Timothy Keller skryf in sy boek The Prodigal God oor die gelykenis van die verlore seun in Lukas 15. Sy verduideliking van die fabel praat van twee verlore seuns. Die ouer broer is ook verlore. Ons almal ken die storie. Die jong rebel (Millennials) wat sy Pa doodwens en nou sy erfporsie geregtig om homself te ontdek in die plesiere van die “real noughties” (dit is immers om en by die jaar nul). Hy kom huis toe, stert tussen die bene, met die wete dat “eer jou vader en jou moeder” dalk vir hom bedoel was om hom te beskerm, hom lief te he. Hy verwag die ergste maar kry eerder ‘n fees om hom terug te verwelkom. Ons Pa se genade ken nie einde nie. As dit net oor genade gegaan het (wat dit kon, want sjoe dis kosbaar), sou die storie hier geeindig het, maar daar is ‘n ouer broer. ‘n Ouer broer (“die kerk”) wat nie hierdie genade wil verstaan of aanvaar nie. “I’ve been picking up the slack for years” en nou moet ek kyk hoe die vetgemaakte kalf vir my rebel broer geslag word. Ek het alles reg gedoen, alles gegee, maar dit realiseer nie in ‘n fees vir my nie. Die Pa se genade ken weer nie einde nie, Hy wil sy oudste ook by die fees hê. Al wil die seun voorsê en dalk sy Pa beheer. Hy pleit egter by Sy seun om ook fees te vier en saam in die liefde te deel.