Madeleine Venter – Madeleine Venter
Author Archives: Madeleine Venter
I am a passionate follower of Jesus Christ, author, blogger, homeschooling mother to a wonderful daughter and married to my best friend. My motto in life: Believing is seeing.
Dis die minste
Job wou antwoorde hê. Hy wou weet waarom hy so swaar moes kry terwyl hy nog altyd net goed en reg voor God gelewe het. Sy drie vriende het beweer dat God besig was om hom te straf, maar Job het vol gehou dat hy sonder sonde was en nie verdien het om gestraf te word nie.
Hy wou weet waarom God hom so onregverdig laat ly.
Klink nogal bekend…
Miskien het Job vergeet, of dalk nooit werklik besef, hoe onbeskryflik groot en heilig God is nie.
Nadat Elihu geduldig na Job se drie ouer vriende gesit en luister het, het hy Job juis daaraan herinner:
Ek sê vir jou: Hierin is jy verkeerd; God is meer as die mens. Waarom beskuldig jy vir God? Hy hoef nie vir jou rekenskap te gee van sy dade nie.
Vanaf Job 38 af bevestig God hierdie woorde van Elihu, deur Job uit te daag om sy grootheid en almag te probeer begryp.
Die Here het verder vir Job gesê: "Wil jy 'n saak maak teen die Almagtige en Hom bestraf? Wil jy vir God teregwys? Antwoord Hom dan!"
Wie wil aan Mý eise stel dat Ek iets aan hom verskuldig is? Alles onder die hemel behoort aan My.
Op die ou einde erken Job: "Nou weet ek dat U tot alles in staat is en dat U kan uitvoer wat U besluit." (Job 42:2)
Ek dink die les wat geleer kan word uit die boek van Job, is dat God niemand van ons 'n verduideliking skuldig is nie. Hy is God.
Hy is onder geen verpligting om Homself aan ons te verduidelik nie, en tog, uit sy groot genade, doen Hy dit soms.
Hierdie groot God word een van ons. Hy word die nederigste onder ons. Hy, die Heilige, word sonde en dra die nagevolge daarvan sodat ons dit nie hoef te dra nie.
Maar beter nog, Hy oorwin dit deur uit die dood op te staan.
Alles vir ons. Alles sodat ons 'n verhouding met Hom kan hê. Die ewige lewe saam met Hom – die groot, almagtige God.
En al wat Hy van ons vra is om dit vir ander mense te gaan vertel.
Daardie laaste woorde voor Jesus se hemelvaart was nie sommer maar net so 'n by-the-way, as-julle-so-voel, dit-sou-nogal-nice-gewees-het-as-julle-kon tipe van versoek nie.
Dit is die minste wat ons kan doen in ruil vir wat die Almagtige vir ons gedoen het.
4 responses to "Dis die minste"
Hoe mooi skryf jy. Ja, al wat Hy wil hê isdag ons dit vir ander sal vertel.
Baie dankie, liewe Toortsie 🤗
Hallo Madeleine, ek het onlangs op jou blog afgekom. Hierdie stuk is pragtig, en die image skitterend. Gee jy om as ons hom gebruik. My man is ook in die bediening, en die verkondig lê swaar op ons harte, om mense in beweging te kry om te vertel. Was vir 6 jaar sendelinge in Mosambiek. Hoor graag van jou.
Hallo Elsabe, baie dankie 😊 Julle mag met liefde die images gebruik.
Ek het nou wel nie voltydse sendingwerk in Mosambiek gedoen nie, maar was wel met twee geleenthede saam op uitreike. Daardie land en sy mense lê my na aan die hart. Baie seën vir julle bediening vorentoe.
Laat 'n boodskap Kanselleer antwoord
Tik jou kommentaar hier…
Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:
Vandat ek kan onthou is boeke en stories so deel van my soos die geboortevlekkie op my regterknie.
Ek was van jongs af 'n ywerige leser en het, as die oudste van vier, my jonger sibbe vermaak met stories wat ek of vertel of uitgespeel het. Wanneer ons by my ouma-hulle op Middelburg gaan kuier het, het hulle een van die vele skilderye teen die mure gekies en dan moes ek 'n storie rondom die gekose kunswerk opdis. Ek het ook altyd vir myself stories vertel terwyl ons langpad gery het of wanneer ek nie aan die slaap kon raak nie. Soos ek ouer geword het, het my pa sy rekenaar aan my afgestaan tydens skoolvakansies sodat ek al die stories wat in my kop rond gedraai het kon neerskryf.
My droom was om eendag by 'n biblioteek in te stap en 'n hele rak vol van boeke wat ek geskryf het daar te sien.
In 2001 is ek met RA gediagnoseer, en dit, saam met my voete vind in die onderwys, trou en mamma word, het egter daartoe bygedra dat ek so te sê opgehou het met skryf. Alhoewel ek in 2002 die jaar-kursus, Kreatiewe Afrikaans, by die destydse RAU voltooi het, moes ek noodgedwonge my skryfdroom agtertoe skuif.
Wanneer ek wel geskryf het in die daaropvolgende jare, was dit so raak-raak aan 'n spesifieke boek waarmee ek al van studentejare af mee besig was. Die boek het egter intensiewe navorsing geverg waarvoor ek net eenvoudig nie tyd gehad het nie.
In 2014 het ek 'n wake-up-call gekry en besef dat my droom om 'n gepubliseerde outeur te word nie vanself gaan realiseer nie. Ek het meer doelgerig begin skryf en 'n kortverhaal vir Vrouekeur gestuur wat toe goedgekeur en gepubliseer is. Dit was vir my 'n baie groot mylpaal.
In 2015 het ek Blog vir Jesus begin en die jaar daarna ook 'n Engelse blog. Uit onkunde het ek 'n teksboek vanity press-uitgewer genader om van die gewildste plasings op Blog vir Jesus in boekvorm uit te gee. Duisende rande later het ek met twee bokse foutiewe boeke gesit waarvan die eerste honderd se laaste bladsy ontbreek het en die tweede honderd so lelik gebind was dat mens dit nie eens verniet kon weggee nie. Dit was 'n duur les, maar ek skryf dit af as skoolgeld.
'n Ongelooflik talentvolle vriendin het aan my genoem dat sy graag illustrasies wil probeer en dit het my laat besluit om 'n kinderboek te skryf wat dan aan haar die geleentheid sou bied om die boek te illustreer. So het dit gekom dat ek Skaperjolle – Vrug van die Gees, geskryf het. Soos die lewe maar is, het sy egter saam met al haar ander verpligtinge nie daarby uitgekom om die illustrasies te doen nie. Die boek is op die ou end deur 'n belowende jong kunstenaar in ons familie geïllustreer.
Intussen het ek gehoor van Kindle Direct Publishing (kdp) en besluit om daardie roete te gaan met 'n Engelse novelle wat ek geskryf het, The Grace Song. Aangesien Engels my tweede taal is, het ek nie die selfvertroue gehad om die manuskrip aan 'n tradisionele uitgewer te stuur nie en wou ek, uit vrees vir nog 'n vanity press-bloutjie, ook nie gebruik maak van enige ander selfpublisering-uitgewers nie. My debuut het dus as 'n selfgepubliseerde Young Adult Contemporary Christian Fiction op Amazon verskyn. Nie heeltemal die debuut-droom wat ek gekoester het nie.
Omdat Skaperjolle, wat intussen stof opgegaar het, opgedra is aan al die kinders in ons familie waarvan een van hulle Engels is, het ek die boek oorgeskryf in Engels as Little Lambs Learning about Fruit of the Spirit en ook deur kdp uitgegee. Gedurende die inperkingstyd van 2020 het ek met baie bloedsweet en tandekners self die uitleg in Adobe Indesign gedoen en toe sommer 'n tweede boek ook aangepak, Little Lambs Learning some Proverbs.
Die wêreldwye inperkingstoestand het veroorsaak dat Amazon nie my boeke kon aflewer nie en ek was genoodsaak om die boeke onder nuwe ISBN nommers te publiseer sodat dit hier in Suid-Afrika gedruk kon word. Die tweede kinderboek was nog by die drukkers toe verskeie lesers my gevra het om die twee boeke asseblief in Afrikaans ook uit te gee. Die oorspronklike manuskrip vir Skaperjolle is toe nader gesleep vir eksterne redigering en het uiteindelik ook die lig gesien.
So het dit dus gebeur dat ek aan die ouer kant van veertig met ses selfgepubliseerde boeke sit en my skryfwerk in 'n besigheid ontaard – kompleet met 'n aanlynwinkel en alles wat daarmee gepaard gaan. Dit was ook glad nie deel van my droom nie
Moet my nie verkeerd verstaan nie, ek is nie spyt oor die boeke wat ek self gepubliseer het nie en ek het ook glad nie 'n probleem met skrywers wat self publiseer nie. Inteendeel, ek het 'n heilige respek vir die wat dit wel suksesvol deurvoer. Selfbemarking is egter nie my sterkpunt nie en van besigheid weet ek bitter min. Daarom het ek besluit om nie weer daardie roete te volg nie.
Nog twee van my kortverhale het die afgelope twee jaar in Huisgenoot verskyn en een van my kortverhale is ook in 'n gesamentlike bundel opgeneem. Ek het verlede jaar vir die eerste keer met erns my hand aan 'n gedig gewaag en was nogal verras dat die gedig ook in 'n gesamentlike digbundel opgeneem is.
Nou fokus ek al my aandag daarop om myself as erkende skrywer te vestig. (Hier staan en deel ek nou, baie senuweeagtig, 'n diep hartsgeheim!)
Ek het verlede jaar die moed bymekaargeskraap om in te skryf vir LAPA se Jeugromankompetisie en, alhoewel my verhaal nie die kortlys gehaal het nie, is ek ingelig dat dit wel op hulle langlys is en oorweeg word vir publikasie. Intussen het ek ook 'n kinderboek aan LAPA voorgelê, nog twee kortverhale aan tydskrifte gestuur en 'n verhaal vir PEN-Afrikaans se kortverhaalkompetisie ingeskryf.
Terwyl ek wag vir terugvoer op al die skryfstukke, skryf ek solank aan my volgende jeugverhaal wat ek wil inskryf vir die 2023 Jeugromankompetisie.
Soos julle dus kan sien, skryf ek vir 'n plek. En daar het julle dan nou sommer ook my skryfstorie tot dusver.
Soms wens ek dat ek sommer net weer vreesloos en met arrogante selfvertroue al die stories in my kop kon uitblaker soos wat ek dit as kind gedoen het. Maar die lewe leer mens om impulsiewe entoesiasme aan realiteit onderdanig te maak.
En daardie realiteit is dat niks wat die moeite werd is oornag 'n werklikheid word nie.
Ook nie 'n mens se grootste droom nie.
Vandag, 21 Februarie, is Internasionale Moedertaaldag. Hier is twee van my hartstaal gedigte. Die eerste gedig is verlede jaar opgeneem in Ink, Skryf in Afrikaans se bloemlesing, Inspraak 2. Mag jou hart steeds warm klop vir jou moedertaal.
My hart klop in Afrikaans
Van afkoms en tuiskoms, oor grense,
het jy die woorde gaan haal
en word dit jou taal.
Dit groei, haal asem en lewe,
word die woord van die dag,
'n magiese krag.
So word jy jou taal in wese,
Afrikaner is jy
en dit sal jy bly.
word jou vegtaal
Ek ken ook die liedjie
ek ken ook die dans.
My hart klop ook in Afrikaans.
© Madeleine Venter
hartstaal soos 'n oseaan
branders breek hier waar ek staan
golf na golf wat oor my slaan
strome woorde trek my in
dieper – waar my hartstaal sing
en die stories vir my bring
na waar wondere gebeur
word ek verder meegesleur
sonder spartel of probeer
gee ek oor en laat dit spoel
totdat woorde in my woel
en ek al die klanke voel
Hierdie verhaal is verlede jaar gekies vir publikasie in Kreatio se kortverhaalbundel, Komieklike Kortverhale. Lekker lees 🙂
Milo hardloop oor die strand in die rigting van 'n vinnig groeiende groepie mense langs die getypoel. Met my strooihoed in die een hand en my plakkies in die ander, hardloop ek benoud agterna.
Wie weet waarom die mense daar so saamdrom? Dit kan enige iets van 'n bloublasie tot 'n uitgespoelde lyk wees en my Milo is ewe vrolik op pad om sy neus ongenooid in hulle sake te gaan steek.
"Milo!" roep ek uitasem en tevergeefs.
Hy het die groepie mense bereik en dring hom nou so ewe stertswaaiend tussen die skare in.
"Milo!" roep ek weer en kry 'n vuil kyk van die oom in wie se oor ek perongeluk skree. "Jammer, dis my hond, ag jammer," glimlag ek verleë terwyl ek versigtig mense uit die pad uit stoot.
Uiteindelik voor, sien ek waaroor die bohaai gaan. 'n Gesette tannie sit half weggesak in die nat sand met haar bene reguit voor haar uitgestrek. Eenkant staan haar tengerige eggenoot moedeloos en toekyk hoe sy tevergeefs probeer opstaan.
"Probeer tannie se bene buig," stel een jong knaap voor. "Dit sal dalk makliker wees vir tannie om dan op te staan."
"Vir die hoeveelste keer moet ek nou vir julle sê, ek kan nie beweeg nie!" kom die benoude antwoord. "Wat daarvan jy hou op slim wees en probeer my ophelp? Dalk is jy sterker as die man wat netnou probeer het," sê sy, beskuldigend in die tengerige man se rigting.
Die jongman kyk desperaat na sy vriend wat met moeite sy lag binnehou. "Kom help my, man," sis hy deur sy tande en gee hom 'n klap teen die bors met die agterkant van sy hand.
Vol bravade hak die twee jongmanne hulle arms onder die tannie se elmboë in, kry vastrap plek in die sand en beur sodat jy net spiere sien bult. Maar tevergeefs. Nog 'n paar mans kom hulle te hulp deur van agter af te probeer lig. Na 'n rukkie se gespook en gestoei gee hulle egter moed op en gaan staan uitasem eenkant met rooi gesigte en gekrenkte ego's.
"Ek stel voor ons grawe die nat sand onder die tannie uit en vervang dit met droë sand," kom 'n voorstel vanuit die skare. "Die nat sand is nou soos dryfsand waarin sy vassuig."
"Of wat daarvan as ons haar probeer uitsleep?" kom 'n volgende. "My beach buggy staan net hier anderkant geparkeer."
"Ek weet! As die tannie gaan lê kan sy dalk probeer uitrol."
"Nee man! Nou-nou het sy heeltemal weggesak en dan kry ons haar nooit weer nie!"
"Beter idee, kom ons wag vir die gety om in te kom. Dalk spoel die branders haar dan uit."
"Ek dink nie dit sal werk nie. Sy mag dalk net sink."
En so word die een idee na die ander tussen die groepie mense rondgeslinger terwyl die tannie se geduld al hoe minder word.
"Is daar nou wraggies niemand wat my kan ophelp nie?" vra sy vies.
'n Pa en sy twee seuntjies kom nader gedraf met 'n lyfplank en nadat 'n gat langs haar agterstewe gegrawe is, word die lyfplank soos 'n hefboom onder haar ingedruk.
Hoopvol staan die skare nader en haar tengerige eggenoot klap sy hande dankbaar. "Wat 'n goeie plan! Baie dankie!"
Skaars het hulle egter begin om die hefboom-teorie toe te pas, of daar is 'n vreeslike kraakgeluid en die lyfplank breek in twee stukke. Een van die seuntjies begin hartverskeurend te huil. Die tengerige man belowe dadelik 'n nuwe lyfplank terwyl die pa kopskuddend protesteer. Die knaap het nog een by die huis. Dit is glad nie vir die kind nodig om so te kere te gaan nie.
"Ek kon hulle vertel het dit gaan nie werk nie," lig 'n kenner ongenooid sy mening.
"Nee wat, ons sal moet hulp ontbied," sê 'n dame kopskuddend na 'n oomblik van stilte, "moet een van ons nie maar die lewensredders gaan roep nie?"
"Dit lyk my so," antwoord die tannie se man mismoedig. "Ons het al alles probeer wat ons kon."
Milo het homself intussen tuis gemaak op die tannie se skoot. "Kan jy dit nou glo?" kla sy by hom. "Nie een van hierdie mense kan my ophelp nie!"
Milo blaf en gee haar 'n paar simpatieke lekke onder die ken voordat hy van haar skoot afspring en opgewonde op die strand begin rondsnuffel. Dit is nie lank nie, of hy snuffel iets raak en begin verwoed in die sand te grawe.
"Jou hond grawe op die verkeerde plek," sê 'n mansstem met 'n spotlag en ek kyk vies om.
Ek kyk my vas in 'n mooi paar blou oë. Rondom die oë is vriendelike lagplooitjies en tussen die stoppelbaard 'n aantreklike glimlag.
Vinnig sluk ek my viesgeid en glimlag terug. "Ja dit lyk my so, nè?"
"Ek het ook 'n Yorky by die huis," gesels die mooi man. "Hulle is baie karaktervolle honde."
"Dit kan jy weer sê," lag ek en skud my kop in Milo se rigting, waar hy nou al besig is met die derde gat. "Ek wonder waarom grawe hy so?"
"Seker agter 'n krap aan," sê die mooi man. "Dit gee darem die arme tannie iets om na te kyk terwyl sy sit en wag vir iemand om haar op te help."
"Hoe lank sit sy nou al daar?" vra ek nuuskierig.
"Al 'n hele rukkie," antwoord hy. "Sy het hier langs die water gesit en kyk terwyl haar man geswem het. Nadat hy klaar geswem het en afkondig het dat hy nou honger is, wou die tannie natuurlik opstaan sodat hulle iets kan gaan eet, maar sy kon nie."
"Het jý al probeer om haar op te help?" vra ek en loer so ongemerk as moontlik na sy bruingebrande, bo-arms.
"Nee," grinnik hy, "ek verkies om 'n toeskouer te wees."
"O, natuurlik," sê ek mymerend, "net nóg 'n toeskouer. Dink jy nie daar is genoeg toeskouers nie?"
Met 'n geamuseerde uitdrukking op sy gesig en sy kop effens skuins gedraai antwoord hy: "Ek weet wanneer dit tyd is om betrokke te raak."
"En hoe weet jy dit?" vra ek en probeer om nie te diep in sy betekenisvolle kyk verlore te raak nie.
"Soms is dit wys om net eers seker te maak jou betrokkenheid gaan nie ongenooid wees nie," antwoord hy, "uit respek uit."
"Dis waar," antwoord ek met 'n knik, "dis eintlik nogal baie belangrik om seker te maak jy mag maar betrokke raak."
"Presies," glimlag hy, "veral as jy graag wil betrokke raak."
Terwyl ek nog wonder of ek sy stelling reg interpreteer, begin die klein skare skielik lag en ek sien dat dit vir Milo is wat hulle so lag. Hy het die krap, waaragter hy so passievol aan gegrawe het, gekry en is nou besig om hom oor die sand te jaag. Met sy stertjie vrolik in die lug spring hy die kant toe en dan daardie kant toe terwyl die reuse krap benoud heen en weer hardloop, opsoek na 'n gat om in te verdwyn. Milo is egter vasberade en die arme krap se kanse op ontsnapping raak al hoe minder.
Dan gewaar die krap sy uitkomkans… die groot gat wat by die tannie se agterstewe gegrawe is vir die lyfplank-reddingspoging. Met 'n stinkspoed pyl hy op die gat af en verdwyn net betyds daarin.
Die tannie gee die allervreeslikste gil en skiet soos 'n vuurpyl in die lug in op.
'n Geskokte stilte daal oor die groepie mense neer. Dan begin die mooi man skielik hande klap en almal volg sy voorbeeld. Ewe kordaat, gaan sit Milo en glimlag vir die mense, kompleet asof hy weet dat hy die held van die dag is.
Die tannie bly botstil staan terwyl daar opgewonde gelag en gesels word oor die gebeurtenis totdat almal, behalwe ek, Milo en die mooi man, weg is.
"Waarvoor is jy lus, Freek?" vra sy uiteindelik vir haar man wat nog nie die verbaasde uitdrukking op sy gesig kon afvee nie.
"Pizza," antwoord hy versigtig, "ek is lus vir pizza."
"Pizza?" kap sy met 'n kwaai stem. "Daar gaan beslis nie vandag pizza geëet word nie. Ek is lus vir gebakte vis met slaai. Kom!"
Gedwee stem haar man in en die twee stap weg in die rigting van die seekos-restaurant.
"En jy?" vra die mooi man soos ons hulle staan en agterna kyk, "Waarvoor is jy lus?"
"Ekskuus?" vra ek, nog 'n bietjie uit die veld geslaan.
"Wel," lag hy, "jou hond het tot die tannie se redding gekom en ons moet dit darem seker vier met 'n roomys of iets?"
Milo kom spring vrolik om sy voete rond en hy tel hom op. "Dink jy ook dis 'n goeie plan, my brak?" vra hy vir Milo wat terug antwoord met 'n sopnat lek oor die man se stoppelbaard.
Ek staan 'n tree terug en bestudeer die prentjie voor my met aandag. Geen ring aan die vinger of in die neus nie. Nog geen grys strepe langs die slape nie. 'n Oop, vriendelike gesig. En Milo hou van hom.
"Of wil jy eers nog 'n rukkie net 'n toeskouer wees?" vra hy met 'n moedswillige pluk aan sy een mondhoek.
Ek voel 'n blos by my nek opkruip en kyk vinnig weg. "Roomys sal lekker wees, dankie," sê ek, "en ek is self nogal honger. Miskien kan ons eers iets gaan eet."
"Pizza?" vra hy en ek lag.
"Ja, beslis pizza," antwoord ek. "Sommer wegneemkos, dan kom sit ons hier op die strand en eet."
"Goeie idee," knik hy, "dan kan Milo saameet. Hy het immers hierdie dag op meer as een manier baie goed laat uitdraai."
"Inderdaad," sê ek en knipoog vir my hond.
Agt jaar gelede het my kortverhaal, Tjomma, in Vrouekeur verskyn. Dit was my eerste gepubliseerde kortverhaal en 'n groot mylpaal in my lewe. Ek deel graag vandag die verhaal met julle. Lekker lees!
Die twee ou lywe sukkel met hulle trollie verby ongeduldige jongmense en is net mooi goed op pad na hulle motor toe as Willem skielik, in die middel van die pad, gaan stilstaan.
"En nou?" vra Bets. Seker weer die knie.
"Kyk," fluister hy.
Bets kyk in die rigting waarin sy krom vinger wys. Sy sien net motors in die parkeerterrein. Ook nie juis iets besonders nie.
"Wat?" vra sy effens ongeduldig en vat die trollie by hom sodat hy tog net uit die pad uit kan kom.
"Dáár man," draf-stap hy agter haar aan en kry haar aan die elmboog beet. Hy draai haar in 'n rigting en wys weer met sy krom vinger. "Die Vollatjie!"
Sy loer oor haar bril na die vaalgroen Volkswagentjie wat trots en regop daar tussen die blink motors staan. Willem stap nader asof hy op heilige grond loop en sy volg hom met die trollie. Dan gee haar hart 'n sprongetjie.
Sy slaan haar hand oor haar mond: "Willem? Dink jy dit is…?"
"Ja, dit is!" sê hy nou met 'n breë glimlag, "dis Tjomma!"
Hy maak sy hande bak voor sy oë en loer deur die klein, dowwe ruitjie aan die bestuurder se kant: "Wraggies," sê hy en stap dan om na die passasierskant toe. "Ja man, kyk, daar's die rooiwynvlek nog!"
Sy onthou nog die lekker warm gevoel hier diep binne in haar toe 'n eerstejaarstudent haar kom roep het. Groot-oog oor die belangrike meneer wat by die ingangsportaal van die koshuis kom vra het om vir haar, Bets de Lange te sien.
Hy was baie belangrik vir eerste-jaar studente, want hy was voorsitter van die studenteraad. Daarby was hy ook nog groot, sterk en aantreklik, met 'n wolk van opwindende misterie om hom.
Skielik is sy weer terug in die koshuis. 'n Sorgelose vierdejaar student. Sy het die vorige aand se huisgodsdiens gelei en was net op die punt om Abraham se dapper geloof te besing toe hy, saam met 'n paar lede van die studenteraad, onverwags daar ingestap gekom het.
"Gaan voort," het hy met 'n gebaar aan haar beduie terwyl die afgevaardigdes oop stoele tussen die verbaasde meisies gesoek het.
Met moeite het sy weer almal se aandag gekry en, ten spyte van haar droë mond, dit tog reggekry om haar boodskap oor te dra. Die heeltyd was sy bewus van sy geamuseerde blik op haar en dit het haar hart opgewonde vinniger laat klop. Na haar gebed het hy opgestaan en haar voor almal gekomplimenteer oor die pragtige boodskap.
Die volgende aand kom hy daar aan met Tjomma, 'n olyfgroen Volkswagen. Splinternuut uit die boks.
"Ek het gewonder of jy my dalk sou kon help met 'n toespraak," verduidelik hy senuweeagtig nadat hulle gegroet het.
Dis vir haar wonderlik om te sien hoe hierdie belangrike man stotter en sluk hier voor haar. Hy is verlief. Die grote Willem van Buuren is op háár verlief! Na 'n paar verleë laggies is hulle met Tjomma na 'n koffie-winkel op pad. Die nuwekarreuk laat haar baie belangrik voel. Sy ken darem ook mans goed genoeg om te weet sy moet ten minste iets oor die spogkarretjie sê.
"Ek hou van jou kar," sê sy en verlustig haar in die manier waarop sy blou oë ophelder.
Met trots verduidelik hy hoe hy op sy oom se plaas vir die varke gesorg het, elke vakansie, vandat hy twaalf jaar oud was en hoe hy elke sent gespaar het om eendag, as hy groot genoeg is, vir homself 'n kar te kan koop. Hy het toe natuurlik nog nie genoeg geld gehad ná matriek nie en het oor naweke en vakansies hom byna doodgewerk by 'n veearts. Uiteindelik, na baie swoeg en sweet kon hy nou, baie onlangs, vir homself hierdie Volkswagen koop.
Sy steek nie haar bewondering weg nie. En só, met sy ego gestreel en haar oë vol sterretjies, kom hulle by die koffie winkel aan. Hulle sluk die een koppie koffie na die ander weg, terwyl hulle gesels oor allesbehalwe sy toespraak.
As hulle uiteindelik weer terug is by Tjomma, wat geduldig daar onder die straatlamp staan en pronk, gee Willem weer 'n verleë laggie en sê so ongeërg as moontlik: "Ek is nou nogal lus vir 'n glasie rooiwyn."
"O ja, dis 'n goeie idee!" Sy is bly dat hy haar nie nou al wil gaan aflaai nie. "Waar dink jy kan ons dit kry?"
"Sommer hier," kondig hy manhaftig aan en haal 'n bottel rooiwyn en twee glase onder sy sitplek uit.
Sy voel gevlei dat hy eintlik 'n romantiese aand vooruit beplan het. In 'n vrolike luim ry hulle na 'n hoogtetjie waar jy ver oor die liggies kan kyk en sy hou die glase vas terwyl hy skink.
Toe gebeur dit…
Hulle sit elkeen nog so, sonder woorde, die pragtige uitsig en geniet, as hy ewe skielik sy warm hand onder haar hare inskuif en haar saggies nader trek.
Skielik onthou sy al die riller stories van gebreekte harte oor 'n gesoenery op die eerste aand en, voordat sy nog mooi self weet wat, ruk sy haar kop weg. Met soveel beslistheid, dat die helfte van haar wyn oor die rand stort.
"Ek is jammer," begin hy verbouereerd verskoning maak, "ek weet nie wat oor my gekom het nie, dis net dat…"
Sy woorde droog skielik op en sy blik verstar op 'n donker kol teen die roomkleurige sitplek langs haar been.
"O genade!" is al wat sy kan sê.
Paniekerig begin hy met 'n sakdoek aan die kol vryf.
"Wag jy vryf hom net dieper in," sê sy en probeer die sakdoek by hom vat om te wys hoe dit gedoen moet word.
Maar hy ruk sy hand vies weg: "Los liewer," sê hy met 'n diep stem en gooi die res van sy wyn by die venster uit.
Sy doen maar dieselfde, met trane wat agter haar oë brand.
Sonder 'n verdere woord skakel hy die enjin aan. Die pad terug koshuis toe voel baie lank en die hele tyd moet sy aan haar trane sluk. Uiteindelik daar, hou hy die deur vir haar oop en waai haar flou verskoning met 'n kwaai hand weg. Toe klim hy terug in Tjomma en jaag soos donderweer daar weg.
Daardie aand het sy gehuil en haar lot by 'n simpatieke kamer-maat bekla. Vir die res van haar lewe sou sy eensaam en ongelukkig wees, want sy het dáárdie kans, wat net eenmaal in 'n jongmeisie se lewe opduik met 'n wynvlek opgemors!
Willem skud sy kop ongelowig, met dieselfde glimlag van netnou nog steeds op sy gesig: "Ek kan nie glo dat die ou karretjie na soveel jare nou skielik hiér opduik nie!"
"Ja, dis ongelooflik. Ek wonder aan wie hy nou behoort," wonder sy.
Hy kom met 'n kreun regop en stap vir die soveelste keer om die karretjie met een hand op sy seer rug. "Mooi opgepas," sê hy tevrede, "nie eens 'n ou krapmerkie nie."
Hulle het net ná die tweeling se geboorte besluit om vir Tjomma te verkoop. Dit was 'n hartseer affêre, maar hulle het 'n groter motor nodig gehad. Tjomma was vrykar, troukar, boukar en trekkar. Nooit het hy hulle in die steek gelaat nie. Nie toe hy sakke sement moes aanry na die erf waar hulle eerste huis gebou is nie, en ook nie toe hy deur Pretoria se strate met noodligte aan moes jaag omdat die seuns besluit het hulle kom drie weke vroeër nie!
Met Tjomma het hulle letterlik hulle toekoms ingery.
Ná hom was daar nog drie huise en vyf motors. Vier honde, twaalf skool- en vier universiteitsjare. Een groot partytjie en twee troues. Daar was vakansies en bloedsweet, geboortes en begrafnisse, vrede en rusies.
Daar was 'n hele lewe wat met Tjomma en 'n rooiwynvlek begin het.
Willem kom sit sy arm om haar lyf en sy laat sak haar kop op sy skouer. Om al twee se lippe speel 'n glimlag van soete herinnering.
"Jy weet," se Willem, "daardie vlek het my laat besluit om met jou te trou."
Hy wag vir haar om te sê: "O regtig?" soos wat sy ook al eenkeer, baie jare gelede, op daardie einste stelling gesê het.
"Ja," gaan hy voort, "as jy my daardie eerste aand terug gesoen het, sou jy nie die meisie gewees het wat ek gehoop het jy is nie!"
"Dan is ek bly oor die vlek," antwoord sy.
Hulle draai met 'n laaste kyk om en stap stadig oor die parkeerterrein. Saam-saam stoot hulle die trollie tot by 'n blink-grys Jaguar in die volgende ry motors.
"Ek is bly dat die vlek nog steeds daar op die sitplek is," sê sy soos hulle wegry.
"Ja, ek ook," antwoord hy, "dit was goed om dit weer te sien."
Dis eenvoudig. Daar hoef nie lang stukke daaroor geskryf te word nie. Dis nie moeilik om te verstaan nie. Dit is doodeenvoudig net woorde wat gelees moet word en dan moet wortelskiet in jou hart.
En as dit nodig is om dit weer en weer en weer te lees omdat die saadjie op harde grond val en heeltyd opgepik word, dan lees jy dit weer en weer en weer.
Jy lees dit en dink daaroor en skommel dit in jou kop rond totdat jou hart omgeploeg is en die saadjie kan wortelskiet in vrugbare grond. Want eers dan gaan jy werklik kan doen wat die woorde vir jou sê om te doen en eers dan word jy weer gebore.
Ek praat van Romeine 10:9-10
"As jy met jou mond bely dat Jesus die Here is, en met jou hart glo dat God Hom uit die dood opgewek het, sal jy gered word. Met die hart glo ons, en ons word vrygespreek; en met die mond bely ons, en ons word gered."
Lees dit weer…
"Want as jy met jou mond bely dat Jesus die Here is (sy krag, gesag en majesteit as God aanvaar) en met jou hart glo dat God Hom uit die dood opgewek het, sal jy verlos word. Want as ons glo met ons hart (al ons hoop en vertroue op Christus vestig), word ons vrygespreek en as ons met ons mond bely (dat Hy die Messias, die Seun van die lewende God is), word ons verlos."
Die Toeligtings Bybel
En nog 'n keer…
"En ek sê vir mense om dit te glo. Dit is baie maklik om gered te word. Al wat jy moet doen, is om met jou woorde te erken Jesus is die Here en om met alles in jou te glo God het Hom uit die dood laat opstaan. As jy dit glo, spreek God jou vry van al jou sondes. En as jy dit met jou mond bely, word jy verlos."
Gaan doen dit nou.
"Gee my tyd om daaroor te dink"
Ja, dit is moontlik om vinnig op jou voete te dink en te reageer. Dit is egter daardie tipe dink wat tyd nodig het waaroor ek vandag wonder. Daardie diep-en-lank-tipe-dink. En ek wonder… wanneer laas het ek tyd gemaak daarvoor?
In my jonger dae kon ek vir ure net so sit en dink. Nou mis ek daardie dae.
Wat het dan intussen gebeur?
Wel, deesdae as ek 'n oomblik het, trek ek my foon nader en voor ek my kon kry, het ek vir 'n halfuur gesit en tyd mors op sosiale media. Dan is daar ook die skuldgevoel wat alewig aan jou knaag as jy mamma, eggenoot en werknemer is. Daar is altyd iets wat gedoen moet word en vir stilsit en dink is daar nie tyd nie. Almal en alles plaas druk op jou om dadelik te reageer.
Waarom word mense deesdae nie meer tyd gegun om oor iets te dink nie? Jy moet nóú besluit of jy daardie kontrak wil uitneem – sommer oor die foon – en jy moet nóú besluit of jy daardie projek wil bestuur of nie.
Tog is die vermoë om te kan dink van kardinale belang vir die mens se voortbestaan. Dit is tog immers wat ons 'n stappie bokant ons vierpotige soogdier-familie plaas, nie waar nie?
Dit is juis tydens daardie dink-tye wat probleme opgelos en emosies uitsorteer word.
En ek glo dit is ook tydens daardie stil word en dink tye wat ons wysheid van bo kry (Ps. 71:17; Ps. 32:8; Ps. 16:7; Spr. 2:6; Spr. 9:10). Miskien is dit die rede waarom ons beroof word van die tyd om te dink.
In hierdie jaar wat voorlê gaan ek aandring op dink-tyd en kwaai wees met myself daaroor.
Ek wil dink oor wat ek lees en dink oor wat ek hoor. Ek wil dink voordat ek antwoord en dink voordat ek doen. Ek wil tyd maak om te dink oor my lewensdoel en die skeppingswonder wat my omring.
Ek gaan tyd maak om te dink.
En ons wag…
En so wag ek al weer. Nog steeds.
Dit voel soms vir my asof ek my lewe om wag.
Ek het iewers gelees dat matrose briewe onder 'n klip 'gepos' het voor Jan van Riebeeck se tyd. Die skepe wat dan op hulle roete na en van Indië af hier stop, sou die briewe vat en saamneem om aan die geadresseerdes te gaan afgee. Daar was geen waarborg dat jou brief sy bestemming sou bereik of dat jy ooit 'n antwoord daarop sou kry nie. Jy moes maar wag en kyk.
Ek het dus eintlik geen rede om te kla oor die gewaggery in hierdie moderne era nie, maar nogtans hou ek nie daarvan nie.
Mens wag in toue en spreekkamers. Wag vir aflewerings. Wag vir antwoorde. Terugvoer. Uitslae. Wag vir 'n vakansie. Wag vir betaling. Wag vir beter voel. Wag vir dinge om terug te keer na normaal.
Wag vir inspirasie. Wag vir leiding. Wag vir iemand om uiteindelik die lig te sien. Wag vir daardie droom om waar te word. Wag en wag en wag.
En terwyl jy wag, doen jy maar solank die volgende ding waarvan die uiteinde heel waarskynlik ook 'n gewaggery gaan wees.
Die lewe bestaan heel duidelik uit wag. En ek wonder… is dit nie eintlik waaroor die hele saai en oes konsep maar gaan nie?
Die afrikanertjies wat ek twee jaar gelede in my tuin gesaai het, het hierdie jaar eers opgekom. Hoekom, weet ek nie. Die sonneblomme nou weer, wat skaars 'n maand gelede in die grond gedruk is, staan reeds amper 'n halwe meter hoog.
Jy saai. En jy weet jy sal moet wag voor jy kan oes. Vir sommige dinge moet jy langer wag as vir ander en jy weet nie altyd hoekom nie. Maar een ding is vir seker: jy gaan nie oes op dieselfde tyd wat jy plant nie.
Ek dink dit is dalk juis hierdie onvermoë om te wag vir die regte tyd wat die oorsaak is van meeste dinge wat verkeerd gaan in ons lewens. Mens wil vinnig ryk word. Vinnig gesond word. Vinnig sukses behaal. En dan vat mens kortpaaie. As die deur nie dadelik oopgaan nie, dan breek jy hom af. En as die Here nie dadelik 'n antwoord gee nie, dan volg jy jou eie kop. Net soos wat die vleis van diere wat 'n klomp groeihormone ingegee word nadele vir ons inhou, net so is dit nadelig om 'n ding te wil laat gebeur as die tyd daarvoor nog nie reg is nie.
Daar word nogal baie in die Bybel oor die bestemde tyd gepraat. Hier is 'n paar Skrifgedeeltes wat vir my uitstaan:
'Laat ons dan nie moeg word om goed te doen nie, want as ons nie verslap nie, sal ons op die bestemde tyd ook die oes insamel. '
'Nou het Hy op die bestemde tyd sy woord bekend gemaak deur die prediking wat as opdrag aan my toevertrou is deur God ons Verlosser. '
'Goue appels wat in silwer gemonteer is, so is die regte woord op die regte tyd. '
'Hy is soos 'n boom wat by waterstrome geplant is, wat op die regte tyd vrugte dra en waarvan die blare nie verdroog nie. Hy is voorspoedig in alles wat hy aanpak. '
Lees sommer ook: Jes.49:8, Lukas 12:40, Rom. 5:6, 1 Tim. 2:6, Lev. 26:4, 1 Pet 5:6 en 2 Kor. 6:2 wanneer jy 'n kansie kry.
Hierdie gedeeltes sê vir my dat ons geduldig moet wag vir die bestemde tye. Tye wat ingestel is vir ons beswil. Dit gaan oor vertroue in God se goedheid.
So, wat maak mens nou terwyl jy wag?
Vir my maak dit logies sin dat daar gegroei moet word. 'n Saad moet tog ontkiem en dan groei voordat daar 'n oes kan wees.
Daarom het ek besluit dat, in plaas daarvan om die wag tye om te kla, ek eerder daardie energie gaan gebruik vir groei.
Ek hoop ek kon, met hierdie plasing, jou ook motiveer om dieselfde te doen.
Jou lewe is 'n droom
Het jy al ooit daaraan gedink dat jy besig is om iemand se droom te leef?
Selfs al voel jou lewe nie soos 'n droom nie, vir iemand anders sou jou lewe die wonderwerk gewees het waarvoor hulle bid.
Dit klink nou alles baie soetsappig en nogal bietjie soos 'n cliché, ek weet. Maar dit is 'n gedagte wat kort-kort by my opkom deesdae en ek voel ek moet dit deel.
Het jy 'n dak oor jou kop? Iemand sit in die reën vandag en droom oor daardie dak.
Het jy kinders wat om jou lag en speel? 'n Kinderlose sit nou en huil omdat die huis stil is.
Het jy 'n sielsgenoot aan jou sy? Iewers wag iemand nog daarvoor, of het hulle daardie sielsgenoot dalk al verloor.
Het jy vanoggend in jou eie bed wakker geword? Sommige se oë het vanoggend in 'n hospitaal of 'n tronksel oopgegaan.
As 'n mens só oor jou lewe dink, dan besef mens jy het eintlik geen rede om ooit jouself jammer te kry nie.
Vir wat moet ons alewig wens vir meer en beter?
Ek sê nou nie jy moet heeltemal ambisieloos deur die lewe gaan en nie streef na meer en beter nie. Nee. Ek dink die idee is om vreugde in jou hier en nou te vind en nie te wag tot jy meer of beter het voor jy daardie vreugde ervaar nie. Soos wat Nightbirde tereg in ons almal se harte in gepraat het: "You can't wait until life isn't hard anymore before you decide to be happy."
Want dit wat jy het, is iemand anders se meer en beter. Dalk selfs báie meer en beter as wat hulle ooit voor kan hoop. Ja, selfs die dinge wat jou soms kopseer gee en jou bloeddruk opjaag. Stoute kinders is darem kinders en vuil wasgoed is darem klere. Skottelgoed is vuil omdat daar kos in was en 'n moeilike baas beteken jy het 'n werk.
'Wees altyd bly. Bid gedurig. Wees in alle omstandighede dankbaar, want dit is wat God in Christus Jesus van julle verwag. '
So, daarom is ek dan nou dankbaar daarvoor dat ek hierdie kon skryf en dankbaar teenoor jou wat hier lees en sommer net dankbaar vir die lewe wat ek het.
Ek is Syne
Jy sal onthou dat ek so 'n rukkie terug vertel het hoedat ek die moed bymekaargeskraap het om vir 'n digkompetisie in te skryf. Dit was juis hierdie brawe stap wat my laat besluit het om 'n digbundel aan te pak. Nou wonder jy seker wat van die kompetisie geword het, nè? Wel, kom ek bring jou op hoogte en deel dan sommer terselfdertyd ook 'n lessie wat die Here my geleer het uit hierdie ervaring.
INK Skryf in Afrikaans het altesaam 1560 inskrywings ontvang waarvan hulle 616 gedigte gekies het vir publikasie in hulle bloemlesing, Inspraak 2. Die wenners word eers in November hierdie jaar aangekondig tydens die gala-aand.
My gedig, My hart klop in Afrikaans, is een van die wat opgeneem gaan word in hulle bloemlesing! Dit is vir my persoonlik 'n baie groot prestasie en ook 'n ongelooflike groot eer.
Nog groter, was egter dit wat ek geleer het n.a.v. wat gebeur het net voordat ek hierdie wonderlike nuus ontvang het. Kom ek vertel…
INK het ook 'n Facebook-groep waarvan ek deel is. Een middag maak ek die groep oop en daar sien ek 'n aankondiging boaan die bladsy waarin die wenners van die digkompetisie bekend gemaak word en die organiseerders bedank word vir die pragtige aand. My hart sak sommer in my skoene. 'n Mens neem mos maar aan 'n kompetisie deel met 'n verwagting.
Hoe hard ek ook al myself probeer troos daarin dat ek nie te veel van my eerste digkompetisie kon verwag het nie, is dit tevergeefs. Moedeloosheid begin groei in my hart en voor ek weet besluit ek dat ek nie 'n digter se sout werd is nie en sak ek weg in 'n donker put van selfbejammering. Die put word 'n maalkolk wat my dieper insuig totdat ek oortuig is daarvan dat ek liewer my patetiese poging om te skryf heeltemal moet opgee en dat ek oor die algemeen eintlik maar 'n nul op 'n kontrak is.
Toe is dit asof die Heilige Gees in my hart fluister: "Wie is jy nou weer?"
En net daar tref dit my soos 'n baksteen teen die kop: Ek is besig om my identiteit op die fondasie van my skryfwerk te bou en nie op Christus nie!
Ek het onmiddellik hardop bely dat ek heel eerste, boweal, 'n kind van God is. Gekies, gekoop en gemerk. Ek behoort aan Hom. My vreugde lê daarin en nie in my sukses as skrywer of op enige ander gebied in my lewe nie. My lewe behoort aan die Here.
Later daardie middag kry ek sowaar 'n e-pos met 'n amptelike brief wat my meedeel dat my gedig gekies is vir publikasie, asook 'n uitnodiging na die gala-aand.
Jy kan seker net dink hoe verbaas ek was!
Het ek my dan die aankondiging op Facebook verbeel?
Natuurlik gaan soek ek die aankondiging en raai wat? Ek kry hom nie. Wat ek toe wel besef, is dat Facebook sommerso rond en bont aankondigings uit die argiewe van groepe gaan haal en dan boaan bladsye plaas. Dit wat ek gesien het, was dus heel waarskynlik die wenners van 'n vorige jaar!
Die hele gebeurtenis het my net weer bietjie perspektief gegee en my gedwing om my prioriteite te orden.
Plaas God eerste en die res sal volg soos dit moet en volgens Sy wil – want Hy laat alles ten goede meewerk vir die wat Hom lief het.