Arme ou. Hy save toe maar face. Hy drink toe sy tee en verduidelik dat hy die situasie ten vólle verstaan en Mamma hoef regtig nie om verskoning te vra oor die laggery vir ‘n private grappie nie. Nartjieneus is toe direk daarná vort sonder om die werk-dinge verder te bespreek. Hy het darem nooit ooit daarná na dié insident verwys óf teenoor Mamma daaroor gediskrimineer nie.
Dromerig vra Aubrey of ons kerriekos kan maak, met baie gemmer en knoffel en rissies. Begin sommer nou afskil, ons eet vanaand skaapbredie, met vleis van die Transvaal. En dis nie lam nie. Dis 'n volgroeide skaap en hy het nogal baie vet aan. Aubrey kyk oor Dedda se skouer in die pot. "Wanneer sit Oom water by?" vra hy. Dedda verduidelik half geskok dat mens nie water in 'n bredie gooi nie, dit smoor mooi gaar nadat jy die vleis en speserye verbruin het. Díé metode het Aubrey verstom, veral toe Dedda die deksel toeklak en sê jy kyk nie weer in die pot nie, newwermaaind nie roer nie, gehoor? Dis hoe jy bredie kook. Soveel mense vra na die resep, maar daar is nie een nie. Uie, baie vars knoffel, speserye, en braai van die stukkies skaap. Watter snit? Maakiesaakie, jy kan tjops ook gebruik, soos die Franse Cordon-bleu-kokke.
Haal die deksel af en kyk in die pot. Sien jy, Aubrey, dis gaar. Nou plaas jy jou heel klaargekookte eiers, sommer ‘n dosyn, want ons is baie wat gaan eet - in om die kerrie te absorbeer. Soos jy ook kan sien, die houtlepel gly maklik in, die boontjies is nog bros en die vleis is sag. Ons rasper 'n bietjie suurlemoenskil oor vir ekstra geur en proe dan vir sout. Nou net 'n skraapsel neutmuskaat.
Estelle vat Louise toe so twee jaar gelede vir ‘n 'n besondere samesyn-herdenking en onvergeetlike ondervinding om olifantrugryery te ondervind! Ek en Estelle het vooraf die lokasie besoek net ‘n endjie vanaf Hartebeespoortdam se tonneldeurgang. Die Olifante is glo as kleintjies afkomstig uit die Kruger Nasionale Park. Hulle is eers op 20 jaar volwasse. Volgens die “honeymooners” is hulle is baie goed geleer en reageer op mondelinge opdragte. Een van hul afrigters is dag en nag by hulle. Besoekers, soos Estelle en Louise klim saam met een van hul afrigters op die lêende olifant en hy staan dan op terwyl jy aan die afrigter vashou. Jy ry dan bloots op 'n toer deur die bos. Later stap jy saam met hulle as hulle gaan water drink en kry daarna geleentheid om een te voer. Jy sit letterlik die handvol kos diep binne in sy mond bo-op sy tong. Estelle en Luoise reken mens kom werklik onder die indruk van hierdie bosreuse se intelligensie, hul goeie geaardheid, maar ook van hul reusekrag. Dit bly na so 'n besoek onbegryplik hoe jagters vroëer hierdie diere in hul honderde kon afmaai vir hul tande. ‘n Lekker paar etes het die hele aangeleentheid dan ook lekker gemaak en die slaapplek was glo ook besonder nice. Beste ding van alles is die tweetjies is nou reeds lankal al hulle eerste dekade van saamwees verby. Way to go, girls!