Die strontpraat gesprekke en luide gelag van dieselfde blougat speurders om die vuur raak skielik somber op die oomblik dat dit insink. Sersant Tobie se vrou is verkrag waar sy alleen tuis was met normale huisvroutake, ’n pasgetroude polisiebruid.
Ons paar manne wat aan alles gewoond is, ingesluit bloed, babakots en die ander goggas wat se reuke soos klam watte in jou neus bly sit, kom onbewus in ’n kring bymekaar.
Sersant Tobie is ’n knap uniform polisieman, street wise en ’n bonus vir ’n speurder as hy eerste op ’n misdaadtoneel opdaag. En die besef dat hy eerste op hierdie toneel gaan wees laat ons vir ’n oomblik soos swape na mekaar kyk. Sersant is ’n nice ou, en nice ouens verdien nie wat nou ongenooid in sy skoot kom val nie.
Ek is klaar agter die stuur met die deur nog half oop toe ’n sot van ’n kollega op standby, Verwey, halflyf hardloop langs my in die kar spring. Hoekom hy? Regtig, hoekom hy?
Verwey is met ’n reëlboek teen die kop gemoer as baba en sukkel steeds om ’n skuldigbevinding te bewerkstellig. Hy het nog nooit gesnap dat ’n aanklaer en speurder in tandem ’n baie dun ongeskrewe twee-bladsy-reëlboek het nie. Kriminele leef en verstaan en operate in ons mees private spasies en leefareas, waar hulle hul ongenooid kom tuismaak sonder respek vir enige reëls. Dis waar ons die twee-bladsy-reëlboek met graagte deel en toepas.
Ek klink asof my kop onder water is as Verwey sy teem stem gebruik, ’n stem wat al ’n paar keer probeer breek het, maar sonder sukses. Dit het net ’n heserige, skor, pastoor tipe geluid oorgehou.
Die honde voertuie is reeds op pad en ek bid dat iemand sal besef om sersant Tobie op een of ander wyse te verhoed om by hierdie toneel op te daag. Nie vandag en nie hierdie toneel nie!
Verwey is steeds onverpoos besig om jammerlike kak voorstelle te maak en met ’n self aangestelde luukse my probeer oortuig dat spoed, vloek en wraak nie goed meng met ondersoeke nie en nooit n goeie einde het nie.
Ek vloek hom steeds toe ek op die sypaadjie stop en in sersant Tobie vashardloop as ons gelyk by die toneel stop en die groen hout tuinhekkie nie die smart wat by sy keel uitkom kan verdoof of verhoed nie.
Ons kry haar in die kombuis, waar sy doenig was met ’n ete vir haar nice en goeie man Tobie. Die gebreekte lyf en kreun wat saggies bloedborreltjies maak as sy Tobie se naam prewel. Sy lewe nog. Die bloed wat strepe op haar dye en vloerteëls skilder word deur ’n tydige ambulansman vir my uitgedoof.
Daar is ’n identikit wat ek weke later op bystand beloer en ’n telefoonoproep wat die gesig met die vlek bo die regter wenkbrou eien op ’n plot. Met die aankoms is dit Tobie se vrou Sandra se monster se skewe vuil smile wat ek van aangesig tot aangesig ruik en proe. Hulle kombuismes brand in my regter skouer en ek onthou Verwey se teem stem saggies oor die seer van Tobie se vrou op die vloer.
Dankie Verwey – sy is okay vir nou. Haar oë se glinster is weg, maar daar is ’n stil smile oor wat iets in die toekoms soek en vir my ’n stil dankie prewel.
Sersant Tobie vra my sonder woorde en ek beaam woordeloos dat ons albei die twee-bladsy-reëlboek verstaan en weet dat die laaste asem nie vandag by ons talm en bly nie.
Dankie Verwey, maar soms word die lewens van mense in crime deur net twee reëls bepaal. Die wat gee is baie minder as die wat soms moet neem.
Wes is waar my hart is
Nadat sy verklee het in iets meer gemaklik, klim sy haastig in haar Mustang. Bewerig van benoudheid stel sy die GPS in op Noord. Ver Noord. Dis reg Noord, die veilige opsie … stroomop … doen wat sy nog nooit gedoen het nie. Selfs die wyse manne het ‘n ster nodig gehad om hulle te lei, Noord.
Terwyl die musiek oorverdowend lawaai, glimlag sy en vee die traan af met die agterkant van haar hand en lag wrang vir haarself in die truspieëltjie. Dan praat sy hardop met haarself. “Hoeveel opsies het ek? Nee! Ek moet weg!” dink sy hardkoppig. Sy kyk nie links of regs nie, jaag net voort na noord. “As ek ver genoeg Noord gaan, sal ek weer by Suid uitkom? Haha!”
Hoeveel keer kan mens opgee en van rigting verander? Sy begin weer in trane uitbars! Maar glimlag steeds. Miskien sal sy omdraai, weer Suid gaan? Genoeg is genoeg! Sy jaag voort op die onpersoonlike hoofweg onbewus van die kilometers wat verbysnel en die verkeer om haar.
Geluksfontein? Moet ek dan dalk Oos? Sy draai af en dit word ‘n grondpad met die son wat bloedrooi agter haar wegsink oor die grasieuse bergreeks. Oos, daar waar die son opkom, met beloftes vir ‘n nuwe begin elke dag, die vars reuk van dou op die gras.
“Dis reg, Oos, ” onthou sy … soos die ongelooflike sonsopkoms 4:40 vm. op Amanzimtoti strand. God se Oos in volmaaktheid, het sy gedink. Sy onthou die geluid van golwe wat al hoe nader kruip. “Ek het nog opgespring en net in die lou skuimwater ingehardloop! Haha. Tot agter die branders my ‘happy place gekry’.” Die mooiste koeëlronde oranje bal wat net bo die water hang , Oos.
Sy wonder of die stadsjapie Wes, nog ingekruip lê en wag vir hul wekker. Die prente is al vir ag jaar in haar geheue ingebrand, goeie tye, net die goeie tye. Maar sy sal nooit kan onthou wat haar strand toe gelei het daardie oggend nie. Dit maak nie saak nie.
Die grondpad raak ondraaglik! Sy kom tot stilstand en strek eers. Soos haar arms boontoe strek besigtig sy weer die merke op haar arm. Dit was seer! Onnodig! Krag is net ‘n voordeel as jy jouself kan betoom en selfbeheersing toepas. Sy staar na die merke waar Wes haar speels aan haar arms opgetel het. Hy het nie besef hoe sterk hy is en watter uitwerking dit op haar brose arms sal hê nie. Is dit wys om altyd sterk te wil wees? Nee wat. Sy kry moed en draai om en sien die natuurprag- die goue kol rus swaar op die berg. Yslike berg. Massief. “Dis reg, Wes …”
Haar gedagtes voer haar terug na onder by die rivier … starend na die water wat kabbel oor die klippies tussen die asemrowende Kransdans aan beide kante.
Hulle het vroeg opgestaan, die krans uitgeklouter tot bo, met voete wat gevaarlik van die krans af hang, uitasem. Daardie aand die sterre besigtig wat verskyn oor die afwagtende predatore van die bosveld.
Miskien moet sy ook op die berg gaan klim soos Moses om die wet te ontvang? Rigting ontvang? Maar gaan my geliefdes dan ook rebelleer en ‘n goue kalf bou? “Nee. Ek moet terug! My mense het my nodig! Nee Wes!” Sy is verward en besluiteloos.
Swaarmoedig draai sy terug huis toe. Huis toe? Ja weer Suid. Sy raak verward om die grootste raaisel op te los. Diep ingedagte … Wat is ‘n huis wonder sy? Die Koning van die heelal se huis is nie uit baksteen of klip nie … dis mense.
Skielik hardloop ‘n duikertjie oor die stowwerige grondpad en sy probeer uitdraai sonder om haar gunsteling voertuig op te foeter, maar tref steeds die duikertjie wat geen idée het wat ‘n Mustang, kar of mens is nie. Eindelik kom sy tot stilstand en hoor die duiker huil soos ‘n pasgebore baba. Baie skril geluid, sy klim stadig uit en stap terug tussen die stof.
Daar lê hy. “Dis jou skuld! Hy het dit nie verdien nie!” Verwyt sy haarself. Sy buk af, sit haar hand op sy bors, en besef daar is niks wat sy kan doen nie. Hulpeloos! Net so hulpeloos as toe die onderste helfte van my liggaam verlam was in die silwerskoon plek met vreemde mense in maskers. Ek mag nie sien wat hulle doen nie, dus die skeiding van 20 cm op my bors. “Ek is veronderstel om lam te wees, maar ek voel hoe die koue lem my drie lae van epidermi skei, ek wil opstaan en weghol! Ek kan nie, ek kan nie my voete voel nie!” Bloed spuit, die maskermense lag daaroor, die vreemde man hou my hand stywer vas en sê ek MOET kalmeer, my hartklop is te vinnig, biep biep biep (ek haaaaaat daai geluid). Eindelik is my tweeling verlos, my twee welpies wat ek nie voor gevra het nie, maar aan my geskenk is.
Die duiker kan ek nie SO los nie. Hy huil, hy gaan dood, stadig. Ek sal hom help, die eerbare ding doen. Ek bid saggies, en vra genade, en verlos hom van sy smart deur een skoot deur sy klein skedeltjie. Onmiddellik. Sy draai hartseer om en stap na haar voertuig.
Die voertuig wil egter nie vat nie, brandstof is nodig “Dammit! Dis my verdiende loon! Ek was nalatig deur te dink ek gaan myself vind. Jou selfsugtige draak!” uiter sy die woorde hardop. Sy begin hoogs ontsteld Suid stap op die grondpad na niks.
Met selfevaluering kyk sy net grondwaarts en tel haar voetstappe in haar hoë hakke wat haar nog altyd laat beter voel het. Maar nou is hulle ‘n las! Sy begin redeneer … “Is ek dan regtig net ‘n hindernis vir myself? Moet ek altyd weggaan? Moet ek altyd ‘n verskoning kry hoekom ek nie sterk genoeg is nie? Moet ek altyd mense seer maak wat te naby aan MY kom? Jy is mal!”
‘n Stofwolk in die duister beur reguit op haar af. Sy het nie meer opsies nie. Sy sien ‘n groot figuur sy verskyning maak deur haar trane. Deur die stof gewaar sy rooi ligte van die BMW. Sy is vernederd en woorde ontgaan haar. Die man steek sy hand uit: “Aangenaam. Ek is Wes. Is dit jou Mustang daar agter?” ‘n lang stilte volg . “Dis OK meisiekind. Ek sal jou nie seermaak nie. Waar is jou huis?”
Sy neem baie lank om te antwoord, staan net versteen, starend na die blou-oog man wat haar laaste opsie is. “Uhm … Is jy regtig Wes?” vra sy met ’n skaam glimlag en traan in die oog. Die stof bedaar en die man sien die meisiekind voor hom in die volmaan op haar … kaalvoet, hoë hakke in die hand, mooiste somersrokkie, maar verlore, moeg, moedeloos, hulpeloos … “Waar is jou huis meisiekind? Ek belowe ek sal jou nie seermaak nie. Is jy dors? Honger? Jy het ver geloop as dit jou Mustang is.”
Sy draai om en hardloop blindelings weg! Noord! Hy haal haar vinnig in en vang haar, tel haar op en plaas haar saggies op sy passasiersitplek. Hy fluister: “Jy is OK. Ek sal jou huis toe vat. Hier is vir jou koue water. Waar is jou huis?” weer hierdie ongemaklike lang stilte.
“Dis my af naweek … Ek moet Noord gaan, maar ek verkies Wes.”
Road to nowhere, Matthias Ripp
(foto Matthias Ripp)
Terwyl ek regmaak vir werk, hoor ek oor die radio dat die N2 al weer vir motoriste gesluit is. Nog ‘n protesoptog.
Nog ‘n ritmiese dans van brandende bande en vlieënde klippe.
Honderde mense op pad werk toe, word versoek om van ‘n ander roete gebruik te maak. Nuusbronne is onseker waaroor hulle vanoggend ongelukkig is. Net dat hulle amok saai en gate in die teer brand. Gate wat belastingbetalers, wat nou laat by die werk gaan opdaag, se geld sal regmaak.
Onthou ek my ma se woorde, “oom Paul het belowe dat dinge beter sal gaan, hy’t net nie gesê wanneer nie …”
Hierdie slaggate word van tyd tot tyd opgevul, maar dis ‘n tydsame storie: ‘n Span werkers word uitgestuur. Een of twee vertoef om die gat. Hulle het pikke en grawe om hulle regop te hou. Die meerderheid staan doelloos en swaai rooi en groen vlae. Links en regs. Op en af, nes die gier hulle vat. Met die opeenhopende verkeer het hulle vrede. Die res lê en rus in die son op die sypaadjie.
Hulle werk in skofte.
Wanneer die gat mooi opgevul is, word nog teer bo-op gesmeer. Soos wanneer jy té veel versiersuiker op ‘n kolwyntjie plak?
Dit hou tot die volgende groot reënval, wanneer hierdie homp versiersuiker wegsmelt om ‘n dieper gat te los. Nes ‘n tand wat sy vulsel verloor en vir die tweede keer gevul moet word.
Hierdie proses hou verband met werkskepping.
Wanneer hulle nie slaggate regmaak nie, bou hulle spoedwalle. Van daai hoёs. As mens nie amper tot stilstand kom voor jy oorry nie, sal jou uitlaatpyp gou soos ‘n vergieter lyk. Het al in die stilte gewonder of die munisipaliteit en die uitlaatpyp plekke ‘n ooreenkoms het.
Ja, … ‘so ry die boere sit-sit so,’ is nou inderdaad ‘so ry die belastingbetalers hop-hop so.’ En niemand sê ting-e-ling-e-ling of hoera nie.
Nou onlangs het Gordonsbaai rylaan voetoorgang-robotte ryker geword. ‘n Klompie van hulle is blindelings al by die pad af geplaas. Hier of daar? Gemiddelde-spoed kameras pronk hoog bo-op elke lig. Jy mag nie vinniger as 60 km per uur op hierdie oop dubbelbaan ry nie.
Net gister nog het ek mos geleer dat mens sekere dinge eerder moet los.
Ek wou in die gemeenskaplike kombuisie by die werk ‘n glas uitspoel. ‘n Skoonmaakster lê met haar elmboë op die wasbak en skottelgoed was. Haar vingers speel met die hoё berg seepskuim.
“Goeie môre!” groet ek. “Eh. …?” “Good morning,” probeer ek Engels. Iets registreer. “Do you work here every day?” knoop ek ‘n geselsie aan.
“Ah, you work here on Mondays and Wednesdays?” “Yeees,” antwoord sy, duidelik gelukkig dat ek die lig sien.
Ek los dit toe nie daar nie en bederf alles.
Ek kan sien daai sak is stowwerig. Dit word versigtig van die hoogste kas in die huis afgehaal.
Nog voor dit die grond raak, duik ek in. Van ’n goeie afstand om meer spoed op te bou. Maar glyend tussen blink balletjies word ek opgeraap.
En kry raas.
’n Gekap dwing my om om te kyk. Hulle spyker ’n krans teen die voordeur vas. ’n Verlore wolk druk sy lyf in voor die son. Die son gee nie om nie.
Die volgende dag sleep ouma Dusty ’n vars groen denneboom by die voordeur in. So, terloops, dis die kleinkind wat haar ouma Dusty noem. Nie omdat sy oud en grys is nie. Mmmm dalk ’n bietjie oud, maar daar is mos haarkleur.
Die storie werk so: Nadat die dogtertjie “Mamma” en “Pappa” baasgeraak het, was haar derde woord “Dusty”. Dis nou mý gryse naam. Sy is mal oor alle katte, maar vir my kan sy vryf en vashou, ek krap nie. Vir ’n tyd lank was alle katte Dusty. Só het sy na my ma begin verwys as “ouma Dusty”.
Nou’s ons terug by die denneboom … Vir ’n kat wat in ’n woonstel bly, is ’n vars boom soos manna vir ’n honger siel. Ek stel ondersoek in. Ek ruik saggies. Die naalde steek hier en daar, maar dit keer my nie. Vinnig kou ek aan ’n takkie voor ek verjaag word.
“Moenie!” word ek met die hand wegbeduie.
Onder die simpel klanke van Boney M – miaau-miaau-miaau, gaap-gaap-gaap – word die balletjies in die boom gehang. Met blitsvinnige pootjies slaan ek hulle heen en weer soos ’n bokser sy slaansak bydam. Die flitsende liggies toor met my kop wat vanself heen en weer draai. Wéér word ek met ’n kwaai stem vermaan om van die boom weg te bly.
Kyk na die dogtertjie wat besig is om haarself agter die boom te versteek, sodat almal moet vra of sy dan nie vandag saamgekom het nie. Al singend waggel sy weg: “Twinkle twinkle little tar, mmmm are mmmm high mmmm sky.”
In die kombuis berei hulle die kos voor. My ma skud haar kop.
“Kan skaars glo dis môre Kersfees. Kan nog laas Kersfees ruik. Waar vlieg die tyd tog?”
Dis nóú my kans. Ek sluip na die sitkamer. Trots kry ek dit reg om ’n balletjie van die boom af te kap. Ek jaag dit oor die teёlvloer rond, totdat die balletjie hartseer onder die bank in verdwyn.
Hulle werk hard. Daar kom glo baie mense vir die feesmaal. Die reuk van vleis walm reeds deur die huis en tot binne-in my snuiwende neusgate. Ek krul om hulle bene. Tevergeefs miaau ek vir ’n stukkie afvalvleis.
So tussendeur word die tafel pragtig gedek. Die kristalglase word uit die kas gehaal. Blink gevryf. ’n Bak met rooi-rooi poinsettias kom in die middel van die tafel. My katboetie hou ook van blomme. Ons word met ’n wysvinger gesê om van die tafel af weg te bly. Maar ek kan nie eers tot drie tel nie toe klik die dogtertjie.
“Eina oppie tafel!” gil sy. Sy noem my boetie Eina omdat hy haar soms raps. Eina skrik groot en verander in ’n warrelwind wat die tafel verwoes. Ek laat spat ook maar liewer en kruip heel onskuldig langs Eina onder die bed weg. Dis time out.
Teen sononder is almal pootuit. Die dogtertjie se ma sak moeg op die rusbank neer. Sy lig haar skouers.
“Sjoe, my rug is erg seer?” sê-vra sy in haar man se rigting. Hy vang die skimp en vryf die knoppe in haar skouers weg. Dis verby die dogtertjie se slaaptyd. Sy knies. Ferm word sy daaraan herinner dat net soet kinders presente kry. (Dit tel in my guns, weet nie so mooi van Eina nie.)
Die volgende oggend arriveer die gaste. Sommige styf en dors van ver ry. Oor en weer wens hulle mekaar ’n geseёnde Kersfees toe. Die jaarlikse drukkies en soentjies word uitgedeel. ’n Seuntjie vra sy ma hoekom hulle Kersfees vier.
“Dis Liewe Jesus se verjaarsdag,” kom die antwoord. Nou wonder ek waarom daar nie ’n plek vir Jesus aan die tafel gedek is nie. Hy is immers die birthday boy! En waar is sy kroon?
Die oulike seuntjie wonder seker ook, want hy vra vir sy ma waar Jesus woon.
“In die hemel,” kom die half ingedagte antwoord. “Nog ’n glasie wyn, asseblief.”
Die tafel huil onder die kos. Dit ruik maaggrommelend lekker en almal smul. Betlehem-ster, o, lieflike ster. Hulle drink en lag en skinder. Veral oor een van hulle ouer kennisse wat swanger is.
“Sy sê sy weet nie hoe dit gebeur het nie, dis ’n wonderwerk!” lag iemand. “Ai, en dit op haar ouderdom. Laat my wonder, het julle al julle nuwe kleinding geregistreer?” vra sy vir die vroutjie met die bitterklein baba. “Ons het darem nog ’n week kans,” antwoord sy, “met al die vakansiedae is dit moeilik om daar uit te kom.”
Nadat almal klaar geёet het, word daar tussendeur oe’s en aa’s en aangeplakte glimlaggies geskenke oopgemaak.
Die denkende seuntjie se vraag of Jesus Kersfees in die hemel vier, val op dowe ore. Almal is te besig om gelyktydig te babbel. Nagereg en koffie word bedien voor die gaste huiswaarts keer.
Soos hulle kar toe loop, hoor ek die kleinkind haar ma na-aap: “Rug … Seer … Erg …”
“Sjoe, dit was ’n wonderlike Kersdag! Nou moet ons net in die bed kom. Môre is nog ’n besige dag.” Hulle maak reg om te gaan slaap. Eina krul om hul bene. Ek lê op my rug met my voetjies opgetrek. Die idee is om oulik te lyk. Aandag te kry.
Die ligte gaan af.
Kan jy nou meer? Hulle het die dag so geniet dat hulle sowaar vergeet het om vir ons kos te gee? Ek is nie eens geborsel nie. Kyk al die knoetse op my rug!
Eina staan op twee agterbene voor die boom. Mik een keer en woeps! spring hy op. Die klip in die emmer wat die boom regop hou, rol om. Rol weg. Die boom tuimel en val swoesj! op die vloer. Stukkende balletjies skarrel oor die teёls. Water drup, drup, drup van die geknakte takkies. Met groot oё sluip Eina op sy maag rond. Hy verdwyn agter die bank.
Soet lê ek opgekrul op my strooibed. Ek sukkel om aan die slaap te raak. Ek dink aan die onverwagte swangerskap. Wys jou, wonderwerke gebeur nog! Ek hoop ook die jong vroutjie onthou om haar pasgebore baba te registreer.
Dink ook ek voel skuldig. So hard het ek probeer om ’n stukkie van Kersfees te kry, dat ek skoon vergeet het dat dit Jesus se geboortedag is. As ék so afgeskeep voel, wonder ek hoe Hy voel? Uit meegevoel begin ek saggies miaau: “Veels geluk, Liewe Jesus, omdat jy verjaar, mag die Here jou seёn en nog baie jare spaar.”
Klein spiertjies in my lyf begin skiet sodat die hare op my lyf in bondeltjies saamtrek. Amper soos ’n kat wat vlooie het. Ek ril. Dit voel omtrent asof iemand oor my graf loop …
Die son bak al klaar ongenadiglik toe Emma haar splinternuwe liggroen Corolla voor die winkel parkeer en seker maak die handrem is op. Haar vingers gly oor die duikie bo in die modderskerm. Die vorige aand met die sagtebal-wedstryd, het een van die balle sy koers byster geraak en op haar motor beland. Nodeloos om te noem hoe omgekrap haar gemoed was omdat die motor nie eers 500 km agter die rug het nie. Dit is maandeinde by die betrokke groothandelaar waar sy die pos van assistant-bestuurder beklee en sy sien glad nie uit na die lang dag vol syfers wat voorlê nie. Van haar personeellede het al hul opwagting gemaak en wag vir Emma om oop te sluit sodat hulle die winkel kan uitvee en in gereedheid kry vir die dag.
Emma deaktiveer die alarm en sluit die dubbel-slotte oop. Sy het skaars haar kantoor bereik of daar is ’n oorverdowende slag buite en ’n stofstorm borrel by die hoofingang in wat sy pas geopen het. Almal steek eers in hul spore vas en storm dan na buite om vas te stel wat die geraas veroorsaak het. Emma bereik egter eerste die deur en probeer die toneel voor haar opsom deur die stof. Haar Corolla is nie meer voor die deur nie en sy gewaar die rooi voertig wat op sy kant lê net links van die hoofingang. Dan merk sy haar motor op waar dit teen die groot afleweringsvoertuig staan met sy voorkant na haar gekeer. Sy maak eers seker dat die passasier van die rooi voertuig nie beserings opgedoen het nie, maar hy sit op die grond kop onderstebo en mompel in ’n vreemde taal. Drankwalms omhul die voertuig en pap met hoenderpote lê oral rondgestrooi.
Sy beweeg stadig na waar haar motor tot stilstand gekom het en merk dat dit nie veel skade opgedoen het te oordeel na die linkerkant wat na die gebou wys nie. Dan stap sy om na die regterkant en die volle omvang van die skade tref haar met ‘n uitklophou. Sy sien die uitdrukkings op haar personeel se gesigte, waar hulle kopskuddend die toneel gade slaan. Die totale regterkant van die motor is opgefrommel en Emma sak op haar hurke in ’n histeriese posisie neer. Sy gaan onbedaarlik aan die huil en omstanders probeer tevergeefs troos. Die rooi motor se bestuurder het terwyl hy in sy dronkenskap, teen ’n hoë spoed en ontbyt terselfdertyd prober nuttig het, uitgeswaai vir ’n motor voor hom, die Corolla teen sy regterdeur getref, dit vier meter sywaarts geskuif, waar dit omgeswaai en met die agterkant teen die afleweringstrok gebots het.
Emma weet nie hoe lank sy daar deurgebring het nie, maar besef dat sy inderhaas ’n paar oproepe sal moet maak. Sy skakel eerste haar man, wat met moeite prober verstaan wat sy sê want sy huil wee onbedaarlik. Hy beloof haar egter dat hy onmiddellik vertrek en binnekort by haar sal aansluit. Dan skakel sy die polisie en hulle is binne enkele minute op die toneel omdat hulle net vêrder in die straat af gestasioneer is. Sy is nog besig om haar verklaring af te lê, toe haar man sy opwagting maak. Sy storm in sy arms in en probeer deur die snikke verduidelik wat gebeur het. Hy wil egter weet of sy nie beserings opgedoen het nie, waarop sy hom verseker dat sy die botsing met twintig sekondes gemis het en ongedeerd daarvan afgekom het.
Sy hervat haar verklaring en haar man stap na hul motor om die skade gade te slaan. Emma sluit later by hom aan en snik nog onbedaarlik waar sy weer ondersteuning in sy arms opsoek.
Hy stap om na die linkerkant en druk met sy piesangtros-vinger op die plek waar die bal die duik veroorsaak het en met ’n glimlag om sy lippe deel hy haar mee: “My vrou dis net wêreldse goed, die assuransie sal uitbetaal en dankie Vader jy is ongedeerd maar sien die positiewe hierin- kyk- die duik is uit wat die bal gemaak het” en toe stroom haar trane!
Wat ‘n vangs
Terwyl die eendstert punt in die wind rustig duik vir kos op die dam, speel die kleintjies in die vlakwater en skep met handgemaakte nette die kleinvissies teen die kant. Oral is visstokke in die water soos die manne die grote vir die dag aan die hoek probeer kry. Ben, sy seun Rohan en Ben se broer Buks kry die rubberbootjie in gereedheid om met die een-perdekrag-motortjie op die dam te prober swartbaars hengel. Met verskillende kleure vliegies en ander kunsaas, gebrandmerkte rugbyspan pette en iets vir die dors, vertrek hulle vanaf die kant.
Hulle gooi kort-kort die kunsaas in en katrol dan met rukbewegings stadig in om die aandag van die visse te kry. Rohan gooi weer in nadat hy die kleur van kunsaas verander het maar die aas land nie in die water voor hom nie en met ‘n kreun en sy hand geklem om sy oor bulder Buks ‘n kragwoord. Rohan draai verdwaas om en aanskou die katastrofe hier langs hom in die bootjie maar lag so dat hy nie in staat is tot ’n woord of beweging nie. Ben wat in beheer is van die stuur van die bootjie ruk so dat hulle gevaarlik heen-en-weer- kantel, want Rohan se kunsaas is netjies dwarsdeur die boonste deel van Buks se oor gehaak. Buks skaterlag nou ook saam toe hy besef wat gebeur het. Hy was onder die indruk dat sy broer Ben ‘n byt gehad het en met die oppluk van die stok hom teen die oor geraps het.
Rohan kom eindelik tot sy sinne en deur die lag vra hy vreeslik om verskoning, terwyl hy die goedversierde oor ondersoek. Buks verseker hom egter dat dit nie seer is nie en toe Ben tot verhaal kom na sy rukkende hoes en lagbui, bekyk hy ook die oor en met ‘n “toemaar boet die hoek is regdeur, ons sal hom kan uitkry” draai hy weer om sodat Buks nie die uitdrukking op sy gesig kan waarneem nie, want hierdie is skreeusnaaks. Weer kantel die bootjie gevaarlik en nadat Ben sy plek agter die stuur ingeneem het, vra hy vir Rohan of daar ’n kniptangetjie aan boord is waarop Rohan, wat hom nou al in ‘n ander bloedgroep in gelag het, ontkennend antwoord. “Ons sal eers aan wal moet gaan Boet” laat Ben van hom hoor.
By die wal gekom, klim hul versigtig uit en Rohan steun die lyn wat deur sy oom se oor pronk. Dit neem nie lank voor ’n massiewe skare met kameras nader staan nie. Almal bekyk die petalje en toon meegevoel met Buks, maar in plaas van die hoek te verwyder, gaan haal Rohan die weegapparaat en hou dit voor Buks se neus om die perfekte fotote neem. Nadat hulle die hoek eindelik geknip en verwyder het, versoek Buks om die foto’s te sien en die skreeusnaakse gegiggel begin weer reg van vooraf.
Die bestuur van betrokke dam het aanbeveel dat hulle die foto na StyweLyne stuur met die naam van die visstok, katrol en kunsaas met: beste vangs vir die dag, ongeveer 75kg – spesie: homosapien – tyd gevang: laatmiddag.
Terug 1 2 3 4 5 6 7 … 27 Volgende