Mortiere in die Tweede Wêreldoorlog, John Norris - Inligting
Mortiere in die Tweede Wêreldoorlog, John Norris
Die mortier was een van die belangrikste infanterie -ondersteuningswapens van die Tweede Wêreldoorlog, wat bereken word as verantwoordelik vir meer ongevalle as enige ander wapen. Hierdie uitgebreide boek kyk na die mortier as 'n wapen, die plek daarvan in die verskillende leërs en die gebruik daarvan in gevegte, wat die hele oorlog van Pole in 1939 tot die laaste gevegte van 1945 dek, en dek omtrent elke vegter en hul mortiere.
Die grootste probleem met hierdie boek is die taamlik vreemde struktuur daarvan. Die hoofstukke oor die geskiedenis en ontwikkeling van mortiere en die mortiere wat tydens die Tweede Wêreldoorlog gebruik is, is skynbaar lukraak om die boek versprei, met die vooroorlogse geskiedenis van mortiere in hoofstuk 2, die beskrywing van mortiere in hoofstuk 5, mortier ammunisie in hoofstuk 6, selfaangedrewe mortierdraers in hoofstuk 9 en die mortiere self in hoofstuk 10! Dit sou beslis meer sinvol gewees het om al vyf hierdie hoofstukke aan die begin te hê (ek sou gegaan het vir die bestellingsbeskrywing, vooroorlog, mortiere, ammunisie, selfaangedrewe mortierdraers).
Die ander hoofstukke kyk na spesifieke tydperke van die oorlog en kombineer 'n uiteensetting van die gebeure met 'n beskrywing van die struktuur van die verwante leërs en die getalle en tipes mortiere wat gebruik word, ondersteun deur eerstehandse verslae oor die gebruik van mortiere in gevegte. Daar is twee probleme hier. Die eerste is dat ons te veel agtergrondinligting kry - hierdie soort boek is beslis gemik op lesers wat nie 'n uiteensetting van die belangrikste veldtogte van die oorlog nodig het nie. Die tweede is dat die teks geneig is om tussen onderwerpe te spring - een afdeling gaan van die Winteroorlog na Noord -Afrika tot die Amerikaanse toetrede tot die oorlog. Daar is baie nuttige inligting hier, maar dit sou makliker gewees het om te vind as die teks stewiger gestruktureer was - óf land per land, óf 'n meer streng veldtog -veldtogbenadering.
Die resultaat is 'n nuttige boek wat baie beter kon gewees het met 'n bietjie herorganisasie en jonglering van materiaal. Daar is baie interessante materiaal hier, maar die struktuur maak dit 'n bietjie moeilik om te vind.
1 - Die eerste toets
2 - 'n Ou wapen verskyn weer
3 - The War Moves West
4 - Ander ontwikkelings
5 - 'n Eenvoudige dog effektiewe wapens
6 - Ammunisie
7 - Barbarossa en die oorlog aan die Oosfront
8 - Meer operasies en ander teaters
9 - Selfaangedrewe mortierdraers
10 - Die wapens
Skrywer: John Norris
A mortier is gewoonlik 'n eenvoudige, liggewig, manlik-draagbare wapen met 'n snuit wat bestaan ​​uit 'n gladde boor (alhoewel sommige modelle 'n geweerloop gebruik) metaalbuis vasgemaak aan 'n basisplaat (om die terugslag uit te brei) met 'n liggewig tweepoot-houer en 'n gesig. Hulle skiet plofbare doppe af (tegnies genoem bomme)  in ballistiese bane met 'n hoë boog. Mortiere word tipies gebruik as indirekte vuurwapens vir noue vuurondersteuning met 'n verskeidenheid ammunisie.
Mortiere in die Tweede Wêreldoorlog, John Norris - Geskiedenis
Bestel binne die volgende 8 uur, 9 minute om u bestelling die volgende werkdag te laat verwerk!
Ander formate beskikbaar - Koop die hardeband en kry die e -boek gratis!
Mortiere in die Tweede Wêreldoorlog ePub (34,1 MB) Voeg by mandjie & pond 4,99
Mortiere in die Tweede Wêreldoorlog Kindle (40,8 MB) Voeg by mandjie & pond 4,99
Mortiere is gedurende die Tweede Wêreldoorlog deur alle leërs en in alle teaters gebruik. Alhoewel dit 'n baie eenvoudige wapen was, kon dit die vuurkrag van infanterieformasies aansienlik versterk en hulle hul eie mobiele artillerie -arm gee. Hulle het herhaaldelik hul waarde bewys in beide aanvallende en verdedigende situasies, het hulle breek of ondersteun infanterie -aanvalle en het rook of beligtingsrondes gelê. Ten spyte van hul alomteenwoordigheid en doeltreffendheid, is daar relatief min werke gewy aan hierdie belangrike en veelsydige wapens.
John Norris gee 'n kort geskiedenis van die oorsprong van die wapen en die gebruik daarvan in die Groot Oorlog voordat hy verder gaan in detail na die vele tipes wat ontwikkel en gebruik is in die Tweede Wêreldoorlog. Die ontwerp en ontwikkeling van verskillende soorte en hul verskillende ammunisie (HE, rook en beligting) word bespreek, insluitend dié wat in vaste verdedigingstelsels soos die Atlantiese Muur opgeneem is, spesialisvariante wat ontwikkel is vir lug -eenhede en dié wat op voertuie gemonteer is om mobiele vuurondersteuning te bied . Die taktiek wat ontwikkel is vir die gebruik daarvan en die struktuur van die ondersteuningsondernemings wat gevorm word om dit te gebruik, word ook breedvoerig ondersoek. En natuurlik word hul gevegsgeskiedenis in die vele teaters uiteengesit met behulp van voorbeelde uit eerstehandse verslae van diegene wat dit gebruik het.
Hierdie boek is beslis van groot waarde vir entoesiaste wat mortiere en hul ammunisie, re-enactors, modelleerders en wargamers versamel, sowel as lesers wat belangstel in die geskiedenis van wapens in die algemeen of die van die Tweede Wêreldoorlog in die besonder.
John Norris is 'n vryskut militêre historikus wat gereeld maandelikse rubrieke vir verskeie spesialis-titels skryf, wat wissel van voertuigprofiele tot heropnames. Hy het meer as 'n dosyn boeke oor verskillende militêre historiese onderwerpe geskryf, waaronder Fix Bayonets! (2014) Mortars of WWII (2015) Voertuigkuns van die Tweede Wêreldoorlog (2016) en Logistics in WWII (2020) almal gepubliseer deur Pen & amp Sword.
Die Royal Italian Army tydens die Groot Oorlog het, saam met die verskillende modelle van granaatwerpers en mortiere, die innoverende mortier ML 3 inch Stokes gebruik. In die vroeë dertigerjare het die Koninkryk Italië die Brandt 81 mm Mle 1927 direk in Frankryk, afgelei van die Stokes, gekoop om die troepe wat na Ethiopië gestuur is, toe te rus. Proewe het tot die gevolgtrekking gekom dat die Brandt so 'n groot wapen was dat dit, behalwe 'n beduidende kommersiële sukses, binne 'n paar jaar onder lisensie gebou is of in die meeste groot lande ter wêreld gekopieer is. Selfs in Italië het die onderneming Costruzioni Elettro-Meccaniche di Saronno, benewens die vervaardiging van die Brandt-lisensie, ook 'n verbeterde weergawe geskep, die Mortaio da 81 Mod. 35, wat die beste van die mortiere van die Royal Italian Army was.
Aan die einde van die dertigerjare het die CEMSA privaat 'n verbeterde weergawe van Mod. 35, voorgestel aan die Italiaanse weermag en op die buitelandse mark, die CEMSA 81 mm L.P. (Lunga Portata, of "langafstand"). Hierdie stuk, wat getrou die model van die Mod. 35, het veral verskil vanweë die teenwoordigheid van 'n verkoelingstelsel van die vat.
Italië betree die Tweede Wêreldoorlog, 10 Junie 1940, wat lei tot diens in die Royal Italian Army 2177 stukke Mod. 35. Dit is toegewys aan 212 mortiermaatskappye , elk op drie peloton met twee wapens elk.  Volgens die Pariani -orde moet daar in elke infanteriedivisie 'n bataljon mortiere wees met twee mortiere -kompanie van 81, 'n ander kompanie was in 'n organiese groep vir elk van die twee infanterie -regimente. Na die wapenstilstand van Cassibile het die Mod. 35 is ook deur die Nasionale Republikeinse Weermag van die Italiaanse Sosiale Republiek gebruik en het tot die sestigerjare in diens van die Italiaanse Weermag gebly.
Tydens die Winteroorlog, as deel van die Italiaanse militêre hulp aan Finland (ook karabiene ingesluit Carcano Mod. 38), is honderd mod. 35, genaamd KRH 81/36-I, die afkorting "KRH" is 'n afkorting van kranaatinheitin ("mortier") in Fins staan ​​die letters "I" vir italialainen ("Italiaans") en het die stuk CEMSA onderskei van ander afgeleide Franse Brandt en sy Poolse en Hongaarse produkte, almal gekoop uit die Skandinawiese land. Gedurende die Voortgesette Oorlog het dieselfde Italiaanse mortiere in die hande van die Wehrmacht beland en is hulle hernoem 8,1 cm GrW 276 (i).  Hulle het 200 mortiere bymekaar gebring wat in April 1944 deur CEMSA aan die Duitsers gelewer is wat Noord -Italië beset het. 
Mortiere in die Tweede Wêreldoorlog (e -boek, ePUB)
Bitte loggen Sie sich zunächst in Ihr Kundenkonto ein or registrieren Sie sich bei bücher.de, um das eBook-Abo tolino select nutzen zu können.
Mortiere is gedurende die Tweede Wêreldoorlog deur alle leërs en in alle teaters gebruik. Alhoewel dit 'n baie eenvoudige wapen was, kon dit die vuurkrag van infanterieformasies aansienlik versterk en hulle hul eie mobiele artillerie -arm gee. Hulle het herhaaldelik hul waarde bewys in sowel aanvallende as verdedigende situasies, het hulle breek of ondersteun infanterie -aanvalle en het rook- of beligtingsrondes gelê. Ten spyte van hul alomteenwoordigheid en doeltreffendheid, is daar relatief min werke gewy aan hierdie belangrike en veelsydige wapens. John Norris gee 'n kort geskiedenis van die oorsprong van die wapen en die gebruik daarvan in die ... mehr
Die Type 89 & ldquoKnee Mortar & rdquo was een van die meer onortodokse wapens van die Tweede Wêreldoorlog, maar tog 'n dodelike toevoeging tot die keiserlike arsenaal van Japan en die oorlog in die oorlog. Gedeeltelike mortier en gedeeltelike granaatwerper, die Hachiky & Aring & laquo-shiki j & Aring & laquo-tekidant & Aring  is gevorm na soortgelyke toestelle van die tydperk. Hierdie onkonvensionele afleweringsisteem bestaan ​​uit 'n lang geweerbuis wat bo-op 'n geboë boude gemonteer is (wat die voorkoms gee dat 'n mens die wapen teen 'n geboë knie kan stut). Terwyl die wapen deur 'n individuele soldaat afgevuur kon word, is dit meer gereeld hanteer deur 'n paar mans wat gewoonlik die lanseerder teen 'n boomstomp of rots in die omgewing gestaan ​​het.
Die Japannese het die inherente waarde van handgranate gedurende die laat 1920's erken, maar was ontevrede met die relatiewe kort afstand van die wapens. Die & ldquoknee mortier & rdquo was bedoel om in 'n hoek van 45 grade gehou te word, en sodoende 'n spesiaal ontwerpte 50 mm-plofstof in 'n hoë boog te dryf en afstande van meer as 700 meter te bereik. Ammunisietipes sluit in HE (hoë plofstof), fragmentasie, rook en brandende skulpe. Die kniemortel was veral effektief in die oerwoude van die suidelike Stille Oseaan, waar dit gedurende die oorlog duisende Chinese en geallieerde lewens geëis het.
U.S. Marine met 'n gevange Japannese en ldquoknee -mortier. & Diesel Diesel Punks
Toevallig kon die tipe 89 in werklikheid nie veilig van die knie afgevuur word nie. Terwyl gevalle waar die wapen as 'n direkte vuurwapen gebruik is, aangemeld is, het 'n hewige terugslag bepaal dat die toestel teen 'n vaste voorwerp, soos 'n muur of boom, vasgemaak moet word.
In sy boek, Infanteriemortiere van die Tweede Wêreldoorlog, skrywer John Norris vertel die feit dat verskeie soldate en mariniers gekneusde dye of gebreekte bobene opgedoen het toe hulle die tipe 89 van 'n knie afgeskiet het. Ten spyte hiervan was die & ldquoknee mortier & rdquo nog steeds 'n verwoestende wapen wat vyandelike troepe na dekking laat duik het op die geluid van sy kenmerkende en voorspelbare & ldquopop. & Rdquo
Amerikaanse mortiere van die Tweede Wêreldoorlog
Ten spyte van hul produktiewe gebruik en belangrike betekenis vir die verhaal van die Tweede Wêreldoorlog, besit die meeste Amerikaanse versamelaars nie mortiere nie, en word dit gevolglik slegs in die opsomming verstaan. Ons lees tegniese besonderhede oor gewig, omvang, akkuraatheid en plofkrag, maar ons het nie toegang daartoe nie, net soos gewere, pistole en masjiengewere. Om hierdie rede het ek onlangs 'n dag lank na die westelike Pennsylvania gereis, saam met Brian Domitrovich, eienaar van drie lewende Amerikaanse mortiere uit die Tweede Wêreldoorlog: 'n 60 mm, 81 mm en 4,2 duim. Brian se besit van hierdie wapens word gereguleer deur die National Firearms Act van 1934, wat dit as 'vernietigende toestelle' aandui en hom aan streng vereistes vir hul eienaarskap hou.
Om in aanmerking te kom vir die aankoop van hierdie geregistreerde vernietigende toestelle, moes Brian 'n Amerikaanse burger bo die ouderdom van 21 wees sonder 'n rekord van strafregtelike arrestasie, hy moes 'n eenmalige $ 200 oordragbelasting betaal vir elke wapen, en hy moes Wag tussen ses en twaalf maande terwyl elke oordragaansoek deur die Buro vir Alkohol, Tabak, Vuurwapens en Plofstof (die "BATFE") hersien is. Met ander woorde, die Nasionale Vuurwapenwet van 1934 het 'n streng gereguleerde kategorie burgerlike eienaarskap geskep waarvoor Brian gekwalifiseer het, sodat hy 60 mm, 81 mm en 4,2 duim mortierrondes kon laat reën. Ons het al drie wapens na die Beaver Valley Rifle and Pistol Club naby die township Patterson Heights, Pennsylvania, getrek en die dag deurgebring om elke buis deur sy treë te sit.
Vir elke mortier het ons slegs inerte projektiele afgevuur - wat beteken dat slegs aandrywingskoste gebruik is en niks van wat ons afgevuur het, het in die afwaartse mate ontplof nie. Die enigste gedeeltelike uitsondering was die M2-mortier waardeur ons BATFE-goedgekeurde 60 mm herbruikbare opleidingsprojektiele afgevuur het wat uitsluitlik deur ordnance.com gemaak is. Hierdie projektiele is toegerus met 'n eie vurige samestelling wat 'n nie-dodelike impakontploffing veroorsaak deur die gebruik van 'n punt-ontplofte 20-haakgeweer geweer dop. Alhoewel hulle nie dodelike fragmente versprei nie, lewer hulle wel 'n verslag -rangskikking wat die ervaring van die skiet van 'n 60 mm M49A2 hoë plofbare ronde naboots.
Die kleinste en ligste van die drie mortiere wat die dag gedemonstreer is, die M2, bestaan ​​uit 'n buis van 12,8 pond, 'n tweepoot/berg van 16,4 pond en 'n basisplaat van 12,8 pond. Met 'n totale gewig van 42 pond, het die M2 Amerikaanse vegmagte tydens die Tweede Wêreldoorlog die soort handige mobiliteit gegee wat dit maklik gemaak het om brandondersteuning op maatskappyvlak te bied, en selfs as dit nodig was met 'n aanvallende weier. Alhoewel dit vuurkonsentrasies tot 'n maksimum bereik van 2 000 meter kan lewer, moes ons ons rondtes binne 200 meter hou om nie een van die vyf pond herbruikbare oefenprojektiele te verloor nie. Toe ons afloop om die rondtes te herstel, steek hulle almal uit die grond soos 'n graspyl binne 'n paar meter van mekaar.
In grootte en gewig het ons die 81 mm M1 -mortier daarna afgevuur, maar die ruimtebeperkings by Beaver Valley Rifle en Pistol Club het ons verhinder om die potensiaal van die wapen te bereik. Met 'n volledige verhogingslading en 'n hoë plofbare ronde M43A2 van 6,87 pond, kan die M1-mortier 'n teiken van byna 3300 meter ver bereik, wat 'n aansienlike bereikvoordeel bo die 60 mm M2-mortier bied. Deur 'n minimum dryfmiddel te gebruik, kon ons al ons 81 mm-projektiele in een gebied hou, maar hulle het nog dieper in die grond gegrawe as die ligter 60 mm-projektiele. Die groter vermoëns van die M1 hou egter 'n prys in: groter gewig. Met 'n buis van 44,5 pond, 'n houer van 46,5 pond en 'n basisplaat van 45 pond, is die totale pakket amper 100 pond swaarder as die 60 mm-mortier.
Ondanks die gewig daarvan was die 81 mm -mortier 'n belangrike deel van die organisasie- en toerustingstabel van die Amerikaanse weermag en die US Marine Corps se maneuverbataljons gedurende die Tweede Wêreldoorlog. Dit was selfs 'n instrument wat deur lug -eenhede gebruik is, en is tydens operasies Neptunus, Market Garden en Varsity in valskermbondels laat val. Grondgevegseenhede waardeer die 81 mm-mortier vanweë sy mobiele en hard slaan-eienskappe, en daarom het dit tydens die Tweede Wêreldoorlog 'n prominente plek in die arsenaal van Amerikaanse vegmagte beklee.
Laastens, maar nie die minste nie, het ons die magtige chemiese mortel van 4,2 duim afgevuur. Ontwikkel voor die Tweede Wêreldoorlog as 'n manier om giftige middels af te lewer (dus die naam "chemiese mortier"), het die Amerikaanse weermag se chemiese wapensdiens uiteindelik die 4.2 in 'n wapen verander wat 'n hoë-plofbare vuur kan lewer. Maar TNT- en mosterdgas -rondtes was nie op die spyskaart vir ons lewendige vuuroefening nie, dus is M335A2 Illuminating Rounds eerder gebruik. Hulle weeg 17 kilogram elk en tuimel deur die lug soos paraboliese waatlemoene en begrawe hulself half in die modder aan die rand van die aangewese langafstandbaan. Alhoewel dit gerieflik is vir ons doeleindes, het die M335A2 -rondes die gewig van die verligende chemikalieë daarin nodig om tydens die vlug te stabiliseer. Diegene wat ons die dag afgevuur het, was traag en (dus) leeg, so daar was net soveel wat die vat kon doen.
In teenstelling met die 60 mm en die 81 mm mortiere, gebruik die "vier deuce" 'n geweerloop om sy projektiele tydens die vlug te stabiliseer, en die projektiele raak die geweer deur die gebruik van 'n koperblaasplaat. Terwyl die loop sonder probleme sy werk verrig het en die rondtes die gewere betrap het soos dit bedoel was, het hulle geleidelik hul stabiliteit verloor en begin tuimel nadat hulle die buis se snuit teen 700 voet per sekonde verlaat het. Tog was dit baie lekker om hulle hemelwaarts te gooi in 'n offer aan die gees van Saint Barbara. Maar weereens moes ons so min as moontlik bereik, wat nie 'n onbeduidende uitdaging was met die 'vier duuse' nie. Dit wapen kan 'n rondte tot 4,400 meter (2,5 myl) gooi en ons het slegs 300 meter gehad om mee te speel, sodat ons skaars aan die oppervlak gekrap het van wat die buis kon doen.
Met 'n totale gewig van 333 pond is die 'vier deuce' 'n wapen. Net om dit in perspektief te plaas, weeg dit dieselfde as agt 60 mm mortiere of twee en 'n half 81 mm mortiere. Die basisplaat alleen weeg net soveel as ek, wat eers 'n probleem geword het toe ons dit van Brian se kelder na die trap moes opdra om dit by sy vragmotor te kry. Elke bietjie van die moeite was egter die moeite werd, want dit bied 'n onskatbare geleentheid om die moeilikheid te waardeer om hierdie wapen te hanteer wat so betekenisvol bygedra het tot die geallieerde oorwinning in die Tweede Wêreldoorlog. Die mortier van 4,2 duim het in 1943 vir die eerste keer geveg tydens die veldtog op Sicilië waartydens dit meer as 35 000 rondtes in 38 dae afgevuur het. Daarna het hy voortgegaan om oor die moeilike terrein in Europa en eilande in die Stille Oseaan te veg.
Die goedkoopste, splinternuwe, ongebruikte, ongeopende, onbeskadigde item in die oorspronklike verpakking (waar verpakking van toepassing is). Verpakking moet dieselfde wees as wat in 'n kleinhandelwinkel gevind word, tensy die item met die hand gemaak is of deur die vervaardiger in nie-kleinhandelverpakkings verpak is, soos 'n karton of plastieksak wat nie gedruk is nie. Sien besonderhede vir addisionele beskrywing.
Wat beteken hierdie prys?
Dit is die prys (posgeld uitgesluit) wat 'n verkoper verskaf het, waarteen dieselfde item, of een wat baie soortgelyk is, te koop aangebied word of in die onlangse verlede te koop aangebied is. Die prys kan die verkoper se eie prys elders of die prys van 'n ander verkoper wees. Die 'af' bedrag en persentasie dui op die berekende verskil tussen die prys van die verkoper vir die item elders en die prys van die verkoper op eBay. As u vrae het oor die prys en/of afslag wat in 'n spesifieke aanbieding aangebied word, kontak die verkoper vir die lys.
Mortierdraagbare, kort loop-artillerie wat met snuit gelaai word, wat plofbare projektiele afvuur teen lae snelhede, kort afstande en hoë, boogbane. Die wapen word gekontrasteer met groter artilleriestukke, wat op hoë snelhede, lang afstande en lae, direkte trajekte afvuur. 'N Huidige mortier bestaan ​​uit 'n ligte buis wat op 'n basisplaat rus en deur 'n tweevoet ondersteun word. Die wapen word bedrywig deur 'n mortierdop op 'n vuurpen in die buis te laat val wat die dop se dryfmiddel laat ontplof, wat dit na die teiken gooi.
In moderne oorlogvoering kan mortiere tot 81 mm deur infanterie gedra word en as 'n kleinskaalse kortafstandvervanger vir artillerie gebruik word. Mortiere het die voordele van draagbaarheid vanweë hul grootte, bewegingsvryheid sonder logistieke ondersteuning en die vermoë om uit 'n sloot of besoedeling ontslaan te word ('n gevegsposisie wat die operateurs teen direkte terugkeer beskerm). Vanweë sy hoë baan kan mortiervuur ​​gebruik word teen vyandelike posisies, soos slootlyne, geweerputte en ander plekke wat nie deur dakbedekking beskerm word nie.
Die behoefte om vyandelike vestings van ver af aan te val, gekombineer met vooruitgang op die gebied van metaalwerk, het gelei tot die uitvinding van toenemend ingewikkelde belegingsapparate. Mortiere is die eerste keer al in 1453 deur die Ottomane gebruik tydens die beleg van Konstantinopel. Sommige was groot toestelle wat 4,500 kg (5 ton) geweeg het en wat projektiele van meer as 100 kg (220 pond) deur 'n buis van ongeveer 1 meter (3 voet) lank kon afvuur. (Met verloop van tyd het die gewig van die mortel afgeneem namate ligter materiaal ontwikkel is.) 'N Ronde is langs die buis laat val, wat skuins in die grond ingesteek is en deur 'n plofbare lading opwaarts aangedryf is. Hierdie wapens was gewild in die vroeë moderne Europese oorlogvoering, ondanks hul onjuistheid.
Alhoewel ru, was die loopgraaf -houwitser, die onhandige voorouer van die moderne mortier, in diens van die leërs van Napoleon en die Noorde en Suide in die Amerikaanse Burgeroorlog. Die stamvader van die meeste hedendaagse mortiere is die Stokes-mortier, wat in Januarie 1915 ontwerp is deur die Britse wapenontwerper F.W.C. (later sir Wilfred) Stokes en gebruik in die Eerste Wêreldoorlog. Die Stokes -mortier was draagbaar en weeg 49 kg (108 pond). Dit kan tot 22 rondtes per minuut op 'n afstand van 1 100 meter (3600 voet) afvuur.
Die mortier het sy teenwoordigheid gevoel in die hewige grondgevegte van die Tweede Wêreldoorlog. Mortiere wat lig genoeg is om deur troepe gedra te word, het die weg gebaan vir die bevordering van die geallieerde leërs van die velde van Frankryk na die ruwe heuwels van die voorposte van die Stille Oseaan. Die mortier het ook Amerikaanse en geallieerde vegmagte bedien in die konflikte in Korea en Viëtnam, waarin vyandelike magte die heuwelagtige landskap benut het om te verberg en nie altyd maklik deur direkte artillerievuur ontwrig is nie.
Guerrillamagte het die vuurkrag en mobiliteit van mortiere effektief teen groter leërs gebruik. 'N Mortier kan maklik op 'n posisie afgevuur word en deur die operateurs teruggetrek word voordat terugbrand gerig kan word. Opstandelinge het ook mortiere gebruik teen konsentrasies van burgerlikes en burgerlike leiers om terreur en politieke onstabiliteit te veroorsaak.
Hierdie artikel is onlangs hersien en bygewerk deur John P. Rafferty, redakteur.
Die eerste toets
Om 04:45 die oggend van 1 September 1939 het die Duitse leër die volle mag ondersteun, ondersteun deur meer as 2300 vliegtuie van die Luftwaffe, 'n aanval op die naburige Pole geloods in 'n operasie met die naam 'Val Weiss'(' Case White '). Ongeveer 1,5 miljoen Duitse troepe was toegewyd aan die aanval, bestaande uit sestig afdelings, ondersteun deur 9 000 stukke artillerie en 2 750 tenks. Die aanval kom skielik, en hoewel dit die Poolse weermag verras het, was dit nie heeltemal onverwags nie. Poolse militêre intelligensie het 'n paar maande lank 'n toenemende bedreiging opgemerk, en die Poolse regering het reeds in Maart 'n gedeeltelike mobilisering van reserwe troepe beveel. Dit is op 30 Augustus verhoog tot algemene mobilisering namate spanning verder toeneem. Ses maande tevore het Brittanje en Frankryk, asof hulle gevoel het dat so iets sou gebeur, aan Pole die versekering gegee dat hulle die land se grense sou waarborg en sy soewereiniteit sou beskerm.
Duitsland het toegang tot Danzig en Oos -Pruise geëis deur 'n deurgang oor die verdelingsstrook bekend as die 'Danzig -gang', wat Pole 'n noue toegangspunt tot die Oossee gegee het en Duitsland van Oos -Pruise geskei het. Pole het hierdie toegang geweier en Hitler woedend gemaak. Poolse militêre beplanners het hul verhoogde militêre waarskuwing versterk, wetende dat die weiering Hitler 'n verskoning sou bied om aan te val. Duitsland het sy militêre spiere gebuig sedert 1935 toe Hitler die Verdrag van Versailles verwerp het, 'n radikale herbewapingsprogram vir die weermag begin en na die Saar -streek marsjeer. In 1936 het Hitler die Rynland weer beset en Duitse troepe verbind om generaal Franco se nasionalistiese magte tydens die Spaanse burgeroorlog te ondersteun. In 1938 het Duitsland Oostenryk geannekseer in die Anschluss en in Maart die volgende jaar marsjeer Duitse troepe na Praag, die hoofstad van Tsjeggo -Slowakye. In Mei daardie jaar het Hitler en Benito Mussolini 'n alliansie gesluit-die sogenaamde 'Pact of Steel'. In Augustus het Duitsland en die Sowjetunie 'n nie-aggressiewe ooreenkoms onderteken. Brittanje het standpunt van 'versoening' ingeneem en Duitsland nie direk gekonfronteer nie, wat Hitler laat glo het dat hy Pole sou kon aanval sonder enige beskuldiging. Hy was verkeerd. Binne agt-en-veertig uur na die aanval het Brittanje en Frankryk oorlog teen Duitsland verklaar, net soos die Britse oorheersings van Australië en Nieu-Seeland. Indië verklaar oorlog op Duitsland dieselfde dag en vyf dae later, op 8 September, so ook Kanada. Frankryk het ook sy oorsese gebiede in Noord -Afrika gehad om troepe uit te trek, soos Goums uit Marokko. Dit sou later in die oorlog 'n aanwins wees.
Ten tyde van die aanval het 'n standaard Duitse infanterie -afdeling van die eerste golf 'n mannekragvlak van 18 000 troepe gehad, terwyl die tweede golfafdelings 15 000 troepe gehad het en afdelings van volgende golwe met minder troepe. 'N Afdeling bevat al die nodige ondersteuningselemente, soos ingenieurs, artillerie, medies en voorrade, met drie infanterieregimente in die sentrale kern van die onderneming. Elke regiment het drie bataljons, wat elkeen op sy beurt saamgestel was uit drie geweermaatskappye en 'n masjiengeweerkompagnie wat ook die steunmortels bevat. Die masjiengeweerkompagnie van elke bataljon is in drie afdelings verdeel, elk met negentien man en twee 8.1 cm mortiere en sewentien ligte mortiere van 5 cm kaliber om vuursteun te bied, saam met tenkwapens en veldartillerie om voertuie te betrek. In 1939 het selfs 1 Kavallerie -brigade artillerieondersteuning gehad en is hulle voorsien van ses mortiere van 8,1 cm. Hierdie afdelingsstruktuur wat tydens die Poolse veldtog in September 1939 gebruik is, sou onveranderd bly, toe Duitsland sewe maande later Holland, Frankryk en België aanval.
Behalwe die herwapening met nuwe wapens, het die Duitse weermag ook 'n nuwe taktiek ontwikkel Blitzkrieg, of 'Weerligoorlog'. In die praktyk is dit verdeel in fases of elemente, wat elk in wese intersame diens was tussen die Wehrmacht (weermag) en die Luftwaffe (lugmag). Die eerste fase behels die besluit oor die as of lyn van vooruitgang wat deur die oprukkende eenhede infanterie en wapens geneem moet word, wat deur voertuie soos gepantserde motors en motorfietse herontdek is en wat terugkom. Met behulp van die vuurkrag van artillerie -bombardemente en grondaanvalvliegtuie om ondersteuning te bied, het die tenks met die infanterie vorentoe beweeg om kontak met die vyand te maak. Terwyl die verdedigende vyand nog steeds van die skok van die artillerie en lugaanval afgestuur het, het die gepantserde eenhede in groot getalle aangeval en deur die verdediging gedruk. Nadat hulle deur die vyand se posisies gebreek het, het die gepantserde eenhede uitgetrek en om die weerstandspunte gedraai waarmee die opvolgende infanterie-eenhede te kampe gehad het. Hierdie gepantserde stukke is ontwerp om kommunikasie- en toevoerroetes te sny. In die vierde en laaste fase het die wapenrusting voortgegaan met lugsteun van grondaanvalsvliegtuie, wat die oorblywende geïsoleerde sakke van weerstand deur die infanterie moes hanteer. Die Italianers het 'n soortgelyke strategie ontwikkel, genaamd guerra di rapido corso, maar dit was nie naastenby die vlak van die Duitse taktiek ten opsigte van wapenrusting of gekoördineerde lugmag nie. Later in die oorlog sou die Geallieerdes, veral die Sowjet -Rooi Leër, hul eie soortgelyke taktiek ontwikkel, maar met veel groter mannekrag en oorweldigende hulpbronne, veral gepantserde eenhede.
Daar word beweer dat die Blitzkrieg vanweë die vinnige veldtog, is die taktiek in Pole nie ten volle benut nie. Later, teen die westelike leërs, het die Blitzkrieg tot sy maksimum gebruik kon word. Duitse troepe word dikwels erken dat hulle ondervinding opgedoen het van moderne gevegte tydens die Spaanse Burgeroorlog, wat sedertdien beskryf word as 'n 'lewende vuuroefening' vir wat vyf maande na die einde van die oorlog sou kom. Alhoewel dit vir sommige troepe korrek was, is die grootste deel van die Duitse leër nie gevegstoets nie. Duitsland het inderdaad 16 000 man, 600 vliegtuie en 200 tenks gestuur om generaal Franco se nasionalistiese leër te ondersteun, maar die Italiaanse leier Benito Mussolini het 'n groter bydrae gelewer deur 50,000 troepe tussen 1936 en 1939 te stuur. Die lys wapens wat Italië gestuur het om die nasionaliste te ondersteun, was ook indrukwekkend en bevat 660 vliegtuie, 150 tenks, 800 stukke artillerie, 10 000 masjiengewere en 240 000 gewere. Tussen Julie 1936 en Februarie 1937 het die Italianers ook meer as 700 mortiere gestuur, en teen die einde van die oorlog het hierdie syfer tot 1500 wapens gestyg.
Op 1 September 1939 was die sterkte van die Poolse leër ongeveer 1,5 miljoen troepe, waarvan 1 miljoen in die voorste linie was. Die land het in die nasleep van die Eerste Wêreldoorlog baie verouderde toerusting en wapens geërf en is eers sedert 1920 as 'n nasie in eie reg erken. Gevolglik het die Poolse leër nie moderne toerusting nie, veral tenks. 'N Moderniseringsprogram om die weermag weer te bewapen, het in 1937 begin, maar dit het nog lank nie 'n daadwerklike verskil gemaak nie. Die weermag was ingedeel in nege en dertig infanteriedivisies, waaronder nege reserwe-afdelings, elf kavallerie-brigades, twee gemotoriseerde brigades en 'n aantal ander eenhede. Artillerie- en ondersteuningswapens bestaan ​​uit 4500 veldwapens en mortiere, 2 000 tenkwapengewere en 3 000 lugafweergewere.
'N Tipiese infanterieregiment van die Poolse leër het bestaan ​​uit 1 900 troepe wat in drie bataljons verdeel is, elk verdeel in peloton- en kompanievormings. Elke bataljon infanterie was toegerus met die standaard infanteriewapen, die 7,92 mm kaliber Mauser M29 boutaksiegeweer. Ander wapens wat gebruik is by 'n regiment en in diens op peleton- of kompanie-vlak was Browning M28-ligte masjiengewere, swaar masjiengewere van Browning, sewe-en-twintig ligte mortiere, ses swaar mortiere, twee veldwapens en nege tenkwapengewere. Daar is destyds baie gepraat oor die Poolse kavallerie wat lansies gebruik het om Duitse tenks af te laai, en hoewel die Poolse leër berede troepe gebruik het, is dit ondersteun met artillerie en ander wapens, insluitend masjiengewere en mortiere. Die Poolse leër het 210 eskaders kavallerie wat in drie regimente van ligte kavallerie verdeel was, sewe en twintig regimente van lansers en tien regimente berede gewere. Hierdie regimente is gevorm in elf kavallerie-brigades, elk met 'n tipiese sterkte van 7.184 offisiere en mans, en bevat tenkwa- en lugafweergewere. Bykomende vuursteun is verskaf deur ligveldartillerie, twee 81 mm kaliber mortiere en nege ligte mortiere van 50 mm kaliber.
Die swaarste mortier wat in diens van die Poolse leër was, was die kaliber 81 mm Modziercz piechoty wz/31 gebou in Pruszkow, wat ontwikkel is uit 'n ontwerp wat deur die Franse onderneming Brandt vervaardig is. Dit was die bedoeling om elke ondersteuningsgeselskap van elke bataljon met minstens vier van hierdie wapens toe te rus, maar ten tyde van die Duitse aanval is slegs twee van hierdie wapens aan elk van die ondersteuningsmaatskappye uitgereik. Die Modziercz piechoty wz/31 mortel weeg 131,6 kg volledig in aksie en het 'n vat van 4,15 voet wat tussen 45 en 85 grade verhoog kan word om die reikafstand te help aanpas. Dit het twee soorte bomme afgevuur, albei met 'n muilsnelheid van 574fps (voet per sekonde), wat destyds 'n redelike standaardvermoë was. Die 7,16 pond hoë plofbare bom het 'n maksimum reikafstand van 3,116 meter en die swaarder 14,32lbs kan tot 1,312 meter geskiet word. Other types of ammunition could be fired by the mortar, including the standard smoke and illuminating types for screening movements and either signalling or to light up targets at night.