Image deur ejaugsburg
Mense spreek vandag baie vreemde oortuigings aan oor die stand van ons moderne ekonomie. Ons hoor gereeld dinge soos: ons kan nie meer bekostig om ons kinders op te voed, universele gesondheidsorg te gee, ons besoedelde omgewing skoon te maak nie, innoveer rondom hernubare energiebronne, kos, water en basiese skuiling vir almal gee, ons wysheid en planeetbronne deel met ander nasies, beskerm ons ekosisteme of verken die verste bereik van ons heelal. Die werklikheidstoetsvraag wat ons ons dus moet afvra, is die volgende: Sal die mensdom as 'n spesie oorleef as ons nie een van die bogenoemde of een van die bogenoemde doen nie?
Sodra ons perspektief verskuif, kan ons geskok wees om te besef dat die enigste ding wat ons verhinder om alles te doen wat ons hoop om te bereik, ons geestelike gehegtheid is aan die idee van geld as bestuurder en die beloning vir wat ons doen. Geld, 'n instrument wat mense uitvind om hulp te verleen met die uitruil van ons kreatiewe en produktiewe produksie, is mettertyd ons belangrikste struikelblok vir die vrye uitdrukking en die uitruil van kreatiwiteit. Ons gee 'n kollektiewe geloof - 'n groepswaan oor die mag van geld en die vermoë om ons bestemming te bepaal - voorrang bo die onmiddellikheid van die lewensbehoeftes in die hier en nou.
Ons keuse ...
Ons het die opsie om as 'n beskawing ineenstort of as 'n spesie uit te sterf, omdat ons glo dat ons nie kan bekostig om 'n meer liefdevolle, meer volhoubare manier van lewe vir almal te skep nie. Ons kan ons vingers kruis en hoop dat iemand êrens uitvind hoe ons hierdie huidige krisisse kan "deurmekaarmaak", sodat ons nie ons geloofsbote tot op die punt van persoonlike ongemak hoef te skud nie. Of ons kan dit net aan ons kinders oorlaat om ons steeds groeiende wêreldmors op te ruim in die hoop dat die volgende generasie dit sal uitwerk voordat die probleme wat ons skep, te groot word om reg te stel.
Hierdie keuses neem nie veel verantwoordelikheid vir waar ons nou is nie. As ons verantwoordelikheid vir onsself wil neem, moet ons eerstens na die wêreld kyk - nie deur die lens van die kinderlike oortuigings wat ons sonder twyfel as waar aanvaar het nie, maar deur die oop en oordeelkundige oë van volwasse volwassenes. Die kollektiewe weg terug van die kranksinnigheid van enige groepswaan begin die oomblik dat ons erken dat ons in werklikheid onsinnig is; dat ons die werklikheid ver agtergelaat het ten gunste van wat ons voorgestel het om waar te wees.
Selfopgelegde oortuigings oor geld en kreatiwiteit
Sodra ons erken dat ons oortuigings selfopgelê is, dat ons geleer is om in die betekenis en krag van geld te "glo" in plaas van die ware skeppingsvermoë van die mensdom, kan ons 'n behoefte sien om die ekonomie in 'n heel nuwe lig te ondersoek. . Ons hoef nie een van die beginsels en praktyke van ons stelsel as vanselfsprekend te aanvaar nie, en ook nie aanvaar dat enige van die sogenaamde waardes absolute waarhede is nie.
Wat die proses moeilik maak, is dit: ons is almal in die monetêre stelsel ingebore en het ons aangespoor om dit sonder twyfel te aanvaar, so ons uitdagings kan ons ongemak veroorsaak. Neem die hart daarin. Persoonlike groei en ongemak gaan hand aan hand - vra net elkeen wat deur adolessensie was. Buitendien, die angs wat ons al ervaar as gevolg van ons huidige ekonomiese probleme, behoort al die aanmoediging te wees wat ons nodig het om deur hierdie angs te beweeg en nuwe oplossings te ontdek.
Ons kan nie ons wêreld sien vir wat dit is as ons bang is om te erken dat ons ons oortuigings oor hoe dit werk, ontgroei het nie. Die goeie nuus is dat as ons die moed vind om die kollektiewe mites waaronder ons almal gewerk het, te ondersoek en uit te bars, dan is ons vry om ons wêreld te herskep soos ons dit wil hê: as 'n lewendige weerspieëling van wie ons waarlik is is.
Ons vlak van bewussyn: 'n wêreldbeskouing van skeiding of konnektiwiteit?
Einstein het gesê: 'U kan nie die probleme van die mensdom oplos met die bewussyn wat dit geskep het nie.' Op die oomblik is die vlak van bewussyn waaronder ons almal lank werk, 'n wêreldbeskouing van skeiding: 'Ek moet beskerm en bewaar wat myne is, selfs al doen ek dit op u koste. "
Ons het die meeste "ander" gesien as lui, onbetroubaar en het konstante toesig en beheer nodig, en daarom leef ons in 'n wêreld wat verstik is deur gierigheid, agterdog, vrees en opstand. Waarom ons al die slegste eienskappe wat ons in ander het, aan ander toeskryf en nie die beste kollektief in almal van ons erken nie, het miskien iets te doen met die feit dat ons diep van mekaar en van ons eie gees ontkoppel geraak het.
Die oortuiging dat ons elkeen onafhanklik is, dat wat ek doen, jou nie beïnvloed nie, en omgekeerd, is een wat ons nou al eeue lank misluk. Die geskiedenis is vol met voorbeelde waar isolasionisme nie gewerk het nie, en daarom het oorloë al hoe gevaarliker geword.
Ons moderne wêreld weerspieël eintlik die waarheid van ons interkonnektiwiteit deur sy meedoënlose optog na menslike globalisering. Ons kan aanhou om vas te klou aan 'n geloof in ons absolute skeidingsvermoë en ons sosiale strukture aan te moedig om daardie geloof te weerspieël totdat hulle verkrummel onder die gewig van die inherente valsheid daarvan, of ons kan ons verbinding omhels en leer om saam te werk sodat ons almal kan floreer.
Na aanleiding van die wette van die natuur
Om die mensdom vanuit 'n hoër perspektief te beskou, om te erken dat ons elkeen 'n einde wil maak aan lyding en dat ons almal deur ons gemeenskaplike begeerte na liefde en geluk gekoppel is, ons kan inspireer om ons sosiale strukture te ontwikkel totdat dit hierdie nuwe en hoër geloof in die mensdom. Dit is die nuwe vlak van bewussyn wat nodig is om die probleme wat deur die ou denkwyse geskep word, op te los.
Ons kan begin om hierdie veranderinge aan te bring deur die oortuigings wat ons nie meer dien nie, te laat vaar. Maar wat moet ons dan gebruik vir ons nuwe sosiale model as ons hele stelsel gebaseer is op 'n valse geloof in skeiding? Ek stel voor dat ons die suksesvolle modelle probeer toepas vir onderling verbonde lewende stelsels wat rondom ons funksioneer, en waarvoor die natuur ons so bloudrukke bied. Nêrens in die natuur oorleef 'n stelsel - enige stelsel - onafhanklik van alles anders nie. Niks op die gebied van die natuur werk of slaag alleen nie.
Voordat die heel eerste atome in ons heelal saamgevloei het, baie biljoene jare voor die ontstaan ​​van die menslike bewussyn, het die skepping blykbaar gewonder of hierdie wêreld beter sou werk as dinge met orde en opset saamgevoeg is, of op hul eie sou vlieg sonder om iets in ag te neem. anders. Vir eone het ons kosmos die vreugde verken en ervaar om verskillende atome saam te bind om 'n ongelooflike verskeidenheid molekules te vorm, wat elkeen meer kan wees en meer in die wêreld kan bring as wat enige atoom op sigself kan wees of bring. Daardie molekules het uiteindelik saamgewerk om die boustene te word vir meer en meer komplekse strukture, insluitend ons.
Dit wil dus voorkom asof die skepping alreeds die vraag oor isolasie en die beperkings daarvan vir ons gestel en beantwoord het. Dit lyk asof dit 'n plesier is om veelvuldige nuwe verbindings te maak, soveel as wat dit lief is vir die interafhanklikheid wat sulke verbindings bevorder.
Leer om saam te werk: menslike selle en menslikheid
In die natuur is enige hele stelsel altyd groter as die eenvoudige som van sy dele. 'N Boom is byvoorbeeld nie net 'n eenvoudige kombinasie van wortelselle, ramselle, kapillêres, blare en takke nie. Dit is 'n lewende, baie aanpasbare ondernemingwat in staat is om homself voort te plant, ander wesens te beskerm, suurstof in die atmosfeer by te dra, stikstof in die grond neer te sit, die klimaat te vererger en ongelooflike skoonheid en stabiliteit aan die landskap toe te voeg. Nie net dit nie, maar deur die bestaan ​​daarvan, kan alle selle wat daarin bestaan, hulself tot hul grootste potensiaal aktiveer en deel wees van iets groter as hulself.
'N Mens is dus ook meer as net 'n blote selversameling. Die selle in ons tone weet moontlik nie dat hulle deel is van 'n denkende, voelingryke persoon wie se vermoë om die lewe lief te hê en te ervaar soveel meer is as die produk van sy baie selle nie, maar hulle doen nietemin die noodsaaklike werk om tone te wees —En omdat ons is As ons dink en voel, het ons die krag om ons tone te beskerm en te waardeer, selfs al besef hulle nie dat hulle beskerm word nie.
Ons mense kan hardnekkig aanhou om daarop aan te dring dat ons beter daaraan toe is om nie op mekaar te vertrou nie. Ons kan weier om te glo wat ons oor ons eie heelal geleer het, maar die waarheid sal nie verander nie, ongeag hoe vas ons dit ontken. In ons heelal misluk uiteindelik enige lewende sisteem waarvan die verskillende dele nie saamwerk om iets groter te vorm as 'n ewekansige versameling eenhede nie.
Wat in 'n geheelstelselontwerp gevra word, is 'n oorkoepelende voordeel wat elke onderdeel kan geniet in ruil vir sy bereidwilligheid om te werk vir die welstand van die geheel. Dit is duidelik dat die mensdom nie langer 'n ekonomiese stelsel kan handhaaf wat net 'n paar van ons bevoordeel deur die kapasiteit van baie mense te benut nie.
Bewus geword van ons deel in die heelheid
Anders as selle, het ons wel die krag van beredeneerde denke. Met nadenke het ons die vermoë gekry om bewustelik ons ​​maniere van bestaan, denke en interaksie te verander deur te leer hoe om ons persoonlike behoeftes suksesvol te balanseer met die oorkoepelende behoeftes van die geheel. As ons die mensdom regtig wil genees - sowel as die groter lewende planetêre liggaam wat al so lank onder ons onkunde ly - moet ons gesamentlik die vals oortuigings verander wat ons ongemak veroorsaak ... een individuele menslike sel tyd.
Ons is lankal besig om ons vermoë om die geskenk van beredeneerde, kreatiewe denke op die wêreld rondom ons toe te pas. Een ding wat ons van die menslike gees weet, is dat dit ons die krag gee om te leer. Die evolusie van denke stel ons in staat om bewustelik, geduldig en noukeurig die wêreld te verstaan, gebaseer op nuwe inligting en insigte. Dat ons nou besef dat vulkaanaktiwiteit nie deur woedende gode veroorsaak word nie, is so 'n vooruitgang. Dit beteken nie dat iets "verkeerd" was met ons ou opvattings of maniere van interaksie nie.
Ons het altyd die beste gedoen met die inligting wat ons destyds tot ons beskikking gehad het, en dit is 'n sinlose oefening om diegene wat met minder inligting werk as nou te beoordeel. Dit is dwaas om te verklaar dat die mense wat die voorgestelde idees voorgestel het, sleg of sleg was. Wat belangrik is, is dat ons leer om op meer gekoördineerde en ondersteunende maniere op te tree namate ons in die bewussyn ontwikkel. Dit is presies soos ons wêreld ontwerp is om te ontvou.
Eerder as om oor ons oortuigings te stry met wie ons nie saamstem nie - wat ons historiese benadering was - kry ons geleidelik die volwassenheid om 'n emosionele stap terug te neem om die redes waarom ons nie saamstem nie, te ondersoek. By politieke debatte begin ons byvoorbeeld meer rasionele argumente hoor oor of dit beter is vir ons om fiskale soberheid te beoefen en belasting te verminder, of dat dit belangriker is dat ons die ekonomie deur die regering se uitgawes in die vorm van hoër belasting stimuleer .
Eksperimentele mislukking is gereed vir 'n uitbreiding van menslike bewussyn
Wat regtig interessant is, is dat, terwyl ons voortgaan om die eksperimente voortdurend uit te voer, dit is dat dit nie lyk of dit die antwoord bied nie, en dat dit wat nodig is iets heeltemal anders kan wees. Eksperimentele mislukking, hoe frustrerend dit ook al is, stel ons voor 'n uitbreiding in die menslike bewussyn. Terwyl ons voortdurend probeer om ons gewenste doelstellings op dieselfde moeë maniere te bereik, word ons uiteindelik gedwing om bo ons beperkende oortuigings uit te styg en iets nuuts te omhels - 'n idee wat ons nader aan die waarheid bring.
Omdat elke persoon 'n unieke reeks lewenservarings na ons gedeelde wêreldwerklikheid bring, sal daar altyd verskillende standpunte oor enige gegewe situasie wees. Dit wil voorkom asof die fyn kunsies van ooreenkoms aangeleer kan word, wat blyk uit die bestaan ​​van gekoördineerde leefstelsels rondom ons. As byna honderd triljoen breinlose selle* kan leer om saam te werk in 'n stelsel wat net so kompleks is as die menslike liggaam, hoekom kan ons nie?
* Isaac Asimov, Die menslike liggaam, Nuwe eerw. ed., Plume, 1996, p. 79; C. Van Amerogen, Die manier waarop dinge werk Die boek van die liggaam, Simon en Schuster, 1979, p. 13.
Herdruk met toestemming van "Heilige Ekonomie: Die Geld van die Lewe".
Video / onderhoud met Eileen Workman: raak nou bewus
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Moderne oortuigings oor ekonomie teenoor die natuurwette