Dantoine M. Brown | blackfootsoldiers
Dantoine M. Brown, Deputy Tori Hank, Genesee County Black Foot Soldiers, Genesee County Sheriff Robert Pickel, Jeanne Hank, Lorenzo D. Releford Skaamville deur E.K.K.E Niemand | Bydraes | Woes - Kreatiewe platform vir Afrikaans
Aantal woorde: 2599
Datum gepubliseer: 06 May 2010
Jannes Jansen is toe gistraand oorlede. Tênk heavens! Het die inwoners van Skaamville soos een man gesê toe hulle die tyding ontvang. Want Skaamville het sy ondergang te danke gehad aan Jannes Jansen en sy ewigdurende stront wat hom soos ’n spuls skaduwee agtervolg het.
“Nou kan ek weer snags rustig slaap en nie worrie oor daai klimmeit van my nie,” het Piet Gedorie gesê terwyl hy ’n knerts van sy cheap vaalwyn gevat het.
Antie Trui Gammies het vir ’n wyle van haar jig kuite en jellie boude vergeet en so uitgelate soos ‘n landspresident op en af gespring.
“Glory, Glory,” het Antie Trui gegil terwyl die spatare op haar bene selfvondaan gegrinnik het.
Skaamvillenaars was dit eens dat die okkasie op ’n behoorlike manier gevier moes word. Hulle het immers vir jare kliphard gebid dat die liewe Heer Jannes moes assasinate sodat hulle beker van verdriet verby kô pass.
Oom Oempie Louw kry skoon ‘n kramp in sy balsak as hy dink aan daardie stomme dag in ’63 toe daai suurstofdief van ’n Jannes met ‘n sakkie oor die skouer Skaamville binnegedrentel het.
Oom Oempie onthou daai se dag so asof dit net ’n dag na gister was. Die leliewit, bebaarde Jannes het onmiddelik aandag getrek. Hy het so ’n slenter stappie gehad, so asof die dag vir hóm moes wag en die nag hom moes klaar maak om later overtime in te sit.
Wat mos veral die mans die moer in gemaak het, was dat elke liewe vroumens agter dié Jannes aan was.
Gmmmffff. Oempie sluk byna sy hoekal vervalde fake valstande in. Dat ’n langhaar drol die vroumense só op ’n geilspoor sou lei. Dit was nie lank nie, of elke meisiekind was dragtig met Jannes se baby. G’n vroumens kon hom weerstaan nie en die plaaslike ouens moes maar droeëbek toekyk hoe elke rok voor Jannes se brêkkerigheid swig en elke bloomer vergeet het hy het ’n rek in. Oempie sweer dit was daai einste Jannes se skuld dat Pieter later Petra geword het en die eerste haarsalon in Skaamville geopen het.
Oom Oempie knip vinnig ’n traan weg. Nee hy’s nie ’n emosionele mens nie en dit is die rook van daai cheap tabak wat sy traankliere kielie. Aaai hy was destyd soe verlief op die pragtige Nellie Nel maar dié het helaas ook voor Jannes geswig. Het glad ses kinders van die jong gebaar.
Dominee Frikkie Prick was ook nie hêppie met Jannes se oordadige bydrae tot die volksbevolking nie, maar selfs Dom Prick se geprekery kô Jannes nie sovêr kry om die spermkrane toe te draai nie.
“Sonde het sy baas ge-meet die dag toe Jannes Skaamville toe kô,” het Dom Prick baie male sonder tal gepreek. Shame, Dom Prick het ná Jannes se koms nie lank op Skaamville ge-last en hy en mevrou Prick het besluit om maar vroeg af te tree en hulle op Pofadderville te vestig.
Die veertig jaar wat Jannes op Skaamville woonagtig was, was vir die inwoners erger as die 40 jaar wat die Israeliete deur die woestyn gemaak het asof hulle swerf-eintlik mos gesweef van al die dagga zolletjies wat hulle vidala het, maar dit daar gelaat. Alles het in slow motion agteruit geboer en self die enigste kantien moes later sy deure sluit. Jannes het dié natuurlik as ’n besigheidsgeleentheid gesien en die kantien geannekseer.
Nie lank nie of dames van die naburige Veelwyfersfontein was aangery om stroop shows in Skaamville te kô hou. Ja nee, die groot ooms het omtrent gekwyl terwyl die tannies al knersend na raat gesoek het vir spatare en dikkleintoontjie sindroom. Die plaaslike nursie het later ’n senu-ineenstorting gehad oor die demand na kondome wat die hoogte verbygeskiet het.
Ja, hy wat oom Oempie is was net so skuldig aan die vleeslike uigevreetgeit-man bly mos maar man. Tog as Jannes hom nie as ’n moffie uitgekryt het nie, sou hy nooit in die vleeslike strik getrap het nie.
Antie Trui voel of sy ’n koronêr kan abuse as sy net aan daai vieslike vent dink. Jannes was op sy manier nogal…sexy soos wat die kinders van vandag sal sê. Sy onthou nog die dag toe hy sommer onverwags haar aan die boud geknyp en die houthokkie ingetrek het…
Antie Trui voel hoe’lat sy warm word met die gedagte aan daardie herinnering. Sy het vir niemand van daai dag vertel nie. Sy was immers ’n gerespekteerde vrou, ’n staatmaker en Skaamviller in murg en been. Tog het sy ’n wrewel in Jannes ontwikkel toe sy hom kort na hul intieme onderonsie vriendelik groet en hy haar in haar gesig uitlag. Die vermetelheid!
Sy het darem toe vir Oempie ontmoet wat in ’n mate haar menswaardigheid herstel het.
Aai die liewe oom Oempie darem… Hy het nou wel gout en sukkel om ’n tier van sy Jakopregop te maak, maar andersins doen hy dit vir haar. Net jammer hy is soe winderig…
Oom Oempie suig aan sy pyp terwyl hy oor die landerye tuur na die stoep waar Trui haar logge liggaam moeisaam neergeplak het. Hy hou haar nou al ’n hele ruk lank dop, dié vrou van hom. Sy’s nie té bad nie, net vreeslik lui en uitgevreet vir elke liewe vreetdingetjie waarop haar skeeloog val. Tog, kan hy nie sy lewe sonder Trui voorstel nie. Hy het gehoor dat daar eens op ’n tyd iets tussen haar en daai Jannes-vent was, maar hy het haar nooit daaroor uitgevra nie. Trui het immers nooit daaroor gepraat nie. A nee a, daarvoor was sy te besig om kliphard te skyt en weens haar hardhorigheid hóm dan te blammeer. Hy wonder of daar iets by die apteek is wat sal help met ’n poepruik wat selfs ’n verstopte rioolpyp na sy asem sal laat snak.
Jannes…Oom Oempie se oë trek op skrefies. Daai fokken jong. Hy wat oom Oempie is het jare gelede besluit om Jannes vas te vat oor dié dat hy elke liewe vroumens soes ’n spuls hoender loop opklimp. Die vermetelheid van daai vervloekte jong was om van te kots. Oom Oempie sien nou nog Jannes se vol-van-hom-se-self laggie voor hom. Dit was ’n heerlike somersagtermiddag toe hy Jannes by die dorpskuur raakloop. Wou hom mos toe die leviete voorlees, maar die vent het hom in sy gesig uitgelag. En toe soen Jannes hom- vol op die mond, so ’n diep, nat ene…Oom Oempie voel hoe sy bloeddruk opstoot. Hy was skoon onder woorde uit. En toe Jannes hom na die hooibale toe aftrek…Oom Oempie trek sy laaste skyf en maak sy pyp dood. Wat baat dit nou om in die vieslike verlede vas te klou? Ten minste kan daai vark niemand meer opklim nie!
Skaamville is in rep en roer. Die nuus van Jannes se dood het soos ’n hyper kleuter veldbrand versprei.
En het ten minste die mense aan die praat oor iets anders as die resessie wat nie een van hulle raak nie. Selfs die local slagter sien dit as ’n geleentheid om sy skaap afval te adverteer met ’n special spesiaal vir jou hond. Want, sê Hêrrie die Slagter, dalk sal jou hond die vleis wil vreet wat g’n mens kan stomach nie.
Vir hóévéél jare al was daar geen begrafnis in Skaamville nie en dit is kompleet of die nuus van Jannes se dood die highlight op Skaamville se onsigbare sosiale kalender is.
“Ons sal ’n braai moet gooi, néé, ’n bazaar.
“Die Vader weet ons het voorwaar iets om te celebrate,” sê antie Knoesie Pruttelbek.
Gerugte wil dit hê dat antie Knoesie die enigste vroumens in Skaamville is wat nie onder Jannes deurgeloop het nie-glo oor haar skaamhare wat die local rietvlei ’n run vir sy money gegee het. Onbevestigde gerugte noem ook ’n klankie uit die jare toet wat glo enige bal se moses was, maar niemand kon dít bevestig nie en antie Knoesie het maar stof vergaar op die koekrak, askies ek bedoel boekrak, boektwak, whatever…
Hoe dit ook al sy, die groot vraag op almal se lippe was Jannes se begrafnis en waar hy ter onluste gelê sou word. “Ten minste kry sy meneer darem nou rus,” het menige man gegrap en dan verleë stilgebly. Net die uiter van Jannes se naam was genoeg om iedere manlike Skaamviller se manloosheid te skend.
Skaamvillers was dit egter eens: daar is g’n plek vir Jannes Jansen in die local begraafbar nie. Hulle kon mos nie die nagedagtenis van vooraanstaande en gerespekteerde Skaamvillers van ouds só onteer nie. Veelwyfersfontein se mense het al juis neergekyk op hulle en verdure vernedering kon nie verduur word nie…
Nuwe dominee Gertjie Gertse het dus met dié yslike tameletjie gesit en vanuit die konsistorie se kantoortjie, het dom Gertse die Skaamvillers soos een halwe man na die kerk sien opruk. Van waar hy gesit het, het dit gelyk of die inwoners ’n blad, heel waarskynlik ’n petisie, voor hulle waai.
Aai, het dom Gertse gesug. As die Skaamvillers maar so entoesiaties was oor kerksake. Hy sukkel al hóé lank al om die plaaslike gemeente so vêr te kry om hul Skaamville-geit te laat staan.
Hy is maar nou net ’n maand hier op Skaamville en weet nie hoe om die situasie te hanteer nie. Hy voel kompleet soos Point-Blank Pilatus. Die dooies moet toegelaat word om in vrede te rus, maar as hy teen die wense van die Skaamvillers gaan…Aai Jannes.
Dom Gertse het Jannes by ‘n paar geleenthede ontmoet en hy moet eerlikwaar sê die gryse omie het hom met sy wêreldskennis beindruk. “Die lewe is ’n threesome. Skroef of word geskroef,” het Jannes altyd met ‘n bulderlag gesê voor hy ’n sluk van sy Jan Charlie gevat het.
Jannes het nie veel gepraat oor sy lewe voor hy Skaamville binnegewals het nie, maar hy kon nie uitgepraat raak oor klassieke musiek en die manewales van die land se narretikuste.
Daar was soms ’n donker wolk van verlange in Jannes se oë. Hy wat Dom Gertse is kon nooit sy vinger daarop sit nie, maar hy het die gevoel gekry dat iewers, iewers op ’n kol stront, het die lewe Jannes met ’n ellelange vinger geskroef.
Tog, Jannes Jansen was, wat sy verlede betref, ’n toe porno boek waar die akteurs in gesensuurde stilte gehyg het.
Dom Gertse sug en besluit om die wannabe protesopgangers by die konsistoriedeur in te wag. Die senuagtige dominee is skaars buite toe word hy begroet deur ’n groupie té bekende gesigte. Dit is omtrent ’n getjommel en Dom Gertse maak plek-plek uit dat die gespuis van ’n Jannes nie in hul dorp begrawe sal word nie. Dom Gertse hou sy hand omhoog. “Mense, mense , ek kan niks hoor as julle soe raas nie,”
‘n Mate van stilte daal neer en dit verbaas Dom Gertse iewat siende dat dit altyd maar ‘n stryd is om sy trae gemeente’tjie se aandag te kry.
“Ek dink ek weet hoekom julle hier is.” Dom Gertse kug. Hy sal sy woorde versigtig hier moet kies wat een verkeerde woordjie en hy hoor nooit die einde hiervan nie.
“Die dooies, maak nie saak hoe hulle hier op aarde geleef het nie, moet die kans gegun word om te rus.
“Ek weet hoe julle almal oor oor’le Jannes voel, maar dink julle nie jul optrede is ‘n bietjie, uhm, verregaande nie?”
Die Skaamvillers kyk een na die ander na mekaar. Hoor hulle reg? Sulke vermetelheid darem.
Karel Karelse is die moer in. Dominee of te not, hy laat nie so met hom praat nie.
“Kyk hier Dom Gertse,” Al die Skaamvillers hou hul asems op. Karel Karelse is iemand waarmee niemand sukkel nie. Sy Skaamville-geit ken g’n perke nie. ‘n Ongeligte besoeker het jare gelede sy luck op die dorp kom try maar na Karel met hom klaar was, moes die ongelukkige besoeker permanent kiembie dra. Tog, Karel het nooit vir Jannes op sy plek gesit nie.
“Broer Karel,” Dom Gertse se adamsappel spring soos ‘n attension deficit disorder golf bôlletjie in sy keel rond. “Die situasie vereis kalmte broer. U taalgebruik laat veel te wense oor en…”
Karel Karelse raak rooier as ‘n fake all gold tamatie.
“Fok kalmte. Ek’t nou al lank genoeg my bek gehou en ek sê dit net een keer: Jannes Jansen word gefok hier in Skaamville begrawe nie. Dom Gertse, as jy jou gat wil sien, doen dit, maar ek promise jou dit sal die laaste stupid kak wees wat jy aanvang.”
Die protesterende Skaamvillerstrap ongemaklik rond. Hulle wil nie hê daai drêl van ‘n Jannes moet in Skaamville begrawe word nie, maar hulle soek darem, nie moeilikheid nie.
Goldylocks Januarie tree na vore. Januarie, wat al sedert die djarre toet die onderkaptein van Skaamville se rôlbôl-span is, hou sy half-geamputeerde arm omhoog om die mini-skare se aandag te kry. Sweet stroom vanuit sy kroeserige bolla wat al menige vreemdeling laat wonder het waar Goldylocks se naam vandaan kry want sy hare justify niks behalwe ‘n half-voltooide riool-jop nie. Tog niemand het ooit al die moed gehad om Goldylocks hieroor uit te vra nie…
“Dom Gertse,” sê Goldylocks ewe hoogdrawend. “Die verantwoordelikheid en gevolge om Jannes Jansen nie hier te begrawe nie, vat ons as Skaamvillers op ons se selwers.”
Al die Skaamvillers knik instemmend soos een halwe man saam. Ja, hulle sal pa staan for generations to come vir die weiering om Jannes Jansen in Skaamville te begrawe.
Iewers in die crowd klink ‘n vae ge-moan op en almal draai verbaas om om te sien watter byna-idioot dit durf wag om nie saam met sy mede-Skaamvillers saam te stem nie.
Dom Gertse se oë rek groter as die vlieënde piering wat kamma in feëtjie-land gecrash het. Die tenger Joeras Jones tree skamerig, maar met ‘n vasberade trek om sy mond na vore.
Joeras? Skaamvillers staar geskok na mekaar. Joeras?
“Aweh my masse Skaamvillers, ek staan nogal’ie vir dié move va djulle nie,” sê Joeras terwyl hy nevermaaind ‘n diep donker gwêl eenkant toe spoeg.
“Vi djarre al wat ek’kie skuld en gaan mang vi alle kak wat djulle aanvang, ma miniete vi daai gedagtes. Ek smaak’ie meer Holsmoor toe gannie, infact EK was my grieshande in furniture-skuld en slat liewerste ‘n get.”
Met dié woorde draai Joeras om gryp sy boks Try Me wat hy teen die lemoenboompie staan gemaak het en gooi ‘n lange in die rigting van Veelwyersfontein.
Na ‘n ongemaklike stilte wat die ewigheid na asem laat snak het, draai al die Skaamvillers om en slaan elkeen sy eie koers in, die issue rondom Jannes Jansen se funeral skoon vergete-dis immers 7deLaan-tyd en almal wil gaan kyk of Oubaas en Maria se gekafoefelry op die lappe gaan kô.
Dom Gertse wou net omdraai toe hy Babel-Ash Klouvas voor die konsistorie-hek sien rondhang.
“Dom Gertse,” sê Babel-Ash terwyl by senuagtig oor sy skouer loer.
Dom Gertse sug. Kan dié storie dan nie nou maar ‘n nie-soe-stille dood sterf nie?
“Ek en my girlie, Frên Skies staan op trou.
“Dink dominee ons kan sommer een groot makietie hou en ons troue en Jannes se funeral op een dag hou?”
Dom Gertse bars uit van die lag, soveel so dat Babel-Ash moet koes vir die fyn spoegdruppeltjies wat lae hou’tjies na hom mik.
“Sekerlik broer Klouvas, sekerlik.
“Ek sien nie ‘n rede oor hoekom 25 Desember een hengse kleine opskop kan wees nie!”
Die Einde (Of só woord daar beweer)