Gesins sistemiese en groeppsigoterapie - metodes, doelwitte, tegnieke - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Gesinspsigoterapie - Hierdie is 'n spesifieke rigting van psigoterapie, wat fokus op die regstelling van interpersoonlike verhoudings. Sy hoofdoel dek die uitskakeling van emosionele versteurings in die gesin. Met ander woorde, dit is psigoterapeutiese hulp aan 'n individu in die familie en deur die gesin. Die doel van familieterapie kan nie net 'n "ongeorganiseerde" familie wees nie, maar ook familieverhoudings wat in 'n krisissituasie is. Dit is belangrik om te soek na hulpbronne van gesinsverhoudings, vermoëns en motivering van redes vir die transformasie en fokus op die oplossing van huidige situasies en dringende probleme.
Die universele doelwitte van verskillende tegnologieë van gesinspsigoterapie moet soos volg voorgestel word: 'n Stel idees oor die werklike probleem in die gesin, die gesindheid van die gesinslede verander in die kern van die probleem, alternatiewe variasies op te los om probleme op te los deur middel van direkte of indirekte intervensie, die vermindering van emosionele betrokkenheid by die simptomatiese gedrag van 'n familielid, vorme van hiërargiese ontoereikendheid, verbetering van gesinskommunikasie styl, ontdekking van gesinsgeheime, ens.
Gesinspsigoterapie en Eidemiller het hul definisie in hierdie konsep gemaak. Volgens hom is gesinspsigoterapie 'n verenigde stelsel van psigoterapeutiese impak op die hele gesin as 'n lewende oop stelsel vir optimalisering en groter doeltreffendheid van sy funksionering. Hierdie definisie weerspieël 'n sistematiese benadering tot gesinspsigoterapie. 'N Sistematiese benadering tot die praktyke van gesinspsigoterapie is vandag een van die jongste onder ander psigoterapeutiese gebiede. Hierdie benadering is gebore ná die einde van die Tweede Wêreldoorlog. Hy het ontwikkel in noue kontak met kubernetika. Dit is juis die noodsaaklike verskil met ander psigoterapeutiese benaderings. Met hierdie benadering is die voorwerp van invloed nie die individu nie, maar die gesin en die hele gesinstelsel.
Hierdie psigoterapeutiese rigting beskou die sistemiese verhoudings en interpersoonlike verhoudings in die span as die basis vir die diagnose en terapie van interpersoonlike konflikte en versteurings.
Konstruktivisme en die verenigde teorie van stelsels word beskou as die konseptuele grondslag van die stelselbenadering. Die ontwikkeling en verdere vorming van sistemiese familie terapie word nie geassosieer met die ontwikkeling van individuele psigoterapeutiese praktyke nie.
Die gesinsisteem is in 'n stabiele wisselwerking met die buitewêreld, met ander woorde, dit is 'n oop stelsel, sowel as self-organisering. Met ander woorde, die gedrag van die stelsel is redelik en die generator van transformasies van die stelsel is daarin geleë. Dit volg dat die gedrag van die vakke wat die gesin vorm, die gevolg is van die impak van hul behoeftes en motiewe. Met betrekking tot die element wat in die stelsel ingesluit is, is so 'n stelsel primêr. Daarom word dit raadsaam geag om nie met een element van die gesin te werk nie, maar met die hele stelsel.
Die familie stelsel verwys na 'n sekere groep individue wat deur 'n enkele woonplek verbind word, die gedrag van 'n gesamentlike huishouding en, bowenal, 'n verhouding. Soms gebeur dit wat in 'n gesin gebeur, nie afhanklik van die bedoelings, doelwitte en begeertes van die vakke wat in so 'n gesinsisteem voorkom nie, aangesien die gesinslewe gereguleer en beheer word deur die eienskappe van die stelsel. Sistemiese familie psigoterapeutiese teorie beweer dat die planne en optrede van individue sekondêr is en die wette en norme van die funksionering van die gesinstelsel gehoorsaam. Hierdie beginsel word die beginsel van die totaliteit van die stelsel genoem.
In die praktyk van sistemiese psigoterapie is die familie 'n integrale stelsel wat daarop gemik is om gevestigde skakels te bewaar en verder te ontwikkel. In die loop van sy bestaan ​​oorkom alle gesinne natuurlike krisisse, byvoorbeeld die geboorte van 'n kind. Dit is tydens tye van krisissituasies dat gesinne hulself nie in staat is om die probleme op te los wat in die loop van hul ontwikkeling met dieselfde metodes ontstaan ​​nie. Daarom het hulle 'n dringende behoefte om hul eie aanpassingsreaksies te bemoeilik.
By gesins sistemiese psigoterapie kan 'n mens die belangrikste stappe uitwys: eenwording van die terapeut met die familie, vertroudheid met die struktuur van rolle wat deur die familie opgelê word, die psigoterapeutiese vereiste formuleer, familieverhoudinge herstel, psigoterapie beëindig en ontkoppeling.
Onder die grootste aanhangers van die stelselbenadering tot gesinspsigoterapie is K. Madanes, S. Minukhin en ander. Vandag is die stelselbenadering een van die mees ekonomiese lewensvatbare, belowende en terapeuties effektiewe areas van familie terapie.
Die stelselbenadering tot gesinspsigoterapie is gebaseer op drie kernbeginsels: omsendigheid, neutraliteit en hipotetiese. Die beginsel van omsendbrief is gebaseer op die toepassing van sirkelvormige logika. Die psigoterapeut moet leer om die kringverbinding van gebeure te sien. Die beginsel van neutraliteit is gebaseer op die neutrale posisie wat die psigoterapeut vir effektiewe invloed en dieselfde empatie vir elke familielid neem. Die beginsel van hipoteticalisme behels die toetsing van die hipotese oor die kern van gesinsprobleme wat deur die psigoterapeut aangebied word. Volgens hierdie hipotese moet die strategie van interaksie van die psigoterapeut gebou word.
Deesdae, die stelselmatige familiepsigoterapie Varga het een van die gewildste en wydverspreide gebiede geword. In sy geskrifte identifiseer Varga die struktuur van die familie, sy stadium van vorming, demonstreer alles met voorbeelde van die Russiese familie. Aangesien die sistemiese benadering tot psigoterapie van gesinsverhoudinge die eienaardighede van die mentaliteit van burgers van verskillende lande in ag moet neem.
Varga argumenteer dat die baie sistemiese gesinspsigoterapie op terugvoering gebou is. Met ander woorde, enige aksie lei tot 'n reaksie wat op sy beurt die volgende reaksie vorm.
Doelwitte van Gesinspsigoterapie
Gesinspsigoterapie is 'n spesiale benadering van psigoterapie. Die doel hiervan is die regstelling van interpersoonlike verhoudings en die uitskakeling van versteurings in die emosionele sfeer van die familie, wat meer uitgespreek word in enige van die deelnemers in gesinsverhoudings.
Gesinsterapie kan van verskeie sessies en tot 2-3 jaar duur. Die duur daarvan word bepaal deur die erns van geestesversteurings in die sogenaamde "simptome draer", die motiewe van gesinslede om 'n uitslag (uitgespreek psigoterapeutiese effek) en die erns van interpersoonlike konflik in die gesin te bereik. Aanvanklik kan terapie nie meer as 2 vergaderings per week uitgevoer word nie. Na 'n sekere hoeveelheid tyd en veranderinge in die emosionele sfeer van die gesin, kan vergaderings 2 keer per maand gehou word, dan - 1 sessie in 3 weke.
Gesinspsigoterapie en Eidemiller het vier hoofstadia geïdentifiseer: diagnose (diagnostiese stadium), eliminasie van familie konflik, herstel en ondersteuningsfases.
Die minimale taak van gesinspsigoterapie behels die verligting van bestaande simptome, geen verdere opkoms van simptome in familielede en die oplossing van die probleme wat aangebied word nie. Terselfdertyd is die belangrikste taak van terapie om gesinslede te verstaan ​​dat sukses in sukses nie 'n passiewe staat is nie, maar 'n hele reeks inisiatief aksies, 'n voortdurende soeke na potensiële geleenthede en metodes om 'n individu met 'n siekte te help. Elke lid van familiepsigoterapie moet bewus wees van en verantwoordelikheid aanvaar vir die sukses van die behandeling vir hulself. Die algemeen aanvaarde doel van gesinspsigoterapie is om die gesin te help om die kenmerkende take van die lewensiklus op te los. Benewens die verbetering van verhoudings, het gesinspsigoterapie ook ander doelwitte, byvoorbeeld om die effektiwiteit van interpersoonlike kommunikasie te verhoog, sodat die persoonlikheid van terapie-deelnemers só verander word dat hulle leer om as geestelik gesonde hele persoonlikhede te kommunikeer, gebaseer op die werklike werklikheid, en nie op onbewustelike verhoudings.
Oor die algemeen is een van die belangrikste strategiese doelwitte in gesinspsigoterapie:
- Verbetering van die gesin mikroklimaat;
- die opkoms van 'n gevoel in die deelnemers van gesinsverhoudinge dat hul behoeftes en belange deur ander gerespekteer word;
- oorwinning deur familielede van die oogpunt om probleme aan 'n gesin aan iemand toe te ken;
- 'n meer verdraagsame houding teenoor die leier ontwikkel, wat hom in enige situasie manifesteer;
- vorming van die vermoë om empatie en wedersydse begrip te begryp;
- ontwikkeling van die vermoë om bestaande verskille in sienings te aanvaar;
- die verbetering van die vaardighede van gesamentlike en onafhanklike probleemoplossing;
- die vrylating van een of meer deelnemers in gesinsverhoudinge uit die sogenaamde rol van die sondebok;
- die vorming van die vermoë om self-analise;
- versterking van onafhanklikheid;
- 'n balans tussen die aspirasies van gesinslede tot kohesie enerzijds en onafhanklikheid aan die ander kant.
In die loop van die werk met 'n gesinsgroep kan die psigoterapeut 'n verskeidenheid metodes toepas wat in die oorspronklike psigoterapie verdeel word. Gesinspsoanalitiese, sistemiese, strategiese, gedragsterapie en ander tegnieke word na verwys as oorspronklike metodes.
Die keuse van metodes in gesinspsigoterapie is direk eweredig aan die stadiums van sodanige terapie. Aangesien die keuse van stadiums help om die proses van familietherapie direk te struktureer, beweer dit die volgorde van die gebruik van verskillende psigoterapeutiese tegnieke, metodes en metodes, afhangende van die motivering en hoeveelheid diagnostiese inligting.
Byvoorbeeld, in die eerste fase (diagnosties) word 'n diagnose gemaak om 'n psigoterapeut in te stel na die gesinspan, wat hipoteses voorlê en toets.
In die stadium van die eliminering van familie konflik in die proses van eensydige sessies van die psigoterapeut met die gesinsgroep, word die bronne van die konflik opgespoor en uitgeskakel deur die emosionele reaksie van elke familielid wat betrokke is by die konfliksituasie as gevolg van die daarstelling van gepaste kontak met die psigoterapeut om deelnemers te help leer om te praat in 'n taal wat almal verstaan . Terselfdertyd word hy 'n bemiddelaar en uitsendings in 'n gekoördineerde volume inligting oor die konflik, van een groeplid na 'n ander. Die nie-spraakkomponent van sulke data kan tydens 'n gesinspsigoterapie sessie deur 'n psigoterapeut vertaal word. Vir hierdie doel word 'n robot manipulator gebruik, wat bestaan ​​uit die feit dat die psigoterapeut die teenstrydige verklaring van die deelnemer van die vergadering in gebaretaal vertaal, wat die uitdrukking van die gebaar betref op die emosionele sensitiwiteit, verdraagsaamheid en verdraagsaamheid van die deelnemers. In hierdie stadium van terapie is die voorste metodes van psigoterapie: nie-rigting-psigoterapie, wat daarop gemik is om die onbewuste verhoudings van persoonlikhede, sowel as spesifieke spesiaal ontwikkelde metodes van invloed van familielede op mekaar te verbaleer.
Op die stadium van heropbou (herstelstadium) van gesinsverhoudinge word 'n kollektiewe bespreking van drukkende gesinsprobleemsituasies gerealiseer. Gedragsrolopleiding en opleiding in norme en reëls van konstruktiewe geskil (dialoog) word uitgevoer.
Die ondersteunende stadium van terapie is om die vaardighede van empatie, konstruktiewe kommunikasie en 'n uitgebreide reeks rolspelende gedragsreaksies te konsolideer wat in die vorige stadiums onder normale familie toestande verkry is. Ook in hierdie stadium word berading en aanpassing van verworwe kommunikasievaardighede met betrekking tot lewensituasies uitgevoer.
Moderne gesinsielkunde en psigoterapie het die volgende metodes:
- opsomming en opsomming;
- effektiewe gebruik van stilte;
- opleiding met vrae;
- die vermoë om te luister;
- video analise;
- verfyning (verduideliking) en weerspieëling van invloed;
- verskeie rolle speel;
- Konfrontasie, dit is die aanbieding aan die gades van onbewuste houdings of gedragstereotipes vir hul daaropvolgende bewustheid en studie;
- die skepping van "lewende beeldhouwerk".
Groep familie psigoterapie
Gesinsielkunde en psigoterapie is oor die algemeen ontwerp vir nie meer as 7 getroude pare nie. Pare moet ongeveer dieselfde ouderdomskategorie en op dieselfde vlak van onderwys kies.
Die basiese beginsels van groeppsigoterapie is soortgelyk aan die proses van behandeling van 'n individuele paartjie, maar daar is verskille. Tydens groepsessies is 'n belangrike punt die moontlikheid van opleiding op die model van die verhoudings van ander, wat die metodologieë verryk, aangesien daar die moontlikheid is om situasies uit te speel deur die verdeling van rolle tussen deelnemers in die proses. Groepterapie kan nie net oor die omstandighede van die huidige situasie vertel nie, maar ook om alternatiewe gedragspatrone te demonstreer.
Groepsgetroude psigoterapie dra by tot 'n meer effektiewe ontwikkeling van verskillende tipes kommunikasie, byvoorbeeld om reg te leer, liggies aan jou maat, nie baie aangename dinge, uit te druk nie. Daarbenewens bied dit die geleentheid om die resultate van konstruktiewe twisvaardighede bekwaam te evalueer.
Voor die aanvang van groepterapie word gewoonlik 'n paar afsonderlike sessies met mans en vroue uitgevoer, d.w.s. Die groep is verdeel in twee subgroepe. In groepe waar albei vennote teenwoordig sal wees, is daar 'n risiko om verdedigende reaksies te verhoog. Dinamies gefokusde werk van 'n groep getroude pare veronderstel 'n situasie van kommunikatiewe sekuriteit, die bekendmaking van bekende beperkings, gevestigde menings. 'N Tipiese kliënt openbaarmaking sal eers nagekom word nadat die gade begin regverdig. Mense soek meestal groeppsigoterapie sessies as gevolg van die begeerte om inligting oor hulself weg te steek en hulself nie ten volle te openbaar nie. Heel dikwels is daar nadelige gevolge van terapie wanneer eggenote huis toe kom en voortgaan om te twis. Ontwikkelde gevolgtrekkings na psigoterapeutiese sessies kan 'n toename in huwelikskonflik veroorsaak. Daarom vind die meeste terapeute dit belangrik om tydens die sessies nie soveel deur dinamiese psigoterapie gelei te word nie, en ook deur leerinhoudende analise van probleme wat verband hou met die lewens van vennote (lewe, ontspanning, ouerskap, ens.). Ook gewild is gedragstegnieke wat fokus op die vorming van positiewe kommunikasievaardighede en die vermoë om konflikte op te los.
Gewoonlik word werk in 'n groep deur twee terapeute uitgevoer. Die groep help uitvind modelle en omstandighede wat eggenote kan aansoek doen, en paartjies vergelyk hul eie gedrag. By die sessies word verskeie vorme van kommunikasie- en probleemoplossingstegnieke gespeel, gevolg deur kommentaar, huweliksooreenkomste tussen gades word gevorm en vergelyk, en hulle implementering word gemonitor.
Sommige psigoterapeute gebruik rigiede organisatoriese grense. Tydens vergaderings leer getroude pare hul eie ervarings te artikuleer, basiese wense beklemtoon en die vereistes vir transformasies in die gedrag van 'n maat spesifiseer.
Gesinspsigoterapie tegnieke is spesifieke tegnieke en voorskrifte waardeur die gesinsisteem verander word om die doeltreffendheid van sy funksionering te verbeter.
Vandag in die geskrifte van moderne psigoterapeute, kan 'n mens verskillende tipes klassifikasies van tegnieke wat in gesinsterapie gebruik word, oorheers. Die beoogde doel van 'n tegnikus is die mees algemene parameter vir die skep van 'n klassifikasie. N. Fredman en R. Sherman het die volgende groepe tegnieke geïdentifiseer: sosiometriese, gedrags- en paradoksale tegnieke, strukturele intervensietegnieke en tegnieke gebaseer op die gebruik van verbeelding. Sommige voorste psigoterapeute stel voor om bogenoemde klassifikasie aan te vul met 'n ander stel tegnieke wat gebaseer is op die organisasie van die gesprek.
Sosiometriese tegnieke is vandag die mees toeganklike metode van navorsing en herstel van die disfunksionele gesinsstruktuur in die proses van psigoterapie. Met behulp van die tegnieke van hierdie groep, kan u op datum kennisgewings oor familieaktiwiteite op vier vlakke kry. Sosiometriese tegnieke maak dit moontlik om die weerstand van die gesin te verswak tot die transformasie en die impak op die funksionering van die familie tydens die verloop van terapie.
Поведенческие техники в теоретическом аспекте восходят к периоду триумфального главенствования бихевиоризма и основываются на выработке положительных коммуникаций и умений разрешать проблемы. При данном подходе перед терапевтом не стоит задача проникнуть в корень конфликта. Hy moet die bestaande gedragstereotipes verander, so die gedragstegniek bestaan ​​uit 'n gedetailleerde analise van gedrag.
Paradoksale metodes beset vandag die posisie van een van die belangrikste areas in familie terapie. Hul gewildheid is te wyte aan die korttermyn-aard van die tegnologie self, waartydens veranderinge lyk asof dit self is.
Sistemiese en strukturele areas van psigoterapie beweer dat terapie nie suksesvol sal wees sonder die intervensie van 'n psigoterapeut nie. Die tegniek van strukturele intervensie is gelyktydig gefokus op die transformasie van die struktuur en op die identifisering van 'n probleemsituasie of konflik. Dit is gebaseer op die terapeut se pogings om by die familie aan te sluit. So, die terapeut en die gesinsgroep samel tans 'n terapeutiese stelsel. Dit volg dat die tegniek begin met die inisiëring van die gesinsisteem ten einde 'n "intrasisteem" versneller van terapeutiese modifikasies te word. Die gesin sal slegs slaag as die terapeut die stelsel met die optimale metode in elke spesifieke geval kan binnedring.