Ons moet in paradoks praat omdat ons dink dat ons van die lewe geskei is en onsself daarmee moet verenig om gelukkig te wees. Maar ons is reeds verenig, en al ons handelinge is dit. Die lewe leef ons; ons leef nie die lewe nie. Tog is daar in werklikheid geen "ons" behalwe die lewe wat die lewe so kan "leef" nie.
Dit is nie dat ons, soos fataliste glo, passiewe lewensmiddele is nie, want ons kan slegs passiewe werktuie wees as ons iets anders as die lewe was. As u uself voorstel om verdeeld te wees van en met die lewe te veg, stel u uself voor dat dit die passiewe werktuig is en so ongelukkig is met Omar Khayyám -
O, jy, die mens van baster aarde het dit gemaak,
En wie het die slang met Eden gewy;
Vir al die sonde waarmee die gesig van die mens
Word swartgemaak, die mens se vergifnis gee — en neem!
Maar in werklikheid is aksie en passiwiteit een en dieselfde daad, en die lewe en jouself is een en dieselfde wese. Hierdie waarheid van antieke filosofie is buite ons logika, maar hy wat dit verstaan, is 'n wyse en hy wat nie doen nie, is 'n dwaas.
Maar vreemd genoeg word die dwaas 'n wyser deur homself vry te laat om 'n dwaas te wees; dan ken sy vreugde geen perke nie en hy "loop vrylik deur die heelal." Dit kan 'n mens die kompleksiteit van die heel eenvoudige noem. En dit, sonder die gebruik van tegniese terme, is die antwoord van Oosterse wysheid op die moeilikste probleem van die Westerse denke - die probleem van die lot en die vrye wil.
Lot en vrye wil
Die soeke na geestelike vryheid bring ons onvermydelik tot hierdie eerbiedige tyd. Want, sal gevra word, is die totale aanvaarding van die lewe nie, soos ons dit beskryf het, bloot die mees deurlopende fatalisme nie? Beteken dit nie net die enorme gevoel van onverantwoordelikheid wat spruit uit die wete dat nie net u dade en omstandighede nie, maar ook u gedagtes en gevoelens die dade van lewe of lot is - en u kan ook ophou om bekommerd te wees deur hulle ? As dit waar is, impliseer dit nie ook dat diegene wat volhard in die oënskynlike slawerny en die werklike ellende van weiering om te aanvaar, in vrye wil te glo en trots is op hul egoïstiese magte, nie in staat is om daardie aanvaarding, die noodlot, te ervaar nie hulle geloof in vrye wil bepaal?
As Oosterse filosofie sê dat alle dinge Brahman is, kan die Westerse intellektualisme nie die toepassing van die etiket van fatalisme weerstaan ​​nie. Die rede is dat ons nie die probleem van die bose kringloop kon oplos nie, want dit is die filosofiese beskrywing van determinisme of fatalisme. Die bose kringloop is die onmag van die mens; dit word nie opgelos voordat die besef van ons onmag as mans aangevul kan word deur ons almag as God nie. Dit is die punt waar fatalisme in vryheid uitbars.
Vreemd genoeg was dit dat min filosowe dit ooit gewaag het om konsekwente fataliste te wees omdat die leerstelling 'n vreemde paradoks bevat. Fatalisme is die leer van die volk se onderdanigheid aan die noodlot, maar daar word altyd 'n vreemde beswaar daarteen geopper - 'As almal geglo het dat al hul gedagtes en dade onvermydelik deur die lot voorspel is, dan sou mense hulle net soos hulle gedraadors. "Met ander woorde, hulle sou gevaarlik word vry!
Die totale aanvaarding soos ons dit beskryf het, is byna hierdie dra van fatalisme tot op die punt waar dit absolute vryheid word. Maar dit bevat 'n addisionele faktor wat die proses teen die gevare daarvan beskerm en dit veel meer maak as 'n blote stelling in die filosofie. Maar eers moet ons die probleem van fatalisme in die suiwer filosofiese sin oorweeg.
Die posisie van die fataliste is logies nie beskikbaar nie; hulle redeneer dat 'n gegewe oorsaak slegs een effek kan hê en dat daar geen aktiwiteit van die menslike gees kan wees nie, wat nie die gevolge van 'n oorsaak is nie. Dus, wanneer 'n keuse van aksies aan ons voorgehou word, word ons besluit nie bepaal deur 'n vrye wilshandeling nie, maar deur die ontelbare aantal faktore wat op ons oomblik bestaan ​​- oorerflike impulse, instinktiewe reflekse, morele opvoeding en duisend. ander neigings wat ons neig tot 'n spesifieke keuse, net soos 'n magneet 'n naald binne sy veld trek. 'N Handeling van keuse kon nie vry wees nie, tensy dit sonder motief gedoen is, want ons motiewe is die resultaat van voorwaardelike voorwaardes.
Maar motief is slegs 'n ander naam vir oorsaak, en 'n aksie sonder enige vorm van oorsaak is onmoontlik. Ons het dus 'n ketting van oorsaak en gevolg, waarin elke oorsaak 'n gevolg is, en elke effek 'n oorsaak; elke skakel in hierdie ketting kan slegs twee spesifieke skakels aan weerskante daarvan hê, voor as oorsaak en daarna as gevolg. Daarom word die laaste skakel in die ketting vooraf bepaal deur die eerste.
Met die eerste klei van die aarde het hulle die laaste man se knie gedoen,
En dan van die Last Harvest het die Saad gesaai:
Ja, die eerste Morning of Creation het geskryf
Wat die laaste dagbreek van die verrekening sal lees.
Die vryheid van noodlot
Tog, streng gesproke, kom dit uiteindelik neer op 'n bewys van vrye wil, maar 'n geweldige vrye wil as wat die voorstanders van daardie leerstelling ooit beoog het. Want as elkeen van ons dade bepaal word deur die hele vorige geskiedenis van die heelal, as son, maan, planete en sterre aan die werk is in die oogknip van 'n ooglid, beteken dit dat ons op ons beurt gebruik van hulle krag in al ons handelinge. Vir die leerstelling van fatalisme kom dit vanuit een oogpunt amper neer op God se gee mens carte blanche om Sy krag te gebruik op enige manier wat Hy wil.
Objektief kan dit waar wees dat fatalisme u in 'n vasgestelde heelal alles behalwe die krag gee om te doen soos u wil, maar suiwer objektiewe aangeleenthede het min of geen direkte betekenis vir die mens as dit kom by die baie belangrike dinge van die lewe nie, en dit is 'n truisme dat koue feite geen betekenis het nie, behalwe dit wat ons aan hulle gee. As 'n reël is dit die fataliste wat die lewe probeer verstaan ​​in terme van streng rasionele en objektiewe waardes. ('Objektiewe waardes' het waarskynlik net soveel werklikheid as kubieke kleure.) Maar as determinisme 'n koue feit is, hang die betekenis daarvan geheel en al af van die subjektiewe houding wat ons daarteen inneem, en dit is selde dat die rasionalis die moed het om sy mag te aanvaar. om pessimisme te bevry of voldoende af te weer om die ander houding in te neem en met Andreyev te sê
Ek vloek die dag waarop ek gebore is. Ek vervloek die dag waarop ek sal sterf. Ek vervloek my hele lewe. Ek gooi alles terug na jou wrede gesig, sinnelose lot! Wees vervloek, wees vir ewig vervloek! Met my vloeke oorwin ek jou. Wat kan u nog meer aan my doen? ... Met my laaste gedagte sal ek in u ore ore skree: wees vervloek, wees vervloek!
Maar selfs op die objektiewe vlak volg dit nie dat determinisme ons van alle vryheid ontneem nie, omdat geen Westerse metafisikus of wetenskaplike nog besluit het wat die presiese verskil is tussen die siel van die mens en die lot nie.
Die lot van vrye wil
Die Oosterse filosofie is op hierdie punt baie duidelik, en om hierdie rede het daar nog nooit 'n struikelblok in die noodlose probleem gevind nie. Vedanta sê dat die siel van die mens Brahman is, wat beteken dat ons eie diepste self daardie eerste oorsaak is wat die wiele van die noodlot in beweging bring. Maar dan deel Vedanta nie ons gemeenskaplike siening van tyd nie, want slegs vanuit die standpunt van Maya was die eerste oorsaak 'n ding van die verlede.
In werklikheid is die Eerste Oorsaak vir ewig nou. Ons praat van die begin en die einde van die heelal in terme van eons, kalpas en eeue, bloot omdat die menslike intellek nie die aard van die ewigheid kan begryp nie, tensy dit op die meetstok van die tyd versprei is. Maar vir die Oosterse filosoof vind die skepping en vernietiging van die heelal op hierdie oomblik plaas, en vir hom is dit vanuit beide die metafisiese en sielkundige standpunte waar. Dit is nie ons doel om eersgenoemde in te gaan nie, want dit is heeltemal buite die alledaagse ervaring en het nie meer die oplossing van onmiddellike menslike probleme as die wetenskaplike of objektiewe siening nie.
Passief of aktief?
Wat praktiese sielkunde betref, sou ek sê dat hierdie metafisiese begrip van die Ooste 'n gemoedstoestand is waarin die verhouding tussen jouself en lewe, lot of lot nie meer 'n kwessie van beweeg en beweeg, passiewe agent en aktiewe mag is nie. Daarom behels dit 'n verandering vanuit die lewensbeskouing waarin die mens 'n geïsoleerde wese is sonder enige gevoel van eenwording of positiewe verhouding tussen homself en die res van die heelal, aangesien dit ekstern en binne die siel bestaan. Geestelike vryheid kom nie in hierdie toestand voor nie, omdat die mens as 'n geïsoleerde eenheid geen betekenis het nie, net soos die vinger betekenisloos is sonder die hand en die hand sonder die hele liggaam.
'N Lewe sonder betekenis is ongelukkigheid, en ons het hierdie gebrek aan betekenis wanneer die lewensbeskouing van die mens nie geheel is nie, wanneer die mens homself sien as 'n wese wie se begeertes en wie se menslike aard geen positiewe verhouding met die heelal het nie.
In hierdie siening is ons die aangenaamste lot van die noodlot wat net verlossing kan vind deur onsself op die see van chaos te laat dryf of om te veg vir alles wat ons kan hou. Die mens kan nooit sy vryheid verstaan ​​nie, terwyl hy homself beskou as die blote instrument van die noodlot, of terwyl hy sy vryheid beperk tot alles wat sy ego kan doen om die pryse wat hy wil uit die lewe te haal.
Om vry te wees moet die mens homself en die lewe as geheel beskou, nie as 'n aktiewe krag en passiewe instrument nie, maar as twee aspekte van 'n enkele aktiwiteit. Tussen hierdie twee aspekte kan daar harmonie of konflik wees, maar konflik self kan ook voortvloei uit daardie enkele aktiwiteit. Die ervaring van die mens word dus geheel en al wanneer hy die aktiwiteit van die lewe in geheel in homself sien soos hy nou is, wanneer hy besef dat daar geen verskil is tussen sy eie gedagtes en optrede soos dit tans is en die aard van die heelal nie.
Dit is nie dat die lewe hom laat dink en beweeg as jy die snare van 'n marionet trek nie; dit is eerder dat die mens se gedagtes en dade tegelyk sy eie skeppings en die skeppings van onpersoonlike aard is. Die mens se wil en die natuur se aktiwiteit is twee name vir een en dieselfde ding, want die handelinge van die lewe is die handelinge van die mens, en die handelinge van die mens is die doen van die lewe.
Kopiereg ©2018 deur Joan Watts en Anne Watts.
Die betekenis van geluk: Die soeke na vryheid van die Gees in die moderne sielkunde en die wysheid van die Ooste
Dieper mense dink dat geluk vandaan kom met or doen iets. Hier, in Alan Watts se baanbrekende derde boek (oorspronklik gepubliseer in 1940), bied hy 'n meer uitdagende tesis aan: outentieke geluk kom uit omhelsing die lewe as geheel In al sy teenstrydighede en paradoksale, 'n houding wat Watts die "manier van aanvaarding" noem. Op grond van die Oosterse filosofie, Westerse mistiek en analitiese sielkunde, toon Watts dat geluk uit die aanvaarding van beide die buitenste wêreld rondom ons en die innerlike wêreld binne-in ons - die onbewuste verstand, met sy irrasionele begeertes, wat buite die bewustheid van die ego lur.
Kliek hier vir meer inligting en / of om hierdie paperback boek te bestel en / of laai die e-handboek uitgawe af.
Alan Watts (Januarie 6, 1915 - November 16, 1973) was 'n Britse-Amerikaanse filosoof, skrywer, spreker en teenkultuur held, bekend as 'n tolk van Asiatiese filosofieë vir 'n Westerse gehoor. Hy het oor 25-boeke geskryf en talle artikels wat die leerstellings van Oos-en Westerse godsdiens en filosofie op ons daaglikse lewens toepas.
Video met Alan Watts:
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Hoe maatstawwe van geluk ons ​​minder as die ekonomie van ongelukkigheid vertel