Om te aborteer, of nieArgieffoto van ‘n ongebore baba Deur Marna Reinecke Liewe Elsabé* Dankie dat jy my vertrou met jou bitter moeilike keuse – om te aborteer, of nie. Jou storie is nie net jóú storie nie, maar ook dié van duisende meisies en vroue daar buite. Ek beantwoord jou brief ŉ bietjie meer algemeen sodat dit jou vrae én ook ander vroue in dieselfde situasie se vrae en onsekerhede aanraak. My hart breek soos ek hier sit en lees deur jou brief. Om per e-pos te kommunikeer is nie die ideaal nie, maar ek verstaan heeltemal dat dit vir jou moeilik is om enigiemand in die oë te kyk en hardop te sê wat die keuse is waarmee jy stoei: “Moet ek aborteer, of moet ek die baba hou?” Net om dit te moet skryf, moes moed geverg het. Ek is so jammer dat jy op so ŉ donker plek van jou lewe moes kom. Jy vra die vraag of daardie fetus in jou al ŉ mens is, en of dit nie nog vroeg genoeg is om die besluit te neem om te aborteer nie. En jy is reg, dit is wettig. Ek het vroeër vanjaar ŉ berig gelees oor ŉ pasgebore baba wat dood in ŉ asblik buite ŉ Woodmead-winkelsentrum gevind is. Omdat daardie kind se lewe ná die geboorte beëindig is, kan dit in sekere omstandighede gesien word as moord – dus onwettig. Indien daardie kind ŉ paar weke voor geboorte geaborteer was, sou dit moontlik wettig kon gewees het. ŉ Meisie onder 18 jaar mag nie sonder die toestemming van haar ouers trou of selfs ŉ kontrak teken nie, maar sy mag self besluit of sy die lewe van haar baba kan neem, sonder om haar ouers selfs in te lig. Word daar meer gewig geplaas op ŉ kontrak as ŉ lewe? Hoe kan ons daardie jong mamma los om alleen deur so ŉ intense proses te gaan? Kan hierdie regverdiging tussen lewe en dood slegs bepaal word deur ŉ geboorte? So, die samelewing vra dieselfde vrae, maar onderdruk die werklikheid van lewe. Ek verstaan jou wroeging en vrae oor hierdie fetus in jou liggaam, maar my vriendin, daardie fetus in jou liggaam is reeds ŉ mens. Kan ek dit verduidelik deur iets so prakties en wetenskaplik soos bevrugting? Voortplantingselle (eier- en spermselle) word haploïede (half-) selle genoem. Alle ander selle word diploïede selle genoem, wat elk twee stelle chromosome bevat. Die reproduserende selle bevat elkeen slegs een paar chromosome, wat wag om hul ander helfte te vind. Tydens bevrugting word daardie twee stelle halfselle een enkele sel, wat nou ook ŉ diploiëde sel genoem word. Op daardie oomblik is die DNS-string van die bevrugte eier reeds herkenbaar as menslik. ŉ Stukkie van jou, en ŉ stukkie van pappa. En hoewel daai fetus afhanklik is van jou, is hy of sy biologies reeds ŉ onafhanklike individu. Voor bevrugting het sowel die vrug as die saad onderskeidelik aan jou en pappa behoort. Maar tydens bevrugting kom ŉ nuwe sel tot stand wat glad nie identies is aan enige van julle twee nie. ŉ Totale nuwe eenheid is geproduseer. Immunologies gesproke is jy en daai mensie afsonderlik. Julle weefsel is glad nie verenigbaar nie. Daarom leef die baba (fetus) in jou baarmoeder en ontvang voeding van jou af deur middel van die plasenta. Julle bloed en weefsel kan glad nie meng nie, anders sal die baba sterf. Alle inligting wat nodig is vir ontwikkeling binne en buite die baarmoeder is reeds ná bevrugting in daai fetus se gene teenwoordig. Die kleur van die oë en hare, hoe hy of sy gaan lyk, sy of haar lengte en bou as volwassene is reeds ná die bevrugting teenwoordig. Teen die vierde week ná bevrugting het die brein reeds begin vorm, en was daar reeds ŉ hartklop en bloedsirkulasie. Ná ses weke kon breingolwe reeds gemeet word. Vanaf 12 weke gaan daardie baba reeds ten volle ontwikkel wees, en van daar af slegs groei tot die volle termyn verby is en kraam plaasvind. Ons kan meer detail gee oor die bewys vir en wonderwerk van lewe. Maar ons albei weet dit is nie jou werklike motivering nie. Want jou probleem is nie wetenskaplik nie. Onthou jy die eerste sonar toe jy daai vinnige hartklop gehoor het? En jy sal binnekort die baba in jou voel beweeg. Niks kan dit wegredeneer nie. Ek weet dit maak dalk nie nou vir jou sin nie, maar hierdie proses was een van die grootste wonderwerke in my eie lewe. Maar daar is soveel stemme wat jou probeer oortuig van die leuen dat lewe eers ná geboorte begin. Ons moet kyk na die rede waarom jy dink dat jy nie daardie baba kan of wil hê nie. Wat klop aan die deur van jou hart as julle daardie aborsiebrosjure deurlees, en wanneer die woorde van die dokter oor die implikasies deur jou hart maal? Jy is reg. Dit is só ŉ moeilike besluit. Ek wil die vrymoedigheid neem om ŉ paar vrae te vra. Wat is dit wat maak dat jy die skaal wil laat kantel in die rigting van hierdie besluit? Dit moet intens wees dat jy dit oorweeg. As jy doodeerlik met jouself moet wees, wat is dit wat jy meer wil hê as die baba? Ek wil jou net herinner aan die werklikheid dat die gevolge baie groter as die besluit is. Kom ons sê jy gaan voort met daardie besluit. Jou redenasies het jou dalk gehelp om die besluit te neem, en dit het die “tydelike probleem” van ŉ baba opgelos, maar dit veroorsaak altyd meer skade. Ongelukkig bring aborsie die risiko van toekomstige miskrame, swangerskapkomplikasies en interne liggaamlike skade (na gelang van die manier wat julle gekies het om te aborteer). Buiten dit is daar meestal ŉ dieper seer wat onderliggend agterbly. Vloedgolwe emosies van hartseer en rou mag volg, met simptome van nageboortedepressie wat selfs jare later hul verskyning kan maak. Simptome soos skuldgevoelens, spyt, eetversteurings, alkohol- of dwelmmisbruik, lae selfbeeld, hopeloosheid, herhalende drome oor jou geaborteerde kind, verhoudingsprobleme, diep gebrokenheid, en haat mag jou agtervolg. Jy mag dalk wegstap met die tydelike verligting van omstandighede, maar daar is een ding wat so seker is soos ŉ hartjie wat klop: Hierdie besluit is ongelukkig nie afgehandel ná die aborsie nie. Ek besef jou situasie het intense komplikasies wat ek nooit ten volle kan verstaan nie, selfs al loop ek langs jou en luister na jou hartsroep. Maar dit bring ons terug na ons vorige gesprekke: kan jy weereens sien dat ons oplossings ons nie kan red nie? Jy kan hierdie seer vermy. Jy vra vir hulp en jy soek na uitwegte en dink aborsie is die oplossing, maar die enigste werklik ewigdurende antwoord is redding. Maar jy wil jouself red. Ons almal wil onsself red – ek sluit myself daarby in. Jy voel dalk ŉ donker wolk wat oor jou hang oor die besluit wat jy wil neem, maar moenie een oomblik dink jy is alleen nie. Dit is die probleem van die mensdom. Ek het byvoorbeeld ŉ rukkie gelede saam met ŉ jong meisie gesit wat stukkend is omdat sy haar seksuele verhouding met haar kêrel beëindig het, en nou is sy aan stukke. Sy het gestoei met die feit dat sy geweet het seks buite die huwelik is verkeerd, maar het tot die besef gekom dat dit nie gaan oor die feit dát sy in seksuele sonde was nie, maar eerder wáárom. Ons kon gesels oor die motief agter die verhoudings, en dit kon haar help sien dat sy gedink het sy is mooi en spesiaal wanneer iemand haar begeer het, maar dat dit nooit genoeg was en nooit gehou het nie. Sy was altyd op soek na meer. Wat sy gekort het, was liefde en aanvaarding, en die manier hoe sy gedink het sy dit gaan kry, was in seksuele verhoudings. Maar dit is, en was nooit genoeg nie. Ons kan sê sy het haar redding probeer vind in verhoudings. Ek help haar nou met die proses om te verstaan hoe Jesus genoeg is, en as sy werklik gaan sien wie Hy is en dat Hy haar reeds aanvaar het, het sy nie nodig om dit te gaan soek in verkeerde verhoudings nie. Dit is alles maniere waarop ons onsself wil red. Jy wil jouself red van jou omstandighede deur jou eie oplossings. Ons almal wil! Maar die prys wat ons betaal, is nooit genoeg nie. Dit sal altyd vra vir meer. Ons kan nie onsself red nie. Maar, die goeie nuus is, ons hoef onsself nie te red nie … Ek weet van iemand wat op dieselfde plek as jy was. Sy was goed genoeg toe daar geen ander opsie was nie, maar toe omstandighede verander, is sy en haar kind verwerp. Sy het skielik alles verloor. Haar enigste opsie was om haar baba weg te gooi en haarself te distansieer van die kind. Net soos jy, wou sy nie werklik van haar baba ontslae raak nie, maar dit was asof daar geen ander opsie was nie! Haar naam was Hagar, en sy het ŉ kind by Abraham gehad. Sy is verwerp en het haarself met die kind in die woestyn bevind (Gen. 21:15-20). 15 En toe die water in die sak op was, het sy die kind onder een van die bosse neergewerp 16 en geloop en op ’n afstand gaan sit so ver as ’n boog kan skiet; want sy het gesê: Ek wil die dood van die kind nie aansien nie. En sy het op ’n afstand gaan sit en haar stem verhef en geween. 17Toe hoor God die stem van die seun, en die Engel van God het na Hagar geroep uit die hemel en haar gevra: Wat is dit met jou, Hagar? Wees nie bevrees nie, want God het na die stem van die seun geluister op die plek waar hy is. 18Staan op, tel die seun op en hou hom vas met jou hand, want Ek sal hom ’n groot nasie maak. 19Daarop het God haar oë geopen, en sy sien ’n put! En sy het geloop en die sak vol water gemaak en die seun laat drink. 20En God was met die seun … Ek besef aborsie lyk soos die enigste oplossing, al wil jy ook nie werklik jou kind verloor nie. Kan jy sien dat God jou gebed van hartseer hoor? Maar meer as dit, dat Hy jou kind hoor? Onthou, daardie fetus is reeds mens. Hy roep jou om jou kind op te tel en vas te hou … en Hom te vertrou, want Hy het jou gehoor. Kan jy sien dat God vir Hagar voorsien het waar sy gedink het geen opsie is nie? Daar is altyd ŉ uitweg. Maar meer as dit. Hierdie keuse waarvoor jy staan, is ook simbolies van die mensdom. Ons almal sit met die “kind” van ons sondige lewe in die baarmoeder van ons harte. Ons dink die lewe sal ons vervul, vir ons waarde en hoop gee, maar die wêreld sal ons ook net misbruik en verwerp, en daardie pad lei na die woestyn, na die dood. Mag ek en jy ons oë oopmaak en besef dat ons ook in die “woestyn” is, dat niks wat ons doen of bereik ons ooit sal red nie. Dat daar geen ander uitweg is nie, en dat alle ander opsies ons lei na die woestyn van die lewe – die dood. Mag ek en jy dan werklik besef dat ons dood is sonder God, en mag ons Hom aanroep en sien hoe Hy, net soos met Hagar, deur die koers van die geskiedenis ingebreek het om lewe te bring; Ewige Lewe. 23Want die loon van die sonde is die dood, maar die genadegawe van God is die ewige lewe in Christus Jesus, onse Here. (Romeine 6:23) Sonde lei na die dood. Draai eerder na Hom toe en vind Ewige Lewe. En mag jy sien dat jy nie nodig het om jouself te red nie, maar dat jy ŉ Redder het. Ek weet dit klink dalk nou asof ek die keuse waarvoor jy staan, probeer vermy, maar sodra ons besef hoe die hoop van Christus werklik die enigste oplossing is, kan ons saamwerk deur die praktiese implikasies wat jou na hierdie besluit wou dryf. Ek sal jou baie graag wil help. Daar is wonderlike alternatiewe en ondersteuningsnetwerke wat kan help. Tot ons weer gesels, kan jy ŉ draai maak op die webwerf van die National Adoption Coalition – jy sal raad kry oor hoe jy te werk kan gaan om jou baba toe te vertrou aan ŉ gesin wat smag na ŉ baba, en wat mooi na hom of haar sal kyk. Jy kan hulle ook bel by 072 521 3429. Ek wag om van jou te hoor. Sodra jy kans sien, wil ek graag saam met jou gaan koffie drink om verder hieroor te gesels. Intussen bid ek vir jou.