Tog, ook onverwags duik daar ’n erotiese verhaal op; ’n lagwekkende maar dieper beskrywing van die twee kaalgatswemmers; en dan weer ’n asem-ophou beskrywing van ’n goue hings wat sy kop ruk, op sy agterpote steier, oë gesper. Om dan skielik stil te word – en die nuwe lewe wat hy moet lei, fier tegemoet gaan.
Veel gewag word gemaak van die sg ouderdom in Cilliers se versameling. Immers het sy dit op 84 geskryf. Maar dis ’n fout om verhale van verweer, verdriet, verslaenheid – kenmerke van die ouderdom – te verwag. Daarvoor is Cilliers te veel van ’n woordskilder, ’n eerlike ondersoeker na die twyfel, woede, oneerlikheid van ’n bestaan.
Baie verwysings na geloof – woorde soos “Skepper” byvoorbeeld – bevestig dat hier ’n gelowige aan die woord is met geen bedoelings om die leser ongemaklik of aangespreek te laat voel nie.
Terwyl “Brood” aan die hart rem, sal “Herrnhut” op ’n ander vlak die leser aangryp. “Die fox fur” roep ’n sinnelike-hartseer op en “Die verloofring” eindig soos dit moet – anders as wat die leser verwag.