Robert Kopp, Rutgers Universiteit
Selfs voordat die Parys-ooreenkoms in Desember 2015 onderteken is, het markkragte en beleidsmaatreëls begin om die wêreld na 'n laer-koolstof-toekoms te kantel. Amerikaanse koolstofdioksiedemissies hoogtepunt bereik in 2007, en Chinese uitstoot kan in 2014 bereik het. Sonenergie, wind en energie berging is vinnig uit te brei.
As klimaatwetenskaplike en klimaatbeleidskollege weet ek egter dat markkragte en die huidige beleid nie ver genoeg is om die styging in globale temperature te beperk soos dit in die Paryse-ooreenkoms beoog word nie.
En so sal die besluit van die Trump-administrasie om die Paryse-ooreenkoms te onttrek, 'n reeks gevolge vir die Verenigde State en vir die mensdom hê. Maar hoe breed sal hierdie impakte wees?
Deel van die onsekerheid spruit uit hoe die klimaatstelsel sal reageer op die mens se kweekhuisgasvrystellings. As ons gelukkig is, sal die klimaat minder sensitief wees as wat wetenskaplikes dink heel waarskynlik is; As ons ongelukkig is, sal dit meer sensitief wees. Maar die meeste van die onsekerheid spruit uit hoe die 194 ander ondertekenaars van die Paryse-ooreenkoms en die globale ekonomie sal reageer op Trump se besluit.
Die optimis se saak
Die Paryse-ooreenkoms se langtermyn doelwit is om die opwarming van die aarde op 1.5 tot 2.0 grade Celsius (2.7 tot 3.6 grade Fahrenheit) bo die pre-industriële temperature te beperk, of oor 0.5 tot 1.0 grade C (0.9 tot 1.8 grade F) bo die huidige globale gemiddelde temperatuur.
Huidige beleid In die VSA, selfs sonder die kragaanleg regulasies wat deur die Obama-administrasie voorgestel word, is dit voldoende om kweekhuisgasvrystellings teen 16-persentasie onder 2005-vlakke deur 2020 te verminder. Maar beduidende nuwe beleide op federale en staatsvlak is nodig om die Amerikaanse verbintenis onder die ooreenkoms van Parys te ontmoet om sy uitstoot na 26-persent te verlaag tot 28-persentasie onder 2005-vlakke deur 2025. Heeltemal onafhanklik van Trump se besluit om uit die Paryse-ooreenkoms te onttrek, beteken dat sy obstruksie van die federale beleid om kweekhuisgasvrystellings te verminder beteken dat hierdie teikens waarskynlik nie bereik sal word nie.
Intussen blyk dit dat China en Europa blyk te wees gereed om die mantel van klimaatleierskap op te neem wat die VSA abdikeer. En so as die VSA se vertrek uit die Paryse-ooreenkoms nie internasionale vordering ontwrig nie, kan Trump se skuif grootliks simbolies wees. (Inderdaad, volgens die bepalings van die Paryse-ooreenkoms, die vertrek sal eers in werking tree tot November 4, 2020 - 'n dag na die volgende presidensiële verkiesing.) Nietemin kan die Amerikaanse bedryf ly en die Amerikaanse reputasie as 'n betroubare diplomatieke vennoot sal beslis.
Maar die planeet sal nie veel opmerk nie. Oor die vyf jaar tussen 2020 en 2025 sal die VSA 'n totaal van ongeveer 2.5 miljard meer ton koolstofdioksiedekwivalente kweekhuisgasse uitstoot as wat dit sou wees as dit op 'n pad kom om sy 2025-doel te bereik. Dit is omtrent dieselfde as 'n toename van 6 persentasie in een jaar se globale koolstofdioksiedemissies.
Tot onlangs gebruik die federale regering 'n skatting van die sosiale koste van koolstofdioksied - Een manier om die skade wat deur klimaatsverandering veroorsaak word, te bereken - van ongeveer US $ 40 / ton. Op grond van die raming sal die bykomende uitstoot wat deur die VSA veroorsaak word, nie sy Paryse-verbintenis nakom nie, sowat $ 100 miljard van skade aan die globale ekonomie veroorsaak - nie 'n onbeduidende getal nie, maar klein in vergelyking met die grootte van die wêreldekonomie. As staatsregerings in Kalifornië en elders 'n paar van die slack wat deur federale abdikasie oorgelaat word, optel, soos sommige goewerneurs beloof, sal hulle dit doen, sal die skade minder wees.
As die VSA na Trump weer 'n gesonde globale klimaatregime sluit en met 'n paar jaar vertraging verskuif na 'n emissieroute wat in ooreenstemming is met Parys se langtermyndoelwitte, dan sal die klimaat nie veel benadeel word deur enige oordraagbare Amerikaanse lusteloosheid nie. Die grootste skade sal aan die Amerikaanse leierskap, in die skoon energiebedryf en in die wêreld as geheel gewees het.
Die pessimis se geval
Die Paryse-ooreenkoms sou egter nie sonder Amerikaanse leierskap gebeur het nie. Miskien sal dit, sonder die pogings van China en Europa, sonder die VSA uitmekaar val
President Trump het dikwels gepraat oor heropening van steenkoolmyne. Dit sal onwaarskynlik wees sonder beduidende subsidies - steenkool is oor die algemeen nie meer mededingend nie as 'n elektrisiteitsbron met natuurlike gas of, toenemend, son- of windenergie.
Maar as Trump se visie van 'n "gekanselleerde" Parys-ooreenkoms en bloeiende steenkoolekonomie gerealiseer sou word, sou 'n ontleding van my kollegas en ek het gedoen toon dat die koste vir die VS ernstig kan wees. Soos ek in Augustus geskryf het:
Teen die middel van die eeu dui klimaatsmodelle aan dat globale gemiddelde temperatuur waarskynlik ongeveer 0.5-1.6 grade F warmer sal wees as vandag onder die Paryspad, maar 1.6-3.1 grade F warmer onder die Trump Trajectory. Die modelle wys ook dat die afgelope twee dekades van die eeu die temperature onder die Parys-pad gestabiliseer sal word, terwyl die Trump Trajectory waarskynlik ongeveer 4.4-8.5 grade F warmer gaan wees.
Seevlakprojeksies deur die interregeringspaneel oor klimaatsverandering (IPCC), deur ons navorsing groep en by ander dui aan dat die wêreldwye gemiddelde seevlak aan die einde van die eeu waarskynlik ongeveer 1-2.5-voete hoër onder die Parys-pad sal wees as in 2000.
Opkomende wetenskap Oor die onstabiliteit van die Antarktiese ys dui daarop dat dit ongeveer drie tot ses voet hoër is - of selfs meer - onder die Trump-trajek. En as gevolg van die stadige reaksie van die oseaan en ysplate op veranderinge in temperature, sou die Trump-trajek wees sluit in baie meer voete seevlak styg oor die komende eeue - heel moontlik meer as 30-voete.
Kwantitatiewe risiko ontledings toon dat opwarming sal oplê koste op menslike gesondheid, On landbou en op die energiesisteem. Dit sal die risiko van burgerlike konflik wêreldwyd. En opkomende see sou hervorm kuslyne regoor die VSA en regoor die wêreld.
Die ultra-pessimistiese geval
Die pessimistiese geval neem aan dat toekomstige rampe uit die klimaat en die gevolge daarvan sal kom. Die ultra-pessimistiese kyk elders.
Die ooreenkoms van Parys is 'n mylpaalooreenkoms binne 'n koöperatiewe stelsel van globale bestuur waarin organisasies soos NAVO, die Verenigde Nasies en die Europese Unie speel sleutelrolle - 'n stelsel wat sommige van President Trump se sleuteladviseurs probeer ondermyn.
As isolasie-beleide, insluitend die uitreiking van die Paryse ooreenkoms en die verswakking van die Westerse alliansie, lei tot 'n wêreldwye handelsoorlog en daarvandaan tot 'n ekonomiese depressie, kan die afsluiting van beduidende dele van die ekonomie lei tot 'n groter afname in kweekhuisgasvrystellings as enige versigtige, doelbewuste dekarbonisasiebeleid.
Die VSA het 'n klein weergawe hiervan tussen 2007 en 2009 gesien, toe die ekonomiese afswaai die primêre bestuurder van 'n 10 persent daal in Amerikaanse vrystellings. Die meeste ekonomiese modelle, insluitend dié wat gebruik word om projeksies van toekomstige kweekhuisgasvrystellings te produseer, is nie in staat om skielike veranderinge soos hierdie te modelleer nie.
Ironies genoeg sal Trump se besluit om onttrekking aan globale bestuur, insluitende die ooreenkoms van Parys, in hierdie scenario laer uitstoot verminder. Maar wêreldwye depressie is een van die mees skadelike maniere om dit te doen - een wat groot druk op die Amerikaanse werkers sal veroorsaak. Trump stel voor om te help.
Robert Kopp, professor, Departement Aard- en Planetêre Wetenskappe, en direkteur van die kusklimaatrisiko en -weerbaarheidsinisiatief, Rutgers Universiteit