Britse minister van voedsel brei Britse voedsel in die VSA uit - Tradisionele resepte - 2022
Die VK het die Fancy Foods Show, aangebied deur die Specialty Foods Association, bygewoon in die hoop om uit te brei op voedseluitvoer na die VSA
Dit is geen geheim dat die Verenigde State 'n leier in voedselverbruik is nie.
Die Verenigde Koninkryk voer reeds kos en drank van £ 1.8 miljard uit na Amerika, die derde grootste uitvoerbestemming buite Ierland en Frankryk. Maar daar is nog steeds 'n groot potensiaal vir toekomstige groei.
"Die Amerikaanse voedselmark vir spesialiste groei," het Owen Paterson, minister van omgewingsake en minister van voedsel, gesê. "Dit is tans meer as $ 85 miljard werd, so ons moet seker maak dat ons produkte van topgehalte 'n stukkie van die winsgewende tert kry."
Hy het by die Uitstekende kosuitstalling, wat vandag eindig, met 40 ander Britse vervaardigers van voedsel en drank om die beste Britse kase, sjokolade en drankies ten toon te stel, asook om handelsgeleenthede tussen die VSA en die VK oop te stel
'Ek het na Amerika gekom om die Britse vlag te vang en meer handel oop te maak,' het Paterson gesê.
Die Verenigde State bestee reeds byna $ 2,1 miljard aan Britse drankies, wat 29 500 ton Britse salm verbruik en 5 000 ton Britse kaas en sjokolade elke jaar
Britse vestiging begin in Australië
Op 26 Januarie 1788 lei kaptein Arthur Phillip 'n vloot van 11 Britse skepe wat gevangenes na die kolonie Nieu -Suid -Wallis vervoer, wat Australië effektief stig. Na 'n tydperk van swaarkry, het die jong kolonie met groot fanfare die herdenking van hierdie datum begin vier, en dit word uiteindelik herdenk as Australia Day. kontinent & aposs Inheemse mense is geleidelik onteien van hul grond toe wit kolonisasie oor die vasteland versprei het.
Australië, eens bekend as New South Wales, was oorspronklik beplan as 'n strafkolonie. In Oktober 1786 het die Britse regering Arthur Phillip as kaptein van die HMS Sirius aangestel en hom opdrag gegee om 'n landbouwerkkamp daar vir Britse gevangenes op te rig. Met min idee van wat hy van die geheimsinnige en verre land kon verwag, het Phillip baie moeite gehad om die vloot wat die reis sou onderneem, bymekaar te maak. Sy versoeke vir meer ervare boere om die strafkolonie by te staan, is herhaaldelik geweier, en hy was beide swak befonds en toegerus. Nietemin, vergesel van 'n klein groepie mariniers en ander offisiere, het Phillip sy party van 1000, waarvan meer as 700 gevangenes was, om Afrika na die oostelike kant van Australië gelei. Die reis duur altesaam agt maande en beweer die dood van ongeveer 30 mans.
Die eerste jare van vestiging was byna rampspoedig. Vervloek deur swak grond, 'n onbekende klimaat en werkers wat onbewus was van boerdery, het Phillip baie moeite gehad om die mans aan die lewe te hou. Die kolonie was etlike jare op die punt om van hongersnood te begin, en die mariniers wat gestuur is om die orde te behou, was nie opgewasse nie. Phillip, wat 'n taai, maar regverdige leier was, het volhard deur gevangenes in posisies van verantwoordelikheid en toesig aan te stel. Vloeistowwe en verhangings was alledaags, maar egalitarisme ook. Soos Phillip gesê het voordat hy Engeland verlaat het: " In 'n nuwe land sal daar geen slawerny en dus geen slawe wees nie. "
Engeland se gunstelingvoedsel
Die dae dat Engeland se gunsteling kosse soos swartpoeding en gevlekte piel was, is lankal verby. Deesdae is die gemiddelde Engelse spyskaart baie meer kosmopolities, wat weerspieël die uiteenlopende keukens wat nasionaal geniet word. So hierdie St. George & rsquos-dag, 23 April, rooster Engeland & rsquos-erfenis met een van hierdie gewilde geregte.
1. Vis en skyfies
Toenemende mededinging beteken dat dit nie 'n opvallende gunsteling was nie, maar goeie ou vis en skyfies bly 'n gewilde keuse. Terwyl u waarskynlik nie u kabeljou en skyfies in 'n ou kopie van Die Son Deesdae is 'n wegneemete van die chippy nog steeds 'n aangename, nostalgiese lekkerny vir baie.
Hoë strate propvol pizzarestaurante en wegneemetes, plus baie handelsmerke in die supermark, laat ons nie twyfel dat die Engelse lief is vir hul margheritas en dies meer nie. Opsies pas by elke smaak, van dun en knapperig tot diep pan met korsies vol knoffel en kaas (waarskynlik nie 'n egte Italiaanse skepping nie).
3. Chinese roerbraai
'N Onlangse studie deur die Food Network U.K. het bevind dat een uit elke vyf Britte nou minstens een keer per week smul aan roerbraai en amper net so lekker as sy smaak geniet.
4. Hoender tikka masala
Hierdie maaltyd met gebraaide hoenderstukke in 'n pittige sous het 'n lang lys van die gewildste restaurantgeregte in Brittanje, in die mate dat dit soms na die Britse gereg van Brittanje verwys word.
Alhoewel Italiaanse ekstraksie, is spag bol aangeneem as 'n Engelse stapelvoedsel. Puriste sê dat die weergawe wat die Engelse so geliefd het, 'n heel ander gereg is as die oorspronklike in Bologna.
6. Thai groen kerrie
Dit kry sy groen kleur as gevolg van die rissie -inhoud, wat sorg vir 'n warm en pittige gereg wat gewoonlik gemaak word met beesvleis, vark, hoender of vis en bedien word met rys, rysnoedels of roti.
7. Gebraaide aandete
Die tradisionele Britse Sondagmiddagete van braaivleis, Yorkshire -poeding, sous, aartappelbraai, groente en meer sous is dalk nie die eerste keer in die gesin nie, maar baie Engelse mense hou nog steeds van 'n goeie braaivleis en die vleis is steeds 'n gewilde opsie in die kroeg.
8. Bangers en mash
Nog 'n klassieke, Engelse volk, hou net soveel van 'n stewige bord wors en kapokaartappels soos ooit. Uiesous, gebakte boontjies of pap ertjies kan 'n verrassing wees.
9. Soetsuur hoender
Diepgebraaide stukke hoender bedien met soetsuur sous? Klink presies na die soort Chinese kos waarvan die Engelse nie genoeg kan kry nie! Dit is nie verbasend nie dat dit geglo het dat hierdie gereg uit die Weste ontstaan ​​het, en Chinese restaurante pas hul tradisionele geregte aan by die smaak van hul nuwe gehoor.
10. Shepherd 's pie
Hierdie ou Britse nasionale gereg is 'n stewige maalvleis- en groente -gereg bedek met kapokaartappels. Dit is die gewildste gedurende die wintermaande en saam met ertjies bedien, en dit moet nie verwar word met Cottage pie nie, 'n soortgelyke gereg van beesvleis.
Verhelder die besoek met Pepsi
Deur Johanna Goldberg, bibliotekaris van inligtingsdienste, met Jarlin Espinal, assistent vir tegniese dienste
Dit is deel van 'n onderbroke reeks blogs met advertensies uit mediese tydskrifte. U kan die hele reeks hier vind.
Van JAMA, volume 182, nommer 8, 24 November 1962.
Advertensies in die Journal of the American Medical Association (JAMA) weerspieël van die begin af voedsel- en dieetneigings.
Aan die einde van die dertigerjare en vroeë veertigerjare het die tydskrif gewoonlik twee bladsye advertensies bevat, wat dikwels verband hou met voedsel. Teen die laat veertigerjare het advertensies ontplof. Die uitgawe van JAMA van 3 Mei 1947 bevat 130 bladsye advertensies, met voedselverwante items te midde van die uitgewers, mediese toerusting, sigarette, skoonheidsmiddels, sanitere, hospitale en farmaseutiese produkte.
Die reklame -oplewing het net toegeneem - "In 1958 het die bedryf geraam dat dit 3,790,809,000 bladsye betaalde advertensies in mediese tydskrifte uitgemaak het." 1 Teen hierdie tyd het die advertensies vir farmaseutiese produkte die advertensies vir voedsel- en dieetverwante items ver oortref, 'n gepaste neiging omdat "tussen 1939 en 1959 die verkoop van medisyne van $ 300 miljoen tot $ 2,3 miljard gestyg het" 1
Die voedsel- en dieetverwante advertensies wat hier aangebied word, val in verskillende kategorieë. Daar is promosies van bedryfsgroepe - insluitend my gunsteling, waarin die National Confectioners 'Association dokters probeer oortuig dat lekkergoed voordele vir die gesondheid inhou. Daar is drankies, wat wissel van babaformule tot ovaltien tot koeldrank. Daar is items wat vandag nog bekend is en items wat heeltemal vreemd lyk - as iemand daar buite probeer het, laat weet ons asseblief. En natuurlik is daar die kruising van farmaseutiese middels en dieet, aangesien bewerings van eetlusonderdrukking van advertensies vir appels en sitrus na medisyne soos Desoxyn beweeg.
Van JAMA, volume 106, nommer 20, 16 Mei 1936. Klik om te vergroten.
Van JAMA, volume 134, nommer 1, 3 Mei 1947. Klik om te vergroten.
Van JAMA, volume 134, nommer 2, 10 Mei 1947. Klik om te vergroten.
Van JAMA, volume 154, nommer 3, 16 Januarie 1954. Klik om te vergroten.
Van JAMA, volume 154, nommer 5, 30 Januarie 1954. Klik om te vergroten.
Van JAMA, volume 154, nommer 6, 6 Februarie 1954. Klik om te vergroten.
Van JAMA, volume 154, nommer 9, 27 Februarie 1954. Klik om te vergroten.
Van JAMA, volume 182, nommer 7, 17 November 1962. Klik om te vergroten.
Van JAMA, volume 234, nommer 2, 13 Oktober 1975. Klik om te vergroten.
1. Donohue J. 'n Geskiedenis van dwelmadvertensies: die ontwikkelende rolle van verbruikers en verbruikersbeskerming. Milbank Q. 200684 (4): 659–699. Beskikbaar by: http://facultynh.syr.edu/bjsheeha/ADV 604/History of Drug.pdf. Besoek op 30 Mei 2014.
Britse rantsoenkoepons vir WW2 vir spek en ham
Die reeds gedrukte rantsoenboekies is op 8 September 1939, 5 dae nadat die oorlog verklaar is, aan die publiek uitgereik.
Hulle is egter eers vier maande later gebruik. Om rantsoenering in werking te stel, is verskeie kere uitgestel weens 'n gewelddadige veldtog in die pers onder leiding van die Daily Express -koerant, wat rantsoenering as 'n onnodige dwaasheid beskryf het en dit regeringsinmenging met burgerlike vryhede genoem het. Die regering het uiteindelik politieke verset oorkom en rantsoenering het op 8 Januarie 1940 in werking getree.
Dit is belangrik om daarop te let dat die voedselkoepons in rantsoenboekies u nie geregtig het op byvoorbeeld botter nie vry. In plaas daarvan het hulle jou daarop geregtig aankoop 'n sekere hoeveelheid botter - jy moes nog steeds met die geld vorendag kom.
'N Rantsoenboek is aan elke persoon en elke kind uitgereik. Die publiek het na hul plaaslike aangewese Ministerie van Voedselkantore gegaan om hul rantsoenboeke af te haal. 'N Verantwoordelike persoon in die huishouding kan vir almal in die huishouding die rantsoenboekies afhaal en teken. Nuwe rantsoenboeke is ongeveer een keer per jaar uitgereik. Om 'n verlore boekie te vervang, moes u 'n verklaring onderteken en 'n fooi van 1 sjieling betaal.
U moes registreer by 'n winkel waar u die koepons wou gebruik, en kon dit slegs daar gebruik. Daar was geen inkopies vir die items nie.
U moes eers die koepons gebruik gedurende die week wat aangedui is vir die geldigheid van die spesifieke koepons. Later kan u dit 'n bietjie bespaar: spek/ham vir twee weke, ander items vir 4 weke.
Daar was eintlik 'n mate van buigsaamheid in die stelsel vir spesiale dieetbehoeftes: spesiale rantsoenboeke is uitgegee vir vegetariërs, vir diegene met godsdienstige dieetbeperkings (Moslem en Joods), mense met spesiale gesondheidsbehoeftes, diegene met harde fisieke arbeid, mense met 'n armer agtergrond , ens. Vegetariërs, Jode en Moslems, mag byvoorbeeld hul ham- of spekvleis op kaas gebruik. Jode kon kosjer vleis kry.
Rantsoenering het beteken dat die kos wat beskikbaar was, gelyk is aan billike pryse, ongeag hoe ryk jy was. Rantsoene geld ook vir die koninklike familie - selfs rantsoenboeke is uitgereik, en hulle moes by handelaars registreer om dit te gebruik. In 1944 is Queen Mary geregistreer by Hall & amp Sons by Buckingham Palace Road 21 vir vleis, en by Warren Brothers by Buckingham Palace Road 32 vir eiers, vette, kaas, spek en suiker.  Foto's van die uitstalling van die ministerie van voedsel: "Rantsoenboek binne." Geplaas deur Imperial War Museum 17 Desember 2009 by http://www.flickr.com/photos/imperial-war-museum/4193034670/in/set-72157622856066225
In 1942, toe Eleanor Roosevelt in die Buckingham -paleis gebly het, het sy berig oor die rantsoenering van voedsel tydens die ete daar (en opgemerk dat warm badwater ook gerantsoeneer is.)
Eleanor Roosevelt in Buckingham -paleis, 1942. Links na regs: die koning, Eleanor Roosevelt, die koningin, prinses Margaret, prinses Elizabeth. Amerikaanse kantoor vir oorlogsinligting.
'N Belangrike funksionele beginsel was dat die regering, anders as tydens die Eerste Wêreldoorlog, rantsoenering slegs toegepas het op items wat hulle seker kon wees dat mense dit altyd kon kry. Die doel was om te verseker dat die verbruiker die vertroue het dat sy rantsoenreg altyd nagekom word. 'N Rantsoenkoepon was u waarborg dat u u deel van iets sou kry, hoe klein die aandele ook al was. Rantsoenering is nie toegepas op seisoenale items nie, byvoorbeeld, somervrugte soos bessies, aangesien die regering dit duidelik nie die hele jaar deur kon waarborg nie.
Opvallende items wat nooit gerantsoeneer is nie, sluit in sout en koffie: Britte was destyds nie groot koffiedrinkers nie, so die voorraad het waarskynlik nie opgedoen nie. Ander items soos suurlemoene en piesangs is ook nie gerantsoeneer nie - omdat dit vir die hele oorlog uit Brittanje verdwyn het, en weer was die doel van rantsoenering om 'n aanbod van iets aan verbruikers te waarborg. Sommige mense wat tydens die oorlog grootgeword het, het hul eerste piesang eers gesien toe hulle 10 of 12 jaar oud was.
Brood is tydens die oorlog ongerasineer, en dan ironies daarna gerantsoeneer.  Brood is nooit tydens die oorlog in Brittanje gerantsoeneer nie, hoewel dit ironies genoeg was vir 'n kort tydperk na die oorlog, van 21 Julie 1946 tot Julie 1948. Sommige voel dat die rede waarom premier Attlee se regering broodrantsoenering ingestel het, meer polities was as uit van werklike noodsaaklikheid. Brittanje wou twee dinge van Amerika hê: (a) dat Amerika die vlugteling in die Britse besette gebied van Duitsland moet oorneem (b) heropboulenings en Marshall -planhulp. Vir hierdie doel moes Brittanje eerlik gesê word, alhoewel dit 'n gewaarborgde koringvoorraad uit Kanada het. Broodrantsoenering het in 1948 geëindig kort nadat 'n ondertekende en verseëlde ooreenkoms oor Marshall -plan se hulp veilig in Britse hande was. Die volledige verhaal word behandel deur Ina Zweiniger-Bargielowska in haar "Broodrantsoenering in Brittanje, Julie 1946-Julie 1948" in die tydskrif "Twentieth Century British History" (Vol. 4, nr. 1 1993. pp. 57-85).
Af en toe kom vars lemoene uit Amerika - maar die verbruik daarvan was slegs vir kinders beperk.
Lemoene op beperkte verkoop slegs vir kinders. April 1943. US Office of War Information, Overseas Picture Division.
Die vroegste bekende verwysing na die inwoners van Groot -Brittanje kom moontlik uit die vierde eeu v.C. rekords van die reis van Pytheas, 'n Griekse geograaf wat 'n reis na die Britse Eilande verken het. Alhoewel geen van sy eie geskrifte bestaan ​​nie, het skrywers gedurende die tyd van die Romeinse Ryk baie daarna verwys. Pytheas noem die eilande gesamentlik αἱ Βρεττανίαι (haai Brettaniai), wat vertaal is as die Brittaanse Eilande, en die mense van wat vandag Engeland, Wallis, Skotland en die eiland Man is Prettanike is die Πρεττανοί genoem (Prettanoi), Priteni, Pritani of Pretani.
Die groep het Ierland ingesluit, waarna verwys is Ierne (Insula sacra "heilige eiland" soos die Grieke dit geïnterpreteer het) "bewoon deur die verskillende rasse van Hiberni" (gens hibernorum), en Brittanje as insula Albionum, "eiland van die Albions".   Die term Pritani het moontlik Pytheas bereik van die Galliërs, wat dit moontlik as hul term vir die inwoners van die eilande gebruik het. 
Griekse en Romeinse skrywers, in die 1ste eeu vC en die 1ste eeu nC, noem die inwoners van Groot -Brittanje en Ierland die Priteni,  die oorsprong van die Latynse woord Britanni. Daar word voorgestel dat hierdie naam afkomstig is van 'n Galliese beskrywing wat vertaal is as "mense van die vorms", met verwysing na die gebruik om hul liggame te tatoeëer of te verf met blou weefsel gemaak van Isatis tinctoria.  Parthenius, 'n 1ste-eeuse [ verduideliking nodig ] Antieke Griekse grammatikus, en die Etymologicum Genuinum, 'n leksikale ensiklopedie uit die 9de eeu, noem 'n mitiese karakter Bretannus (die gelatiniseerde vorm van die antieke Grieks: Βρεττανός, Brettanós) as die vader van Celtine, die moeder van Celtus, die gelyknamige voorouer van die Kelte. 
Teen 50 vC gebruik Griekse geograwe ekwivalente van Prettanikē as 'n versamelnaam vir die Britse Eilande.  Met die Romeinse verowering van Brittanje die Latynse term Britannia is gebruik vir die eiland Groot-Brittanje, en later die Romeinse besette Brittanje suid van Caledonië (die huidige Skotland noord van die riviere Forth en Clyde), hoewel die inwoners van Caledonië en die noorde ook dieselfde Britte was gedurende die Romeinse tydperk, die Gaele kom vier eeue later aan.   Na die einde van die Romeinse bewind in Brittanje, is die eiland Groot-Brittanje oop gelaat vir inval deur heidense, seevarende krygers soos Germaanssprekende Angelsaksers en Jutes uit Kontinentaal Europa, wat beheer verkry het in gebiede rondom die suidooste en na Midde-Ierssprekende mense wat migreer van wat vandag Noord-Ierland is in die noorde van Groot-Brittanje (moderne Skotland), met die oprigting van Gaeliese koninkryke soos Dál Riata en Alba, wat uiteindelik die inheemse Brittoniese en Piktiese koninkryke sou onderdruk Skotland word. 
In hierdie sub-Romeinse Brittanje, soos die Angelsaksiese kultuur versprei het oor die suide en ooste van Brittanje en Gaelies deur 'n groot deel van die noorde, het die demoniem "Brit" beperk geword tot die Bretonsprekende inwoners van wat later Wallis, Cornwall, Noord genoem sou word Wes -Engeland (Cumbria), en 'n suidelike deel van Skotland  (Strathclyde).  Boonop is die term ook toegepas op Bretagne in die huidige Frankryk en Britonia in die noordweste van Spanje, terwyl beide streke in die 5de eeu deur Britte gekoloniseer is en die Angelsaksiese invalle ontvlug het. Die term Britannia bly egter die Latynse naam vir die eiland. Die Historia Brittonum beweer legendariese oorsprong as 'n gesogte genealogie vir Brittoniese konings, gevolg deur die Historia Regum Britanniae wat hierdie pseudo-geskiedenis gewild gemaak het om die aansprake van die Kings of England te ondersteun. 
Gedurende die Middeleeue, en veral in die Tudor -periode, is die term "Britte" gebruik om na die Walliese mense en die Korniese mense te verwys. Destyds was dit 'die lang oortuiging dat dit die oorblywende afstammelinge van die Britte was en dat hulle' die Britse taal 'praat'. Hierdie idee word ondersteun deur tekste soos die Historia Regum Britanniae, 'n pseudohistoriese weergawe van die antieke Britse geskiedenis, geskryf in die middel van die 12de eeu deur Geoffrey van Monmouth.  Die Historia Regum Britanniae beskryf die lewens van legendariese konings van die Britte in 'n verhaal wat oor 2000 jaar strek, wat begin het met die Trojans wat die ou Britse nasie gestig het en tot die Angelsaksiese nedersetting van Brittanje in die 7de eeu die Britte na die weste gedwing het, dws Wales en Cornwall , en noord, dws Cumbria, Strathclyde en Noord -Skotland.  Hierdie legendariese Keltiese geskiedenis van Groot -Brittanje staan ​​bekend as die saak van Brittanje. The Matter of Britain, 'n nasionale mite, is oorvertel of herinterpreteer in werke van Gerald van Wallis, 'n Kambro-Normandiese kroniekskrywer wat in die 12de en 13de eeu die term Brits gebruik het om te verwys na die mense wat later as die Wallieser bekend gestaan ​​het. 
Voorvaderlike wortels Redigeer
Die inheemse bevolking van die Britse Eilande het 'n kombinasie van Keltiese, Angelsaksiese, Noorse en Normandiese afkoms.       
Tussen die 8ste en 11de eeu het in Groot-Brittanje 'drie groot kulturele afdelings' ontstaan: die Engelse, die Skotte en die Walliesers, die vroeëre Brittoniese Keltiese politiek in die huidige Engeland en Skotland wat uiteindelik in die Angelsaksiese Engeland opgeneem is en Gaeliese Skotland teen die vroeë 11de eeu.  Die Engelse is verenig onder 'n enkele nasiestaat in 937 deur koning Athelstan van Wessex na die Slag van Brunanburh.  Voor die tyd was die Engelse (destyds in Oud -Engels bekend as die Anglecynn) was onder die beheer van onafhanklike Angelsaksiese klein koninkryke wat geleidelik saamgevoeg het tot 'n Heptargie van sewe magtige state, waarvan die kragtigste Mercia en Wessex was. Die Skotse historikus en argeoloog Neil Oliver het gesê dat die Slag van Brunanburh 'die vorm van Brittanje in die moderne era sou definieer', 'n 'kragmeting' vir twee baie verskillende etniese identiteite - 'n Noorse Keltiese alliansie teenoor Angelsaksies. en vir almal of Brittanje deur 'n enkele keiserlike mag beheer sou word of dat dit verskillende afsonderlike onafhanklike koninkryke sou bly, 'n verdeling van persepsies wat vandag nog steeds by ons is ".  Historikus Simon Schama het egter voorgestel dat dit Edward I van Engeland was wat in die 13de eeu uitsluitlik 'verantwoordelik was om die mense van Brittanje tot 'n bewustheid van hul volk' te maak.  Schama veronderstel dat Skotse nasionale identiteit, ''n komplekse amalgam' van Gaelies, Brittonies, Pikties, Noormanne en Anglo-Normandiese oorsprong, eers finaal gesmee is in die oorloë van Skotse onafhanklikheid teen die koninkryk Engeland in die laat 13de en vroeë vroeë 14de eeu.  
Alhoewel Wallis deur Engeland verower is en die regstelsel daarvan vervang is deur die van die Koninkryk Engeland ingevolge die wette in Wallis Handelinge 1535–1542, het die Walliesers as 'n nasie bestaan ​​wat verskil van die Engelse, en tot 'n mate die Cornish -volk, alhoewel hulle verower is teen die 11de eeu na Engeland, het ook 'n duidelike Brittoniese identiteit en taal behou.  Later, met beide 'n Engelse Hervorming en 'n Skotse Hervorming, bepleit Edward VI van Engeland, onder advies van Edward Seymour, 1ste Hertog van Somerset, 'n unie met die Koninkryk Skotland, wat hom by Engeland, Wallis en Skotland aansluit verenigde Protestantse Groot -Brittanje.  Die hertog van Somerset ondersteun die vereniging van die Engelse, Walliesers en Skotte onder die "onverskillige ou naam van Britte" op die basis dat hul monargieë "beide afkomstig was van 'n Pre-Romeinse Britse monargie". 
Na die dood van Elizabeth I van Engeland in 1603, is die troon van Engeland geërf deur Jakobus VI, koning van Skotte, sodat die koninkryk van Engeland en die koninkryk van Skotland verenig is in 'n persoonlike unie onder Jakobus VI van Skotland en I van Engeland, 'n gebeurtenis waarna verwys word as die Union of the Crowns.  King James bepleit volledige politieke unie tussen Engeland en Skotland,  en op 20 Oktober 1604 verklaar hy sy aanname van die styl "King of Great Britain", alhoewel hierdie titel deur die parlement van Engeland en die parlement van Skotland,   en het dus geen grondslag gehad in die Engelse of Skotse reg nie.
Unie en die ontwikkeling van Britishness Edit
Ondanks eeue se militêre en godsdienstige konflik het die koninkryke van Engeland en Skotland sedert die Protestantse Hervorming van die 16de eeu en die Unie van die Krone in 1603 'toenemend bymekaargekom'.  'n Breed gedeelde taal, eiland, monarg, godsdiens en Bybel (die Authorized King James Version) het verder bygedra tot 'n groeiende kulturele alliansie tussen die twee soewereine koninkryke en hul mense.   Die Glorious Revolution van 1688 het gelei tot 'n paar wette van die Engelse en Skotse wetgewers - onderskeidelik die Handves van Regte 1689 en die Claim of Right Act 1689 - wat verseker het dat die gedeelde konstitusionele monargie van Engeland en Skotland gehou word slegs deur Protestante. Alhoewel pogings om die twee state in 1606, 1667 en 1689 in 1606, 1667 en 1689 te verenig, was pogings om die twee state te verenig, alhoewel dit nie geslaagd was nie , het verhoogde politieke bestuur van Skotse aangeleenthede uit Engeland tot "kritiek" gelei. , en gespanne Anglo-Skotse verhoudings.  
Terwyl Engelse maritieme verkennings tydens die ontdekkingstydperk aan die einde van die 17de eeu nuutgevonde keiserlike mag en rykdom aan die Engelse en Wallies gegee het, het Skotland onder 'n jare lange swak ekonomie gely.  In reaksie hierop het die Skotse koninkryk, in teenstelling met Willem II van Skotland (III van Engeland), met die Darien -skema begin, 'n poging om 'n Skotse keiserlike uitlaatplek - die kolonie Nieu -Caledonië - op die landengte van Panama te vestig.  Deur 'n kombinasie van siektes, Spaanse vyandigheid, Skotse wanbestuur en opposisie teen die plan deur die Oos -Indiese Kompanjie en die Engelse regering (wat die Spanjaarde nie in oorlog wou uitlok nie)   hierdie keiserlike onderneming geëindig in 'katastrofiese mislukking' met 'n geraamde '25% van die totale likiede kapitaal van Skotland' wat verloor is. 
Die gebeure van die Darien -skema en die verloop van die Engelse parlement van die Act of Settlement 1701 waarin die reg beweer word om die volgorde vir Engelse, Skotse en Ierse trone te kies, het politieke vyandighede tussen Engeland en Skotland verskerp en oproepe om verenigde Britse mense. Die Parlement van Skotland het gereageer deur die Wet op Veiligheid 1704 deur te neem, sodat hy 'n ander monarg kon aanstel om die Skotse kroon as dié van Engeland op te volg, indien dit sou wou.  Die Engelse politieke perspektief was dat die aanstelling van 'n Jakobitiese monargie in Skotland die moontlikheid van 'n Frans-Skotse militêre verowering van Engeland tydens die Tweede Honderdjarige Oorlog en Oorlog van die Spaanse opvolging oopgemaak het.  Die parlement van Engeland het die Alien Act 1705 goedgekeur, wat bepaal dat Skotse onderdane in Engeland as vreemdelinge behandel sou word en boedels wat deur Skotte besit word, as vreemde eiendom behandel sou word , terwyl dit ook die invoer van Skotse produkte in Engeland en sy kolonies (ongeveer die helfte van die handel in Skotland).  Die wet bevat egter 'n bepaling dat dit opgeskort sal word indien die parlement van Skotland onderhandel oor die oprigting van 'n verenigde parlement van Groot -Brittanje, wat Skotse finansiële verliese op die Darien -skema terugbetaal. 
Unie van Skotland en Engeland Redigeer
Ondanks die teenkanting van beide Skotland  en Engeland,  is 'n verdrag van unie in 1706 ooreengekom en is dit dan deur die parlemente van beide lande bekragtig met die aanvaarding van die Handelinge van die Unie 1707. Met ingang van 1 Mei 1707, dit het 'n nuwe soewereine staat geskep wat die 'Koninkryk van Groot -Brittanje' genoem word.    Hierdie koninkryk "het begin as 'n vyandige samesmelting", maar het gelei tot 'n 'volle vennootskap in die magtigste lopende onderneming ter wêreld', het historikus Simon Schama gesê dat 'dit een van die verstommendste transformasies was' in die Europese geskiedenis ". 
Na 1707 het 'n Britse nasionale identiteit begin ontwikkel, hoewel dit aanvanklik weerstaan ​​is, veral deur die Engelse.  Die mense van Groot -Brittanje het teen die 1750's 'n 'gelaagde identiteit' begin aanneem: om hulleself tegelykertyd Brits en ook Skots, Engels of Wallies te beskou. 
Die terme Noord -Brit en Suid -Brit is bedoel vir onderskeidelik die Skotte en die Engelse, met eersgenoemde 'n mate van voorkeur in Skotland, veral deur die ekonome en filosowe van die Skotse Verligting.   Inderdaad, dit was die "Skotte [wat] 'n belangrike rol gespeel het in die vorming van die kontoere van die Britse identiteit"  "hulle skeptisisme oor die Unie het die Skotte die ruimte en tyd gegee om die konstruksie van Britsheid in die vroeë belangrike jare ", , gebaseer op die idee van 'n gedeelde 'vryheidsgees wat vir Saksies en Kelt algemeen is. Teen die gebruik van die Kerk van Rome'.  James Thomson was 'n digter en dramaturg wat in 1700 gebore is aan 'n predikant van die Kerk van Skotland in die Skotse Laeveld, wat geïnteresseerd was om op hierdie manier 'n gemeenskaplike Britse kultuur en nasionale identiteit te bewerkstellig.  In samewerking met Thomas Arne het hulle geskryf Alfred, 'n opera oor die oorwinning van Alfred die Grote teen die Vikings in 1740 aan Frederick, prins van Wallis, ter herdenking van die toetreding van George I en die verjaardag van prinses Augusta.  "Regeer, Britannia!" was die hoogtepunt van die opera en het vinnig 'n 'jingoïstiese' Britse patriotiese lied geword wat 'Brittanje se oppergesag offshore' vier.  'n Eiland met 'n reeks oorwinnings vir die Royal Navy, het imperium en vlootoorlog geassosieer "onlosmaaklik met ideale van Britsheid en Brittanje se plek in die wêreld".  
Britannia, die nuwe nasionale verpersoonliking van Groot -Brittanje, is in die 1750's gestig as 'n voorstelling van 'nasie en ryk eerder as 'n enkele nasionale held'.  Oor Britannia en Britse identiteit het historikus Peter Borsay geskryf:
Tot 1797 word Britannia konvensioneel uitgebeeld met 'n spies, maar as gevolg van die toenemend prominente rol van die Royal Navy in die oorlog teen die Franse en van verskeie skouspelagtige oorwinnings, is die spies vervang deur 'n drietand. Die vloot het gekom om te sien. as die ware bol van Britse vryheid en die kern van wat dit was om Brits te wees. 
Van die Unie van 1707 tot die Slag van Waterloo in 1815, was Groot -Brittanje "betrokke by opeenvolgende, baie gevaarlike oorloë met Katolieke Frankryk", , maar wat "almal genoeg militêre en vlootoorwinnings gebring het" om die Britse trots te vlei ".  Namate die Napoleontiese oorloë met die Eerste Franse Ryk gevorder het, "het die Engelse en Skotte geleer om hulself as soortgelyk te beskryf omdat hulle nie Frans of Katoliek was nie".  In kombinasie met seemag en ryk het die idee van Britsheid 'nader gebind aan Protestantisme',  'n kulturele gemeenskaplikheid waardeur die Engelse, Skotte en Walliesers 'saamgesmelt' het en so bly [red] , ondanks hul vele kulturele verskille ". 
Die neo-klassieke monumente wat aan die einde van die 18de eeu en die begin van die 19de eeu toegeneem het, soos The Kymin at Monmouth, was pogings om die konsepte van Britsheid te versmelt met die Grieks-Romeinse ryke van die klassieke oudheid. Die nuwe en groeiende Britse Ryk bied "ongekende geleenthede vir opwaartse mobiliteit en die opbou van rykdom", en daarom was die "Skotse, Walliese en Ierse bevolking bereid om nasionalistiese kwessies op pragmatiese gronde te onderdruk".  Die Britse Ryk was 'deurslaggewend vir die idee van 'n Britse identiteit en vir die selfbeeld van Britsheid'.  Inderdaad, die Skotse verwelkom die Britsheid gedurende die 19de eeu "omdat dit 'n konteks bied waarbinne hulle hul eie identiteit kan vashou terwyl hulle deelneem aan en baat by die uitbreiding van die [Britse] Ryk".  Net so is die "nuwe beklemtoning van Britsheid breedweg verwelkom deur die Walliesers wat hulself as die afstammelinge van die ou Britte beskou het - 'n woord wat nog steeds uitsluitlik na die Walliesers verwys word".  Vir die Engelse het hul entoesiastiese aanvaarding van Brits egter in die Victoriaanse tydperk beteken dat Britse vir hulle "dieselfde beteken het as" Engelsheid "",   soveel so dat "Engelsheid en Britsheid "en" 'Engeland' en 'Brittanje' is in verskillende kontekste uitruilbaar gebruik ".  Britsheid het geleen [ verduideliking nodig ] sterk uit die Engelse politieke geskiedenis omdat Engeland "altyd die dominante komponent van die Britse Eilande was in terme van grootte, bevolking en mag" Magna Carta, gemene reg en vyandigheid teenoor kontinentale Europa was Engelse faktore wat die Britse sensitiwiteit beïnvloed het.  
Unie met Ierland Edit
Die politieke unie in 1800 van die oorwegend Katolieke Koninkryk Ierland met Groot -Brittanje, tesame met die uitbreek van vrede met Frankryk in die vroeë 19de eeu, het die konsep van militante Protestantse Britsheid van die vorige eeu uitgedaag.   Die nuwe, uitgebreide Verenigde Koninkryk van Groot-Brittanje en Ierland het beteken dat die staat sy standpunt oor die burgerregte van Katolieke moes heroorweeg en sy definisie van Britsheid tot die Ierse volk moes uitbrei.   Net soos die terme wat uitgevind is ten tyde van die Acts of Union 1707, is 'West Briton' na 1800 voorgestel vir die Iere. In 1832 het Daniel O'Connell, 'n Ierse politikus wat hom vir Katolieke Emansipasie beywer het, voorgestel. , verklaar in die Britse House of Commons:
Die mense van Ierland is gereed om 'n deel van die Britse Ryk te word, op voorwaarde dat dit in werklikheid so is en nie alleen in naam nie, maar dat hulle gereed is om 'n soort Wes -Brit te word as dit in voordele en geregtigheid gebeur, maar indien nie, is ons Weereens Iere. 
Ierland, van 1801 tot 1923, was gekenmerk deur 'n opeenvolging van ekonomiese en politieke wanbestuur en verwaarlosing, wat die Iere,  en gevorderde Ierse nasionalisme gemarginaliseer het. In die veertig jaar wat die Unie gevolg het, het opeenvolgende Britse regerings die probleme ondervind om 'n land te regeer wat as Benjamin Disraeli, 'n sterk anti-Ierse en anti-Katolieke lid van die Konserwatiewe Party, 'n wrede ras- en godsdienstige vooroordeel teenoor Ierland gehad het [ 129] stel dit in 1844, "'n honger bevolking, 'n afwesige aristokrasie en 'n uitheemse kerk, en daarby die swakste uitvoerende gesag ter wêreld".  Alhoewel die oorgrote meerderheid van die Unioniste in Ierland hulself "gelyktydig Iers en Britte" verklaar het, was daar selfs 'n spanning vir die aanvaarding van Britsheid na die Groot Hongersnood. 
Oorlog was steeds 'n samebindende faktor vir die mense van Groot-Brittanje: Britse jingoïsme het weer ontstaan ​​tydens die Boereoorloë in Suider-Afrika.   Die ervaring van militêre, politieke en ekonomiese mag vanaf die opkoms van die Britse Ryk het gelei tot 'n baie spesifieke dryfkrag in artistieke tegniek, smaak en sensitiwiteit vir Brits.  In 1887 skryf Frederic Harrison:
Sedertlik plant ons Britte die Britse vlag op elke hoogtepunt en pas en oral waar die Union Jack daar dryf, plaas ons die kardinale Britse instellings - tee, bad, sanitêre toestelle, tennis en kerke. 
Die Catholic Relief Act 1829 weerspieël 'n 'merkbare verandering in houding' in Groot -Brittanje teenoor Katolieke en Katolisisme.  'n "Belangrike" voorbeeld hiervan was die samewerking tussen Augustus Welby Pugin, 'n "vurige Rooms -Katoliek" en seun van 'n Fransman, en sir Charles Barry, "'n bevestigde protestant", by die herontwerp van die paleis van Westminster - "die gebou wat die meeste inskryf. Brittanje se nasionale en imperiale voorspanning ".  Protestantisme het plek gemaak vir imperialisme as die leidende element van die Britse nasionale identiteit tydens die Victoriaanse en Edwardiaanse tydperke,  en as sodanig is 'n reeks koninklike, keiserlike en nasionale vieringe aan die Britse volk bekendgestel om die imperiale Britse kultuur te laat geld en gee hulself 'n gevoel van uniekheid, meerderwaardigheid en nasionale bewussyn.    Empire Day en jubileums van koningin Victoria is aan die Britse middelklas voorgestel,  maar het vinnig "saamgesmelt tot 'n nasionale 'tradisie'". 
Die Eerste Wêreldoorlog "versterk die gevoel van Britsheid" en patriotisme in die vroeë 20ste eeu.   Deur oorlogsdiens (insluitend diensplig in Groot -Brittanje) het "die Engelse, Walliese, Skotte en Iere as Britte geveg".  Die nadraai van die oorlog het Britse nasionale herdenking geïnstitusionaliseer deur Remembrance Sunday en die Poppy Appeal.  Die Tweede Wêreldoorlog het 'n soortgelyke verenigende uitwerking op die Britse volk, , maar die uitkoms daarvan was om Britsheid op 'n grondslag van demokratiese waardes en 'n duidelike kontras met Europeanisme te herstel.  Die opvattings dat die Britte ''n eilandras was en dat dit vir demokrasie staan, is versterk tydens die oorlog en dat dit in die land versprei is deur Winston Churchill se toesprake, geskiedenisboeke en koerante'. 
Op sy internasionale hoogtepunt, "het die Britsheid by mense regoor die wêreld aangesluit in gedeelde tradisies en gemeenskaplike lojaliteite wat streng gehandhaaf is".  Maar ná die twee wêreldoorloë beleef die Britse Ryk 'n vinnige dekolonisasie. Die afstigting van die Ierse Vrystaat uit die Verenigde Koninkryk het beteken dat die Britse "sy Ierse dimensie" in 1922 verloor het  en die krimpende ryk wat deur onafhanklikheidsbewegings verdring is, die aantrekkingskrag van Britse identiteit in die Statebond van Nasies tydens die middel van 20ste eeu. 
Sedert die British Nationality Act 1948 en die daaropvolgende massa -immigrasie na die Verenigde Koninkryk vanuit die Statebond en elders in die wêreld, het die uitdrukking en ervaring van die kulturele lewe in Brittanje gefragmenteer en hervorm deur die invloede van geslag, etnisiteit, klas en streek ".  Verder het die lidmaatskap van die Verenigde Koninkryk by die Europese Ekonomiese Gemeenskap in 1973 die konsep van Brits, wat anders as kontinentale Europa was, geknou.   As sodanig was daar sedert die 1970's ''n gevoel van krisis oor wat dit beteken om Brits te wees',  vererger deur toenemende eise vir groter politieke outonomie vir Noord -Ierland, Skotland en Wallis. 
Aan die einde van die 20ste eeu het die politiek van die Verenigde Koninkryk groot veranderinge ondergaan met die instelling van afgevaardigde nasionale administrasies vir Noord-Ierland, Skotland en Wallis na voor-wetgewende referendum.  Oproepe tot groter outonomie vir die vier lande van die Verenigde Koninkryk bestaan ​​sedert hul oorspronklike unie met mekaar, maar het in die 1960's en 1970's 'n vaart gekry.  Ontbinding het gelei tot 'toenemend assertiewe Skotse, Walliese en Ierse nasionale identiteite',  wat gelei het tot meer uiteenlopende kulturele uitdrukkings van Britsheid,  of andersins die regstreekse verwerping daarvan: Gwynfor Evans, 'n Walliese nasionalistiese politikus wat aktief was in die aan die einde van die 20ste eeu, het Brittanje afgewys as ''n politieke sinoniem vir Engelsheid wat die Engelse kultuur uitbrei oor die Skotte, Walliesers en die Iere'. 
In 2004 het sir Bernard Crick, 'n politieke teoretikus en 'n demokratiese sosialis wat die lewe in die toets van die Verenigde Koninkryk moes ontwikkel, gesê:
Britsheid is vir my 'n oorkoepelende politieke en regsbegrip: dit dui op trou aan die wette, die regering en breë morele en politieke konsepte - soos verdraagsaamheid en vryheid van uitdrukking - wat die Verenigde Koninkryk bymekaar hou.  
Gordon Brown het in 2006 'n debat oor Britse identiteit begin.  Brown se toespraak aan die Fabian Society's Britishness Conference stel voor dat Britse waardes 'n nuwe grondwetlike skikking en simbole vereis om 'n moderne patriotisme voor te stel, insluitend 'n nuwe jeuggemeenskapsdienskema en 'n Britse dag te vier.  Een van die sentrale kwessies wat tydens die Fabian Society -konferensie geïdentifiseer is, was hoe die Engelse identiteit in die raamwerk van 'n afgebakende Verenigde Koninkryk pas.  'n Uitdrukking van die inisiatief van die regering van haar majesteit om Brittanje te bevorder, was die eerste Veteranedag wat op 27 Junie 2006 gehou is. Benewens die viering van die prestasies van veterane in die weermag, het Brown se toespraak tydens die eerste geleentheid vir die viering gesê:
Skotte en mense uit die res van die Verenigde Koninkryk deel die doel dat Brittanje iets vir die res van die wêreld te sê het oor die waardes van vryheid, demokrasie en die waardigheid van die mense waarvoor u opstaan. In 'n tyd waarin mense kan praat oor sokker en devolusie en geld, is dit belangrik dat ons ook die waardes onthou wat ons in gemeen het. 
In 2018 illustreer die Windrush -skandaal komplekse ontwikkelings in die Britse mense, toe onthul word dat honderde Britte verkeerdelik gedeporteer is.  Met die wortels in die verbrokkeling van die ryk en die heropbou na die oorlog, het die Windrush-generasie in die 1950's en 1960's as CUKC-burgers aangebreek. Gebore in voormalige Britse kolonies, vestig hulle hulle voor 1973 in die Verenigde Koninkryk en het hulle 'verblyfreg' verleen deur die Immigration Act 1971.  Nadat baie Britse mense van die Afrikaanse Karibiese erfenis verwydering gehad het of hulle gedeporteer is, het hulle verlies gely. huis, lewensbestaan ​​en gesondheid.  As gevolg van die politieke skandaal het baie instellings en verkose politici in die openbaar bevestig dat hierdie individue, in werklikheid nie Britse burgerskap of nasionaliteit was nie, in werklikheid Britse mense was. Dit sluit in die Britse premier Theresa May,  Londense burgemeester Sadiq Khan,  Cps-inspektoraat van haar majesteit, Wendy Williams en haar huis-onder-opdrag Oorsig van Windrush Lessons,   die Chartered Institute of Housing,  Amnesty International,  Universiteit van Oxford se sosiale geogafer Danny Dorling,  en ander openbare figure.  
Die vroegste migrasie van Britte dateer uit die 5de en 6de eeu nC, toe Brittoniese Kelte wat van die Angelsaksiese invalle gevlug het, migreer na wat tans Noord-Frankryk en Noordwes-Spanje is en die kolonies Bretagne en Britonia gesmee het. Bretagne het tot in die vroeë 16de eeu onafhanklik van Frankryk gebly en behou steeds 'n duidelike Brittoniese kultuur en taal, terwyl Britonia in die moderne Galicië teen die einde van die 9de eeu nC in die Spaanse state opgeneem is.
Britte - mense met Britse burgerskap of van Britse afkoms - het 'n beduidende teenwoordigheid in 'n aantal ander lande as die Verenigde Koninkryk, en veral in lande met historiese verbintenisse met die Britse Ryk. Na die ontdekkingstydperk was die Britte een van die vroegste en grootste gemeenskappe wat uit Europa geëmigreer het, en die uitbreiding van die Britse Ryk gedurende die eerste helfte van die 19de eeu het 'n 'buitengewone verspreiding van die Britse volk' veroorsaak, wat besondere konsentrasies tot gevolg gehad het ' in Australasië en Noord -Amerika ". 
Die Britse Ryk was "gebou op golwe van migrasie oorsee deur Britse mense",  wat die Verenigde Koninkryk verlaat het en "oor die hele wêreld gestrek het en die bevolkingstrukture op drie kontinente permanent geraak het".  As gevolg van die Britse kolonisasie van die Amerikas, was die Verenigde State "maklik die grootste enkele bestemming van emigrante Britte", maar in Australië het die Britte 'n hoër geboortesyfer as 'enigiets wat voorheen gesien' was, gelei tot die verplasing van inheemse Australiërs. 
In kolonies soos Suid -Rhodesië, Brits -Oos -Afrika en Kaapkolonie is Britse gemeenskappe met permanente verbintenis gestig, hoewel hierdie Britte nooit 'n oorheersende invloed op die kultuur en politiek van die lande uitgeoefen het nie.  In Australië, Kanada en Nieu -Seeland het "mense van Britse oorsprong die grootste deel van die bevolking uitgemaak", wat daartoe bygedra het dat hierdie state 'n integrale deel van die Anglosfeer geword het. 
Die Britse sensus 1861 beraam die grootte van die oorsese Britte op ongeveer 2,5 miljoen, maar kom tot die gevolgtrekking dat die meeste hiervan 'nie konvensionele setlaars' was nie, maar eerder 'reisigers, handelaars, professionele persone en militêre personeel'.  Teen 1890 woon daar meer as 1,5 miljoen mense uit die Verenigde Koninkryk in Australië, Kanada, Nieu-Seeland en Suid-Afrika.  'n 2006 -publikasie van die Institute for Public Policy Research het beraam dat 5,6 miljoen Britte buite die Verenigde Koninkryk gewoon het.  
Buiten die Verenigde Koninkryk en sy oorsese gebiede word die grootste deel van die mense van self-geïdentifiseerde etniese Britse afkoms in die wêreld aangetref in Nieu-Seeland (59%),  Australië (46%)  en Kanada (31) %),  gevolg deur 'n aansienlik kleiner minderheid in die Verenigde State (10,7%)  en dele van die Karibiese Eilande. Hong Kong het die grootste deel van die Britse burgers buite die Verenigde Koninkryk en sy oorsese gebiede, met 47% van die inwoners van Hong Kong wat 'n Britse nasionale (oorsese) burgerskap of 'n Britse burgerskap het. 
Vanaf die begin van die koloniale tydperk van Australië tot na die Tweede Wêreldoorlog het mense uit die Verenigde Koninkryk 'n groot meerderheid mense uit Australië gemaak, wat beteken dat baie mense wat in Australië gebore is, hul oorsprong na Brittanje kan herlei.  Die kolonie Nieu -Suid -Wallis, wat op 26 Januarie 1788 gestig is, was deel van die oostelike helfte van Australië wat in 1770 deur die Koninkryk van Groot -Brittanje geëis is, en aanvanklik deur Britte deur middel van strafvervoer gevestig is. Saam met nog vyf grootliks selfregerende kroonkolonies is die federasie van Australië op 1 Januarie 1901 bereik.
Sy geskiedenis van Britse oorheersing het beteken dat Australië 'gegrond was op die Britse kultuur en politieke tradisies wat in die negentiende eeu na die Australiese kolonies vervoer is en deel geword het van die koloniale kultuur en politiek'.  Australië handhaaf die Westminster -stelsel van parlementêre regering en Elizabeth II as koningin van Australië. Tot 1987 is die nasionale status van Australiese burgers formeel beskryf as 'British Subject: Citizen of Australia'. Britte vorm steeds 'n aansienlike deel van immigrante. 
Teen 1947 was Australië fundamenteel Brits van oorsprong, met 7.524.129 of 99,3% van die bevolking wat hulself as Europeër verklaar het.  In die mees onlangse sensus van 2016 het 'n groot deel van die Australiërs hulself geïdentifiseer met Britse voorouers, waaronder 36,1% of 7,852,224 as Engels en 9,3% (2,023,474) as Skot alleen.   'n Aansienlike deel-33,5%-het gekies om as 'Australiër' te identifiseer, en volgens die sensusburo is die meeste hiervan uit Anglo-Keltiese koloniale voorraad. 
Al 6 state van Australië behou die vlag van die Verenigde Koninkryk in die kanton van hul onderskeie vlae.
Britse oorsese gebiede Redigeer
Die ongeveer 250 000 mense van die Britse oorsese gebiede is Britte deur burgerskap, via oorsprong of naturalisasie. Saam met aspekte van die algemene Britse identiteit, het elkeen 'n eie identiteit wat gevorm word in die spesifieke omstandighede van die politieke, ekonomiese, etniese, sosiale en kulturele geskiedenis. In die geval van die Falkland -eilandbewoners verduidelik Lewis Clifton, die speaker van die Wetgewende Raad van die Falkland -eilande:
Britse kulturele, ekonomiese, sosiale, politieke en opvoedkundige waardes skep 'n unieke Britse, Falkland-eilande. Tog voel eilandbewoners duidelik anders as hul medeburgers wat in die Verenigde Koninkryk woon. Dit het moontlik te doen met geografiese isolasie of om op 'n kleiner eiland te woon - miskien soortgelyk aan die Britte wat nie Europees voel nie. 
In teenstelling hiermee is daar 'n 'aandrang op hul Britsheid' wat 'buitensporige lojaliteit' aan Brittanje 'dra' vir die meerderheid Gibraltariërs, wat in Gibraltar woon.  Die soewereiniteit van Gibraltar was 'n twispunt in die betrekkinge tussen Spanje en die Verenigde Koninkryk, maar 'n oorweldigende aantal Gibraltariërs omhels Britsheid met sterk oortuiging, in direkte opposisie teen Spaanse territoriale aansprake.   
Kanada herlei sy staat tot die Franse, Engelse en Skotse ekspedisies van Noord-Amerika vanaf die laat-15de eeu. Frankryk het in 1763 na die Sewejarige Oorlog byna die hele Frankryk afgestaan, en ná die onafhanklikheidsverklaring van die Verenigde State in 1776 vorm Quebec en Nova Scotia 'die kern van die kolonies wat die oorblywende belang van Brittanje op die kontinent van Noord -Amerika vorm' .  Britse Noord -Amerika het die United Empire Loyalists aangetrek, Britte wat uit die wat hulle as die "opstandige" Verenigde State beskou het, getrek het, en die grootte van die Britse gemeenskappe in Kanada wat sou word, vergroot het. 
In 1867 was daar 'n vereniging van drie kolonies met Brits Noord -Amerika wat saam die Kanadese Konfederasie gevorm het, 'n federale heerskappy.    Dit het begin met die aanwas van bykomende provinsies en gebiede en 'n proses om outonomie uit die Verenigde Koninkryk te verhoog, beklemtoon deur die Statuut van Westminster 1931 en met 'n hoogtepunt in die Canada Act 1982, wat die oorblyfsels van wettige afsny afhanklikheid van die parlement van die Verenigde Koninkryk. Tog word erken dat daar 'n "voortdurende belangrikheid van Kanada se lang en noue verhouding met Brittanje"  is, groot dele van die moderne bevolking van Kanada beweer "Britse oorsprong" en die kulturele impak van die Britte op Kanada se instellings is diep. 
Eers in 1977 het die uitdrukking "'n Kanadese burger 'n Britse onderdaan" nie meer gebruik in Kanadese paspoorte nie. Die politiek van Kanada word sterk beïnvloed deur die Britse politieke kultuur.   Alhoewel aansienlike wysigings aangebring is, word Kanada beheer deur 'n demokratiese parlementêre raamwerk wat vergelykbaar is met die Westminster -stelsel, en behou Elizabeth II die koningin van Kanada en staatshoof.  ​​ Engels is die taal wat die meeste in Kanada gebruik word en dit is 'n amptelike taal van Kanada. 
Britse ikonografie is steeds teenwoordig in die ontwerp van baie Kanadese vlae, met 10 uit 13 Kanadese provinsiale en territoriale vlae wat 'n vorm van Britse simboliek in hul ontwerp aanneem. Die vlag van die Verenigde Koninkryk is ook 'n amptelike seremoniële vlag in Kanada, bekend as die Royal Union Flag, wat drie dae van die jaar buite federale geboue gewaai word.  
'N Langtermyn resultaat van James Cook se reis van 1768–1771, , is 'n aansienlike aantal Nieu-Seelanders van Britse afkoms, vir wie 'n gevoel van Britsheid bygedra het tot hul identiteit.  So laat as in die vyftigerjare was dit algemeen dat Britse Nieu -Seelanders na hulself as Britte verwys, soos toe premier Keith Holyoake Sir Edmund Hillary se suksesvolle opkoms van Mount Everest beskryf het as 'die Britse ras en Nieu -Seeland' van die wêreld".  Paspoorte in Nieu -Seeland beskryf die onderdane as 'Britse onderwerp: burger van Nieu -Seeland' tot 1974, toe dit verander is na 'Nieu -Seelandse burger'. 
In 'n onderhoud met die Luisteraar in Nieu -Seeland in 2006 het Don Brash, die destydse opposisieleier, gesê:
Britse immigrante pas baie goed hier in. My eie afkoms is almal Brits. Nieu -Seelandse waardes is Britse waardes, afkomstig van eeue se stryd sedert Magna Carta. Hierdie dinge maak Nieu -Seeland die samelewing wat dit is. 
Die politiek van Nieu -Seeland word sterk beïnvloed deur die Britse politieke kultuur. Alhoewel aansienlike wysigings aangebring is, word Nieu -Seeland beheer deur 'n demokratiese parlementêre raamwerk wat vergelykbaar is met die Westminster -stelsel, en behou Elizabeth II die hoof van die monargie van Nieu -Seeland.  Engels is die dominante amptelike taal wat in Nieu -Seeland gebruik word. 
Die Britse nasionaliteitswet wat Hongkong betref, was ongewoon sedert Hongkong in 1842 'n Britse kolonie geword het. Van die begin af as 'n yl bevolkte handelshawe tot sy moderne rol as 'n kosmopolitiese internasionale finansiële sentrum van meer as sewe miljoen mense, die gebied het vlugtelinge, immigrante en uitgewekenes aangetrek op soek na 'n nuwe lewe. Burgerskapskwessies is bemoeilik deur die feit dat die Britse nasionaliteitswet diegene wat in Hong Kong gebore is, as Britse onderdane behandel het (hoewel hulle nie volle regte en burgerskap geniet het nie), terwyl die Volksrepubliek China (China) nie die Chinese Hong Kong as sodanig erken het nie. Die hoofrede hiervoor was dat die erkenning van hierdie mense as Britte beskou is as 'n stilswyende aanvaarding van 'n reeks historiese verdrae wat die PRC as 'ongelyk' bestempel het, insluitend dié wat Hong Kong -eiland, die Kowloon -skiereiland en die New Territories afgestaan ​​het Brittanje. Die Britse regering erken egter die unieke politieke situasie van Hongkong en gee 3,4 miljoen Hongkongers 'n nuwe soort nasionaliteit, bekend as British National (Overseas), wat gestig is in ooreenstemming met die Hong Kong Act 1985. Onder die 3,4 miljoen mense Daar is baie Britse onderdane (oorsee) wat in aanmerking kom vir volledige Britse burgerskap. Beide Britse onderdane (oorsee) en Britse burgers is Britse onderdane en staatsburgers volgens die Britse nasionaliteitswet, wat hulle in staat stel tot verskillende regte in die Verenigde Koninkryk en die Europese Unie.
'N Engelse teenwoordigheid in Noord-Amerika begin met die Roanoke-kolonie en die kolonie van Virginia aan die einde van die 16de eeu, maar die eerste suksesvolle Engelse nedersetting is in 1607 gestig, aan die James-rivier in Jamestown. Teen die 1610's het na raming 1300 Engelse mense na Noord -Amerika gereis, die "eerste van vele miljoene van die Britse Eilande".  In 1620 stig die Pelgrims die Engelse keiserlike onderneming Plymouth Colony, wat begin met ''n merkwaardige versnelling van permanente emigrasie uit Engeland' met meer as 60% van die trans-Atlantiese Engelse migrante wat hulle in die New England Colonies gevestig het.  Gedurende die 17de eeu het na raming 350 000 Engelse en Walliese migrante in Noord -Amerika aangekom, wat in die eeu na die Acts of Union 1707 in Skotse en Ierse migrante in koers en getal oortref is. 
Die Britse beleid van heilsame verwaarlosing vir sy Noord -Amerikaanse kolonies was bedoel om handelsbeperkings tot 'n minimum te beperk om te verseker dat hulle lojaal bly aan Britse belange.  Dit het die ontwikkeling van die American Dream moontlik gemaak, 'n kulturele gees wat verskil van dié van sy Europese stigters.  Die dertien kolonies van Brits -Amerika het in 1775 'n gewapende rebellie teen die Britse bewind begin toe hulle die reg van die parlement van Groot -Brittanje om hulle sonder verteenwoordiging te regeer verwerp. Hulle verklaar hul onafhanklikheid in 1776 en vorm die eerste dertien state van die Verenigde State van Amerika, wat in 1781 'n soewereine staat geword het met die bekragtiging van die Statute. Die Verdrag van Parys in 1783 verteenwoordig Groot -Brittanje se formele erkenning van die soewereiniteit van die Verenigde State aan die einde van die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog. 
Tog het langdurige kulturele en historiese bande in meer moderne tye gelei tot die spesiale verhouding, die histories noue politieke, diplomatieke en militêre samewerking tussen die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State.  Linda Colley, professor in geskiedenis aan die Princeton -universiteit en spesialis in Britishness, het voorgestel dat die Britte Amerikaners as 'n geheimsinnige en paradoksale volk, fisies ver, maar kultureel naby, aantreklik soortgelyk nog vind irriterend anders ". 
Vir meer as twee eeue (1789-1989) van die vroeë Amerikaanse geskiedenis was alle presidente met die uitsondering van twee (Van Buren en Kennedy) afstammelinge van die uiteenlopende koloniale Britse voorraad, van die pelgrims en puriteine ​​tot die Skots-Iere en Engelse wat hulle gevestig het die Appalachia. 
Die grootste konsentrasies van self-aangemelde Britse etniese afkoms in die Verenigde State was in die Amerikaanse gemeenskapsopname van 2015 in Utah (35%), Maine (30%), New Hampshire (25%) en Vermont (25%).  Oor die algemeen het 10,7% van die Amerikaners hul etniese afkoms aangemeld as 'n vorm van 'Britte' in die ACS 2013-17, agter Duitse en Afrika -afkoms en gelykstaande aan Mexikaanse en Ierse afkoms. 
Ongeveer 4% van die bevolking van Chili is van Britse of Ierse afkoms.  Meer as 50 000  Britse immigrante vestig hulle in Chili van 1840 tot 1914. 'n Beduidende aantal van hulle vestig hulle in die Magallanes -provinsie, veral in die stad Punta Arenas toe dit floreer as 'n belangrike wêreldhawe vir skepe wat tussen die Atlantiese Oseaan en Stille Oseane deur die Straat van Magellaan.Ongeveer 32 000 Engelse vestig hulle in Valparaíso, wat die hawestad beïnvloed het tot die mate dat dit gedurende die laaste dekades van die 19de eeu en die begin van die 20ste eeu feitlik 'n Britse kolonie was.  Die opening van die Panamakanaal in 1914 en die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het egter baie van hulle weggejaag van die stad of terug na Europa.
In Valparaíso het hulle hul grootste en belangrikste kolonie geskep en woonbuurte van Britse karakter, skole, sosiale klubs, sportklubs, besigheidsorganisasies en tydskrifte saamgebring. Selfs vandag is hul invloed duidelik op spesifieke gebiede, soos die banke en die vloot, sowel as in sekere sosiale aktiwiteite, soos sokker, perdewedrenne en die gebruik om tee te drink.
Tydens die onafhanklikheidsbeweging (1818) was dit veral die Britte wat die Chileense vloot gevorm het, onder bevel van lord Cochrane.
Britse investering het gehelp dat Chili welvarend geword het en Britse seelui het gehelp dat die Chileense vloot 'n sterk mag in die Suidelike Stille Oseaan geword het. Chili het twee oorloë gewen, die eerste teen die Peru-Boliviaanse Konfederasie en die tweede, die Oorlog van die Stille Oseaan, in 1878–79, teen 'n alliansie tussen Peru en Bolivia. Die liberaal-sosialistiese "Revolusie van 1891" het politieke hervormings ingestel wat gebaseer is op Britse parlementêre praktyk en wetgewing.
Britse immigrante was ook belangrik in die noordelike gebied van die land tydens die oplewing in die salpeter, in die hawens van Iquique en Pisagua. Die "Koning van Saltpetre", John Thomas North, was die belangrikste magnaat van nitraatmynbou. Die Britse nalatenskap word weerspieël in die strate van die historiese distrik van die stad Iquique, met die stigting van verskillende instellings, soos die Club Hípico (Racing Club). Tog het die Britse aktiewe teenwoordigheid tot 'n einde gekom met die saltpeterkrisis gedurende die dertigerjare.
Sommige Skotte vestig hulle in die meer gematigde streke van die land, waar die klimaat en die beboste landskap met gletsers en eilande hulle moontlik aan hul vaderland (die Hoogland en Noord -Skotland) herinner het, terwyl Engels en Wallies die res uitgemaak het. Die Ierse immigrante, wat gereeld met die Britte verwar is, het as handelaars, handelaars en matrose aangekom en saam met die Britte in die belangrikste handelsstede en hawens gevestig.
'N Belangrike kontingent Britse (hoofsaaklik Walliese) immigrante het tussen 1914 en 1950 aangekom en hulle gevestig in die huidige Magallanes-streek. Britse gesinne is in ander dele van die land gestig, soos Santiago, Coquimbo, Araucanía en Chiloé.
Die kulturele nalatenskap van die Britte in Chili is opvallend en het verder as die Britse Chileense gemeenskap in die hele samelewing versprei. Die doeane wat deur die Britte aangeneem is, sluit in middagete (genoem deur Chileense), sokker, rugbyunie en perdewedrenne. 'N Ander nalatenskap is die wydverspreide gebruik van Britse persoonsname deur Chileense.
Chili het die grootste bevolking van afstammelinge van Britse setlaars in Latyns -Amerika. Meer as 700 000 Chileense het moontlik Britse (Engelse, Skotse en Walliese) oorsprong, wat 4,5% van die bevolking van Chili uitmaak. 
Die Britte het aangekom in die gebied wat gedurende die vroeë 18de eeu die hedendaagse Suid-Afrika sou word, maar 'n aansienlike nedersetting het eers aan die einde van die 18de eeu begin; in die Kaap die Goeie Hoop het die Britte die gebied eers verken vir verowerings of wat verband hou met die slawehandel. Aan die einde van die 19de eeu het die ontdekking van goud en diamante die kolonisering van Suid-Afrika deur die Britte verder aangemoedig, en die bevolking van die Brits-Suid-Afrikaners het aansienlik gestyg, hoewel daar hewige wedywering was tussen die Britte en Afrikaners (afstammelinge van Nederlandse koloniste) in die tydperk bekend as die Boereoorloë. Toe apartheid die eerste keer begin, was die meeste Brits-Suid-Afrikaners meestal daarop ingestel om sy bande met die Verenigde Koninkryk te behou en selfs te versterk. Die jongste sensus in Suid-Afrika het getoon dat daar byna 2 miljoen Brits-Suid-Afrikaners is, wat ongeveer 40% van die totale demografie van die Blanke Suid-Afrika uitmaak, en die grootste blanke Britse afkomsbevolkings in Suid-Afrika is in die provinsie KwaZulu-Natal en in die stede Kaapstad, Durban en Port Elizabeth.
Plantasies van Ierland het gedurende die Middeleeue en die vroeë moderne tydperk 'n groot aantal mense van Groot -Brittanje na Ierland bekendgestel. Die gevolglike protestantse opkoms, die aristokratiese klas van die heerskappy van Ierland, het hulself in die algemeen as Anglo-Iers geïdentifiseer.  In die sestiende en sewentiende eeu het Protestantse Britse setlaars Katolieke, Gaeliese inwoners in die noorde van Ierland onderwerp aan die plantasie van Ulster en die Williamiete -oorlog in Ierland, dit was ''n eksplisiete poging om Ierland strategies te beheer deur etniese en godsdienstige elemente in te voer lojaal aan die Britse belangstelling in Ierland ". 
Die Ulster -Skotte is 'n etniese groep van Britse oorsprong in Ierland, wat in die algemeen afstam van die Skotse Laeveld wat in groot getalle hulle in die provinsie Ulster gevestig het tydens die beplande proses van kolonisasies van Ierland wat plaasgevind het in die bewind van Jakobus VI van Skotland en ek van Engeland. Saam met Engelse en Walliese setlaars het hierdie Skotte Protestantisme (veral die Presbiterianisme van die Kerk van Skotland) en die Ulster -Skotte en Engelse tale aan veral Noordoos -Ierland bekendgestel. Met die verdeling van Ierland en onafhanklikheid vir die huidige Republiek van Ierland, bevind sommige van hierdie mense hulself nie meer in die Verenigde Koninkryk nie.
Noord-Ierland self was jare lank die plek van 'n gewelddadige en bittere etnosektariese konflik-The Troubles-tussen diegene wat beweer dat hulle Ierse nasionalisme verteenwoordig, wat oorwegend Rooms-Katoliek is, en diegene wat beweer dat hulle Britse unionisme verteenwoordig, wat oorwegend protestant is .  Unioniste wil hê dat Noord -Ierland deel van die Verenigde Koninkryk moet bly,  terwyl nasionaliste 'n verenigde Ierland begeer.  
Sedert die ondertekening van die Goeie Vrydag -ooreenkoms in 1998, het die meeste paramilitêre groepe wat by die probleme betrokke was, hul gewapende veldtogte gestaak, en grondwetlik is die mense van Noord -Ierland erken as "alle persone wat in Noord -Ierland gebore is en wat by die ten tyde van hul geboorte, ten minste een ouer wat 'n Britse burger is, 'n Ierse burger of andersins geregtig is om in Noord -Ierland te woon sonder enige beperking op hul tydperk van verblyf ".  Die Goeie Vrydag -ooreenkoms waarborg die "erkenning van die eersgeboortereg van alle mense in Noord -Ierland om hulself te identifiseer en as Iers of Britte, of albei, soos hulle wil, aanvaar te word". 
As gevolg van die uitbreiding van die Britse Ryk, kan Britse kulturele invloed waargeneem word in die taal en kultuur van 'n geografies wye verskeidenheid lande soos Kanada, Australië, Nieu -Seeland, Suid -Afrika, Indië, Pakistan, die Verenigde State en die Britte oorsese gebiede. Hierdie state staan ​​soms gesamentlik bekend as die Anglosfeer.  Behalwe die Britse invloed op sy ryk, het die ryk ook die Britse kultuur beïnvloed, veral die Britse kookkuns. Innovasies en bewegings binne die breër kultuur van Europa het ook die Verenigde Koninkryk verander: Humanisme, Protestantisme en verteenwoordigende demokrasie het ontwikkel van 'n breër Westerse kultuur.
As gevolg van die geskiedenis van die vorming van die Verenigde Koninkryk, is die kulture van Engeland, Skotland, Wallis en Noord -Ierland uiteenlopend en het dit verskillende grade van oorvleueling en kenmerk.
Histories het die Britse kookkuns beteken "ongerieflike geregte gemaak met kwaliteit plaaslike bestanddele, gekombineer met eenvoudige souse om die geur te beklemtoon, eerder as om dit te vermom".  Dit is "verbeeld as verbeeldingloos en swaar", en is tradisioneel beperk in sy internasionale erkenning tot die volledige ontbyt en die Kersete.  Dit is ondanks die feit dat die Britse kookkuns die kulinêre invloede van diegene wat hulle in Brittanje gevestig het, geabsorbeer het, wat lei tot hibriede geregte soos die Britse Asian Chicken tikka masala, wat deur sommige as "Brittanje se ware nasionale gereg" beskou word. 
Keltiese landbou en veeteelt lewer 'n wye verskeidenheid voedsel vir Kelte en Britte. Die Angelsakse het tegnieke vir vleis- en hartkruidstowwe ontwikkel voordat die praktyk in Europa algemeen geword het. Die Normandiese verowering van Engeland het in die Middeleeue eksotiese speserye in Brittanje ingebring.  Die Britse Ryk vergemaklik kennis van Indië se voedseltradisie van 'sterk, deurdringende speserye en kruie'.  Voedselrantsoeneringsbeleid, wat deur die Britse regering gedurende oorlogstydperke van die 20ste eeu ingestel is, was na bewering die stimulus vir die swak internasionale reputasie van die Britse kombuis. 
Britse geregte sluit in vis -en -skyfies, die gebraaide Sondag, en gebak en mash. Britse kookkuns het verskeie nasionale en streeksvariëteite, waaronder die Engelse, Skotse en Walliese kombuis, wat elkeen sy eie plaaslike of plaaslike geregte ontwikkel het, waarvan baie geografies aangedui voedsel is, soos Cheddarkaas, Cheshire -kaas, die Yorkshire -poeding, Arbroath Smokie , Cornish pasty en Walliese koeke.
Die Britte is die naasgrootste verbruikers per capita ter wêreld en verbruik jaarliks ​​gemiddeld 2,1 kilogram (4,6 lb) per persoon.  Britse teekultuur dateer uit die 19de eeu, toe Indië deel was van die Britse Ryk en Britse belange die teeproduksie in die subkontinent beheer het.
Daar is geen enkele Britse taal nie, alhoewel Engels verreweg die hooftaal is wat deur Britse burgers gepraat word, en meer as 70% van die Britse bevolking eentalig praat. Engels is dus die de facto amptelike taal van die Verenigde Koninkryk.  Ingevolge die European Charter for Regional or Minority Languages ​​word die Walliese, Skotse Gaelies, Kornies, Iers -Gaelies, Ulster -Skotte, Manx, Skotte en Skotse tale amptelik deur die Britse regering erken as streektaal of minderheidstaal.  As inheemse tale wat deur inheemse inwoners steeds as eerste taal gepraat word, het Wallies en Skotse Gaelies 'n ander regstatus as ander minderheidstale. In sommige dele van die Verenigde Koninkryk word sommige van hierdie tale in wyer gebiede algemeen as 'n eerste taal gepraat; die gebruik daarvan in 'n tweetalige konteks word soms ondersteun of bevorder deur beleid van die sentrale of plaaslike regering. Vir naturalisasie -doeleindes is 'n bevoegdheidstandaard van Engels, Skots -Gaelies of Wallies nodig om die lewe in die toets van die Verenigde Koninkryk te slaag.  Engels word egter gereeld gebruik, en hoewel dit kultureel belangrik beskou word, word Skotse Gaelies en Walliesers baie minder gebruik.
In die Verenigde Koninkryk is daar kenmerkende gesproke uitdrukkings en streeksaksente van Engels, , wat as simptomaties beskou word van die kultuur en identiteit van 'n omgewing.  'n Bewustheid en kennis van aksente in die Verenigde Koninkryk kan "binne 'n paar kilometer 'die plek plaas waarin 'n man of vrou grootgeword het'. 
Britse literatuur is 'een van die toonaangewende literatuur ter wêreld'.  Die oorweldigende deel is in die Engelse taal geskryf, maar daar is ook stukke literatuur wat in Skotte, Skotse Gaelies, Ulster -Skotte, Cornies en Wallies geskryf is.
Brittanje het 'n lang geskiedenis van bekende en invloedryke skrywers. Dit spog met 'n paar van die oudste literatuurstukke in die Westerse wêreld, soos die epiese gedig Beowulf, een van die oudste oorlewende geskrewe werk in die Engelse taal. 
Bekende skrywers sluit enkele van die wêreld se mees bestudeerde en geprysde skrywers in. William Shakespeare en Christopher Marlowe het die Elizabethaanse tydperk van Engeland gedefinieer.  Die Britse Romantiese beweging was een van die sterkste en mees herkenbare in Europa. Die digters William Blake, Wordsworth en Coleridge was een van die pioniers van die romantiek in die letterkunde.  Ander romantiese skrywers wat hierdie figuur gevolg het, het die profiel van die romantiek in Europa verder verbeter, soos John Keats, Percy Bysshe Shelley en Lord Byron.  Later periodes, soos die Victoriaanse era, het 'n verdere floreer van die Britse skryfwerk, waaronder Charles Dickens en William Thackeray. 
Vroueliteratuur in Brittanje het 'n lang en dikwels ontsteld geskiedenis, met baie vroulike skrywers wat onder 'n pseudoniem werk vervaardig het, soos George Eliot.  Ander groot vroulike romanskrywers wat tot wêreldliteratuur bygedra het, is Frances Burney, Frances Hodgson Burnett, Virginia Woolf, Jane Austen en die Brontë -susters, Emily, Charlotte en Anne. 
Nie-fiksie het ook 'n belangrike rol gespeel in die geskiedenis van Britse letters, met die eerste woordeboek van die Engelse taal wat saamgestel is deur Samuel Johnson, 'n gegradueerde van die Oxford Universiteit en 'n inwoner van Londen. 
Media en musiek Redigeer
Alhoewel bioskoop, teater, dans en lewendige musiek gewild is, kyk die Britte se gunsteling tydverdryf na televisie.  Televisie met openbare uitsending in die Verenigde Koninkryk begin in 1936, met die bekendstelling van die BBC Television Service (nou BBC One). In die Verenigde Koninkryk en die Crown -afhanklikheid moet 'n mens 'n televisielisensie hê om enige televisie -uitsendingsdiens wettiglik vanuit enige bron te ontvang. Dit sluit die kommersiële kanale, kabel- en satellietuitsendings en die internet in. Die inkomste uit die televisielisensie word gebruik om radio-, televisie- en internetinhoud vir die British Broadcasting Corporation en Walliese televisieprogramme vir S4C te verskaf. Die BBC, die algemene afkorting van die British Broadcasting Corporation,  is die wêreld se grootste uitsaaier.  Anders as ander uitsaaiers in die Verenigde Koninkryk, is dit 'n staatsdiensgebaseerde, quasi-outonome, statutêre korporasie wat deur die BBC Trust bestuur word. Land-vrye televisiekanale wat op nasionale basis beskikbaar is, is BBC One, BBC Two, ITV, Channel 4 (S4C in Wallis) en Five.
100 Greatest British Television Programs was 'n lys wat deur die British Film Institute in 2000 opgestel is deur 'n peiling onder professionele persone in die bedryf om te bepaal wat die grootste Britse televisieprogramme van enige genre was wat ooit vertoon is.  Boaan die lys was Fawlty Towers, 'n Britse sitkom in 'n fiktiewe hotel in Torquay met John Cleese in die hoofrol. 
"Britse musikale tradisie is in wese vokaal",  gedomineer deur die musiek van Engeland en Germaanse kultuur,  wat die sterkste beïnvloed is deur gesange en Anglikaanse kerkmusiek.  Die spesifieke, tradisionele musiek van Wallis en musiek van Skotland is egter duidelik, en van die Keltiese musikale tradisie.  In die Verenigde Koninkryk woon meer mense lewendige musiekoptredes as sokkerwedstryde by.  Britse rock is in die middel van die 20ste eeu gebore uit die invloed van rock en roll en ritme en blues uit die Verenigde State. Die belangrikste vroeë uitvoere was The Beatles, The Rolling Stones, The Who en The Kinks.  Saam met ander bands uit die Verenigde Koninkryk vorm dit die British Invasion, 'n popularisering van Britse pop- en rockmusiek in die Verenigde State. In die sewentigerjare het heavy metal, nuwe golf en tweeklank.  Britpop is 'n subgenre van alternatiewe rock wat uit die Britse onafhanklike musiektoneel van die vroeë 1990's ontstaan ​​het en wat gekenmerk word deur bands wat Britse kitaarpopmusiek van die 1960's en 1970's herleef. Die vernaamste eksponente van Britpop was Blur, Oasis en Pulp.  In die negentigerjare is ook in die Verenigde Koninkryk gewild geraak deur verskeie variëteite van elektroniese dansmusiek acid house, UK hard house, jungle, UK garage wat weer vuil en Britse hiphop in die 2000's beïnvloed het.  Die BRIT -toekennings is die British Phonographic Industry se jaarlikse toekennings vir beide internasionale en Britse populêre musiek.
Histories was die Christendom die invloedrykste en belangrikste godsdiens in Brittanje, en dit bly die verklaarde geloof van die meerderheid van die Britse mense.  Die invloed van die Christendom op die Britse kultuur was "wydverspreid en strek verder as die gebede en aanbidding. Kerke en katedrale lewer 'n belangrike bydrae tot die argitektoniese landskap van die stede en dorpe van die land" terwyl "baie skole en hospitale gestig is deur mans en vroue wat sterk beïnvloed is deur Christelike motiewe ".  Regdeur die Verenigde Koninkryk word Paasfees en Kersfees, die "twee belangrikste gebeurtenisse in die Christelike kalender", as openbare vakansiedae erken. 
Die Christendom bly die belangrikste godsdiens van die bevolking van die Verenigde Koninkryk in die 21ste eeu, gevolg deur Islam, Hindoeïsme, Sikhisme en dan Judaïsme in terme van die aantal aanhangers. Die 2007 Tearfund -opname het aan die lig gebring dat 53% hulself as Christene geïdentifiseer het, wat soortgelyk was aan die British Social Attitudes Survey van 2004,   en die Britse sensus 2001 waarin 71,6% gesê het dat die Christendom hul godsdiens is,  Die Tearfund -opname toon egter dat slegs een uit elke tien Britte weekliks die kerk bywoon.  Sekularisme is tydens die tyd van die Verligting in Brittanje gevorder, en moderne Britse organisasies soos die British Humanist Association en die National Secular Society bied hul lede die geleentheid om 'morele en filosofiese kwessies te bespreek en te ondersoek in 'n nie-godsdienstige instelling ". 
Die Verdrag van Unie wat tot die stigting van die Koninkryk van Groot -Brittanje gelei het, het verseker dat daar 'n Protestantse opvolging sou wees, asook 'n verband tussen kerk en staat wat nog steeds bestaan. Die Church of England (Anglikaan) word wettiglik erken as die gevestigde kerk en behou dus die verteenwoordiging in die parlement van die Verenigde Koninkryk deur die Lords Spiritual, terwyl die Britse monarg lid is van die kerk sowel as die hoogste goewerneur.   Die Kerk van Engeland behou ook die reg voor om wetgewende maatreëls op te stel (wat verband hou met godsdienstige administrasie) deur die Algemene Sinode wat dan deur die Parlement in wet kan word. Die Rooms -Katolieke Kerk in Engeland en Wallis is die tweede grootste Christelike kerk met ongeveer vyf miljoen lidmate, hoofsaaklik in Engeland. Daar is ook groeiende Ortodokse, Evangeliese en Pinksterkerke, met Pinksterkerke in Engeland nou derde na die Kerk van Engeland en die Rooms -Katolieke Kerk wat kerkbywoning betref.  Ander groot Christelike groepe sluit in Metodiste en Baptiste.
Die Presbiteriaanse Kerk van Skotland (informeel bekend as The Kirk) word erken as die nasionale kerk van Skotland en is nie onderhewig aan staatsbeheer nie. Die Britse monarg is 'n gewone lid en moet 'n eed aflê om die veiligheid van die kerk te verdedig by sy toetreding. Die Rooms -Katolieke Kerk in Skotland is die tweede grootste Christelike kerk in Skotland, met volgelinge wat 'n sesde van die bevolking van Skotland verteenwoordig.  Die Skotse biskoplike kerk, wat deel uitmaak van die Anglikaanse nagmaal, dateer uit die finale totstandkoming van die presbiterianisme in Skotland in 1690, toe dit van die Kerk van Skotland geskei het oor teologiese en rituele aangeleenthede. Verdere skeuring in die Church of Scotland, veral in die 19de eeu, het gelei tot die oprigting van ander Presbiteriaanse kerke in Skotland, waaronder die Free Church of Scotland. In die 1920's het die Kerk in Wallis onafhanklik geword van die Engelse Kerk en 'gestaak', maar bly in die Anglikaanse Nagmaal.  Metodisme en ander Protestantse kerke het 'n groot teenwoordigheid in Wallis gehad. Die belangrikste godsdienstige groepe in Noord-Ierland is georganiseer op 'n hele Ierland basis. Alhoewel die gesamentlike meerderheid die Protestante is, is die Rooms -Katolieke Kerk van Ierland die grootste enkele kerk. Die Presbiteriaanse Kerk in Ierland, ten opsigte van teologie en geskiedenis, wat nou verbonde is aan die Kerk van Skotland, is die tweede grootste kerk, gevolg deur die Church of Ireland (Anglikaan) wat in die 19de eeu gestaak is.
Sport is 'n belangrike element van die Britse kultuur en is een van die gewildste ontspanningsaktiwiteite van Britte. Binne die Verenigde Koninkryk neem byna die helfte van alle volwassenes elke week deel aan een of meer sportaktiwiteite.  Sommige van die belangrikste sportsoorte in die Verenigde Koninkryk "is uitgevind deur die Britte",  insluitend sokker, rugbyunie, rugbyliga en krieket, en 'het verskeie ander wedstryde uitgevoer', waaronder tennis, pluimbal, boks, gholf, snoeker en muurbal. 
In die meeste sportsoorte verteenwoordig afsonderlike organisasies, spanne en klubs die individuele lande van die Verenigde Koninkryk op internasionale vlak, maar in sommige sportsoorte, soos rugbyunie, verteenwoordig 'n span van Ierland sowel Noord-Ierland as Ierland (Republiek) en die Britte en Ierse Leeus verteenwoordig Ierland en Brittanje as 'n geheel. Die Verenigde Koninkryk word verteenwoordig deur 'n enkele span by die Olimpiese Spele en tydens die Olimpiese Somerspele 2012 het die Groot -Brittanje -span 65 medaljes verower: 29 goud (die meeste sedert die Olimpiese Somerspele 1908), 17 silwer en 19 brons, wat hulle op die derde plek behaal het.  In totaal besit sportmanne en -vroue uit die Verenigde Koninkryk "meer as 50 wêreldtitels in 'n verskeidenheid sportsoorte, soos professionele boks, roei, snoeker, muurbal en motorfiets". 
Uit 'n peiling van 2006 is bevind dat voetbalvereniging die gewildste sport in die Verenigde Koninkryk is.  In Engeland is 320 sokkerklubs verbonde aan The Football Association (FA) en meer as 42,000 klubs aan streeks- of distriksverenigings. Die FA, wat in 1863 gestig is, en die Football League, wat in 1888 gestig is, was albei die eerste in hul soort ter wêreld.  In Skotland is daar 78 volle en geassosieerde klubs en byna 6 000 geregistreerde klubs onder die jurisdiksie van die Scottish Football Association.  Twee Walliese klubs speel in Engeland se Football League en ander op nie-liga-vlak, terwyl die Welsh Football League 20 semi-professionele klubs bevat. In Noord-Ierland speel 12 semi-professionele klubs in die IFA Premiership, die tweede oudste liga ter wêreld. 
Ontspanningsvisvang, veral hengel, is een van die gewildste deelnemingsaktiwiteite in die Verenigde Koninkryk, met 'n geskatte 3-4 miljoen hengelaars in die land.   Die algemeenste vorm van hengel in Engeland en Wallis is vir growwe vis, maar in Skotland is hengel gewoonlik vir salm en forel. 
Visuele kuns en argitektuur Redigeer
Eeue lank is kunstenaars en argitekte in Brittanje oorweldigend beïnvloed deur die Westerse kunsgeskiedenis.  Onder die eerste visuele kunstenaars wat erkenning gekry het vir die ontwikkeling van 'n duidelike Britse estetiese en artistieke styl, is William Hogarth.  Die ervaring van militêre, politieke en ekonomiese mag vanaf die opkoms van die Britse Ryk het gelei tot 'n baie spesifieke dryfkrag in artistieke tegniek, smaak en sensitiwiteit in die Verenigde Koninkryk.  Britte gebruik hul kuns "om hul kennis en beheersing van die natuurlike wêreld te illustreer", terwyl die permanente setlaars in Brits Noord -Amerika, Australasië en Suid -Afrika ''n soeke na kenmerkende artistieke uitdrukking begin wat pas by hul gevoel van nasionale identiteit ".  Die ryk was 'in die middel van die geskiedenis van die Britse kuns', eerder as in die marges ', en die keiserlike Britse visuele kunste was fundamenteel vir die konstruksie, viering en uitdrukking van Britsheid. 
Britse houding teenoor moderne kuns is aan die einde van die 19de eeu 'gepolariseer'.  Modernistiese bewegings is deur kunstenaars en kritici gekoester en verneder. Impressionisme is aanvanklik deur "baie konserwatiewe kritici" as 'n "ondermynende buitelandse invloed" beskou, maar het gedurende die vroeë 20ste eeu 'volledig geassimileer' in Britse kuns.  Verteenwoordigingskuns is tydens die tussenoorlogstyd deur Herbert Read beskryf as "noodwendig. Revolusionêr", en is bestudeer en geproduseer tot so 'n mate dat klassisisme in die vyftigerjare effektief ongeldig was in Britse visuele kuns.  Post-moderne, kontemporêre Britse kuns, veral die van die Young British Artists, was vooraf besig met postkolonialisme en "gekenmerk deur 'n fundamentele besorgdheid oor materiële kultuur. Beskou as 'n post-imperiale kulturele angs". 
Die argitektuur van die Verenigde Koninkryk is uiteenlopend. Die mees invloedryke ontwikkelings het gewoonlik in Engeland plaasgevind, maar Ierland, Skotland en Wallis het op verskillende tye 'n leidende rol gespeel in die argitektoniese geskiedenis.  Alhoewel daar prehistoriese en klassieke strukture op die Britse Eilande is, begin die Britse argitektuur effektief met die eerste Angelsaksiese Christelike kerke, gebou kort nadat Augustinus van Canterbury in 597 in Groot-Brittanje aangekom het.  Normandiese argitektuur is gebou op 'n groot skaal vanaf die 11de eeu in die vorm van kastele en kerke om Normandiese gesag op hul heerskappy te help afdwing.  Engelse Gotiese argitektuur, wat tussen 1180 en omstreeks 1520 floreer het, is aanvanklik uit Frankryk ingevoer, maar het vinnig sy eie unieke eienskappe ontwikkel.  Sekulêre Middeleeuse argitektuur in Brittanje het 'n erfenis van groot klipkastele agtergelaat, met die 'beste voorbeelde' wat aan weerskante van die Anglo-Skotse grens strek, wat dateer uit die oorloë van Skotse onafhanklikheid van die 14de eeu.  Die uitvinding van kruit en kanonne het kastele oorbodig gemaak, en die Engelse Renaissance wat daarop gevolg het, het die ontwikkeling van nuwe artistieke style vir huishoudelike argitektuur vergemaklik: Tudor -styl, Engelse barok, The Queen Anne Style en Palladian.  Georgiese en neoklassieke argitektuur het gevorder na die Skotse Verligting. Buite die Verenigde Koninkryk is die invloed van Britse argitektuur veral sterk in Suid -Indië,  die gevolg van die Britse heerskappy in Indië in die 19de eeu. Die Indiese stede Bangalore, Chennai en Mumbai het elk howe, hotelle en treinstasies wat ontwerp is in Britse argitektoniese style van Gotiese herlewing en neoklassisisme. 
Britse politieke kultuur is nou gekoppel aan sy instellings en burgerlikes, en 'n "subtiele samesmelting van nuwe en ou waardes".   Die beginsel van konstitusionele monargie, met sy idees van stabiele parlementêre regering en politieke liberalisme, "het die Britse kultuur oorheers".  Hierdie sienings is versterk deur sir Bernard Crick wat gesê het: 
Om Brits te wees, beteken dit dat ons die wette, die verkose parlementêre en demokratiese politieke strukture, die tradisionele waardes van wedersydse verdraagsaamheid, respek vir gelyke regte en wedersydse besorgdheid respekteer wat ons aan die staat bewys (soos gewoonlik gesimboliseer deur die Kroon ) in ruil vir die beskerming daarvan.
Britse politieke instellings sluit in die Westminster -stelsel, die Statebond van Nasies en die Privy Council van die Verenigde Koninkryk.  Alhoewel die Privy Council hoofsaaklik 'n Britse instelling is, word amptenare uit ander koninkryksryke ook in die liggaam aangestel.  Die mees noemenswaardige voortgesette instansie is die premier van Nieu -Seeland, sy senior politici, hoofregters en appèlhof word gewoonlik konvensionele raadgewers gemaak,  soos die eerste ministers en hoofregters van Kanada en Australië vroeër was .   Eerste ministers van Statebondslande wat die Britse monarg as hul soewerein behou, word steeds as Privy Counselors gesweer. 
Universele stemreg vir alle mans bo 21 is in 1918 toegestaan ​​en vir volwasse vroue in 1928 na die Suffragette -beweging.  Politiek in die Verenigde Koninkryk is veelparty, met drie dominante politieke partye: die Konserwatiewe Party, die Arbeidersparty en die Skotse Nasionale Party. Die sosiale struktuur van Brittanje, veral die sosiale klas, was 'lank reeds 'n vooraanstaande faktor onder die faktore wat gebruik word om die trou van partye' te verduidelik, en bly steeds die 'dominante basis' van partypolitieke trou vir Britte.  Die Konserwatiewe Party is afstammelinge van die historiese Tory Party (gestig in 1678 in Engeland), en is 'n konserwatiewe politieke party van middel-regs,  wat tradisioneel steun trek uit die middelklasse.  Die Arbeidersparty (gestig deur die Skot Keir Hardie) het uit die vakbondbeweging en sosialistiese politieke partye van die 19de eeu gegroei en beskryf homself steeds as 'n 'demokratiese sosialistiese party'.  Arbeid verklaar dat dit staan ​​vir die verteenwoordiging van die lae-betaalde werkersklas, wat tradisioneel sy lede en kiesers was.  Die Scottish National Party is die derde grootste politieke party in die Verenigde Koninkryk wat betref beide lidmaatskap en verteenwoordiging in die parlement, en het 56 uit 59 Skotse setels gewen tydens die algemene verkiesing in 2015. Die Liberal Democrats is 'n liberale politieke party en die vierde grootste in Engeland wat lidmaatskap betref en parlementslede verkies. Dit kom van die Liberale Party, 'n groot regerende party van die 19de-eeuse VK tot die Eerste Wêreldoorlog, toe dit deur die Arbeidersparty verdring is.  Die liberaal -demokrate het histories steun getrek uit 'n wye en 'verskillende sosiale agtergrond'.  Daar is meer as 300 ander, kleiner politieke partye in die Verenigde Koninkryk wat by die Verkiesingskommissie geregistreer is.  
Volgens die British Social Attitudes Survey is daar oor die algemeen twee interpretasies van Britse identiteit, met etniese en burgerlike dimensies:
Die eerste groep, wat ons die etniese dimensie noem, bevat die items oor geboorteplek, afkoms, woon in Brittanje en die deel van Britse gebruike en tradisies. Die tweede, of burgerlike groep, bevat die items oor die gevoel van Brits, respek vir wette en instellings, Engels praat en Britse burgerskap. 
Van die twee perspektiewe van die Britse identiteit, het die burgerlike definisie verreweg "die dominante idee."  geword, en in hierdie hoedanigheid word die Britsheid soms beskou as 'n institusionele of oorkoepelende staatsidentiteit.    Dit is gebruik om te verduidelik waarom immigrante uit die eerste, tweede en derde generasie hulself meer geneig is om Britte te beskryf, eerder as Engels, omdat dit 'n "institusionele, inklusiewe" identiteit is, wat verkry kan word deur naturalisasie en Britse nasionaliteitswet , voel die oorgrote meerderheid mense in die Verenigde Koninkryk wat uit 'n etniese minderheid kom, Brits. 
Hierdie gesindheid is egter meer algemeen in Engeland as in Skotland of Wallis. "Wit Engelse mense beskou hulleself as Engels as eerste en as Brits, en die meeste mense met etniese minderheidsagtergronde beskou hulleself as Britte, maar niemand word as Engels geïdentifiseer nie, 'n etiket wat hulle noem uitsluitlik met wit mense ". In Skotland en Wallis het Blanke Britte en etniese minderhede daarteenoor sterker geïdentifiseer as Skotland en Wallis as met Brittanje. 
Studies en opnames het "gerapporteer dat die meerderheid Skotte en Walliesers hulself as beide Skots/Walliesers en Britte beskou, maar met 'n paar klemverskille".  Die Kommissie vir Rasse -gelykheid het bevind dat "die mees basiese, objektiewe en onomstrede opvatting van die Britse volk wat die Engelse, die Skotte en die Walliesers insluit" ten opsigte van die opvattings oor nasionaliteit in Brittanje.  "Engelse deelnemers was egter geneig om hulself te beskou as ononderskeibaar Engels of Brits, terwyl beide Skotse en Walliese deelnemers hulself baie makliker as Skots of Wallies as as Britte geïdentifiseer het". 
Sommige persone het gekies "om beide identiteite te kombineer" as "hulle voel Skots of Wallies, maar het 'n Britse paspoort gehad en was daarom Brits", terwyl ander hulself as uitsluitlik Skotse of uitsluitlik Wallies beskou het en "redelik geskei gevoel het van die Britte, wat hulle gesien het as die Engelse ".  Kommentators beskryf laasgenoemde verskynsel as 'nasionalisme', 'n verwerping van Britse identiteit omdat sommige Skotte en Walliesers dit interpreteer as 'kulturele imperialisme wat die Verenigde Koninkryk opgelê' is deur 'Engelse regerende elites',  of anders 'n antwoord tot 'n historiese wanbesteding van die gelykstelling van die woord "Engels" met "Brits",  wat "'n begeerte by Skotte, Walliesers en Iere laat ontstaan ​​het om meer te wete te kom oor hul erfenis en hulself te onderskei van die breër Britse identiteit". 
^Bevolking volgens geboorteland en nasionaliteitstabelle Januarie 2013 tot Desember 2013. Ontsluit 04_11_2014
"Persone wat ten minste een spesifieke afkomsgroep vir die Verenigde State aangemeld het: 1980" (PDF). Amerikaanse sensusburo.
"Geselekteerde sosiale eienskappe in die Verenigde State: 2013–2017 Amerikaanse gemeenskapsopname 5-jaar skattings". Amerikaanse sensusburo. Gearchiveer van die oorspronklike op 13 Februarie 2020. Besoek op 26 Augustus 2019.
"Brits in die buiteland: land-vir-land", BBC News, 11 Desember 2006, gehaal op 24 Mei 2009
^ ab Numeriese skatting gebaseer op die totale persentasie van die bevolking wat hul voorgeslag as Skotse, Engelse of Walliese identifiseer.
"KULTURELE DIVERSITEIT IN AUSTRALIA, 2016". Australiese Buro vir Statistiek. Gearchiveer uit die oorspronklike op 12 Augustus 2017. Besoek op 2 Desember 2018.
"Brits in die buiteland", BBC News, 11 Desember 2006, opgehaal 13 April 2009
^ ab Kanadese van Britse Eilande kom met die uitsondering van diegene wat hul afkoms slegs as Iere identifiseer.
"Sensusprofiel, 2016 -sensus". Statistiek Kanada. Besoek op 2 Desember 2018.
Statistiek Nieu -Seeland (4 Februarie 2009), QuickStats oor kultuur en identiteit, stats.govt.nz, op 19 Februarie 2008 uit die oorspronklike geberg, op 18 Mei 2009 opgespoor
Sensus 2011: Sensus in kort (PDF). Pretoria: Statistieke Suid -Afrika. 2012. bl. 26. ISBN9780621413885. Gearchiveer (PDF) van die oorspronklike op 13 Mei 2015. Die aantal mense wat hulself as wit beskryf het in terme van die bevolkingsgroep en hul eerste taal as Engels gespesifiseer het in die Suid -Afrikaanse 2011 -sensus van 2011 was 1,603,575. Die totale blanke bevolking met 'n eerste taal gespesifiseer was 4,461,409 en die totale bevolking was 51,770,560.
Historia de Chile, Británicos en Anglosajones en Chile duur XIX jaar, biografiadechile.cl, opgehaal 15 September 2009
Erwin Dopf. "Voorstelling van Royaume-Uni". diplomatie.gouv.fr. Besoek op 8 April 2014.
^ Sien die artikel getiteld Britse oorsese gebiede.
Chavez, Lydia (23 Junie 1985), "Fare of the country: A bit of Britain in Argentina", Die New York Times , op 21 Mei 2009 opgespoor
"Die ander spesiale verhouding: die VAE en die Verenigde Koninkryk". Die Nasionale. Abu Dhabi. 21 November 2010. Besoek op 26 Februarie 2014.
Govan, Fiona (22 April 2014). 'Einde aan die Mediterreense droom vir 90 000 Britte wat Spanje verlede jaar verlaat het'. Telegraph.co.uk.
Die gewildste Britse emigrasiebestemmings, local.live.com, 13 April 2007, gehaal op 24 Mei 2009
Gishkori, Zahid (30 Julie 2015). "Karachi het 'n afname van 43% in die teikenmoord: Nisar". Die Express Tribune . Besoek op 3 Augustus 2017. Tot 116,308 Afghaanse burgers woon as immigrante in die land, hoër as enige ander land, "het Nisar aan die Huis gesê. Benewens Afghanen woon 52,486 Amerikaners, 79,447 Britse burgers en 17,320 Kanadese in die land, het die minister van binnelandse sake bygevoeg.
"Brits Abroad: Asia-Pacific", BBC News, 11 Desember 2006, gehaal op 24 Mei 2009
"Brits Abroad: Europe", BBC News, 11 Desember 2006, gehaal op 24 Mei 2009
"Brits Abroad: Middle East", BBC News, 11 Desember 2006, gehaal op 24 Mei 2009
"Persone met immigrante -agtergrond volgens immigrasiekategorie, landagtergrond en geslag". Statistieke Noorweë. ssb.no. 1 Januarie 2009. Gearchiveer uit die oorspronklike op 15 November 2011. Besoek op 16 Desember 2011.
"Brits Abroad: Asia", BBC News, 11 Desember 2006, gehaal op 24 Mei 2009
"Brits Abroad: Africa", BBC News, 11 Desember 2006, gehaal op 24 Mei 2009
"Brits Abroad: Caribbean", BBC News, 11 Desember 2006, gehaal op 24 Mei 2009
"Geskatte bevolking wat in die buiteland gebore is, woon in die Verenigde Koninkryk volgens geslag, volgens geboorteland (tabel 1.4)". Kantoor vir Nasionale Statistiek.28 Augustus 2014. Besoek op 27 April 2015. Die gegewe figuur is die sentrale skatting. Sien die bron vir 95 persent vertrouensintervalle.
^ abInteraktiewe data -verspreidingsdiens, Hong Kong -sensus, 2011
Die komiteekantoor, House of Commons. "Lagerhuis - buitelandse sake - vyfde verslag". Parlement van die Verenigde Koninkryk. Besoek op 26 Februarie 2014.
"Etniese groepe en nasionaliteite in Finland". Worldatlas.com.
^ Vgl. Uitlegwet 1978, Sched. 1. Deur die British Nationality Act 1981, a. 50 (1), sluit die Verenigde Koninkryk die Kanaaleilande en die Isle of Man in vir die doeleindes van nasionaliteitsreg.
^ abMacdonald 1969, bl. 62:
Van of met betrekking tot Groot -Brittanje of sy mense, taal of kultuur.
Van of met betrekking tot die Verenigde Koninkryk of die Statebond van Nasies.
Van of verwant aan die ou Britte.
Die mense van Groot -Brittanje. "
Allan, David (2008), Maak Britse kultuur: Engelse lesers en die Skotse Verligting, 1740-1830, Routledge, ISBN978-0-415-96286-5
Barringer, T. J. Quilley, Geoff Fordham, Douglas (2007), Kuns en die Britse Ryk, Manchester University Press, ISBN978-0-7190-7392-2
Bartsch-Parker, Elizabeth O'Maolalaigh, Roibeard Burger, Stephen (1999), Britse frase boek, Lonely Planet, ISBN978-0-86442-484-6
Bennett, James C. (2004). Die uitdaging in die anglosfeer: waarom die Engelssprekende nasies die voortou sal neem in die een-en-twintigste eeu. Rowman en Littlefield. ISBN0-7425-3332-8.
Birnie, Arthur (2006), 'N Ekonomiese geskiedenis van die Britse eilande, Taylor & amp; Francis, ISBN978-0-415-37872-7
Bradley, Ian C. (2007), Geloof in Brittanje: die geestelike identiteit van 'Britse' , IB Tauris, ISBN978-1-84511-326-1
Bradshaw, Brendan Roberts, Peter (2003), Britse bewussyn en identiteit: The Making of Britain, 1533–1707, Cambridge University Press, ISBN0-521-89361-5
Broadie, Alexander (2003), Die Cambridge -metgesel vir die Skotse Verligting, Cambridge University Press, ISBN978-0-521-00323-0
Broich, Ulrich Bassnett, Susan (2001), Brittanje aan die begin van die een-en-twintigste eeu, Rodopi, ISBN978-90-420-1536-4
Buckner, Phillip (2008), Kanada en die Britse Ryk, Oxford University Press, ISBN978-0-19-927164-1
Burch, Martin Moran, Michael (1987), Britse politiek: 'n leser, Manchester University Press, ISBN978-0-7190-2302-6
Bush, Barbara (2006), Imperialisme en postkolonialisme, Pearson Education, ISBN978-0-582-50583-4
Caunce, Stephen Mazierska, Ewa Sydney-Smith, Susan (2004), Verhuising van Britsheid, Manchester University Press, ISBN978-0-7190-7026-6
Christopher, David (1999), Britse kultuur, Routledge, ISBN978-0-415-14218-2
Colley, Linda (1992), Britte: Forging the Nation, 1701–1837, Yale University Press, ISBN978-0-300-05737-9
Kommissie vir Rasse Gelykheid (November 2005), Burgerskap en behoort: wat is Britsheid? (PDF), Commission for Racial Equality, ISBN1-85442-573-0, geargiveer uit die oorspronklike (PDF) op 7 Januarie 2009
Cosman, Milein (1957), Musikale sketsboek, Cassirer
Craith, Máiréad Nic (2002), Meervoudige identiteite - enkelvoudige vertellings: die geval van Noord -Ierland, Berghahn Books, ISBN978-1-57181-314-5
Croft, Pauline (2003), King James, Basingstoke en New York: Palgrave Macmillan, ISBN0-333-61395-3
Crowest, Frederick James (1896), Die verhaal van Britse musiek, C. Scribner se seuns
Cunliffe, Barry (2002). Die buitengewone reis van Pytheas die Griek (hersiene red.). New York: Walker & amp Co. ISBN0-14-029784-7. OCLC49692050.
Darian-Smith, Kate Grimshaw, Patricia Macintyre, Stuart (2007), Britsheid in die buiteland: Transnasionale bewegings en keiserlike kulture, ISBN978-0-522-85392-6
Dearlove, John Saunders, Peter (2000), Inleiding tot die Britse politiek (3de uitg.), Wiley-Blackwell, ISBN978-0-7456-2096-1
Else, David Attwooll, Jolyon Beech, Charlotte Clapton, Laetitia Berry, Oliver Davenport, Fionn (2007), Groot Brittanje (7de uitgawe), Lonely Planet, ISBN978-1-74104-565-9
Ember, Carol R. Ember, Melvin Skoggard, Ian A. (2004), Ensiklopedie van diasporas: immigrante- en vlugtelingkulture regoor die wêreld, Springer, ISBN978-0-306-48321-9
Finnegan, Richard B. McCarron, Edward (2000), Ierland: Historical Echoes, Contemporary Politics (2de uitg.), Westview Press, ISBN978-0-8133-3247-5
Gallagher, Michael (2006), Die Verenigde Koninkryk Vandag, Londen: Franklin Watts, ISBN978-0-7496-6488-6
Galligan, Brian Roberts, Winsome Trifiletti, Gabriella (2001), Australiërs en globalisering: die ervaring van twee eeue, Cambridge University Press, ISBN978-0-521-01089-4
Gay, O/ Rees, A/ (2005), "The Privy Council" (PDF), House of Commons Library Standard Note, SN/PC/2708, op 27 Desember 2011 uit die oorspronklike (PDF) geargiveer, op 2 Augustus 2008 opgespoor
Goldman, Dodi (1993), Op soek na die ware: die oorsprong en oorspronklikheid van D.W. Winnicott, Jason Aronson, ISBN978-0-87668-006-3
Gottlieb, Evan (2007), Britse gevoel: simpatie en nasionale identiteit in Skotse en Engelse skrif, 1707-1832, Bucknell University Press, ISBN978-0-8387-5678-2
Hardill, Irene Graham, David T. Kofman, Eleonore (2001), Human Geography of the UK: 'n inleiding, Routledge, ISBN978-0-415-21425-4
Harrison, Brian Howard (1996), Die transformasie van die Britse politiek, 1860–1995, Oxford University Press, ISBN978-0-19-873121-4
Hilton, Boyd (2006), 'N Mal, sleg en gevaarlik volk ?: Engeland, 1783–1846, Oxford University Press, ISBN978-0-19-822830-1
Howe, Stephen (2002), Ierland en Ryk: koloniale erfenisse in die Ierse geskiedenis en kultuur, Oxford University Press, ISBN978-0-19-924990-9
Ichijo, Atsuko Spohn, Willfried (2005), Verstrengelde identiteite: Nasies en Europa, ISBN978-0-7546-4372-2
James, Robert Rhodes (1978), Die Britse rewolusie: Britse politiek, 1880–1939, Taylor & amp; Francis, ISBN978-0-416-71140-0
Clifton, Lewis (1999), Die Falkland-eilande: selfbestuur met 'n opkomende nasionale identiteit?, Londen: News and Journal 2004, The 21st century Trust
Lincoln, Margarette (2002). Verteenwoordig die Royal Navy: British Sea Power, 1750-1815. Ashgate Publishing, Ltd. ISBN978-0-7546-0830-1.
Lynch, Michael (1992), Skotland: 'n nuwe geskiedenis, Pimlico, ISBN0-7126-9893-0
Macdonald, AM (1969), Chambers Compact Dictionary, Edinburgh: W. & amp R. Chambers, ISBN0-550-10605-7
MacKenzie, John M. (1989), Imperialisme en populêre kultuur, Manchester University Press, ISBN978-0-7190-1868-8
Marshall, Peter James (2001), Die Cambridge Illustrated History of the British Empire, Cambridge University Press, ISBN978-0-521-00254-7
Mein Smith, Philippa (2005), 'N Beknopte geskiedenis van Nieu -Seeland, Australië: Cambridge University Press, ISBN0-521-54228-6
Mulgan, R. G. Aimer, Peter (2004), Politiek in Nieu -Seeland (3de uitg.), Auckland University Press, ISBN978-1-86940-318-8
O'Meara, Tom (2007), 'N Diversiteit van Brittanje, Toronto, ISBN978-1-84193-664-2
O'Neill, Michael (2004), Ontwikkeling en Britse politiek, Pearson/Longman, ISBN978-0-582-47274-7
O'Rahilly, T. F. (1946). Vroeë Ierse geskiedenis en mitologie (herdruk 1964, 1971, 1984 uitg.). Dublin: Dublin Institute for Advanced Studies. ISBN0-901282-29-4.
Kantoor vir Nasionale Statistiek (2000), Brittanje 2001: The Official Handbook of the United Kingdom, Londen: Stationery Office Books, ISBN978-0-11-621278-8
Park, Alison (2005), Britse sosiale houdings: die 21ste verslag, SAGE, ISBN978-0-7619-4278-8
Powell, David (2002), Volk en identiteit: die Britse staat sedert 1800, I.B. Tauris, ISBN978-1-86064-517-4
Power, Timothy Joseph Rae, Nicol C. (2006), Kongres uitvoer?: Die invloed van die Amerikaanse kongres op wêreldwetgewers, Universiteit van Pittsburgh Press, ISBN978-0-8229-5921-2
Richards, Eric (2004), Britannia's Children: Emigrasie vanaf Engeland, Skotland, Wallis en Ierland sedert 1600, ISBN1-85285-441-3
Richardson, Lewis Fry Ashford, Oliver M. (1993), Versamelde referate van Lewis Fry Richardson, Cambridge University Press, ISBN978-0-521-38298-4
Robbins, Keith (1998), Groot -Brittanje: identiteite, instellings en die idee van Britsheid, Longman, ISBN978-0-582-03138-8
Rojek, Chris (2008), Brit-mite: Wie dink die Britte is dit?, Reaktion Books, ISBN978-1-86189-336-9
Rose, Arnold Marshall (1958), Die Institusies van Gevorderde Verenigings, University of Minnesota Press, ISBN978-0-8166-0168-4
Ross, David (2002), Chronologie van die Skotse geskiedenis, Geddes & amp Grosset, ISBN1-85534-380-0
Ryrie, Alec (2006), Die oorsprong van die Skotse Hervorming, Manchester University Press, ISBN978-0-7190-7105-8
Scholes, Percy A. (1970), Die Oxford -metgesel vir musiek (10de uitgawe), Oxford University Press
Singh, Sarina Butler, Stuart Jealous, Virginia Karafin, Amy Richmond, Simon Wlodarski, Rafael (2007), Suid -Indië (4de uitg.), Lonely Planet, ISBN978-1-74104-704-2
Smyth, Alfred P. (1998), Middeleeuse Europeërs: studies in etniese identiteit en nasionale perspektiewe in Middeleeuse Europa, Palgrave Macmillan, ISBN978-0-312-21301-5
Snyder, Christopher A. (2003). Die Britte. ISBN0-631-22260-X. OCLC237823808.
Spencer, Colin (2003), Britse kos: 'n buitengewone duisend jaar geskiedenis, Columbia University Press, ISBN978-0-231-13110-0
Trudgill, Peter (1984), Taal op die Britse Eilande, CUP-argief, ISBN978-0-521-28409-7
Walton, John K. (2000), Fish and chips en die Britse werkersklas, 1870–1940, Continuum International, ISBN978-0-7185-2120-2
Ward, Paul (2004), Brits sedert 1870, Routledge, ISBN978-0-203-49472-1
Whale, John C. Copley, Stephen (1992), Verby romantiek: nuwe benaderings tot tekste en kontekste, 1780-1832, Routledge, ISBN978-0-415-05201-6
Whatley, C. (2006). Die Skotte en die Unie. Edinburgh: Edinburgh University Press. bl. 91. ISBN0-7486-1685-3.
Whittle, Stephen Jenkins, Adrian (2005), Kreatiewe spanning: Britse kuns 1900–1950, ISBN978-1-903470-28-2
Williams, Daniel G. (2006), Etnisiteit en kulturele gesag: van Arnold tot Du Bois, Edinburgh University Press, ISBN978-0-7486-2205-4
Willson, David Harris (1963), King James VI en amp I, Londen: Jonathan Cape, ISBN0-224-60572-0
Adams, Ian (1993). Politieke ideologie vandag (2de uitg.). Manchester University Press. ISBN978-0-7190-3347-6.
Cunliffe, Barry (2005). Ystertydgemeenskappe in Brittanje: 'n verslag van Engeland, Skotland en Wallis vanaf die sewende eeu v.C. tot die Romeinse verowering (4de uitg.). Routledge. ISBN978-0-415-34779-2.
Gottlieb, Julie V. Linehan, Thomas P. (2004). The Culture of Fascism: Visions of the Extreme Right in Britain. IB Tauris. ISBN978-1-86064-799-4.
McLean, Iain (2001). Rasionele keuse en Britse politiek. Oxford, Oxfordshire: Oxford University Press. ISBN0-19-829529-4.
Oppenheimer, Stephen (2006). The Origins of the British: A Genetic Detective Story. Konstabel. ISBN978-1-84529-158-7.
Sykes, Bryan (2006). Bloed van die Eilande. Bantam Press. ISBN978-0-593-05652-3.
Tonge, Jonathan (2002). Noord -Ierland: Konflik en Verandering (2de uitg.). Pearson Education. ISBN978-0-582-42400-5.
Woodward, Kath (2000). Bevraagteken identiteit: geslag, klas en nasie. Routledge. ISBN978-0-415-22287-7.
220 ms 6,8% dataWrapper 180 ms 5,6% Scribunto_LuaSandboxCallback :: vind 140 ms 4,3% Scribunto_LuaSandboxCallback :: getAllExpandedArguments 100 ms 3,1% Scribunto_LuaSandboxCallback :: pas 80 ms 2,5% Scribunto_LuaSandboxCallback :: plain 9% 60 ms Wikibase -entiteite gelaai: 1/400 ->
Die syfers het na vore gekom in 'n Westminster Hall -debat oor die impak van immigrasie uit Oos -Europa.
Groot vraag: minister van Beplanning, Nick Boles, het gewaarsku dat 100,000 nuwe huise gebou sal word om die groeiende Britse bevolking te akkommodeer
Roemeniërs en Bulgare sal vanaf einde volgende jaar ook gratis toegang tot die Britse arbeidsmark kry wanneer tydelike beperkings opgehef word.
Philip Hollobone, parlementslid van Tory, het gesê dat as die ervaring met die A8 -lande iets sou wees, die aantal Roemeniërs en Bulgare wat hier woon, tot 425 000 sal daal.
'As ons dieselfde tarief toepas op die binnekoms van Roemenië, met 21miljoen mense, en Bulgarye met 7miljoen, sou die 155,000 wat tans in die Verenigde Koninkryk woon, tot ongeveer 425,000 klim,' het hy gesê.
'Wat ons gaan sien, is dele van ons platteland wat gebou is om die miljoene nuwe aankomelinge uit die Europese Unie te akkommodeer, waaroor ons skynbaar min beheer het.'
'N Rits Tory -parlementslede het die binnelandse kantoor aangeval omdat hulle geweier het om te skat hoeveel Roemeniërs en Bulgare na Brittanje sal verhuis.
Die 'oorgangskontroles' wat daar is, bevat nou beperkings op die aantal mense wat lae-betaalde poste kan vul.
Vanaf die einde van volgende jaar bepaal die EU -reëls dat hierdie kontroles opgehef moet word.
Hollobone het gesê: 'Dit is 'n skande dat die regering nie die aantal immigrante wat dit van Bulgarye en Roemenië verwag, sal skat nie.
'Dit is erg genoeg om ons grense vir almal oop te maak, maar dit gee belediging aan beserings om die Britse volk dan nie eers 'n skatting te gee van hoeveel inkomers ons kan verwag nie.'
Amptenare van die binnelandse kantoor is deeglik bewus van die foute wat die departement gemaak het voordat die A8 -lande in 2004 aangesluit het. Daarna het hulle jaarliks ​​13 000 aankomste voorspel.
Die minister van immigrasie, Mark Harper, het gister gesê dat voorspellings ''n baie moeilike oefening' is wat deur 'n verskeidenheid faktore beïnvloed word.
In gevaar: Met 'n gebrek aan leë huise en ontwikkelde terreine waar nuwe huise gebou kan word, moet die groenbeltgrond moontlik opgeoffer word
Hy het volgehou die regering is daartoe verbind om die 'onvolhoubare' netto aantal migrante tot tienduisende te verminder en het syfers verlede week beklemtoon wat 'n daling van 25 % in die jaarlikse inkomste toon.
Volgens bronne van die binnelandse kantoor het amptenare probeer om toegang tot belangrike openbare dienste te beperk vir migrante wat sonder werk hier aankom.
Verlede week het Nick Boles, minister van beplanning, gesê dat immigrantegesinne byna die helfte van Brittanje se nuwe behuisingsbehoeftes uitmaak.
Hierdie week in Brexit -nuus
Wedloop na Nederland
Die Nederlandse buitelandse beleggingsagentskap (NFIA) is al lank besig om Britse ondernemings te besoek, en beklemtoon wat die lae lande besighede kan bied-Engelsvriendelike ligging, lae korporatiewe belastingomgewing en goeie verbindings met die vasteland van Europa, onder andere in sessies wat in die Verenigde Koninkryk aan die einde van die Brexit -oorgangstydperk.
Daar is 'n toename in ondernemings wat na Brexit verhuis of na Nederland uitbrei. (Foto deur Romy Arroyo Fernandez/NurPhoto via Getty Images)
Die jongste syfers van die agentskap oor die aantal buitelandse ondernemings wat hulself in Nederland gevestig het, getuig van die sukses van hierdie pogings. Volgens die NFIA, van die 218 maatskappye wat sedert Brexit in 2016 hul kantoor in Nederland gevestig het, het 78 dit die afgelope jaar gedoen. Die agentskap sê dit praat met nog 550 ondernemings wat 'n verhuising of uitbreiding na Nederland oorweeg.
Krimpende Britse oorheersing
Een storie wat hierdie week (11 Februarie) opslae gemaak het, was dat Amsterdam Londen as die grootste verhandelingsentrum op die vasteland oortref het, nadat data tussen Desember en Januarie vier keer gestyg het, volgens data van CBOE Europe wat die eerste keer in die Financial Times.
Britse universiteite sal na raming £ 62,5 miljoen ($ 85,9 miljoen) per jaar aan klasgeld verloor as gevolg van Brexit (Foto deur Steve Parsons/PA Images via Getty Images)
Finansiële markte is nie die enigste gebied waar die Britse oorheersing krimp nie. Britse universiteite het 'n reputasie van uitnemendheid in Europa, maar hulle sal na verwagting 35,000 minder EU -studente per jaar lok, volgens navorsing van die London School of Economics, wat 'n verlies van £ 62,5 miljoen ($ 85,9 miljoen) per jaar na raming bereken as gevolg van Brexit.
'N Voorbeeldverhaal van hoe klein ondernemings deur Brexit geraak is, is die van Sue Campbell, stigter van Kind2, 'n klein onderneming wat sjampoe en conditionerstawe verkoop, wat hul eerste pakket na Brexit op 12 Januarie by 'n koerierfirma afgelewer het-toevallig, die dag toe hierdie rubriek die eerste keer gepubliseer is.
Maar toe Campbell met hom praat Forbes bydraer Catherine Erdly, byna 'n maand later moes die pakket die VK verlaat, 'n vertraging wat die opsporingstelsel aan Brexit toegeskryf het, sonder 'n aanduiding hoe of wanneer dit sy bestemming sal bereik.
(Foto deur Richard Baker / In Pictures via Getty Images Images)
In foto's via Getty Images
Die verhaal van Campbell toon die dringendheid van die eise van klein ondernemings vir finansiële ondersteuning, insluitend oorgangsbewyse ter waarde van £ 3,000 en die hersiening van die belasting- en belastingdrempel, sodat dit slegs van toepassing is op EU -transaksies van meer as £ 1000.
Die Britse regering het hierdie week £ 20 miljoen ($ 28 miljoen) ter ondersteuning van klein ondernemings aangekondig, insluitend 'n toelaag van tot £ 2,000 om te betaal vir ondersteuning by invoer en uitvoer.
'N Ander navorsingsomgewing
Die impak van Brexit word nie net op sakelui en reisigers gevoel nie, maar ook deur professionele persone wat in akademie en navorsing werk. Die ergste scenario vir navorsers, voer aan Forbes bydraer Kath MacKay is vermy - maar die verandering van die verhouding tussen die VK en die EU het noodwendig 'n paar verliese tot gevolg.
Reis in vraag
'N Eurostar-trein staan ​​op die perron by die Gare du Nord-treinstasie tydens die uitbraak van die coronavirus (Covid-19) op 22 Januarie 2021 in Parys, Frankryk. (Foto deur Chesnot/Getty Images)
Britse musikante protesteer hardop teen die besluit van die Britse regering om perke aan bewegingsvryheid in hul ooreenkoms met die EU te prioritiseer, en dwing enige Britse optrede in die EU om 'n visum te bekom - en dit was nie eens die enigste kwessie wat verband hou met reis nie. om die opskrifte te oorheers.
Die Eurostar -treindiens sukkel verbasend as gevolg van die afname in die vraag na reis as gevolg van die pandemie. Ten tyde van sy 25ste verjaardag in 2019 het die Eurostar 11 miljoen passasiers aan beide kante van die kanaal afgelewer. Maar noudat finansiële steun nodig is, wil Londen of Parys nie die rekening betaal nie.
Onderbreking van voedselvoorsiening in Ierland
Ondanks 'n drie maande lange "uitstelperiode" waarin supermarkte nie aan alle EU-sertifiseringsvereistes hoef te voldoen nie, sien kopers in Noord-Ierland reeds ontwrigting omdat supermarkte met die veranderinge worstel. (Foto deur Charles McQuillan/Getty Images)
Die kwessie van hoe om 'n Brexit te lewer wat verenigbaar is met die Goeie Vrydag -ooreenkoms, wat die instelling van grenskontroles tussen Noord -Ierland en die Republiek Ierland verbied, is skynbaar opgelos deur Noord -Ierland toe te laat om deel van die interne mark te bly. In die praktyk beteken dit dat goederehandel tussen Groot -Brittanje en Noord -Ierland persoonlike kontrole moet ondergaan. Die gevolge van hierdie besluit is verlede week in 'n aantal supermarkte in Noord -Ierland ten volle vertoon, met baie rakke wat leeg was omdat die aflewering van voedselvoorraad vertraag is, indien dit nie ontwrig word nie. Die Britse premier, Boris Johnson, noem dit 'tandprobleme', maar supermarkkettings is bekommerd dat die situasie, net sonder aandag, net erger sal word.
Britse webwerwe verloor .Eu -domeintoegang
Britse webwerwe kan nie meer .eu-domein gebruik nie (Fotokrediet moet gelees word deur GERARD CERLES/AFP via Getty Images)
Ongeveer 81,000 .eu webwerf-domeine is opgeskort omdat Britse inwoners nie meer die domein mag gebruik nie. Die Leave.eu-webwerf, wat hom vir Brexit beywer het, het die eienaarskap van sy domein aan 'n nie-VK oorgedra. inwoner om in besigheid te bly.
British Saddle Maker skort Britse verkope tydelik op
Gemaak in Engeland - maar tans nie te koop in die Verenigde Koninkryk nie (Foto deur Oli Scarff/Getty Images)
Brooks Engeland vervaardig sedert 1882 fietssale uit sy fabriek in Smethwick, West Midlands, maar sedert 1 Januarie het dit verkope na die Verenigde Koninkryk opgeskort. sentrum voordat dit oor die hele wêreld gestuur word, en die nuwe belastingstelsel vir uitvoerders na die Verenigde Koninkryk het rompslomp bygevoeg wat ondernemings moeilik vind - of nie -winsgewend is - om te navigeer.
Groot hindernisse vir klein ondernemings
Die nuwe doeane -fasiliteite met 'die agile grens' wat Frankryk op die Eurotunnel -terrein ingestel het (Foto deur Sylvain Lefevre/Getty Images)
Nuwe reëls rondom handel kom op 'n besige tyd vir klein ondernemings wat alreeds moes aanpas by die toesluit van die regering-maar hoewel besighede in die EU eenvoudig kan besluit om ten minste vir eers die verkoop aan die Verenigde Koninkryk te vermy, staan ​​die Britse ondernemings voor 'n moeiliker probleem keuse om op te gee op 'n mark so groot soos die EU. Die regering en professionele organisasies kan ondersteuning bied om kennis te maak met die nuwe regulasies.
'N Nuwe sperdatum wag
Energie was 'n gebied wat noue samewerking tussen die VK en die EU gehad het (Foto deur Justin TALLIS / AFP) (Foto deur JUSTIN TALLIS / AFP via Getty Images)
Die ooreenkoms wat die Verenigde Koninkryk en die EU in Desember bereik het, is nie die laaste deel van die Brexit -legkaart wat energiehandel betref nie. Teen April 2022 moet albei partye nuwe 'handelsreëlings' ontwikkel om die handel in krag en gas wat onderling verbind word onder die Engelse kanaal te beheer. Die VK is 'n netto invoerder van elektrisiteit, wat ongeveer 10% van sy krag verkry deur middel van verbindings wat met Frankryk en ander EU -lande verbind is.
Ek is 'n assistent -redakteur in Londen, waarvandaan ek toesig hou oor die dekking van volhoubaarheid en die Daily Dozen -nuusbrief saamstel.
Ek het as verslaggewer vir Newsweek gewerk
Jamie Oliver, wat grootgeword het in Essex, waar sy ouers hul eie gerespekteerde kroeg/restaurant in Clavering bedryf, word gereeld in die kombuis gehelp. Op 16 het Jamie die skool verlaat om sy opleiding aan die Westminster Catering College te voltooi. Nadat hy tyd in Frankryk en by Antonio Carluccio se Neal Street Restaurant in Londen gewerk het, het Jamie by die bekroonde River Café aangesluit, waar hy drie en 'n half jaar saam met Rose Gray en Ruth Rogers gewerk het.
In 1997 verskyn Jamie in 'n televisiedokumentêr oor die River Café. Daarna word Jamie sy eie televisieprogram aangebied, en The Naked Chef is gebore. Die konsep was om voedsel tot die uiterste noodsaaklik te maak, en Jamie se praktiese styl en algemene ontspanne vooruitsigte was soos 'n vars asem en het almal geïnspireer om te kook. Die eerste Amerikaanse program word in 1999 uitgesaai. Die boek Naked Chef het die televisiereeks vergesel en het onmiddellik 'n topverkoper geword. 'N Tweede en derde televisiereeks is verfilm, tesame met die tweede en derde inboeke, almal gepubliseer deur Hyperion in die Verenigde State: The Return of the Naked Chef en Happy Days with the Naked Chef.
Jamie het in die herfs van 2001 sy vertoning onderneem terwyl die Happy Days-toer 'n reuse-sukses was, met meer as 17 000 mense wat teaters in die Verenigde Koninkryk verpak het. Daarna het die toer na Australië en Nieu-Seeland gereis met uitverkoopte skare in sewe stede. In 2001, op persoonlike uitnodiging van Tony Blair, kook Jamie ook vir die premier van Italië in Downingstraat.
Jamie wou 'iets teruggee' aan die spysenieringsbedryf, en hy het in 2001 'n opleidingsrestaurant geopen vir jongmense wat nie voltyds onderrig het nie. Kameras het hom gedokumenteer terwyl hy die jaar besig was met die opstel van 'n opleidingsprogram, die restaurant en die liefdadigheidsorganisasie waarin al die winste aangewend sou word. Die reeks, Jamie's Kitchen, het een van die grootste trefferprogramme van die jaar in die Verenigde Koninkryk geword. Dit is nou in meer as 35 lande vertoon en die inskakelboek, ook genoem Jamie's Kitchen, het 'n wegholsukses geword. Die triomf van die restaurant is getoon toe dit dieselfde jaar die Tatler -toekenning vir beste restaurante 2003 en die Oscar -toekenning vir uitnemendheid tydens die Tio Pepe Carlton London Restaurant Awards gewen het. Jamie is in 2003 met 'n MBE toegeken vir sy bydrae tot die gasvryheidsbedryf. Die Fifteen Foundation -liefdadigheid besit nou Fifteen London en gaan voort met sy werk, wat onlangs die sesde jaar van studente vir opleiding in Londen werf. Die eerste Vyftien franchise is in 2004 in Amsterdam geopen en die daaropvolgende Fifteens is in 2006 in Cornwall, die Verenigde Koninkryk en Melbourne, Australië, geopen.
Gemotiveer deur die gebrek aan voeding in die Britse middagete, wou Jamie kinders en skoolbestuurders opvoed en motiveer om te kook en voedsame middagete te eet. Hy het 'n nasionale veldtog genaamd Feed Me Better geloods met 'n aanlyn petisie vir beter skoolmaaltye wat 271,677 handtekeninge gekry het. In Maart 2005 het Jamie die petisie na Downingstraat 10 geneem, waar die regering 'n ekstra $ 550 miljoen belowe het om die standaard van skoolmaaltye te verbeter en opleiding vir middagete -werkers en toerusting vir skole te verskaf. Meer as sewe maande se harde werk en verfilming het 'n hoogtepunt bereik in die bekroonde reeks Jamie's School Dinners, wat 'n openbare oproer veroorsaak het om die skoolmaaltye te verander. 'N Opvolgdokumentêr, Jamie's Return To School Dinners, wat in September 2006 in die Verenigde Koninkryk uitgesaai is, en die Britse regering het verder belê in skoolmaaltye en voedselopvoeding vir skoolkinders as gevolg van Jamie se nuwe bevindings.
Jamie's Great Italian Escape, 'n reeks gebaseer op sy reise deur Italië en sy liefde vir Italiaanse kos, het sy skoolbeweging gevolg en is vergesel van sy sesde boek, Jamie's Italy.
Benewens Jamie se televisieprogramme en boeke, werk Jamie saam met die beste Britse supermarkketting Sainsbury's en gee hulle advies oor hoe om die kwaliteit en verskeidenheid van voedsel in die supermark verder te verbeter. Hy het ook verskeie reëls kwaliteit eetgerei en servies saam met Royal Worcester ontwerp, waaronder die mees onlangse reeks, Simply Blue. Jamie, wat saam met T-Fal werk, het drie reëls kookgerei bekendgestel, genaamd die Jamie Oliver Professional Series, mees onlangs The Italian Series. Jamie het ook 'n Italiaanse voedselreeks bekendgestel en het 'n wye verskeidenheid geskenkvoedsel wat internasionaal versprei word. Hy het ook 'n wonderlike kombuistoestel ontwikkel, genaamd die Flavor ShakerTM, wat in 2005 in die VK bekendgestel is en ook internasionaal bekendgestel word.
Jamie se sewende boek, Cook With Jamie, is in Oktober 2007 deur Hyperion Books gepubliseer. Al Jamie se wins uit hierdie boek gaan aan die Fifteen Foundation om meer jongmense te help om 'n loopbaan in die spysenieringsbedryf te begin.
Gedurende 2006 en vroeg in 2007 het Jamie 'n reeks verfilm en 'n boek geskryf, albei genaamd Jamie At Home. Hy verbou suksesvol vrugte, groente en kruie in sy Essex -plaashuis sedert 2004. Die boek en reeks, wat albei in 2008 vrygestel is, weerspieël sy nuwe liefde vir organiese tuinmaak, asook heerlike resepte wat geïnspireer is deur die produkte van sy tuin.
Nieu -Seeland 'ongemaklik' met die uitbreiding van die taak van Five Eyes, sê minister van buitelandse sake
Die minister van Buitelandse Sake van Nieu -Seeland, Nanaia Mahuta, sê dat haar land nie deur die Five Eyes -alliansie kan uitlok of met China in gesprek tree nie, behalwe in verband met intelligensie -aangeleenthede, in 'n groot mate van Chinese kommer.
Die Five Eyes-alliansie is 'n netwerk van vyf eendersdenkende lande-die VSA, die VK, Kanada, Australië en Nieu-Seeland-wat veiligheidsverwante intelligensie deel.
Onlangs het lede die alliansie aangespreek oor breër aangeleenthede, soos die kruip van Hong Kong na outoritarisme of die mishandeling van Uyghurs in die Xinjiang -streek in China.
Dit het Chinese amptenare woedend gemaak, wat die groep beskou as 'n poging om die soewereiniteit van China in te perk.
Verlede jaar het Zhao Lijian, woordvoerder van die Chinese ministerie van buitelandse sake, woede gereageer op 'n verklaring oor Hong Kong en gesê: "As hulle waag om China se soewereiniteit, veiligheids- en ontwikkelingsbelange te benadeel, moet hulle oppas dat hul oë nie steek en verblind word nie".
Mahuta het Maandag tydens 'n vergadering van die Nieu -Seelandse China -raad gesê dat Nieu -Seeland nie die omvang van die intelligensienetwerk wil vergroot nie. 'Ons voel ongemaklik om die taak van die Five Eyes uit te brei,' het sy gesê. 'Ons sou veel eerder verkies om multilaterale geleenthede te soek om ons belange uit te druk.'
Mahuta, wat net die tweede belangrike beleidsrede van haar ampstermyn gegee het, het gesê die stap was 'n afwyking van die benadering van haar voorganger, veteraan Winston Peters.
Peters was minister van buitelandse sake tydens die eerste termyn van Jacinda Ardern, toe Arbeid staatgemaak het op sy populistiese Nieu -Seelandse eerste party om te regeer. Vry van die koalisie het Mahuta en Labour hul benadering verander.
"Nieu -Seeland was baie duidelik, beslis in hierdie termyn sedert ons die portefeulje beklee het, om nie die Five Eyes aan te roep as die eerste kontakpunt oor boodskappe oor 'n verskeidenheid kwessies nie," het sy gesê.
'Hulle bestaan ​​regtig buite die taak van die Five Eyes. Ons bevoordeel nie die tipe benadering nie en het dit aan Five Eyes -vennote uitgespreek. "
Die stap bevestig Nieu -Seeland se onafhanklike reeks buitelandse beleid. In die afgelope dekades het Aotearoa 'n ander pad na Australië geloop, met minder formele bande met die Verenigde State en 'n gemakliker werksverhouding met China.
Hoewel die Five Eyes -belofte Maandag 'n verblyfplek vir sy grootste handelsvennoot was, was sommige van die ander opmerkings van Mahuta minder aanvaarbaar.
Sy het gesê dat Nieu -Seeland sy handelsbetroubaarheid op enige land wil verminder, wat slegs geïnterpreteer kan word as 'n diversifikasie buite China, sy grootste handelsvennoot.
Mahuta het ook sy kommer uitgespreek oor die skuld in die Stille Oseaan, waar sommige lande ingestem het tot lenings van China om die broodnodige infrastruktuur te bou.
'Dit is geen geheim dat daar 'n beduidende vlak van ekonomiese kwesbaarheid in die Stille Oseaan is nie,' het sy gesê. 'Nieu -Seeland belê in die Stille Oseaan ... deur middel van toelaes, nie lenings nie.
'As ons regtig gefokus is op plaaslike stabiliteit en geleenthede, moet ons hierdie spesifieke uitdaging die hoof bied. Ek hoop dat die gesprek kan plaasvind met diegene wat in die streek wil belê. "