Die newel is met die blote oog sigbaar, selfs in gebiede met effense ligbesoedeling. Dit is die middelste "ster" in die swaard van die Jagter, wat die drie sterre suid van die Jagter se Belt is. Mense met goeie sig kan sien die "ster" lyk wasig en deur ’n verkyker of klein teleskoop is die newelagtigheid nog duideliker sigbaar.
Die newel bevat ’n baie jong oop sterreswerm, bekend as die Trapesium vanweë die patroon van sy vier hoofsterre. Twee van hulle kan in goeie toestande onderskei word as dubbelsterre, en dit gee ’n totaal van ses sterre. Die sterre van die Trapesium en baie ander sterre is nog in hul vroeë jare van vorming. Die Trapesium kan ’n komponent wees van die heelwat groter "Orion-newelswerm", ’n groep van sowat 2 000 sterre in ’n gebied met ’n deursnee van 20 ligjare. Twee miljoen jaar gelede kon hierdie swerm die tuiste gewees het van die wegholsterre AE Aurigae, 53 Arietis en Mu Columbae, wat tans weg van die newel beweeg teen snelhede van meer as 100 km/s.
’n Bespreking van die ligging van die Orion-newel, wat ons sien in die stervormende gebied en die uitwerking van interstellêre winde in die vorming van die newel.
Die Franse sterrekundige Nicolas-Claude Fabri de Peiresc kry gewoonlik die krediet daarvoor dat hy die newelagtige aard van die voorwerp eerste ontdek het, op 26 November 1610. Die eerste gepubliseerde waarneming van die newel was deur die Jesuïete-wiskundige en –sterrekundige Johann Baptist Cysat van Luzern in sy 1619-monografie oor komete. Hy het ’n vergelyking getref tussen die newel en ’n helder komeet wat in 1618 gesien is. Sy beskrywing van die sentrale sterre waarvan die voorkoms verskil van dié van ’n komeet se kop omdat hulle "driehoekig" is, kan ’n vroeë beskrywing wees van die Trapesium-swerm. (Drie van die vier sterre van hierdie swerm is eerste waargeneem op 4 Februarie 1617 deur Galileo, maar hy het nie die omringende newel gesien nie – moontlik weens die beperkinge van sy vroeë teleskoop.
Die newel is in die jare daarna onafhanklik ontdek deur verskeie vooraanstaande sterrekundiges, onder andere in 1656 Christiaan Huygens (sy skets is eerste gepubliseer, in 1659). Charles Messier het die newel die eerste gesien op 4 Maart 1769, en hy noem ook drie van die sterre in die Trapesium. Hy het dit in die eerste weergawe van sy katalogus in 1774 gepubliseer. Omdat die newel die 42ste voorwerp in sy katalogus was, het dit bekend geword as M42.
In 1993 het die Hubble-ruimteteleskoop (HRT) die Orion-newel die eerste keer waargeneem en sedertdien bestudeer dit die newel gereeld. Foto's van die HRT is gebruik om ’n model van die newel in drie dimensies te bou. Protoplanetêre skywe is waargeneem om die meeste van die nuut gevormde sterre en die destruktiewe invloed van hoë vlakke van ultraviolet-energie van die mees massiewe sterre is bestudeer.
In 2005 het die HRT die mees gedetailleerde foto nog van die Orion-newel geneem. Dit is geneem tydens 104 wentelings om die newel en meer as 3 000 sterre tot so dof as 23 mag is afgeneem, insluitende jong bruin dwerge en moontlike bruindwerg-dubbelsterre. ’n Jaar later het sterrekundiges wat met die HRT werk, vir die eerste keer die massa van ’n verduisterende bruindwerg-dubbelster, 2MASS J05352184–0546085, bekend gemaak. Die twee sterre is in die Orion-newel geleë en het ’n geraamde massa van 0,054 en 0,034 sonmassas en ’n wentelperiode van 9,8 dae. Verbasend was dat die een met die grootste massa die dofste was.
Optiese beelde wys gas- en stofwolke in die Orion-newel; ’n infrarooi-foto (regs) wys hoe die nuwe sterre van binne af gloei.
Die Orion-newel is deel van ’n veel groter newel bekend as die Orion-kompleks. Dié molekulêre wolkkompleks strek deur die hele Jagter-sterrebeeld en sluit in die Barnard-lus, die Perdekop-newel, M43, M78 en die Vlam-newel.
Sterre word gevorm regdeur die Orion-newel en vanweë dié hitte-intensiewe proses is die gebied uiters prominent in die infrarooi. Die newel vorm ’n rofweg sferiese wolk met ’n maksimum van digtheid naby die kern. Die wolk het ’n temperatuur van tot 10 000 Kelvin, maar dit neem drasties af na die rand van die newel. Daar is ’n groot wisseling in snelheid en onstuimigheid, veral naby die kern.
Die huidige astronomiese model vir die newel bestaan uit ’n geïoniseerde gebied wat rofweg om die ster Theta1 Orionis C sentreer. Dit word omring deur ’n onreëlmatige, holronde inham van meer neutrale hoëdigtheidswolke, met konsentrasies van neutrale gas wat buite die inham lê.
Die Orion-newel is ’n voorbeeld van ’n gebied met hoë stervorming. Sowat 700 sterre in verskeie stadiums van vorming is in die newel waargeneem.
Wanneer sterre vorm, bly ’n wolk van materiaal agter en dit word die planetêre skyf genoem. Hoewel die meeste soortgelyke skywe planete vorm, wys waarnemings dat intense stellêre straling enige skywe naby die Trapesium moes vernietig het as die groep net so oud is as die laemassasterre in die swerm. Aangesien planetêre skywe baie na aan die Trapesium aangetref word, kan aangeneem word dat dié sterre baie jonger is as die res van die swerm.
Interstellêre wolke soos die Orion-newel word regdeur sterrestelsels soos die Melkweg aangetref. Hulle begin as swaartekraggebonde klonte koue, neutrale waterstof, vermeng met spore van ander elemente. Die wolk kan ’n massa van honderdduisende sonmassas hê en oor honderde ligjare strek. Die swak druk van die gas in die wolk vorm ’n teenwig vir die klein swaartekrag wat die wolk kan laat inplof.
Weens ’n botsing met ’n spiraalarm of ’n skokgolf deur ’n supernova vorm die atome swaarder molekules en die resultaat is ’n molekulêre wolk. Dit lei tot die vorming van sterre in die wolk, gewoonlik binne ’n tydperk van 10-30 miljoen jaar. Die nuwe ster kan omring wees deur ’n planetêre skyf. Dit is die huidige fase van evolusie in die Orion-newel, met nog sterre wat besig is om te vorm uit die molekulêre wolk. Die jongste en helderste sterre van die newel is waarskynlik jonger as 300 000 jaar en die jongste kan so jonk as 10 000 jaar wees.
Van die inploffende sterre kan besonder massief wees en groot hoeveelhede ioniserende ultravioletstraling uitstraal, soos gesien kan word in die Trapesium. Mettertyd sal die ultravioletlig van die massiewe sterre in die middel van die newel die omringende gas en stof uitwerp in ’n proses wat "fotoverdamping" genoem word. Dié proses is verantwoordelik vir die ontstaan van die binneste holte van die newel, wat ons in staat stel om die sterre naby die kern te sien van die Aarde af. Die grootste van hierdie sterre het ’n kort leeftyd en sal eindelik in supernovas ontwikkel.
Binne sowat 100 000 jaar sal die meeste van die gas en stof uitgewerp wees. Die res sal jong oop sterreswerms vorm – ’n swerm van helder jong sterre omring deur fyn drade van die voormalige wolk. Die Plejades is ’n bekende voorbeeld van so ’n sterreswerm.