Paris Commune - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Vernietiging van die Vendôme-kolom tydens die Parys-gemeente (hierdie en ander foto's is later gebruik vir die identifisering en uitvoering van kommuniste)Hierdie artikel verwys na die regering van Parys in 1871, vir die een tydens die Franse rewolusie Parys-gemeente (Franse rewolusie).
Die "Parys-gemeente" (Frans: La Commune de Paris) was 'n regering wat Parys van 18 Maart (meer formeel van 26 Maart) tot 28 Mei 1871 kortliks regeer het. Dit is op verskillende maniere beskryf as Anarchist of Socialist in tenoor, afhangend van die ideologie van die kommentator.
In 'n formele sin is die Parys-gemeente van 1871 was bloot die plaaslike owerheid (raad van 'n stad of distrik-Frans "Kommune") wat gedurende die lente van 1871 twee maande in Parys mag uitgeoefen het. Maar die omstandighede waarin dit gevorm is, die omstrede beslissings en die gemartelde einde daarvan, maak dit een van die belangrikste politieke episodes van die tyd.
Die Gemeenskap het 'n radikale sosiale agenda voorgestel wat skeiding van kerk en staat, vroulike stemreg, afskaffing van rente op skuld en onder meer self-bestuur van werknemers insluit. Terwyl hulle 'n beroep op die werkers gedoen het, kon hulle egter nie hul appèl uitbrei nie.
"Discussing the War in a Paris Café," Geïllustreerde London News 17 September 1870
Die Gemeente was die resultaat van 'n opstand binne Parys nadat die Frans-Pruise Oorlog geëindig het met die nederlaag van Frankryk. Hierdie opstand het twee oorsake gehad: aan die een kant die ramp in die oorlog, andersyds die groeiende ontevredenheid onder Franse werkers1, wat opgespoor kan word tot die 1830's, toe die eerste opstande op die werker in Lyon en Parys plaasgevind het.2
Die oorlog met Pruise, wat deur Napoleon III ("Louis-Napoleon Bonaparte") in Julie 1870 begin is, was rampspoedig vir die Franse en in September was Parys self onder beleg. Die gaping tussen ryk en arm in die hoofstad het die afgelope jaar groter geword en nou het voedseltekorte, militêre mislukkings en uiteindelik 'n Pruisiese bombardement tot 'n reeds wydverspreide ontevredenheid bygedra. Parysenaars, veral werkers en die laer-middelklasse, was lankal ondersteuners van 'n demokratiese republiek. 'N Spesifieke eis was dat Parys met sy eie verkose raad selfregerend moes wees, iets wat kleiner Franse dorpe geniet, maar dit word deur Parys ontken deur 'n regering wat versigtig is vir die onregmatige bevolking van die hoofstad. 'N Geassosieerde maar meer vaag wens was dat 'n regverdiger, indien nie noodwendig sosialistiese ekonomiese stelsel nie, opgesom word in die gewilde uitroep vir "la république démocratique et sociale!"
In Januarie 1871, toe die beleg vier maande geduur het, het die gematigde republikeinse regering van nasionale verdediging 'n wapenstilstand gesoek met die nuut-geproklameerde Duitse Ryk. Die Duitsers het 'n triomfantelike toetrede tot Parys onder die vredesvoorwaardes ingesluit. Ondanks die swaarkry van die beleg, was baie Parysenaars bitterlik bedroef en was hulle veral kwaad dat die Pruise (nou aan die hoof van die nuwe Ryk) selfs 'n kort seremoniële besetting van hul stad toegelaat moes word.
'N Kontemporêre skets van vroue en kinders wat help om twee kanonne van die National Guard na Montmartre te neem
Teen daardie tyd was honderde duisende Parysenaars gewapende lede van 'n burgermilisie bekend as die "nasionale wag", wat grootliks uitgebrei is om die stad te help verdedig. Waakeenhede het hul eie offisiere verkies, wat radikale en sosialistiese leiers in werkersklasdistrikte insluit.
Daar is stappe gedoen om 'n "Sentrale Komitee" van die wag te vorm, insluitend patriotiese republikeine en sosialiste, om beide Parys te verdedig teen 'n moontlike Duitse aanval, en ook om die republiek te verdedig teen 'n moontlike Royalistiese herstel, na die verkiesing van 'n monargistiese meerderheid. in Februarie 1871 na die nuwe Nasionale Vergadering.
Die bevolking van Parys was uitdagend in die gesig van die nederlaag en was bereid om te veg as die Duitse leër se toetrede tot die stad tot 'n gewapende botsing sou lei. Voordat die Duitsers Parys binnegekom het, het National Guards, wat deur gewone werkende mense gehelp is, daarin geslaag om 'n groot aantal kanonne (wat hulle as hul eie eiendom beskou het, aangesien hulle deels deur openbare inskrywing betaal is) weg te neem van die Duitse pad en winkel hulle in 'veilige' distrikte. Een van die belangrikste "kanonparke" was op die hoogtes van Montmartre.
Adolphe Thiers, hoof van die nuwe voorlopige regering, het besef dat die sentrale komitee in die huidige onstabiele situasie 'n alternatiewe sentrum van politieke en militêre mag vorm. Boonop was hy bekommerd dat die werkers hulself met die wapens van die National Guard sou bewapen en die Duitsers sou uitlok.
Die opkoms en aard van die gemeenskap
'N Versperring, 18 Maart 1871.
Die Duitsers het Parys binnekort binnegekom en weer sonder voorval vertrek. Maar Parys het steeds politieke opgewondenheid beleef. Die imperiale en voorlopige regerings het albei Parys verlaat na Versailles, 'n veiliger toevlugsoord teen die Duitse leërs, en gedurende die tyd wat nodig was om terug te keer, was daar 'n magsvakuum in die hoofstad van Frankryk.
Aangesien die Sentrale Komitee van die Nasionale Wag 'n toenemend radikale standpunt inneem en steeds gesag verkry, voel die regering dat hy nie onbepaald kan toelaat dat hy vierhonderd kanonne tot sy beskikking het nie. En daarom het Thiers op 18 Maart gereelde troepe opdrag gegee om beslag te lê op die kanon wat op die Butte Montmartre en op ander plekke regoor die stad gestoor is. In plaas van die opdragte te volg, het die soldate, wie se moraal in elk geval nie hoog was nie, gefrustreer met die nasionale wagte en plaaslike inwoners. Die generaal op Montmartre, Claude Martin Lecomte, wat later gesê is dat hy hulle beveel het om op die skare van nasionale wagte en burgerlikes te skiet, is van sy perd gesleep en later geskiet, saam met generaal Thomas, 'n veteraan-republikein wat nou as voormalige bevelvoerder gehaat is. van die Nasionale Wag, wat in die omgewing beslag gelê is.
Generaals Lecomte en Thomas word in Montmartre geskiet nadat hul troepe by die rebellie aangesluit het: 'n fotografiese rekonstruksie, nie 'n werklike foto van die gebeurtenis nie.
Ander weermageenhede het deelgeneem aan die rebellie wat so vinnig versprei het dat die regeringshoof, Thiers, 'n onmiddellike ontruiming van Parys beveel het deur soveel van die gereelde magte as wat hulle sou gehoorsaam, deur die polisie, en deur administrateurs en spesialiste van elke aard. Hy het homself voor hulle na Versailles gevlug. Thiers beweer hy het lank oor hierdie strategie gedink ('terugtrek uit Parys om die mense daarna te verpletter') terwyl hy oor die voorbeeld van die rewolusie van 1848 gedink het, maar dit is net so waarskynlik dat hy paniekerig geraak het. Daar is geen bewyse dat die regering die krisis wat nou begin het, verwag of beplan het nie. Die Sentrale Komitee van die Nasionale Garde was nou die enigste effektiewe regering in Parys: dit het gereël dat verkiesings vir 'n gemeente op 26 Maart gehou sou word.
Die 92 lede van die Gemeente (of meer korrek, van die "Gemeenskapsraad") het 'n groot persentasie geskoolde werkers en verskeie professionele persone (soos dokters en joernaliste) ingesluit. Baie van hulle was politieke aktiviste, van hervormde republikeine, deur verskillende soorte sosialiste, tot die Jacobyne wat geneig was om nostalgies terug te kyk na die Revolusie van 1789.
Een man, die veteraanleier van die 'Blanquist' -groep revolusionêre sosialiste, Louis Auguste Blanqui, is tot President van die Raad verkies, maar dit was in sy afwesigheid, want hy is op 17 Maart gearresteer en in 'n geheime gevangenis gehou die lewe van die Gemeente. Die gemeente het hom sonder sukses probeer om eers teen me Darboy, aartsbiskop van Parys, en dan teen al die 74 gyselaars wat dit aangehou het, uit te ruil, maar Adolphe Thiers het dit tereg geweier (sien hieronder). Die Parys-gemeente is op 28 Maart uitgeroep, hoewel plaaslike distrikte die organisasies dikwels van die beleg gehou het.
Die Gemeenskap het die voorheen weggegooide Franse Republikeinse kalender tydens sy kort bestaan ​​aangeneem en die sosialistiese rooi vlag gebruik eerder as die republikeinse trikolore - in 1848, tydens die Tweede Republiek, het radikale en sosialiste reeds die rooi vlag aangeneem om hulself te onderskei van gematigde Republikeine soortgelyk aan die gematigde, liberale Girondiste tydens die Revolusie van 1789.
Ondanks interne verskille, het die Raad 'n goeie begin gemaak met die instandhouding van die openbare dienste wat noodsaaklik is vir 'n stad van twee miljoen; dit kon ook 'n konsensus bereik oor sekere beleidsrigtings waarvan die inhoud geneig was tot 'n progressiewe, sekulêre en hoogs demokratiese sosiale demokrasie eerder as 'n sosiale revolusie. 'N Gebrek aan tyd (die gemeente kon in totaal minder as 60 dae vergader) het beteken dat slegs 'n paar dekades in werklikheid uitgevoer is. Dit sluit die skeiding van kerk en staat in; die reg om vir vroue te stem; die kwytskelding van die huur verskuldig vir die hele beleggingsperiode (waartydens die betaling opgeskort is); die afskaffing van nagwerk in die honderde Parys-bakkerye; die toekenning van pensioene aan die ongetroude metgeselle van nasionale wagte wat op aktiewe diens vermoor is, asook aan die kinders, indien enige; die vrye terugkeer deur die pandjieswinkels van die stad, van alle werktuie en huishoudelike items tot 20 frank in waarde, het tydens die beleg beloof omdat hulle bekommerd was dat geskoolde werkers gedurende die oorlog gedwing is om hul werktuie te pion; die uitstel van kommersiële skuldverpligtinge en die afskaffing van rente op die skuld; en die reg van werknemers om 'n onderneming oor te neem en te bestuur as dit deur die eienaar, wat vergoeding sou ontvang, in die steek gelaat word.
Die Gemeenskap gee werkers se gereedskap terug wat tydens die beleg belê is
Die dekreet het die kerk van die staat geskei, alle kerklike eiendom openbare eiendom gemaak, en godsdiens van skole uitgesluit - na die val van die Gemeente sou die Derde Republiek moes wag tot die Jules Ferry-wette van 1880-1881 en die Franse wet van 1905 op die skeiding van Kerk en Staat om hierdie maatreëls wat Frans gegrond het, weer in werking te stel laïcite. Die kerke mag slegs met hul godsdienstige aktiwiteite voortgaan as hulle saans hul deure oophou vir openbare politieke vergaderings. Saam met die strate en die kafees het dit die kerke tot een van die belangrikste politieke sentrums van die Gemeente gemaak. Ander geprojekteerde wetgewing het onderwyshervormings behandel wat verdere onderwys en tegniese opleiding vryelik vir almal beskikbaar sou stel.
Sommige vroue het 'n feministiese beweging georganiseer na aanleiding van vroeëre pogings in 1789 en 1848. Dus het Nathalie Lemel, 'n sosialistiese boekbinder, en Élisabeth Dmitrieff, 'n jong Russiese ballingskap en lid van die Russiese afdeling van die First International (IWA), die Union des femmes pour la défense de Paris et les soins aux blessés ("Vroue-unie ter verdediging van Parys en versorging van die beseerdes") op 11 April 1871. Die feministiese skrywer André Léo, 'n vriend van Paule Minck, was ook aktief in die Vroue-unie. Omdat hulle glo dat hul stryd teen patriargie slegs gevolg kon word in die raamwerk van 'n wêreldwye stryd teen kapitalisme, het die vereniging geslagsgelykheid, lone-gelykheid, reg op egskeiding vir vroue, die reg op sekulêre onderwys en op professionele onderwys vir meisies geëis. Hulle eis ook dat die onderskeid tussen getroude vrouens en byvroue, tussen wettige en natuurlike kinders, die afskaffing van prostitusie (die verkryging van die sluiting van die maisons de tolérance, of wettige amptelike bordele). Die Damesunie het ook aan verskeie munisipale kommissies deelgeneem en koöperatiewe werkswinkels gereël.3 Saam met Eugène Varlin het Nathalie Le Mel die koöperatiewe restaurant opgerig La Marmite, wat gratis kos vir behoeftiges bedien het en daarna tydens die Bloedige Week op die versperrings geveg het 4 Aan die ander kant het Paule Minck 'n gratis skool in die kerk van Saint Pierre de Montmartre geopen en die Club Saint-Sulpice aan die linkeroewer geanimeer. 4. Die Russiese Anne Jaclard, wat geweier het om met Dostoievsky te trou en uiteindelik die vrou geword het van die Blanquist-aktivis Victor Jaclard, stig saam met André Léo die koerant La Sociale. Sy was ook 'n lid van die Comité de waaksaamheid van Montmartre, saam met Louise Michel en Paule Minck, sowel as van die Russiese afdeling van die First International. Victorine Brocher, naby die IWA-aktiviste, en stigter van 'n koöperatiewe bakkery in 1867, het ook tydens die Commune en die Bloody Week geveg 4.
Bekende figure soos Louise Michel, die 'Red Virgin of Montmartre' wat by die Nasionale Wag aangesluit het en later na Nieu-Kaledonië gestuur sou word, simboliseer die aktiewe deelname van 'n klein aantal vroue aan die opstandgebeurtenisse. 'N Vroulike bataljon van die Nasionale Wag het die Place Blanche tydens die onderdrukking verdedig.
Die werklading van die leiers van die Gemeente was enorm. Van die Raadslede (wat nie 'verteenwoordigers' was nie, maar afgevaardigdes, wat in teorie onderworpe is aan onmiddellike herroeping deur hul kiesers), sou na verwagting baie uitvoerende en militêre funksies sowel as hul wetgewende funksies verrig. Die talle ad hoc organisasies wat tydens die beleg in die stede ('kwartiers') opgerig is om in sosiale behoeftes (kantines, noodhulpstasies) te voorsien, het voortgegaan om te floreer en met die Gemeenskap saam te werk.
Terselfdertyd het hierdie plaaslike gemeentes hul eie doelwitte nagestreef, gewoonlik onder leiding van plaaslike werkers. Ondanks die formele hervorming van die Gemeenskapsraad was die samestelling van die Gemeenskap in sy geheel baie meer rewolusionêr. Revolusionêre neigings wat teenwoordig was, sluit in Proudhoniste - 'n vroeë vorm van gematigde anargiste - lede van die Internasionale sosialiste, Blanquists en meer liberale republikeine. Die Parys-gemeente is tot vandag toe deur Anarchistiese en Marxistiese sosialiste gevier, deels as gevolg van die verskeidenheid neigings, die hoë mate van werkersbeheer en die merkwaardige samewerking tussen verskillende rewolusioniste.
Parys, 29 Mei 1871
In die IIIe arrondissement, byvoorbeeld, skoolmateriaal is gratis verskaf, drie skole is 'gelaaik' en 'n weeshuis is gevestig. In die XXe arrondissement is skoolkinders van gratis klere en kos voorsien. Daar was baie soortgelyke voorbeelde. Maar 'n belangrike bestanddeel in die relatiewe sukses van die Gemeenskap op hierdie stadium was die inisiatief wat gewone werkers in die openbare domein getoon het, wat daarin geslaag het om die verantwoordelikhede van die administrateurs en spesialiste wat deur Thiers verwyder is, te aanvaar. Na slegs 'n week word die Gemeente aangeval deur elemente van die nuwe leër (wat uiteindelik voormalige krygsgevangenes wat deur die Duitsers vrygelaat is) in 'n woedende tempo in Versailles geskep is.
Die Commune-magte, die National Guard, het op 2 April eers met die gewone Versailles-leër begin skirm. Nie een van die partye het regtig 'n groot burgeroorlog gesoek nie, maar nie een van hulle was bereid om te onderhandel nie. Die Marquis de Galliffet, die fusilleur de la Commune wat later aan die einde van die eeu as minister van oorlog in die regering van Waldeck-Rousseau (saam met die onafhanklike sosialistiese Millerand) deelgeneem het, was een van die generaals wat die teenaanval gelei het onder leiding van Thiers.
Die nabygeleë voorstad Courbevoie is op 2 April deur die regeringsmagte beset, en 'n vertraagde poging van die Gemeente se eie magte om op 3 April na Versailles te marsjeer het misluk. Verdediging en oorlewing het allesoorheersende oorwegings geword, en 'n vasberade poging is deur die leiers van die Gemeenskap aangewend om die nasionale wag tot 'n effektiewe weermag te omskep.
Adolphe Thiers wat op die communards, in Le Père Duchênes illustré tydskrif
Daar was ook sterk steun van die groot buitelandse gemeenskap van politieke vlugtelinge en ballinge in Parys: een van hulle, die Poolse oud-offisier en nasionalis Jarosław Dąbrowski, sou die beste generaal van die gemeente wees. Die Raad was ten volle toegewyd aan internasionalisme, en dit was in die naam van broederskap dat die Vendôme-kolom, wat die oorwinnings van Napoleon I gevier het, en deur die gemeente as 'n monument vir Bonapartisme en chauvinisme beskou is, onttrek is.
In die buiteland was daar saamtrekke en boodskappe van welwillendheid wat deur vakbond en sosialistiese organisasies, insluitend sommige in Duitsland, gestuur is. Maar die hoop om ernstige hulp van ander Franse stede te kry, het gou verdwyn. Thiers en sy ministers in Versailles het daarin geslaag om te verhoed dat byna alle inligting uit Parys uitlek; en in provinsiale en plattelandse Frankryk was daar nog altyd 'n skeptiese houding teenoor die aktiwiteite van die metropool. Bewegings in Narbonne, Limoges en Marseille is vinnig verpletter.
Namate die situasie verder versleg het, het 'n afdeling van die Raad 'n stemming gewen (teengestaan ​​deur die boekbinder Eugène Varlin, 'n korrespondent van Karl Marx, en deur ander gematigdes) vir die totstandkoming van 'n 'Komitee van Openbare Veiligheid', wat op die Jacobin-orrel gebaseer is dieselfde titel, gevorm in 1792. Die magte van die teorie was uitgebreid en genadeloos, maar in die praktyk was dit ondoeltreffend.
Jaroslaw Dabrowski karikaturiseer in Le Père Duchesne Illustré - Un bon bougre!… Nom de Dieu!…
Gedurende April en Mei het regeringsmagte, wat voortdurend toegeneem het - Pruise wat die Franse POW's vrygelaat het om die Thiers-regering te help - 'n beleg op die kragtige verdediging van die stad uitgevoer en die nasionale wagte teruggestoot. Op 21 Mei word 'n hek in die westelike deel van die versterkte stadsmuur van Parys gedwing en Versaillese troepe het die herowering van die stad begin, en eers die welvarende westelike distrikte beset waar hulle verwelkom is deur die inwoners wat nie na die wapenstilstand Parys verlaat het nie. Dit blyk dat 'n ingenieur (wat gereeld vir die Thiers-regering gespioeneer het) die hek onbemande gevind het en dit aan die Versaillais aangedui het.
Die sterk plaaslike lojaliteite wat 'n positiewe kenmerk van die Gemeenskap was, het nou tot 'n nadeel gekom: in plaas van 'n algehele beplande verdediging, het elke 'kwartier' desperaat geveg om sy voortbestaan, en elkeen is op sy beurt oorkom. Die strate van nou strate wat die hele distrikte byna ondeurdringbaar gemaak het tydens vroeëre Paryse revolusies, is grootliks vervang deur breë boulevards tydens Haussmann se opknapping van Parys. Die Versaillese het 'n gesentraliseerde opdrag geniet en het voortreflike getalle. Hulle het die taktiek van straatgevegte aangeleer en eenvoudig deur die mure van huise getunnel om die kommissie se versperrings te oortref. Ironies genoeg is dit net waar Haussmann wye ruimtes en strate gemaak het, deur die verdedigers se geweervuur ​​opgehou.
Kaart van die aanranding van April tot Mei op die Parys-gemeente
Tydens die aanranding was die regeringstroepe verantwoordelik vir die slagting van die troepe en burgerlikes van die Nasionale Wag: gevangenes wat in besit van wapens was, of wat vermoed word dat hulle baklei het, is buite die hand geskiet en summiere teregstellings was alledaags.
Die gemeente het op 5 April 1871 'n 'dekreet oor gyselaars' uitgevaardig, waarvolgens enige medepligtige met Versailles tot 'gyselaar van die Paryse bevolking' gemaak sou word, lui sy artikel 5 wat verder verklaar dat die uitvoering deur Versailles van enige krygsgevangene of 'n deelnemer van die gereelde regering van die Parys-gemeente sou ter plaatse gevolg word deur die uitvoering van die drievoudige aantal behoue ​​gyselaars. Hierdie besluit is egter nie toegepas nie. Die Gemeenskap het verskeie kere probeer om me Darboy, aartsbiskop van Parys, teen Auguste Blanqui uit te ruil, maar Adolphe Thiers, wat se persoonlike sekretaris, Jules Barthélemy-Saint-Hilaire, verklaar het, is platweg geweier: "Die gyselaars! Die gyselaars! hulle (tant pis pour eux!)."
Die Commune het suksesvol ander onderhandelingspogings aangewend en het die 74 gyselaars wat hulle teen Blanqui aangehou het, omgeruil. Uiteindelik, tydens die Bloedige Week en die daaropvolgende teregstellings wat deur die Versaille-troepe uitgevoer is, onderteken Théophile Ferré die teregstelling van ses gyselaars (waaronder gr. Darboy), wat op 24 Mei voor 'n skietery oorgegaan het in die gevangenis de la Roquette. Dit het daartoe gelei dat Auguste Vermorel ironies genoeg was (en miskien naïef omdat Thiers onderhandeling geweier het) om te verklaar: "Wat 'n wonderlike werk! Nou het ons ons enigste kans verloor om die bloedvergieting te stop." Théophile Ferré is self tereggestel deur weerwraak deur Thiers se troepe 5 6.
Volgens die Katolieke Ensiklopedie is meer as 50 gyselaars op 24 - 26 Mei vermoor. In sommige gevalle het sekere leiers van die Gemeenskap die opdragte gegee, in ander gevalle is hulle deur bendes doodgemaak. 7 Onder die slagoffers was die aartsbiskop van Parys, Georges Darboy.
La Semaine sanglante ("Die bloedige week")
Die strengste weerstand het gekom in die meer werkersklas-distrikte in die ooste, waar gevegte voortgesit het in die latere stadiums van die week van wrede straatgevegte (La Semaine sanglante, die bloedige week). Teen 27 Mei was daar slegs 'n paar weerstandige sakke oor, veral die armer oostelike distrikte Belleville en Ménilmontant. Gevegte is gedurende die laatmiddag of vroeë aand van 28 Mei geëindig. Volgens die legende was die laaste versperring in die rue Ramponeau in Belleville.
Marshall MacMahon het 'n proklamasie uitgereik: "Aan die inwoners van Parys. Die Franse leër het gekom om u te red. Parys is bevry! Om 4 uur het ons soldate die laaste opstandposisie ingeneem. Vandag is die geveg verby. Orde, werk en veiligheid sal wedergebore word. '
Gemeenskapsgevangenes word na Versailles gemarsjeer: uit 'n kontemporêre geïllustreerde tydskrif
Afkeurings het nou in alle erns begin. Om die Gemeenskap op enige manier te ondersteun, was 'n politieke misdaad, waarvan duisende beskuldig kon word. Sommige van die communards is in die Père Lachaise-begraafplaas teen die hedendaagse muur van die Gemeente doodgeskiet, terwyl duisende ander deur summiere howe teen twyfelagtige wettigheid en duisende geskiet is. Bekende slagtingsgebiede was die Luxemburgse tuine en die Lobau-kaserne agter die Hôtel de Ville. Bykans 40.000 ander is na Versailles opgeruk vir proewe. Onlangse kolomme mans, vrouens en kinders het vir baie dae 'n pynlike manier onder militêre begeleiding na tydelike gevangeniskwartiere in Versailles gedoen. Later is 12 500 verhoor en ongeveer 10 000 skuldig bevind: 23 mans is tereggestel; baie is tot die gevangenis veroordeel; 4.000 is lewenslank na die Franse strafkolonie op die eiland Nieu-Caledonië in die Stille Oseaan gestuur. Die aantal dood tydens La Semaine Sanglante kan nooit met sekerheid vasgestel word nie, en ramings wissel van ongeveer 10.000 tot 50.000. Volgens Benedict Anderson is '7.500 gevangenisstraf of gedeporteer' en 'ongeveer 20,000 tereggestel' 8.
Kommuniste is in 1871 dood.
Volgens die Britse historikus Alfred Cobban is 30.000 dood, miskien soveel as 50 000 later tereggestel of in die gevangenis, en 7,000 is na Nieu-Caledonië verban.9 Duisende meer - waaronder die meeste van die leiers van die Gemeenskap - slaag daarin om na België, Brittanje ('n veilige hawe vir 3-4,000 vlugtelinge), Italië, Spanje en die Verenigde State te ontsnap. Die finale ballinge en vervoerders is in 1880 verdwyn. Sommige het prominent geword in die latere politiek as raadslede, afgevaardigdes of senatore in Parys.
In 1872 is "streng wette uitgevaardig wat alle moontlikhede om aan die linkerkant te organiseer, uitgesluit het."8 Vir die gevangenes was daar in 1880 'n algemene amnestie, behalwe vir diegene wat skuldig bevind is aan moord of brandstigting. Parys het vyf jaar onder krygswet gebly.
Die gemeenskap in retrospek
'N Gedenkplaat vereer die dooies van die Gemeente in die Père Lachaise-begraafplaas.
Karl Marx vind dit vererger dat die Kommunore 'kosbare oomblikke verloor' het om demokratiese verkiesings te organiseer eerder as om Versailles onmiddellik en altyd af te handel. Die nasionale bank van Frankryk, wat in Parys gesetel is en miljarde frank stoor, is onaangeraak en onbewaak deur die kommuniste gelaat. Hulle vra vlugtig om geld by die bank te leen (wat hulle natuurlik sonder aarseling gekry het). Die Communards het verkies om nie op die bates van die bank beslag te lê nie, omdat hulle bang was dat die wêreld hulle sou veroordeel as hulle dit sou doen. Dus is groot bedrae geld van Parys na Versailles verskuif, geld wat die leër gefinansier het wat die Gemeente verpletter het.
Kommuniste, linkse sosialiste, anargiste en ander het die Gemeenskap gesien as 'n model vir of 'n voorstelling van 'n bevryde samelewing, met 'n politieke stelsel gebaseer op deelnemende demokrasie vanaf die grond. Marx en Engels, Bakunin, en later Lenin en Trotsky het probeer om belangrike teoretiese lesse te trek (veral wat betref die 'diktatuur van die proletariaat' en die 'verdwyning van die staat') uit die beperkte ervaring van die Gemeente.
Drie dae daarna is die diarikster Edmond de Goncourt, wat 'n meer praktiese les gemaak het, getrek La Semaine sanglante,
"... die bloeding is deeglik gedoen, en sodanige bloeding, deur die opstandige deel van 'n bevolking dood te maak, stel die volgende rewolusie uit ... Die ou samelewing het twintig jaar vrede daarvoor ..."
Karl Marx, in sy belangrike pamflet Die Burgeroorlog in Frankryk (1871), wat tydens die Gemeenskap geskryf is, het die prestasies van die Gemeente aangewys en dit beskryf as die prototipe vir 'n rewolusionêre regering van die toekoms, 'die vorm wat uiteindelik ontdek is' vir die emansipasie van die proletariaat. Friedrich Engels weerspieël hierdie idee, en het later beweer dat die afwesigheid van 'n staande leër, die selfpolisiëring van die "kwartiers" en ander kenmerke beteken dat die Gemeente nie meer 'n "staat" in die ou, onderdrukkende sin van die term was nie: dit was 'n oorgangsvorm wat beweeg het na die afskaffing van die staat as sodanig - hy gebruik die beroemde term wat later deur Lenin en die Bolsjewiste opgeneem is: die gemeente was, het hy gesê, die eerste 'diktatuur van die proletariaat', wat beteken dat dit 'n staat bestuur deur werkers en in belang van werkers. Marx en Engels was egter nie heeltemal onkrities van die Gemeente nie. Die skeuring tussen die Marxiste en die Bakuniniste tydens die Haagse Kongres van die Eerste Internasionale (IWA) van 1872 kan deels opgespoor word deur Marx se standpunt dat die Gemeente homself moontlik sou gered het as dit meer reaksionêr was, die vergoeding ingestel het en die besluitneming sentraal gestel het die hand van 'n rewolusionêre rigting, ens. Die ander punt van meningsverskil was die opposisie van die anti-outoritêre sosialiste teen die Kommunistiese opvatting van die magverowering en van 'n tydelike oorgangstaat (die anargiste was ten gunste van algemene staking en onmiddellike aftakeling van die deur die samestelling van gedesentraliseerde werkersrade soos in die Gemeenskap gesien).
Die Kommunistiese Parys was vir baie kommunistiese leiers ontsagwekkend. Mao sou gereeld daarna verwys. Lenin, saam met Marx, het die Gemeente 'n lewende voorbeeld van die 'diktatuur van die proletariaat' beoordeel, alhoewel Lenin die Kommuniste gekritiseer het omdat hulle 'halfpad gestop het' ... deur die drome van ... geregtigheid gedwaal het; hy het gedink dat hul 'buitensporige grootmoedigheid' hulle verhinder het om die klassieke vyand te 'vernietig' deur 'genadeloos uitwissing'.10 By sy begrafnis is sy liggaam toegedraai in die oorblyfsels van 'n rooi en wit vlag wat uit die Gemeente bewaar is. Die Sowjet-ruimtelike vlug Voskhod 1 het 'n deel van 'n pendel-vaandel van die Parys-gemeente vervoer. Die Bolsjewiste het ook die naam van die gevreesde slagskip hernoem Sevastopol om Parizhskaya Kommuna.
Gelyktydig met die Parys-gemeente het opstande in Lyon, Grenoble en ander stede ewe kortstondige gemeentes opgerig.
Sowel as ontelbare romans (hoofsaaklik in Frans) wat in die Gemeenskap opgestel is, is minstens drie toneelstukke geskryf en opgevoer: Nederlaget, deur die Noorse Nordahl Grieg; Die Tage der Commune deur Bertolt Brecht; en Le Printemps 71 deur Arthur Adamov.
Daar was talle films wat in die Gemeenskap opgestel is: veral La Commune (Parys, 1871), wat 5¾ uur duur en geregisseer is deur Peter Watkins. Dit is in 2000 in Montmartre gemaak, en soos in die meeste ander films van Watkins, gebruik dit gewone mense in plaas van akteurs om 'n dokumentêre effek te skep.
Die Italiaanse komponis, Luigi Nono, het ook 'n opera "Al gran sole carico d'amore" ("In die helder sonskyn, swaar met liefde") geskryf wat gebaseer is op die Parys-gemeente.
Die ontdekking van 'n liggaam uit die Parys-gemeente wat in die Opera begrawe is, het daartoe gelei dat Gaston Leroux die verhaal van The Phantom of the Opera geskryf het.
Die titelkarakter van Karen Blixen se "Babette's Feest" was 'n Communard en politieke vlugteling, wat gedwing is om uit Frankryk te vlug nadat haar man en seuns vermoor is.
Terry Pratchett's Nagwaak bevat 'n storielyn gebaseer op die Parys-gemeente, waarin 'n groot deel van 'n stad stadig agter versperrings geplaas word, waarna 'n kort burgeroorlog ontstaan.
↑ Gerhard Haupt en Karin Hausen. Die Pariser Kommune: Erfolg und Scheitern einer Revolusie. (Frankfurt: 1979. Kampus Verlag. ISBN 3593326078), 74-75
↑ Stewart Edwards. Die Parys-gemeente 1871. (Londen: Eyre & Spottiswoode, 1971), 1
↑ Claude RavantWomen and the Commune, in L'Humanite, 19 Maart 2005, Onttrek 19 Desember 2007. (Frans)
↑ 4.0 4.1 4.2 François Bodinaux, Dominique Plasman, Michèle Ribourdouille. "Op les disait 'pétroleuses' ... "Onttrek 19 Desember 2007. (Frans)
↑ Les otages de la Commune de Paris, L'Histoire par l'image, Onttrek 19 Desember 2007. (Frans)
↑ Uittreksel uit Maxime Vuillaume, Mes cahiers rouges au temps de la Commune, (1909) Onttrek 19 Desember 2007. (Frans)
↑ Barbara de Courson, 'Martyrs of the Paris Commune' in Katolieke ensiklopedie, 1908 1 NewAdvent. 8 April 2008 herwin.
↑ 8.0 8.1 Benedict Anderson, "In die wêreldskadu van Bismarck en Nobel." Nuwe linkeroorsig, Julie-Augustus 2004 2 Onttrek 19 Desember 2007.
"In Maart 1871 het die Gemeente die mag in die verlate stad ingeneem en dit twee maande lank gehou. Toe neem Versailles die oomblik aan om aan te val en, in een gruwelike week, ongeveer 20.000 kommuniste of vermoedelike simpatiseerders tereggestel, 'n aantal hoër as die wat onlangs dood is. oorlog of tydens Robespierre se 'Terror' van 1793-94. Meer as 7 500 is tronk toe gestuur of na plekke soos Nieu-Kaledonië gedeporteer. Duisende ander het na België, Engeland, Italië, Spanje en die Verenigde State gevlug. In 1872 is streng wette uitgevaardig dat het alle moontlikhede om aan die linkerkant te organiseer, uitgesluit. Eers tot 1880 was daar 'n geslag