Die mees ongewone wapenstilstand - Inligting - 2022
Die mees ongewone wapenstilstand
As oorlog woed, verloor mense gewoonlik vriende. Sommige van hulle blyk baie ongewoon te wees en word veroorsaak deur vreemde, ongewone gebeure vir die oorlog.
Serenade deur Franse en Duitse soldate. In die geskiedenis van die Eerste Wêreldoorlog was daar 'n taamlik ongewone en bekende skietstilstand - die Kersfees. Op hierdie wonderlike oomblik het die soldate hul arms neergelê en 'n groot vakansiedag saam met die vyand in niemand se land gevier en die loopgrawe verlaat nie. Maar hierdie verhaal het 'n voorganger gehad, tydens die Frans-Pruisiese oorlog van 1870 het daar ook 'n ongewone wapenstilstand plaasgevind. Nie ver van Parys af op Kersdag het die voorste linie verbygegaan nie, die Franse aan die een kant en die Duitsers aan die ander kant in die loopgrawe. Die hele nag het die kante die grond gegrawe en artillerievlieë uitgeruil. Skielik het 'n jong Franse soldaat sonder wapens uit sy sloot opgestaan ​​en die beroemde Kerslied "O Hole Night" in sy eie taal gesing. Die partye het opgehou vuur en begin luister na die eksentrieke. Maar sodra hy klaar was met die serenade, klim 'n Duitse soldaat uit sy sloot en sing Martin Luther se Kersliedere, "From Heaven Above To Earth I Come." Die oomblik het so emosioneel geword dat die geveg vir 'n hele dag ter ere van Kersfees gestop het. En die soldate het waarskynlik die vraag gevra: 'Waarom maak mense mekaar dood, in plaas van om liedjies te sing?'
Kersete vir Duitse en Amerikaanse soldate. Die Ardennes-operasie het een van die bloedigste veldtogte vir die Amerikaanse leër in die Tweede Wêreldoorlog geword. Met dit in gedagte, is dit moeilik om die stryd aan 'n geseënde Kersfees te bind. Nietemin, selfs in hierdie vleesmeul, was daar 'n plek vir die manifestasie van vriendskap en kameraderie tussen onversoenbare teenstanders. Danksy een Duitse vrou, Elizabeth Vinken, was dit moontlik om die twee partye 'n rukkie te versoen. Op die vooraand van Kersfees het die vrou saam met haar 12-jarige seun Fritz drie Amerikaanse soldate gaan haal wat op pad was in 'n bos teen die helling van die Ardennes. Elizabeth het hulle na haar geneem op voorwaarde dat hulle nie wapens in die huis vervoer het nie. Na 'n geruime tyd klop nog vier Duitse soldate, wat ook asiel soek, aan die deur. Danksy die uithouvermoë van die gasvrou kon hierdie gaste hul wapens buite laat. Die vrou het 'n soort belofte geword van die Kersfeesstilstand. Verbasend genoeg het beide kante mekaar nie net doodgemaak nie, maar ook 'n feestelike ete aan dieselfde tafel gedeel. Die gewonde is ook nie geïgnoreer nie. Die volgende dag het die Duitsers beleefd afskeid geneem van hul onbewuste metgeselle, maar hulle het nie die vyande 'n kompas en instruksies gegee om na hul eenhede te kom nie.
Russe en Duitsers teen wolwe. Terwyl Russiese en Duitse soldate mekaar op die velde van die Eerste Wêreldoorlog doodmaak, het 'n nuwe mag ontstaan. Groot en woes wolwe het sy geword. Grootskaalse vyandelikhede het hul habitat verwoes en natuurlike voedsel verminder. Toe het roofdiere op soek na voedsel desperaat geword en mense se bevolkings en vee nader. Die hongersnood het die wolwe gedwing om selfs soldate aan te val wat posisies patrolleer of selfs net in loopgrawe te sit. Aanvanklik het die Russe en die Duitsers alleen op die wolwe geveg. Hulle het op die diere geskiet, hulle vergiftig, granate in die kudde gegooi. Maar dit alles het nie gewerk nie - na die dood van een groep wolwe het dit gelyk of die volgende een nêrens verskyn nie. Uiteindelik het beide kante besluit om op te hou om mekaar 'n ruk lank te beveg en op 'n baie meer werklike bedreiging te fokus. Na 'n lang en moeilike geveg is die wolwe verdryf, en die honde, met hul sterte tussen hul sterte, is deur die honde agtervolg.
Unie- en konfederale troepe het vriende aan oorkant van die rivier geword. In 1862 het die Slag van Fredericksburg plaasgevind. Die strydende suidelike en noordelike lande is deur die Rappahannokrivier geskei. Aan die oewer het leërs hulle voorberei op die onvermydelike stryd. Eers nou het die koue Novemberwind die rivier so stormagtig gemaak dat dit die kruising bemoei het. Terwyl die generaals verwonderd oor hoe om die waterversnelling oor te steek, ontmoet die suide wat sy oewers oorkom, bevriend geraak met die noordelikes. Selfs handelsbetrekkinge het tussen die soldate ontstaan ​​- hulle het koffie en sigarette uitgeruil. En die goedere is met behulp van papierbote na die oorkant van die rivier oorgeplaas. Daar was selfs 'n plek waar die soldate selfs die rivier kon oorsteek, koerante kon uitruil en met hul kollegas kon gesels. Om verveeldheid af te weer, het die Konfederate sportwedstryde begin hou. Die toeskouers en ondersteuners van bofbal- en bokswedstryde was die leër van die Unie. Die idillie het egter op 11 Desember geëindig, toe Unie-magte die rivier oorgesteek het, wat gelei het tot een van die bloedigste gevegte in die geskiedenis van die Burgeroorlog.
Gesamentlike begrafnis van die oorledenes deur Australiërs en Turke. 'N Skietstilstand tussen Turke en Australiërs lyk op sigself ongewoon. Hoe kan twee lande veg, wat deur duisende kilometers geskei word? Intussen het die Britse troepe, wat Australiese eenhede ingesluit het, tydens die Eerste Wêreldoorlog die operasie Gallipoli uitgevoer. Die doel daarvan was om Turkye uit die oorlog te bring. Op 19 Mei 1915 het Ottomaanse troepe die verskanste Geallieerde landingsparty aangeval met die doel om dit weer in die see te gooi. Die Turke moes die ANZAC-korps, wat uit Australiese en Nieu-Seelandse soldate bestaan, in die gesig staar. Die Britte het die golf ná die aanval van die aanvallers vernietig. Toe die rook van die geveg opklaar, is die lyke van duisende Turke en 'n paar honderd Australiërs in die middel van die niemandsland gelaat. Die ergste van alles is dat die warm son die verval van liggame versnel het, en vinnig het 'n stank die omgewing gevul. Op 24 Mei het 'n wapenstilstandooreenkoms in werking getree - albei kante het die geleentheid gekry om hul gevalle kamerade te begrawe. In niemand se land het onlangse teëstanders vergader om saam te werk en die dooies te begrawe. En daarna het hulle, soos dit pas by goeie kollegas, hulde gebring aan mekaar se moed en selfs aandenkings en ander klein snuisterye uitgeruil. Nadat die hoofwerk afgehandel is, wou albei kante mekaar geluk wens en terugkeer na hul posisies. Nodeloos om te sê, sowel die Britte as die Turke het spoedig weer probeer om die niemandsland met lyke te vul?
'N Amerikaanse Joodse sluipskutter en 'n Duitse vlieënier wat lewenslank vriende geword het. Die ongelooflike ontroerende verhaal van die vriendskap tussen Max Handelmann en Karl Kirchner het tydens die bloedige geveg in die Ardennes plaasgevind. Voor die noodlottige ontmoeting is Handelman in Milwaukee gebore en 'n toegewyde Jood grootgemaak. Die Amerikaner het daarin geslaag om al die swaarkry van verdediging teen die Duitse offensief te ervaar. Handelman is gevange geneem en na 'n POW-kamp in die stad Lind gestuur. Maar danksy sy kennis van die Duitse taal, het die Amerikaner 'n soort skakeling tussen gevangenes en wagte geword. As gevolg daarvan het hy die Duitse Kirchner ontmoet, wat sy eenheid vrywillig verlaat en op 'n plaas naby die kamp weggekruip het. 'N Jong Duitse vlieënier het Handelman geleer hoe om vir wagte weg te steek. Die Amerikaner kon dus by 'n vriend kuier - koffie drink en skaak speel, waarna hy ongemerk na die kamp teruggekeer het. Sulke reise is verskeie kere herhaal. Tydens een van hierdie vergaderings het die egpaar besluit om 'n ontsnapping uit Nazi-Duitsland te beplan. As gevolg hiervan het die paartjie, wat 'n ander Amerikaanse gevangene neem, op reis na die voorste linie gegaan. Kirchner beeld 'n begeleier uit wat gevangenes na 'n ander gevangenis neem. As gevolg hiervan kon die vriende die Amerikaners bereik. Handelman self het nooit die hulp van 'n vriend vergeet nie. Hy het Kirchner later gehelp om na die Verenigde State te verhuis, waar die mans die res van hul lewens kameraderie onderhou het.
Romantiek van 'n Joodin en 'n SS-offisier. Vir jong mense is daar 'n romantiese liefdesverhaal wat in een of ander "Twilight" aangebied word. Die lewe skep baie duiseliger plotte. Edith Khan Beer het 'n aangrypende liefdesverhaal beleef. Gebore in Wene, Oostenryk, het sy die regte studeer toe die Nazi's aan bewind gekom het. Die vervolging van die Jode het daartoe gelei dat sy gedeporteer is, en Beer is na dwangarbeid gestuur. Na 'n jaar van harde arbeid het die vrou weggehardloop en 'n trein geneem wat na haar geboorteland Wene moes terugkeer. Maar onderweg het Edith by die Christelike missie aangesluit, verpleegster geword en in 1942 in München beland. Hier in 'n kunsgalery het sy die SS-offisier Werner Wetter, haar toekomstige man, ontmoet. Na slegs twee weke hofmakery het die Nazi haar voorgestel. Beer het probeer om die ontwikkeling van verhoudings te vertraag, met die klem op hul onvanpasbaarheid gedurende die oorlog. Toe breek sy uit en erken dat sy Joods is. Gelukkig het Vetter haar nie net verraai nie, maar ook sy familiegeheim oor die egskeiding van sy ouers vertel. Die minnaars het getrou, en Beer het 'n voorbeeldige huisvrou geword. Na die oorlog het Vetter in 'n arbeidskamp beland. In die afwesigheid van haar man het Beer haar Joodse status herwin en haar studies as prokureur voltooi. Die teruggekeerde man was woedend oor die feit dat sy vrou 'n onafhanklike persoon geword het en vir egskeiding aansoek gedoen het. As hy terugkyk, kon Beer nie verstaan ​​of sy haar man regtig liefhet nie, of hom eenvoudig goed behandel en onder die invloed van omstandighede getroud is. Op die een of ander manier is die vrou dankbaar teenoor haar man, wat haar gehelp het om te oorleef in 'n baie moeilike en delikate situasie.
Britse en Duitse vlieëniers wat in die woestyn verdwaal het. Die vlieëniers van die Britse koninklike vloot en die Luftwaffe is gedwing om saam te veg om te oorleef en hulself in die koue en harde Noorse yswoestyn bevind. Hierdie ongewone scenario het op 27 April 1940 plaasgevind, toe drie Britse vegters 'n Duitse bomwerper aangeval het wat van sy loop afgewyk het. Na 'n geruime tyd het die Luftwaffe-motor naby die dorpie Grotley geval. 'N Engelse vliegtuig word gedwing om in die omgewing te land. Britse vlieëniers, kaptein Richard Partridge en sy vleuelman, luitenant Robert Bostock, het 'n klein hut gevind wat hulle as skuiling gebruik het. Die drie oorlewende bemanningslede van die Duitse bomwerper het spoedig by hulle aangesluit. Geloods deur luitenant Horst Schois. Die gespanne atmosfeer het verdwyn terwyl die vlieëniers hand geskud het en die Britte hul geringe rantsoene gedeel het. Binnekort het die onwillekeurige vriende besluit om 'n gesamentlike reis na die naaste nedersetting te onderneem in die hoop om daar hulp en kos te kry. Maar die motley-onderneming het ongelukkig die Noorse patrollie onder oë gehad. Die soldate het 'n Duitse vlieënier doodgeskiet en doodgemaak. Die res van die Nazi's is gevange geneem, en die Britte is teruggeneem na hul vaderland. In 1977 het 'n beduidende vergadering tussen Shopis en Bostock plaasgevind. Die veterane het gesê dat hulle nog nooit van mekaar gehou het nie.
"Stil fronte" van die Spaanse Burgeroorlog. Beide fasciste en republikeine het dit moeilik gehad om mans te dwing om teen hul eie landgenote te veg tydens die Burgeroorlog in die dertigerjare. Hoe kan u volwaardige vyandighede voer as die soldate nie wil veg nie en vinnig die vyand nader? Talle gevalle van broederskap tussen vyandelike soldate het op die "stil fronte" van daardie oorlog plaasgevind. Die meeste vegters het nie hul mede-Spanjaarde beledig nie. As gevolg daarvan het die vriende openlik ontmoet en opgetree asof daar geen oorlog was nie. In een voorval het etlike honderde Republikeine vars koerante met hul fascistiese eweknieë uitgeruil. Die soldate het mekaar gereeld gewaarsku oor die naderende aanval en dikwels die oorlewing van vriende na die geveg gevier. Die Spanjaarde het so 'n sterk neerbuigendheid teenoor mekaar getoon dat hulle selfs die hardeharde buitelandse vrywilligers gehaat het vanweë hul begeerte om hul vyande dood te maak.
Gesamentlike verdediging deur Turke en Australiërs van ANZAC. Daar kan baie vreemde en ongewone dinge in oorlog gebeur. In die laaste dae van die Tweede Wêreldoorlog het Duitse troepe byvoorbeeld langs mekaar met Amerikaanse eenhede teen die SS geveg. 'N Soortgelyke buitengewone gebeurtenis het tydens die Eerste Wêreldoorlog plaasgevind. Toe help die Australiese soldate die Turke om hul posisies teen die Arabiese stropers te verdedig. Destyds het die ANZAC-eenhede die hoofstad van Jordanië, Amman, van die Turke bevry. Dit het gelei tot die vlug van 5 duisend soldate en die skepping van 'n kamp in Ziza. Plaaslike Arabiere sien dit as 'n kans om wraak te neem op hul indringers en begin omring. Die stropers het ongeveer 10 duisend mense bymekaargemaak. Gelukkig het 'n paar dele van die Australiese leër ingestem om hul onlangse vyande te help om hul posisies te verdedig. Maar hulle was reeds gereed om hul arms neer te lê aan die genade van die wenner. Dit het net een nag geduur voordat die Australiërs met die Turke bevriend geraak het. Die soldate het om die brande gesels en waaksaam gekyk dat die Arabiere nie aangeval het nie. Teen die oggend het versterkings van Australiese soldate by die kamp opgedaag en die Turke gehelp om vreedsaam oor te gee. Die Arabiere het uiteindelik teruggetrek en die Britte en die Turke gevloek vir hul onverwagte samewerking.