In 'n trio van studies ondersoek onderwys kundiges die relatief nuwe verskynsel van onderwysers wat hul bedankingsbriewe aanlyn plaas. Die bevindings dui op 'n nasionale fokus op gestandaardiseerde toetse, geskrewe kurrikulums, en strawwe onderwyser-evalueringstelsels frustreer en ontmoedig opvoeders op alle graad- en ondervinding vlakke.
In die VSA kos onderwyseromset meer as $ 2.2 miljard per jaar en verminder studenteprestasie soos gemeet deur lees- en wiskunde toets tellings.
"Ek het nie gevoel ek het my werk verlaat nie. Ek het toe gevoel en voel nou dat my werk my verlaat het. "
"Die redes waarom onderwysers die beroep verlaat, het min te doen met die redes wat die meeste onderwysers hervormers, soos betaal- of studentegedrag, aanbeveel," sê Alyssa Hadley Dunn, assistent professor in onderwyseropleiding aan die Michigan State University.
"Inteendeel, onderwysers verlaat hoofsaaklik omdat onderdrukkende beleide en praktyke hul werksomstandighede en oortuigings rakende hulself en onderwys beïnvloed."
'N Voorbeeld hiervan is die openlike bedankingsbrief van die hoofskoolonderwyser, Suzi Sluyter, wat in Boston verskyn het Die Washington Post blog:
"In hierdie ontstellende era van toetsing en data-insameling in die openbare skole, skryf sy gedeeltelik:" Ek het my loopbaan getransformeer tot 'n werk wat nie meer my begrip van hoe kinders leer en wat 'n onderwyser in 'n klaskamer om 'n gesonde, veilige, ontwikkelingsgerigte omgewing vir leer vir elkeen van ons kinders te bou.
"Ek het nie gevoel ek het my werk verlaat nie. Ek het toe gevoel en voel nou dat my werk my verlaat het. Dit is met diepe liefde en 'n gebroke hart wat ek hierdie brief skryf, "skryf Sluyter, wat vir meer as 25 jaar geleer het.
Sulke gevoelens van verlating was algemeen in die bedankingsbriewe, navorsers skryf in een van die studies wat in die joernaal gepubliseer is Linguistiek en Opvoedkunde.
Die tweede studie, gepubliseer in Onderrig en Onderwysersopleiding, stel voor dat opvoeders 'n stem in die openbare sfeer kry wat hulle nie voorheen gehad het nie. "Al die onderwysers se bedankingsbriewe en hul latere onderhoude [met navorsers] het getuig van die gebrek aan stem en agentskap wat onderwysers in beleidsvorming en implementering gevoel het," sê die studie.
Administrateurs moet onderwysers toelaat om in die ontwikkeling van kurrikulum- en opvoedkundige beleide betrokke te raak, sodat hulle nie voel dat hulle geen ander keuse het as om te bedank nie (en dit dan publieklik te verklaar) om hul stemme te hoor, sê Dunn.
Die openbare bedankingsbriewe bestry die "onderwyser-blame game" en die algemeenste verhaal van die "slegte" onderwyser, die derde studie, gepubliseer in Onderwysers Kollege Rekord, stel voor. Hierdie algemene eise waarin onderwysers skuldig bevind word aan skool- en maatskaplike mislukkings word deur konserwatiewe onderwyshervormers gebruik om aanspreeklikheidsmaatreëls te bevorder om onderwysers te evalueer, sê Dunn.
Maar die bedankingsbriewe, eerder as om opvoeders as oninteressant en lui te skilder, illustreer hul intense emosie. "Die briewe is met spyt gevul en met 'n oorkoepelende persoonlike en professionele toewyding aan die beste behoeftes van die kinders," sê die studie.
Uiteindelik moet beleidmakers onderwysers se getuienisse in ag neem en 'n skuif wegbeweeg van pogings om die openbare onderwys te bemark, te kapitaliseer, te prikkel en privatiseer ten einde te doen wat die beste is vir kinders, nie op die spel nie, "sê Dunn.
"As sulke bewegings ontbreek, sal onderwysers se werksomstandighede, en dus studente se leeromstandighede, waarskynlik in die gedrang kom."