Ronald Reagan (1911-2004) was die 40ste president van die Verenigde State. Maar hy het nie as politikus begin nie. Nadat hy aan die universiteit studeer het, het die jong Amerikaner 'n radiogasheer geword en kommentaar gelewer op sokker. Toe was daar skermtoetse en 'n kontrak met Warner Bros. Teen 1940 het die sjarmante man in 19 films vertolk. Tydens die Tweede Wêreldoorlog was Reagan in militêre diens, maar weens sy miopie het hy nie na die voorkant gekom nie.
En in 1947 was die akteur die hoof van die professionele gilde van filmwerkers. Reagan was aanvanklik lid van die Demokratiese Party, maar in die vyftigerjare het sy sienings meer konserwatief geword. Hy het Republikeinse kandidate begin ondersteun, eers Dwight D. Eisenhower, en daarna Richard Nixon en Barry Goldwater. Konserwatiewe in Kalifornië was onder die indruk van Reagan se optrede en charisma en het hom as goewerneur benoem.
In 1967 word hy staatshoof. En in 1976 het Reagan probeer om 'n kandidaat vir die presidentskap te word, maar in die partyverkiesing verloor hy vir die sittende president Ford. En in 1981 word Ronald Reagan president, terwyl hy in hierdie pos twee termyn bly. Volgens meningspeilings is hy deesdae die gewildste staatshoof in sy hele geskiedenis. Reagan kon die Koue Oorlog vreedsaam beëindig, hy het Amerika in 'n krisis omhels, maar hy het burgers gehelp om in die grootsheid van sy land te glo.
Die Republikeinse Party het self 'n nuwe voorkoms gekry, meer mense het daarvoor begin stem. En die instelling van die presidentskap het verander. Die land se ekonomie, gebou deur Reagan, het 'Reigonomics' genoem. Maar sy belang het toegeneem nadat hy die politieke toneel verlaat het.
Republikeinse leiers kan vandag nie slaag as hulle na Reagan as 'n rolmodel verwys nie. Kom ons probeer beter uitvind watter soort persoon en politikus hy was.
Reagan se buitelandse beleid het niks met die ineenstorting van die USSR te doen gehad nie. Daar word geglo dat Mikhail Gorbatsjof meer verantwoordelik is vir die vreedsame einde van die Koue Oorlog as Reagan. Maar in die 1970's het die Amerikaanse politikus die belangrikste idees geformuleer oor die betrekkinge met die USSR en die Koue Oorlog. Dit was die moeite werd om die Sowjet-ekspansionistiese beleid te bespreek voordat u oor wapenbeheer gedink het. Volgens Reagan was Amerika 'n verantwoordelikheid om vryheid regoor die wêreld te bevorder. Aangesien die USSR nie 'n uitgebreide basis het nie, kon die land wêreldwye krisisse aangevuur om beheer te behou. Reagan het geglo dat die USSR 'n ondoeltreffende ekonomie het en nie met die Verenigde State in terme van tegnologie kon meeding nie. Nadat hy president geword het, het Reagan 'n strategie begin bou van verhoudinge met die belangrikste vyand op grond van hierdie idees. Dit het weerspieël in die opbou van leërmagte, in die ontwikkeling van nuwe mediumraam missiele. Reagan het die USSR sielkundig aangeval en beweer dat die bose ryk op die punt staan ​​om in die vullishoop van die geskiedenis te gaan. Die Strategiese Verdedigingsinisiatief (SDI) het die hoeksteen van sy leerstelling geword. Reagan het nie eens op die beroemde beraad in Reykjavik gesorg nie. Amerika het sterk anti-kommunistiese magte in Afghanistan, Angola, Kambodja ondersteun. Nicaragua. Dit was Reagan wat die kruistog teen die Sowjetunie gelei het. Toe hy in 1987 voor die Brandenburg-hek in Berlyn gaan staan, het die president die Kremlin uitgedaag om die muur af te breek. Dit het twee jaar later gebeur. Lech Walesa, die leier van Pole, het gesê dat sy land die vryheid aan Reagan verskuldig is. Demokrasie het die Koue Oorlog gewen. Reagan self het in sy outobiografie geskryf dat dit 'n stryd van ideologieë was. Die mag van die staat het plek gemaak vir die idees van die primaat van die individu en vryheid.
Die 1980's was 'n dekade van vinnige opeenhoping van fondse wat net die rykes en nie die middelklas bevoordeel het nie. Reagan het 'n verswakte ekonomie geërf. Hoë belastingkoerse het werk en beleggings beperk, wat die regering minder as verwagte inkomste gee. Die President het beslissend ingegryp. Na die Wet op Herwinningsbelasting van 1981 het werkloosheid oor die volgende jare met 45% gedaal. In die 1980's het die verbruikersprysindeks met slegs 17% gestyg en private beleggings met 77%. Die land het gemiddeld 4,6% per jaar gegroei. Elke Amerikaner se werklike inkomste het gestyg. Belastinginvordering het gegroei van 500 miljard in 1980 tot 1 biljoen in 1990. Reagan het oliepryse gedereguleer, wat dit moontlik gemaak het om goedkoop energie te bekom. Hy het die grondslag gelê vir die Amerikaans-Kanadese vryhandelsone en dit later uitgebrei na die hele Noord-Amerika. Die belangrikste is dat daar danksy Reagan individuele aftreerekeninge verskyn het. Nuwe bedrywe het in die bedryf, rekenaars, programme, nuwe kommunikasie en die internet ontstaan. Dit alles het die land se ekonomie bevorder.
Onder Reagan is daar meer staatsamptenare en het die nasionale skuld verdriedubbel. By hierdie president het die binnelandse besteding gestyg. Maar die uitgawes aan onderwys, medisyne, sosiale programme en voedsel is verdubbel. Maar federale besteding aan plaaslike ontwikkeling, handel en huislenings het met 22% gedaal. Die aantal amptenare het met 5% gedaal. Die getal van die weermag het weliswaar aansienlik toegeneem. Die jaarlikse federale begrotingstekort het van 6,3% in 1983 tot 2,9% in 1989 gedaal. En die groei van die nasionale skuld drievoudig is te wyte aan besteding aan verdediging. In die laaste begroting van president Carter het Amerika 160 miljard aan hierdie item bestee, en in 1988 reeds 304 miljard. Tydens sy ampstermyn het Reagan altesaam $ 1,720 miljard in die leër belê. Hy het die besteding van hierdie aard as noodsaaklik beskou. Die kabinet van ministers dring daarop aan om militêre uitgawes te besnoei. Reagan het geantwoord dat hy die hoof van die land en die opperbevelvoerder van sy leër was. Sy belangrikste verantwoordelikheid is die veiligheid van die Verenigde State. As dit nie daar is nie, is sosiale programme nie nodig nie. Was die wêreld hierdie geld op die planeet werd? Die meeste Amerikaners keur Reagan se benadering, wat die oorlog aan die onderhandelingstafel gewen het, nie op die slagveld nie, goed. As ons kyk na die ekonomiese prestasie van alle na-oorlogse presidente, is Reagan die eerste plek. Hy het die ongelukkigheidsindeks verlaag (gebaseer op inflasie en werkloosheid). Die 1980's kan beskou word as die beste dekade in die Amerikaanse geskiedenis.
Reagan het nie aandag gegee aan die probleme van Afro-Amerikaners nie. Die swart joernalis Joseph Perkins het bereken dat die Afro-Amerikaanse werkloosheid van 19,5% in 1983 tot 11,4% in 1989 gedaal het. Die inkomste uit swart besighede het gedurende hierdie periode met 'n derde gestyg. Die Afro-Amerikaanse middelklas het self onder Reagan van 3,6 miljoen tot 4,8 miljoen uitgebrei. Reële kontantinkomste aangepas vir inflasie het met 12% gestyg. En onder Obama het hulle van 2010 tot 2013 met 2,2% gedaal. In die 1970's het Reagan 'n paar van sy kollegas versoek om die party te verlaat om swart kiesers na die party te lok. In 1977 verklaar die politikus dat die party aandag gee aan alle burgers, en nie aan sy groepe of blokke nie. Onmiddellik nadat hy die verkiesing in 1980 gewen het, het Reagan bevestig dat hy gereed was om die regte van swartes te beskerm en te verdedig in elke program wat hy voorgestel het.
Reagan was een van die gewildste presidente in die land se geskiedenis. Dit is waar dat hy twee dekades nadat Reagan die amp verlaat het, steeds gewild is. Volgens peilings is hy onder alle presidente na die oorlog ook tweede op John F. Kennedy en Bill Clinton. Die gemiddelde raming van steun gedurende die agt jaar van sy bewind was egter slegs 52,8%. Dit laat hom nie net Kennedy en Clinton agter nie, maar ook Eisenhower, Johnson en Bush Sr. Tydens Reagan se bewind het sy gradering gestyg (na die poging tot moord in 1981). Dus, in 1982, toe werkloosheid tot 10% gestyg het, is die president deur slegs 35% van die Amerikaners ondersteun. Te midde van die Iran-Contra-skandaal wou 'n derde van die Amerikaners hê Reagan moet bedank. En net ná die nuus in 1994 oor die siekte by die voormalige president in Alzheimer, het sy gewildheid begin toeneem.
Reagan sny belasting. Radikale belastinghervormings was een van die gewaagdste stappe wat 'n politikus in die ekonomie van die land geneem het. Hy het belasting vir die rykste Amerikaners van 70% tot 50% verlaag, belastingvakansies vir korporasies en die oliebedryf ingestel en die las op klein sakelui verlig. Die volgende jaar het die ekonomie in 'n resessie gevloei, en die federale begrotingstekort het buite beheer geraak. Toe moes Reagan belasting verhoog. In 1982 het die grootste belastingtydperk in die land se geskiedenis toegeneem. Uiteindelik het Reagan elke jaar sy federale belasting verhoog (behalwe die eerste en die laaste). In 1986 was daar die grootste styging in korporatiewe belasting in die geskiedenis van die land, en in 1983 was daar 'n beduidende toename in aftrekkings vir betaalstaat. Dit het gehelp om die sosiale sekerheid te handhaaf. En hoewel welgestelde Amerikaners oor die algemeen baat gevind het by die belastingbeleid van Reagan, betaal bloukraagwerkers meer.
Reagan het 'n aggressiewe, militante buitelandse beleid gevoer. En hoewel Reagan die militêre begroting verhoog het deur die leër te vergroot, het hy in die Koue Oorlog verkies om op te tree in onderhandelinge met Gorbatsjof, eerder as wapens. Vier dae na die val van die Berlynse Muur, beskou 43% van die Amerikaners dit as 'n kredietwaardigheid aan die Sowjet-leier, en slegs 14% aan hul president. Met die uitsondering van die bombardement op Libië in 1986, het Reagan nie militêre middele gebruik om terrorisme in die Midde-Ooste te bekamp nie. Hy het gemeen dat die verdagtes van terrorisme eers deur burgerlike howe aangekla moet word om hulle van legitimiteit te ontneem. En in 1988 het Reagan die VN-konvensie onderteken wat die gebruik van marteling onder geen omstandighede uitsluit nie.
Reagan het 'n ikoon van konserwatisme geword. Die plek van die politikus in die kultuur van die 1980's, as die belangrikste konserwatiewe, is oordrewe en simbolies. En selfs as Reagan in 1983 'n boek gepubliseer het oor hoe hy ywerig teen aborsie gekant was, maar in die laat 1960's, as goewerneur van Kalifornië, kon hulle dit doen. Die politikus het nooit probeer om die verbod grondwetlik uit te voer nie. Hy het die vreemde praktyk neergelê om telefonies te praat teen aborsie eerder as byeenkomste. Die politikus het gebed in openbare skole bepleit, maar het nooit voorgestel om die probleem op wetgewende vlak op te los nie.
Reagan het nooit met terroriste onderhandel nie. Die Reagan-administrasie het verskeie kere met die gyselaars beding, nie net met opregte terroriste nie, maar ook met Iranse mullahs en ayatollahs.
Kyk die video: The Ronald Reagan Mic Drop Moment At The 1984 Debate. NBC News (Junie 2022).
Ek deel heeltemal jou mening. Ek hou van jou idee. Ek stel voor om uit te neem vir die algemene bespreking.