Die FTC en Do not Track
Woensdag, Januarie 26, 2011 Maandag, September 28, 2020 Douglas Karr
Daar was al heelwat nuus oor die FTC se versoek dat internetondernemings funksies moontlik maak wat verbruikers in staat stel om nie opgespoor te word nie. As u nie die 122-bladsy gelees het nie privaatheid verslag, sou jy dink die FTC was besig om 'n soort lyn in die sand te plaas op 'n funksie wat hulle gevra het Moenie dophou nie.
Wat is Moenie dophou nie?
Daar is 'n aantal maniere waarop maatskappye verbruikersgedrag aanlyn volg. Die gewildste is natuurlik blaaierkoekies wat data en inligting stoor terwyl u met 'n webwerf omgaan. Sommige koekies is derde party, wat beteken dat 'n verbruiker op verskeie webwerwe opgespoor kan word. Daar is ook maniere om data deur Flash-lêers op te vang ... dit kan nie verval nie en word gewoonlik nie verwyder as u koekies in u blaaier uitvee nie.
Moenie dophou nie is 'n opsionele funksie wat die FTC wil implementeer, wat die verbruiker in staat sal stel om op te spoor. Een idee is eenvoudig om aan te dui wanneer 'n advertensie met nagespoorde data geplaas word, wat die kliënt bied om die data-opname en die advertensie te onttrek. 'N Ander idee van die FTC is om eerder te voorsien Net betyds data wat gebruik kan word met die toestemming van 'n verbruiker om 'n relevante advertensie te plaas.
Alhoewel die FTC hierdie voorstelle gemaak het ... en 'n bietjie 'n wenk dat as die industrie nie met iets vorendag kom nie, hulle dalk ook die gevolge van sulke tegnologie sal erken. Die waarheid is dat verantwoordelike bemarkers en aanlynondernemings gedragsdata gebruik om 'n beter, meer relevante gebruikerservaring te genereer. Die FTC erken dit deur te sê:
Sodanige meganisme mag nie die voordele wat aanlyn gedragsadvertensies bied, ondermyn deur aanlyn-inhoud en dienste te finansier en gepersonaliseerde advertensies te lewer wat baie verbruikers waardeer nie.
Die Privaatheidsverslag meld verder dat enige sentrale register soos by die Moenie Bel lys is nie aanneemlik nie en sal nie as 'n oplossing ondersoek word nie. Die FTC-privaatheidsverslag, self, laat 'n aantal goeie vrae ontstaan:
Hoe moet so 'n meganisme aangebied word aan verbruikers en bekend gemaak?
Hoe kan so 'n meganisme ontwerp word om soos te wees duidelik en bruikbaar moontlik vir verbruikers?
Wat is die potensiële koste en voordele om die meganisme aan te bied? Byvoorbeeld hoeveel verbruikers
sou waarskynlik verkies om te verhoed dat hulle gerigte advertensies ontvang?
Hoeveel verbruikers, op 'n absolute en persentasie basis, gebruik het opt-out gereedskap tans voorsien?
Wat is die waarskynlike impak as 'n groot aantal verbruikers verkies om dit te onttrek?
Hoe sou dit aanlyn-uitgewers en adverteerders beïnvloed, en hoe sou dit wees verbruikers raak?
Moet die begrip a meganisme vir universele keuse uitgebrei word na aanlyn gedragsadvertensies en byvoorbeeld gedragadvertensies vir mobiele toepassings insluit?
As die private sektor nie vrywillig 'n effektiewe eenvormige keuse-meganisme implementeer nie, moet die FTC dit doen beveel wetgewing aan so 'n meganisme benodig?
Dus ... geen rede tot paniek op hierdie stadium nie. Moenie dophou nie is nie 'n seker ding nie. My raaiskoot is dat dit nooit deur die massas aangeneem sal word nie. In plaas daarvan is my voorspelling dat die verslag sal lei tot meer deursigtige privaatheids- en opsporingsinstellings op webwerwe (attn: Facebook). Dit is nie 'n slegte ding nie, ek dink die meeste wettige bemarkers waardeer sterk en duidelike privaatheidsverklarings en -kontroles.
Ek wil persoonlik sien dat blaaiers 'n aantal aanmeld- en boodskapprogramme gebruik wat gebruikers duidelike terugvoer gee wanneer hulle data versamel word, wie dit stoor en hoe dit gebruik word om relevante advertensies of dinamiese inhoud te vertoon. As die bedryf sekere standaarde kan bied, sal dit 'n groot vooruitgang vir beide verbruikers en bemarkers wees. Besoek die webwerf vir meer inligting Moenie dophou nie webwerf vir samewerking.