Leo I - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Pous Leo I, of Leo die Grote, was pous van die Rooms-Katolieke Kerk van 29 September 440 tot 10 November 461. Hy was 'n Roomse aristokraat en die eerste pous van die Rooms-Katolieke Kerk aan wie die titel "die Grote" verbonde was. Hy is miskien die beste bekend omdat hy Attila de Hun in Rome buite 452 ontmoet het in 'n poging om die koning te oorreed om nie die stad te ontslaan nie. Sedert Attila sy aanval onttrek het, word Leo tradisioneel gekrediteer dat hy Rome gered het. Hy is doktor van die kerk in 1754. Hy was waarskynlik die eerste pous wat die oppergesag van die Romeinse siening voorgehou het in die sentralisering van die organisasie van die Rooms-Katolieke Kerk. Toe die Romeinse Ryk uitmekaar val, het hy die pousdom geposisioneer om as die dominante gesag te verskyn. Sy pousdom was 'n tyd van Christologiese debat en sy eie leerstellige formulering het die dag by die Raad van Chalcedon (451) gevoer. Hy het die grondslag gelê waarop 'n toekomstige Leo, Leo III, die Heilige Romeinse Ryk geskep het, met die handeling van pouslike sowel as geestelike krag.
Pous Leo I VerwysingstylSy heiligheidGepraat stylU heiligheidGodsdienstige stylHeilige VaderPostuum-stylSaint
Leo was 'n boorling van Toskane. Dit wil voorkom asof hy op 'n vroeë ouderdom bevele geneem het, want teen 431 was hy 'n diaken onder pous Celestine I, en beklee 'n voldoende belangrike posisie binne die Romeinse curia (waarskynlik as 'n aartsdeacon) vir Cyril van Alexandrië om hom op te stel om Juvenal teen te staan van Jerusalem se aanspraak op patriargale jurisdiksie oor Palestina — tensy hierdie brief aan pous Celestine I gerig is. Omstreeks dieselfde tyd het John Cassian van Gallië 'n verhandeling teen Nestorius geskryf wat hy aan Leo opgedra het. Dit wys dat Leo buite Rome bekend was. Hy is ook deur die keiser, keiser Valentinianus III, gevra om 'n geskil tussen Aëtius en Albinus, die twee hoogste amptenare in Gallië, te besleg. Tydens sy afwesigheid op hierdie missie is Pous Sixtus III oorlede (11 Augustus 440), en Leo is eenparig verkies om hom op te volg. Hy het op 29 September pous geword. Sy pontifikaat blyk 'n epos te wees vir die sentralisering van die regering van die Rooms-Katolieke Kerk.
Verdediger van die geloof
Hierdie periode van die kerkgeskiedenis was 'n stryd tussen verskillende weergawes van die Christelike waarheid. Leo het agtergekom dat volgelinge van Pelagius, wie se lering veroordeel is, in die bisdom Aquileia tot die nagmaal ontvang is sonder formele verwerping van wat die Katolieke Kerk as foute beskou het, en Leo het hierdie praktyk bestraf. Hy het 'n plegtige misbruik voor 'n sinode vereis. Hy het ook die Manichese wat in 439 Rome bereik het, veroordeel en van die Vandale gevlug en daar in die geheim gereël. Toe hy omstreeks 443 van hul teenwoordigheid in Rome verneem, het Leo 'n openbare debat met hul verteenwoordigers gevoer, hulle boeke verbrand en die Romeinse Christene teen hulle gewaarsku. In 444 skryf hy aan die Biskoppe teen die Manicheërs, en in 445 gee die keiser op sy versoek 'n bevel uit om hulle te verban.
In Spanje het die Priscillianiste se gewildheid toegeneem. Priscillianus van Ávila (oorlede 383) was die eerste Christen wat ter wille van kettery tereggestel is. Hy het ekstreme asketisme geleer, insluitend die verwerping van die huwelik vir alle gelowiges. Leo het 'n uitgebreide skripsie (21 Julie 447) teen die Priscillianiste geskryf, hulle leerstellings in detail ondersoek en hom beroem. Hy het 'n Spaanse algemene raad versoek om te ondersoek of daar ondersteuners in die biskopaat was - maar dit is deur politieke onstabiliteit in Spanje verhinder.
Leo het Nestorius geantematiseer "omdat hy die aard van die Woord en die vlees in die opvatting van die geseënde Maagd geskei het, om die een Christus in twee te verdeel en om te wil onderskei tussen die persoon van die Godheid en die persoon van die Mandom."1 Leo het ook die praktyk van 'geheime belydenis' in plaas van openbare belydenis bekendgestel, om 'n groter outoriteit aan priesters te gee.
Verdediging van Rome se gesag
Die outoriteit van die biskop van Rome oor en binne ander bisdom was nog besig om te ontwikkel en is geensins universeel erken nie. Die biskop van Rome word as primus inter pares beskou, eerstens onder gelykes, nie as die finale en hoogste gesag nie. Deur in te tree in kerklike jurisdiksies buite Rome, posisioneer Leo homself en sy opvolgers as die senior Primate of Patriarch. Die aartsvader van Konstantinopel was onder andere nie tevrede met hierdie bewering nie, en beskou sy Stad as die nuwe Rome met die beter aanspraak op hoofstad van die Christelike wêreld.
Leo het betrokke geraak in 'n geskil rakende die biskop Hilary van Arles in Gallië, wat die reg op Primus geëis het om alle biskoppe in Gallië te besing en hulle te dissiplineer sonder verwysing na hul metropolitaanse biskoppe. Nadat Hilary biskop Celidonius van Besançon van die hand gewys het omdat hy na bewering met 'n weduwee getroud is terwyl hy nog 'n leek was, het Celidonius 'n beroep op Leo gedoen om in te gryp. Hilary het geweier om Leo die reg van jurisdiksie te erken, en is na 'n sinode in Rome ontbied. Daar het hy sy optrede verdedig, maar Celidonius is weer ingestel en die reg van alle biskoppe om op Rome te beroep, behou. Hilary se eie jurisdiksie was beperk tot sy onmiddellike bisdom.
In 445 het Leo nog 'n kans gekry om sy gesag in 'n ander bisdom af te dwing. Hierdie keer het dit die patriargaat van Alexandrië betrek. Hy dring daarop aan dat die kerklike praktyk van hierdie sien Rome se volg moet volg; aangesien Markus, die dissipel van Petrus, die stigter van die Alexandrynse kerk was, het hy aangevoer, kon dit geen ander tradisie gehad het as dié van die prins van die apostels nie.
In 'n brief aan die biskoppe van Kampanië, Picenum en Toskane (443) het hy die nakoming van al sy voorskrifte en dié van sy voorgangers vereis; en hy het die biskoppe van Sisilië (447) skerp bestraf omdat hulle afwyk van die Romeinse gebruik ten opsigte van die tyd van die doop, en vereis dat hulle afgevaardigdes na die Romeinse sinode moes stuur om die regte praktyk te leer.
Leo bots ook met die aartsvader van Konstantinopel oor wie se jurisdiksie Illyria gedek het, waar die biskoppe 'n neiging gehad het om met Konstantinopel saam te staan. In 444 stipuleer Leo ek in 'n brief aan die Illyriese biskoppe die beginsel wat Petrus ontvang het: Jesus het Petrus die toonaangewende toesig oor die hele Kerk toevertrou, en dat daar daarom na alle belangrike sake verwys moes word en deur sy opvolgers, die biskoppe van Rome. In 446 het hy twee keer ingegryp in die sake van Illyria, en in dieselfde gees gepraat van die Romeinse pontiff as die toppunt van die hiërargie van biskoppe, metropolitane en primate. Na Leo se dood het Illyria egter weer na Konstantinopel omgesien.
Toerisme aan die burgerlike gesag
Beide in die hantering van die Manicheërs en die opstandige biskop van Arles het Leo nie gehuiwer om die sekulêre of burgerlike owerhede te gebruik om sy gesag te ondersteun nie. In 6 Junie 445 verkry hy van die keiser die beroemde besluit wat die voorrang van die biskop van Rome erken op grond van die verdienste van Petrus, die waardigheid van die stad en die Nicene Creed. Die dekreet het opdrag gegee dat enige opposisie teen sy beslissings, wat die regsmag sou hê, as hoogverraad beskou moet word en voorsiening gemaak word vir die dwingende uitlewering deur provinsiale goewerneurs van elkeen wat weier om 'n dagvaarding aan Rome te beantwoord.
Christologie en die Aan my
Die oorheersende teologiese vraagstuk wat onder bespreking was, was die vrae oor hoe die menslike en goddelike aard van Jesus verband hou, of of hy een of twee aard gehad het. Toe Eutyches van Konstantinopel deur die aartsvader van Konstantinopel uitgekommunikeer is omdat hy geleer het dat Jesus 'n enkele, goddelike aard het waarin sy menslike natuur opgeneem is, het hy 'n beroep op Leo gedoen. Antwoord Leo in syne Aan my (449), met die handhawing van die leerstelling van twee afsonderlike, ongegronde natuur.2
In Efese was daar 'n Raad gehou, maar geen Westerse biskoppe het dit bygewoon nie, en beide die Westerse keiser en Leo het sy uitsprake verwerp. Daarna het die Tweede Raad van Efese bekend gestaan ​​as die 'rowersinode'.
Raad van Chalcedon
In 451 probeer Leo die Oosterse kerke in ooreenstemming bring met Rome se begrip van die geloof by die Raad van Chalcedon. Die doel van die raad was om Eutyches te veroordeel, en soortgelyke weergawes van wat bekend staan ​​as die monofisiet-kettery. Die ooste was geneig om die leerstelling te verkies dat Jesus slegs een natuur gehad het, wat goddelik was. Die Weste wou die rol van Jesus se menslike natuur in die verlossingsproses beklemtoon; die ooste het gedink dat dit Jesus se goddelikheid in gedrang bring. Ander het aangevoer dat Jesus wel twee nature gehad het, maar dat dit vermeng of verwar is. Chalcedon het, na aanleiding van Leo's Tome, verklaar dat Jesus wel twee afsonderlike aard gehad het, maar dat dit 'onverbiddelik, onveranderlik, ondeelbaar, onlosmaaklik' verenig is. ' Volgens oorlewering, nadat Leo sy besluit beëindig het, het die 630 biskoppe en 4 pouslike legate wat teenwoordig was, eenparig uitgeroep: "Wat Leo glo ons almal glo, is anathema vir hom wat enigiets anders glo. Petrus het deur die mond van Leo gepraat." Dit beteken dat die pous die regmatige opvolgers van St. Peter is. Verskeie Oosterse kerke, soos dié van Ethiopië, Egipte, Sirië en Armenië het egter Monofisiet gebly, so dit is onduidelik wat eenparigheid in Chalcedon in die praktyk beteken het 3
Raphael se Die ontmoeting tussen Leo die Grote en Attila toon Leo uit, begelei deur Sint-Petrus en Sint Paulus, met die Hun-koning buite Rome
Die naderende ineenstorting van die Westerse Ryk het Leo 'n verdere geleentheid gegee om as die verteenwoordiger van die wettige gesag te verskyn. Toe Attila in 452 Italië binneval en Rome bedreig, was dit Leo wat saam met twee hoë burgerlike funksionarisse hom tegemoet gegaan het en sy onttrekking bewerkstellig het. Volgens Prosper van Aquitaine was Attila so onder die indruk van hom dat hy hom onttrek het.4 Jordanes, wat Leo se tydgenoot, Priscus, verteenwoordig, gee ander redes. Pragmatiese bekommernisse soos die groot hoeveelheid goud wat Leo vergesel het, of logistieke en strategiese probleme, is moontlik die ware rede vir Attila se genade. Die weermag van Attila was al redelik uitgerekte en het baie geplunder, so die pous van genade om genade sou moontlik net as 'n eerbare rede gedien het om nie met die sak van die Romeinse hoofstad voort te gaan nie. Ander, hagiografiese bronne noem dat 'n man geklee in priesterlike kleed en gewapen met 'n swaard deur Attila tydens sy gesprek met pous Leo gesien is, en Attila gevra het om hom aan die pous se versoek te onderwerp.5 Ongelukkig kon Leo se voorbidding nie in 455 deur die Vandale deur die Vandale verhoed word nie, maar moord en brandstigting is onderdruk deur sy invloed. Volgens oorlewering is hy op 10 November 461 oorlede.
Leo se betekenis
Die betekenis van Leo se pontifikaat lê in sy bewering van die universele biskopaat van die Romeinse biskop, wat hy in sy briewe uiteengesit het, en in sy ses en negentig bestaande orasies. Daar word gereeld na hierdie leerstelling verwys as die leerstuk van oorheersing met petrol.
Volgens Leo is die kerk op Petrus gebou, na aanleiding van die belofte van Matteus 16: 16-19 neem Petrus deel aan alles wat aan Christus behoort; wat die ander apostels in gemeen het, het hulle deur hom. Die Here bid vir Petrus alleen as die gevaar al die apostels bedreig, omdat sy fermheid die ander apostels sal versterk. Wat van Petrus waar is, is ook waar van sy opvolgers. Elke ander biskop word aangekla van die versorging van sy eie spesiale kudde, die Romeinse met die van die hele Kerk. Ander biskoppe is sy assistente in hierdie groot taak.
Deur die sien van Petrus het Rome die hoofstad van die wêreld geword in 'n groter sin as voorheen. Om die rede, toe die aarde tussen die apostels verdeel is, was Rome aan Petrus gereserveer, sodat die beslissende triomf deur die aardse wysheid van die filosofie en die mag van die duiwels in die middel daarvan oorwin sou word. Dus, van die kop af stroom die lig van die waarheid deur die hele liggaam.
In Leo se oë het die bevele van die Raad van Chalcedon hul geldigheid verkry uit sy eie bevestiging daarvan, nie uit eenstemmigheid nie. Chalcedon het vasgestel wat die Ortodokse dogma in die Weste geword het, maar kon nie opregte meningsverskille oor die kwessie van Jesus se natuur as menslik en goddelik versoen nie.
Die Rooms-Katolieke en baie Anglikaanse kerke merk op 10 November as die feesdag van die Heilige Leo (voorheen 11 April), terwyl die Oosters-Ortodokse kerke op 18 Februarie as sy feesdag is.
↑ Eerwaarde Charles Lett Feltoe, trans., Geskrifte van Leo die Grote. Briewe en preke (New York: Philip Schaff, Christian Literature Publishing Co, 1886).
↑ The Crossroads Initiative, The Tome of Syt. Leo die Grote. 10 Oktober 2007 onttrek.
↑ Nuwe koms, Raad van Chalcedon. 10 Oktober 2007 onttrek.
↑ Fordham University, Middeleeuse bronboek: Leo I en Attila. 10 Oktober 2007 onttrek.
↑ Indeks van beskermheiliges, Leo die Grote. 10 Oktober 2007 onttrek.
Bettenson, Henry Scowcroft. Die latere Christelike Vaders; 'N Keur uit die geskrifte van die vaders van St. Cyril van Jerusalem tot Sint-Leo die Grote. Londen: Oxford University Press, 1970. ISBN 9780192134226
Loomis, Louise Ropes. Die boek van die pous. Merchantville, NJ: Evolution Publishing. ISBN 1-889758-86-8