Die boks, simboliese anker van die notaboek van 'n terugkeer na die geboorteland Aimé Césaire - Interessant
Die boks, simboliese anker van die notaboek van 'n terugkeer na die geboorteland Aimé Césaire
Tuis ›Studies› Die kassie, simboliese anker van die Notebook vir die terugkeer na die geboorteland Aimé Césaire
Hierdie klein, benarde konstruksie aan die oseaan is tipies van die habitat "50 geometriese trappies". Hierdie sone is 'n strook kus, volgens 'n ou maatstaf wat in die 17de eeu deur Colbert (altesaam 81,2 meter) geskep is: dit is 'n verbode militêre sone, in 'n tyd van gereelde konflikte in die Wes-Indiese Eilande tussen Europese koloniseerders en in 'n tyd van pogings om van slawe te vlug na wat hulle die "Ander rand" noem: ideaal verlore Afrika. Hierdie strook kuslyn is voor die Franse rewolusie die '50 Pas du Roi' genoem.
Tog is daar daar wat eeue lank 'n baie lewendige kultuur van weerstand en huwelik gedy het, kenmerkend van slawe wat hulself en hul nageslag wil emansipeer: informele ekonomie, hurke wat geleidelik gebou word met enige gered materiaal, toeëiening "" wilde 'land, ens. Daar het allerlei parallelle netwerke vir solidariteit en onderlinge hulp ontwikkel; die Creoolse taal is daar besonder kreatief. Die begin van Notaboek van terugkeer na die geboorteland deur Aimé Césaire, een van die grondliggende tekste van die Mouvement de la Négritude, word diep gekenmerk deur hierdie gees van die '50 trappies': ruimte van huwelik, ruimte van die herinnering aan die slaaf wat nooit sy droom van vertrek prysgee nie, vry , en installeer sy rituele met krag.
Die tweekamerhut word skuins afgeneem, asof dit in sy geheime vasgevang is; sy openinge draai hul rug op die heersende wind, die handelswind wat voortdurend van die Atlantiese Oseaan waai. Ons het eers die agterste gedeelte met 'n blikdak gebou, en sonder enige reaksie van die plaaslike owerhede het ons die bykomende kamer bygevoeg, nog steeds onseker, met 'n strooidak en herwonne planke om op te rig afskortings as mure. Miskien word daar vistoerusting geberg. Die see is baie naby, agter die palmbome; regs onder, 'n ander blokkie. Net so onder aan die linkerkant. Alles onseker.
Gewoonlik gaan die man voor dagbreek uit om in sy "kano" te hengel: tot onlangs was dit hy wat dit uit 'n boomstam gesny het; hy het dit as naam 'n kort spreekwoord of aforisme in die Creools gegee. Toe hy aan die einde van die oggend terugkom, verkoop sy vrou die gevangde vis wat sy met 'n groot "snijglas" op 'n klein werkbank aan die rand van die pad sny, of die paadjie wat naby die huis gaan, aan die grens, aan die landkant. , "50 tree": so leef 'n hele gesin. Met verloop van jare word die boks stewiger, word dit groter, steek dit nie meer weg nie. Maar dit bly onseker, onderhewig aan die siklone wat dit kan vernietig, want uiteindelik is alle lewe benoud op hierdie vulkaniese eilande waarvan die eerste inwoners, Amerikaners, deur die Europeërs uitgeroei is; en die oorgrote meerderheid van sy nuwe inwoners was toe die skare slawe wat deur al die strenghede van die slawehandel en driehoekige handel gedeporteer is.
Notaboek van terugkeer na die geboorteland, die lang meesterlike gedig van Aimé Césaire, van Martinique, 'n belangrike teks in Négritude en die trots van alle skrywers en lesers van die Francophonie, wat vir die eerste keer in 1939 gepubliseer is, roep die ontroosbare rou van verlore Afrika, die etiek van '50 tree' en die utopie van terugkeer, in die ontwikkeling van taal en mens. Die baie beskeie hut van die 1935-foto, aan die rand van die oseaan, geskud deur die handelswind wat voortdurend waai uit die Ooste, waar Afrika geleë is, neurie pynlik met die dringendheid om die waardigheid van alles te verkondig man, slaaf, afstammeling van slaaf, Swart. Nog 'n gedeelte uit Stuur notaboek terug getuig van hierdie dringendheid.
Die fotografie gee 'n goeie weergawe van die konstruksietegniek met sy verskillende materiale en die evolusie deur die jare. Die klein 'veranda', om die Wes-Indiese uitdrukking te gebruik, is die teken van 'n tevredenheid wat uiteindelik verkry is, van 'n trots en selfs 'n bietjie bespotting van die groot 'wonings' van die 'bekés', voormalige eienaars van die groot plantasies waar hulle gewerk het. deur tien die slawe.
As die lig wat die fotograaf gekies het, subtiel is, as die korrel van die beeld baie fyn is, as die geheel nie sonder geheime nostalgie is nie, merk ons ​​veral die afwesigheid van menslike teenwoordigheid op. Want in die '50 tree' wil ons nie graag persoonlik vasvang nie, al is dit deur 'n pragtige foto.
Aimé CESAIRE "Notebook of a return to the native land" in Testamente, Nr. 20, Augustus 1939; Parys, Dakar, Ed. Présence africaine, 1993.
1. Aimé Césaire, Notaboek van 'n terugkeer na die geboorteland, uittreksel: 'Om te vertrek. My hart het geswel van nadruklike oorvloed. Vertrek ... Ek sou glad en jonk in hierdie land van my aankom en ek sou sê vir hierdie land wie se slik in die samestelling van my vlees kom: "Ek het lank gedwaal en ek keer terug na die verlate afskuwelikheid van u wonde" ".
Aimé CESAIRE, "Notebook of a return to the native country", in Volontés, nr. 20, Augustus 1939; Parys, Dakar, Ed. Présence africaine, 1993.
2. Aimé Césaire, Cahier d'un retour au pays natal, uittreksel: "En ons staan ​​nou, my land en ek, hare in die wind, my klein handjie nou in sy enorme vuis en die krag is nie van krag nie. ons, maar bo ons, in 'n stem wat die nag verdraai en die gehoor soos die indringing van 'n apokaliptiese perdeby. "
Yves BERGERET, "The box, symbolic anker of the Notebook of a return to the native land of Aimé Césaire"
Copyright © salvadoryoscar.com | Die boks, simboliese anker van die notaboek van 'n terugkeer na die geboorteland Aimé Césaire...