Toe die Indiese regering onlangs twee hoëwaardige geldeenheidnotas verban het, het dit tot gevolg gehad allerhande of chaos. Dit het gelei tot groot toue om geld by banke en OTM te ruil. En dit in 'n land waar meer as die helfte van sy burgers het nie 'n bankrekening nie.
Maar soos die stof steeds gaan vestig, blyk dit 'n tasbare langtermyn voordeel van die proses: beweeg Indië na 'n digitale ekonomie waarin elektroniese transaksies 'n belangrike rol in die finansiële stelsel speel. Die haas om dit egter te doen, sal waarskynlik 'n toename in kubermisdaad veroorsaak.
Die Indiese regering se stoot om gewone burgers met plastiek en digitale geld te kry, is duidelik in die bekendstelling van verskeie skemas soos die BHIM app om digitale betalings aan te moedig deur armes, plattelandse en ongeletterdes wat tot dusver nie verteenwoordig is in die land se moderne bankstelsels nie.
Die aanmoediging van kontantlose transaksies het die potensiaal om belastingontduiking, korrupsie en die gebruik van harde kontant in misdaad te bekamp. En in die mate is dit 'n waardige doel om te volg vir enige regering. Maar voldoende maatreëls is nie geneem om te verseker dat die hardverdiende geld van gewone Indiërs veilig is van die kubermisdaad wat onvermydelik sal volg.
Die herhaalde bewering deur Indiese banke en aanlyn portals is dat hulle die nuutste sekuriteitsprotokolle gebruik en daarom is hulle so veilig soos enige ander soortgelyke besigheid in die ontwikkelde wêreld. Alhoewel daar in hierdie argument 'n mate van waarheid is, is dit gevaarlik om dit te aanvaar as bewys van voldoende beskerming vir Indiese verbruikers van digitale bedrog.
Die oorgang na 'n digitale ekonomie sal verskeie nuwe geleenthede skep vir finansiële misdaad teen burgers wat hul eerste ervaring van digitale Indië. Dit sal hulle vatbaar maak vir die verlies van hul kosbare bates aan nuwe soorte misdadigers. Die meeste sal heeltemal onbewus wees van hoe cybermisdaad werk - en dus in geen posisie om dit te beskerm nie.
Navorsing in die veld van IT-sekuriteit toon konsekwent dat die Achilleshiel van stelsels op die verbruiker se einde lê. En dit is 'n gebied waar nie die Indiese regering of die banke of aanlynportale 'n plan van aksie in plek het nie.
Mense is die swakste skakel in IT-sekuriteit. Dekades van navorsing het getoon dat daar 'n omgekeerde verhouding is tussen die poging om 'n IT-sekuriteitsprotokol en die nakoming daarvan deur gewone verbruikers te volg. Met ander woorde, die banke kan hoë-tegnologie sekuriteitsmaatreëls instel, maar as dit te ingewikkeld is om 'n arm boer in landelike Indië te volg, sal ironies genoeg dieselfde maatreëls hom selfs meer kwesbaar maak vir cybermisdaad.
Die punt word die beste geïllustreer deur 'n bekende anekdote wat op die gebied van IT-sekuriteit vertel word. Die sekuriteitspan van 'n sensitiewe korporasie het steeds reëls opgedoen wat die werknemers vereis het om meer en meer ingewikkelde wagwoorde te genereer om by die stelsel aan te meld. Hulle het geglo dat dit die maatskappy feitlik onaantastbaar sou maak vir misdadigers. Al hul moeite het egter niks opgelewer toe die werknemers nie die lang kombinasies van woorde en simbole gehad het nie, maar net begin om hul wagwoorde op stukkies papier te skryf en hulle na hul rekenaarskerms te steek.
Bewuste inspanning benodig
Dit is om hierdie rede dat die afgelope paar dekades a bewuste poging is gemaak om mense op te voed en bruikbare sekuriteitsprotokolle te verskaf by die gebruik van debietkaarte en die internet vir finansiële transaksies.
Sielkundiges, stelselingenieurs, programmatuurontwerpers en finansiële kundiges is almal betrokke by die proses om die vermoë van gewone mense te identifiseer om veiligheidsmaatreëls te volg en ontwerp praktiese oplossings vir hulle. Dit is 'n gebied van sekuriteitsnavorsing wat ook buite die digitale wêreld groei. In domeine soos infrastruktuur sekuriteit, byvoorbeeld, is gevind dat selfs spesialiste soos trein bestuurders versuim om ingewikkelde sekuriteitsprosedures te volg.
Baie van die nuwe digitale kliënte in Indië sal nie tegnies vaardig of goed opgevoed wees nie en kan kwesbaar wees vir cybermisdaad vir redes soos ouderdom, inkomste of sosiale status. Hulle sal 'n unieke stel beperkinge hê wat 'n impak sal hê op hul vermoë om veilige elektroniese transaksies te verrig.
In teenstelling met die nuutste tegniese IT-sekuriteitskennisgewing wat Indiese banke en aanlynportale van die Weste aangepas het, is die metodes vir die ontwerp van bruikbare sekuriteit nie direk oordraagbaar nie. Dit vereis 'n langtermyn poging om verbruikersgedrag te bestudeer en die spesifieke uitdagings van gebruikers in die Indiese konteks.
Vir hulself word gewone mense in Indië ervaar om hul waardevolle items van misdadigers te beskerm. Enige reisiger op die Indiese openbare vervoer sal daarvoor toesien, van die navigeer van gekoopte bagasie in treine en busse om te verhoed dat diewe weghardloop.
Dit is nou die verantwoordelikheid van die Indiese regering, finansiële instellings en sake om te verseker dat die gemeenskaplike burger ewe goed voorbereid is om hul geld te beskerm teen kuberkriminele deur toegang tot bruikbare sekuriteit. Pogings moet dadelik begin, as dit nog nie te laat gelaat is nie.
Kartikeya Tripathi, Onderriggenoot, Veiligheids- en Misdaadwetenskap, UCL
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > geregtigheid > Privaatheid en sekuriteit > Hoe Indië se ry vir 'n kontantlose ekonomie sit miljoene op die risiko van cybermisdaad