CBC.ca | Calgary Eyeopener | Julie Van Rosendaal
Our food guide, Julie van Rosendaal, wraps up her summer BBQ series with advice on cooking veggies - on the grill.
LISTEN: Julie van Rosendaalj Sandra Nortje Translator – Vertaler — Translations: NL > EN; AF <> EN
Clinical trials in South Africa · October 9th, 2009
The South African Department of Health has a register of clinical trials. This South African National Clinical Trial Register.
The South African National Clinical Trials Register offers the public updated information on clinical trials on human participants being conducted in South Africa. The Register provides you information on:
•	a trials purpose;
•	who can participate;
•	where the trial is located;
•	and contact details
The URL for this site: http://www.sanctr.gov.za/
Tags: Dutch into English
REIS: GEBIED ONGEKAART – Graham Greene · June 4th, 2009
Die vorm van Afrika
‘n Herinnering aan die donkerte: die meisie in Queen’s Bar. Ek het haar raakgeloop waar sy al huilende oor Leicester Square geloop het en waar die sypaadjies toe glipperig was van die blare wat al afgeval het; sy het by die ingang van die Empire Cinema ingegaan en driftig weer omgedraai (dit was nie goed genoeg nie) en toe uiteindelik op ‘n kroegstoeltjie in Queen’s Bar tot rus gekom, haar gesig opgemaak, ‘n gin en tonic gedrink; ek het nie die moed gehad om enigiets te sê of die details uit te vind nie. Buitendien, dit gebeur altyd oral. Mens huil nie as jy nie eers gelukkig was nie; trane beteken altyd iets te beny.
Die vliegtuig het geskud bokant Hanover, met die laaste van die storm wat daaragter uitmekaar spat, en het toe skielik vyfhonderd voet afgeduik na die klein lughawetjie toe en toe weer ooswaarts opgestyg. Agter die vliegtuig het die son tussen die wolke gesak; ons was bokant die sonsondergang; so met die terugkyk het dit na onder gelê, die lang bleek rimpels gekleurde wolke. Die lug was grys bokant die mere; die mere versink in die grond, soos stukke lood; die dorpsliggies tussenin. Dit was heeltemal donker nog lank voor Berlyn, en die stad het die vliegtuig tegemoetgekom uit die donkerte soos wat brandende doringstruike maak as vlamme aaneenskakel deur die donkergroen nag. ‘n Reklamebord in die lug was die grootte van ‘n posseël; mens kon die uitleg van die hele stad sien, soos ‘n verligte kaart van die moltrein as jy die knoppie druk om die roete te sien. Rooi en geel liggies het die groot reghoek van die Tempelhof gemerk; die vliegtuig het verbygeswaai oor die breedte van Berlyn, teruggedraai en afgesak; die ligte in die kajuit is gedoof, en mens kon die kopligte oor die teerpad sien vee, die vonke wat agter die grys Lufthansa-vlerk uitspat soos wat die wiele die grond geraak het, weer opgewip het en uiteindelik die grond vasgegryp het. Dit was geluk, daardie blitsige indruk; maar op die grond, so tussen die swastikas, daar het mens met elke tree pyn gesien.
Het omtrent nege-uur by die Gare St. Lazare aangekom. Dit was Paasfees, 1924. Het hotel toe gegaan, toe na ‘n casino om Mistinguette te sien, daardie dun, versekerde, beroemde bene, die skerp “aantreklike” gelaatstrekke soos die papiergesig van ‘n Ugly-Wugly in The enchanted castle. “(‘Loop op jou tone, liefie,’ het die Ugly-Wugly met die kappie op gefluister vir die een met die krans; en selfs tydens die spannende krisis het Gerald gewonder hoe sy dit kon doen, want die een voet se tone was niks anders as die onderent van ‘n gholfstok nie en die ander een s’n was die onderent van ‘n hokkiestok.)” Die volgende aand het die Kommuniste in die agterbuurt aan die onderpunt van ‘n doodloopstraat byeengekom: van die platform af het hulle aangehou lees uit telegramme, en almal het die Internationale gesing; toe’t hulle ‘n bietjie gepraat, en toe’t nog ‘n telegram daar aangekom Hulle was arm en gekwel en luidrugtig; mens het gewonder hoe dit moontlik was dat hulle soveel goeie nuus kon kry wat geen verskil hoegenaamd gemaak het nie. Al daardie goeie nuus en gesing was aan die onderkant van ‘n stegie in ‘n groot, koue saal; hulle kon nie uitkom nie; in die klein vierkantjie het soldate met blikhelms op tussen hulle opgestapelde gewere gestaan. Daardie nag het ek uit die hotelvenster gesien hoe ‘n man en ‘n vrou kopuleer; hulle het onder ‘n straatlamp teenmekaar gestaan, soos twee mense wat mekaar ondersteun en vertroos in die pyn van een of ander siekte. Die volgende dag het ek in die koerant gelees hoe die Rooies probeer ontsnap het, maar dat die soldate hulle gekeer het; ‘n paar mense is beseer, ‘n paar is tronk toe.
Die eerste ding wat ek kan onthou, was ‘n dooie hond onderin my stootwaentjie; die hond is doodgery by ‘n kruispad buite die dorp, waar ek later ‘n Jack-in-the-Green gesien het, en die oppaster het die hond onderin die stootwaentjie gesit en na my huis toe gestoot. Daar was geen emosie in die gesig nie. Dit was net ‘n feit. Op daardie stadium in die lewe het mens ‘n bewonderenswaardige objektiwiteit. Nog ‘n feit was die man wat uit die huisie naby die kanaalbrug by die huis langsaan ingestorm het; hy het ‘n mes in sy hand gehad; mense het skreeuend agter horn aangehardloop; hy wou homself doodmaak.
Soos ‘n openbaring het ek toe ek veertien was, die plesier van wreedheid besef; ek het toe nie meer daarin belanggestel om in die dorp rond te Ioop of op die strand krieket te speel nie. Daar was ‘n meisie wat daar naby Ioseer het aan wie ek goed wou doen; ek het buite die deur rondgehang in die hoop om haar te sien. Ek het niks daaromtrent gedoen nie, ek was nie oud genoeg daarvoor nie, maar ek was gelukkig; ek kon aan pyn dink as iets begeerliks en nie as iets om voor bang te wees nie. Dit was asof ek ontdek het dat die manier om die lewe te geniet daarin geleë was om te weet hoe om pyn te waardeer.
Ek het haar van die anderkant van die kroeg af dopgehou; sy het gehuil en kon nie ‘n snars omgee nie; sy het almal verleë gemaak; hulle het om haar plek gemaak asof daar ‘n geveg aan die gang was, en sy het daar gesit en gin en tonic drink en huil met leë stoele weerskante van haar; die kroegman het aan die ander kant aanhou drankies bedien. Ek het selfs toe om een of ander rede aan Afrika gedink, nie aan ‘n spesifieke plek nie, maar aan ‘n vorm, ‘n vreemdheid, die behoefte om te weet. Die onderbewuste gees is dikwels sentimenteel; ek het geskryf ‘n “vorm”, en die vorm is, natuurlik, so rofweg, dié van die menslike hart.
(Graham Greene. Journey without maps. ISBN: 9780143039723.)
Tags: Kortverhale en vertalings
Perspektief en komposisie · June 4th, 2009
Dis hóé mens dinge bekyk (en wáár jy jou staan kry) het hulle destyds by een van die klubvergaderings gesê. Ek weet nou wat hulle bedoel het.
Na ‘n lang tussenpose sukkel ek die laaste tyd om weer aan die gang te kom met my foto’s. Nuwe kamera gekoop; en met die digitale tegnologie se moontlikheid van duisende foto’s neem – sonder dat dit jou meer as kundigheid en energie kos – so het ek weer om my begin rondkyk. Maar nou weet ek ook, sommige foto’s laat hulle eenvoudig nie neem nie. Mens foeter dit op, of die lig is verkeerd, of die oomblik is té gou verby, of jy is te stadig. Of soms het jy eenvoudig jou kamera nie by jou nie, omdat jy nie geweet het die foto sou gebeur nie, of omdat die meeste van ons dit nooit kon regkry om een van dáái maagde te wees nie.
So was dit Vrydagaand. Ons was in Wellington omdat Sarah Theron dié aand in die Bordiênghuis by die Breytenbach Sentrum (ek sien hulle skryf dit twee woorde) sou sing. En ek het besluit dat dit is wat ek vir my verjaarsdag eerskomende Dinsdag wou hê: ’n naweek in Wellington by ’n lekker gastehuis, met ’n blues-konsert op die koop toe. My persent vir my 57e verjaarsdag.
Vrydagaand stap ons toe so halfuur of so voor die konsert sou begin in die laatskemer na die teater – nie daarop voorbereid dat ons dit nie dadelik gaan kry nie. Want ek het gedink dis eenvoudig een blok weg. Dit was ook – een blok weg, ons het net nie geweet watter een nie. In die al-baie-skemer het daar ‘n dynserigheid deur die ry bome in die straat gehang. My metgesel het hom uiteindelik onder ‘n lamppaal na die ander nuwe tegnologie gewend: sy selfoon met die navigeerprogram daarop. Vir Malherbe- en Burgherstraat met sy Breytenbachteater sou ons kry, kom wat wil! Maar terwyl hy hom verdiep in die roetekaarte van Wellington staan ek so bietjie en wag, so bietjie en rondkyk na die pragtige mistigheid onder die lamppale en die sagte skaduwees van die bome op die teerstraat. En ‘n entjie van my af staan hulle – die jong man en sy meisie. Sewentien, agtien, negentien, twintig? Wie weet. Hulle staan in die (gelukkig) stillerige teerstraat, so half in die skaduwee van een van die bome, maar eintlik glad nie doelbewus in die skaduwee nie. Dis net waar hulle was toe hulle mekaar omhels het – so vyftien meter van die man met die selfoon af, en effens meer in die skadu as hy. En hulle soen mekaar. Minute lank. Só lank dat ek genoeg tyd het om my foto presies te beplan: naby die regtergrens van my foto- die kaartleser op die sypaadjie onder die lamppaal; so een derde van die anderkant af, en ook bietjie meer na agter in die teerstraat onder die bome die twee wie se omhelsing maak dat niks anders vir hulle van betekenis is nie; ‘n ry bome van die een kant na die ander, en mistigheid die hele foto vol.
Ek was stom dat ek my kamera nie by my had nie. Maar ek kon nie weet dat hierdie oomblik sou plaasvind nie. En ook nie dat Sarah Theron bietjie later singend sou vertel van haar ouma Sarah se Morris, die hoenders, die eiers, die kindergrootmaak met die swaarkry en haar goue hart nie. Maar dalk was dit maar beter so. Ek wou nie op daardie oomblik al aan oumas dink nie. En ’n flitslig sou net die wasigheid van die mis verdryf het.
Stephen de Lange – Estar Web Design · April 16th, 2009
Excellent service>>>> BRAVO!
Hello world! · April 8th, 2009
Kortverhale en vertalings
47 Chiappini Street
+27 28 316 2880
+27 82 894 9337
© 2006–2016 Sandra Nortje Translator – Vertaler