Sy plaas jou net waar sy jou wil hê met ‘n towerstaf van woorde. Jy ervaar alles, proe alles, ruik alles en kom verfris terug. Die groot wonder hiervan is die min woorde……dit slaan my nou nog dronk. Ek lees die gedigte oor en oor en verwonder my aan die kuns hiervan.
Dit leer ‘n mens om regtig te dink voor jy praat – wat ‘n mooi beginsel – jy kan met minder woorde meer akkuraat wees as jy dink oor wat jy wil sê. Hierdie is ‘n meesterstuk wat niemand moet misloop nie!
Ek lees dit – en dan is ek dáár! In my geestesoog sien ek die pad krul en kronkel deur die Botswana-savanna, sien ek die magtige donderwolke saampak …….. Maar ek beleef ook die “wordless line” van die haiku: ek sien hoe buig die grassade in die wind, ek hoor hoe tjirp die voëls in die bome, ek sien hoe die duiker vervaard wegspring as hy vir my skrik, ek ruik die soet geur van doringboombloeisels in die wind, ek voel die klamheid in die lug voor die naderende donderstorm …………
Tot groot hulp vir die leser is Anthea se kort aantekeninge aan die einde van elke gediggie: iets oor die gebeure of die plek of die dier ter sprake. Dit help jou geweldig baie om die prentjie volledig te maak.