Getuienis van Louwrens Erasmus - Shama MinistriesShama Ministries
Ek en Hettie is getroud, op vier en twintig is ons seun gebore, en was ek maar soos gewoonlik deel van die diakonie in die gemeente. Dit was die patroon van ons lewe dat waar ons ons ookal bevind het, ons albei altyd ons deel gedoen het in die plaaslike gemeente. By een gemeente vroeg in ons lewe waar daar 'n jong predikantspaar was, het ons elke Vrydagaand saam gekuier en vlugbal gespeel, aangesien ons en hulle kinders van dieselfde ouderdom gehad het.
So het die lewe maar aangegaan oor die jare. Op vyf en dertige jarige leeftyd het ek op 'n dag uitgevind na 'n ondersoek in die hospitaal dat ek kanker gehad het. Gelukkig kon die geneesheer alles verwyder het, maar het dit my baie gepla aangesien ek nie gedink het dat mense wat werklik vir die HERE lewe ook probleme kon kry nie. Ek het so by die HERE gesmeek dat ek net my kinders graag groot wou sien, aangesien ons jongste dogter toe maar net vier jaar oud was. Almal wat ek gedurende die tyd van geweet het wat kanker gehad het was toe alreeds dood, of op sterwe.
Tog was ons lewe nie soos mense vir ons probeer oortuig het dit moes wees nie. Volgens almal wat ons daar en vroeër in ons lewe ontmoet het, moes 'n Christen se lewe 'n lewe van vreugde en vrede en oorvloed wees, iets wat ons verseker nie ervaar het nie. Gedurende die tyd het ons finansies 'n duik gevat as gevolg van die uitgawes om die kanker te bestry en moes ek noodgedwonge maar ons huis vir die bank teruggee, en moes ons maar weer van vooraf begin. Gedurende die tyd is ons oor na 'n vernuwingsgemeente waar ons weereens ontsaglik baie geleer het. Maar soos tevore, was daar maar aanhoudend goed wat verkeerd geloop het, en het ons nooit hierdie vreugde en vrede ervaar nie.
'n Jaar later is ons terug na Pretoria, en na nog 'n jaar van sukkel, het ons, ek en my seun, se besigheid aan die gang gekom en het ons gedink dat ons lot uiteindelik nou sou verander na dit wat ons soveel kere gehoor het van hoe 'n Christen se lewe moes wees. 'n Jaar later was dit terug na die vorige situasie toe alles wat ons aan gewerk het die vorige jaar in duie gestort het as gevolg van de feit dat ons kliënte ook hulle aankope en dienste van swart bemagtigings maatskappy moes verkry. Ons het 'n heenkome by my jongste dogter gevind, en daar gebly vir byna 'n jaar voordat ons weer op ons eie kon bly. Ek het weer 'n werk gehad, en het ek besluit dat ek weereens my eie besigheid sou vestig, maar net die keer is dit deur goeie mense onder my uit gesteel.
Met die val van die markte aan die einde van 2008 het diè maatskappy se inkomste met vyftig persent gekrimp en moes ek maar weer aangaan, want daar was nie genoeg geld om salarisse te betaal nie. Ons het 'n heenkome in Lady Grey deur vriende gevind, en het ek op sewe-en-vytige jarige leeftyd, begin om as onderwyser te werk, iets wat ek nooit gedink het sou gebeur nie.
'n Jaar later het ek weer werk as finansieële adviseur gekry en is ons Port Elizabeth toe. Daar het ons so die seën van die HERE ervaar dat my inkomste in my eerste jaar daar sowat 4 keer meer was as wat ek as onderwyser gekry het, en die volgende jaar se belasbare inkomste so amper dubbel die van die vorige jaar se inkomste was. Ons het vroeg in 2012 ook verhuis na Jeffreysbaai om bietjie meer tyd te kan afstaan aan ons liefde vir die natuur, en is my eerste boek in die VSA gepubliseer en is ons nog elke dag verbyster oor die goedheid van die HERE.
Ek het my werk daar so ingerig dat ek nie nodig gaan hê om elke dag nuwe mense te moes sien nie, en toe gebeur dit weer. So tien dae voor my verjaarsdag verlede jaar (2013), het ek weer hierdie verskriklike pyn gekry. Na vele besoeke aan die hospitaal en verskeie toetse, is dit bevestig dat die klein stukkie kanker wat hulle 18 jaar tevore moes los, het gegroei tot 'n gewas van 61x31x29mm. En dit is nogsteeds onmoontlik om te verwyder of kleiner te maak. Saam met die gewas is daar ook 'n hele paar limfnodes wat almal kanker draend is. My jongste dogter en haar man het toe 'n huisie vir ons gekoop op Steynsburg om nader aan hulle te wees. Die tipe kanker wat ek het, carcinoid, is maar baie skaars en die oorsaak is nog onbekend, en is dit kronies, so geen einde nie. Gelukkig weet ons wat meeste van die gevolge is, en moet ek erken dit is nie maklik nie. Gelukkig weet ek dat die HERE nogsteeds by my is, en in beheer van my lewe is.
In Oktober 2014 het ek gedink dit is my einde. Ek het so 'n verskriklike pyn gehad en is op die ou einde in die hospitaal opgeneem, waar hulle uitgevind het dat die gewas beide dun en dikderm blokkeer het. Aangesien ek allergies is vir morfien was dit 'n redelike moeilike operasie om die derms te omlyn om skoon gedeeltes te kry sodat die kos weer kon deurkom. Ek het dus twee gedeeltes dunderm, een van ongeveer 90 cm wat nie verstop is nie, en die res wat wel verstop is. Ongelukkig is die gedeelte ook waar die hoof bloedvate in die ingewande is en het die gewas dit alles omring en maak dat dit onmoontlik is om die gewas te verwyder. Gedurende die operasie het die dokters ook gevind dat die kanker na die lewer versprei het en het hulle ook 'n gedeelte van die lewer verwyder. Dit was maar net weer 'n geval waar die HERE ingegryp het aangesien oorlewing nadat dit na die lewer versprei het in maande gemeet word.
Soos ons hierbo kan sien, verklaar Jesus dat ons as Christene gehaat sal word ter wille van Hom. Petrus en Johannes is hoeveel keer vervolg, soveel so dat Petrus ook gekruisig is oor sy geloof, terwyl Paulus wat ook as goeie mens onder Gamaliël gestudeer het en goed gekwalifiseer was as Fariseer, in die tronke moes tyd spandeer, in boeie moes wees, en later gedood is vir sy getuienis as Christen.
Wat is die slotsom wat ek tot gekom het? Die meeste getuienisse wat ek gehoor het van mense, het geen verwysing na 'n totale oorgawe of 'n totale neerlegging van hulle lewe nie. Nee, dit lui gewoonlik "toe ek besluit het om die HERE te dien" of iets soortgelyks. Om die HERE te dien is nie 'n besluit van myself nie, want dan is ek nog in beheer, maar 'n totale oorgawe aan Hom wat by magte is om my lewe te neem, en my Sy lewe te gee. Ek moet by die Kruis van Jesus uitkom en my lewe daar gaan neerlê, en Sy lewe te kry, dit wat Hy vir my wil gee. Indien jy wil lewe sal dit jou dood by die kruis beteken, maar indien jy nie daar kom nie sal jy sterf sonder om Sy lewe te kry. Mat 16:25 Want elkeen wat sy lewe wil red, sal dit verloor; maar elkeen wat sy lewe om My ontwil verloor, sal dit vind. Dit is my getuienis.
Ek het die week Maandag 6 Maart gehoor dat ek weer onder die mes gaan deurloop want hulle wil kyk of hulle die gewas kan kleiner maak sodat ek 'n bietjie beter kan lewe. En dan is daar uitsaaings na die lewer wat hulle weer moet verwyder. Ek sien nogal uit daarna om weer die horlosie so 'n paar jaar terug te draai. Die enigste iets wat hulle nie mee kan help nie is "severe rhumatoid arthritus". So ek sal seker teen die einde van die jaar in 'n rolstoel beweeg. En dan het vroulief einde verlede jaar 'n knop in die bors ontwikkel en het in Januarie 'n bilaterale (beide) borste verwyder. Sy begin op 13 Maart met chemo vir die volgende 18 weke, eenmaal elke 3 weke, en dan volg bestraling vir 'n maand lank elke dag. So ons het maar 'n moeilike jaar wat voorlê.
My rede hoekom ek skryf en dan die onderwerpe waaroor ek skryf.
Almal vra my altyd hoekom ek baie keer aanhalings uit die Ou Testament gebruik om standpunte te stel of te debatteer, en nie juis Nuwe Testamentiese gedeeltes gebruik nie. Vir my was dit in die begin ook nogal moeilik, want alhoewel ek regtig eers hier in my laat dertigs begin het om werklik die Bybel te bestudeer en eers op vyftig begin skryf het en georden is as 'n leraar, het ek gevind dat ek veral met die skrywery baie na die Ou Testament verwys het. Om die waarheid te sê het ek eendag vir Hettie gesê dat ek nie kan glo hoeveel waarhede daar in die Ou Testament is wat ek nie van geweet het nie. Ek het amper gevoel asof ek nie nodig het om na die Nuwe Testament te verwys nie, want alles wat ek nodig gehad het om mense in die regte verhouding met die Vader, Seun, en Heilige Gees te sit, kon ek uit die Ou Testament doen. Maar ek weet mense wil mos graag net weet wat Paulus en die ander apostels en dissipels gesê het, en dan is daar natuurlik Openbaring en Daniël wat alles altyd oorheers, veral in die Pinkster/Charismatiese kringe.
Ek wil graag net so 'n ietsie oor myself en ons familie vir almal meedeel, soos wat ons agtergrond is, en wat met my gebeur het en my spesifiek op hierdie paadjie met die HERE geplaas het.
Ek en Hettie het maar altyd ingeskakel by ons plaaslike gemeente van die dae van ons huwelik in 1972 af, en voor dit, want ons het darem by die kerk ontmoet. Sy het net eendag skielik van hierdie jong meisie na hierdie pragtige tiener verander, en moes ek inspring voor iemand anders dit dalk kon doen. So het ons lewe maar rondom die familie en kerk gedraai en het ek eenmaal die predikant by ons nuwe gemeente nogal ontkant gevang. Ds. Sakkie was baie verbaas toe ek hom voorkeer nadat ons van Amanzimtoti af terug Florida Glen toe is en ek met ons attestaat in die hand ons as huisgesin aan hom voorgestel het. Toe moes ek hom eers verduidelik dat ek die attes skriba was in die vorige gemeente, so dit was maklik om net die vorige predikant aan te sê om ons attestaat te teken. Hettie my gespot en gesê ek het 'n twee jaar sindroom, aangesien ons redelik baie rondgetrek het en dit gewoonlik elke tweede jaar was. Dit het regtig so uitgewerk aangesien ons vir die eerste 28 jaar van getroude lewe regtig 14 keer verhuis het, maar nou moet ek by sê dat dit ook maar tussen verskeie dorpe soos Johannesburg omgewing, Pretoria, Suidkus van Natal, en toe later jare die Oos Kaap en Wes Kaapse see dorpe ook ingesluit het. Dan was daar ook maar plekke waar soos voor ons ons eerste huis laat bou het net ses maande lank in 'n woonstel gebly het en dan na 'n ander een getrek het vir 'n verskeidenheid van redes soos bv. geen hysbak toe sy vir Barney verwag het en sy vier stelle trappe moes klim van die ondergrondse parkering na ons blyplek op die boonste vloer. Of soos met ons terugkeer van Natal waar ons net ses maande lank in 'n huurhuis gebly het voordat ons weer ons eie huis gekoop het.
Die tweedekeer was net na my eerste operasie vir kanker in 1986 toe die HERE my volle aandag gekry het, veral toe ek Hom gevra het dat Hy my sal spaar om net ons jongste dogter te sien grootword aangesien ek nie wou hê dat sy en die ander kinders sonder 'n vader figuur moes groot word nie, en ek nogsteeds hier is om selfs haar kinders te sien wat al baie groter en ouer is as wat sy daardie tyd was. Su-Hannie was toe nog nie eers vyf jaar oud nie. Daardie tyd het ek nie eers gedink dat die laaste kind eerste sal wees nie en dat Esthee eers amper 8 jaar na Su-Hannie se laaste baba haar eerste baba sou hê nie. Die gebeurtenis het regtig 'n baie groot impak gehad want ek glo nie iemand is reg om op 34 jarige ouderdom al te sterf aan kanker nie. Gelukkig kon hulle alles verwyder wat hulle gesien het in die blaas en na driejaar is ek uiteindelik "skoon" verklaar, net om agt jaar later weer deur die storie te moes begin werk het, net die keer sit ek nou al met hierdie ander tipe kanker vir die afgelope 22 jaar wat ons van weet, maar dit was al heel moontlik daar voor die eerste operasie in 1986, en kon ek dit al selfs as kind gehad het. Dit sal baie van my onverklaarbare episodes van my kinderdae oplos waar ek baie seer in die buik gehad het, en ek gereeld soos 'n sak aartappels induie gestort het soos wanneer jy die bodem afgesny het en die sak opgetel het. En dan het die dokter my maar ondersoek maar nooit iets fout gekry nie. Ek het dit later jare soort van ontgroei, en kon dit makliker bestuur want ek het geweet wanneer dit sou gebeur aangesien ek geweet het wat die simptome was wat aanleiding gegee het tot so 'n gebeurlikheid.
Die derdekeer was gedurende Augustus 1995 toe ek wakker geword het met 'n baie groot pyn in my regter sy. Ek is uiteindelik dokter toe na werk, en is ek toe dadelik hospitaal toe gestuur vir 'n nood blindederm operasie. Ek is die aand laat eers geopereer en gedurende die operasie het selfs die chirurg erken dat die HERE daar was tydens die operasie. Volgens die chirurg kon hy nie 'n lekker houvas op die blindederm kry nie en moes hy noodgedwonge die snit groter maak, en toe 'n gedeelte van die dunderm uitryg om plek te maak om te werk. Volgens hom kon hy vroeër al gestop het maar het hy skielik iets in sy hand gevoel wat groter was en daar het hy toe op die eerste gewas afgekom van so om en by die 10cm lank. Toe hy afkyk het hy geweet dit wat hy gesien het was kanker, en toe hy die blindederm verwyder het hy gesien daar was ook 'n gewas binne die blindederm. Dit is een van die plekke wat bekend is onder medici waar Carcinoid die meeste ontstaan. So, soos hy my toe meegedeel het dat indien hy gestop het toe hy genoeg plek gehad het, sou hulle nooit die gewas opgespoor het nie en sou my familie heel moontlik in 1996 'n begrafnis diens moes hou. Hy het toe ook gesê dat ek so twee maande later in Oktober moes terug kom vir nog 'n operasie om te kyk hoeveel nodes daar was wat alreeds hierdie snaakse Carcinoid kanker gehad het. So dit was so amper 22 jaar gelede, maar die chirurg het my meegedeel na die opvolg besoek dat hy alles binne sy vermoë gedoen het om die kanker te verwyder, maar daar was tog 'n gedeelte wat hy moes los aangesien dit onmoontlik is om chirurgies te verwyder. Wat hy my wel meegedeel het is dat hy glo dat die HERE my wel kan genees, maar dat ek nogsteeds vir chemo moes gaan.
Ek weet hoe ek die eerste keer wat iemand so iets vir my gesê het amper my melk weg geskrik het. Ek moes die Sondagaand 'n leesdiens hou aangesien die proffie wat ek gereël het om by ons te preek die dag my die Donderdag net laat weet het hy dit nie kon maak nie, en ek en oom HT besluit het om maar preke voor te lees, iets wat verseker nie in die gemeente die gewoonte was nie. Die aand na die diens het almal in die konsistorie my gevra hoekom ek nie vir predikant gaan studeer het nie of sommer nou begin nie aangesien hulle nie kon agterkom dat ek die preek voorgelees het nie. My antwoord was maar dat dit moeilik is om op 39 jarige leeftyd eers te begin en ek drie kinders op skool gehad het, en verseker nie die geldelike vermoë gehad het om dit te doen nie.
Die naam van my eerste boek is dan ook Die Boek van Moses. Dit is beide omdat ek maar baie uit die Ou Testament verwys, asook 'n ander baie persoonlike rede. In ons ouerhuis het ons altyd as iemand iets gesê het wat hy nie dadelik aan die Bybel kon koppel nie, gesê dit staan in Moses X ver X. So was Moses 3 vers 3 altyd "Moenie worry nie", so die x'se is dan met nommers vervang.
Hand 18:19 "En hy het in Éfese aan kom en hulle daar laat bly, maar self in die sinagoge gegaan en met die Jode gespreek." So uit die gedeeltes sien ek nie dat hulle nuwe leerstellings gebring het nie, maar slegs dat hulle die Profete en Moses verklaar het deur te wys wat Jesus moes kom doen. En dit is waar ek gewoonlik verskil van baie mense, aangesien ek voel dat indien die eerste Apostels net Jesus verklaar het uit die Ou Testament, ons nie nou nuwe leerstellings kan bou op wat Petrus of Paulus geskryf het nie. My standpunt is maar dat die Israeliete en Jode wat geglo het, die eerste Kerk was en dit geld al van Abraham se tyd. Indien die mense die HERE verwerp het, vind ons nie dat hulle later in die Ou Testament weer genoem word as deel van Israel nie, so dit sê dus dat hulle nie deel is en sal wees van die mense wat saam met Jesus in die hemel sal wees nie.