Slag van Brittanje - Geskiedenis Tydlyne - 2022
Die Slag om Brittanje het tussen Augustus en September 1940 plaasgevind. Na die sukses van Blitzkrieg, die ontruiming van Dunkirk en die oorgawe van Frankryk, was Brittanje alleen. Die Slag van Brittanje bly een van die bekendste veldslae van die Tweede Wêreldoorlog.
'N Oorspronklike plakkaat van "Never was so much"
Die Duitsers moes die Engelse kanaal beheer om haar inval in Brittanje (wat die Duitsers die kode genoem het) te begin Operasie Seël).
Hulle het hierdie beheer van die kanaal nodig gehad, sodat die Britse vloot nie haar invalse wat op die strande van Kent en Sussex sou land, kon aanval nie.
Om die Kanaal te beheer, het die Duitsers die lugbeheer nodig gehad. Dit het beteken dat hulle vegterkommando moes onderneem, onder leiding van sir Hugh Dowding, van die Royal Air Force.
Die belangrikste vegvliegtuie van die RAF was die Spitfire en die Orkaan.
Die Duitsers het hoofsaaklik op hul Messcherschmitt-vegters staatgemaak en hul Junkers-duikbommenwerpers - die beroemde Stukas.
Aan die begin van die oorlog het Duitsland 4,000 vliegtuie in vergelyking met Brittanje se voorste sterkte van 1,660. Teen die tyd van die val van Frankryk het die Luftwaffe (die Duitse lugmag) 3.000 vliegtuie alleen in Noordwes-Europa gebaseer, waaronder 1400 bomwerpers, 300 duikbomaanvallers, 800 enkelmotorvegvliegtuie en 240 tweelingmotorvegters. Aan die begin van die geveg het die Luftwaffe 2500 vliegtuie wat gediens kon word, en op enige normale dag kon die Luftwaffe meer as 1 600 vliegtuie oplê. Die RAF het op die vooraand van die geveg 1200 vliegtuie gehad, wat 800 Spitfires en Hurricanes insluit - maar slegs 660 hiervan was onderhoubaar. Die tempo van Britse vliegtuigproduksie was goed - die enigste swakheid van die RAF was die feit dat daar nie genoeg opgeleide en ervare vlieëniers was nie. Opgeleide vlieëniers is in die oorlog in Frankryk vermoor en hulle is nie vervang nie.
Brittanje het 'n aantal voordele bo die Luftwaffe gehad. Groot-Brittanje het RADAR gehad wat ons vroegtydig gewaarsku het oor die benadering van die Duitse vliegtuie. Teen die lente van 1940 is een-en-vyftig radarbasisse langs die kus van Suid-Brittanje gebou. Ons het ook die Royal Observer Corps (ROC) gehad wat basiese dinge soos 'n verkyker gebruik het om dieselfde werk te doen. Teen 1940 is meer as 1000 ROC-poste gestig. Britse vegvliegtuie kon meer tyd in die lug oor Kent en Sussex deurbring, omdat ons maklik met brandstof kon land, terwyl die Duitse vegters dit nie kon doen nie. Duitse bomwerpers kon vir langer afstande vlieg as wat hul vegvliegtuie kon dek en daarom kon die bomwerpers nie altyd op vegvliegdekking staatmaak vir beskerming nie. Die Duitse vegters was ook beperk deurdat hulle nie hul gewere kon herlaai as hulle ammunisie opgehad het terwyl hulle oor Kent was nie. Ons vegters kon. Sonder voldoende vegvliegtuig was die Duitse bomwerpers baie oop vir die Britse vegvliegtuie.
Die geveg het op 10 Julie 1940 begin toe die Luftwaffe probeer het om beheer oor die Straat van Dover te verkry. Die doel van die Luftwaffe was om die RAF te versoek vir 'n volskaalse stryd. Aan die einde van Julie het die RAF 150 vliegtuie verloor terwyl die Luftwaffe 268 verloor het. In Augustus het die Luftwaffe die vliegvelde, operasiesale en radarstasies van Fighter Command begin aanval - met die idee dat die RAF op die grond vernietig kon word dat die Luftwaffe hulle nie in die lug hoef te veg nie. Sonder radar sou die RAF ernstig belemmer word in terme van vroeë waarskuwing en die vernietiging van operasielokale sou die kommunikasie tussen vegterbasis en dié in die hartjie van die geveg wat die beweging van vegvliegtuie beheer, afgesny het. Vernietigde aanloopbane belemmer die kanse dat 'n vegvliegtuig opstyg.
Slegte weer het die Luftwaffe in Augustus uit daaglikse aanvalle verhinder, maar die 15de Augustus word gesien as 'n belangrike datum, aangesien byna al die duikbomaanvallers van die Stuka teen hierdie datum vernietig is, omdat dit die Britse vegvliegtuie maklik voorgekom het. Daarom was spitspuntbomaanval op radarstasies allesbehalwe onmoontlik.
Van 23 Augustus tot 6 September het die Luftwaffe die nag aanval met die aanval op die stede. Die RAF is ook swaar getref en 6 uit die 7 belangrikste vegtersbase in die suidoostelike Engeland is buite aksie gebring. Biggen Hill is verwoes. Vir al hierdie oënskynlike sukses het die Luftwaffe egter meer vliegtuie verloor as wat die RAF was - 1000 Duitse verliese tot 550 RAF.
Die Britte het 'n groot geleentheid gehelp. Die hoof van die Luftwaffe - Herman Goering - het beveel dat die aanval op radarbasisse beëindig moes word omdat hy glo dat hulle te onbelangrik was om saak te maak. Albert Speer - 'n toonaangewende Nazi gedurende die oorlog - beweer in sy boek "Binne die derde Ryk"Dat 'n aantal belangrike besluite geneem is op grond van die onkunde van Goering. Aangesien Goering nie die belangrikheid van iets verstaan ​​nie, is dit van die hand gewys as onnodig vir sukses. As gevolg hiervan het die radarstasie op Ventnor op die eiland Wight regdeur die geveg gefunksioneer en het Fighter Command belangrike inligting oor Duitse teikens gegee.
Die verandering aan die bombardering van die stede het Fighter Command ook tyd gegee om te herstel van sy verliese en vir vlieëniers om te herstel van die vele ure per dag wat hulle bedryf het, wat baie mense tot op die punt van uitputting gebring het.
Op 15 September kom die laaste groot betrokkenheid van die geveg. Op daardie dag het die Luftwaffe 60 vliegtuie verloor, terwyl die RAF 28 verloor het. Op 17 September het Hitler die inval van Brittanje onbepaald uitgestel, hoewel die nagaanval - die Blitz - voortduur. Londen, Plymouth en Coventry is almal erg getref deur hierdie klopjagte.
Onlangse navorsing dui daarop dat Hitler se hart nie in 'n aanval op Brittanje was nie, maar dat hy sy land se krag wou konsentreer op 'n aanval op die kommunistiese Rusland. Niemand in Brittanje in die herfs van 1940 sou hiervan geweet het nie, en al die aanduidings vanaf April 1940 was dat Hitler van plan was om Brittanje binne te val, veral ná sy beroemdheid teen die Duitse volk - "hy kom, hy kom! "
In die voortsetting van die propaganda-oorlog het die Britse regering beweer dat die RAF 2,698 Duitse vliegtuie doodgeskiet het. Die werklike syfer was 1,100. Die RAF het verloor 650 vliegtuie - nie die 3 058 vliegtuie wat die Luftwaffe beweer dat hy neergeskiet het nie - meer as die hele RAF!
Waarom is die Duitsers verslaan?
1. Die Duitsers het te ver van hul basis af weggeveg, sodat brandstofaanvulling en herlewing onmoontlik was. Die Duitse vegters het 'n baie beperkte tyd gehad wat hulle oor Brittanje kon spandeer voordat hul brandstof te laag geword het.
2. Britse vegters kon land, brandstof en herbewapen en baie vinnig weer in die lug wees.
3. Die verandering van teikens was van deurslaggewende belang. Daar word nou geglo dat vegter-kommando miskien slegs 24 uur van die nederlaag was toe die aanval op die stede plaasgevind het. Die asemhalingsruimte wat Fighter Command gegee het, was deurslaggewend.
4. Die Orkaan en Spitfire (hierbo) was uitsonderlike vliegtuie - wat die Luftwaffe se mag kon aangryp.
Na afloop van die geveg het Winston Churchill gesê: 'Nog nooit op soveel gebiede as gevolg van menslike konflik deur soveel tot so min mense verskuldig nie.'
Die slag van Brittanje het tussen Augustus en September 1940 plaasgevind. Na die sukses van Blitzkrieg, die ontruiming van Dunkirk en die oorgawe van Frankryk, ...
Tydlyn van die Slag van Brittanje
1940 1 Augustus het Hitler die Slag van Brittanje veroordeel met die opdrag "Die Duitse lugmag is om die Britse lugmag te oorkom met ...
1940 1 Augustus verklaar Hitler die Slag van Brittanje met die opdrag "Die Duitse lugmag is om die Britse lugmag met alle ...