Een van my gunsteling gedigte (of 'n gedeelte daarvan) kom van die Amerikaans gebore skrywer en digter, T.S. Eliot (1888-1965).
Die spesifieke gedig waarvan ek praat, The Four Quartets, is Eliot se laaste groot werk. Hy het dit geskryf teen die agtergrond van die Tweede Wêreldoorlog. 'n Tyd waarin daar nie net baie vrees en woede was nie, maar ook 'n diep ontnugtering en selfs depressie in die gemoedere van meeste mense.
Eliot gebruik hier 'n sterk beeld, "...neither ascent nor decline. Except for the point, the still point..." Dit herinner natuurlik aan die Boeddhistiese metafoor van 'n draaiende wiel, wat 'n beweginglose as het.
Alhoewel die wiel vinnig draai staan die as stil, baie soos wat aangetref kan word in die oog van 'n storm. Beweginglose stilte, ten spyte van die geweldadige en vernietigende stormwinde.
Hy beleef 'n paradoks. Want alhoewel Eliot 'n beweginglose middelpunt beleef, is daar gelyktydig ook 'n dans in hierdie middelpunt teenwoordig. En hierdie dans, middelpunt of kern, is buite tyd en ruimte.
Dit is nie 'n fisiese plek nie. "Neither flesh nor fleshless; neither from nor towards..." Eliot sê dan ook dat hy nie weet waar hierdie stil punt is nie, al waarvan hy wel seker is, is dat dit is. Hierdie gewaarwording van 'n tydlose, pleklose en beweginglose punt is natuurlik nie uniek aan Eliot nie. Wat hy so mooi poëties omskrywe is die belewenis van vele mistici en spirituele reisigers deur die eeue heen.