 'n belangrike sosiale oplossing vir die probleem om te oorleef in uiterste klimaat, hulle het alliansies verskaf om voedsel en ander materiële hulpbronne te verskaf, asook inligting oor 'n verafgeleë omgewing. Menslike ontwikkelinge tydens hierdie sogenaamde ystydperk bevat dus nie net tegnologiese, ekonomiese en sosiale oplossings vir die probleme van aanpassing en oorlewing nie, maar ook 'n groter bewustheid van individuele en groepsidentiteit en 'n nuwe veld van simboliese en artistieke aktiwiteite.
Die geskiedenis van die Gran Paradiso Nasionale Park hou verband met die beskerming van die steenbok. In 1856 het koning Vittorio Emanuele II hierdie berge tot 'n koninklike jagreservaat verklaar en sodoende die steenbok van uitsterwing gered. Die bevolking in daardie dae was tot 'n kommerwekkend lae vlak verminder.
Die koning het 'n korps gespesialiseerde wagte op die been gebring en beveel dat die paadjies en muilspore aangelê moet word, wat vandag nog die beste netwerkpaadstelsel is vir die beskerming van die fauna deur die moderne veldwagters en die kern van die natuurpaadjies vorm vir toeriste uitstappies.
In 1919 verklaar koning Vittorio Emanuele III sy voorneme om die 2100 hektaar van die jagreservaat aan die Italiaanse staat te skenk vir die oprigting van 'n nasionale park. Op 3 Desember 1922 is die Gran Paradiso Nasionale Park gestig, die eerste nasionale park van Italië. Tot 1934 is die beskermde gebied bestuur deur 'n kommissie met volledige administratiewe outonomie. Dit was positiewe jare vir die park: die steenbokbevolking het aansienlik toegeneem en die 340 kilometer koninklike muilbaan is herstel.
In dieselfde tydperk was daar egter 'n vermindering van die oorspronklike grense en is groot hidro -elektriese werke in Valle Orco uitgevoer.
In die daaropvolgende jare is die beskermde gebied regstreeks deur die Ministerie van Landbou en Bosbou bestuur; dit was die ergste in die park se geskiedenis: die plaaslike wagte is ontslaan, die park was die toneel van militêre maneuvers, toe begin die tweede wêreldoorlog . Al hierdie aksies het bygedra tot die vermindering van die steenbokbevolking tot net 416 teen 1945. Dit is slegs te danke aan die volharding en toewyding van die Commissario Straordinario Renzo Videsott dat die lotgevalle van die park verander het en die steenbok uit die uitwissing gered is: trouens, Volgens die De Nicola -bevel is die bestuur van die park op 5 Augustus 1947 aan 'n onafhanklike owerheid toevertrou.
Die 1960's en 70's was 'n tyd van groot konflik en misverstand tussen die park en plaaslike inwoners, wat hulself as buitensporig deur die beskermde gebied beskou het. Onlangs het mense begin besef dat die park 'n geleentheid bied vir ontwikkeling en 'n hupstoot vir die ekonomie van die valleie, en vandag werk plaaslike owerhede nou saam met die park aan verskeie projekte.
Intussen het Gran Paradiso 'n noue en winsgewende samewerking aangegaan met die nabygeleë Franse park, Vanoise, in 'n poging om 'n groot Europese beskermde gebied te vestig.
Sedert die naoorlogse jare was die park die voorwerp van besondere aandag vir wetenskaplike navorsing. Trouens, die eerste studies wat in die wetenskaplike tydskrif van die park gepubliseer is, het in die 1950's begin verskyn. Hierdie studies is uitgevoer deur navorsers van die Universiteit van Turyn. Dit bestaan ​​uit navorsing oor die fauna, die fisiologie van die winterslaap van die marmot, die geologiese geskiedenis van die steenbok, die voedingsgewoontes van die jakkals en die flora wat in die beskermde gebied voorkom. Die studies wat gepubliseer is oor die anatomie en die patologie van die steenbok en die gemsbok is besonder ryk, veral as gevolg van die invloed van die destydse direkteur Renzo Videsott, veearts en vryskutprofessor aan die Fakulteit Diergeneeskunde van Turyn.
Op daardie stadium het die park geen hulpbronne gehad om spesifieke navorsing te finansier nie. Dit het nietemin belê in die publikasie van die uitgevoerde studies, wat gelei het tot die geboorte van 'n tydskrif wat vandag nog verskyn met die publikasies wat verband hou met "IBEX - Journal of Mountain Ecology". Ten spyte van die skraal beskikbare hulpbronne, kon die park in die afgelope jare meer openlik belê in die finansiering van wetenskaplike navorsing, en dit bied nasionale en internasionale navorsers die moontlikheid om belangrike bydraes te lewer tot die eko-etologiese kennis van baie beskermde spesies (steenbokke) , gems, marmot, alpyn, klein soogdiere, gemaalde kewers, ens.)
Die bevolkingsgeskiedenis van die Iberiese wildebok en die Alpe -steenbok is sedert die Paleolitikum nou verwant aan dié van mense. Huidige molekulêre en paleontologiese studies verskil aansienlik oor die filogenetiese oorsprong van die Europese wilde bokke, moontlik as gevolg van die verlies aan genetiese variasie deur die tyd.
Ons het die filogenetiese verband tussen die Alpiene steenbok ondersoek (Capra steenbok) en die Iberiese wildebok (Capra pyrenaica) insluitend verskillende Iberiese wildebok -subspesies deur ou DNA -tegnieke toe te pas, gekombineer met die volgende generasie sekwensietegnologieë. Ons het die sitochroom b -geen van die mitochondriale genoom ontleed in 33 ou en moderne Europese wilde bokke uit Spanje en Frankryk, tesame met die beskikbare genetiese inligting van moderne wilde bokke. Hierdie werk onthul vir die eerste keer antieke genetiese inligting van die Iberiese wildebok en die Alpe -steenbok, wat oor 'n tydperk van ongeveer 40 000 jaar tot hede strek. Ons resultate dui op genetiese kontinuïteit tussen antieke en moderne bevolkings en dui op 'n monofiletiese oorsprong van die Alpe -steenbok en die Iberiese wilde bok in vergelyking met ander Capra spesies. Die monofilie van albei spesies stem ooreen met ander molekulêre studies wat slegs op moderne populasies gebaseer is, en ondersteun dus een-migrasie van wilde bokke na Wes-Europa, gevolg deur moontlike allopatriese spesies. Ons sien drie groot groepe wilde bokke in Wes -Europa: Capra steenbok, Capra pyrenaica pyrenaica en die groep wat die subspesie bevat Capra pyrenaica hispanica en Capra pyrenaica victoriae. Hierdie genetiese struktuur erken die kenmerk van die bucardo (C. bl. pyrenaica) van die res van die Iberiese wilde bokke en ondersteun dus die idee dat hierdie groep 'n evolusionêre beduidende eenheid is. Die afwykingstyd wat hier geraam word, dui op 'n byna gelyktydige verdeling tussen die drie groepe rondom 50 000–90 000 jaar BP.
The Minories – Geskiedenis en argitektuur
Ek was in 'n vorige pos by die Minories toe ek die verlore kerk van Saint Trinity, of Holy Trinity in the Minories, ondersoek en toe ek die kansel gaan soek van die kerk wat nou by die All Saints 'Church, East Meon in Hampshire.
Ek wou terugkeer om die straat, die abdij waarna die straat vernoem is, te verken, en een van die interessantste geboue in die stad.
Die volgende foto is van Aldgate High Street aan die noordelike punt van die Minories en kyk in die straat af.
Bogenoemde foto toon hoe dit lyk na 'n gewone Londense straat. Omring deur kommersiële geboue, kitskoswinkels en die verpligte torings wat in die verte styg, het die Minories 'n baie interessanter geskiedenis as wat die bogenoemde siening suggereer.
Die volgende wykkaart van 1755 toon die Minories wat van Whitechapel afloop, net buite die stadsmuur.
Op die kaart hierbo was die gebied tussen die stadsmuur en die Minories eens deel van die sloot wat langs 'n deel van die mure geloop het. Kyk oor die kaart bo -aan die Minories, en links bo is nog 'n herinnering aan die sloot, die straat Houndsditch, en die laaste deel van die naam kan gesien word.
Buiten die stadsmure was die gebied moontlik die plek van 'n Romeinse begraafplaas, en in 1853 is 'n groot Romeinse sarkofaag met 'n loodkis gevind, naby die Trinity Church, regs van die straat.
Op die kaart word die straat The Minories genoem, maar vandag " Die " is laat val en die straatnaamborde noem die straat nou net Minories (ek gebruik steeds "the " in die pos, want ek vermoed dit help die teks om te vloei ".
Die naam kom van die susterskap van die "Sorores Minores" van die Orde van St. Clare. Die susters van die orde was bekend as Minoresses en die boek "A History of the Minories, Londen ", gepubliseer in 1922 en geskryf deur Edward Murray Tomlinson, eens Vicar of Holy Trinity Minories, bied 'n agtergrond oor die oorsprong van die orde:
Die Orde van die Sorores Minores, waartoe die abdij van die Minores in Londen behoort, is gestig deur St Clara van Assisi in Italië en het Palm Sondag, 18 Maart 1212, as die datum van sy oorsprong beweer..
Die aankoms van die Orde in Londen en die oprigting van 'n abdij buite die stadsmure dateer uit 1293. Dit blyk dat die eerste lede van die Orde in die Minories afkomstig was van 'n ander van die Orde se instellings net buite Parys.
Die land wat deur die 13de eeuse orde beset is, kan op die volgende kaart gesien word, omhul deur die rooi lyne regs van die straat (Kaart © OpenStreetMap -bydraers).
Die grond het 'n kerk, refektorium, gastehuis, Friars Hall en langs die regterkantse muur 'n begraafplaas en tuine ondersteun.
Die Orde ontvang 'n aantal skenkings en huurgeld op eiendomme wat in hul besit gekom het, en teen 1524 ontvang hulle £ 171 per jaar.
Die huurlyste wat in 1524 ontvang is, bied 'n interessante oorsig van die huurkoste in verskillende dele van die stad. Die volgende tabel bevat 'n lys van die huurgeld wat ontvang is van Hosyer Lane (nou Hosier Lane in West Smithfield).
Die meerderheid dokumentasie wat uit die bevel oorleef, is hoofsaaklik dié wat verband hou met skenkings, huurgeld wat ontvang is, regs- en godsdienstige dokumente. Daar is baie min inligting oor die daaglikse lewe in die Minories. Die enigste keer dat ons 'n idee het van die aantal susters wat deel was van die Orde, is aan die einde van die Orde, toe die Abdijgeboue en grond in die Minories op 30 November 1538 aan Henry VIII oorgegee is.
Die abdis van die orde het waarskynlik besef wat met die godsdienstige ondernemings in die land gebeur, en dat deur die oorgawe aan die koning, die lede van die orde 'n pensioen sou kon ontvang, en dit is die pensioenlys wat die enigste siening bied van die getalle in die Orde.
In 1538 was daar 'n abdis (Elizabeth Salvage) wat 'n pensioen van £ 40 sou ontvang, saam met 24 susters, tussen 24 en 76 jaar oud, en elkeen 'n pensioen van tussen £ 1 6s 8d en £ 3 6s 8d.
Daar was ses leke -susters wat blykbaar nie 'n pensioen ontvang het nie, en die naam van een van die leksusters was Julyan Reiger die Ideote'n aanduiding van hoe selfs godsdienstige ondernemings mense behandel het wat waarskynlik leerprobleme gehad het.
Dit blyk dat die koning die grond en geboue aan die biskop van Bath en Wells toegestaan ​​het, en baie van die oorspronklike Abbey -geboue het nog in 1797 gestaan ​​toe 'n groot brand baie van die oorblywende geboue van die Abbey vernietig het. Die laaste godsdienstige gebou op die terrein was die kerk van die Heilige Drie -eenheid, wat aan die einde van die 19de eeu as kerk gesluit het, maar die kerk het tot die Tweede Wêreldoorlog as 'n gemeentesaal oorleef toe die gebou ernstige bomskade opgedoen het. 'N Muur het wel gebly tot die finale opruiming van die gebied aan die einde van die vyftigerjare.
Die oorblywende abdijgeboue van die Minories in 1796:
Behalwe die naam van die straat, Minories, herinner 'n systraat ook aan die bestelling. Die straat op die volgende foto is St Clare Street, na die Orde van St. Clare. Dit loop deur die land van die ou abdij, en aan die einde van die straat was die kerk van die Heilige Drie -eenheid.
Die kroeg op die hoek van die Minories en St Clare Street is The Three Lords. Die huidige kroeggebou dateer uit ongeveer 1890, maar 'n kroeg met dieselfde naam is al baie langer op die perseel. Die vroegste koerantverwysing wat ek na The Three Lords kon vind, dateer uit die 11de Januarie 1819 toe die Evening Mail berig het oor die arrestasie van 'n man vir roof. Hy was voorheen 'n eerbare man met koets en bediendes, waarvan een in 1819 die Three Lords bewaar het en 'n pot uit die kroeg in die kamer van die vermeende dief gevind is.
Loop vandag langs die Minories, en behalwe die straatnaam, is daar niks wat daarop dui dat dit eens die plek van die Abdij was nie. Die straat is hoofsaaklik bedek met geboue uit die eerste helfte van die 20ste eeu.
Met 'n mengsel van verskillende argitektoniese style en konstruksiemateriaal.
Teen die suidelike punt van die Minories is een van die mees argitektonies fassinerende geboue in die stad. Dit is Ibex House:
Ibex House is tussen 1933 en 1937 gebou en is ontwerp as 'n kantoorblok in die moderne styl deur die argitekte Fuller, Hall en Foulsham.
dit is in graad II gelys en die historiese Engelse lys bevat die volgende beskrywing: " Deurlopende horisontale vensterbande, met metaalglasstawe. Vertikale beklemtoning in die middel van elke fasade in die vorm van geboë beglazing (in die hoofblok) en swart faience -stroke ".
Manlik C. ibex have a diverse behavioral repertoire of dominance and subordination displays similar to other species of Capra ( Aeschbacher 1978 Schaller 1977), characterized by high frequency of direct ritualized agonistic interactions and a lack of fighting among &gt2 individuals ( Gauthier et al. 1992). The social system of males of C. ibex is based on absolute rank order, where individuals follow a linear hierarchy based on memory of past encounters in cohesive social units in small populations ( Nievergelt 1966) and on horn length in mobile and large populations where encounters are commonly between strangers ( Schaller 1977).
Manlik C. ibex display 2 types of agonistic behavior, common to all Capra: direct and indirect aggression. Direct aggression occurs when 1 individual makes body contact with another in the form of a butt with the blunt parts of the horns or tips, or by jumping on its hind legs in front of an opponent and coming down with a downward thrust of the horns ( Fig. 4). This can end by showing an intention to clash or with a real clash. The clash is the most conspicuous behavior among male Capra. It requires synchronization of both individuals and is most common in C. ibex between individuals in the same age class ( Couturier 1962 Nievergelt 1966). All forms of aggressive behavior mainly occur outside rut ( Nievergelt 1966). Indirect aggression behaviors include lateral displays such as an animal holding its head up to enhance its appearance or walking parallel with horns tipped toward each other. Twee C. ibex run shoulder to shoulder if they are of equal rank, but the subordinate takes the lead if they are not ( Walther 1961).