Dit is daarom van kritieke belang vir diegene met ’n argument vir die behoud van die eiendomsklousule om met ’n alternatiewe, werkbare plan na die tafel te kom. Ons weet almal ’n Grondwet-wysiging, hetsy dit op onteiening sonder vergoeding of volskaalse nasionalisering neerkom, sal nié die proses van grondhervorming enigsins bespoedig nie.
Tweedens moet so ’n plan op verblyfsekerheid fokus. Die konsep van plaaswerkerdorpies wat deel vorm van ’n plaaslike landbousone waarin werkers hul eie huise en daarmee saam ’n lappie grond besit, word reeds in die praktyk uitgerol.
“Hy was soms plofbaar, maar daarvoor was altyd ’n rede. Hy was partykeer depressief, maar dit was deel van die introspeksie van ’n briljante enkeling wat altyd gereken het hy kan ‘nog beter, nog meer’.
“Ek onthou hoe hy 'n paar uur voor sy dood vir almal wat hom bygestaan het met die basiese lyftakies van ’n sterwende ‘dankie’ gesê het. Hy het almal se storietjies uitgeluister, geduldig. Hy het sy vriende onvoorwaardelik aanvaar en wou niemand ooit oormaak nie.”
“Sy kennis oor staats-, volke- en admi­nistratiewe reg was fenomenaal en sy bydrae tot die skryf van die Suid-Afrikaanse Grondwet van onskatbare waarde. Min mense kon grondwetlike beginsels en wette op so ’n logiese en eenvoudige manier soos prof. Wiechers verduidelik. As rektor en dosent het hy ook die universiteitswese ten diepste verstaan,” sê sy.
Die regsgeleerde dr. Loammi Wolf het uit Duitsland laat weet: “Hy is meer bekend as staatsregtelike, maar hy was ook die eerste akademikus wat ’n handboek oor administrasiereg uitgegee het. Dit was heeltemal ’n nuutjie in die 1970’s.
“Hy het in Parys daarvoor navorsing gedoen en was destyds daar ook in aanraking met Brink en Breytenbach. Hy was ook ’n kunstenaar en filosoof, altyd nederig en hoflik, ’n grootse mens.”
“Ek dink in sy hart was hy altyd ’n jong Franse student in Parys, en ons het grootgeword met Brel en Piaf lank voor dit so wyd populêr was.” Sy sê al het hulle grootgeword in die huis van ’n akademiese reus, en met al sy eie ambisie, het hy dit nooit op hulle geforseer nie.
Oor sy kunsloopbaan sê sy dat hy op skool reeds kunsklasse by Walter Battiss geneem het en altyd gereis het met ’n sketsboek. “Ná sy aftrede by Unisa het hy besluit om hom toe te wy aan ’n nuwe loopbaan as kunstenaar, en dit met oorgawe aangepak. Met dieselfde toewyding as in sy akademiese loopbaan het hy homself herdefinieer, en ’n bekende naam in die kunskringe geword.
“Sy laaste projek was ’n memoir, in die vorm van gesprekke oor sy lewe en ervarings, met sy eie sketse. Dit is ons kinders se plan om dit die lig te laat sien.”