By die Hervormers het ek dit gesien in die debatte en die voorstelle oor die herstel van verhoudinge met die Wêreldbond van Gereformeerde Kerke en die verhouding met die swart Hervormers in die Maranatha Reformed Church of Christ.
3. As ons vir mekaar sou sê dat ons dink die kerke behoort iets hieraan te doen, moet ons duidelikheid kry oor wie in die kerke ons wil hê iets moet doen, en wat ons wil hê hulle moet doen. Want ‘die kerk’, of dit nou die NG Kerk of die Hervormde Kerk is, is nie ‘n homogene dier nie. En rassisme in die kerk is nie ‘n eenvoudige ding om te takel nie. Jy kan dit nie met die druk van ‘n knoppie afskakel nie.
Dan wil ek daarop wys dat dié leiers se hande deur die kerkreg taamlik sterk gebind is. Hulle kan nie soos biskoppe besluite oor die kerk en sy koers vorentoe neem nie.
Toe die kerkhervormers ná die reformasie nuwe kerkregeringstelsels bedink het, het hulle dit goed reggekry om te keer dat daar binne die kerke van die reformasie ‘n herhaling sou wees van pouslike magsvergrype, maar hulle het dit nie reggekry om kerkleiers te bemagtig om kwessies soos kerklike verhoudinge en kerkeenheid te hanteer nie.
Ek het onlangs ‘n paar keer met die Russies-Ortdokse priester in Midrand gesels, en as ‘n mens hoor hoe hy oor sy patriarg praat, is dit wêrelde verwyder van hoe dominees en gemeentes in ons kerke oor hul leiers praat. By ‘n wit Anglikaanse priester hier in Waterkloof, het ek ‘n groot lojaltieit teenoor sy swart biskop gehoor.
6. As ons teen dié agtergrond nie kan verwag dat die sentrale leierskap van die kerk nie veel aan die rassisme in eie geledere kan doen nie, kan ons dit van die dominees op plaaslike vlak verwag?
Ek is nie heeltemal seker of ek dit net so oor die Hervormde Kerk sou kon sê nie, maar my indruk in die NG Kerk is dat baie dominees geabdikeer het van die rol om te praat oor kwessies wat te naby die politiek lê.