Chroniese pyn, wat gedefinieer word as pyn wat ondanks pogings tot behandeling en dikwels sonder die ooglopende oorsaak voortduur, is 'n ernstige uitdaging vir gesondheidswerkers. Dit is nie verbasend dat iemand wat aan hierdie vlak van pyn ly, depressief kan raak nie, maar die meeste studies beskou depressie as 'n 'comorbiditeit' - 'n gepaardgaande versteuring - of stel voor dat die pyn "somatisering" van die depressie is - dit kan 'n geestelike wanorde se effek op die liggaam.
Hierdie idees ignoreer beide die impak van pyn op mense en 50 jare se begrip in pynwetenskap. 'N Nuwe studie deur Neil Schwartz aan die Stanford Universiteit en kollegas, net gepubliseer in Wetenskap, het gehelp om die verband tussen pyn en depressie te verduidelik. Die navorsers identifiseer die onderbou van die verlies van motivering in muise met chroniese pyn en depressie.
Vir die studie het hulle chroniese pyn in muise veroorsaak deur besering. Voor die besering is die muise getoets vir hul motivering om te soek en werk om kos te kry. Na die besering was hulle net so geïnteresseerd in kos wat hulle met minimale inspanning kon verkry. Maar diegene met pyn het baie gouer opgestaan ​​wanneer kos gekry word, wat meer werk per pellet benodig het. Dit toon dat chroniese pyn motivering kan verminder.
Alhoewel pynstillers hul pyndrempel verander het, het die beseerde muise swak gemotiveerd gebly. Die netto gevolg is dat hulle minder kos gekry het. Dit is soortgelyk aan menslike depressie, waar lyers sukkel om die energie of entoesiasme te vind om iets te doen, insluitende aktiwiteite wat hulle waardeer. Dit lei tot minder aangename gebeurtenisse en ontmoetings wat die depressie kan verbeter.
Hierdie gedragsprobleme studies in muise was gerugsteun deur studies van die aktiwiteit van neurone, sowel in vitro en in vivo (dit is beide buite die liggaam en in die liggaam). fokus die navorsers 'was op die kern accumbens, 'n belangrike deel van die brein se beloning circuit. Wat hulle gevind het, was in ooreenstemming met die afname in inspanning, wat dui op 'n gebrek aan motivering.
Hulle vermoed dat 'n proteïen genaamd galanin, wat gewoonlik help kommunikasie tussen neurone, betrokke kan wees in die brein se beloning circuit. Om die gevolge daarvan te toets, geteel hulle geneties veranderde muise, 'n paar wat nie galanin en ander dat dit in 'n laer hoeveelhede geproduseer geproduseer. Hulle het bevind dat die uitskakeling van galanin herstel die funksie van die beloning stelsel in gevalle waar muise met chroniese pyn is nodig in meer werk te sit om kos te kry. Maar galanin se teenwoordigheid, selfs in 'n verminderde hoeveelhede, snellers 'n pad wat motivering in muise verminder. Verduidelik die rol van galanin kan ons help om te ontwerp middels wat die impak van chroniese pyn kan matige.
Nog steeds bly om te verstaan
Hierdie eksperimente wys hoe pyn en depressie beïnvloed die paaie soogdiere gebruik vir die verwerking van beloning of straf. Maar hierdie soort gedrag strek verder in die diereryk, en dit openbaar hoe die motivering stelsel kan ontwikkel reageer op die pyn te wees.
Enige besluit wat 'n dier maak, is 'n soort koste-voordeel-analise. So veranderings in berekeninge van beloning versus poging kan veranderinge in motivering aandui, of dit die motivering is om aangename of noodsaaklike eindes (veiligheid, kos, sosiale kontak) te verkry of om onaangename uitkomste (bedreiging, isolasie, honger) te vermy. Pyn is 'n baie fundamentele bedreiging en diere is hardgeknoop om 'n hoë prioriteit te stel om pynvry te bly of om pyn te beperk as hulle dit nie kan vermy of verlig nie.
'N Onlangse koerant in Huidige Biologie kyk na sensitiwiteit, die proses waardeur die senuweestelsel oorreaktief raak vir pyn en dit versterk en selfs pyn veroorsaak sonder oorsaak. Dit het getoon dat besmette inkvis hul drempel vir defensiewe gedrag verander het, sodat hulle op minder as beseerde inkvis voorkom, waarvoor die sensibilisering geblokkeer is. Dit is die eerste bewys van voordeel van sensibilisering, wat dikwels as die ongelukkige wanfunksie van die doeltreffende alarmstelsel wat akute pyn is, ontslaan word.
In die algemeen vra studie van depressie en pyn nie evolusionêre vrae nie. Byvoorbeeld, wat is die funksie van 'n bepaalde gedrag wat in die spesie voortduur ten spyte van sy ooglopende nadele? In depressie is uiteenlopende idees voorgestel, van immuun verdediging tot risiko-aversie, maar daar is min eksperimentele studies.
Nood in die akute pyn stadium is 'n belangrike voorspeller van die waarskynlikheid dat die pyn chronies word, hetsy gemeet deur selfverslag of deur breinaktivering. Veranderinge in emosionele en motiverende prosessering en konnektiwiteit van die betrokke areas en sentrums, insluitende die kernakkapten, voorspel die aanvang van akute pyn beter as ander veranderinge.
Maar om dit te weet, het nie soveel gehelp as wat ons wil nie. Pogings om chroniese pyn te behandel, is grootliks onsuksesvol, en rehabilitasie en selfbestuur neem baie moeite. Voorkoming sal ideaal wees, maar dit vereis geïntegreerde denke en harde bewyse oor die funksie van chroniese pyn, wat almal tans meer sigbaar is in diere studies as in die kliniek.
Amanda C de C Williams is 'n leser in kliniese gesondheidsielkunde en wetenskap, medisyne en samelewingsnetwerk aan die University College in Londen. BSc in sielkunde van die Universiteit van Bristol, gevolg deur ervaring in die verslawing van dwelms en dan liggaamlike gestremdheid; MSc in kliniese sielkunde aan die Polytechnic Noord-Londen (nou UEL). Sy het in 1976 'n doktorsgraad behaal terwyl sy in die St Thomas-hospitaal in pynbestuur gewerk het; daarna deeltydse senior lektor aan die King's College mediese skool en deeltydse kliniese praktyk in St Thomas 'Hospital.
Openbaarmaking Verklaring: Amanda C de C Williams ontvang befondsing van EPSRC.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Siektes en toestande > Hoekom Slaapverlies is 'n letterlike pyn