Zuma se mites oor Jan en grond moet betwis wordJan van Riebeeck land in Tafelbaai in April 1652 Grafika:Charles Davidson Bell (1813–1882) “Dit is tog ŉ ‘feit’ dat hulle ons gekoloniseer en ons grond gesteel het.” President Zuma het dié uitspraak op SAUK-radio gemaak in reaksie op Zelda la Grange se kritiek teen sy uitspraak dat al die land se probleme met die koms van Jan van Riebeeck begin het. Zuma se ‘hulle’ verwys natuurlik na Afrikaners as nageslag van Van Riebeeck en sy mense, terwyl die ‘ons” na swartmense verwys. Ek en baie ander Afrikaners deel La Grange se weersin in Zuma en die ANC se polariserende uitsprake om wittes en veral Afrikaners die slaansak van die land se politieke diskoers te maak. Anders as La Grange gaan ek en baie ander egter nie verskoning vra daarvoor dat ons onthuts is oor Zuma se uitsprake nie. Afrikaners het rede om ontsteld te wees daaroor. Die geskiedenis wys dat in die lande waar minderhede onder die tirannie van die meerderheid deurgeloop het, het alles begin deur uitsprake wat die betrokke minderhede tot sondebok verklaar en beledig. Zuma se beskuldiging dat Afrikaners in effek gronddiewe is, moet ook betwis word. Zuma en die ANC glo dat indien hulle met geloofwaardigheid Afrikaners as gronddiewe kan uitbeeld, dit aan hulle regverdiging sal verleen om die internasionaal erkende beginsel van eiendomsreg te omseil en eiendomsreg af te water of selfs totaal te misken. Indien ’n mens kyk na die rits wetsontwerpe wat eiendomreg sal aantas, soos netjies uiteengesit is in die verslag oor eiendomsreg wat AfriSake onlangs bekend gestel het, is dit duidelik dat dit nie net landbougrond is wat geteiken word nie, maar ook ’n veelheid ander vorme van eiendomsreg. In Zuma se argument dat Jan van Riebeeck se mense koloniseerders en gronddiewe is, verswyg hy doelbewus die volgende 5 feite: Lank voor Jacob Zuma, Julius Malema of my eie voorgeslagte hier aan die suidpunt van Afrika aangekom het, het semi-nomadiese Khoi en nomadiese San reeds die land deurkruis. My voorgeslagte het vanuit Europa in die omgewing van Kaapstad die land binnegekom, terwyl Malema en Zuma se voorgeslagte vanuit sentraal-Afrika suidwaarts getrek het. Dit is dus onvanpas vir Zuma of Malema om my voorgeslagte as “kolonialiste” te beskou, sonder om hulleself in dieselfde kategorie te plaas. In EL Pringle se navorsingsverslag getiteld “An Assessment of the 1913 Native Land Act” word uitgewys dat, in die afwesigheid van tegnologie om grondwater te benut, slegs 30% van Suid-Afrika se grondgebied vir permanente vestiging deur mense geskik was. Voor die koms van tegnologie uit Europa om grondwater te onttrek, sou 70% van Suid-Afrika se grondgebied dus nie permanent bewoon kon word nie. Daar kan dus geen sprake wees dat die hele land bewoon was toe my voorouers hier aangeland het nie. Gedurende die vroeë 1820’s het Mzilikazi, een van die Zoeloe-koning Shaka se generaals, weggebreek en saam met sy volgelinge ’n skrikbewind, bekend as die Mfecane, teen ander stamme in die binneland van Suid-Afrika gevoer. Die stamme wat die binneland bewoon het, het voor Mzilikazi se aanslag gevlug. Groot dele van hierdie gebiede is in die proses grootliks onbewoon gelaat. Met die aankoms van die Voortrekkers in hierdie grootliks onbewoonde gebiede kon daar dus geen sprake daarvan wees dat hulle mense op groot skaal van hulle grond verdryf het nie. Die Voortrekkers het na my mening die stamme wat onder Mzilikazi deurgeloop het, ’n guns bewys toe die Trekkers onder leiding van Andries Potgieter en Piet Uys vir Mzilikazi en sy volgelinge verslaan en oor die Limpoporivier verdryf het. Die Voortrekkers het die gebied wat deur Mzilikazi beheer is, in besit geneem soos die gebruik destyds na ’n konflik was. Eers daarna het van die vlugtende stamme na die gebied begin terugkeer en is aan hulle in spesifieke areas grond gegee. Een van die voorbeelde van hoe die Voortrekkers grond met wettige ooreenkomste bekom het, is die ooreenkoms wat in 1846 met die Swazi-koning aangegaan is. Die gebied tussen die Olifants- en Krokodilrivier is in ruil vir beeste aan die Trekkers gegee. In 1855 is ’n soortgelyke ooreenkoms vir die Lydenburg-distrik aangegaan. In dieselfde jaar het die Swazi-koning ook die gebied langs die Pongolarivier geskenk om by die Voortrekkers se nuwe republiek gevoeg te word. Die Swazi-koning se doel was om hiermee ’n buffersone teen aanvalle deur die Zoeloes te skep. Daar is ook ander voorbeelde van ooreenkomste, wat die mite die nek inslaan dat die Voortrekkers bloot op groot skaal grond gesteel het. Verwysings na die 1913-wet op grondbesit word graag deur die ANC gebruik om hul pogings om eiendomsreg te misken, te regverdig. Die ANC meld gerieflikheidshalwe nie dat die wet net op 45% van Suid-Afrika se grondgebied van toepassing was nie. Die wet was nie van toepassing op die destydse Kaapprovinsie, wat 55% van die land se grondgebied beslaan het nie. Die ANC meld ook nie dat grond van Suid-Afrika en sy buurstate soos Lesotho, Swaziland, Zimbabwe en Botswana (wat almal destyds Britse kolonies was en waarvan groot dele deur swartes bewoon is) ook in die oorweging van die toedeling van grond in aanmerking geneem is nie. Bogenoemde vyf argumente poog geensins om te probeer voorgee dat daar nie wel gevalle was waar swartmense hulle grond onregverdig verloor het nie. Waar bewyse van sulke gevalle bestaan, moet dit reggestel word. Dit is egter ’n minderheid van gevalle en dit kan geensins as argument gebruik word om te probeer aanvoer dat grond op groot skaal “gesteel” is nie. Die huidige geslag grondeienaars wat afstammelinge van Van Riebeeck se mense en hulle voorgeslagte is, het nie dit wat hulle vandag het, op ’n skinkbord gekry nie. Daar bestaan talle verhale van hoe hulle voorgeslagte aanvanklik in armoede geleef en deur harde werk hulle grond ontwikkel het om hulleself op te hef. Hierdie mense verdien erkenning vir hulle rol as pioniers om ’n suksesvolle landboubedryf te vestig wat die land voed. Ook ander eiendom wat Afrikaners vandag het, is nie op ŉ skinkbord ontvang nie. Harde werk en bloedsweet was steeds nodig. Die klein groepie polities korrekte Afrikaanse kommentators wat La Grange se kritiek as ŉ ‘oordrewe reaksie’ beskryf, begaan dieselfde fout as wat boere in Zimbabwe begaan het toe wittes daar in die aanloop tot Mugabe se grondgrypprogram beledig is en tot sondebokke verklaar is. Die boere het besluit om die beskuldigings te ignoreer. Die resultaat van dié strategie is daar vir almal om te sien. Stilbly en niksdoen is dus nie ’n opsie nie. Die beter opsie is om uitsprake wat Afrikaners tot sondebokke verklaar en beskuldigings van gronddiefstal aktief teen te staan. Dit is hoekom AfriForum beledigende uitsprake teenoor Afrikaners of enige ander bevolkingsgroep, aktief teenstaan. Dit is ook hoekom AfriForum ook nie gehuiwer het om strafregtelike klagtes teen Julius Malema by die polisie in te dien nadat Malema onlangs sy ondersteuners aangemoedig het om grond te beset nie. Om te veg teen beledigende uitsprake en valse beskuldigings van gronddiefsstal is die regte ding om te doen.