Laat my dus toe om ten slotte in enkele metafore - iets gewilds in hedendaagse filosofiese kringe - my aangetrokkenheid tot hierdie metode te verduidelik. Vooraf egter eers die volgende herinnering: Die Afrikaanse woord "filosofie" (van die Latyn philosophia) beteken letterlik 'n liefde of begeerte na wysheid. Die woord "wysbegeerte" gee die oorspronklike betekenis dus duideliker weer. Dit herinner 'n mens daaraan dat filosofie - sy geskiedenis en die beskrywing daarvan ingesluit - nooit méér as 'n begeerte kan wees en bly nie. Dit geld ook vir 'n Christelike benadering tot hierdie vak en vir die opdiep van die wysgerige grondslae onderliggend aan elke ander vakgebied. Augustinus het dit al besef toe hy geskryf het dat die eerste, tweede en derde vereiste vir 'n philosophia christiana humilitas nederigheid (of beskeidenheid) is.
Soos met 'n wyehoeklens bied die metode 'n breë visie op die Westerse wetenskaplike denkgeskiedenis: Kosmoskopies ondersoek dit hoe bepaalde tipes denksisteme die ontiese strukture van die kosmos beskou het; nomologies lê dit die talle strydende normatiewe denkstrominge bloot.
Soos 'n padkaart vroeër en 'n GPS vandag 'n mens oriënteer, sodat jy nie verdwaal nie, só help hierdie metode ook die filosofiestudent en beroepsfilosoof om nie in 'n 2500 jaar lange en ingewikkelde geskiedenis totaal koers te verloor nie.
Die metode is verder - soos 'n x-straal apparaat - deurdringend. Dit ontbloot die verborge "skelet" van 'n filosofie wat die uiterlike "lyf" daarvan staande hou.
Ten slotte sou 'n mens die beeld van 'n periskoop daarop kon toepas, omdat dit nie bloot op die feilbare, menslik-redelike insigte staatmaak nie, maar ten diepste aan God se onfeilbare drieërlei openbaring georiënteerd is. Dit is in staat - ook al bly dit hoe gebrekkig - om periskopies bokant die stormagtige, koerslose, sekulêre en sintetiese Christelike teorieë uit te kyk. Daarom mag 'n mens dit ook 'n profundoskoop noem: dit is heel eenvoudig maar terselfdertyd baie diepsinnig.