Geskryf deur Tabitha Stanmore,
Die kans is goed dat wanneer u die woorde "middeleeuse magie" hoor, die beeld van 'n heks na vore sal kom: vernuwe ou kroonvoëls wat oor 'n ketel gehul is met onuitspreeklike bestanddele soos new of eye. Of u kan dink aan mense wat brutaal vervolg is deur te ywerige priesters. Maar hierdie prentjie is verkeerd.
Om mee te begin, was die vrees vir heksery - die verkoop van 'n mens se siel aan demone om ander skade aan te doen - meer van 'n vroeë moderne verskynsel as 'n Middeleeuse, wat eers in Europa aan die einde van die 15de eeu begin gryp het. Hierdie visie vertroebel ook die ander magiese praktyke in die pre-moderne Engeland.
Magie is 'n universele verskynsel. Elke samelewing in elke era het die een of ander geloofstelsel gedra en in elke samelewing was daar mense wat beweer dat hulle die bonatuurlike magte daaragter kan benut of manipuleer. Selfs vandag deurdring magie ons lewens subtiel - sommige van ons het sjarme wat ons vir eksamens of onderhoude en ander gebruik knik vir eensame spoekers om slegte geluk af te weer. Ysland het 'n regering erkende elf-fluister, wat beweer dat hulle die bonatuurlike wesens wat nog steeds in die landskap van Ysland woon, kan sien, praat en onderhandel met die bonatuurlike wesens.
Alhoewel ons dit vandag as 'n ooraktiewe verbeelding of as 'n fantasie kan afskryf, is magie in die Middeleeue wyd aanvaar as baie eg. 'N Spreuk of sjarme kan die persoon se lewe verander: soms net erger, soos met vloeke - maar ewe veel, indien nie meer gereeld nie, ten goede.
Magie kan verstaan ​​word dat hy 'n verskeidenheid dinge kan doen, van die wonderlike tot die verbasend alledaagse. Aan die alledaagse einde was towerspreuke in baie opsigte weinig meer as 'n hulpmiddel. Hulle is gebruik om verlore voorwerpe te vind, liefde te inspireer, die toekoms te voorspel, siektes te genees en begrawe skat te ontdek. Op hierdie manier bied magie oplossings vir alledaagse probleme, veral probleme wat nie op ander maniere opgelos kon word nie.
Dubbel, dubbel moeite en moeilikheid. Shaiith via Shutterstock.
Misdaad van betowering
Dit klink miskien vergesog: magie was teen die wet - en sekerlik sou die meeste mense dit nie verdra of daarin glo nie? Die antwoord is op albei tellings nee. Magic het eers 'n sekulêre misdaad geword totdat die Tree op teen heksery en beserings in 1542. Voorheen is dit slegs as 'n morele oortreding gereken en deur die kerk gepolisieer. En tensy magie gebruik is om skade te berokken - byvoorbeeld poging tot moord (sien hieronder) - was die kerk nie veral besorg nie. Dikwels is dit bloot as 'n vorm van bygeloof beskou. Aangesien die kerk nie die magtiging gehad het om lyfstraf uit te werk nie, is magie gewoonlik gestraf met boetes of in uiterste gevalle, openbare boete en 'n voorsprong op die tempel.
Dit mag vandag wel totalitêr klink, maar hierdie strawwe was baie ligter as dié wat deur sekulêre howe toegepas is, waar mishandeling en teregstelling selfs vir geringe misdade 'n opsie was. Magic is dan ook laag op die lys van prioriteite vir wetstoepassers geplaas, wat beteken dat dit betreklik vrylik beoefen kon word - met 'n mate van omsigtigheid.
Van die honderde gevalle van magiese gebruik wat in Engeland se kerklike hofrekords bewaar is, is daar 'n aantal getuienisse wat beweer dat die spel doeltreffend was. In 1375, die towenaar John Chestre het gespog dat hy £ 15 verhaal het vir 'n man van "Garlickhithe" ('n onbekende plek - moontlik 'n straat in die buitenste Londen).
Magiese sirkel, uit 'n 15-eeuse manuskrip. Kieckhefer, Richard (1989). Magie in die Middeleeue. Cambridge: Cambridge University Press.
Intussen Agnes Hancock beweer dat sy mense kan genees deur hul klere te seën, of as haar pasiënt 'n kind was, met feetjies konsulteer (sy verduidelik nie waarom feetjies meer geneig sou wees om kinders te help nie). Alhoewel die howe nie goedgekeur het nie - sy is beveel om haar spel te staak of die risiko te loop om van dwaalleer aangekla te word, wat 'n kapitale oortreding was, toon die getuienis van Agnes dat haar pasiënte normaalweg tevrede was. Sover ons weet, het sy nie weer voor die howe verskyn nie.
Magie deur koninklike patent
Oud en jonk, ryk en arm het towery gebruik. Ver van die bewaring van die laer klasse, is dit deur baie magtige mense in diens geneem: soms selfs deur die koninklike familie. In 'n lastersaak van 1390 word hertog Edmund de Langley - die seun van Edward III en oom vir Richard II - aangeteken as betaal 'n towenaar om hom te help met die opspoor van gesteelde silwer skottels
Intussen het Alice Perrers - meesteres aan Edward III in die laat 14de eeu - daar word algemeen gerugte dat hy 'n klopper gebruik het om liefdesspreuke op die koning te werp. Alhoewel Alice 'n verdelende karakter was, was die gebruik van liefdesmagie - soos om dit te gebruik om gesteelde goedere te vind - waarskynlik nie verbasend nie. Eleanor Cobham, hertogin van Gloucester, het ook 'n slim vrou in diens geneem om liefdesmagies in 1440-41 uit te voer, in hierdie geval om 'n kind te help swanger word. Eleanor se gebruik van toorkuns het egter handuit geruk toe sy daarvan beskuldig is dat sy dit ook gebruik het om die dood van Henry VI te komploteer.
In baie opsigte was magie net 'n deel van die alledaagse lewe: miskien is dit nie iets wat 'n mens openlik sou erken nie - dit is immers amptelik as immoreel gesien - maar tog as 'n openlike geheim beskou. Magie was 'n bietjie soos dwelmgebruik deesdae gereeld sodat mense kon weet waar om dit te vind, en die gebruik daarvan word stilweg erken alhoewel dit frons.
Wat mense betref wat magies verkoop het - dikwels genoem "listige volk"Alhoewel ek 'dienspligtiges' verkies - het hulle hul kennis en vaardigheid as 'n handelsware beskou. Hulle weet wat die waarde daarvan is, het hul kliënte se verwagtinge begryp en 'n marginale ruimte bewoon tussen om noodwendig geduld te word en vermy te word vir wat hulle verkoop het.
Toe die middeleeue in die vroeë moderne tyd verdwyn het, het die geloof in diaboliese heksery gegroei en 'n sterker lyn teen magie gevoer - deur die howe sowel as in die hedendaagse kultuur. Die gebruik daarvan is egter wydverspreid en oorleef steeds in die samelewing vandag.
Tabitha Stanmore, PhD-navorser, vroeë moderne studies, Departement Geskiedenis, Universiteit van Bristol
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > Kultuurverskille > In die Middeleeuse Engeland was Magic 'n diensbedryf wat ryk en arm gebruik word