Okonkwo, die hoofrolspeler van Chinua Achebe se Dinge Fall Apart, is gekonfronteer met 'n tragiese paradoks: hy streef daarna om die heer van sy stam te word, maar misluk omdat sy chi [persoonlike god] nee gesê het ondanks sy eie bevestiging "- 'n ironie wat baie eintlik vir baie van die wêreld se armes wat voortdurend uitgedaag word deur 'n stelsel wat op hulle rig.
Aangesien die gaping tussen die haves en die nie-houers steeds toeneem, begin die geleenthede ook krimp. En soos Joseph Stiglitz een keer waargeneem het, skep dit nuwe verwarrings, wat die doeltreffendheid ondermyn en die nasie op die lange duur seermaak. Dit is nutteloos, Amartya Sen kan dit goed doen om te probeer om miljoene arm mense bokant 'n denkbeeldige armoedegrens op te hef sonder om hulle betekenisvolle geleenthede te gee wat hulle in staat stel om die dinge te waardeer wat hulle waardeer om 'n bloeiende lewe te leef en om te lewe. dit met waardigheid.
Terwyl die onmoontlikheid om 'n uitweg van armoede te maneuvering lyk, dreig vir die armes, hoe beter is dit onder ons om die armes te lui te wees (wat eintlik hoekom hulle arm is) of onverskillig omdat hulle onwyse besluite neem. Ons is vinnig om die ergste af te skiet vir die slegte keuses wat hulle in die lewe maak, want dit is blykbaar dit wat hulle lei om arm te word of te bly. Dit veronderstel dat arm mense toegang tot die regte geleenthede het, en is in die regte posisie om wyse keuses te maak.
Dus, kies die armes sleg, of is die gestremde besluitneming eintlik 'n gevolg van iets anders, soos die konteks waarin die armes woon? En hoe kan 'n begrip van hierdie spesifieke verskynsel ons beleidsbenaderings tot armoedeverligting verbeter?
Die Armoede Trap
Armoede in sy uiterstes is tragies selfbevorderend. Die armes word vasgevang in bose sosiale kontekste waar skaarste, onderdrukking en statushiërargie tot vervreemding en siekte lei wat hulle beide geestelik en fisies beïnvloed, en dit maak mense op 'n armer en meer gemarginaliseerde wyse as ooit tevore.
Met dringende realiteite van die alledaagse bestaan ​​wat steeds arm mense se aandag eis, wat meestal daarop gemik is om onmiddellike honger te bevredig, word dit moeilik om uit die armoedsiklus te ontbloot of vir die langtermyn te dink en om hierdie rede besluit- Dit word problematies in sulke kontekste.
Ook moet mense in staat wees om verstandig te kies en gepas te wees om dit te doen. Daarom is konteks die sleutel tot hoe ons besluite neem en hoe goed ons dit maak.
'N Onlangse studie ondersoek dit verder om te verduidelik waarom mense wat in armoede verkeer, dalk sleg kies: Dit gaan oor die verminderde verstandelike bandwydte wat beskikbaar is vir mense onder stres. Die staat om arm te wees, is baie stresvol, beperk 'n persoon se verstandelike vermoëns om wyse keuses te maak, en om geleenthede effektief te omskep in gewenste eindes of uitkomste. Die studie, Armoede Impakte Kognitiewe Funksie deur Harvard-ekonoom Sendhil Mullainathan, saam met Anandi Mani (Warwick), Eldar Shafir (Princeton) en Jiaying Zhao (UBC), help ons om 'n ander dinamiek te verstaan ​​wat kenmerkend is van besluitneming onder mense wat in armoede leef .
Mens kan argumenteer dat slegte besluitneming nie uitsluitlik vir arm mense is nie, want die menslike brein is onleesbaar en word nie altyd deur perfekte logika gelei nie. Ryk of arm, ons is almal perfek en 'voorspelbaar irrasioneel', soos sielkundige Dan Ariely ons sal glo. Dit is die logika agter paternalistiese beleidsintervensies, soos verpligte veiligheidsgordels vir bestuurders of verstekopsies in pensioene, waar die staat geregverdig is om ons persoonlike of individuele vryhede te belemmer om ons onskuldig te maak.
Dus, as ons almal geneig is om irrasionele oordele en slegte besluite te neem, waarom word arme mense alleen vir hul s'n getugtig? Is die armes meer vatbaar vir slegte besluite as hul ryk eweknieë, of is die omvang van die impak van sulke besluite groter in die geval van die armes, dikwels met ernstige implikasies?
Skaarsheid en die impak daarvan
Om hierdie aanname te toets, voer die navorsers 'n reeks laboratorium- en veldeksperimente uit en vind uit dat armoede 'n groot kognitiewe las op individue uitoefen. Dit belas hul verstandelike bandwydte wanneer hulle oor finansiële probleme dink. Die armes, met dreigende bekommernisse oor finansies wat hul gedagtes versmoor, eindig met "minder effektiewe bandwydte", terwyl belangrike besluite geneem word, wat dikwels sleg kies.
Mullainathan and Shafir, wat die tema verder ondersoek in 'n boek (Skaarsheid: waarom te min beteken, beteken soveel), beklemtoon dat iemand wat 'n skaarsheid van enige aard het, geneig is tot swak besluite en armoede definieer in terme van die gaping tussen jou behoeftes en die hulpbronne wat beskikbaar is om hulle te vervul ". Terwyl die spanning wat deur sperdatums veroorsaak word, voordelig is en een fokus maak, kom dit teen 'n prys. Skaarsheid fokus op ons aandag, sodat ons alles anders, selfs die waarde wat ons waardeer, verwaarloos, deur 'n tonnel-effek te skep, ons kognitiewe bandwydte te belas en ons "fundamentele vermoëns" te inhibeer.
In die spesifieke geval van arm mense wat herhaaldelik in en uit ekstrem armoede kan beweeg of skaars kan ervaar, kan die tonnel-effek rampspoedig wees met potensiële langtermyn-effekte. Hierdie tonnel is die ekwivalent van die tonnelvisie waar alles binne-in die tonnel skerp fokus, terwyl alles buite die tonnel uitgesluit word, wat ons selfs blind maak vir dinge van moontlike belang. Wat egter benadeel word, is nie die inherente vermoë nie, maar regtig hoeveel van die vermoë is beskikbaar ten tye van besluite. Die grootte van die impak van so 'n skaarsheid kan gelyk wees aan die verlies van 13 IQ punte, vergelykbaar met dronk agter die wiel!
Toetse Met Suikerrietboere
Die veld eksperimente, gedoen in samewerking met IFMR Lead (voorheen IFMR Research), Chennai, neem die navorsers na Thanjavur in Suid-Indië om die kognitiewe variasies in suikerrietboere wat jaarliks ​​siklusse van armoede ervaar, arm voor en ryk na oes, te bestudeer. Deur middel van 'n reeks intelligensie-kwantitatiewe toetse wat voor en na-oes gedoen is, meer spesifiek, voor en na betaling vir produkte, vind die studie dat die gemiddelde aantal foute wat boere gepleeg het, meer voor oes was as daarna. Die boere het groter finansiële druk voor- as na-oes gehad, weerspieël in die feit dat hulle meer items beboet het of meer lenings voor oes gehad het. Hierdie finansiële stres het gelei tot verminderde kognitiewe vermoë soos blyk uit die toetse, en stel dus voor: 'n oorsaaklike, nie net korrelasie-, verhouding tussen armoede en geestelike funksie nie.
Die studie eindig met 'n ander perspektief op die aspek van die foutbaarheid van menslike gedrag onder stresvolle toestande (van toepassing op beide die rykes en armes) deur dit te verduidelik in terme van skaarste aan kognitiewe hulpbronne en tonnel effek. Die stres weens huidige behoeftes verberg die belangrikheid van besluite wat verreikende implikasies kan hê, naamlik toekomstige voordele.
Uit 'n beleidsperspektief word dit belangrik om die "kognitiewe belasting" wat aan armes opgelê word tydens goedbewuste regeringsintervensies te erken. Verandering van reëls en regulasies, lang aansoekvorms of ingewikkelde aansporings is alle hindernisse vir die armes wat toegang tot welsynsprogramme verkry.
Die tydsberekening van hierdie intervensies moet ook goed deurdink word om verskille in die mens se kognitiewe vermoë te verklaar, soos in die geval van suikerrietboere in Tamil Nadu, voor- en na-oes. 'N 2011-studie wat in die Amerikaanse Ekonomiese Oorsig gepubliseer is, het getoon dat boere ná die oes beter besluite geneem het rakende die gebruik van kunsmisstowwe, wat dus hoër opbrengste geniet.
Wat verstaan ​​moet word, is dat geestelike bandwydte 'n beperkte hulpbron is wat vir alles gebruik word, en as ons sommige dinge soos bankverligting vir armes makliker maak, soos sielkundige Eldar Shafir in 'n onderhoud sê, kan die belangrikste verandering nie in hul finansies, maar in hul ouerskap, omdat jy 'n mate van bandwydte vir ander dinge bevry het. "Die bevinding van hierdie studie is uiters relevant omdat dit toegepas kan word op enige konteks waar mense voortdurend skaarste ervaar en waar die monetêre bekommernisse van die Teenwoordigheid bied die moontlikheid om te dink vir die langtermyn, of dit nou spaar of versekering of beplanning vir kinders se toekoms is. Dit is nie net geld wat skaars is nie, maar ook kritiese kognitiewe hulpbronne.
Wat die armes werklik nodig het, is toegang tot bemagtigende omgewings wat hulle kan bemagtig om die argitek van hul eie lewens te wees, en om besluite te neem wat reg is vir hulle. Beleidsintervensies behoort die armes se geleentheidstelle uit te brei deur eerder vry te maak as om hul kognitiewe vermoëns te belas. Dit kan die armes help om die beste moontlike uitkomste te bewerkstellig.
Sumithra Prasanna is 'n nie-winsgewende konsultant en 'n media- en kommunikasiekundige.
Hierdie artikel het oorspronklik verskyn op OpenDemocracy.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > In 'n ander nuutgevonde liedjie, hou Woody Guthrie sy aanranding op 'Old Man Trump'