July 24, 2017 July 19, 2017 Leave a comment
Voor hulle egter hul bestellings kan plaas, verskyn 'n man met 'n mikrofoon op die verhogie.
"Vanaand het ons 'n verrassing vir ons gaste. Een van ons pas ontdekte plaaslike sangers, ons eie dokter Sean Byrne, het ingestem om ons met 'n paar Ierse liedjies te vermaak."
Roseanne gaap die man oopmond aan. Sy kan haar ore nie glo nie. "Het jy geweet hy kan sing?" fluister sy in Martie se rigting terwyl Sean Byrne met die gemak van 'n gesoute sanger, kitaar in die hand, van agter die gordyn verskyn.
"Ja," lag Martie sigbaar ingenome, "ek het hom al by 'n braaigeleentheid gehoor, maar dit was so lank gelede dat ek eintlik al daarvan vergeet het. Dis wonderlik dat hy ingestem het om hier in die openbaar te kom sing en beslis 'n teken dat hy uiteindelik begin regkom."
"Regkom van wat?" vra Roseanne nuuskierig.
"Sjt," reageer Martie met 'n wysvinger teen haar mond toe die Ierse dokter met die bekende Strangers in the Night lostrek. Hy het 'n welluidende sexy sangstem wat voel asof dit haar soos sagte swart fluweel omvou.
Hy kyk telkens met 'n glimlag na die blosende Roseanne wat probeer wegkyk, maar glad nie daarin slaag nie. Haar ore gloei, haar hele liggaam vibreer, sy haal vinnig en vlak asem en op daardie oomblik tref die waarheid haar soos 'n vuishou in die maag:
Sy is besig om verlief te raak op haar tydelike kollega.
Vaagweg is sy daarvan bewus dat Sean nog 'n halfdosyn bekende liedjies sing, maar al wat in haar kop maal, is die lirieke van "Rose of Tralee". Het hy dit spesiaal vir haar gesing of is dit bloot haar verbeelding? Sou hy dit in elk geval vanaand gesing het, of het hy daarop besluit toe hy haar hier sien? Nee, liewe hemel, Roseanne, betig sy haarself, natuurlik het hy dit nie aan jou opgedra nie. Waarom sou hy? Maar hoekom het hy dan kort-kort so openlik na haar gekyk terwyl hy dit gesing het?
Sy sien hoe hy met 'n glimlag erkenning aan die gehoor se applous gee voor hy die verhogie verlaat.
"Nou ja toe," sug Martie dramaties, "wat maak ons daarvan?" en kyk met geligte wenkbroue na Roseanne.
"Hy sing mooi," mompel Roseanne.
"Mooi? Hy het 'n ongelooflike stem. En oë net vir jou," grinnik sy. "Die roos van Tralee. Oe, dis so romanties. Ek sal wat wou gee dat so 'n aantreklike man in die openbaar vir my sing."
"Hy het nie vir my gesing nie," stamel Roseanne. Sy het haar dus nie verbeel nie. "Dis 'n volksliedjie vir die Rose of Tralee-fees. Hy het dit mos verduidelik."
"Ag, komaan, Roseanne, jy is nou regtig stompsinnig. Hy kon sy oë nie van jou afhou nie. As jy my nie glo nie, kom ek vra die mense by die tafels langsaan wat hulle dink."
"Moenie laf wees nie!" keer Roseanne verskrik en voel hoe haar gesig nog warmer raak.
"Oukei, oukei," lag Martie tergend. "Jy kan my maar glo, dokter Marnitz. Ek is bly vir jou onthalwe. En vir Sean. Hy het baie swaar gekry ná Bianca."
"Bianca? Wie is Bianca?" kan Roseanne nie haar nuuskierigheid langer beteuel nie.
"Sy was . . ." begin Martie toe die kelner langs hulle tafel verskyn.
"My honger het verdwyn," erken Roseanne. Moes die verdekselse man nou juis op hierdie oomblik met sy pen en notaboekie hier aanmeld om bestellings te neem?
"Wat van 'n klein porsie nachos?" doen die kelner vriendelik aan die hand.
"Ja, goed," knik Roseanne sonder om te dink wat sy sê. Enigiets solank hy net wegloop sodat Martie haar van Bianca kan vertel. Sy hoef nie nachos of enigiets te eet nie. Haar maag is in elk geval steeds op so 'n knop getrek, sy sal niks by haar mond kan inkry nie.
"Maak dit twee," voeg Martie by. "Of dalk drie. Laat ons net eers hoor," sê sy en rol haar oë in die rigting van Sean Byrne wat na hulle tafel aangestap kom. Sy tik uitnodigend op die stoel naaste aan hare. "Wat van iets te ete vir die singende dokter?" vra sy tergend. "Ons het pas nachos bestel."
"Klink goed, dankie," antwoord hy terwyl hy langs Martie plaasneem. "Hallo, Roseanne," groet hy.
Die dokter se rare fobie is nou beskikbaar by LAPA Uitgewers: http://bit.ly/2vhOlBy
Liefde is soos in …
Romantiese fiksie waar twee mense werklik omgee en in mekaar belangstel.
Skryf nie. Ek voel ietwat nutteloos en rigtingloos as ek nie met 'n boek of kortverhaal besig is nie.
Teken ek zentangles of speel rekenaarspeletjies, maar dan moet ek uiters verveeld wees. Gelukkig gebeur dit selde.
Ek in die Kalahari- of Namibwoestyn is. Die eindelose ruimte en stilte trek in my in en ek wens ek kon daardie gevoel bottel en behou.
As Rusland my volgende bestemming kon wees, pak ek vinnig my pers soetkys.
Niks, ek herhaal niks …
Kom tussen my en my oggendkoffie nie. 'n Hele ritueel …
Kardoesie. Nou die dag by 'n tuisnywerheid het ek tamboesies gekoop. Is dit nie 'n oulike woord nie? Ek het ook nog 'n paar ander wat ek hard probeer afleer . . .
'n Bord vol tuisgebakte tjips wat ek kraakhard in olie braai en met tamatiesous eet. Banting is beslis nie vir my nie.
Wie is Trudy Reinhardt as sy van haar skrywerstoel af opstaan?
'n Geselser en uitvraer. Ek hou van mense, van kuier en veral van lag.
Ek sal veiligheidshalwe liewer van Afrikaanse skrywers wegbly, hoewel daar werklik uitstekendes is. Tans boei CW Gortner se fiktiewe historiese romans my. So ook die vertaalde boeke van die Spaanse skrywer Carlos Ruiz Zafón – ek het nou twee van Lucia Graves – sy vertaler – se eie boeke bestel.
'Dra altyd 'n notaboek, maak aantekeninge' – Adri Pillans, destydse fiksieredakteur by rooi rose.
'Vra uit, luister fyn, mense praat graag' – Pikkie Wolmarans, my eerste koerantredakteur.
Vanaf my 14de lewensjaar toe Morkel van Tonder my eerste verhaaltjie, Die Briefiedraer, oor die radio voorgelees het.
Waarom skryf jy romantiese fiksie?
In Suid-Afrika, soos in vele ander lande, is genoeg aaklighede. Ek wil nie oor moord en geweld skryf nie. Met romantiese fiksie hoop ek dit inspireer lesers om hulle eie verhoudings mooier te maak.
Ek skryf elke dag, dikwels ook 'n paar uur oor naweke, want ek kry skeidingsangs, as ek nie iets op my rekenaar aan die gang het nie.
Mense, plekke en langpad ry.
Vroegoggend nog voor die hadedas oor die dak is.
Wie is die inspirasie agter Die dokter se rare fobie?
'n Sexy jong hospitaaldokter het my oog gevang toe ek 'n siek familielid gaan besoek het.
Sean is 'n interessante held. Was daar 'n spesifieke persoon of gebeurtenis wat Sean geïnspireer het?
'n Oulike donkerkop man wat op St Francis se kanale verbygeroei en vir my gewaai het.
Jy skryf ook graag kortverhale. Watter genre vind jy die moeilikste?
Ek geniet albei, maar Romanzas is dalk bietjie moeiliker.
Skryf jy baie romantiese kortverhale of beweeg jy weg van die liefde as jy kortverhale skryf?
My kortverhale is selde romanties. Ek verkies om met ander temas te eksperimenteer.
Watter eienskappe is noodsaaklik vir 'n skrywer?
Nuuskierigheid, oftewel belangstelling, in mense en gebeure. En, natuurlik, om te begin, aan te hou en klaar te maak.
Elke Romanza wat die lig sien, elke kortverhaal wat in 'n tydskrif verskyn, bly 'n groot lekkerte, maar ek hoop die hoogtepunt lê nog voor.
Die dokter se rare fobie en Dans met 'n stiervegter is nou beskikbaar by LAPA Uitgewers: http://bit.ly/2u0XDli
Ek onthou die eerste keer wat ek besluit het om 'n Romanza te skryf. My man het vir my 'n laptop gekoop en ek wou al die knoppies druk, toe besluit ek dat ek een gaan skryf. Hoe moeilik kan dit wees, reg?
Soos wat elke ma dink haar kind is die mooiste en oulikste, dink jy jou storie is die beste. Tot jy jou keuringsverslag kry. Daar is fokalisering en anglisismes en riglyne. Jy moet buite die boks dink, maar binne die boks bly. Dit is die eerste knak in jou ego, maar jy trek jou grootmeisie pantie aan en probeer weer … en weer tot jy dit regkry.
Dan kom daardie oproep dat jou manuskrip aanvaar is en die vreugde is so groot dat jy jou oudste kind na LAPA Uitgewers wil vernoem. Wat 'n ongelooflike gevoel. Jy vertel vir almal wat wil hoor en ook nie wil hoor nie. Die dag wat jy jou eerste eksemplaar vashou, is soos om geboorte te skenk. Jy loop oor van dankbaarheid.
Wat jy natuurlik nie verwag nie, is om geboelie te word daaroor. Snedige aanmerkings oor hygromans en liefdesverhale van oral – veral van mense wat nog nooit die moeite gedoen het om een te lees nie. Onmiddellik is jy vies. Daar is ure en nagte se werk in daardie bladsye vasgebind net sodat 'n oningeligte, onsensitiewe siel dit kan afkraak. Dis dan wanneer jy jou rug styf trek en vir hulle 'n vinger wys – dis jou keuse watter vinger jy kies. Wat daarvan as hulle dink dis simpel? Jy weet wat jy ingesit het om daardie boek in jou hande te hê en jy is die een wat die tantième ontvang. Jy het sopas 'n sterker mens geword.
Om alles te kroon, staan die lewe nie stil nie. In my geval het daar 'n laatlam opgedaag. Laat nagte se skryf is vervang deur bottels en doeke. Jou oudste het 'n hokkiewedstryd, daar gaan 'n paar skryfure. Die kerkbasaar soek koeke, daar gaan 'n hele naweek se skryf. Die werk het 'n afsnypunt, jy word siek, die hond eet die kat, jou man verjaar. Alles dinge wat jou skryfure vreet. Tog word jy sterker. Jy slaap minder – of glad nie – om tog net 'n manuskrip te voltooi. Soms is daar tragedie, soos twee maande gelede wat ek 'n voltooide manuskrip verloor het toe my laptop net gebreek het. Dit was trane en ek moes deur die volle rouproses gaan oor die verlore manuskrip wat niemand kon herwin nie. Nie eens die gedagte aan 'n nuwe laptop het my opgebeur nie.
Maar jy is al deur die meule, jy het gegroei en sterk geword. Opgee is nie 'n opsie nie, jy het gepubliseerde boeke as bewys daarvoor. So jy vat jou nuwe laptop en begin oor.
Om 'n Romanza te skryf, is nie vir sussies nie. Is dit dan die moeite werd? Ja, ja en nogmaals ja. Vir al die drama en vasbyt word jy beloon met jou eie boek. Dis nie iets wat elke persoon kan sê nie – veral nie die boelies nie.
Arien Lubbe se jongste Romanza, Bernadine en die babawagter, is nou beskikbaar by LAPA Uitgewers: http://bit.ly/2u3WV8Y