Die slotgedeelte van "Memorandum 3", die liriese prosagedig oor die wandelaar (Baudelaire/ Benjamin se "flâneur") in die stad se strate, is 'n soort transliterasie in woorde, van die oorgang na C majeur aan die slot van die Bach-komposisie. Wiid versoen hom met die komende oorgang oor die grens na sy onafwendbare dood, in 'n laaste liriese lofsang op die lewe. Verhul as prosa, is daar duidelike ritmiese verse ingebed aan die begin en slot van dié eindvooruitsig - hier in versvorm weergegee om die ritme daarvan te beklemtoon:
Benjamin het in 1932 Siëna besoek, die mosaïekvloer van die katedraal gesien met die tien sibilles uit alle wêrelddele, asook 'n swart sibille uit Libië. Hy was so getref deur die sibilles dat hy poskaart-afdrukke gekoop en bewaar het (ná sy dood in sy biblioteek gevind). Hy noem 'n frase van die sibille in Vergilius se Aeneïd ("Facilis descensus Averno; pauci revertunt", of in Afrikaans, "maklik is die afdaal in die onderwêreld, maar moeilik die opstyg na die boonste lug", wat verwys na die suksesvolle vind van 'n profetiese stem). Dit gebeur in sy eerste ontwerp (1935, Benjamin 1983:54) vir Das Passagen-Werk, "Paris, die Hauptstadt des XIX.Jahrhunderts", en dien as 'n motto by "Baudelaire en die strate van Parys", met toespeling op die ondergrondse katakombes en riole as die ryk van die dode (oftewel Averno, die groot meer wat toegang verleen tot Hades).
Al is Memorandum 'n veel korter teks, gebruik dit as herkenbare grondpatroon ook die montage aanhalings-tegniek soos Benjamin. Wiid bring (soos Benjamin) ook baie tyd met navorsing in die biblioteek deur, ná sy ontslag uit die hospitaal (soos Benjamin weer ná sy terugkeer uit die kamp). Dit gee sin aan sy lewe, soos wat Benjamin se hele lewe gewentel het om sy navorsing in die biblioteek. Selfs na gedwonge opsluiting en met lewensgevaar wat dreig, het Benjamin sy biblioteekkaartjie gaan vernuwe. Albei skrywers, die fiktiewe en die Duitse, se keuse val op as vreemd. Dit beklemtoon egter hul keuse vir 'n lewe in die gees, met boeke, as hul hoogste goed. Ter sake is seker Benjamin se opmerking: "The poet has made his dwelling (...) in the abyss" (1999:352).
Vir dié montage-van-aanhalings tegniek in Memorandum suggereer Wiid mosaïekwerk as 'n metafoor. Dit gebeur deur 'n gedetailleerde beskrywing van die Keulse domkerk se mosaïekvloer (die leidraad na dié interpretasie is die woord "opifex" of kunstenaar). Soos wat die teks haas onoorsigtelik is, vanuit watter hoek 'n mens dit ook beskou, so het die katedraal se vloer ook "geen gesigspunt (...) van waar die hele vloerontwerp oorskou kon word nie (...) elke besoeker was 'n uitvoerder van die werk" (2006:98; my beklemtoning). Vervang "besoeker" met "leser", en "vloerontwerp" met "struktuur van die teks", en die lig begin daag. Elke verwerkte aanhaling is soos 'n "tessera" of mosaïeksteentjie in die groter ontwerp van die teks. Die teks self is soos 'n "Keulse domkerk". Dit het 'n sakrale aura en funksie as oorgangsritueel vir 'n goeie dood. Die narratief daarin kan gelees word soos die "vloermosaïek" (met telkens 'n ander aspek in die fokus). Die outeur word duidelik geïdentifiseer as "opifex" (2006:99) of maker van die werk, en ook "haruspex" of siener, waarmee dié woord skakel via rym en die Latynse oorsprong (2006:117 & 136).
Benjamin se idee van 'n montage-tegniek met 'n mosaïek van aanhaling-fragmente as onderdele van 'n groter geheel, het onderliggend daaraan 'n sterrebeeld- of netwerk-model, eerder as een van lineêre vloei: