Soms, wanneer ek sit en droedel (dankie, Chris Coolsma, vir hierdie woord!), neem ek een van die vertalings, skryf dit rofweg oor in Afrikaans, sit die boek weg, en probeer dan my eie gediggie op Retamar se fondamente staan maak. Soms kry Du Plessis dit egter reg dat so ’n skets of anekdote algaande aan suggestiewe krag en betekenisimplikasie wen. ’n Voorbeeld is die gedig “Morning live”, wat die leser tref – moontlike beskrywingsoordaad, punktuasie-inkonsekwenthede en bevraagtekenbare voorsetselgebruik hier en daar ten spyt. 25 van 1999) mag niemand sonder ’n permit van die Nasionale Erfenisraad ’n graf ouer as 60 jaar opgrawe of beskadig van iemand wat in ’n oorlog dood is nie. ’n Permit mag ook nie toegestaan word aan iemand wat nie die gemeenskap of mense om toestemming vra wat ’n belang by die grafte het nie. In Retief, miskien ook in Potgieter, in Pretorius e.a. leef daardie ideaal bewus.