Die jong man is diep in sy gedagtes versonke. Hy het ŉ goeie vrou, goeie werk, ’n ryding, ’n huis… maar hy loop en verknies hom só oor iets dat hy kwalik die twee boemelaars van die kant sien kom. Miskien wou hy hulle nie raaksien nie – sy wêreld het nie nog ruimte vir die swaarkry van ander ook nie.
Maar word na “goeie nuus is ’n ingesteldheid” gesoek, is die oes bar – heeltemal niks. Miskien is dit omdat die uitdrukking, elke donker wolk het ’n silwer randjie, daardie ruimte opneem. Die afgelope Sondag was internasionale dag vir verdraagsaamheid, maar daar is ook geen trefslae vir “verdraagsaamheid is ’n ingesteldheid” nie.
Tog, in hierdie week waar probeer word om die goeie nuus raak te sien en uit te lig, kan tog vir ’n oomblik gedink word of goeie nuus nie dikwels ’n ingesteldheid is nie. Al word dit nie altyd gesê nie, is slegte nuus immers dikwels ’n ingesteldheid. Dit het goed gereën en die mielies groei dat ’n mens hulle amper kan hoor groei. “Ja, maar dink net hoe put hulle nou die grond uit.”
Of die Springbokke wen. “Ja, maar as hulle nie daai gelukkige onderskepping teen die verloop van die spel in gekry het nie, het die Bokke slae gekry.”
Die uitbreek van ebola en die duisende sterftes is slegte nuus. Maar navorsers wat hard werk aan teenmiddels, vrywilligers wat hul eie lewens op die spel plaas, mense wat gesond word en die talle wat nooit die siekte opdoen nie – dit is immers goeie nuus. Wat sien ons raak?
Nie dat sonskynskrywers nie ook die sosiale druk van die donkerput-sindroom beleef nie. Bigalke begin haar mees onlangse rubriek soos volg: “Weens al die slegte nuus wat ons oordonder, gaan dit soms broekskeur om positief te bly. Die oorheersende sentiment is dat Suid-Afrika in die doldrums is en dat die rigtinggewende Nasionale Ontwikkelingsplan (NOP) met pres. Jacob Zuma as die keiser sonder klere bloot ’n papiertier sal bly… Gelukkig word ’n mens ook gereeld verras en omgeboul deur inspirerende inisiatiewe wat lig in die tonnel bring.” Die dankbare, positiewe kommentaar het dan ook nie uitgebly nie. Daar is ’n behoefte aan die positiewe nuus.
Miskien is dit hoekom satiriese skrywers wat die draak steek met die erns, en die ligte kant raaksien, so gewild is. Blouwillem Theron se bydraes bring dikwels perspektief met ’n glimlag.
Elkeen verwerk dit op sy eie manier. Die een sal “hard” kuier om te ontvlug. Die ander neem aan sport deel. Ander lees ontspanningslektuur – of skryf dit selfs met al hoe meer joernaliste wat ook hul merk met ’n boek of twee, of selfs ’n hele paar maak.