November | 2020 | Tannie Frannie
Vir Letty-Ann en Kameel, want hulle het gevra
3 k outydse hawermout (Jungle Oats behoort goed te werk)
1 + 1/4 k melk
1 blikkie perskeskyfies, gedreineer en opgekap
1 k vars/bevrore bloubessies
1/3 k grofgekapte okkerneute
Meng hawermout, bruinsuiker, bakpoeier en sout.
Klits die eiers, melk, olie en vanielje en voeg by die droë bestanddele. Meng en laat 5 minute lank staan.
Roer die vrugte by.
Plaas in 'n gesmeerde vuurvaste bak en strooi die neute oor.
Bak sonder deksel @ 180 grade vir 35-40 minute, hou dop dat dit nie brand nie.
Bedien met melk (en bietjie suiker) indien verkies.
Amerikaanse cuisine is 'n eienaardige kreatuur waaraan ek nie eintlik vat kan kry nie (al sou die vetrolle wat ek in 'n jaar hier bygekry het, dalk anders getuig). P se ma het die heerlikste gebakte ham en kapokaartappels gemaak en Tomato Pie Café se "Fall Salad" is 'n salige konkoksie, maar oor die algemeen smaak Amerikaanse kos nie rêrig vir my lekker nie. Bygesê: ek is nou nie juis 'n goeie proefkonyn nie, want ek hou nie van pasta en pizza nie (gee my goeie ou boerekos!), en "spicy" is myns insiens 'n ander woord vir selfhaat.
Die Britte het 'n gesegde wat hulle uit Shakespeare aangepas het : "Gilding the lily" = om iets wat reeds goed/mooi is, onnodig te versier. Amerikaners is meesters in hierdie kuns! Niks het net een geur nie – gaan stap maar in Bath and Body Works rond en lees 'n bietjie: Vanilla & Patchouli; Rose Water & Ivy; Eucalyptus & Tea; Lemon, Citrus & Bergamot. Mens raak al te maklik deur hierdie speletjie meegevoer – toe ek byvoorbeeld die fynskrif van my gunstelinggeur, Champagne Toast, lees, kom ek agter dit bestaan uit Bubbly Champagne, Sparkling Berries & Juicy Tangerine en in plaas daarvan dat dit my olfaktoriese sintuig vir ewig konfoes, ruik dit vir my heerlik…
So leer V&P se oulike buurvrou oorkant die straat my in 2013 op my eerste besoek van Baked Oatmeal. Nou-die-dag het sy weer vir my 'n yslike porsie present gegee, waarvan ek vanoggend omtrent een-derde ewe plegtig op Thanksgiving-oggend verorber het. Dit bevat outydse hawermout (sy is adamant: not instant), bruinsuiker, sout, bakpoeier, eiers, melk, kookolie, vanielje, vrugte en neute en word in die oond gebak. Hoe weet ek so presies wat alles daarin is? Omdat sy vir my die resep neergeskryf het en ek gaan hopelik nog my kleinkinders daaraan onderwerp…
My skoonseun is lief daarvoor om elke wens van my dogter (en van my!) te vervul. Tien jaar gelede was Midnight een so 'n wens.
Die gemmerkat Diesel was reeds deel van hulle gesin en dié het besluit dat P die wonderlikste oubaas op aarde was. V wou graag haar eie katjie hê en eendag het P by die huis gekom: "I've found your cat – come take a look!" Die twee het afgesit na die Animal Shelter, waar Midnight in 'n hokkie gesit het. The rest is history.
Midnight is 'n klein katjie, meer swart wolle as enigiets anders, met die mooiste katoë – groot, blink juwele in haar swart gesiggie.
Sy is pragtig en sy weet dit, daarom kies sy haar agtergrond met flair.
So fyntjies en mooi as wat hierdie kat is, net so wreedaardig en bloeddorstig is sy. In die dae toe sy nog permanent 'n buitekat was, het sy vir haar nooi presente aangedra: talle voëls, muise, 'n eekhoring, 'n hasie en 'n mol… Nou-die-dag was sy letterlik vyf minute buite, toe kom sy die trap opgedraf… Nie eens die lekkernytjie waarmee ons haar probeer lok het, kon haar aandag aftrek nie.
So dodelik as wat sy as jagter is en so hatig as wat sy op enige hond is, so liefderik is sy met haar huismense. Sy "groom" ons graag: klim op die stoel se rugleuning, hou mens se kop liggies vas en byt en lek ons hare, sodat ons mooi netjies kan lyk. Sy spin hard en met oorgawe – soos wat sy vaak word, kom die geluidjie met rukke en stote, totdat dit heeltemal stil raak en daar net die wonderlike warmte is van 'n kat op mens se skoot.
In die oomblik – VSA24
20 Vrydag Nov 2020
"Bea says that the art of reading is slowly dying, that it's an intimate ritual, that a book is a mirror that offers us only what we already carry inside us, that when we read, we do it with all our heart and mind, and great readers are becoming more scarce by the day." – uit The Shadow of the Wind deur Carlos Ruiz Zafón, uit die Spaans vertaal deur Lucia Graves
Maandag=Wasdag no 34
14 Saterdag Nov 2020
Scrapy nooi ons om oor musiek te skryf.
My tyd hier in die VSA is deurdrenk van blomme en gospelmusiek.
In my kinders se gemeente speel die predikant soms kitaar en sy kosbare vrou dra die gemeentesang met haar spel op die klawerbord. Sy het 'n ligte sopraanstem en die manier waarop sy deur haar sang en musiek aanbid, is iets besonders. Daar sing ons stemmige gospelliedjies en tradisionele liedere uit 'n blou hardebandboek, soms is daar selfs melodieë wat aan my bekend is, al kan ek nooit op daardie oomblik die Afrikaanse woorde onthou nie.
Donderdagmiddae om twaalfuur is daar 'n spesiale byeenkoms, die "Houseparents' Church", in 'n kerk naby die kampus. Daar sing 'n jongman gospelliedjies met kitaarbegeleiding: hy gooi sy kop agteroor en maak sy oë toe in eenvoudige, opregte vervoering.
Die stilte hier in hulle huis wanneer my kinders op kampus werk, verdryf ek met 'n plaaslike radiostasie wat ligte geestelike liedjies speel. Dis eenvoudige melodieë met voorspelbare akkoorde. Daar is allerlei stemme, maar as Mark Hall van Casting Crowns of Zach Williams sing, ruk hulle opregtheid my elke keer tot stilstand.
Soms luister ek na klassieke kerkmusiek, in Glomedia-programme wat ons predikant en orrelis spesiaal gedurende die grendeltyd geskep het. Dan besef ek weer dat daar niks is wat 'n tradisionele orrel kan oortref nie (mits die persoon wat speel 'n meester is!) en dat orrel en trompet 'n hemelse kombinasie kan wees.
Vanaand het ek gaan terugluister na die Rebusfonteinkonserte wat die Towerinne in die middel van 2019 vir mekaar opgevoer het. Dit was 'n fees.