Ons ken die wet, dat ons God en ons naaste bo alles moet liefhê. In die gedeelte bid Paulus vir sy lesers dat hulle die vermoë sal ontvang om te begryp hoe groot die liefde van God is. Dit is alleen wanneer ons God toelaat om ons lief te hê en wanneer ons gereeld op Hom wag om sy liefde vir ons aan ons te openbaar, dat ons ook self gevul word met sy liefde. Dan kan ons ook vir Hom en vir mekaar opreg liefhê.
Ons het dus die volgende oggend vroeg van die Jeugsentrum af (waar ons tuisgegaan het) begin stap na die stadion toe, wat so ongeveer 6 km van die Jeugsentrum af is. Dit was `n winderige dag, grondstrate (of eerder stofstrate). Almal het windverwaai en vol stof by die stadion aangekom. Al die verrigtinge was in die Zambiërs se moedertaal, so die studente het niks verstaan van wat gesê word nie. Die middag laat het ons weer teruggestap na die Jeugsentrum. Teen daardie tyd het ek agtergekom die meeste van die studente is maar redelik geïrriteerd. Hulle kon nie enige sin in die bywoning van die geleentheid sien nie en die stap deur die “township” met die wind wat die stof aanmekaar in ons oë waai was dit nie `n aangename ervaring nie.
Weet jy wat? Jy kan dit elke dag ervaar. Jy kan elke dag op die wyse leer van God die Heilige Gees. Al wat nodig is, is om te leer om te luister, om aandag te gee, om te weet dat Hy in jou woon en met jou praat. Die enigste ding wat dit verhinder is waarskynlik dat jou aandag vasgevang word deur ander goed; goeters wat in jou verstaan van die werklikheid waarin jy leef waarskynlik belangriker is. Dinge wat in jou gemoed dringend is. Dinge wat nie kan wag tot later nie. Hierdie dinge put jou gewoonlik uit en veroorsaak allerhande worstelinge, moegheid, vrae, bekommernis, vrese, ens. Intussen is die Gees in jou wagtend om vir jou lig te gee, leiding te gee, wysheid en insig te gee; wagtend dat jy net na Hom sal draai en sal luister, sal aandag gee. Maar ongelukkig is jy té besig of té moeg. Kan jy sien hoé dom dit is?
Hoekom is dit só belangrik? Paulus sê: “sodat julle tot volle kennis kan kom van wat sy wil is.” Kan daar enigiets wees in die lewe van God se kinders wat belangriker is as dit? Ek bedoel as jou gestoei om `n bestaan te maak, om geld te maak, om jou geld goed te belê, om planne te maak vir jou toekoms, of wat ook al gedoen word, gedoen word sonder die sekerheid dat dit wat jy doen in God se wil is – watter betekenis het dit dan? Dit gaan tog vir ons as kinders van die Here daaroor dat ons die kuns wil aanleer om vir Jesus Christus in alles na te volg, dat ons in sy wil wil lewe. Dat ons graag sal wil sê: “Alles wat ek doen, doen ek omdat ek oortuig is dat dit die wil van God vir my lewe is. Dit is die rigting wat die Gees nou vir my aandui; dit is soos ek dit verstaan volgens die wysheid en die insig wat die Gees gee.”
Maar twyfelaars is nie mense wat sonder geloof is nie. Twyfel en ongeloof is nie dieselfde nie. Dink maar aan die worsteling van Job, die hart van Jeremia: ‘n mens kry die gevoel dat hulle twyfel, terwyl hulle diep gelowig is en die Here volg.
Daarom moet ons nie so hart oordeel oor mense wat twyfel nie. Tomas was ‘n gelowige wat met s geloof geworstel hy. Hy’s ‘n eerlike mens, beoefen nie ‘n “maak of ek glo”-geloof, ‘n skyngeloof, nie. Hy sê vir sy mede-gelowiges dat hy ‘n probleem het om soos hulle opgewonde te wees.
Jesus se woorde klink meer na ‘n waarskuwing as ‘n verwyt. Dit sê nie: jy’s ongelowig! Dit sê eerder: pas op, jy staan op die rand van die afgrond van ongeloof. Kom weg daarvandaan, sodat jy nie daarvan afstort nie.
Dit is die tafel se boodskap. Jesus sê: Kom na die tafel, jy wat sukkel in geloof, wat twyfel, wat vol vrae is. Want daar ontvang jy die geloof, daar word geloof gebore, ontkiem die geloof. Al die Tomasse: kom, steek jou hande vanmôre in die (tekens) merke van Jesus.
As Jesus met Tomas so praat, breek daar ‘n nuwe dag in Tomas se lewe aan. Hy sê: “My Here en my God.” Sy hart, oë, lewe gaan voor God oop. Hy ervaar sy ongeloof skakel oor in geloof.