Herinneringe (en die mense wat hulle gehelp het) - Reisverhale - 2020
Herinneringe (en die mense wat hulle gehelp het)
Op die voorgrond van die skryf van my volgende boek oor my jare op die pad, vind ek die herinneringe van my herinnering oor my laaste dekade van reis.
Ek grawe deur ou foto's en joernaalinskrywings. Ek soek Facebook vir mense wat ek jare gelede ontmoet het. Verhale en gesigte wat lankal vergete is, keer terug in my gedagtes as ek wonder waar hulle is en wat hulle doen.
Diegene wie se lewens kortliks met my eie op die snelweg van die lewe gekruis het.
Die vyf backpackers wat my oorspronklike reis geïnspireer het. Die meisie van die koshuis in Praag wat my in haar vriendengroep verwelkom het toe ek te bang was om hallo te sê. Die Hollandse ouens het ek weke met Australië gereis. Die motley crew Ek het 'n maand in Nieu-Seeland deurgebring. My vriende van toe ek in Bangkok gewoon het. Die mense wat ek op my padreis oor die state opgetel het. My eerste Couchsurfing-gasheer. Of hierdie groep mal katte Ek het 'n maand in die paradys spandeer met:
As vreemdelinge in 'n ver land, was ons mekaar se ondersteuning. Ons was die beste van vriende, vennote in misdaad en soms liefhebbers.
Tog, soos ons almal verder langs die pad se lewenswandel dwaal en ons kop agteruit gooi, sien ons mekaar se ligte vervaag soos 'n ster uitgeknip word, tot eendag, dit is weg en niks anders as stof oorbly nie.
Wat het met die mense gebeur wat ek in Ysland gehelp het?
Waar is al hierdie mense nou?
Waar is die Spanjaarde uit Valencia waar ek in Florence deelgeneem het?
Wat het gebeur met Lennart, die man wat ek in Amsterdam gespeel het?
Woon Jen, 'n Duitse meisie en my eerste verhouding op die pad, nog in Australië?
Waar is die Amerikaanse paartjie van Bocas del Toro wie se inligting ek vergeet het om af te skryf?
Waar is die mense wat ek ontmoet het in Thailand wat my geïnspireer het om my werk te beëindig?
Diegene waarvan ek by daardie koshuis in Taiwan woon?
Ek het hierdie mense in Thailand ontmoet en hulle in Bordeaux besoek. Ek onthou hierdie perfekte dag - 'n reis na die strand, sonsondergang op hierdie duin, en 'n wyn- en kaas aandete. Maar waar is hulle nou? Ek weet nie.
Waar is die talle ander, ek het dae, ure en minute spandeer in koshuise regoor die wêreld? Diegene wat onbekende strate dwaal, in die nag gesny, brood gebreek en met my gelag het?
Wat doen hulle? Reis hulle nog steeds? Het hulle dit regoor die wêreld gemaak soos hulle gehoop het? Is hulle gelukkig? Getroud? Hou hulle van hul werk? Is hulle gesond? Leef hulle nog?
En het hulle soortgelyke gedagtes?
Dink hulle aan die mense wat hulle ontmoet het? Kom hulle oor 'n foto op Facebook, sit terug en raak in die geheue verlore?
Hierdie ouens het my laat besef ek het te veel gewerk toe ek gereis het ... en ek onthou nie hul name nie.
Is daar iemand wat daar is, vertel nou daardie verhaal oor 'n mal nag in Praag en sluit my daarin in?
Om jou verlede te verwoes, is soos 'n mynveld van emosie - vreugde, opwinding, hartseer, spyt. Daar is so baie mense wat ek mis en wonder oor. Ek weet dis dwaas om te dink dat almal vir ewig in jou lewe sal bly. Mense kom, mense gaan. Om uitmekaar te groei is 'n feit van die lewe. Mense, lewe en situasies verander. Dit geld vir enige aspek van die lewe.
Wat het met hierdie cool dudes gebeur?
Maar dit laat my nie minder wonder nie.
Ons paaie mag nie weer sny nie en die geheue van hulle kan vervaag (regtig, wat was die naam van die egpaar van Bocas?), maar die uitwerking daarvan op my lewe bly vir ewig by my. Hulle het my geleer om te laat gaan, lag, liefhê, wees meer avontuurlustig, stoot myself, en soveel meer. My lewe is beter omdat hulle daarin was.
Eendag, ver van nou af, sal ek terugkyk en meer ligte sal vervaag. Ek sal weer wonder waarheen hulle gegaan het. En soos 'n tydreisiger, sal ek terugkyk na die oomblikke wat ons gehad het, hulle in my gedagtes herleef en 'n gelukkige toekoms vir my vriend voorstel waar al sy of haar drome so waar soos myne gekom het.
Miskien staar hulle ook na die lug en dink dieselfde.
Miskien vertel hulle hul vriend / geliefde / kind, "Daar was hierdie een keer ....", Onthou my en sê: "Dit was 'n koel ou. Ek hoop die lewe behandel hom goed. "
Soos ons ons afsonderlike maniere op hierdie langdraai reis gaan, is dit dalk soveel as wat mens regtig hoop.