Vorme van menslike denke - die konsep, oordeel, inferensie - Sielkunde en Psigiatrie - 2020
Vorme van menslike denke - dit is 'n manifestasie van intellektuele aktiwiteit, 'n gevolg van die denkproses en die resultaat van denkaktiwiteite. Daar is drie sleutelvorme van geestelike aktiwiteit, naamlik konsepte, gevolgtrekkings en oordele. Baie outeurs skryf teorieë, hipoteses, konsepte, wette, argumente, bewyse aan die vorms van geestelike aktiwiteit toe. Hulle is egter eerder verwant aan afgeleide kategorieë, hoewel hulle sekere spesifieke kenmerke het.
Die konsep word die integriteit van betekenisvolle eienskappe, verhoudings, eienskappe en verhoudings van voorwerpe of verskynsels wat in verstandelike bedrywighede voorkom, genoem. Dit word ook die konsep van denke of denkstelsel genoem wat voorwerpe van 'n sekere klas beklemtoon en veralgemeen op spesifieke algemene en in totaal spesifieke eienskappe vir hulle.
Oordeel is 'n vorm van geestelike funksionering waarin iets oor 'n voorwerp bevestig of geweier word, byvoorbeeld sy konfigurasie, kwaliteit of verhouding tussen voorwerpe.
Inferensie is 'n opsomming of gevolgtrekking.
Die hoofvorme van denke
So, soos reeds hierbo genoem, is daar drie fundamentele logiese denkvorme, naamlik die konsep, oordeel en inferensie. Enige denkproses is gekoppel aan die formulering van 'n vraag wat voor 'n individu gestel word, wat nie 'n antwoord daarop het nie.
Die vorms van denke in die sielkunde is niks meer as die formele denkstrukture nie.
Vorme van denke in die filosofie veroorsaak altyd kontroversie rakende hul wese en betekenis. So, byvoorbeeld, vanuit 'n filosofiese posisie, is die "konsep" taamlik dubbelsinnig, dit laat nie toe om formele-logiese skemas te bou of gevolgtrekkings te maak nie.
Die konsep vertoon algemene en betekenisvolle eienskappe van voorwerpe of verskynsels. Elke voorwerp of verskynsel beskik oor baie verskillende eienskappe, eienskappe en eienskappe. Sulke eienskappe en tekens word in twee belangrike kategorieë verdeel: betekenisvol en onbeduidend. Byvoorbeeld, elke driehoek word gekenmerk deur die teenwoordigheid van drie hoeke, spesifieke groottes: 'n sekere aantal hoeke, lengte van segmente en area, vorm. Slegs die eerste kenmerk van 'n meetkundige figuur maak 'n driehoek wat dit moontlik maak om dit van ander figure, soos 'n reghoek, 'n sirkel, ens. Te onderskei. Ander tekens is ontwerp om een ​​meetkundige figuur van ander soortgelyke vorm te onderskei. Wanneer hierdie tekens verander, bly die driehoek steeds 'n driehoek.
Die konsep as 'n vorm van denke op sigself bevat algemene tekens en noodsaaklike kenmerke vir 'n groot aantal voorwerpe wat gekenmerk word deur homogeniteit. Die konsep bestaan ​​as die betekenis van die woord en word deur die woord aangedui. 'N Funksie van elke woord is 'n veralgemening (behalwe woorde wat regte name voorstel). Kennis oor die voorwerpe en verskynsels van die werklikheid word gevorm in die kategorie van 'konsep' in 'n algemene en abstrakte vorm. Dit is presies waar die kategorie van 'konsep' in beginsel verskil van persepsie en persepsie, aangesien dit gekenmerk word deur konkretheid, figuurlikheid en duidelikheid.
Die konsep as 'n vorm van denke het 'n abstrakte, algemene en nie visuele oriëntasie nie.
'N Voorstelling is 'n beeld van 'n konkrete voorwerp, en 'n konsep is 'n abstrakte idee oor 'n klas voorwerpe.
Verteenwoordigings en persepsies verteenwoordig altyd 'n weerspieëling van die beton en die enkel. Dit is onmoontlik om 'n voorwerp sonder absolute tekens te onthou. Byvoorbeeld, jy kan nie boeke in die algemeen voorstel nie, maar jy kan daaroor dink.
Daarom is die konsep 'n omvattend ontwikkelde vorm van kennis. Die kategorie "konsep" reproduseer die werklikheid baie dieper en meer perfek as 'n voorstelling.
Oordeel as 'n vorm van denke weerspieël die verhouding en verhoudings wat voorwerpe of verskynsels van die omgewing en hul eienskappe, tekens verbind.
Oordeel is die vorm van denkprosesse, wat die ontkenning of die verklaring van 'n posisie in verband met voorwerpe, gebeure of hul eienskappe dek.
Voorbeelde van negatiewe oordeel is oorwegings waarin die voorwerp die afwesigheid van sekere eienskappe toon. Byvoorbeeld, hierdie item is vierkantig, nie rond nie. Die frase "student ken 'n les" is 'n voorbeeld van regstellende oordeel. Oordele van 'n enkele, algemene en private aard toeken. 'N Algemene voorstel as 'n vorm van denke kan ontken of aanspraak maak op iets wat verband hou met alle voorwerpe en gebeure, gekombineer deur die konsep. Byvoorbeeld, "alle metaal voorwerpe voer elektrisiteit." In 'n privaat oordeel word 'n gedeelte van die voorwerpe en faktore wat deur die konsep verenig word, beskryf (sommige kinders weet hoe om tjekters te speel). 'N Enkele oordeel is 'n gedagte waarin sommige individuele konsepte gevind word (Parys is die hoofstad van Frankryk).
Oordele is ontwerp om die kern van konsepte te openbaar. Om sodoende een of ander oordeel uit te spreek, moet die individu inligting hê oor die inhoud van die konsepte wat in die struktuur van oordeel pas. Byvoorbeeld, wanneer die onderwerp die stelling uitspreek dat "denke die kognitiewe proses van die psige is," moet dit 'n ooreenstemmende begrip van denke en die psige hê. Die waarheid van die oordele kan deur die openbare praktyk van die vak geverifieer word.
Inferensie as 'n vorm van denke is 'n vergelyking en analise van verskeie oordele, waarvan die resultaat 'n nuwe oordeel sal wees. 'N Tipiese voorbeeld van inferensie is die bewys van stellings in meetkunde. Die individu gebruik hoofsaaklik twee kategorieë aftrekkings, naamlik induktief en deduktief.
Die redeneringstrategie, wat die oorgang van bepaalde tot algemene sinne, die definisie van algemene norme en reëls gebaseer op die bestudering van individuele toestande en gebeure, word induksie genoem. Die metode van beraadslaging, bestaande uit die oorgang van algemene redenering tot 'n bepaalde aanname, die begrip van individuele feite en gebeurtenisse gebaseer op kennis van algemene norme en reëls, word afleiding genoem.
Induktiewe gevolgtrekkings kom uit die ophoping van kennis oor die maksimum aantal voorwerpe en verskynsels in iets soortgelyks, wat die geleentheid bied om ooreenkomste en verskille in hulle te vind en die sekondêre en onbeduidende uit te sluit. Opsomming van soortgelyke tekens van hierdie voorwerpe en verskynsels, 'n algemene resultaat of 'n gevolgtrekking word afgelei en 'n algemene reël of reël word vasgestel.
Deduktiewe beredenering as 'n vorm van denke bied 'n individu met kennis van sekere eienskappe en eienskappe van 'n individuele voorwerp, gebaseer op die besit van 'n voorraad kennis oor algemene wette en reëls.
Vir die geestelike aktiwiteit van die menslike individu is die verband aanvanklik betekenisvol met aktiwiteit en dan met spraak en die taalstelsel. Aangesien hulle die klasse van voorwerpe of gebeurtenisse onderskei, hul tekens en kenmerke, noem die onderwerp hulle, sodoende opsomming en sistematisering, wat in die eindresultaat die geleentheid bied om die algemene reëls vir hulle te "bring". Daarom is veralgemening 'n fundamentele kenmerk van die denkproses. Die verhoudings van geestelike aktiwiteit en spraak is die grootste in konsepte of definisies.
Die hoogste denkpatroon is verbale-logiese verstandelike werking, waardeur individue die mees komplekse interverwantskappe en verhoudings kan vertoon, konsepte kan aflei, gevolgtrekkings kan lewer om teoretiese take op te los.
Vorme van denke en hul eienskappe
Geestelike bedrywighede is 'n sielkundige-kognitiewe proses om in die bewussyn van die vakke van die mees komplekse interverwantskappe en interaksies tussen voorwerpe en gebeurtenisse van die omliggende wêreld te vertoon. Die take van die denkproses behels die ontdekking van verhoudings tussen voorwerpe, die ontdekking van verbindings en die skeiding van hulle van onvoorsiene toevallighede. Die verstandelike operasie is die hoogste kognitiewe proses, waarin die totale van alle ander kognitiewe prosesse opgespoor word.
Vorms van abstrakte denkefunksie deur middel van konsepte en funksies van beplanning en veralgemening.
Die verstandelike funksie word onderskei van ander prosesse wat in die psige ontstaan, die verband met aktiewe veranderinge in die omstandighede waarin die individu woon. Dinkoperasies is voortdurend daarop gemik om oplossings vir verskeie probleme te vind.
Die vorm van denke is die kategorie "konsep". Dit is verdeel in eenvoudige en saamgestelde. Eenvoudig is konsepte wat gekenmerk word deur slegs een verenigende eiendom, en saamgestelde of komplekse van verskeie eienskappe. Op sy beurt is komplekse konsepte: konjunktief, disjunktief en korrelatief.
Konsepte wat deur ten minste twee tekens gedefinieer word, word 'n konjunktief genoem. Die begrippe wat deur een of ander eiendom gedefinieer word, of twee terselfdertyd, word disjunktief genoem. Relatiewe korrelasies is konsepte wat absoluut alle verbindings of verhoudings wat tussen sekere strukture van 'n aparte stel bestaan, bevat.
In die alledaagse bestaan ​​is menslike persone die minste geneig om disjunktiewe begrippe te gebruik.
Daar moet kennis geneem word dat alle algemene begrippe slegs op die grondslag van eenheidsvoorwerpe en verskynsels ontstaan. Van hieruit word die vorming van enige konsep nie uitsluitlik bereik deur die begrip van 'n paar algemene funksies en spesifieke eienskappe van 'n klas voorwerpe nie, maar hoofsaaklik deur die verkryging van inligting oor die eienskappe en eienskappe van enkele voorwerpe. Die natuurlike rigting van die ontwikkeling van konsepte is 'n beweging deur 'n veralgemening van besondere tot algemene tekens.
Die konsep word op twee maniere geassimileer. Die eerste manier is om die individu iets te leer, op grond waarvan die konsep ontwikkel word. Die tweede manier bestaan ​​in die onafhanklike vorming van die konsep deur 'n individu in die proses van aktiwiteit, gebaseer op sy eie ervaring. Die konsep verteenwoordig die enkelvoud en die spesifieke, wat ook universeel is. Die kategorie "konsep" dien as 'n vorm van abstrakte denke en terselfdertyd funksioneer as 'n spesifieke geestelike aksie. Sedert agter elke konsep is 'n spesiale voorwerpaksie weggesteek.
Oordeel as 'n vorm van denke in die sielkunde is gebaseer op die begrip deur individue van die verskeidenheid interverwantskappe van 'n bepaalde voorwerp of 'n spesifieke verskynsel met ander voorwerpe of verskynsels. 'N Verskeidenheid verbindings van voorwerpe word nie altyd in menslike oordele weergegee nie, dus die diepte van begrip van verskillende voorwerpe en gebeurtenisse kan wissel. In die aanvanklike fase van begrip kan individue slegs die voorwerp of gebeurtenis bepaal deur dit aan die gevestigde mees algemene klas toe te ken. Die volgende, meer komplekse stadium van bereiking word behaal onder die voorwaarde dat die algemene klas van voorwerpe en gebeure waaraan ons kan klassifiseer wat begryp moet word, aan individue bekend is. Begrip is meer perfek wanneer individue nie net die veralgemeende, maar ook die subjektiewe eienskappe van die voorwerp verstaan ​​nie, wat dit verdeel met die soortgelyk aan dit.
Dit beteken dat jy die begrip van die beweging uit die ongedifferensieerde en algemene waarneming van 'n voorwerp tot die besef van elkeen van sy elemente verdiep en die onderlinge verwantskappe van sulke dele verstaan. Ook die begrip van die tekens van voorwerpe en die eienskappe van verskynsels, hul interaksies onder mekaar, die oorsake van hul oorsprong dra by tot die verdieping van insig.
Oordele word verdeel in waar (waar) en vals. Objektiewe korrekte oordele word waar genoem, en refleksies wat strydig met objektiewe werklikheid is, word vals genoem.
Daarbenewens kan oordele van algemene fokus wees, privaat en enkel. Algemene oordele is bedoel om iets of negasie te beweer en geld vir alle vakke van 'n bepaalde klas of groep. In besluite van 'n privaat aard is bewerings of ontkennings van toepassing op individuele voorwerpe. In beoordelings van 'n enkele karakter word regstellende of negatiewe beskrywings slegs vir 'n enkele voorwerp of gebeurtenis gebruik.
Inferensie as 'n vorm van denke in die filosofie is dikwels 'n taamlik komplekse operasie van geestelike aktiwiteit, wat 'n aantal aksies insluit wat onderhewig is aan die vereistes van 'n gemeenskaplike doel. In redenering, behoort 'n spesiale rol tot bemiddeling in geestelike funksionering. In die gevolgtrekkings wat gebaseer is op bestaande kennis, kom na die verkryging van nuwe kennis. So word kennis deur middel van ander kennis indirek verkry.
Inferensie word slegs moontlik as gevolg van die bestaan ​​van objektiewe verhoudings en interaksies van die elemente wat daarin voorkom. Die sleutelaspek vir die gevolgtrekking as 'n verstandelike funksie is die volgende: die verhoudings wat in die gevolgtrekking gesien word, word gevind in die objektiewe wese van die voorwerp. Dit is die hoofverskil tussen die gevolgtrekkings van die assosiatiewe daad. So, inferensie is die identifikasie van die verhouding tussen konsepte en oordele. Die gevolg hiervan is die verkryging van 'n nuwe oordeel uit een of verskeie argumente. Die nuwe oordeel is afgelei van die kern van die oorspronklike oorwegings. Aanvanklike oordele of oorwegings waaruit 'n ander sin uitgehaal word, word 'n perseel van afleidings genoem. Die skakel wat voorwerpe of hul tekens verenig, kan slegs deur middel van bevestiging of negasie uitgedruk word. In dieselfde soort afleiding word die gevolgtrekking op 'n soortgelyke wyse geformuleer.
So, logiese denkvorme is 'n manier om die konstruktiewe elemente van gedagtes, hul struktuur, te verbind, waardeur die essensie van voorwerpe bestaan ​​en die werklikheid weerspieël. Hulle vorm 'n toestel vir geestelike aktiwiteit en skei dit van ander verstandelike prosesse wat elke sekonde in die menslike brein voorkom.
Dus, die verstandelike werking van individue, aangebied in die vorm van konsepte, oordele, gevolgtrekkings, bied die geleentheid om die objektiewe realiteit ten volle te ervaar, die belangrikste aspekte, interverwantskappe, interaksies en wette van die werklikheid te openbaar.
Die vorming van die denkproses is slegs moontlik deur middel van die kommunikatiewe interaksie van die vakke met mekaar. Die ontwikkeling van spesifiek menslike geestelike funksie in ontogenetiese ontwikkeling is slegs moontlik in die prosesse van gesamentlike gerigte aktiwiteit van die volwasse omgewing en kinders.