AFRIKAANSE OPSOMMING : Die navorsingsvraag in hierdie proefskrif is of daar voldoende redes bestaan om ’n buigsame benadering tot die salva rei substantia-vereiste ten aansien van vruggebruik te volg. In die Suid-Afrikaanse reg word die vereiste meestal op ’n rigiede wyse benader. Daar is egter aanduidings dat howe voorkeur sal verleen aan ’n billike uitkoms waar ’n vruggebruiker weerloos is en onderwerp word aan onredelike behandeling. ’n Skuif na ’n billike benadering word ook ondersteun deur regsvergelykende, beleids-, teoretiese en grondwetlike oorwegings. Regsvergelyking toon dat die aard van opvattings rakende familiewelvaart sodanig verander het dat die onderhoud van die langslewende toenemend bevorder word. Vir pragmatiese redes is dit ook nodig om die vruggebruiker te bemagtig om vruggebruikseiendom te ontwikkel sodat die waarde daarvan in stand gehou kan word of kan toeneem. Teoretiese argumente ondersteun ook ’n skuif na ’n buigsame benadering om doeltreffendheid en gedeelde gebruik van eiendom te bevorder. As ’n voorbeeld van bestuurseiendom vereis vruggebruik buigsame bestuurs- en koördineringsmeganismes. Ten slotte skryf nie-sakeregtelike grondwetlike bepalings ’n verpligte skuif na ’n buigsame benadering voor in bepaalde omstandighede. Hierdie skuif behels die uitbreiding van uitsonderings op vruggebruikersverpligtinge of dat die verpligtinge nie streng afgedwing word nie, veral as dit beëindiging van ’n vruggebruik beteken. ’n Verskuiwing na groter buigsaamheid sal tot gevolg hê dat die blooteienaar van ’n saaklike reg ontneem word, maar die ontneming sal nie arbitrêr wees nie. Die howe beskik oor die gemeenregtelike bevoegdheid om die vruggebruiksreg te ontwikkel en die vereiste verskuiwing teweeg te bring.