NSA 'gaan diep' in telekommunikasie-infrastruktuur - EU Reporter
Volgens nuwe ondersoeke strek die spioenasie-instrumente van die Nasionale Veiligheidsagentskap tot diep in die Amerikaanse Amerikaanse telekommunikasie-infrastruktuur, wat die agentskap 'n toesigstruktuur gee wat volgens die huidige en voormalige Amerikaanse amptenare en ander mense die meeste internetverkeer in die land kan dek. vertroud is met die stelsel.
Alhoewel die stelsel gefokus is op die versameling van buitelandse kommunikasie, bevat dit die inhoud van Amerikaners se e-pos en ander elektroniese kommunikasie, sowel as 'metadata', wat inligting soos die 'na' of 'vanaf' e-poslyne of die IP-adresse insluit. mense gebruik.
Op sleutelpunte langs die Amerikaanse internetinfrastruktuur het die NSA gewerk met telekommunikasieverskaffers om toerusting te installeer wat afskrifte, skanderings en filters groot bedrae van die verkeer wat deurloop.
Hierdie stelsel het sy ontstaan ​​voor die aanvalle van 11 September 2001, en het uitgebrei sedertdien.
Vorige verslae het aangedui dat die NSA se toesig oor telekommunikasielyne in die VS op internasionale poortjies en landingspunte fokus. Ander verslae het aangedui dat toesig oor die Amerikaanse telekommunikasienetwerk gebruik is om slegs metadata te versamel onder 'n program wat volgens die NSA in 2011 geëindig het.
Die Tydskrif verslagdoening toon dat die NSA, in samewerking met telekommunikasie-maatskappye, het 'n stelsel wat diep kan bereik in die VSA Internet ruggraat en dek 75% van die verkeer in die land, insluitend nie net metadata maar die inhoud van online kommunikasie gebou. Die verslag verduidelik ook hoe die NSA staatmaak op waarskynlikhede, algoritmes en filter tegnieke te sif deur die data en inligting te vind wat verband hou met die buitelandse intelligensie ondersoek.
Wat is hierdie stelsel van toesig?
NSA het saam met Telecom maatskappye om 'n toesig stelsel wat min of meer 75% van die Amerikaanse telekommunikasie dek ontwikkel. Gewapen met 'n hofbevel, kan NSA dat stelsel om die inligting wat dit vra verskaf beveel.
Die telekommunikasie het 'n stelsel wat ontwerp is om ten minste aanvanklike filtering te doen en strome verkeer wat die meeste reageer op die versoek van NSA na NSA-masjiene te stuur, wat die stroom verkeer dan vir "keurders" filter, byvoorbeeld 'n stel IP-adresse - en sif die gegewens wat ooreenstem.
NSA kan nie die gefilterde korporatiewe stelsel van die telekommunikasieonderneming of iemand anders raak nie. Maar oor die algemeen kan dit die stelsel kry wat dit nodig het.
Die presiese tegnologie wat gebruik word, hang af van die telekommunikasie draer betrokke is, wanneer die toerusting is geïnstalleer en ander faktore.
Oor die algemeen kopieer die stelsel verkeer wat deur die Amerikaanse internetstelsel vloei en voer dit dan deur 'n reeks filters. Hierdie filters is ontwerp om kommunikasie uit te sif wat ten minste een persoon buite die VSA betrek en wat buitelandse intelligensie kan hê. Die inligting wat deur die filters gaan, gaan na die NSA; die inligting wat nie aan die NSA se kriteria voldoen nie, word weggegooi.
Meer spesifiek, daar is twee algemene metodes wat gebruik word, volgens mense wat vertroud is met die stelsel.
In die een word 'n optiese vesellyn by 'n aansluiting gesplitst, en verkeer word gekopieër na 'n verwerkingstelsel wat met die NSA se stelsels in wisselwerking is, wat deur inligting gebaseer op NSA-parameters gesif word.
In 'n ander program, programmeer hul routers die aanvanklike filter op grond van metadata uit die internetpakkette en stuur gekopieerde data saam. Hierdie datavloei gaan na 'n verwerkingstelsel wat NSA-parameters gebruik om die data verder te beperk.
Watter soort inligting hou die stelsel of gooi dit weg?
Aanvanklike filters kan kyk na dinge soos die tipe kommunikasie wat gestuur word. Video's wat van YouTube af afgelaai is, kan byvoorbeeld nie baie belangstel nie, sodat hulle uitgefiltreer kan word.
Die filters word ook gekyk na IP-adresse in 'n poging om die geografiese gebied wat betrokke is by die oordrag te bepaal. Dit word gedoen om te fokus op buitelandse kommunikasie.
Die NSA besluit uiteindelik watter inligting moet bewaar word op grond van wat hy 'sterk keurders' noem, soos spesifieke e-posadresse of reekse internetadresse wat aan organisasies behoort. Maar dit kry 'n breër stroom internetverkeer waaruit dit data kies wat ooreenstem met keurders.
Beteken dit NSA ontleders lees al jou e-pos en kyk jy op die web?
Nee. Dit sal 'n geweldige aantal mense en tyd benodig. Die regering mag egter in sommige gevalle Amerikaners se inligting wat deur hierdie stelsel versamel word, deursoek.
Hoeveel internetverkeer kry die NSA?
Die NSA-telekommunikasie-toesigstelsel dek ongeveer 75% van Amerikaanse kommunikasie, maar die bedrag wat eintlik deur die NSA gestoor word, is 'n klein deel daarvan, sê huidige en voormalige staatsamptenare.
Waarom het die NSA het hierdie stelsel?
Die NSA gebruik hierdie stelsel om buitelandse intelligensie-ondersoeke na te streef.
Sulke ondersoeke sluit in dié wat daarop gemik is om aanvalle deur internasionale terroriste groepe voorkom. Omdat die mense wat betrokke is by hierdie groepe kan wees in die VSA, ondersoekbeamptes wil om te kyk na kommunikasie wat mense in Amerika, veral diegene wat met mense buite die VSA te kommunikeer betrek.
Verder is 'n aansienlike bedrag van die internasionale verkeer vloei deur die VSA of die internet dienste, en nasionale veiligheid ondersoekbeamptes wil in staat wees om daardie inligting te monitor.
Waarom kan hulle nie net op die internasionale ondersese kabels fokus nie?
Die NSA het begin met die fokus op kabels wat internasionale verkeer na en van die VSA onder die see vervoer. Maar nou dek die agentskap 'n stelsel wat ook die meeste binnelandse verkeer hanteer.
As u slegs op kabellandingspunte afluister, bied dit logistieke probleme, sê Jennifer Rexford, 'n professor in rekenaarwetenskap aan die Princeton Universiteit wat internetroetering bestudeer. Eerstens hanteer die kabels 'n groot hoeveelheid verkeer teen baie hoë snelhede, wat beteken dat dit waarskynlik is dat 'n kraan daar van die data-pakkies waaruit internetkommunikasie bestaan, val of verloor. Tweedens is internetroetering ingewikkeld: nie alle dele van 'n internetkommunikasie sal oor dieselfde pad vloei nie, wat beteken dat dit moeilik kan wees om alles weer bymekaar te maak as krane net op die lyne is.
Die vermoë om toegang te verkry tot die binnelandse kommunikasienetwerke beteken die stelsel ontslag en is beter in staat om die inligting wat die NSA moet lewer.
Daarbenewens het baie mense in die buiteland gebruik Internet dienste in die VSA, en die NSA wil in staat wees om toegang te verkry dat die verkeer. Byvoorbeeld, kan 'n persoon in die buiteland aan te meld by 'n VSA-gebaseerde aanlyn e-pos diens en stuur 'n e-pos aan die rekening van 'n ander persoon wat 'n ander e-pos gebruik. Hierdie e-pos sal eintlik reis van een bediener in die VSA na 'n ander bediener in die VSA, selfs al is die mense te kommunikeer was buite.
Hierdie stelsel word tans hoofsaaklik uitgevoer onder 'n wet wat in 2008 aangeneem is tot wysiging van die Wet op die Waarneming van Buitelandse Intelligensie. Soms word hierdie deel van die wet 'Artikel 702' genoem.
Artikel 702 stel die NSA en FBI in staat om toesig te rig op mense wat "redelik geglo word" buite die Amerikaanse reëls, wat bepaal hoe die NSA inligting ingevolge hierdie wet versamel, goedgekeur word deur die geheime buitelandse intelligensie-toesighof, of FISC, maar daarna word elkeen goedgekeur. die geval van toesig is nie nodig deur die regter nie.
Die NSA en FBI moet aan die hof die stappe uiteensit wat hulle neem om te help om te verseker dat die kommunikasie wat hulle versamel, "redelikerwys" 'n vreemde element het, asook die maatreëls wat gebruik word om Amerikaners se kommunikasie te minimaliseer wat per ongeluk versamel word.
Daar is ook 'n paar ander wetlike owerhede met betrekking tot hierdie versameling:
Voordat die 2008-wet aanvaar is, is die stelsel toegelaat ingevolge 'n kortstondige stopgap-wet wat grotendeels dieselfde toegelaat het. Voor die stopmaatreël was die stelsel deel van president George W. Bush se regverdige toesigprogram.
Daarbenewens het dieselfde infrastruktuur tot einde 2011 'n effens ander program moontlik gemaak wat metadata van plaaslike Amerikaanse kommunikasie in groot hoeveelhede versamel het. Die program was moontlik onder 'n deel van die Foreign Intelligence Surveillance Act, wat instrumente genaamd 'penregisters' toegelaat het, wat gebruik word om metadata te versamel. Amerikaanse amptenare sê dat die spesifieke program gedeeltelik gekanselleer is omdat dit nie waardevolle inligting lewer nie.
Sommige dele van die stelsel is ook onder buitelandse spioenasie owerhede. Die intelligensie gemeenskap is al lank in staat om aansoek te doen vir lasbriewe titel 1 van Buitelandse intelligensie Surveillance Wet. Diegene lasbriewe is grootliks soos lasbriewe wat in wetstoepassing, behalwe dat hulle is goedgekeur deur die Fisc as gevolg van hul geheime aard. In sommige gevalle, kan krane op Internet netwerke gebruik word om hierdie lasbriewe te vervul.
Watter beperkinge is daar op hierdie program?
Die NSA moet prosedures volg wat deur die geheime FISA-hof goedgekeur is om sy teikens te beperk en om inligting wat oor Amerikaners versamel is, te "minimaliseer" of weg te gooi. Dokumente wat deur die voormalige NSA-kontrakteur Edward Snowden gelek is, het die prosedures uiteengesit soos dit in 2009 was.
Een paragraaf in hierdie dokumente is veral relevant vir binnelandse internetversameling. In die paragraaf, gemerk Top Secret, sê die regering dat hy '' 'n internetprotokolfilter '' sal gebruik, of dat dit die internetskakels wat in 'n vreemde land eindig, sal rig. Dit dui aan dat die reëls die regering toelaat om óf te vertrou op die feit dat die kabel na 'n vreemde land loop, óf op sy IP-filters te vertrou, ten einde redelike versekering te gee dat die kommunikasie 'n vreemdeling betrek.
Die NSA stel ook teikens op die hand van meer tradisionele metodes, soos data wat dit reeds het - en inligting van ander agentskappe soos menslike intelligensie of kontakte met buitelandse wetstoepassers - om te besluit of hulle "redelikerwys" buite die VSA is.
Daarbenewens mense vertroud is met die regsproses sê prokureurs by die telekommunikasie verskaffers kan as 'n tjek op die stelsel te dien.
Na inligting ingesamel, die NSA het reëls om inligting oor mense in die VSA te verminder
Daar is egter 'n paar uitsonderings op hierdie minimeringsreëls. Die NSA word toegelaat om Amerikaners se inligting te bewaar en dit aan die FBI oor te gee as dit 'redelik geglo word dat dit belangrike inligting oor buitelandse intelligensie bevat', '' 'n bewys van 'n misdaad 'of inligting oor die kwesbaarheid van kommunikasiebeveiliging. Volgens die dokumente kan Amerikaners se kommunikasie ook bewaar as dit geënkripteer is.
Hoe werk hierdie stelsel inpas by Prism?
Die Prism-program versamel gestoorde internetkommunikasie op grond van eise wat aan Internetmaatskappye soos Google Inc. onder Artikel 702 gestel word. Verskeie maatskappye het gesê dat die versoeke onder hierdie program nie grootmaatversameling tot gevolg het nie, wat beteken dat dit smaller is as die filterstelsel op die binnelandse internet-ruggraat.
Die NSA kan hierdie Prism-versoeke gebruik om te streef na kommunikasie wat geënkripteer was wanneer hulle oor die internet-ruggraat gereis het, om te fokus op gestoor data wat die filterstelsels vroeër weggegooi het, en om data wat onder andere makliker is om te hanteer, te kry.
Watter privaatheidskwessies verhoog hierdie stelsel?
Een daarvan behels die afhanklikheid van algoritmiese filter om huishoudelike kommunikasie uit te sif. Sulke algoritmes kan ingewikkeld wees, en rekenaar-IP-adresse bied nie altyd 'n goeie maatstaf van waar die persoon geografies is nie.
Klein veranderings in die algoritmes kan lei tot die versameling van Amerikaners se data, wat dan deur die NSA gestoor kan word, sê voormalige Amerikaanse amptenare, en huidige amptenare meen dat dit suiwer binnelandse kommunikasie in sy stelsels gestoor het.
Dokumente geopenbaar deur mnr Snowden en het onlangs bekend gemaak dui daarop dat die NSA foute as gevolg van tegniese fout gemaak het. Sommige mense vertroud is met die stelsels sê hulle is bekommerd dat die groot hoeveelheid van die Amerikaanse inligting toeganklik is deur hierdie filter stelsels, gekombineer met die ingewikkelde aard van die filters, beteken dit maklik om vee in die binnelandse kommunikasie kan wees.
In 2011 het die FISA-hof 'n deel van die binnelandse NSA-telekommunikasieverkeerstelsel gekry, het amptenare gesê. Hulle sê die NSA stel die filters op die programme onvanpas in 2008, en die probleem is deur die NSA in 2011 ontdek en aangemeld.
"NSA se buitelandse intelligensie-insamelingsaktiwiteite word deurlopend geoudit en intern en ekstern onder toesig gehou," sê Vanee Vines, woordvoerder van die NSA. "As ons 'n fout maak met die uitvoering van ons buitelandse intelligensie-missie, rapporteer ons die saak intern en aan federale opsieners en kom aggressief aan die bodem daarvan."
'N Ander moontlike kommer is die vermoë van opsieners, insluitend die geheime FISA-hof, om sulke tegniese stelsels voldoende te polisieer. Die hof is in die 1970's in die lewe geroep om toesig te hou oor lasbriewe ten opsigte van teikens in nasionale veiligheidsondersoeke, nie om 'tegniese invorderingsprosedures goed te keur nie', het een voormalige regeringsamptenaar gesê wat vertroud is met die regsproses.
President Obama en ander ondersteuners van die programme het gesê dat die NSA-programme noukeurig onder toesig van al drie die takke van die regering staan. "Ons het kongres- en geregtelike toesig," het mnr. Obama gesê. "En as mense nie net die uitvoerende gesag kan vertrou nie, maar ook nie die Kongres vertrou nie en nie federale regters vertrou om seker te maak dat ons die Grondwet nakom nie, die regte proses en die oppergesag van die reg is, dan is ons gaan hier probleme hê. '
'N Persoon wat vertroud is met die regsproses, het aan die Journal gesê dat die stelsel deels op die telekommunikasiemaatskappye staatmaak om terug te keer teen wat hulle as problematiese toesig beskou. Hierdie persoon het gesê dat die toepaslike reëls nie altyd duidelik is nie, vanweë die ingewikkeldheid van internetroetering en toesig.
'N Amerikaanse amptenaar het gesê prokureurs by hierdie maatskappye dien as 'n onafhanklike ondersoek na wat die NSA ontvang.
Ten slotte beteken die uitsonderings op minimumbepalings dat inligting wat ingesamel word op Amerikaners gebruik kan word in gewone kriminele ondersoeke, volgens reëls wat deur die FISA hof goedgekeur is. NSA-amptenare het gesê hulle is versigtig om die inligting volgens die reëls te gebruik.
Verwante onderwerpe:Buitelandse intelligensie Surveillance WetJennifer RexfordNational Security AgencyNSA