Die wêreldorde (bestelling) gaan voort om uit te brei en verskillende vorme en vorme te neem, en so ook onreg. Die demokratiese norme is in 'n krisis en die gaping in politieke verteenwoordiging gaan voort.
Nuwe konflikte bly uitbreek in hierdie hoogs gesekuritiseerde wêreld, en nuwe tegnologieë van onderdrukking en aggressie word ontplooi. Globale burgers voel minder bemagtig, en ver van die kern van hul politieke stelsels. Die antwoord op dit alles is weerstand.
Baie stemme regoor die wêreld werk hard om die woord weerstand 'n "vuil woord" te maak wat beweer dat dit nie verenigbaar is met wêreldwye vrede en geregtigheid nie. Ander probeer selfs om weerstand te kriminaliseer. Globale instellings wat daarop gemik is om geregtigheid te verseker, soos die Verenigde Nasies, het by baie geleenthede misluk om aggressiewe toestande terug te keer en uit te daag.
Tog moet weerstand, en veral populêre weerstand, die reël wees eerder as die uitsondering onder beroep, kolonisasie, onderdrukking en outoritarisme. In plaas daarvan om weerstand te kriminaliseer, moet wêreldwye instellings wat verantwoordelik is om geregtigheid te verseker, weerstand bied as 'n manier van lewe tot regverdigheid en gelykheid.
Al hierdie is verenigbaar met die VN-resolusies wat mense die reg gee om alle beskikbare middele te gebruik om hul selfbeskikking te bereik en hulself te bevry van koloniale en buitelandse oorheersing. Historiese bewyse dui op 'n eenvoudige reël: wanneer en waar daar onderdrukking is, is kreatiewe weerstand die antwoord.
Die daad van weerstand is dus fundamenteel om agentskap, werklike bemagtiging en mense in die middel van hul politieke stelsels en stryd te verseker. Weerstand beteken ook dat die waarskynlikheid om 'n regverdige en volhoubare vrede te bereik hoër is, hoewel dit nie 'n lineêre of reguit vergelyking is nie.
Ongeag die adjektief wat weerstand voorafgaan (gewild, gewapend, vreedsaam, nie-gewelddadig), wat belangrik is, is die manier waarop die begrip en daad van weerstand beskou word as 'n kern menswaarde. Sommige mense vind dit scary, ander vind dit pragtig. Maar tussen hierdie twee sienings is dit seker dat weerstand 'n moeilike proses is wat volharding, opleiding en opoffering vereis.
Om te weerstaan, te bots, te konfronteer, uit te daag, te weier, om nie saam met die "meesters" saam te werk nie, om prinsipieel te wees, om vas te staan ​​en te bly, is alle dade van weerstand wat nie van die onderdrukte af weggeneem moet word nie. In 'n nuwe wêreldorde moet niemand die reg hê om die onderdrukte mense te vra om te kompromitteer oor hierdie basiese en fundamentele regte nie. Diegene wat dit wil doen, sal aan die kant van die onderdrukker wees en sal onreg voortplant.
Dit mag dalk lyk as 'n voor die hand liggende waarneming, maar in ons huidige realiteit word dit skaars gesien in die praktyke van diegene wat betrokke is by die vorming van die huidige wêreldorde. Om meer eksplisiet te wees, vier baie Westerse regerings vreedsame vorme van weerstand, maar wanneer dit by die werklike toets kom, hou hulle nie by hul woorde en hul gloeiende stellings nie; hulle het sleg gesukkel.
Inderdaad, die wêreld van vandag is anders as die koloniale wêreld, maar ongelukkig vind onderdrukking en aggressie ander vorme, en neo-kolonialiste geniet ander maniere om hul bemeestering te beoefen. Gevolglik is daar twee konstante veranderlikes: die afwesigheid van geregtigheid en ontkenning van regte, asook die uitbreiding en groei van gereedskap en kreatiwiteit om mense in staat te stel om onreg te weerstaan ​​en te konfronteer.
Gandhi se beginsels word altyd gevier as die pad vorentoe, maar as Gandhi in die wêreld van vandag leef, wil hy op die regte manier gevier word: die wortels van ongeregtigheid aanspreek en die voortplanting van soortgelyke, indien nie harder koloniale praktyke, verwerp nie.
Die wêreld vier Gandhi se lang vas, volharding in gevangenisse, en effektiewe boikot van die kolonisators. Tog verwerp die wêreld van vandag ook Gandhi deur Palestynse gevangenes op hongerstaking te verlaat na hul lotgevalle in Israeliese gevangenisse, en die pyn van duisende ander Palestynse gevangenes te verwerp. Hulle beskuldig die Palestyne en hul ondersteuners om anti-semities te wees omdat hulle voorspraak en werk doen. Om Israel te boikot vir sy voortdurende oortredings van die internasionale reg en menseregte.
Die verraad van Gandhi bereik 'n nuwe vlak in hierdie nuwe orde van die wêreld deur dade van kreatiewe en gewilde weerstand onder die sambreel van die oppergesag van die reg en die demokrasie te kriminaliseer. Hierdie illustratiewe voorbeelde van besette Palestina is net 'n paar van die inspirerende voorbeelde van regoor die wêreld.
Die sleutelles wat hieruit getrek kan word, is dus eenvoudig: verskillende vorme van burgerlike ongehoorsaamheid, weerstand, konfrontasie, nie-samewerking en boikot moet naby mense se harte gehou word om hul optrede te bestuur.
Ten slotte is weerstand die kortste manier om wêreldwye geregtigheid te skep omdat dit menswaardigheid in die kern van aksies plaas. Wanneer waardigheid die hoofpunt van enige stryd is, kom mense se aspirasies na die middelpunt en hul stemme en eise dryf die politieke stelsel en stryd.
Wanneer waardigheid die sleutel is, sal onderhandeling met die "meester" 'n ander smaak hê, en vrede sal 'n ander betekenis hê. Waardigheid is 'n verenigende konsep en eenheid is die sleutel vir effektiewe weerstand.
Alaa Tartir is die programdirekteur van Al-Shabaka: Die Palestynse Beleid Netwerk, 'n nagraadse mede-lid by die Geneva Centre for Security Policy (GCSP) en 'n besoekende navorsingsgenoot by die Sentrum vir Konflik, Ontwikkeling en Vredesbou (CCDP), die Nagraadse Instituut vir Internasionale en Ontwikkelingstudies (IHEID), Genève, Switserland. Volg Alaa @alaatartir en lees sy publikasie by www.alaatartir.com