George Kennan - Geskiedenis Podcasts - 2021
George Kennan is gebore op 16 Februarie 1904 in Milwaukee, Wisconsin. Hy het na Princeton gegaan en daarna by die buitelandse diens aansoek gedoen. George Kennan, politieke ontleder, adviseur en diplomaat, was verantwoordelik vir die langtermynbeplanning vir die staatsdepartement na die Tweede Wêreldoorlog. Hy ontwikkel die konsep van "inperking" as 'n strategie om te voorkom dat die Sowjet -invloed uitbrei en die status quo behou.
Kennan het geglo dat die Sowjetunie uiteindelik sy harde greep op sy burgers sou moes prysgee en sy buitelandse beleid sou verander as die Weste 'n vaste en konsekwente houding van opposisie kon handhaaf. Hy dien ook as ambassadeur in die USSR en in Joego -Slawië.
Hy was ook 'n baie gesogte dosent oor buitelandse beleidskwessies. Op 85 -jarige ouderdom ontvang hy die Medal of Freedom.
As diplomaat en historikus was George Kennan 'n meester van tale en 'n kenner van Europese lande. Hy was 'n produktiewe skrywer, 'n gesant van die Verenigde State vir baie nasies en een van die belangrikste argitekte van die Amerikaanse strategie tydens die administrasie van Harry S. Truman. Die vroeë jare Kennan het sy opleiding aan die Saint John`s Military Academy in Delafield, Wisconsin, begin en studeer in 1921. Daarna het hy na die Princeton -universiteit gegaan, en nadat hy in 1925 gegradueer het, het hy by die Buitelandse Diens aangesluit. Hy was in 1925 die vise -advokaat in Genève en het later na Duitsland oorgeplaas. Die rol wat Kennan gespeel het in die vorming van die Amerikaanse strategie na die Tweede Wêreldoorlog-saam met Dean Acheson, Charles Bohlen, John Paton Davies Jr., Loy Henderson en George C. Marshall-was beduidend. Die naoorlogse uitdaging Die koms van die atoomtydperk het die Tweede Wêreldoorlog beëindig, maar dit het nog nooit voorheen uitdagings ingelei vir beleidmakers wat sukkel met die veelvuldige komplikasies van naoorlogse beplanning en vrede nie. Onderdrukte ekonomiese toestande in Europa en Asië na die Tweede Wêreldoorlog was 'n byna oorweldigende uitdaging. Bevolkings is gedemineer en verplaas, nywerhede het erg gebuk gegaan en die pas geformuleerde Internasionale Monetêre Fonds en die Wêreldbank het pas begin funksioneer. In Europa was leërs meestal gedemobiliseer, met die uitsondering van die Sowjet -weermag. Die lidmaatskap van die kommunistiese partye in Wes -Europa het aansienlik toegeneem, en hulle sluit die politieke beheer van Frankryk en Italië in. 'N Beleid kom na vore Voor die Tweede Wêreldoorlog het die VSA 'n buitelandse beleid van neutraliteit gehandhaaf. Na die oorlog en in die hantering van die ineenstorting van 'n groot deel van Europa, staan ​​die VSA voor die Sowjetunie, wat satellietregerings in die besette Oos -Europa geïnstalleer het en blykbaar ook Wes -Europa bedreig. Kennan was 'n voorstander van 'n langtermyn- "-inhoude " van die Sowjetunie, en die herstelling van 'n standvastige magsbalans deur die heropbou van Japan en Wes-Europa. As leier van die staatsdepartement se beleidsbeplanningspersoneel van 1947 tot 1950 onder Marshall en Acheson, is Kennan verantwoordelik vir die langtermynbeplanning. Hy het 'n sleutelrol gespeel in beide die Marshall -plan en die heropbou van Japan, sowel as die Amerikaanse strategie in die benadering tot die hantering van die Sowjetunie. Kennan het ook 'n groot rol gespeel om die geheime operasies van die CIA aan die gang te sit, wat hy later as die grootste fout beskou het wat ek ooit gemaak het. sê dat hy gedink het dat die VSA nie veel kan doen om te help nie. Wat China betref, het hy 'n strategie van terughoudendheid gevorder. Kennan se geskrifte Kennan het 'n belangrike opstel in die tydskrif geskryf Buitelandse sake (Julie 1947), waarin hy sy geloof in die noodsaaklikheid van kommunistiese uitbreiding, wat die kenmerk van die Koue Oorlog geword het, beskryf. Amerikaanse diplomasie, 1900-1950, bespreek onder meer die swakhede van die Amerikaanse beleid en hoe dit verband hou met huidige diplomatieke probleme. Ander gevolglike geskrifte sluit in Sowjet-Amerikaanse betrekkinge, 1917-1920, Deel I en II, Realiteite van die Amerikaanse buitelandse beleid, en Rusland, die Atoom en die Weste.
George Kennan se dagboeke onthul hoeveel hy Amerika gehaat het (en Jode in minagting gehou het)
Op 'n warm, stowwerige Sondag in September 1959, verwelkom George Frost Kennan 'n eienaardige trio van politieke intellektuele in sy plaashuis in Pennsylvania. Die Duits-gebore sielkundige Erich Fromm, die sosioloog David Riesman en Norman Thomas, die meerderjarige sosialistiese party-genomineerde vir president, het die afgetrede diplomaat en die beroemde Sovjetoloog op daardie naweek op Arbeidsdag besoek. Hulle agenda was die stigting van 'n nuwe sosialistiese party vir die Verenigde State.
'Wat 'n vreemde kwartet was ons,' merk Kennan verbaas op. Die 'briljante, subtiele en uiters verbeeldingryke' Riesman, het hy tereg opgemerk, was nog nooit betower deur 'die afnemende krag van Marx se towerkuns' nie, maar meer spesifiek, Kennan self 'het min medelye gehad. met die inherente selfbejammering van die sosialistiese saak. " Soos Kennan daardie dag in sy dagboek opgeteken het, het Burke, Gibbon en die negentiende-eeuse Russiese romanskrywers sy eie denke baie meer gevorm as wat enige linkse denkers ooit gehad het. 'Al my Skotse-Protestantse antesedente het uit protes teen hierdie egalitarisme opgestaan,' het hy geskryf. 'Hierdie werklik wilde geloof in die algemene goedheid van die mens, hierdie onbewustheid van die bestaan ​​van erfsonde. hierdie ernstige marxistiese oorvereenvoudiging van die bronne van aggressiwiteit en slegte gedrag by die individu soos in die massa "-dit was te naïef en wollerig. Die poging tot ontmoeting van die gees het voorspelbaar geëindig in onsamehangendheid en Kennan teruggewerp in wat hy noem "die organisatoriese isolasie waar ek klaarblyklik hoort."
Hierdie vignet is een van vele juwele in die boeiende en skadelike tydskrifte van Kennan, nou geredigeer deur Frank Costigliola, 'n bekwame historikus van Amerikaanse buitelandse betrekkinge, en dit beklemtoon 'n raaisel van Kennan se lewe: sy beleidsidees was heeltemal sentraal in die buitelandse betrekkinge van die Verenigde State in die twintigste eeu, maar hy het geen werklike tuiste in sy politieke stelsel gehad nie. Normaalweg ondersteun hy die Demokrate - in die dagboeke stem hy steun uit vir die presidensiële bod van Adlai Stevenson, John F. Kennedy, Eugene McCarthy, Frank Church ("het dit onmiddellik diep betreur") en Bill Clinton ("sonder entoesiasme") - Kennan was nietemin baie konserwatief in sy wêreldbeskouing. Hierdie konserwatisme was nie die strydlustige kulturele populisme wat aan die Republikeine van vandag nagelaat is deur Richard Nixon nie, en ook nie die gelukkige valkheid wat Ronald Reagan (albei deur Kennan verafsku) bepleit het nie. Dit het eerder deelgeneem aan Burke se tugtige beskouing van die menslike natuur, en die agteruitgang van Gibbon en die sosiale darwinisme van Herbert Spencer en William Graham Sumner - wat in Kennan se geval dikwels in toevallige en afgryslike vooroordele manifesteer. Dit weerspieël bowenal die broeiende anti-modernisme en beskawingswanhoop van Henry Adams, met wie Kennan hom gepas in die winter van sy lewe vergelyk het. Die argitek van die inperkingbeleid blyk uit die beleid ter verdediging van 'n land waarvan hy nooit gehou het nie, vol burgers wat hy in die algemeen verag het.
of die student van die Amerikaanse buitelandse beleid, Kennan se verslae oor die hantering van sy Russiese eweknieë, sy argumente oor strategie in die Koreaanse Oorlog en ander sulke materiaal dra by tot 'n geweldige historiese bron. Maar in die laaste helfte van Kennan se lewe, toe sy interaksie met mag vlugtig en gewoonlik seremonieel was, het die tydskrifte oorheers oor die lewe, loopbaan en die mensdom. Soms is dit uitlokkend, soms kleinlik, en word dit meer as sewehonderd bladsye moeg. Vreemd genoeg het Kennan self 'n soortgelyke indruk gehad. 'Ek het die dagboekinskrywings van 1964-1984 gelees, en ek het min trots of tevredenheid daaruit put', skryf hy in 1987. 'Waar hulle nie persoonlik klagend was nie, was hulle geneig om herhaaldelik te wees.'
Wat die verveling bederf, wat ondanks die eentonigheid fassinasie dwing, is die verstommende uitbarstings van grootpratery en misantropie. Blykbaar het die waarde van hierdie wonderlike uitlatings teen allerhande etniese groepe verlore gegaan by William Shawn, wat toe die New Yorker verlaat het en redakteur was van wat Kennan 'die einste Joodse firma Straus & Farrar' noem.
Nadat hy die dagboeke vir moontlike publikasie gewys is, het Shawn aan Kennan ('n baie Joodse) agent Harriet Wasserman gesê Kennan se "Duitse probleem" - iets van 'n kriptiese frase - is te giftig. Dit lyk asof Shawn gepla was dat die tydskrifte besaai was met neerhalende opmerkings oor Jode en die Joodse volk, hoewel Kennan dit blykbaar nie in sy eie herlesings opgemerk het nie. 'Ek was nog nooit antisemities nie,' dring hy daarop aan, met 'n asemrowende gebrek aan selfbewustheid, 'maar ek moet erken dat hierdie episode my so naby gebring het as wat ek ooit kon word.' (Tien jaar later sien hy steeds Joodsheid soos net 'n antisemiet sou doen. "Die skandaal van die verhouding met meneer Clinton tot sy Joodse meisie-intern." Begin een inskrywing.) Daar is poëtiese geregtigheid dat die publikasie van hierdie dagboeke moontlik is sal meer doen om hul outeur se reputasie te beskadig as die publikasie van enige versameling privaat geskrifte sedert HL Mencken.
Die dagboeke stel ongetwyfeld vas dat Kennan groot en neerhalende veralgemenings oor feitlik alle vreemde mense gegee het. (Geskiedkundiges het geweet van Kennan se lelike eienskappe, maar die dagboeke lê dit bloot vir elke leser.) Sy geloof in die nasionale karakter was sterk, en as dit hom tot belangrike insigte oor Russiese gedrag gelei het, het dit meer dikwels tot afstootlike en slegte gelei. ingeligte beledigings. Die skokkers begin vroeg. Gedurende sy junior jaar in Princeton skryf hy oor 'n gesprek met 'n vriend genaamd Army. 'Hy het my half bekeer tot sy' uitwissing van die laer rasse 'idee,' skryf Kennan. 'Ek kan nie sien hoekom dit in beginsel verkeerd is nie.' As 'n agt-en-twintigjarige Buitelandse Diensbeampte, bly hy oortuig dat die wêreld se probleme 'in wese biologies' is deurdat 'Ons 'n groep min of meer minderwaardige rasse het. Geen opvoeding en dissipline kan die omstandighede effektief verbeter nie, solank ons ​​die ongeskikte toelaat om oorvloedig te teel en hul kleintjies te bewaar. " Kennan leer ook nie in sy lang loopbaan om hierdie rommel te sien vir wat dit is nie. Op tagtigjarige ouderdom vertrou hy nog steeds sy entoesiasme vir eugenetika in sy dagboek. 'As ek my sin gehad het. 'Dink hy,' mans wat meer as 2 kinders tot stand gebring het, sal kompulsief gesteriliseer word. Beplande ouerskap en vrywillige sterilisasie sal in alle opsigte aangemoedig word. " Beleidsbeplanning inderdaad. (Immigrasie ook "sal effektief beëindig word.").
Ongelukkig is dit moeilik om 'n oorwinning oor die bose te weerlê, noudat Sadam Hussein gevange geneem is, wat goed maar sleg is vir ons demokrate.
Ek weet dit is nog lank nie verby nie, en ons weet nie wat die uitkoms daarvan sal wees nie, maar hierdie oorlog het nuwe momentum gekry. Bush kan nou sê: "Kyk, hierdie diktator is in ons hande en ander sal heel waarskynlik volg." Ek kan net sien hoe die Saoedi -Arabiese dinastie volg, en hulle is die belangrikste diktators.
Ek dink jy moet Kennan eenvoudig sien as 'n man van 'n historiese oomblik. Truman het twee uiterstes in die gesig gestaar: die een, bly verbonde aan die Sowjetunie-nie 'n lewensvatbare alternatief nie-of om hulle vooraf te vergeet, soos die konserwatiewes van die era, en MacArthur en LeMay in gedagte gehad het. Inperking was 'n matige, middelste gang. Ons sou nie deelneem aan 'n verdere uitbreiding van hierdie spesifieke slawerny nie, en ons sou ook nie 'n kern -nagmerrie vir die wêreld opdoen om dit te bevry nie.
Op baie maniere was dit baie soos Lincoln se standpunt oor die slawestate, die onderliggende idee was om die apokalips te vermy deur 'n lang beleg van kommunisme te beleef. Daar is natuurlik diegene wat daarop aandring dat dit beter sou gewees het as ons MacArthur se advies gevolg het, China gebombardeer het en Chiang-Kai Shek losgemaak het. Dankie Here vir Kennan. Ons het nog 'n man soos hy nodig om ons hierdie keer te red van die waansin van die Perles en Wolfowitzes.
Wat veral in die moderne konserwatiewe siening van Kennan veral verwoes is, is dat dit vermoedelik 'n verlore, kompromitterende strategie was. Dit was 'n kompromie, maar dit het gewen. Trouens, St. Reagan, hoewel hy gedreig het om met 'n nuwe beleid vorendag te kom, het dit nooit gedoen nie.
Die opmerkings hierbo gee Kennan geen erkenning nie. Hy het goeie idees gehad, en baie meer daarvan as wat eenvoudige lees sou suggereer. Sekerlik was sy idees oor die jare inkonsekwent en het dit gepaard gegaan met utopisme. Maar is dit 'n aanklag waaroor 'n mens jou moet skaam? En as ons almal kernwapens waardeer vir wat hulle is, en dit is dat dit nie beter is as miltsiekte nie, lyk die uitroei van die wapens nie so utopies nie. Wat van Kennan se waarnemings van die Amerikaanse samelewing en die Amerikaanse stad? Dit is vandag baie relevant, iets waarmee hy lank gelede besig was. Wat die beskuldiging betref dat hy 'n vriend van outoritarisme is, dit is net 'n wanindruk. Miskien waardeer hy hiërargie, en die idee dat 'n gegewe stel reëls en wette moet bestaan ​​om die gebreke van die mensdom en die mark reg te stel, maar dat hy 'n vriend van outoritarisme is, respekteer die feit dat hy die outoritarisme van Stalin en die USSR verafsku het. Die een swakheid met Kennan se idees is dat hy te toegewyd is aan die nasionale entiteit, wanneer dit 'n wêreldwye entiteit of gemeenskap is wat nodig is om die wêreld se probleme op te los en die wêreld van kernwapens te bevry.
'As ons opgehou het om te toets, sou die grootste deel van die kernwapens van al die lande wat die testverbod onderteken het binne 20 of 30 jaar onbruikbaar geword het.'
Reg. Maar wat van die lande wat die verdrag NIE onderteken het nie? Of wat van lande wat die verdrag onderteken het, maar dit dan oortree het? Dit ruik sterk na óf pie-in-the-sky utopisme of die ou Sowjet-canard: "eensydige ontwapening."
Kennan se beleidsvoorskrifte is hoogstens wisselvallig. Hy wil hê dat ons Israel moet raadpleeg (omdat hulle so baie weet), maar verkleineer die gevaar dat Irak atoomwapens sal ontwikkel omdat dit op Israel gerig is.
Israel het natuurlik ook sy eie nukes, wat al dan nie as 'n afskrikmiddel dien. Waarom sou Irak sy begroting vernietig en sy mense bankrot maak om 'n wapen -afskrikwekkende teoretikus te ontwikkel wat dit nie logies kan gebruik nie?
Waarom is dit ook so dat dieselfde mense wat 'n plofbare "plakker op hul VW -busse gedra het, hulle nou nie in die minste steur aan 'n dolle diktator wat kernvermoë ontwikkel nie? Goed, miskien is hulle gepla, maar nie genoeg om veel meer te doen as om inspekteurs te stuur om 'n potjie verberg-tot-ertjie te speel totdat Saddam verveeld raak en hulle (weer) uitskop nie.
Kennan het 50 jaar gelede 'n goeie idee gehad, maar hy is ongelukkig nie relevant nie.
Mark safranski - 30/09/2002
Wie is 'Keenan' terwyl ons peuter?
Karaktermoord? Probeer self die eerste herinneringe van Kennan lees. Of sy artikels oor die Sowjets. Om te sê dat iemand wat bewondering in die gedrukte tyd vir Duitsland van daardie tyd uitgespreek het, 'n bietjie bewonderaar van outoritarisme is, is myns insiens redelik sag. Maar ook vir moderne liberale is dit die partylin van die oomblik wat saak maak, nie konsekwentheid nie. As Kennan vir die oorlog uitgekom het, is ek seker dat u standpunt teenoor hom 180 grade in die ander rigting sou wees.
Dit moes 'uitgewis' gewees het - my fout.
Miskien sou die Sowjet -liggaamstelling die honderdmiljoen -kerf bereik het? Miskien is die Sowjetunie nog steeds daar? Sou dit nie wonderlik wees nie!
Die feit bly staan: dit was sy ideologiese steun vir Truman se oortredings van president Roosevelt se polisiërs met die Sowjetunie wat gelei het tot die militarisering van ons samelewing.
Goeie punt, hoewel dit nie verband hou met die kwessie van Irak nie. Om die punt oor die betrekkinge tussen die VSA en die USSR verder as Keenan te neem, kan ons terugkeer na die Westers/Japannese ingryping in die USSR teen die Rooi Leër omstreeks 1918-1925.
Wie weet hoe die geskiedenis sou gevorder het as die res van die wêreld hul binnelandse aangeleenthede sou verlaat in plaas daarvan om hulle van dag een af ​​aan te val.
Ephraim Schulman - 28/09/2002
Dit is lekker om te sien dat Kennan in sy latere jare tekens van redenasie getoon het. Jammer dat dit nie tydens sy ampstermyn bewys was terwyl hy as 'n staatsdepartement gedien het nie. Die feit bly staan: dit was sy ideologiese steun vir Truman se oortredings van president Roosevelt se polisiërs met die Sowjetunie wat gelei het tot die militarisering van ons samelewing. Die uwe,
Na die sluipmoord op meer as 100 woorde (waarom is dit so noodsaaklik deel van alle konserwatiewe kommentaar?) Ek stem in elk geval saam met u gevolgtrekking dat meneer Keenan uiteindelik op sy hoë ouderdom 'n hoogtepunt van duidelikheid gehad het. 8221.
Ek kan nie meer sê nie, want ek kan 'bliviate ' nie in enige woordeboek opspoor nie.
Mark safranski - 27/09/2002
Kennan, soos dit presies in _The Fifty Year Wound_ aangedui word, was intellektueel terug van Containment sedert die publikasie van sy X -artikel. 'N Mens kry die indruk wanneer hy sy advies in die sewentigerjare oor die Sowjetunie hersien dat hy ontsag het vir die USSR en die huisvesting aan 'n onstuitbare gemoed gegee het. Kennan het ook eens die Pruisiese hiërargies-militaristiese waardes van pre-Nazi-Duitsland baie bewonder. Hy is persoonlik nie 'n demokraat nie, en veral nie in ooreenstemming met Amerikaans nie, in teenstelling met Europese etos. Een duidelike hoogtepunt vergeet nie dekades van slegte advies nie.
George Kennan: die 'Long Telegram ' (1946)
In Februarie 1946 stuur die Amerikaanse diplomaat George Kennan die staatsdepartement wat later bekend geword het as die 'Long Telegram '. Daarin het hy advies gegee oor die na-oorlogse Sowjetunie en hoe die Verenigde State sy buitelandse beleid vir Sowjet-optrede in Europa moet formuleer:
Samevattend het ons hier 'n politieke mag wat fanaties toegewy is aan die oortuiging dat daar by die VSA geen permanente modus vivendi [manier van naasbestaan] kan wees dat dit wenslik en nodig is dat die interne harmonie van ons samelewing, ons tradisionele manier, ontwrig word nie lewens vernietig word, word die internasionale gesag van ons staat verbreek as die Sowjet -mag veilig is.
Hierdie politieke mag het 'n volledige mag oor die kragte van een van die grootste mense en hulpbronne van die wêreld se rykste nasionale gebied, en word gedra deur diep en kragtige strome van Russiese nasionalisme. Boonop het dit 'n uitgebreide en verre apparaat om sy invloed in ander lande uit te oefen, 'n apparaat met ongelooflike buigsaamheid en veelsydigheid, bestuur deur mense wie se ervaring en vaardigheid in ondergrondse metodes vermoedelik sonder gelyke in die geskiedenis is#8230
[Die] probleem met die hantering van hierdie mag in [is] ongetwyfeld die grootste taak waarmee ons diplomasie ooit te staan ​​gekom het en waarskynlik die grootste wat dit ooit sal moet hanteer. Dit moet 'n uitgangspunt wees waarvandaan ons politieke algemene personeel op die huidige tydstip moet werk. Dit moet met dieselfde deeglikheid en sorg benader word as 'n oplossing vir 'n groot strategiese probleem in oorlog, en indien nodig, sonder 'n kleiner uitgawe in beplanningspogings. Ek kan nie probeer om alle antwoorde hier voor te stel nie. Maar ek wil my oortuiging aanteken dat die probleem in ons vermoë is om op te los, en dit sonder enige algemene militêre konflik. En ter ondersteuning van hierdie oortuiging is daar sekere opmerkings van 'n meer bemoedigende aard wat ek graag wil maak:
1. Sowjet -mag is, in teenstelling met die van Hitleritiese Duitsland, nie skematies of avontuurlik nie. Dit werk nie volgens vaste planne nie. Dit neem nie onnodige risiko's nie. Ondeurdringbaar vir logika van rede, en dit is baie sensitief vir kraglogika. Om hierdie rede kan dit maklik onttrek – en doen dit gewoonlik wanneer sterk weerstand op enige stadium ondervind word. As die teëstander dus genoeg krag het en sy bereidheid om dit te gebruik duidelik maak, hoef hy dit selde te doen. As situasies behoorlik hanteer word, hoef daar geen prestige-boeiende optogte te wees nie.
2. Teenoor die Westerse Wêreld as geheel is die Sowjette nog steeds die swakste mag. Hulle sukses sal dus werklik afhang van die mate van samehang, fermheid en krag wat die Westerse wêreld kan opdoen. En dit is die [faktor] wat ons in staat is om te beïnvloed.
3. [Die] sukses van die Sowjet -stelsel, as 'n vorm van interne mag, is nog nie finaal bewys nie. Daar moet nog aangetoon word dat dit die hoogste toets van opeenvolgende magsoordrag van een individu of groep na 'n ander kan oorleef. Die dood van Lenin was [die] eerste so 'n oordrag, en die gevolge daarvan het die Sowjet -staat 15 jaar lank geteister. Na Stalin se dood of aftrede is [die] tweede. Maar selfs dit sal nie die finale toets wees nie#8230
4. Alle Sowjet -propaganda buite die Sowjet -veiligheidsfeer is basies negatief en vernietigend. Dit behoort dus relatief maklik te wees om dit te bestry deur enige intelligente en werklik konstruktiewe program.
Om hierdie redes dink ek dat ons kalm en met 'n goeie hart kan nader hoe ons Rusland moet hanteer. Met betrekking tot die manier waarop hierdie benadering gemaak moet word, wil ek slegs as gevolgtrekking kom by die volgende opmerkings:
1. Ons eerste stap moet wees om die aard van die beweging waarmee ons te doen het, te begryp en te erken wat dit is. Ons moet dit met dieselfde moed, losbandigheid, objektiwiteit en dieselfde vasberadenheid bestudeer om nie daardeur emosioneel te ontlok of onverset te word nie, waarmee die dokter 'n oproerige en onredelike individu bestudeer.
2. Ons moet sien dat ons publiek op hoogte is van die werklikheid van die Russiese situasie. Ek kan nie die belangrikheid hiervan beklemtoon nie. [Die] pers kan dit nie alleen doen nie. Dit moet hoofsaaklik deur die regering gedoen word, wat noodwendig meer ervare is en beter ingelig is oor praktiese probleme. Hierin hoef ons nie afgeskrik te word deur die lelikheid van die prentjie nie. Ek is oortuig dat daar vandag baie minder histeriese anti-Sowjetisme in ons land sou wees as die werklikhede van hierdie situasie beter deur ons mense verstaan ​​word.
Daar is niks so gevaarlik of so skrikwekkend soos die onbekende nie. Daar kan ook geargumenteer word dat om meer inligting oor ons probleme met Rusland bekend te maak, ongunstig sou weerspieël oor die Russies-Amerikaanse betrekkinge. Ek is van mening dat as ons 'n werklike risiko hierin hou, dit die risiko is wat ons moet waag, en vroeër, hoe beter. Maar ek kan nie sien wat ons sou waag nie. Ons belang in hierdie land, selfs as gevolg van geweldige demonstrasies van ons vriendskap vir die Russiese mense, is merkwaardig klein. Ons het hier geen beleggings om te bewaar nie, geen werklike handel om te verloor nie, feitlik geen burgers om te beskerm nie, min kulturele kontakte om te bewaar. Ons enigste belang lê in wat ons hoop eerder as in wat ons het, en ek is oortuig dat ons 'n groter kans het om die hoop te verwesenlik as ons publiek verlig word en as ons omgang met Russe heeltemal op 'n realistiese en saaklike basis plaasvind.
3. Baie hang af van die gesondheid en krag van ons eie samelewing. Wêreldkommunisme is soos 'n kwaadaardige parasiet wat slegs van siek weefsel voed. Dit is 'n diplomatieke oorwinning oor Moskou ter waarde van 'n diplomatieke oorwinning oor Moskou ter waarde van binnelandse en buitelandse beleid aan elke moedige en skerp maatreël om interne probleme van ons eie samelewing op te los, om selfvertroue, dissipline, moraal en gemeenskapsgees van ons eie mense te verbeter diplomatieke notas en gesamentlike mededelings …
4. Ons moet 'n baie meer positiewe en konstruktiewe beeld van 'n soort wêreld wat ons graag sou wou sien, voorstel vir ander nasies as wat ons in die verlede voorgehou het. Dit is nie genoeg om mense aan te spoor om politieke prosesse soortgelyk aan ons eie te ontwikkel nie. Baie vreemde mense, ten minste in Europa, is moeg en bang vir ervarings uit die verlede en stel minder belang in abstrakte vryheid as in veiligheid. Hulle soek leiding eerder as verantwoordelikhede. Ons behoort beter as die Russe dit te kan gee. En tensy ons dit doen, sal Russe dit beslis doen.
5. Ten slotte moet ons moed en selfvertroue hê om vas te hou aan ons eie metodes en opvattings oor die menslike samelewing. Die grootste gevaar wat ons kan tref om hierdie probleem van die Sowjet -kommunisme te hanteer, is immers dat ons ons sal toelaat om te word soos diegene met wie ons te kampe het. "
Die skepping van die NAVO
Omdat die Verenigde State doelbewus (en soms aggressief) opgetree het om hom by die grensstate van die wêreld te betrek en te keer dat hulle kommunisties word, het die Verenigde State 'n beweging gelei wat uiteindelik tot die totstandkoming van die Noord -Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO) sou lei. Die groepsalliansie verteenwoordig 'n multi-nasionale verbintenis om die verspreiding van kommunisme te stuit. In reaksie hierop onderteken die Sowjetunie 'n ooreenkoms genaamd die Warskou -verdrag met Pole, Hongarye, Roemenië, Oos -Duitsland en verskeie ander nasies.
Voorbeeldopstel van George Kennan's Containment Doctrine History
Hoe het die leerstelling van George Kennan se insluiting tydens die administrasies van Truman, Eisenhower en Kennedy verander? Watter president was die suksesvolste in die bekamping van kommunisme?
Inperking was 'n amptelike beleid van die Verenigde State gedurende die hele Koue Oorlog met die Sowjetunie, wat in 1946 deur die Amerikaanse diplomaat George F. Kennan geformuleer is. Inperking was bedoel om die verspreiding van kommunisme te stop, benewens om te verseker dat kommunisme nie in beslag neem nie sekere lande. Die idee was die basis van die Amerikaanse buitelandse beleid tydens die Koue Oorlog, met baie presidente wat die beleid gebruik het om verskillende ingrype van die Verenigde State regoor die wêreld te regverdig (Frazier 3). Voorbeeldopstel van George Kennan's Containment Doctrine History
Hoe die leerstelling van Kennan se insluiting verander het tydens die administrasies van Truman, Eisenhower en Kennedy
Tydens die Truman -administrasie het Kennan se leerstuk nie veel verander nie. Trouens, dit is asof Truman in Kennan se menings geglo het. Truman het hard gewerk om te verseker dat die Sowjetunie nie vinnig uitbrei nie. In 1946 het die Sowjette byvoorbeeld probeer om hul invloed uit te brei na Turkye en Iran, 'n stap wat deur die VSA gestop is deur diplomasie en 'n demonstrasie van militêre mag (Hirsch 158).
Tydens die Eisenhower -administrasie het die VSA begin met die konsolidasie van die beleid van inperking deur 'n reeks multilaterale en bilaterale verdrae te bekragtig wat daarop gemik was om die Sowjetunie en sy bondgenote te omring. Die VSA pleit nou vir die bevryding van state onder eksterne beheer (Frazier 7).
Die Kennedy -administrasie het interessante verskuiwings na Kennan se insluitingsidees gesien. Teen daardie tyd was die VSA vasbeslote om die belange van die Sowjetunie in verskeie lande af te weer deur sekere groepe te bewapen om met Sowjet -gesteunde groepe te veg. Volmagoorloë was metodes wat die VSA gebruik het om sy beheer uit te oefen (David 65). Voorbeeldopstel van George Kennan's Containment Doctrine History
Die suksesvolste president in die bekamping van kommunisme
Truman is ongetwyfeld die suksesvolste president, veral omdat hy kommunisme bevat. Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog kondig Truman aan dat die VSA inperking as 'n amptelike Amerikaanse beleid sal aanvaar, en gebruik dit daarna om te voorkom dat kommunisme versprei deur finansiële hulp aan antikommunistiese magte in Turkye en Griekeland toe te staan, benewens die heropbou van 'n aantal van Wes -Europese ekonomieë wat tydens die Eerste Wêreldoorlog vernietig is (Dallek 78).
Inperking was 'n Amerikaanse beleid wat daarop gemik was om die verspreiding van kommunisme te stuit. 'N Aantal presidente het die beleid gebruik, maar niemand het meer sukses behaal as die gebruik van die polis as Harry Truman nie. Voorbeeldopstel van George Kennan's Containment Doctrine History
Dallek, Robert. "Die tirannie van metafoor. " Buitelandse beleid, geen. 182, November 2010, pp. 78-85.
David, Andrew en Michael Holm. Die Kennedy -administrasie en die stryd om buitelandse hulp: die onvertelde verhaal van die kleikomitee. " Diplomasie en staatskaping, vol. 27, nee. 1, Maart 2016, pp. 65-92.
Frazier, Robert. "Kennan, "Universalisme, " en die Truman -leerstelling. " Journal of Koue Oorlog Studies, vol. 11, nee. 2, Spring2009, pp. 3-34.
Hirsch, Arnold R. "`Containment ' on the Home Front. " Journal of Urban History, vol. 26, nee. 2, Januarie 2000, bl. 158. Voorbeeldopstel van George Kennan's Containment Doctrine History
75 jaar gelede het George Kennan, 'n Amerikaanse diplomaat wat in Moskou woon, 'n telegram van 8 000 woorde aan president Truman se staatsdepartement gestuur. Vandag word 'The Long Telegram' beskou as 'n fundamentele Amerikaanse dokument, daar bo met die Onafhanklikheidsverklaring, The Federalist Papers en George Washington se Afskeidsrede. As 'n teken van sy volgehoue ​​betekenis, verskyn die telegram se 75ste bestaansjaar op die top-tien lyste van historiese oomblikke wat in 2021 opgemerk moet word.
In sy telegram aan Washington het Kennan Amerikaanse beleidsaanbevelings gegee op grond van sy ontleding van die kulturele en historiese kragte wat die motiewe van Sowjet -leiers gevorm het en die Sowjet -gedrag oor die hele wêreld beïnvloed het. Kennan het beweer dat die 'probleem met die hantering van [die Sowjet] -mag in ongetwyfeld die grootste taak is waarvoor ons diplomasie ooit te staan ​​gekom het en waarskynlik die grootste is wat dit ooit sal moet hanteer. Dit moet 'n uitgangspunt wees waarvandaan ons politieke algemene personeel op die huidige tydstip werk. " Hy was reg. Kennan's Long Telegram het intellektuele beleidsdebat aangespoor wat die basis vorm van die Amerikaanse beleid teenoor die Sowjetunie vir die volgende 25 jaar, insluitend die Truman -leer en die Marshall -plan.
Kennan se oorspronklike telegram van 22 Februarie 1946 is deel van die historiese besittings in die Harry S. Truman Library and Museum.
George Kennan se liefde vir Rusland het sy legendariese 'inperking' -strategie geïnspireer
Die blywende ironie van die lewe van George F. Kennan ' was net hoe lief die argitek van die Amerikaanse Koue Oorlog "inhoud " -strategie — was om die Sowjet -ekspansionisme — lief te hê.
Kennan het waarskynlik 'n groter rol gespeel in die vorming van die Amerikaanse siening van 'n groot buitelandse mag, en dus ons verhoudings met daardie mag, as enige ander Amerikaner in die moderne geskiedenis. Dat die betrokke mag die Sowjetunie was, en die betrokke tyd die deurslaggewende tydperk na die Tweede Wêreldoorlog, het sy buitengewone invloed des te meer merkwaardig gemaak.
Hy het 'n gesaghebbende mengsel van geleerdheid en ervaring na poste gebring as diplomaat, ambassadeur, beleidsadviseur van die staatsdepartement en professor in Princeton en sy invloed op die Amerikaanse strategie van binne en buite die regering uitgeoefen. Vir 'n hele generasie Amerikaanse amptenare wat die buitelandse beleid van die land gelei het tydens die Koue Oorlog, het Kennan die voorste gids geword vir alles wat Rusland is. Sy belangrikste nalatenskap: Amerikaners adviseer hoe om die Sowjet -bedreiging die beste te beperk.
Even after the dissolution of the Soviet Union, Kennan continued bemoaning what he considered the misappropriation of his views. In an op-ed for Die New York Times in 1997, for example, Kennan prophetically warned that Bill Clinton's eastward expansion of NATO would be a fateful error. The move to include Poland, Hungary, and the Czech Republic in the Cold War-era military alliance, he wrote, would only serve "to inflame the nationalistic, anti-Western and militaristic tendencies in Russian opinion."
Turkye: For much of its modern history, Turkey has pursued a policy of forced assimilation towards its minority peoples this policy is particularly stringent in the case of the Kurds—until recently referred to as the &ldquomountain Turks&rdquo—who make up 20 percent of the total population. The policy has included forced population transfers a ban on use of the Kurdish language, costume, music, festivals, and names and extreme repression of any attempt at resistance. Large revolts were suppressed in 1925, 1930, and 1938, and the repression escalated with the formation of the PKK as a national liberation party, resulting in civil war in the Kurdish region from 1984 to 1999.
Syria: Kurds make up perhaps 15 percent of the population and live mostly in the northeastern part of Syria. In 1962, after Syria was declared an Arab republic, a large number of Kurds were stripped of their citizenship and declared aliens, which made it impossible for them to get an education, jobs, or any public benefits. Their land was given to Arabs. The PYD was founded in 2003 and immediately banned its members were jailed and murdered, and a Kurdish uprising in Qamishli was met with severe military violence by the regime. When the uprising against Bashar al Assad began as part of the Arab Spring, Kurds participated, but after 2012, when they captured Kobani from the Syrian army, they withdrew most of their energy from the war against Assad in order to set up a liberated area. For this reason, some other parts of the Syrian resistance consider them Assad&rsquos allies. The Kurds in turn cite examples of discrimination against them within the opposition.
Kyk die video: Джордж Кеннан и удивительный документ: репортаж Вестей в субботу - Россия 24 (November 2021).
John Hinckley, Jr., het probeer om Ronald Reagan te vermoor omdat hy 'n obsessie met Jodie Foster het