Arthur Gordon het met ’n groot klomp kommer ’n dag lank langs die see gaan sit om sommer net God se teenwoordigheid te ervaar. Vir ure het hy net gesit en die natuur met al sy sintuie ingedrink. Verspeelde tyd, sou ’n mens kon sê. Totdat jy sien wat binne-in hom gebeur het; hoe die stilte sy eie kommer weggestreel het en hoe hy weer opnuut moed gekry het.
Ná sewe ure het Arthur opgestaan, ’n stok geneem en al sy probleme in die sand geskryf. Hy het lank daarna gestaan en kyk en toe omgedraai en sonder om terug te kyk, huis toe geloop. Hy het geweet wanneer die gety inkom, sal die branders elke geskrewe kommer wegspoel … Sy probleme het dalk nie verander nie, maar hý het! Hy het perspektief gekry oor die nietigheid daarvan teen oor die grootheid van sy Here.
Arthur se belewenis sluit aan by die woorde van William Blake: “Wanneer jy die wêreld in ’n sandkorreltjie sien en die hemel in ’n veldblom sien kelk, hou jy die ewigheid in die palm van jou hand.”
Toe dit aand geword het en die son al onder was, het die mense al die siekes en dié wat in die mag van bose geeste was, na Hom toe gebring. Die hele dorp het by die deur van die huis saamgedrom. Hy het baie siekes wat allerhande kwale gehad het, gesond gemaak en baie bose geeste uitgedrywe. Hy het die bose geeste nie toegelaat om te praat nie, omdat hulle geweet het wie Hy is. Die môre vroeg, toe dit nog nag was, het Hy opgestaan en buitentoe gegaan na ŉ eensame plek en daar gebid. Simon en dié wat by hom was, het Hom egter gesoek, en toe hulle Hom kry, sê hulle vir Hom: “Almal soek U.” Maar Hy antwoord hulle: “Laat ons êrens anders heen gaan, na die nabygeleë dorpies toe, sodat Ek daar ook kan preek, want daarvoor het Ek gekom.” Hy het toe gegaan en dwarsdeur Galilea in hulle sinagoges gepreek en bose geeste uitgedrywe. Markus 1:32-39
“Ai, dis erg. Ek kan dink dat dit ongemaklik moet wees. Ek is so bly dat jy na My gekom het. Ek wil jou graag genees. Jy is by die regte adres.”
Uiteraard weet Jesus alles van jou af. Hy is alwetend en alomteenwoordig. Hy doen moeite met jou. Hoor hoe Hy jou by die naam noem, hoe Hy vertel dat Hy bly is dat jy na Hom gekom het.
Tyd saam met sy Vader. Dit was die geheim van Jesus se krag tydens sy aardse bediening. Eerste dinge eerste. Iemand het gesê: hoe besiger jy is, hoe meer tyd saam met die Here. Hierdie tydjie saam wil jou daarmee help.
As ons die gedeelte weer lees, vra jouself af waarom die kerk so min krag het in die wêreld. Sal mense weer na Jesus toe stroom? Hoe is jy daarin ŉ medewerker?
Het jy al in die môre vroeg staan en kyk hoe die son opkom? Het jy in die middel van die dag uitgegaan en gevoel hoe hy op die aarde neerbrand? Hoeveel keer het jy die sonsondergang aanskou? Het jy al opgekyk in die hemel en die ruimtes probeer meet of was jy al so gelukkig om op ’n berg onder die sterre te staan?
‘Die hemel getuig van die mag van God,’ sê Dawid, ‘die uitspansel maak die werk van sy hande bekend. Die een dag gee die berig deur aan die ander en die een nag deel die kennis aan die volgende mee. Sonder spraak en sonder woorde onhoorbaar is hulle stem. Tog gaan daarvan ’n boodskap uit oor die hele wêreld en hulle taal bereik die uithoeke van die aarde’ (Ps 19:2–5).
Die afgelope weke het ’n debat en tweestryd in Suid-Afrika gewoed wat die voorkoms van ’n stryd tussen lig en duisternis gehad het. En plek-plek is dit met groot entoesiasme gevoer.
Die sop het duidelik suur uitgeloop. Zuma het Gordhan gruwelik beledig deur tydens die midtermynbegrotingstoespraak ’n uiltjie te knip, terwyl Gordhan in sy toespraak baie duidelik die vinger in Zuma se oog gesteek het deur te verwys na diegene wat van die staat se geld hul eie probeer maak.
Die openbare druk om die aanklagte teen Gordhan te laat vaar was enorm. Die reaksie op ’n selfoon-petisie was onder meer so groot dat die internet gesukkel het om die volumes te hanteer, selfs ná dit rugbaar geword het dat die aanklagte laat vaar gaan word.
Hoewel baie regsgeleerdes en nie-regeringsorganisasies met ’n stewige juridiese grondslag tot die dispuut toegetree het, het dit op die oog af vir baie mense nie om die suiwer juridiese meriete gegaan nie, maar die ontsettende polities lomp proses, soos ’n aankondiging by ’n nuuskonferensie, wat die land se ekonomie oor die afgrond laat huiwer het. Politieke blaps op blaps is hierna begaan.
En met die wolk van ’n moontlike rommelstatus oor die land se kop, is daar nou ’n groot onverdraagsaamheid teenoor politieke uitsprake en optredes wat enigsins die potensiaal inhou om die pad na rommelstatus te teer.
Zuma, en sy ministers Van Rooyen en Zwane, se hofaansoeke oor die openbare beskermer se verslag oor staatskaping, val in hierdie konteks suiwer binne die raamwerk van die “bose” kant. Onthullings soos dat Van Rooyen voor Nenegate sewe keer by die Guptas gaan besoek aflê het, help ook nie om die persepsie te smoor dat duistere magte aan die werk is, en dat ’n invloedryke deel van die ANC hiermee verband hou nie.
Die oplossing lê ook nie in ’n tweepartystelsel, of de facto-tweepartystelsel soos in die VSA nie. Soos sake nou staan, gaan die Amerikaners binnekort tussen twee kandidate moet kies wat albei erg omstrede is. Ja, tegnies is daar ’n derde, Libertynse, en selfs ’n vierde (’n Groene) keuse. Trouens, dit word aanvaar dat die Libertynse kandidaat loshande die beste van die kandidate is, maar hy sal na verwagting nie meer as vyf persent van die stemme kry nie. Die Amerikaanse kiesers se koppe is tot hul eie nadeel vasgeklem in ’n tweeparty-denkwyse.
Terwyl dit reg is dat die regerende ANC gedruk word om sinvol in belang van die land te regeer, moet die oog daarop gehou word dat dit in ’n demokrasie in die finale stadium handel oor ’n nuwe regering, en met die Suid-Afrikaanse kiesstelsel, waarskynlik ’n koalisie waar daar dan binne die koalisie kragte aan die werk is om ’n skoon regering te verseker.
Hiermee saam speel ’n vrye media ook ’n groot rol – iets wat nie oral ter wêreld sonder meer ’n gegewe is nie. Volgens Verslaggewers Sonder Grense se jongste nuusbrief het die aantal joernaliste wat vanjaar reeds in die uitvoering van hul werk dood is, die 50-kerf bereik. Die meeste, naamlik 12, het in Meksiko omgekom waar ’n hewige dwelmoorlog woed.
Opposisiepartye kan ook nie in die tyd tussen verkiesings op hul louere rus nie. Hulle moet trouens hard werk om by die publiek die vertroue te wek dat hulle ’n beter regering sal vorm as die “goeie faksie” in die regerende party.
Grassie, reg raakgevat, eers die eerste hekkie oorkom en dan die wat dan nou gesien word as die “goeie faksie” wat nog steeds ANC beleid sal uitvoer teen blank, teen Afrikaans asook teen deursigtige landsbestuur vir almal.
Ek breek amper my foon se skerm soos ek die inligting soek oor die Porsche Panamera 4S. Ek lees daar is 324 kW en 550 Nm. My palms begin sweet soos die opwinding my hart vinniger laat klop. Die stemmetjie in my kop sê vir my: “Weet jy hoe is ŉ Porsche met 324 kW?” Een ding van ŉ Porsche: Hulle het nie altyd die meeste krag nie, maar wat hulle met daai krag doen, is asemrowend.
0 – 100 km/h in 4,2 sekondes. Sjoe. 289 km/h. Oooooeeeeeee. Ek troos myself dat die Panamera 4S gelukkig allewielaandrywing het. Toe wag ek vir die dag dat ek die Porsche mag gaan haal. Soos ŉ glimlaggende tiener wat sy meisie se pa vir die eerste keer ontmoet daag ek by Porsche in Johannesburg op. Ek is opgewonde, maar benoud oor die verantwoordelikheid wat saam met die sleutel kom. Ná ons deur die truuks en funksies is vat ek die pad. Ek is eers versigtig en probeer sin maak van die Panamera se proporsies. Dit is nie ŉ klein kar nie, maar hy voel nie groot nie. Die binneruim voel meer soos ŉ kajuit. Alles is vir die bestuurder ergonomies uitgelê. Porsche het verseker dat die passasiers gemaklik en veilig is, maar die fokus lê nie by hulle nie.
Hier moet ek dan byvoeg. Die Porsche is eintlik gevaarlik in die eerste ruk terwyl jy hom leer ken. Die kar is só doeltreffend in wat hy doen dat jy nie agterkom hoe vinnig jy ry nie. As jy nie oplet nie gaan die veiligheidstelsels jou net so ver bring. Ek het met die einste Porsche myself vir die eerste keer in tien jaar bang gery. Ek vra nou nog gereeld vir die passasier om verskoning. Ek is bly my oomblik van “boetie, pasop vir jou!” was in ŉ Porsche. Ek is oortuig dat nie veel ander handelsmerke die draai sou gemaak het nie – maar die Panamera was vas op sy voete en die PASM (Porsche Advance Suspension Management) met die PTM (Porsche Traction Management) het verseker dat ek en my passasier vandag kan terugdink en sê: “Dit was rof.”
Die raakskerm in die kajuit is ook indrukwekkend. ŉ Mens kan sien dat ŉ pasgemaakte skerm gemaak is vir die spasie. Alle stelsels kan deur die raakskerm beheer word en die Bose-klankstelsel verseker dat jy jou musiek kan geniet.