Hoe Coronavirus ons nostalgies gemaak het vir 'n verlede wat die belofte van 'n toekoms gehou het
Geskryf deur Katja H. Brunk et al
Deur die coronavirus-pandemie het ons onsself in die middel van 'n nostalgiese waansin bevind. Dit het gelyk of dit alles deurdring: nostalgie-snitlyste op musiekstroomplatforms geklop nuwe musiek en ou albums van Madonna, Janet Jackson en Mariah Carey bo die iTunes-kaarte. Ons is op TV behandel onvergeetlike sokkerwedstryde, Wimbledon-eindstryde en gunsteling dramas, terwyl uitsaaiers hul rol in die verskaffing van gemakstelevisie gespeel het.
Die belangrikste oplewing in die nostalgiese stokperdjies soos brei, haak- en DIY-modes, 'n voortdurende obsessie met brood bak en baie gemeenskapsang op Zoom. Hierdie "nostalgiese verbruik" -praktyke gebruik 'n kollektiewe gevoel van onsekerheid en angs. Deur nostalgie te geniet, was die verlede 'n veilige hawe - en baie meer gerusstellend as die hede of die toekoms.
Daar was 'n toename in die vervaardiging tydens die sluiting. skrywer met dien verstande
Die probleem en die oplossing
Verbruik het 'n dominante praktyk geword. As die belangrikste dryfveer van elke markekonomie word dit dikwels as die probleem en oplossing vir krisisse beskou. In hierdie pandemie is sekere soorte verbruik beperk as 'n manier om mense veilig te hou, soos ons gesien het.
Daar word gelas dat alle winkels, maar noodsaaklike winkels, moet sluit, asook kroeë, restaurante, gimnasiums, sportbyeenkomste, om nie eens te praat van skole en baie werkplekke nie. En natuurlik was ontspanningsreis meestal verbode. Terwyl sake vergemaklik, wil regerings dit doen moedig mense aan om te begin spandeer weer om die ekonomie te stimuleer.
Net so is 'n meer volhoubare verbruik vanweë die klimaatkrisis noodsaaklik as lande koolstofvrystellings sal verminder. Aangesien verbruik die belangrikste voertuig word om 'n krisis op te spoor, kan beide verbruikers en handelsmerke nie net om te ontsnap nie, maar ook as 'n manier om die hede te bestuur en die toekoms te skep.
Nostalgiese verbruik gaan veel meer as net oor die verlede. ons navorsing beklemtoon dat nostalgie progressief en vooruitskouend kan wees, dat dit nie hoef te handel in die verlede nie, maar eerder om die verlede te benut om 'n beter hede en toekoms te skep. As navorsers wil ons die gewilde begrip van nostalgie bywerk deur hierdie dimensies van hede en toekoms toe te voeg.
Soos lande begin oopgaan, is daar voortdurend 'n debat oor die vraag of ons ons ou maniere van verbruik sal hervat - met al die gevolge wat dit vir die ekonomie kan hê. Sal ons byvoorbeeld 'n oplewing in inheemse toerisme kry, terwyl ander gevestigde sektore soos konferensies en grootskaalse lewendige vermaak ineenstort? Moet ons selfs daarna streef om 'terug na normaal' te kom, want ons is in die middel van 'n krisis in klimaatsverandering wat meer verantwoordelike en volhoubare verbruik eis?
Dit is moeilik om te voorspel hoe verbruik in die toekoms gaan lyk. Dit kan nuttig wees om na te dink oor die manier waarop ons die afgelope paar maande verbruik het. Terwyl coronavirus beperkings op verbruik ingestel het, het dit ook gelei tot selfrefleksie en die besef dat in teenstelling met die algemene markekonomie-leerstelling, verbruik nie die sleutel tot geluk is nie.
Terug na die toekoms?
Nostalgie word dikwels meer algemeen en aantreklik in krisistye. Dit het oorspronklik ''n verlange na die huis', beteken 'n verlange na 'n verlede wat goed was, maar nou agtergelaat is.
Ons onlangse nostalgiese verlange is meer kompleks as wat dit kan voorkom, want dit is nie net die verlede waarna mense verlang nie. Met koronavirus het nuwe vorme van nostalgie ontstaan, naamlik 'n verlange na 'n verlede wat die vooruitsig op 'n toekoms het - 'n verlange na ou ruimtes en die vryheid om rond te loop en rond te reis waar ons ook al wil.
'N Eienaardiger vorm van nostalgie is die verlange na hoe dinge was net voordat die coronavirus ons lewens op sy kop gekeer het. Dit bevraagteken 'n basiese aanname van nostalgie-navorsing: dat nostalgie 'n verlange is na 'n verlede wat nie meer herstel kan word nie.
Deur die hele sluiting was baie mense nostalgies, nie vir hoe dit in die negentigerjare of klein was nie, maar vir 'n paar maande gelede. Mense smag na die kroeg, drukkies, 'n dag op kantoor en ander alledaagse dinge, ondanks die feit dat daar altyd die vooruitsig was om dit te doen sodra die pandemie verby was.
Maar coronavirus het eenvoudige dinge soos vakansieplanne, gaan klubs of inkopies moeiliker laat lyk. Waarvan ons regtig getuie is, is 'n nostalgie vir 'n verlede wat die belofte van 'n toekoms inhou.
Ondanks die gemak van verbinding met die verlede, kan nostalgie 'n verskeidenheid uitdagings verbloem. Die risiko bestaan ​​om die negatiewe dele van die verlede weer te gee, soos verouderde geslagsrolle. Dit is 'n voorbeeld van die inskakeling by vroue wat a 'n groter deel van hul tyd tot tuisonderrig, en sodoende hul eie loopbaanambisies opoffer. Sommige sosioloë wys al daarop dat dit wel kan stel vroue ten minste drie dekades terug in terme van gelykheid.
Dieselfde kan geld vir vooruitgang in die omgewing. Nou sal meer mense wees keer terug na motors om openbare vervoer te vermy, en baie het hul gebruik verhoog eenmalige plastiek vir wegneemetes in plaas van om uit te eet.
Maar hierdie krisis kan ook dien as besinningstyd. Laat ons huidige ekonomiese en sosiale stelsel 'n volhoubare toekoms toe? Alhoewel hierdie pandemie verwoestende gevolge vir die kwesbaarder dele van die samelewing gehad het - en steeds het, het ander gevind dat hulle die rustigheid en die stadiger pas van die afswaai geniet, met die fokus op wat regtig belangrik is in hul lewens.
Dit kan beteken om plesier te vind in meer eenvoudige, gesonde en volhoubare verbruik - lees, tuinmaak, kunsvlyt, stap en uithaal in die natuur. Die uitdaging wat voorlê is om te strewe na die beste van albei wêrelde - om uit die verlede te leer, sodat ons 'n beter toekoms kan bou.
Katja H. Brunk, professor in bemarking, Europese Universiteit Viadrina; Benjamin Julien Hartmann, medeprofessor in bemarking, Universiteit van Göteborg; Christian Dam, PhD-kandidaat in bemarking, Universiteit van Göteborg, en Dannie Kjeldgaard, professor in verbruik, kultuur en handel, Universiteit van Suid-Denemarke
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Hoe Coronavirus ons nostalgies gemaak het vir 'n verlede wat die belofte van 'n toekoms gehou het
Monnike, kundiges in sosiale distansiëring, vind sterkte in ...
Daar is 'n rede waarom Siri, Alexa en AI jou voorstel as ...
Waarom die verhoging van kalorieë stadig na dieet nie voorkom dat u weer gewig kry nie - maar dit kan ander voordele inhou