Ongelukkig egter word hierdie terme beskou as dieselfde betekenis te he en aanduidend van enige kliniese of voelbare afwyking van die normale balsak met sy inhoud, ongeag die oorsaak van die afwykings. Dit wil ook voorkom asof 'n redelike persentasie van vee-eienaars Die vertroud is met die feit dat verskeie oorsake betrokke mag wees by teelbalabnormaliteite en dat epididimitis op sigself deur verskeie besmettings veroorsaak kan word nie.
Op hierdie en ander plase word gevind dat daar 'n groot mate van onkundigheid bestaan wat betref, die korrekte gebruik en doel van die verskillende entstowwe.
Volgens die inligting wat reeds met die huidige opname ingesamel is, is nog 'n teleurstellende en verontrustende toedrag van sake blootgelê. Daar word gevind dat ten spyte van die beskikbaarheid van die hoogs doeltreffende entstof teen 'n lae koste, daar 'n verbasende hoë aantal stoetboere is wat glad nie van Rev. 1-enting gebruik maak nie, terwyl 'n verdere aantal dit slegs vir 'n jaar of wat gebruik het nadat dit die eerste keer beskikbaar gestel is.
Ten einde die hele aangeleentheid van balsak- en teelballetsels as gevolg van besmettings te verduidelik, word dit nodig geag om 'n kort beskrywing van die normale skrotum en sy inhoud te gee.
Die teelbal is 'n ovaalvormige klier bestaande uit talle mikroskopiese buisagtige kliertjies wat verantwoordelik is vir die produksie van spermselle of manlike saadselle. Die buise van die kliertjies smelt saam en vorm 'n netwerk in 'n sentrale koord van bindweefsel van die teelbal, genoem die mediastinum. Vanaf hierdie netwerk loop 'n aantal buise na die boonste end van die teelbal deur die wand en verbind om 'n enkele buis buite die teelbal te vorm.
Hierdie buis wat 'n aansienlike lengte het, is opgekrul en vorm die struktuur bekend as die epididimis of bybal. Die bybal begin vanaf die boonste derde van die voorkant van die teelbal, buig oor die boonste punt en loop aan die agterkant van die teelbal na onder. Die epididimis bestaan uit die kop of boonste gedeelte, die liggaam of middelstuk en die stert of onderpunt. By die stert van die bybal word die buisie weer reguit en vorm die vas deferens (saadafleibuis) wat aan die binnekant van die teelbal oploop, ingesluit word in die saadstring en die buikholte deur die lieskanaal binnedring.
Beide die teelbal en bybal is omring deur 'n dun gladde vlies wat styf teen die oppervlakte aangeheg is.
Die twee testes (teelballe) en epididimi (byballe) is geleë in die skrotum of balsak wat deur 'n laag onderhuidse weefsel in twee kompartemente verdeel is sodat elke testis in sy holte geleë is. Hierdie holtes is ook uitgevoer deur 'n gladde vogtige vlieslaag genoem die tunica vaginalis.
Na behandeling van die organe self, kan 'n paar spesifieke toestande en beskrywende terme nou verduidelik word. Epididimitis is die term wat gebruik word om inflammasie of ontsteking van die bybal aan te dui en dit mag akuut of chronies wees en is gewoonlik van 'n etterige aard. So ook word inflammasie, of ontsteking van die teelbal deur die term orchitis aangedui. Epididimo-orchitis beskryf weer 'n ontsteking van beide die teelbal en bybal. 'n Abses of sweer is 'n afgebakende etterige inflammasie met holtevorming en aansameling van etter in die betrokke holte.
Afgesien van die res van die liggaam kan absesse op enige plek op die balsak gewoonlik tussen die vel en onderliggende weefsels, of in die byballe en teelballe voorkom. Ons vind ook soms 'n versameling van etter in die balsakholte, rondom die teelballe. Daar sal nou gepoog word om die spesifieke besmettings van die teelorgane van ramme wat in die land gevind word, kortliks te beskryf.
Hoewel dit bekend is dat oordra van die besmetting deur noue kontak tussen ramme geskied, is dit nie presies bekend hoe die kiem toegang tot die bybal verkry nie. Dit is egter hoogs waarskynlik dat die besmetting deur die penis binnekom en opwaarts in die urienbuis beweeg deur die saadafleibuise tot in die bybal.
Wanneer 'n besmette ram 'n ander een dek, word die besmette saad dan rondom en veral in die kaal gebied onder die anus versprei, met die gevolg dat wanneer 'n gesonde ram dieselfde ram dek, die besmetting op sy penis te lande kom en so die liggaam binnedring. Die moontlikheid dat besmetting deur die slymvliese van die oë, neus, ensovoorts kan oordra, moet ook nie uit die oog verloor word nie.
Hierdie kiem val die voering van die bybalbuisie aan en veroorsaak 'n progressiewe inflammasie wat na 'n variërende tydperk oorgaan in 'n chroniese proses. Gedurende die periode is die hele epididimis of die kop, stert of liggaam vergroot en voelbaar.
In die begin sal die vergrote bybal of gedeelte daarvan nog sag of elasties voel, maar later word dit ferm en hard, wat dan 'n aanduiding is dat 'n chroniese stadium bereik is.
Gewoonlik wanneer die kop van die bybal aangetas is kan 'n verlengde of eiervormige verharding gevoel word en wanneer die stert aangetas is, is dit rond en hard soos 'n gholfbal. Daar moet egter genoem word dat dit geweldig moeilik is om in die beginstadium epididimitis deur middel van kliniese ondersoek en bevoeling te bepaal.
Kliniese en semenondersoeke deur 'n veearts op aIle ramme en afsondering en uitskakeling van aIle klinies aangetaste ramme asook ramme wat positief reageer op die saadondersoeke. Ramme wat skoon toets moet onmiddellik geënt en afgesonder word vir 'n periode van drie weke.
Daar word gevoel dat die enting van ramlammers 'n eenvoudige taak is wat min koste behels en dat elke stoetteler 'n morele verpligting teenoor sy klante het om dit as 'n staande prosedure te aanvaar. Voornemende kopers behoort ook nie ramme te koop van telers wat nalaat of weier om hulle jong ramlammers te ent nie. Telers wat hulle stoeterye as skoon beskou, moet nietemin ent om sodoende hulle verkoopsramme teen latere besmetting te beskerm. Sodoende beskerm hulle ook hulle eie reputasies en die belange van hulle klante. Daar is absoluut geen grond of bewyse vir die bevooroordeelde mening dat enting die besmetting in 'n stoet kan inbring nie.
Volgens voorlopige resultate wat verkry is van 'n spesifieke opname wat tans aan die gang is, is dit duidelik dat die besmetting wyd verspreid is en 'n hoe voorkoms het. Mens kan dus geredelik aanvaar dat hierdie kondisie reeds vir
'n geruime tyd hier voorkom en moontlik net so oud is as die veroorsaak deur Brucella ovis. Dit is hoogs waarskynlik dat besmetting deur hierdie kiem verantwoordelik is vir die hardnekkige gevalle en op baie plase vir 'n hoe voorkoms van epididimitis, ten spyte van gereelde Rev. 1-enting en uitskakeling van kliniese gevalle.
'n Sekondêre Corynebakterium-besmetting, soos in die geval van Brucella ovis word ook dikwels hier gevind.
Hierdie kiem is verantwoordelik vir die kondisie bekend as Preisz Nocard se siekte of kaasagtige limfklierontsteking, wat veral gekenmerk word deur absesvorming in die limfkliere van die liggaam. Dit is ook verantwoordelik vir die meeste swere wat oor die liggaam en skrotum gevind word en as sekondêre indringer, ook vir absesse in die bybal en teelbal, volgende op besmetting deur Brucella ovis en Actinobacillus seminis.
Skrotale absesse word gewoonlik op die middellyn, maar soms ook op ander plekke op die skrotum gevind. In die eerste geval blyk dit asof bosluise die belangrikste oordraers is aangesien hulle 'n voorliefde vir die betrokke gebied het, maar skeerwonde, en wonde veroorsaak deur dorings en grassaad (steekgras) wat in die wol vassit speel ook 'n belangrike rol.
Dit blyk dus duidelik dat in die afwesigheid van Brucella as die primêre besmetting, Corynebacterium kieme nie bybalabsesse kon veroorsaak nie, blykbaar aangesien hulle nie 'n wond of ingangspoort gehad het nie.
Die besmetting neem gewoonlik die vorm van tipiese absesse met die versameling van geelgroen kaasagtige etter aan. Somtyds bars die swere oop met uitpersing van die inhoud wat dien as bron van besmetting, veral in 'n skeerhok. In die meeste gevalle vind ons egter dat die swere ferm en hard word en in die toestand behoue bly vir die res van die dier se lewe.
Besondere voorsorg moet getref word by die skeer van die balsakdele by ramme en die beheer van bosluise. Wonde in die dele moet onmiddellik en gereeld behandel word. Deur gereeld die wol op die skrotum kort te knip, veral waar die ramme in die veld uitgeplaas word, blyk ook van praktiese waarde te wees in soverre dit die aanhegting van grassaad en dorings in 'n redelike mate beperk.