Stop die kriminalisering van ons geskiedenis! - Solidariteit Blog
Algemeen, Gemeenskappe, Kultuur - 10 Oktober 2017
Wie het nou ooit kon dink dat nie eers ons verlede meer veilig sou wees in die nuwe Suid-Afrika nie!
Die ANC probeer gereeld die aandag van hul wanbestuur van die land aflei deur die Afrikaner se verlede te kriminaliseer. Die strategie is om die ANC se weergawe van die geskiedenis as die amptelike en enigste waarheid en "meesterverhaal" oor die verlede op te dis. Die rede hiervoor is baie eenvoudig: As almal daarvan oortuig kan word dat al die land se probleme uit die kriminele verlede spruit, dan regverdig dit die ANC se radikale beleid om teen die Afrikaner en ander minderhede te regeer.
Dit is hoekom pres. Jacob Zuma 'n ruk gelede gesê het dat Afrikanerstandbeelde in 'n "Boerassic Park" bewaar moet word waar mense meer te wete kan kom oor wie hierdie mense was wat vir apartheid as misdaad teen die mensdom verantwoordelik was.
Was apartheid egter werklik 'n misdaad teen die mensdom? Beteken dit dat ons voorouers misdadigers was? Die belangrikste vraag is egter: "Moet ons en ons kinders nou permanent vir hierdie 'misdaad' gestraf word?" Kom ons kyk na die feite.
Tydens die Koue Oorlog het die VSA en die Sowjetunie deurlopend probeer om mekaar in die verleentheid te stel en om die Onverbonde Lande en Derdewêreldlande aan hul kant te kry. Elke denkbare taktiek is gebruik en misbruik om mekaar in die verleentheid te stel en steun vir die onderskeie magsblokke te werf. Die kommunistiese blok se troefkaart was dat die Oosblok nooit kolonies in Afrika gehad het nie. Slegs Westerse lande het kolonies in Afrika gehad. Die kommuniste se "satellietstate" was in Oos-Europa, Asië en Suid-Amerika.
Westerse lande het gevolglik met die probleem gesit dat die Sowjetunie homself met redelike geloofwaardigheid kon aanbied as die "bevryder" van koloniale Afrika. Die Oosblok het die steun van Afrikastate as 'n blokstem in die Verenigde Nasies baie nodig gehad om grondstowwe in Afrika te kry en om die Weste van steun en grondstowwe te ontneem.
Hierdie mededinging tussen die Ooste en die Weste het tydens die Koue Oorlog gereeld vuurwarm geword. Die Sowjetunie en die Oosblok het daarom die feit dat die Suid-Afrika van die sestigers pro-Westers en anti-kommunisties was, gebruik om die steun van Afrikalande te verkry. Die strategie was om apartheid as Suid-Afrika se beleid as 'n misdaad teen die mensdom verklaar te kry. Hierdie projek was deurspek met politieke skynheiligheid omdat die kommunistiese lande aan veel erger misdade skuldig was as waarvan hulle Suid-Afrika beskuldig het. Dieselfde kan van talle Afrikalande wat hulle gesteun het, gesê word.
Die Sowjetblok het dit in 1973 reggekry om apartheid deur die Algemene Vergadering van die VN as 'n misdaad teen die mensdom verklaar te kry en om die voortspruitende Internasionale Konvensie oor die Onderdrukking van Apartheid op te stel. Die ondersteuners van hierdie inisiatief was almal lede of ondersteuners van die Sowjetblok, al was die meeste van hulle bekend vir hul grootskaalse miskenning van menseregte. In talle van hierdie lande is miljoene mense weens kommunisme dood, 'n ideologie wat weens die magsverhoudinge van lande soos die Sowjetunie en China nooit as 'n misdaad teen die mensdom verklaar is nie.
Die verklaring van apartheid as "misdaad teen die mensdom" is nie deur state soos die VSA en Brittanje gesteun nie. Die VSA het so ver gegaan as om die volgende te laat notuleer: "We cannot accept that apartheid can be made a crime against humanity. Crimes against humanity are so grave in nature that they must be meticulously elaborated and strictly constructed under existing international law." Daarom het die VSA en die voorste Westerse lande openlik geweier om die resolusie te steun of te bekragtig. Hierdie konvensie, wat 'n duidelike poging van die Sowjetblok was om die VSA te isoleer, was 'n groot propaganda-deurbraak vir die ANC, wat deur vernuftige propaganda die indruk geskep het dat die hele wêreld apartheid as 'n misdaad teen die mensdom beskou.
Apartheid was nie gegrond op die mislukte rasse-ideologie van Hitler se Duitsland nie, maar op die hoofstroom- Westerse denke oor ras wat tot ongeveer die einde van die vyftigerjare geheers het. Dr. Verwoerd het Duitsland besoek voordat die nazi-party 'n beduidende faktor was. In sy aantekeninge ná sy terugkeer het hy die idee van biologiese verskille tussen die "groot rasse" verwerp.
Daarmee saam het hy die idee dat rasse se innerlike vermoëns verskil, afgewys en opgemerk dat wat na vaardigheidsverskille tussen wit en swart gelyk het, bloot kultuurverskille weens historiese ervaring was. Prof. David Welsh van die Universiteit van Kaapstad bevestig ook dat, nieteenstaande beskuldigings, min Afrikaners tydens die Tweede Wêreldoorlog nazi's geword het. Baie Afrikaners was daarteen gekant om aan Britse kant aan die oorlog deel te neem en hul skynbare simpatie vir die Duitsers en weerstand teen die Smuts-regering se oorlogspoging het eerder neergekom op die beginsel van "my vyand se vyand is my vriend" as wat dit steun vir Hitler was.
Die invloedryke Potchefstroomse filosoof, prof. H.G. Stoker, het nazisme reeds voor die Wêreldoorlog uitgebreek het as 'n "goddelose" ideologie beskryf wat deur geen Calvinis gesteun kon word nie. Verder het die liberale skrywer Alan Paton 'n vergelyking tussen nazisme en apartheid selfs as 'n "prostitusie van taal" beskryf.
Hoewel Verwoerd nie met die rassistiese aanname saamgestem het dat wit mense biologies of geneties meerderwaardig is nie het hy, soos die meeste wit meningsleiers in die wêreld gedurende daardie tyd, geglo dat biologiese herkoms saam met kultuur onveranderlike eienskappe van sosiale identiteit is. Verwoerd het juis geglo dat die ontbondeling van Suider-Afrika op die Europese model, sou kon lei tot vryheid vir alle groepe in hul eie land. Hoewel die beleid uiteindelik nie daarin geslaag het nie, tot groot konflik en veroordeling gelei het en teen die tagtigerjare op 'n onderdrukkende noodtoestand uitgeloop het, kan dit nie met misdadige ideologieë soos nazisme en kommunisme vergelyk word nie.
Die probleem is dat die algemene beoordeling van apartheid gewoonlik nie rekening hou met die algemene denkklimaat oor die kwessie van ras gedurende veral die eerste helfte van die vorige eeu nie. Toe die Wetsontwerp oor die Verbod op Gemengde Huwelike in 1949 voorgestel is, het sulke wetgewing nog in meer as 30 state in die VSA gegeld. Die VSA het rassediskriminasie eers in 1965 landswyd afgeskaf.
Dit was eers teen die einde van die vyftigerjare dat daar 'n ommekeer in rassebetrekkinge in die Weste gekom het en Europa het vinnig van sy kolonies begin ontslae raak, terwyl die Amerikaners begin het om integrasie te versnel. Die druk teen rasseoorheersing het ook begin opbou en die algemene afgryse wat in Europa oor die nazi-gruweldade geheers het, het 'n rasse-ideologie grondig gediskrediteer. Die winde van verandering het sterk oor die wêreld begin waai en apartheid het die teiken van die nuwe onafhanklike state in die Verenigde Nasies geword.
Terwyl die ANC gereeld kragdadige uitsprake lewer oor apartheid en kolonialisme, rep hulle nie 'n woord oor die bloedige geskiedenis van die kommunistiese ideologie waarmee hulle al die jare intiem verbind is nie. Mense vergeet vandag dat kommunisme – en nie mensliewende menseregte nie – die ANC se antwoord op apartheid was!
Hoewel kommunistiese gruweldade vir dekades verswyg is, het die bom uiteindelik in 1997 gebars met die verskyning van 'n opspraakwekkende boek oor die kommuniste se bloedige geskiedenis. Die boek is gepas getitel: The Black Book of Communism en is deur verskeie gesaghebbende akademici geskryf. Hierin word die misdade van kommunistiese regerings uiteindelik blootgelê nadat kommunistiese argiewe ná die Koue Oorlog oopgestel is. Hoewel linkse apologete dadelik probeer het om die boek verdag te maak, het die feite vanself gespreek. In die Duitse uitgawe het Joachim Gauck, die latere Duitse president, byvoorbeeld self 'n hoofstuk geskryf, en in die VSA is die boek deur Harvard Universiteit uitgegee.
In hierdie boek word nie doekies omgedraai nie. Dit wys daarop dat kommunistiese state massamisdaad in 'n volledige regeringstelsel omskep het en dat bykans 'n honderdmiljoen mense slagoffers van hierdie ideologie was. Daarvan het 65 miljoen in China gesterf; 20 miljoen in die Sowjetunie; 2 miljoen elk in Kambodja en Noord-Korea; bykans 2 miljoen in Afrika; en 1 miljoen in Oos-Europa. Die boek kom tot die gevolgtrekking dat kommunistiese regimes verantwoordelik was vir 'n groter getal sterftes as enige ander ideologie in die geskiedenis. Die redakteur beweer ook dat nazi-konsentrasiekampe volgens die voorbeeld van kommunistiese kampe ingerig is.
Ten spyte van linkse pogings om die geloofwaardigheid van die boek in twyfel te trek, word die Black Book of Communism vandag wêreldwyd as gesaghebbend aanvaar. Die New York Times het verklaar dat daar nou geen onsekerheid meer kan heers oor die kriminele aard van kommunisme nie. Die Raad van Europa het die feite en syfers in die boek gebruik om totalitêre kommunistiese regimes in dié raad se resolusie 1481 te verdoem.
Daarom is dit so skokkend dat die regerende party in Suid-Afrika nog in vennootskap met die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party is en dat die party se hoof boonop nog die minister van hoër onderwys is. Die tyd het inderdaad aangebreek dat die kriminele aard van kommunisme aan die kaak gestel word.
Dit is so dat talle menseregtevergrype onder apartheid plaasgevind het en dat 76 politieke gevangenes volgens Christopher se The atlas to apartheid vanaf 1960 tot 1991 in aanhouding dood is. Daarbenewens het ongeveer 20 000 mense ook in politieke geweld omgekom waarvan 'n groot gedeelte in gewelddadige konflik tussen die ANC en IVP was. Hoe tragies en onaanvaarbaar hierdie sterftes en vergrype ook al was, kan dit nie vergelyk met die volksmoorde wat onder kommunistiese bedelings plaasgevind het nie. Wanneer daar vandag dus na die verlede verwys word, moet albei kante onder die soeklig kom en nie net die een kant nie.