Dit gaan om intieme “met die aarde praat”, om ‘n frase by Cloete (1992) te leen. In die gedig Koelte (1995:41) blyk die genesende krag van karakters wat die kuns van diep delf en luister-hoor kommunikeer: Hoe sou jy jou eie gedigte tipeer? En vind jy dat jy as ’n Nederlandse digter sonder belemmering en aandag vir literêre modes en voorskrifte kan skryf? Vir die musiekleier; op die wysie van: "Die Lelie van die Getuienis." 'n Gedig van Dawid, om te onderrig. Ek wens ek kon aan ‘n behoorlike gesprek daaroor deelneem, maar ek hardloop rond om veldwerk in Welkom (wens dit was Sao Paulo!) te gaan doen. Vir my is elke nuwe gedig ‘n uitdaging: hoe klink dit? analoog aan: hoe klink dié stukkie musiek Juffrou Sophia vlug vorentoe (1993), ‘n roman met ‘n postmodernistiese aanskyn, handel oor ‘n ernstige siek vrou se intense selfondersoek, na die 1994-bestel. Smit verklaar haar geloof, via haar karakters, in die oortuiging dat skrywerskap ‘n werktuig van God is.