Image deur Anatoly777
Ek het voorgestel dat een rede waarom die reis van sielinisiasie (of die voorloper daarvan) so lank verlore gegaan het, omdat dit byna onmoontlik geword het vir mense in egosentriese samelewings om selfs te verstaan ​​wat dit is: as dit 'n paar generasies vergeet is, is dit moeilik om later te identifiseer dat dit ooit bestaan ​​het. Maar daar is ander, dieper redes.
Die verlies het sy wortels in veranderings in die omgewing en kultuur wat ses tot tienduisend jaar gelede begin het, insluitend klimaatsverandering (die einde van die laaste ystydperk), die koms van landbou en privaat eiendom, bevolkingsgroei en die uitbuiting van mense en hulpbronne. .
'N Nuwe vorm van adolessente patologie
Kom ons kyk net na een aspek: met die ontwikkeling van die landbou het 'n nuwe vorm van adolessente patologie moontlik geword, 'n patologie wat begin met hebsug en opbou, oorheersing en geweld.
Voor die landbou was daar min om op te gaar omdat daar min materiële oorskot was. Onder jagter-versamelaars was niemand binne die stam aansienlik ryker (in materiële sin) as iemand anders nie. Die voortbestaan ​​van die stam was hoofsaaklik afhanklik van samewerking tussen die lede.
Met die koms van landbou en boerdery - die makmaak van geselekteerde diere- en plantspesies - kom dit onvermydelik egter die patogene idee van persoonlike eiendom en die onverbiddelike uitkoms dat sommige mense tot die slotsom sou kom dat dinge vir hulself opgaar 'n goeie idee is.
Om gesond te bly, moes 'n stam sosiale, opvoedkundige en geestelike metodes ontwikkel om te verseker dat die meeste van sy lede tot ware volwassenheid sou groei - en dat die onvolwasse onder hulle nooit 'n beduidende sosiale of ekonomiese mag sou verkry nie. Sommige stamme het daarin geslaag en ander nie.
Sodra 'n stam 'n enkele individu produseer wat vasbeslote is om op te gaar en daartoe in staat is om dodelike geweld te gebruik, begin die kulturele struktuur van die samelewing te ontrafel. Om hulself te beskerm, skat ander mense ook op. Die stam word toenemend materialisties, kompeterend, antroposentries en gewelddadig - en ontkoppel van die natuurlike wêreld waarin alles vryelik met al die ander deel en daar geen vermorsing is nie. Ekonomiese klasstruktuur en slawerny volg binnekort.
Kort voor lank besluit die heerser van so 'n stam ('n pato-adolessente individu, waarskynlik manlik) dat hy ander stamme moet aanval vir Hulle gewasse, diere, mense, grond, waters en ander "rykdom" sou nog 'n goeie idee wees. Dit is die begin van die ryk.
Soos Andrew Schmookler in verduidelik Die gelykenis van die stamme, die naburige gemeenskappe het nou vier opsies: word uitgemoor, word verower en geassimileer, word aggressief en veg self, of vlug. Dit is, in 'n neutedop, die menslike kulturele geskiedenis van ons planeet gedurende die afgelope duisende jare.
Teen die twintigste eeu het die meeste samelewings onder die beheer gekom van egosentriese adolessente leiers (tiranne, plutokrate en oligarge) wat kulturele tradisies, sosiale praktyke en samelewingstrukture verander op 'n manier wat hul vermoë om te oorheers en om rykdom aan te skaf, te verbeter.
Histories was die mees verwoestende kulturele ontwrigting wat tiranne gebruik het, om die tradisies, kennis, simbole, tale en mites te ondermyn wat mense help om tot ware volwassenes en ouer mense te verouder. Die praktyke en seremonies vir sielinisiasie is onderdruk, verbied of wreed geblus. Siel-inisiasie-gidse is vermoor.
Die afskaffing en uitwissing van die inisiatiewe reis en diegene wat dit lei, het die menslike ontwikkeling vir daardie samelewing diep in gevaar gebring. Hierdie onderbreking van die natuurlike verloop van menslike rypwording was en is steeds 'n sentrale doel van dominatoriese samelewings om die eenvoudige rede dat kinders en sielkundige vroeë Adolessente (van enige ouderdom) baie makliker is om te beheer en te oorheers as swerwers, volwassenes en ouer mense.
In die vorige eeu het hierdie proses van kulturele agteruitgang en hebsug-gewortelde rykbou op twee maniere sy onvermydelike hoogtepunt bereik. Ten eerste is die meeste samelewings in die wêreld nou geassimileer binne die moderne dominatormodel van kultuur: die wêreldwye industriële groei-samelewing, of wat ek verbruikerskonformistiese kultuur noem. Daar is baie min plekke op aarde oor vir gesonde vennootskapsverenigings om in vrede te leef. (Daar kan nog 'n paar in die mees afgeleë uithoeke van die planeet oorbly.) Tweedens bedreig die verbruikerskonformistiese kultuur nou die meeste spesies, ook ons ​​eie, met uitsterwing.
Hebsug: 'n Patologie wat volwassenheid blokkeer
In baie samelewings, selfs gesonde, is hebsug 'n algemene eienskap vir baie mense - dit is in die vroeë kinderjare. As dit nog in 'n beduidende mate in die middelkinderjare voorkom, is dit 'n teken van ontwikkelingsprobleme (en gesinsdisfunksie). As dit voortduur tot vroeë adolessensie, word dit 'n patologie wat verdere sielkundige en sosiale rypwording blokkeer.
Wat kan begin as 'n gewone kenmerk van die menslike kinderjare, kan uiteindelik 'n samelewingskrisis word van die mees ernstige situasie as dit in 'n gemeenskapsleier of staatshoof beliggaam word. As die leier nie verwyder word nie, word sy of haar patologiese hebsug en egoïsme die ondergang van daardie samelewing, 'n resultaat wat ons op die oomblik tydens hierdie skrywe oor die hele wêreld sien - en moontlik die ondergang van die hele aarde.
Wat nodig is om sulke scenario's te voorkom (of omkeer), is ware volwassenes en ouer mense en die kulturele praktyke en stelsels wat hulle bied om die psigososiale rypwording van al hul mense te ondersteun (insluitend dié van kiesers, 'n belangrike saak in 'n demokratiese samelewing omdat politici op die geheel, is nie meer volwasse as die mense wat vir hulle stem nie).
Dit is miskien nie te eenvoudig om te sê dat hebsug die uitdaging is en liefde die antwoord is nie. As spesie staan ​​ons nou voor die wêreldwye geleentheid en noodsaaklikheid om medelydende vennootskappe te vorm met alle wesens (menslik en andersins) met wie ons ons klein planeet deel - of vergaan. Die belangrikste is dat ons nou kaarte en metodes moet herontdek vir die reis van sielinisiasie - dus sal ons die volwassenes en ouderlinge hê wat ons nodig het om ons te lei.
Die reis van sielinisiasie in Westerse tradisies
As ons mooi kyk, kan ons tekens vind dat die reis van sielinisiasie - of 'n voorloper - al vir millennia in ons eie Westerse tradisies kon bestaan. Ons kan die aard van Moses se tyd op Mt. noukeurig ondersoek. Sinai, Jesus se veertig dae in die woestyn, of Muhammad se tyd in die grot naby Mekka. Iets soos die Afkoms na siel kan opgespoor word, as u weet hoe u moet kyk, in Westerse habitatte soos Griekse mites en ritusse (byvoorbeeld die Eleusiaanse raaisels), die legendes van Arthur, die heilige mitologieë van die Kelties-sprekende volke, en die raaisels en okkulte prosesse van die Middeleeuse alchemiste.
Terwyl u besig is, bestudeer die geskrewe werke van die veertiende-eeuse Italiaan Dante Alighieri, die negentiende-eeuse Engelsman William Blake, of sy Duitse tydgenoot Johann Wolfgang von Goethe. Onlangs, oorweeg die "konfrontasie met die onbewuste" wat deur Carl Jung geïdentifiseer en solo-navigeer word, of die afkoms na die godin wat deur die Jungiaanse terapeut Sylvia Brinton Perera uitgebeeld word.
Besin oor "die afdaling in ons pre-rasionele, ons instinktiewe hulpbronne" wat Thomas Berry aangespoor het, of sy konsep van "in-scendence" as die alternatief wat nou nodig is om transendensie te maak. Dink ook aan die werke van skrywers DH Lawrence, Herman Hesse en Ursula Le Guin (veral haar Earthsea Cycle); digters Coleridge, Wordsworth, Rilke, Yeats, Eliot, Manley Hopkins, William Stafford, Mary Oliver en David Whyte; sielkundiges, naas Jung, soos Robert Johnson, James Hillman, Marion Woodman, Jean Houston, James Hollis en Clarissa Pinkola Estés; en hedendaagse mitoloë soos Michael Meade en Martin Shaw.
Ek moedig u egter by elke geval aan om te vra: Betrek dit regtig? siel-inisiasie praktyke en ervarings? Omvat dit een of ander weergawe of variasie van die vyffase-proses wat ek beskryf as die Afkoms na siel? Of is dit iets met net interessante ooreenkomste? Bied dit met die geskrewe werke bloot 'n toespeling op of 'n aanduiding van of 'n teoretiese verwysing na sielinisiasie of die afkoms, of beskryf hulle werklike lewende weergawes van inisiatiewe? Bied hierdie ervaring, tradisie, legende of verhandeling beide 'n gedetailleerde kaart van die Afkoms en 'n stel spesifieke praktyke om daarop te navigeer? Of selfs net die een of die ander?
Alhoewel dit nie definitief is nie, selfs nie gesamentlik nie, dui die bostaande voorbeelde [,,,] my daarop dat wat ek die reis van sielinisiasie noem - of iets dergeliks, of 'n voorouer daarvan - op 'n tyd 'n kernelement van die meeste of alle kulture.
Aan die ander kant glo ek dat die inleidende praktyke wat ons nou nodig het vir kulturele renaissance en menslike evolusie op belangrike maniere ongekend is, iets wat nog nooit tevore gesien is nie - anders in struktuur en bestemming sowel as in metodes.
Ons moet die reis van sielinisiasie hersien op maniere wat pas by wie ons nou is en die drempel waarop ons staan.