American Airways - Travel 360 Network
December 25, 2008 April 10, 2019 Aimee
Categories: Airline TicketsTags: airways, american Ek’s baie agter met Afrikaanse fiksie hierdie jaar. Toe doen ek ‘n lui ding en vra al die Afrikaanse joernaliste wat met boeke te doen het om hulle aanbevelings te gee sodat ek my krismislysie kan klaar skryf.
Skrywerjoernalis van Seepunt en outeur van die bundel Binnekring Van Spookasems.
Kamphoer, deur Francois Smith, is een van die beste boeke wat ek in Afrikaans die afgelope paar jaar gelees het. Myns insiens is dit is selfs beter as van die top internasionale Engelse literêre werke wat ek die onlangse dekade onder oë gehad het.
Dis ‘n verskriklike storie oor verkragting, verlies, oorlog, en wat dit is om ŉ weerlose mens en brose vrou in hierdie ongure omstandighede te wees. Een wat deur geweld, emosioneel en fisies, platgeslaan is, maar weer kon opstaan.
Hoe kan ŉ man dit skryf? Hoe kan ŉ man homself in die hart van ŉ vrou plaas? Maklik (en dis ŉ woord wat hier met wrang ironie gebruik word). Francois Smith skryf (as ŉ Afrikaanse man) met ŉ soveel deernis en patos oor ŉ vrou wat barbaars behandel is deur mans, omdat sy eie vrou (in die regte lewe) vermoor is.
Ek wil nie veel meer vertel nie, gaan lees die boek self, maar dis ŉ werk wat nog oor ŉ honderd jaar by ons breekbare menswees, en ons eie sin vir wat reg en verkeer is gaan aanklank vind. Ja, die lewe is hel, en die letterkunde laat ons opkyk na die hemel. Soos hier.
Profiel- en rubriekskrywer van Die Burger
Die magnificent Kaar deur Marlene van Niekerk en Antjie Krog se Mede-Wete.
Ek is inhoudsbestuurder van LitNet en hanteer ook dié webwerf se boekresensies. Dis heerlik en ook frustrerend – mens is geneig om die splinternuwe boeke na die resensente te jaag en dan eerste omtrent die boek te lees as wat mens noodwendig die kans kry om die boek self te lees.
Die twee Afrikaanse boeke van 2014 wat ek nog nie gelees het nie maar wat uitstaan as die moet-lees-boeke van die jaar is Kamphoer deur Francois Smith en Buys deur Willem Anker. Dié twee boeke lê reg vir my om oor die Kerstyd te lees. Die twee boeke wat ek egter wel vanjaar gelees het en ‘n groot indruk op my gemaak het was Winelands, wealth and work, saamgestel deur Kees van der Waal en Donker spoor deur Martin Steyn.
Winelands, wealth and work (UKZN Press): Dié (niefiksie) boek handel oor omstandighede in die wynlande, vertel die narratiewe van plaaswerker en boer, handel oor die tydsame geweld van eeuelange armoede, maar deel ook verhale van hoop. Hier is ‘n onderhoud met die samesteller: http://www.litnet.co.za/Article/onderhoud-winelands-wealth-and-work-transformations-in-the-dwars-river-valley-stellenbos
Redakteur van Taalgenoot en Hoezit!
Ek het twee Afrikaanse boeke wat vanjaar vir my uitstaan.
1000 Stories oor Johannesburg: ‘n Stadsroman deur Harry Kalmer (Queillerie)
Die boek is enduit boeiend, ‘n liefdesbrief aan Johannesburg wat ‘n mens inspireer om weg te sink in sy verhale en geskiedenis, goed of sleg. Kalmer se woorde leef, en die boek se trefkrag, vir my, lê veral in die emosies en gewaarwordinge wat die aanwakker. Dit is ‘n absolute gunsteling.
Binnekring van Spookasems: stories oor die lewe – Herman Lategan, saamgetel deur Amanda Botha (Jonathan Ball). Sjoe, ek het nie woorde vir hierdie boek nie. Ek ween elke keer as ek dit oopmaak om nog ‘n stukkie te lees – en nie noodwendig van hartseer nie.
Herman is ‘n fyn waarnemer van die menslike kondisie, ‘n kampioen vir die randfigure en sy gebruik en verstaan van Afrikaans is so mooi dat ek sommer depressief raak oor my eie vermoëns. Dit is ‘n wonderlike boek.
Assistentredakteur van Landbouweekblad, en boekeredakteur van Rapport in Weekliks
Roman: Kamphoer van Francois Smith. Dit was ook ’n groot jaar vir die Afrikaanse digkuns: Breyten Breytenbach se Vyf-en-veertig skemeraandsange en Antjie Krog se Mede-wete is van die sterkste digbundels wat verskyn het.
Ná Valsrivier van Dominique Botha in 2013, een van die sterkste debuutromans van die afgelope dekade, het niemand kon dink nog ’n sterk debuut sou so gou daarop volg nie. Dit het wel gebeur: Francois Smith se Kamphoer. Dis ’n sensitiewe boek, oor ’n sensitiewe onderwerp. Smith se boek neem ’n geskiedkundige gegewe, Susan Nell se wrede verkragting in ’n konsentrasiekamp gedurende die Anglo-Boereoorlog. Die meesleurende beskrywing van die Vrystaatse landskap bevestig net dat van die land se grootste skrywers wortels hier het.
Vryskutskrywer – kuns, kultuur en wyn
My stem is vir Nagmusiek van Stephanus Muller.
‘n Merkwaardige publikasie. Nie net ‘n huldeblyk aan Arnold van Wyk en sy musiek nie, ‘n ordening van sy oeuvre en beligting daarvan, maar ‘n tour de force wat betref metafiksie. Die problematiek van biografie driftig verbeel en verwoord, maar veral ‘n werk wat gelees wil word. Waarna jy smag om Van Wyk se musiek te hoor.
Adjunkredakteur: Books LIVE
Tussen boeke het ek heeltyd teruggekeer na die digbundel Solank verlange die sweep swaai deur Danie Marais. Iets omtrent die pretensielose eerlikheid en absolute toeganklikheid van sy verse het my keer op keer getref. Ook, diegene aan wie ek van dié verse voorgelê het, het saamgestem: Marais ontknoop ‘n spesifieke, onpeilbare emosie.
Aanbieder en vervaardiger: Skrywers en Boeke by RSG
Woensdagaande tussen 20h00 en 21h00 op RSG, 100 tot 104 FM – of luister aanlyn
Hoewel Valsrivier rondom die einde van 2013 gepubliseer is, het ek dit eers vroeg in 2014 gelees. Wat ŉ wonderlike boek! Ek het – soos alle boekwurms – ŉ “afsnypunt” in ŉ boek. Voor ek by daardie punt kom, moet ŉ skrywer my intrek, anders wil ek nie verder lees nie. So many books, so little time…) Gewoonlik is dit 10 bladsye, dalk 20 as ek goeie goed oor die boek gehoor/gelees het. Maar Dominique Botha het my aandag teen die helfte van bladsy een al ten volle gehad. Dit was ŉ kombinasie van die atmosfeer wat sy in die eerste paar paragrawe van kinderdialoog geskep het, en ragfyn woordspel, soos in die volgende sin: “Snags fladder die motte met bleek vlerkies teen die kartondeksel en lê stringe eiers soos snoere hekelkraletjies.” Soos ŉ honger leser het ek agter elke goedgekose woord aan gelees terwyl Valsrivier se mense soos familie geword het. Die boek verdien beslis elke prys wat dit verower het.
Dan wil ek ook noem dat ek vanjaar uitgeboul was met die gehalte van Afrikaanse misdaadfiksie. Afrikaanse uitgewers soos LAPA en die NB-groep kan hulself gerus op die skouer klop met die oes van skrywers wat in hierdie genres publiseer. Dis lankal nie net meer Deon Meyer en Chris Karsten wat naelbyt-speurverhale kan skryf nie. Ek kan ŉ hele paar boeke aanbeveel: Sondeboek (Irma Venter) Kopskoot (Rudi van Rensburg), Dubbelspel (Wilna Adriaanse), Die 13e kaart (Madeleine Rust), Donker Spoor (Martin Steyn) en Waar boosheid broei (Peet Venter). Al hierdie skrywers ken hul werk, en kan kers vashou by talle internasionale misdaadskrywers.
Herskrywer by Huisgenoot, YOU en DRUM en Huisgenoot-boekeredakteur
Dis swaar om net een boek te noem, want dit voel soos om een van jou kinders uit te sonder as jou witbroodjie. Maar laat dit dan Ester deur Kerneels Breytenbach wees. Dis ‘n lieflike liefdesverhaal vermeng met spioenasie, seks en stoomlokomotiewe. Dié Ester is so warm sy kan treinspore laat smelt…
Reading Antjie Krog’s latest volume of poetry translated into English, Synapse (Mede-wete in Afrikaans), I was faced with an old personal dilemma: How much hard work is too much in order to reach that moment where meaning and aesthetic pleasure reveal themselves to you as a poetry reader? I don’t have an adequate answer. Perhaps everyone’s threshold is different anyway. In the end all you have is your very individual frame of reference.
The Yard continues with poems which grapple with morality and reconciliation.The idea of interconnectedness is challenged in hold your ear to the tear in the skin of my country where already the format of the poem signals separate spheres of understanding the concept of forgiveness. The words of the speaker of the first section, Cynthia Ngewu, who testified in front of the Truth and Reconciliation Commission about the murder of her son, one of the Gugulethu Seven, cascade onto the page like a waterfall. The neat couplets which follow represent an ordered attempt to understand the motives and worldviews of the officer who was involved in the killing. In the end, we are told, “it was futile to try to weave interconnectedness into / the concrete bunker that lives inside Mr Barnard’s whiteness”.
Apart from a handful of exceptions, especially the Lament on the death of Mandela, the latter part of the volume, specifically the obfuscated Four Efforts in Linguistic Synapse Tracing left me baffled. The tightness and clarity of the preceding poems dissolved in musings where it became more and more difficult to follow the poet on her journey. The academic in me insisted I persevere and come to grips with the pieces, but the Sunday morning reader just wanted to return to the earlier poems in the collection or open another book.
Reading this well-known American comedienne and actress’s “middle-of-the-road” autobiography is like being on a road trip with someone who is so much fun you can’t believe your luck. But it’s a longish road trip and every now and again you think you wonder if you can keep up the merriment. Then she says something so random, so funny and so oddly wisely that you think “What a lucky one I am to be on a road trip with Amy Poehler!”
If you’re a fan of Poehler’s wild improv, mad-cap comedy, her down-to-earth bordering-on-brassy personality, you’ll love Yes Please.
If you don’t know who she is, you’ll probably still like it. It’s nothing if not entertaining.
Poehler is self-deprecating, can laugh at herself and the world, and is not afraid to be vulnerable. Also, the book’s full of fascinating behind-the-scenes bits about famous people.
Although easy to read, Adultery leaves you wanting a little more. A depressed but happily married successful and rather self-indulgent Swiss journalist seeks just that, seeing herself as lonely in a rich and rewarding life. In aiming for more, she stands to take down those she loves. When she meets an old beau, who is now a successful politician, and embarks on a delusional and disillusioning quest for a love, you wonder if her men are right when they tell her she needs a therapist for her depression.
Confusing lust and aggressive sex with what she perceives as romantic love, she undergoes an epiphany while paragliding above Interlaken and finds all is right with her world, husband and children.
If Coehlo’s life remains the primary source of inspiration for his books,I am somewhat at a lost where this fits in.