Nuuskommentaar: SA skandes voor begroting’n Minister van finansies het ’n skandaal van nasionale belang so kort voor die nasionale begroting omtrent net so nodig soos ’n terminaal gevaarlike operasie. Op die oog af het twee so half buite die hoofstroommedia se aandag plaasgevind, en is deur MyBroadband aan die kaak gestel. Gwede Mantashe, minister van energie, het eerstens die bal heeltemal mis geslaan toe hy te kenne gegee het dat private kragvoorsieners wat Eskom uit sy leweringspenarie sou kom help, gewoon nie bestaan nie. Hy beskryf dit as ’n “red herring”. Tweedens, dat daar Suid-Afrikaners is wat in Australië om vlugtelingstatus aansoek gedoen het, en aan wie die aansoeke toegestaan is. Dit staan in skrille kontras met ’n vorige keer toe die aansoek van ’n Suid-Afrikaner in die buiteland groot nuusdekking gekry het, en die regering boos ontken het dat die misdaadvlakke in die land die toestaan van vlugtelingstatus regverdig. Die oorspronklike polemiek het ontstaan toe die Suid-Afrikaner, Brandon Huntley, Kanada in 2004 met ’n tydelike werkpermit binnegegaan het, en in 2008 om vlugtelingstatus aansoek gedoen het wat toegestaan is. Huntley het die fisieke letsels gedra van misdaad. Die Kanadese regering wat erg witvoetjie by die ANC gesoek het, is in die proses in ’n verleentheid gestel en het appèl aangeteken. Huntley het op sy beurt ook appèl aangeteken nadat die regering se appèl geslaag het, en is effektief uitgeskop. Op 5 September 2009 het die Sunday Star egter berig dat daar nie minder nie as 600 Suid-Afrikaners as vlugtelinge oorsee woon. Dr. Dan Roodt het dit soos volg op Praag se webwerf opgesom: “Daar is nog 32 ander gevalle van Suid-Afrikaners wat as vlugtelinge in Kanada leef. “Terwyl die Suid-Afrikaanse owerhede skarrel om die internasionale verleentheid van Huntley se asiel te probeer verberg, het dit voorts aan die lig gekom dat daar altesaam 600 Suid-Afrikaners is wat as vlugtelinge oor die hele wêreld leef. “In Duitsland is daar 170, in die VSA 111, 46 in Ierland, 33 in Kanada, 18 in Frankryk en 15 in Australië.” My Broadband onthul egter nou, via The Australian, dat al hoe meer Suid-Afrikaners met die beskermings- en humanitêre visums aansoek doen om in dié land te woon. Die gemiddeld van 2008 tot 2017 was 35 per jaar. Sedert die minister van binnelandse sake, Peter Dutton, egter in 2018 gesê het wit boere uit Suid-Afrika se aansoeke behoort weens humanitêre redes in ’n snelbaan beoordeel te word omdat hulle in Suid-Afrika “horrific circumstances” moet trotseer “following reports that they are murder targets, and amid concerns of land grabs following a recent proposal for land expropriation without compensation”. Voorts behoort min. Mantashe nou met baie eier in die gesig te sit nadat My Broadband ’n uitgebreide artikel geplaas het onder die opskrif: “Here it is – The available renewable energy which Minister Gwede Mantashe said does not exist”. Mantashe, ’n kommunis, is al dikwels daarvan beskuldig dat hy die ontwikkeling van skoon, hernubare energie deur privaat inisiatiewe probeer smoor om Eskom se monopolie te versterk, en om die uitleg op kernkragprojekte te verwerklik. Nadat pres. Cyril Ramaphosa in die staatsrede gesê het hierdie privaat projekte sal voortaan ondersteun word, het Mantashe opnuut aangedui dat sulke potensiële leweransiers doodgewoon nie bestaan nie. My Broadband haal ook die energiekenner Chris Yelland aan wat sê dat daar reeds 2 000 MW van hierdie niebestaande kragvoorsieners aan die Eskom-netwerk gelewer word, en dat dit baie vinnig dramaties uitgebrei kan word. Mantashe se aanspraak dat “nog niemand” sy departement met ’n aanbod om lewering genader het nie, word ook as “wild met die waarheid omgaan” onthul. Die South African Wind Energy Association (SAWEA) het in Desember aangebied om dadelik 500 MW aan die nasionale netwerk te lewer. Tans is wetgewing, en meer bepaald die regulasies vir die maksimum uitvoerkapasiteit (MEC) beperkend oor die hoeveelheid krag wat windplase mag lewer. Nersa pas dit ook beperkend toe. Die Afrikaanse media het ook reeds volledig berig oor die potensiaal en die begerigheid van boere om baie gou die leemte wat Eskom se kapasiteit laat, te vul. Trouens, uit politieke kringe is verweer dat hierdie krag wat Eskom moet inkoop, duurder is as Eskom se verkoopprys en dus teen ’n verlies verkoop moet word. Die ander kant van die munt is dat skoon energie jaarliks relatief goedkoper gelewer kan word. Die voorbeelde wat hierbo genoem word, is maar net enkele van die skandale wat die land nou skynbaar onstuitbaar tref. Die vernaamste ander voorbeeld is die regering se voortgesette pogings om grondgryp sonder vergoeding meer aanvaarbaar te probeer maak deur dit “land reform” te noem. Om die land se ekonomie so blatant te probeer verongeluk, klink mos meer na hoogverraad, die woord wat Ramaphosa nou self ingespan het oor die apartheidsontkenningsekskursie waarop die land so pas was.