Toe ek die telefoon beantwoord, was die stem aan die ander kant gespanne, ongemaklik en bekommerd. "O, Dr. Sterne, ek het jou nie al die keer geroep nie! Ek was bang om! "
Dit was omtrent drie jaar, maar ek het dadelik Lilette se melodiese aksent herken. Sy het goeie vordering gemaak sedert sy uit Haiti na die Verenigde State gekom het, en ek het haar gehelp om aansoek te doen vir 'n meestersprogram in kinderopvoeding. Sy het beplan om dadelik in te skryf, sodat sy uiteindelik die werk van die doodlopende bank kan verlaat wat sy so lank gehou het.
"Dr. Sterne, ek skaam so, "het sy voortgegaan. "Ek is nog hier, in die bank. Ek weet nie hoe ek kan uitbeweeg nie. Miskien kan ek iets spesiaals doen, maar ek voel so vas. Ek wil nie hier vir nog 'n 30 jaar bly nie. Ek het nie al hierdie tyd geroep nie, want ek wou nie hê jy moet weet nie. '
As jy nie gevoel het nie, wat sou jy graag wou doen?
Lilette se bekentenis het my aangeraak. Sy beoordeel haar waar sy was, en haar selfveroordeling hou haar vas. Sy kon nie "uitbeweeg nie" en so het niks anders gedoen nie. Tog kon sy haar innerlike begeerte vir iets beter nie ontken nie.
Ek het vir Lilette gesê dat my bel my eerste belangrike stap was om uit te beweeg. Toe vra ek haar een vraag: "As jy nie vasgekom het nie, wat wil jy doen?"
Haar antwoord was onmiddellik. "Gaan terug na skool vir die meester se. Ek wil nog steeds jong kinders leer. "
Ons het toe 'n besoek gerig om die beskikbare programme te verken en te sien of sy haar aansoek by die universiteit kon heraktiveer en, volgens haar werkskedule, watter begin kursusse sy kon registreer. Soos ons afgesluit het, het sy sigbaar verlig. "Dankie, dr. Sterne. Ek voel dat ek weer kan beweeg. "
Sien verby die beperkings
Lilette was soos baie ander wat ek gehelp het, en so baie van ons. Ons sien net ons onmiddellike omstandighede en dade - of nie-aksie - en onverskillend oordeel ons vir hulle.
Ja, ons is verantwoordelik vir waar ons in die lewe is, maar as ons nie hou van waar ons is nie, beteken dit dat ons veroordeel word om daar te bly? Word ons ook veroordeel om voortdurend boete te doen vir waar ons is?
Absoluut nie. Daar is geen beperking op die opsies, geleenthede en aksies wat ons kan neem nie. As ons regtig iets wil hê, sal ons maniere vind - gemaklik, gewoonlik of verbasend gewaagd - om te beweeg na wat ons regtig wil hê. Byvoorbeeld, het jy al ooit opgemerk wat 'n tiener doen om 'n motor te kry?
Die prys van nie beweeg nie
Dikwels wat ons vas hou en voortdurend boete doen, is die gevoel dat ons moet betaal vir ons gebrek aan aksie. Ons word vasgevang in 'n kringloop van selfkuld, veroordeel onsself, voel hopeloos en voed die vuur- of stadige verbranding deur soos 'n mantra ons traagheidsgeskiedenis en selfbeoordeelde verkeerde keuses aan te bied.
Wel, laat ons die doodloop-siklus van afval en spyt breek. Soos Lilette, kan jy in 'n sekere gebied begeer en bydra, of jy dit al geïdentifiseer het of nie, net verby die dowwe van jou daaglikse roetine.
Miskien is jy aan die ander kant van die spektrum: jy het bereik wat die wêreld 'sukses' noem: 'n soliede loopbaan, 'n gevorderde graad, 'n groot titel, 'n stabiele mense tot baas, 'n veilige en ruim inkomste, drie boekies van trofeë en toekennings, 'n 20-kamerhuis en 10-motorhuis. Groot.
Ten spyte van sulke wêreldse sukses, oordeel jy jouself nog steeds? Raak jy jouself te dikwels aan, staar die gekraakte glas of reuse-beeldvenster uit, sien skaars die steeg onder die vuurvlug of jou eindelose beeldhouwerke, en speel jou verkeerde keuses weer en betreur jou?
Die begeerte om voortdurend beter te wees en ons self te oorskry
Miskien is dit ons natuur as mense - of ons baie of min in die oë van die wêreld (en ons ouers) bereik het - om voortdurend beter te wees, om onsself te streef en te oortref. As ons dit waag om af te skakel en al ons afleiding te ontkoppel, hoor ons 'n aanhoudende fluistering. Dit vertel ons dat ons werklik meer is as wat ons onsself uitdaag, meer as wat ons aanneem, meer as wat ons onsself tevrede stel.
Ek is seker dat elke kunstenaar van alle soorte so voel. Tussen die visie wat die eerste woord geïnspireer het, penseelstrok of notas en wat uiteindelik op papier-, doek- of musiekblaaie is, maak 'n aangrypende, onoorbrugbare gaping wat meer as 'n leeftyd nodig het om te vul. Die wonderlike kortverhaalskrywer Isaac Bashevis Sanger het dit goed gesê: "Elke skepper ervaar pynlik die kloof tussen sy innerlike visie en sy uiteindelike uitdrukking."
Selfs diegene wat groot hoogtes bereik het, voel so. By 83 het die bekende fotograaf Gordon Parks gesê: "My doel is om elke dag my horisonte uit te strek." Die somer voordat hy dood is, het die pragtige Amerikaanse dirigent en komponis Leonard Bernstein gesê: "Daar is soveel musiek wat ek nog moet skryf."
Jammer vir wat ons het of nie bereik het nie
Hierdie gevoelens is nie beperk tot skrywers of kunstenaars nie. Hulle is presies wat Lilette vir my uitgedruk het, en wat baie van ons voel, wat ons ook al of nie bereik het nie. Meeste van die tyd dek ons ​​ons geheime gaping met al die daaglikse behoeftes en invulling van ons lewens.
So dikwels, met 'n sug dieper as wat ons wil erken, onthou ons. Soos die Christelike skrywer Bruce Wilkinson se karakter genaamd Gewone in sy fabel Die Dream Giver, ons kan ons Droom dalk in 'n klein hoekie van ons hart ontdek. "Dan verlang ons, spyt, word kwaad, haat ons daaroor en treur daaroor. Iets wat ons geweier het om ernstig te wees.
Ons weet in ons mees eensame oomblikke dat as ons televisie minder gekyk het, die internet minder opgevolg het en ons meer gedagtes gemaak het, sou ons regtig kon bereik wat nog steeds hardkoppig in ons harte in die hart is.
Ons leef met pockets van spyt, alhoewel ons die meeste van die tyd daarin slaag om hulle te verdrink. Die harde temas eggo regdeur ons jare, weier om te verdwyn en al ons vieringe te verduister: "As dit maar ...," "Hoekom het ek nie ...," "Ek wens ek wil ...."
Miskien begrawe, hierdie koors kan nie geïgnoreer word nie. Hulle kleur alles wat ons doen en oppervlak wanneer ons hulle die minste wil hê. As ons dit heeltemal ignoreer, gooi hulle dieper, soos slakke, en breek uit op verkeerde oomblikke soos depressie, ongegronde flitsende woede, sarkasme, onverklaarbare verwerpings van geliefdes, te veel slaap of kos, siektes van alle soorte en pligsgetroue monding "Ja" wanneer ons pynig met "nee."
Jy kan uitbreek
Baie van ons voel magteloos om hierdie negatiewe gevoelens om te keer, of selfs te beheer. Ons bly aan die lewe met selfvertroue, met 'n tweeledige, verlammende prys. Ons betreur ons in die verlede en hou ons daarvan om nie heeltemal in die hede te leef nie. Hulle sluip die hekke op enige toekomstige drome wat ons nog durf waag om vas te hou.
Ek het onlangs die altyd verstommende verskil tussen hoe swak ons ​​gewoonlik aan onsself dink en hoe anders sien ons ons. Dit was 'n baie persoonlike ervaring wat my gehelp het om 'n belangrike hoek in my eie lewe te maak. Ek vertel dit hier om jou te help reflekteer oor die moontlike leemtes in jou selfevaluering en wat jy van ander kan hoor.
Twee dae na 'n onlangse verjaardag het ek met skok besef dat ek my nooit vir my lewe vergewe het nie. Al my blink drome van jong volwassenheid het lankal vervaag om te knaagskadu in die glans van die lewe se pligte, eise en afleidings.
My ma en ek het altyd saamgevat oor ons lewens. In die paar jare voordat sy dood is, het ons daarin geslaag om al die woedings, gevegte en oordele van mekaar se elke stap op te los.
Ten slotte vriende, ons is beloon deur uitgebreide, lekker en nuut intieme gesprekke. Tydens een van hierdie het ek iets toegegee wat ek lankal met skaamte wou skrik. In die metafoor van my akademiese loopbaan, waarin A's die enigste aanvaarbare opsie was, het ek erken dat ek 'n B-lewe gehad het.
Sy was geskok. "Ek het jou lewe so nooit gesien nie," het sy gesê. Toe het sy ook bely. "Ek het dit altyd vir myself gehou, maar wat jy ook al gedoen het, maak nie saak wat jy gedoen het nie," het sy 'n asem gevat. "Ek het jou bewonder." Sy het bygevoeg dat haar stem breek: "Meer as dit, ek het jou afgeskud."
"My God," het ek gesê, "waarom?"
"Jy was slim en mooi. Jy was meer begaafd in die klavier as wat ek ooit was. Jy was skriftelik talentvol, meer as wat ek in kuns was. Jy het skool toe gegaan en skool gegradueer, wat ek nooit gedoen het nie. Jy het tegnologie bemeester, wat ek nooit kon nie. Jy het 'n goeie huwelik gehad, wat ek nooit gehad het nie. Meer as enigiets, waar ek net gesukkel het om voort te gaan, het jy altyd so maklik gedoen. "
Hoor elke nuwe punt, ek was meer verbaas. Nie alleen het sy haar eie lewe gesien met somberheid nie, maar vir haar was myne 'n duidelike A +!
My ma het nie my berge van foute, uitsigte gesien nie, ontsnap. Sy het nie omgee vir my ontelbare besluite wat nie gekonfronteer word nie, ontelbare geleenthede wat nie aangegryp is nie, onherstelbare oomblikke wat nie beveel word nie.
Dit het nie vir haar saakgemaak dat ek nie my lang gekoesterde droom gehad het om voltyds te skryf nie, dat ek nie 'n bekende skrywer was nie, of selfs 'n konsekwent uitgewery. Net ek het die skandelike lys van blykbaar onskuldige oomblikke gehou om tevredenheid, gemak en versadiging oor dissipline en ongemak te kies teenoor die allesomvattende lewensdoel.
Bereiking van jou eie lewensambisie
Vandag, baie jare nadat sy weg is, sien ek haar nog steeds in my sitkamer in my sitkamer, met tee aan die slaap en op haar sagte manier glimlag. Hoe anders was haar perspektief van my eie!
Terwyl ek haar gekyk het, het my hart aan haar verswakte, bewingende hande gesweek. Haar siekte het oorgeneem en die diep hartseer in haar oë het my vertel sy het geweet sy sal nooit haar eie lewensambisie as kunstenaar bereik nie.
Haar les lingers. Sal ek ook opgee? Gaan voort om my lewe as B- te verdoem? Of horrifies laer? Succumb vir daardie skynbaar onoorwinlike growwe wese wat diep binne woon? Soos 'n besoedelde rivier, gooi dit vuil selfveroordelings van stupidities en vermorsing van die lewe uit. Daardie vyand, wat ek van baie jare lank besef het, word nie mislei deur vermydings, geplaas deur rasionalisasie of stil deur substitusies nie.
Dink aan my ma en haar spyt, ek het gesien ek het nou 'n keuse. Ek kan myself deurmekaar hou en deur die res van my dae met 'n hol bedanking en oppervlakbevredigendheid verloop, en blydskap en verdienstelikheid verwerp.
Of ek kon kies om my lewe anders te sien.
Ek bied u hierdie keuse aan.
Selfoordeel of Goddelike Orde?
Wat is die keuse? Dit is om die onophoudelike selfbeoordelings te stop en ons op 'n nuwe basis te aanvaar - om te aanvaar dat elke oomblik van ons lewens deel is van 'n allesomvattende doel en dat hierdie doel deur goddelike orde voortgesit word.
Wanneer jy die werking van die goddelike orde erken, sien jy jou lewe nie as 'n volkome mislukking nie, maar as 'n evolusionêre, ordelike vordering.
Alhoewel ons nie die doel van elke gebeurtenis, vergadering of gebeur op 'n gegewe oomblik sien nie, pas elke stuk. Wanneer ons die goddelike orde in ons lewens erken, sien ons die stukke weer en los ons geheime, lae en duidelike, self-graderings.
Wat leer ons goddelike orde? Ons leer dat ons lewens nie die perverse uitsondering van die res van die heelal is nie, soos ons so dikwels beklag. Ons ontdek dat al ons ervarings, in die goddelike orde, eerder as die volhardende bewegings van die planete, die jaarlikse hernuwing van blare op die algemeenste bome en die onvoorwaardelike daaglikse werking van ons liggame.
Geen ander manier nie
As jy in afgryse of ongeloof humphing of mompel oor die lot, die lot, die wil van God, of enige ander knottige teologiese raaisel, skors asseblief al sulke oordele vir 'n oomblik. Ek het ook duisend besware gebruik, maar my twyfel het my net vererg, frustrasie en spysvertering vererger.
Eendag het ek die perfekte tonikum ontdek. Dit was nie 'n pil of drankie nie, maar 'n gedig deur Martha Smock, gepas genaamd "No Other Way"Moet nie vrees nie! Boodskappe van versekering]:
Kan ons maar die patroon van ons dae sien,
Ons moet onderskei hoe verdelend die weë was
Waarvandaan ons hieraan gekom het, die huidige tyd,
Hierdie plek in die lewe; en ons moet die klim sien
Ons siel het deur die jare heen gemaak.
Ons moet die seer, die dwaalbome, die vrese vergeet,
Die woestenye van ons lewe, en weet
Dat ons nie anders kon kom of groei nie
In ons goeie sonder hierdie stappe ons voete
Ons het dit moeilik gevind om te neem. Ons het dit moeilik gevind om te ontmoet.
Die pad van die lewe waai, en ons hou van reisigers
Van draai tot draai totdat ons leer ken
Die waarheid wat die lewe is eindeloos en dat ons
Vir ewig is inwoners van alle ewigheid.
"Hoekom ek?" Maak nie saak nie
Een van die dinge wat ons te veel doen, is: "Hoekom?" Jy ken die riff: "Waarom ek, Here? Ek is 'n meestal goeie persoon. Wat het ek gedoen om dit te verdien, Here? "Hugh Prather, die insiggewende skrywer en minister, maak 'n ontstellende waarneming:" Vra hoekom is die vereerde en antieke vorm van uitstel. "
Hoe reg hy is. Hoekom doen Hoekom saak? Dit kom net in die weg van ons leer van en die oplossing van alles wat voor ons lê.
Sonder hierdie ervarings - die "woestyne" wat so lukraak, onbillik en onbegryplik lyk - ons kan nie wees waar ons nou is nie. Ons sal ook nie gereed wees om die volgende goeie ding in te neem wat voor ons is nie.
So onthou Smock se boodskap - alles wat jy ervaar, dien jou. Herken die goddelike orde van jou lewe. Draai van kerm Hoekom? en selfbeoordelend te verwag en met vreugde vorentoe te gaan. Jy verdien die volgende wonderlike stap. Jy verdien 'n A + lewe!
© 2011, 2016 deur Noelle Sterne, Ph.D.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Die skep van Realiteite > A + of B-? Wat is jou geheime beoordeling van jou lewe?