WOORDE WAT WEEG: Hennie Aucamp - Hittegolf (2002)
Hennie Aucamp - Hittegolf (2002)
Hennie Aucamp. Hittegolf. Homeros, 2002. ISBN 0 624 04112 3.
Maar Spender – "great big spender' -
Dit is dan eintlik 'n ironiese gedig hierdie, want die 'in'-leser herken hier ook 'n persoonlike dilemma: naamlik hoé Aucamp destyds moes gevoel het toe Prinsloo sy privaatheid geskend het in 'n verhaal"Portrait of the artist" (in 1993) en een wat De Lange behendig uitbrei in sy weergawe"A portrait of the artist as a young dog" in die genoemde Vreemder as fiksie (1996).
Mag 'n mens oor (h)erkenbare figure skryf? Veral as die name nie blink gepoets word nie? Is alle skrywers nie maar wesentlik besig om oor hul eie lewens en ervarings te skryf nie? Is skrywers nie maar besig met 'n Madame Tussaud van die woord nie?
Elke gedig het 'n voetnoot of endnoot. Een wat miskien nie altyd bekend is aan buite-lesers nie. Maar die ingeligtes, die twee (liefdes)- of (haat)partye ken dit. Die brose skoonheid van sonnette wat by Petrarca uitval in die oktaaf en sekstet. Verbeelding en werklikheid. Drif en ontnugtering. Alles glo te make dat toe hy Laura op 6 April in 1327 in 'n kerkie in Avignon gesien het, is hy oorweldig deur die liefde…