Ons almal soek permanente geluk. Niemand het, as sy langtermyndoel, 'n ontwykende geluk nie. Permanente geluk kan slegs in absolute bewussyn verkry word. Hierdie toestand van volmaakte saligheid is verder as strewe. Soos Sint Augustinus dit gestel het: "Here, U het ons vir U self gemaak, en ons harte is onrustig totdat hulle rus in U vind."
Rus, in geestelike sin, oorskry die tydelike rus wat onderbewussyn bied. Eerstens is dit 'n oneindige toename, nie 'n vermindering van die bewustheid nie. Vir 'n ander een is dit kalm en vir ewig ongestoord deur drome van verdere vervulling. En vir 'n derde is dit superbewus: volledig en salig op sigself.
Ego-gemotiveerde aksie soek rus van 'n ander soort, alhoewel dit ewe veel rus. Want dit hoop in vervulling om die einde van daardie bepaalde vorm van strewe te bereik. 'N Mens soek 'n begeerte met die doel om vrylating van daardie begeerte te vind. Aktiwiteit is 'n middel vir daardie rustige einde.
Die doel van aktiwiteit: geluk en vreugde?
Aktiwiteit kan natuurlik ook 'n doel op sigself lyk. Ski is 'n goeie voorbeeld: 'n vorm van aktiwiteit is gesoek en geniet ter wille van jou. Tog, wat 'n mens onbewustelik wil, is iets meer as strawwe beweging: 'n soort gewiglose vryheid, miskien, en 'n transendensie van liggaamsbewussyn. Opgevolg verder, hierdie liggaamlikheid sal uiteindelik een tot alomteenwoordigheid en absolute rus ophef. In elk geval is die begeerte na rus implisiet in elke beweging, en kan dit nie deur verbygaande opwinding ontslaan word soos soveel mense probeer doen nie.
Beide soorte aksie, dus geestelik of begeerte-gemotiveerd, het wesenlik dieselfde doel: transendensie in 'n russtaat. Desire-gemotiveerde aktiwiteit bereik egter sy einde net vlugtelik, gou weer terug na rusteloosheid van hart en verstand. Daardie kushuisie waaraan jy gedroom het, met brieswaaiende rose en die vars seevlug, word vervelig na 'n tyd. Uitgaande vervulling, as dit oorskot word, verstop die ego en verstik sy dieper aspirasies.
Geestelik gemotiveerde aksie, aan die ander kant, is uitgestrekt van sy eie natuur. Dit bevry 'n persoon se bewussyn van sy slawerny tot ego, en bring toenemende innerlike vrede. In die mate dat hierdie geestelike optrede ook ego-motivering ontbreek, lei dit tot unie met oneindige bewussyn. Die Transcendenteg [Die uiteindelike doelwit van aksie is vryheid van die noodsaaklikheid om op te tree.] Dan is die sleutel tot vryheid: bewuste, salige vryheid tot 'n einde aan alle strewe.
Wens vir die uitbreiding van bewustheid
Vryheid styg tot die mate dat 'n mens gemotiveer word deur 'n begeerte om bewustheid uit te brei, wat die uitbreiding van simpatie insluit.
Dit is in kontak met die dieper Self, of siel, dat die natuurlike drang na selfuitbreiding in sy eie kom. Ego-bewussyn behoort in die koninkryk van relatiwiteit, maar ware transendensie word bereik in daardie diepe bewussynstoestand wat die hart van die bestaan ​​is, en is buite relativiteit.
Alles dui op die gevolgtrekking dat die mens van nature goddelik is. Sielkundiges beweer tereg dat volle selfintegrasie nie bereik kan word deur die ware natuur te onderdruk nie. Die Bhagavad Gita maak ook hierdie stelling en sê: "Alle wesens, selfs die wyse, volg die maniere wat deur hul eie aard voorgeskryf word. Wat kan onderdrukking help?" (III: 33) Die soort onderdrukking waaraan mense veral skuldig is, is egter nie Freud nie.
Sigmund Freud het verklaar dat mense hul ware aard onderdruk as hulle voorgee dat hulle edele of opbouende eienskappe besit. Die mensdom, beweer hy (na aanleiding van die ontdekkings van Charles Darwin), is die resultaat van 'n opwaartse stoot van onder af, nie van 'n goddelike oproep van bo nie. As ons 'eerlik' sou leef, het Freud daarop aangedring, moet ons ons dierlike impulse nakom. Wat ons moet onderdruk, is ons hoër strewe, want iets hoër as ons huidige toestand is bloot fantasierig, indien nie gevaarlik nie, weens die dwalings wat dit aanmoedig vir ons geestesgesondheid.
In hierdie gedagte het die sielkundiges wat sy invloed aanvaar, baie erger geraak. Hul onderrig moedig slawerny aan emosie en ego aan. Die weg van ontsnapping lê in elk geval nie in die herdefiniëring van jou persoonlikheid nie, maar om dit te oortref. Die blywende verligting sal nie gevind word deur van een ruimte van ego-bewussyn na 'n ander te dwaal nie, maar slegs deur terug te keer na die goddelike eenvoud wat almal se ware natuur is. Vir hierdie prestasie moet 'n mens daardie huis heeltemal verlaat.
Die heelal is vol betekenis
Die hele heelal is vol betekenis - 'n betekenis wat nooit gedefinieer kan word nie, want blote woorde is heeltemal ongelyk aan die taak. Dit is die hart wat betekenis herken. Die intellek, wanneer dit nie gebalanseer word deur gevoel, is nie in staat om sodanige insig te verkry nie. Betekenis kan ervaar word, maar dit kan nooit tot 'n formule verminder word nie. Dit is relatief, ja, maar dit is glad nie chaoties nie. Daarom is die waarheid nie net 'n saak van blote opinie nie. Inderdaad, die baie relatiwiteit van betekenis is rigtend. Ons begrip van dit ontwikkel ervarend, soos 'n bergbok wat opwaarts spring van kruip tot krag. Hierdie rigtinglikheid, hoewel nie absoluut nie, is universeel. Dit word absoluut wanneer individuele bewussyn saamsmelt in absolute bewussyn.
Betekenisloosheid, dus, watter moderne intellektuele het as 'n nuwe "waarheid" geparadreer, word gesien as geen uitdaging vir ware waardes nie, maar die grootste van waagmoedige bygelowe.
Vir iemand dan, wie is opreg om die waarheid te soek, kom die vraag uiteindelik: Hoe kan sake moontlik anders wees? Die baie analise waarvan die intellektuele so trots is, het nie noodsaaklike betekenis nie. Aangesien dit suiwer intellektueel is, is dit geheel en al sonder liefde of vreugde. Om dit te ontbreek, kan hulle regtig verwag om betekenis in enigiets te kry?
Begeerte na betekenis: Groter liefde en vreugde
Ons bespreking van betekenis moet dan nie beperk word tot daardie onbepaalde abstraksie, bewussyn nie. Daar bestaan ​​'n ander, onherroeplike vraag wat van nature self aan ons gestel word. Ons het dit reeds genoem. Dit is die feit dat ons impuls tot uitgebreide bewustheid altyd deur 'n ander vergesel word: 'n begeerte na groter vervulling en dus vir ewig groter liefde en vreugde.
Vir vervulling moet uiteindelik erken word in terme van genot. As dit slegs as wesenlike sukses gedefinieer word, word dit gou vir ons niks waardeloos nie. Meer as enigiets anders, wat ons van die lewe wil hê, is ontsnap van pyn en die bereiking van vreugde. Hoe dieper ons vreugde, hoe diepder betekenisvol word ons lewens ook. Die plig waarmee ons deur die lewe self aangekla word, is om daardie "verborge skat" te vind: oneindige vreugde en geluk.
Die verborge skat: oneindige vreugde en geluk
Joy boundless! Salig wees vir ewig! As ons in hierdie terme praat aan die gemiddelde "man in die straat," sou hy ons as absurd "visioenêr" verwerp. (Wat probeer jy verkoop?) Tog het ons gesien dat ware realisme 'n lewensbeskouing vereis van die hoogtes van uitgebreide simpatie, nie van die diepte van sinisme en selfbetrokkenheid nie. Duidelikheid en perspektief kom baie duideliker met die breedte van die visie as met ego-kontraktiwiteit. Bitterheid en sinisme is nie, soos baie glo nie, die kenmerke van realisme. Hulle openbaar slegs 'n onwilligheid om die werklikheid te konfronteer. Hulle is aanduidings van 'n selfsugtige hart, en van 'n verstand geabsorbeer in klein selfbewussyn. Realisme vereis openheid vir die heelal - dit wil sê, wat is - in die vergeetlikheid van die klein self en sy klein eise.
Die ware tekens van realisme is nie minagting nie, maar respek; nie bitterheid nie, maar waardering; nie meedoënlose ambisie nie, maar vriendelikheid en deernis.
Dit is dan die betekenis van die lewe: nie 'n steriele nuwe leerstelling nie, maar deurlopende ontwikkeling van die hart se gevoelens teenoor vreugdevolle, ewolde bewuste ervaring: voortdurende self-transcendensie, ewige selfuitbreiding - tot in die woorde van Paramhansa Yogananda, "jy bereik eindeloosheid."
Uit die labirint: vir diegene wat wil glo, maar nie kan nie
Die laaste honderd jaar van wetenskaplike en filosofiese denke het dramatiese omwentelinge veroorsaak in hoe ons ons heelal, ons geestelike oortuigings en onsself beskou. In toenemende mate wonder mense of blywende geestelike en morele waarhede selfs bestaan. Uit die labirint bring nuwe insig en begrip in hierdie moeilike probleem. J. Donald Walters demonstreer die ware verenigbaarheid van wetenskaplike en godsdienstige waardes, en hoe die wetenskap en ons mees gekoesterde morele waardes mekaar eintlik verryk en versterk.
Info / Bestel hierdie boek. (Hersiene uitgawe.) Ook beskikbaar as 'n Kindle-uitgawe.
Rykdom is iets wat ons skep. Dit is nie net daar en wag op ons om dit te vind en aanspraak te maak op ...
Alhoewel ek glo dat ons nou op 'n evolusionêre drempel staan, moet ons kaarte en ...
Oor die jare heen het ek duisende mense informeel ondervra oor die dinge wat hulle doen om te sorg ...
Wanneer kundalini buite die hart ontwaak, verdiep ons persepsie en word ons oop vir psigiese vermoëns ...