In haar geslag se kleintyd was daar altyd êrens ’n plaas met die klaende klank van ’n windpomp en die dubbele klap-klap van ’n sifdeur, onthou Marita van der Vyver.Kyk, ek is ’n meisie van die suburbs. Ek het in teerstrate groot­geword en naweke na grassnyers en kerkklokke geluister. Ek het blikkieskos geëet en brood en bubble gum by die kafee op die hoek gaan koop. Maar iewers diep in my binneste het blykbaar nog altyd ’n boer lê en loer – en vandat ek ’n jaar of drie terug na ’n ou plaashuis op die platteland getrek het, bars hierdie boer heeltemal uit sy nate.Vir die eerste keer in my lewe besit ek ’n lappie grond waarop ek vrugtebome kan plant. Vir die eerste keer kan ek appelterte bak van appels wat ek self van die boom voor die huis pluk. Skielik verstaan ek presiés wat Alice B. Toklas bedoel wanneer sy skryf: The first gatherings of the garden made me feel like a mother about her baby – how could anything so beautiful be mine. Die vyekonfyt wat ek onlangs gekook het van ’n vrag vye uit die buurvrou se boord, het my sweerlik lekkerder laat kry as die boek wat ek onlangs geskryf het.