(Gavin, ŉ pasiënt in die maksimum sekeriteitseenheid by Weskoppies sê rassisme is amper geen issue daar nie. Toe ons uitstap kom groet 'n paar van sy swart pêlle. 'n Voorbeeld vir die res van die land!)
Wanneer ons daarvan lees in sprokies, maak dit ons kwaad. Hoe kon Aspoestertjie se susters so hoogmoedig wees? Almal stem saam, Kardinaal Richelieu in die verhaal van die drie musketiers was ŉ wrede man. Robin Hood is ŉ held, want hy kyk nie soos die ander neer op die verdruktes nie, hy staan op vir die wat suffer onder die snobistiese rykes.
Tog is daar wêreldwyd ŉ tipe snobisme wat toenemend aanvaarbaar is, ook hier in Suid-Afrika: Rassisme.
Ek weet jy is al oormoeg vir die woordjie, want deesdae word dit vir amper enige verskoning gebruik, maar hoor my uit.
Die probleem is dat rassisme nie so sleg lyk, wanneer jy aan die bevoordeelde kant staan nie. Solank jy nie aan die ontvang kant is nie, kan dit eintlik ŉ baie aangename oefening wees.
Jy kan maklik oordeel - en die oomblik as jy iets slegs van iemand anders sê, sê jy mos eintlik daarmee ook iets moois van jouself.
Dit is vir my altyd interessant hoe van die mees uitgesproke Malema-haters self ook uitgesproke rassiste is. Hulle haat dit dat hy die witman vir alles blameer, maar self huiwer hulle nie om die swartman vir alles te blameer nie.
Die grootste gevaar wat rassisme inhou, is dat dit ons blind maak vir ons eie hoogmoed. Die rassis is in sy eie oë goed. Hy is totaal blind vir die moontlikheid dat hy geword het wie hy haat. Die verdrukte word deur die eeue heen dikwels die verdrukker presies om hierdie rede. ŉ Klomp ANC leiers redeneer deesdae meer soos PW Botha as soos Nelson Mandela.
Rassisme kan 'n mens letterlik dom-arrogant maak. Soos die ou wat probeer bewys dat hy nie te rassisties is nie, want hy ken twee swartes van wie hy hou. Hulle is dalk swart aan die buitekant, sê hy, maar praat jy met hulle kom jy agter hulle is so wit soos ons aan die binnekant - soos 'n coconut.
Ek praat baie met jongmense. Die meeste van hulle is in goeie skole, hulle ouers ry mooi karre, hulle braai elke naweek en hulle gaan jaarliks op vakansie. Die lewe is goed vir hulle hier in sonnige Afrika. Tog het hulle nie ŉ goeie woord te sê oor die land nie. Baie kan nie wag om te immigreer nie.
Vra jy hulle wat het gebeur, het hulle nie regtig ŉ antwoord nie. Niks vreesliks het met hulle gebeur nie. Hulle is negatief, want hulle lees goed in die koerant en luister wat die ooms om die braaivleisvure sê.
'n Ou sê nou die dag: “As ŉ mens lief is vir mense van ander kulture is Suid-Afrika eintlik ŉ wonderlike plek om in te woon!” Die ander kant is natuurlik ook waar. As jy 'n rassis is, is hierdie land sekerlik 'n verskriklike plek om in te woon!
Lets face it, niemand gaan van kleur verander nie, jy gaan van gesindheid moet verander - of vrede maak met die feit dat jy vir altyd ongelukkig gaan wees.