Stryd in die Fast Lane 🚴‍ Dvuhkolessny Vriend
Stryd in die Fast Lane
Een van die ultieme uitdrukkings van fietsryvaardigheid is om in die verkeer te maneuver. Daar is kuns en adrenalien om vry te raak van fietsrybane en dit met motors te meng. Om te weet dat jy die nodige snelheid en krag het om die pad te navigeer, is 'n bevredigende manier om die marges letterlik en figuurlik te beweeg. Dit is wat ek nog altyd geglo het. En alhoewel ek fietsrybanke begunstig het, het ek hulle gesien as iets wat onnodig moet wees, net soos 'n pa, ek is nie te geïnteresseerd om my vierjarige seun 'n fiets met oefenwiele te gee nie . Ek wil hê dat hy reguit moet gaan van sy driewieler om 'n grootbootse rig te balanseer.
Maar in die afgelope jaar het ek gekom om in te glo en fietsrypaaie te gebruik vir redes wat pragmaties en verkoeling is. Ek sien nou dat fietsrybane noodsaaklik is vir my veiligheid en die veiligheid van alle ruiters. Hulle is 'n simbool van ons regte as fietsryers op 'n tyd wanneer ons regte blyk te wees onder beleg deur diegene wat weerstand teenstaan ​​en ons van die pad wil hou.
"Mense is territoriaal," het 'n verslag in opdrag van die AAA-stigting vir verkeersveiligheid opgemerk. "Die motor is 'n uitbreiding van hierdie gebied." Geen wonder dat soos ons getalle groei, sommige bestuurders bedreig voel. Die probleem is dat wanneer motoriste heers oor wat hulle as hul grondgebied beskou, die padfietsryers meer en meer lyk soos kollaterale skade.
Ek sien dit in my eie omgewing. Figueroa Street-"Fig" vir plaaslike inwoners-is een van Los Angeles se oudste deurgange. Die noordelikste gedeelte kruis die stad se mooiste en diverse gemeenskappe. Oor die jare het dit verander met die stad om dit heen. Die straat het begin as 'n grondpad vir perde, voetgangers en fietse. Teen die 1920's het die roetes die straatroetes oorheers. Twee dekades later is 'n groot stuk Figueroa gesegmenteer en omskep in 'n snelweg. Elke verandering het iets groter weerspieël: Die opkoms van 'n stad van wat 'n stowwerige dorp was, 'n bloeiende bevolking wat massavervoer nodig gehad het, 'n uitdrukking van 'n hoopvolle utopie wat motoriese eienaarskap as 'n enkelvoudige reg gesien het.
Dié laaste idee, 'n paradys wat nooit was nie, het vir dekades deur Los Angeles heers. Toe ek in die laat 1980's in Suid-Kalifornië aangekom het, was ek 'n fietspendelaar in my geboorteland New York City solank as wat ek kon onthou trap. Maar in Los Angeles het ek aanvanklik rystraatstasies opgegee. Die honderde kilometers van bergfietsroetes in die heuwels rondom die stad lyk baie meer uitnodigend as om die verkeer te verhoed, dikwels as die enigste fietsryer in sig.
Maar dinge het verander. Soos Angelenos besef het dat hulle nie meer wou bydra tot die stad se verkeer en smog nie, het 'n renaissance vir straatfietsry plaasgevind. Ek het my fiets op die sypaadjie begin ry en het meer en meer fietsryers soos ek gesien. Daar was toe min infrastruktuur, en ry het gretig en vaardig geword.
Teen 2010 het die aantal fietsryers genoeg toegeneem dat stadsbeplanners kennis geneem het. Hulle het 'n ambisieuse program geïmplementeer wat oor die volgende 35 jaar meer as 1300 myl van nuwe fietsrybane sal skep. Los Angeles kan selfs 'n model word wat ander uitgestrekte stede kan kyk. Een vir een het die stad se besigste strate fietsrybane. Figueroa moes in 2014 gestreep word. Ek woon minder as 'n myl van Fig, en ek sien uit na 'n oase van fietsroosters, ontluikende besighede en motorvrye paaie.
Maar die paaie het nooit gebeur nie. In plaas daarvan het die straat 'n fokuspunt geword vir die stygende antibike sentiment wat daarop gemik is om fietsprojekte in die Verenigde State en Kanada te verminder, te keer, en soms te vee. Die uitskakeling of kansellasie van fietsrybanke in Toronto, Chicago, San Antonio en Boise is beslis 'n klein slegte nuus in 'n prentjie wat oor die algemeen positief is vir fietsry. Daar is meer stedelike ruiters, meer kilometers van fietsrybanke en minder ongelukke. Maar ek vrees dat as ons 'n kritiese massa in terme van getalle bereik, sal ons behoefte en reg en die vraag na meer ruimte 'n meer volgehoue ​​en gewelddadige terugslag van nie-kloue aanmoedig.
My vriend, Fredrik Gertten, 'n Sweedse documentaris wie se film Bikes vs. Cars in die lente vrygestel sal word (onthulling: ek verskyn in die fliek), het die afgelope twee jaar aan fietsryers oor die hele wêreld gepraat. "Daar is nou meer mense wat fietsry, maar ook meer word beseer of vermoor. Ek glo motoriste sal leer om saam te leef. Ons beweeg in die regte rigting, maar daar is 'n lang pad om te gaan."
My gedagtegang het begin met die prosesreëling van fietsrybane op Noord-Figueroa. Alhoewel hulle ten volle goedgekeur is, het die Los Angeles-politiek 'n opknap gehad - die geweldige krag van 'n enkele stadsfietsryder wat tot 'n einde gekom het. Dit het tot 'n einde gekom aan Figueroa se fietsprojek. En dit het 'n vlak van vitriol teen fietsryers blootgestel wat my verras en bang gemaak het.
Ek is gewoond aan nie-sikluste wat kla oor fietsryers, maar wat my in die fietsrypaaie gedryf het, en om meer te veg vir meer van hulle, is die manier waarop dié diatribes in sentimente gestamp het wat onmenslik lyk. "Jy kry wat jy verdien," het een kommentator by 'n gemeenskapsvergadering aan my gesê. "Ry op die sypaadjie as jy nie wil seerkry nie."
Hierdie "jy vra vir dit" het die idee omgekom in die nasie. "Dit is 'n boete van $ 500 as 'n motoris 'n fietsryer in die Distrik [van Columbia] tref, maar sommige gedrag is so erg dat sommige bestuurders dink dit is die moeite werd om die boete te betaal," het die kolom van Court Post Million verlede maand in Washington Post geskryf. Soortgelyke sentimente is uitgedruk in die Wall Street Journal en Chicago Tribune.
Een navorser het gespekuleer dat anti-fietsuitdrukkings toeneem omdat die toenemende aantal fietsryers 'n soort staminstinkt aanstoot gee."Diep binne die menslike psige ... is 'n woede op mense wat die reëls oortree, wat die voordele sonder om tot die koste te dra. En fietsryers maak hierdie woede aan die gang wanneer hulle die paaie gebruik, maar nie dieselfde reëls as motors volg nie," het hy geskryf. Tom Stafford, 'n dosent in sielkunde aan die Universiteit van Sheffield in Engeland, in 2013. Dit is nie dat fietsryers reëlbreekers is nie - alhoewel ons soms rooi ligte hardloop en dit is problematies - dit is dat ons konvensie breek. Ons beweeg verskillend, vinniger, en dit dryf bestuurders neute, sê Stafford.
Daardie woede kan op kommerwekkende maniere geopenbaar word. Die Los Angeles Times het onlangs berig dat tussen 2002 en 2012 meer as 5,600 fietsryers in Los Angeles County beseer is en minstens 36 in ongeluksgevalle gesterf het. Gedurende daardie tyd het die aantal treffers met 42 persent toegeneem. Ek weet dat die ontstellende figure 'n tydelike swaarkry verteenwoordig, dat die terugslag en die ongelukke sal afneem, aangesien meer stede die fietsry omhels en ons 'n aanvaarbare deel van die verkeer word. Maar intussen word ek in die strate, op my fiets gedryf, in protes, maar ook in die fietspaaie, waar ek veiliger is. Die Los Angeles Departement van Vervoer, in 'n analise van die statewide ongeluk data, het opgemerk fietsrybanke verminder botsings met 35 persent. Soortgelyke verslae het bevind dat toegewyde paadjies selfs gelei het tot beter nakoming van stoptekens en verkeersseine van die fietsryers.
So ek het verander. 'N Paar jaar gelede, toe Los Angeles nog steeds fietsrybanke ondervinding het, het ek 'n vriendin bespreek oor die feit dat die paar dollars wat ons gekry het, beter bestee kan word om veiligheid te verhoog deur bestuurders te help om fietsryers te verstaan. "Wat as die geld gebruik word om bestaande wette af te dwing?" my vriend beweer.
Ek het die idee gehou, selfs daarin geglo. Maar ek doen nie meer nie. Fietspaaie red lewens. Ek wil veilig voel, ek wil hê dat my vriende en familie veilig moet wees, en ek wil daar in 'n ruimte van ons wees, sodat bestuurders weet dat ons bestaan, dat ons regte het, dat ons nie op pad is na raak op hul grondgebied. So ek ry in fietsrybane, selfs wanneer ek in die verkeer wil wees om te wys dat ons daar woon, met meer en meer fietsryers namate ons getalle styg.
Ons verloor nie, maar ons moet versigtig wees met ons lewens en meer assertief in ons dade. In Los Angeles is die Figueroa-lane ontwerp om deel te wees van 'n kwartet roetes wat 'n ruwe vierkant rondom die stad verbind het. Drie van die bane is gebou. Ek het hulle nie baie gery nie, want ek verkies om in die verkeer te wees. Nou, ek neem die paaie, en nie die een vir motors nie.