Alexander Kozakov - Inligting
Alexander Kozakov is gebore in Cherson, Rusland, op 15 Januarie 1889. Kozakov het op 'n militêre skool opgegaan in die Russiese leër in 1908. Nadat hy in die Russiese kavalerie gedien het, het hy in 1913 na die Russiese weermag se lugdiens oorgeplaas.
Kozakov het 'n Franse Morane-Saulnier gevlieg en sy eerste oorwinning in die lente van 1915 behaal deur sy teenstander te stamp. In Augustus 1916 het Kozakov bevel gekry oor die 1ste Combat Air Group. In 1917 was Kozakov aktief oor die lug van Roemenië, waar hy nog agt oorwinnings behaal het. Hy is op 27 Junie 1917 gewond en was nog steeds buite aksie toe Russies hom aan die oorlog onttrek het. Kozakov se twintig oorwinnings het hom die voorste vlieënde aas in die Russiese weermag se lugdiens gemaak.
In Junie 1918 het Kozakov hom aangesluit by die Britse Joint Military Forces in Murmansk. Op 1 Augustus 1919 is Alexander Kozakov vermoor terwyl hy 'n lus gevlieg het. Daar word algemeen geglo dat Kozakov selfmoord gepleeg het deur die terugtrekking van Britse magte uit Rusland.
Mikhail Kozakov, Russiese akteur
Mikhail Kozakov was in 'n verhouding met Anastasiya Vertinskaya.
Mikhail Kozakov is lid van die volgende lyste: geboortes in 1934, sterftes as gevolg van longkanker en Russiese rolprentakteurs.
Help ons om ons profiel van Mikhail Kozakov op te stel! Teken in om inligting, foto's en verhoudings by te voeg, neem deel aan besprekings en kry krediet vir u bydraes.
5 17 jaar 9 jaar, 9 maande 3 jaar
6 17 jaar 8 jaar, 2 maande 3 jaar
Eerste naam Mikhail
Volle naam by geboorte Mikhail Mikhailovich Kozakov
Alternatiewe naam Михаил Козаков
Ouderdom 76 (ouderdom by dood)
Verjaarsdag 14 Oktober 1934
Geboorteplek Leningrad, URSS, nou St Petersburg, Rusland
Oorlede 22 April 2011
Beroepsteks Akteur, regisseur, skrywer
Mikhail Mikhailovich Kozakov (in Russies: Михаил Михайлович Козаков) (14 Oktober 1934, Leningrad - 22 April 2011, Ramat Gan) was 'n Sowjet-, Russiese en Israeliese film- en teaterregisseur en akteur.
Primêre dokumente - President Wilson se proklamasie tot oprigting van diensplig, 28 Mei 1917
Na Amerika se toetrede tot die oorlog in April 1917, het die vraag ontstaan ​​oor die werwing van genoegsame mans om 'n oorlog in Europa te voer. 'N Bepalingsbeleid is vinnig geformuleer en aangeneem, wat vereis dat mans tussen 21 en 30 jaar oud (inklusief) moes registreer vir militêre diens.
Die Amerikaanse kongres het diensplig op 18 Mei 1917 goedgekeur wat hieronder weergegee word, is die teks van president Woodrow Wilson se diensplig wat tien dae later amptelik in werking gestel is.
Alhoewel baie verwag het dat die implementering van diensplig in die praktyk burgerlike versteuring sou veroorsaak, is dit kalm en inderdaad met wydverspreide goedkeuring ontvang. Klik hier om die sienings van die vooraanstaande vakbondleier Samuel Gompers - 'n voormalige pasifis - oor die onderwerp te lees.
President Woodrow Wilson se proklamasie tot oprigting van diensplig
Terwyl die kongres ingestel is en die president op die 18de dag van Mei, duisend negehonderd sewentien, 'n wet goedgekeur het wat die volgende bepalings bevat:
Dat alle mans tussen die ouderdomme van 21 en 30 jaar oud, insluitend, onderworpe is aan registrasie in ooreenstemming met regulasies wat deur die President voorgeskryf word:
En op aankondiging deur die president of ander openbare kennisgewing deur hom of deur sy leiding waarin die tyd en plek van sodanige registrasie aangegee word, is dit die plig van alle persone van die aangewese ouderdomme, behalwe offisiere en aangewese manne van die gewone weermag, die vloot , en die National Guard en Naval Militia, terwyl hulle in diens van die Verenigde State was, om hulself voor te stel en te registreer onder die bepalings van hierdie wet:
En elke sodanige persoon word geag kennis te hê van die vereistes van hierdie wet by die publikasie van genoemde proklamasie of ander kennisgewing soos voorheen, gegee deur die president of deur sy opdrag:
Enigiemand wat opsetlik versuim of weier om homself aan te meld vir registrasie of hom hierby voor te lê, is skuldig aan 'n wangedrag en word by skuldigbevinding in die distrikshof van die Verenigde State wat bevoeg is, gestraf met gevangenisstraf langer as een jaar, en word daarna behoorlik geregistreer op voorwaarde dat in die oproep van die dossier voorrang gegee word aan die verhoor van strafregtelike verrigtinge ingevolge hierdie wet, mits persone onderhewig is aan registrasie soos hierin bepaal wie hul een-en-twintigste verjaarsdag bereik het en wie nie hul een-en-dertigste verjaardag op of voor die vasgestelde dag of die registrasie bereik het nie en alle persone wat so geregistreer is, sal en bly onderworpe aan die magte wat hiermee gemagtig word, tensy uitgesonderd of daarvan verskoon soos in hierdie wet op voorwaarde dat verder in die geval van tydelike afwesigheid van die werklike woonplek van 'n Elke registrasie -aanspreeklike persoon soos hierin uiteengesit, kan sodanige registrasie per pos geskied onder voorskrifte wat deur die president voorgeskryf word.
Dat die president hiermee gemagtig is om die diens van enige of alle departemente en enige of alle amptenare of agente van die Verenigde State en van die verskillende state, gebiede en die distrik Columbia en onderafdelings daarvan te gebruik by die uitvoering van hierdie wet, en alle amptenare en agente van die Verenigde State en van die verskillende state, gebiede en onderafdelings daarvan, en van die District of Columbia en alle persone wat aangewys of aangestel is kragtens regulasies wat deur die president voorgeskryf is, ongeag of sodanige aanstellings deur die president self gemaak word of deur die goewerneur of ander beampte van enige staat of gebied om enige plig by die uitvoering van hierdie handeling uit te voer, word hiermee verplig om die pligte uit te voer wat die president beveel of opdrag gee, en al die amptenare en agente en persone wat aldus aangewys of aangestel is, volle gesag het vir alle handelinge wat hulle deur die uitvoering van hierdie handeling onder leiding van die president doen.
Korrespondensie in die uitvoering van hierdie handeling kan in boetekoeverte gedra word, onder die rand van die oorlogsdepartement.
Enige persoon wat, soos hierin bepaal, beskuldig word van die plig om enige van die bepalings van hierdie wet of die voorskrifte wat uitgevaardig is of die instruksies daarvolgens in werking te stel, en enige persoon belas met sodanige plig of enige gesag uitoefen ingevolge die wet, voorskrifte of voorskrifte, wat bewustelik 'n valse of verkeerde registrasie, liggaamlike ondersoek, vrystelling, inskrywing of oproeping maak, of 'n party is, of enige persoon wat 'n 'n party by die maak van 'n valse verklaring of sertifikaat aangaande die geskiktheid of aanspreeklikheid van homself of enige ander persoon vir diens ingevolge die bepalings van hierdie wet, of regulasies deur die president daarvolgens, of andersins ontduik of help 'n ander om die vereistes te ontduik van hierdie handeling of van genoemde regulasies, of wat op enige manier in gebreke bly of nalaat om die plig wat hy by die uitvoering van hierdie handeling vereis, uit te voer, indien dit nie onderhewig is aan militêre w, skuldig wees aan 'n wangedrag, en by skuldigbevinding in die distrikshof van die Verenigde State met jurisdiksie daarvan gestraf word met gevangenisstraf van hoogstens een jaar, of, indien dit onderhewig is aan militêre wet, deur 'n krygshof verhoor en ly sodanige straf as wat 'n krygshof kan rig.
Daarom doen ek, Woodrow Wilson, president van die Verenigde State, 'n beroep op die goewerneur van elk van die verskillende state en gebiede, die raad van kommissarisse van die District of Columbia en alle amptenare en agente van die verskillende state en gebiede. , van die District of Columbia, en van die graafskappe en munisipaliteite daarin, om sekere pligte uit te voer by die uitvoering van die voorafgaande wet, watter pligte direk aan hulle meegedeel sal word in regulasies van ewe datum hiermee.
En ek verkondig verder en gee kennis aan alle persone wat onderhewig is aan registrasie in die verskillende state en in die distrik van Columbia, in ooreenstemming met die bogenoemde wet, dat die tyd en plek van sodanige registrasie tussen 07:00 en 19:00 sal wees. op die vyfde dag van Junie, 1917, op die registrasieplek in die gebied waar hulle hul permanente huise het.
Diegene wat hul een-en-twintigste verjaardag bereik het en wat nie hul een-en-dertigste verjaardag op of voor die dag hier genoem het nie, moet registreer, behalwe slegs offisiere en aangewese manne van die gewone weermag, die vloot, die Marine Corps , en die National Guard en Navy Militia, terwyl hulle in diens van die Verenigde State was, en offisiere in die Officers 'Reserve Corps en manne by die Enlisted Reserve Corps aangewys het terwyl hulle in aktiewe diens was.
In die gebiede van Alaska, Hawaii en Porto Rico sal 'n dag vir registrasie in 'n latere proklamasie genoem word.
En ek doen 'n aanklag dat diegene wat deur siekte, nie voor registrasie kan aansoek doen wat hulle voor of op die dag van registrasie aansoek doen nie, by die landskantoor van die provinsie waar hulle kan wees vir instruksies oor hoe hulle deur 'n agent geregistreer kan word.
Diegene wat verwag om afwesig te wees op die dag wat genoem word uit die provinsies waarin hulle hul permanente huise het, kan per pos registreer, maar hul geregistreerde kaarte per pos moet die plekke bereik waarop hulle hul permanente huise het teen die hier genoemde dag. Hulle moet so gou as moontlik by die County Clerk van die provinsie aansoek doen, waarin hulle instruksies kan ontvang oor hoe hulle hul registrasie per pos kan verrig.
Indien persone wat deur siekte of afwesigheid moontlik nie persoonlik kan optree vir registrasie nie, sou hulle in stede met meer as 30 000 inwoners woon, sal hulle by die stadsklerk van die stad aansoek doen, eerder as by die kantoor van die graafskap. Die administrateurs van die provinsies en stede met meer as 30 000 inwoners, waarin talle aansoeke van siekes en van nie-inwoners verwag word, is gemagtig om sodanige agentskappe te stig en om sodanige amptenare in diens te neem en te deputeer wat nodig mag wees om hierdie aansoeke te akkommodeer.
Die mag waarteen ons beklee is, het probeer om die wil met geweld aan die wêreld af te dwing. Dit het daartoe gelei dat dit meer bewapening het totdat dit die gesig van oorlog verander het. In die sin waarin ons gewoonlik aan leërs gedink het, is daar geen leërs in hierdie stryd nie; daar is hele nasies gewapen.
Dus, die manne wat oorbly om die grond te bewerk en die fabrieke te beman, is nie minder deel van die leër in Frankryk as die manne onder die gevegsvlae nie. Dit moet so wees met ons. Dit is nie 'n leër wat ons moet vorm en oplei vir oorlog nie; dit is 'n nasie.
Om hierdie rede moet ons mense in 'n kompakte voorkant naby 'n gewone vyand kom. Maar dit kan nie gebeur as elke mens 'n privaat doel nastreef nie. Almal moet een doel nastreef.
Die nasie het alle mense nodig, maar dit het elke mens nodig, nie in die veld wat hom die meeste behaag nie, maar in die strewe wat die beste van die algemeenste sal dien. Alhoewel 'n skerpskutter dit geniet om 'n hamer te gebruik vir die smee van groot gewere en 'n deskundige masjinis wil met die vlag marsjeer, word die nasie slegs bedien as die skerpskutter marsjeer en die masjinis by sy hefbome bly.
Die hele nasie moet 'n span wees waarin elke mens die rol sal speel waarvoor hy die beste geskik is. Vir die doel het die Kongres bepaal dat die nasie vir oorlog georganiseer moet word deur te kies dat elke man vir diens op die plek ingedeel moet word waarheen hy die algemene beswil die beste sal dien om hom te roep.
Die betekenis hiervan kan nie oorbeklemtoon word nie. Dit is 'n nuwe ding in ons geskiedenis en 'n baken in ons vordering. Dit is 'n nuwe manier om ons plig te aanvaar en lewenskragtig te maak, met inagneming van oorgawe aan die gemeenskaplike doel van ons almal.
Dit is in geen opsig 'n diensplig van die onwilligheid nie, maar eerder van 'n nasie wat as vrywillige vrywilligers gewerk het. Dit is nie meer 'n keuse van diegene wat met die kleure sal marsjeer nie, maar 'n seleksie van diegene wat 'n ewe noodsaaklike en toegewyde doel sal dien in die nywerhede wat agter die strydlyn lê.
Die dag wat hier genoem word, is die tyd waarop almal hulself moet toewy vir toewysing van hul take. Dit is om hierdie rede dat dit onthou moet word as een van die opvallendste oomblikke in ons geskiedenis. Dit is niks minder nie as die dag waarop die manlikheid van die land in een soliede rang sal optree ter verdediging van die ideale waaraan hierdie volk gewy is.
Dit is belangrik vir die ideale nie minder nie as vir die trots van hierdie generasie dat hulle hul toewyding aan hulle openbaar, dat daar geen leemtes in die geledere is nie.
Dit is noodsaaklik dat die dag in nadenkende benadering van die betekenis daarvan benader moet word, en dat ons hom die eer en die betekenis wat dit verdien toewys. Ons industriële behoefte skryf voor dat dit nie 'n tegniese vakansie moet word nie, maar die ernstige offer wat voor ons lê, dring daarop aan dat dit in ons hele hart gedra moet word as 'n groot dag van patriotiese toewyding en verpligting, wanneer die plig op elke mens lê, of hy moet self geregistreer word al dan nie, om toe te sien dat die naam van elke manlike persoon van die aangewese ouderdomme op hierdie erelyste opgeskryf word.
Gedoen te Washington, op die 28ste dag van Mei in die jaar van onse Here duisend nege honderd en sewentien, en van die onafhanklikheid van die Verenigde State van Amerika die honderd een-en-veertigste.
Bron: Bronrekords van die Groot Oorlog, Vol. V, red. Charles F. Horne, National Alumni 1923
Die Russiese oorlogsas Alexander Kozakov het 20 oorwinnings behaal tydens die oorlog wat sy naaste landgenoot, Vasili Yanchenko, 16 behaal het.
Kozakov se 10de verjaardag Historiese wedrenne van wêreldgehalte met 'n swaar afwerking
Die 10de herdenking van 'n afdraande gebeurtenis is 'n seldsame, spesiale geleentheid. Die 10de herdenking van 'n legendariese gebeurtenis soos Kozakov is werklik belangrik en verdien groot viering. Gelukkig is Kozakov 'n spesialis in die viering, en hulle het die hoë verwagtinge van uitnemendheid in afdraande wedrenne en epiese partytjies bereik en oortref. 242 jaers uit 28 lande regoor die wêreld het op hierdie pragtige baan afgekom om uit te vind wie die vinnigste is.
Ruiters kom bymekaar by die beginlyn, net 'n entjie weg van omtrent alles wat u by Kozakov nodig het. Foto: Lada Nayevo / CGSA
Kozakov bied 'n baie spesiale ervaring, met elke behoefte op een plek. Uit ervaring gesê, as u eers op die heuwel kom, hoef u nooit die kampeerplek te verlaat nie, kos, partytentente, ruitersvergaderings, tydtent, hakies, slaklyne, masserings en handelsware is almal reg by die beginlyn. As die eerste keer wat Kozakov'ers was, het ons geweet dat ons 'n massiewe tent en woelige partytjies sou verwag. Wat ons nie besef het nie, is dat dit alles bo -op 'n pragtige bergtop is, met panoramiese uitsigte so ver as wat die oog kan sien, en moontlik die betroubaarste pragtige sonsondergangsplek (vol met gholfrybane en DIY waatlemoenbolle).
Benewens pluimbal, boules en tafeltennis, het die partytentgebied ook twee gereeld gebruikte slacklines.
Foto: Lada Nayevo / CGSA Eetvlak vir geleenthede: Patrick Switzer barista. Foto © Lada Nayevo / CGSA Baie ruiters vergader elke aand by die sonsondergang. Foto: Mike Girard Elke aand het die IDF-verteenwoordigers Mike Girard en Colin Beck 'n vergadering van 20:30 voor die ruiters gehad, wat vanaand met organiseerder Honza, regterhand Berry en hoofmaarskalk Vincenzo vergader het. Ons het besluit om dit te onderneem met die oog op die sonsondergang.
Foto: Mike Girard Organiseerder Honza en bemanning geniet 'n lekker een. Foto © Lada Nayevo / CGSA In die woorde van Colin Beck: "Kozakov is 'n groot tent." Foto: Lada Nayvo / CGSA Die ruiterkampterrein is 'n kort oggendstruikel weg van die beginlyn. Foto © Lada Nayevo / CGSA Baie bedieningsbeheer op die beginlyn vir maklike verwysing. Foto: Mike Girard
Op grond van kwalifiserings- en B & amp -C -hakies, het ons geweet dat ons stywe wedrenne sou verwag, en die eindstryde was strenger as die piekelkruik wat u van u pa moet vra om oop te maak. Sommige word deur sommige beskryf as 'European Maryhill, maar vinniger', en verskeie hitte is deur honderde, of selfs duisendstes sekondes, bepaal. Die naaste hitte het Cam Brickenden gekruis B -hakie [halfeindronde] .004 agter die eerste plek -ruiter, Jasper D'Haene. In die geval van Emily Pross se kwarteindronde in die oop A -hakie, was die marge tussen 2de en 4de slegs 0,02 sekondes.
Van Jasper D'Haene gepraat - hy was saam met Tristan Fort en Robbie Larock vriendelik genoeg om 'n lewendige stroom vir ons Facebook -blad te voer. U kan dit hieronder weer kyk:
Kyk weer na die intense lewendige aksie tydens die Luge, Juniors, Women & #039s, Masters en Open divisies by #KozakovChallenge! Dit is die vinnigste ruiters uit 'n veld van 243 totale geregistreerde renjaers. Miniatuurfoto deur Duck Vader #IDFracing #KozakovChallenge2018
Geplaas deur IDF - International Downhill Federation op Zaterdag 21 Julie 2018
4-pak gestapelde hitte. Lucas Poulain bekruip Oscar Escoin. Foto: Lada Nayevo / CGSA Cam Brickenden loop Jasper D'Haene met 0,004 sekondes, met Vincent Bapst .02 sekondes agter. Cam gaan verder na A-Bracket. Foto: Colin Beck / IDF
Lugers maak gereed om in te val. Topkwalifiseerder Abdil Mahdzan van Maleisië lei die pak. Foto: Mike Girard
Luge het 'n ryk geskiedenis by Kozakov, en 2018 het 'n diep vloot van spoedduiwels gebuig. Die vaardigheid van die Spanjaard Mikel Echegaray Diez kan nie oorbeklemtoon word in die Luge -kategorie nie; hy het baanrekords opgestel en podiums regoor die wêreld gewen, insluitend verskeie Kozakov -nommer 1 -eindes. Nadat hy alles gewen het, het Mikel die ietwat kranige uitspraak gemaak dat hy op 'n klassieke luge sou jaag, en hom effektief belemmer teen 'n afdeling van 100% drop-tub street-slepe. Die stelling was duidelik: ek weet ek is die vinnigste, maar kan ek nog steeds die vinnigste op 'n Classic Luge wees? Nadat hy in die derde plek gekwalifiseer het, het dit beslis moontlik gelyk, en Mikel het nie daarin geslaag nie. Hy het nou die unieke titel van First Luge Champion On Classic Luge. Hoed af vir jou, Mikel.
Die Tsjeggiese jaer Andrej Illic is uitgeslaan na 'n omstrede poging om Abdil deur te gee, maar hy het dit in die Consis huis toe geneem. Foto: Eend Vader Streng luge -eindstryde! Foto: Eend Vader
Uitstekende beeldmateriaal van die eindstryde by Kozakov Downhill Challenge. Streng wedrenne by die 10 -jarige bestaan, met 'n.
Geplaas deur IDF - International Downhill Federation op Maandag 23 Julie 2018
Luge Podium, met Mikel wat die beste eer op 'n kolfbord behaal het. Foto: Eend Vader
Cole Trotta het ons in Transsilvanië beïndruk, en by Kozakov qualis het sy vinnige skaats hom ondanks sy jong ouderdom met die top -ope -afdeling -skaatsers in stryd gehad. Die Junior-groep het baie talent, en die wedrenne het dit gewys, met skouer-tot-skouer hitte wat deur skraal marges bepaal is. Uiteindelik sou die VSA die eerste twee plekke behaal, met Antoine Carlotti op die derde plek en twee Tsjeggiese inwoners wat sterk in die 4de en 5de plek was.
Junior konsis. Foto: Eend Vader Junior eindronde Nick Broms neem die binnekant in terwyl Cole na 'n lyn om hom jag. Foto: Eend Vader Junior podium. Foto: Eend Vader
Nicholas Broms (VS)
Cole Trotta (VS)
Dit is geen geheim dat Emily Pross definitief as die vinnigste vroulike skaatsplankryer ter wêreld verskyn het nie, maar in 2018 het sy haarself betwis vir 'n top-3-posisie in Opens, met 'n behoorlike kans op die 2018 IDF Wêreldbeker-podium. By Kozakov het sy 100 plekke gekwalifiseer voor die naasvinnigste vroue-jaer in 'n veld van 28 vroue, dit is geen geringe prestasie nie. In 'n demonstrasie van afdraande oorheersing, oorheers Emily absoluut die vroue -groep tussen Heat 1 tot en met die finale, met 'n strenger wedloop om die oorblywende podiumplekke. Lisa Peters (NL), Cassandre Duchesne (CA) en Lyde Begue (FR) het die top -4 geëindig (baie dankie aan Lisa, wat heroïes net genoeg GoPro -stappe opgespoor het vir ons na POV -film Open halfeindronde en eindstryde.)
28 diep - 'n wonderlike vertoning van Women's Downhill by Kozakov 2018. Foto deur Mike Girard Vroue se konsesies, met Sabrina Ambrosi wat deur Susan Heine fyn dopgehou word. Foto: Eend Vader Emily Pross kom voor in haar laaste uitdun. Foto: Eend Vader Lisa Peters (NL) lei die wedloop om die 2de plek, met Cassandre Duchese (CAN) en Lyde Begue (FR). Foto: Eend Vader Vroue se podium. Foto: Eend Vader
Emily Pross (VS)
Teresa Gillcrist (VS)
Met tyd kom ouderdom en krag. Die Brasiliaanse OG Douglas "Dalua" Silva weet dit goed, hy is al jare lank 'n krag op die Ope -afdraande baan en het onlangs gegradueer na die Masters -afdeling. Dit lyk asof hy gereed is om hierdie veld van wyser, effens meer waaghalsige jaers te oorheers, en het die oorwinning met 'n oorweldigende marge behaal. Die Tsjeggiese rippers Jakub Rod en Pavel Zajic (een van slegs drie tienjarige Kozakov-veterane) het die oorblywende podiumplekke gevul, terwyl Pete Connolly moeg gejaag het nadat hy deur beide Masters en Open gegaan het. As u oud en vinnig is, kan dit gevolge hê, maar ons is trots op u indrukwekkende prestasie!
Master Consolation Finals - Niko Desmarais (CAN) kon nie heeltemal vasklou aan die voorsprong teen Philip Renners (DE) nie. Foto: Eend Vader Die Tsjeggiër Jakub en die tienjarige Kozakov'er Pavel volg agter Dalua in die eindronde. Foto: Eend Vader Dalua, heel voor in die eindstryd. Foto: Eend Vader Masters Podium - Foto: Duck Vader
Die Ope -afdeling was moontlik die indrukwekkendste demonstrasie van vaardigheid en presisie -wedrenne wat ons gesien het. Om te kwalifiseer en deur te dring deur 'n veld van byna 200 Open Skateboard -renjaers verg meer as geluk Kozakov se baan verg strategie, ervaring en behendige aangee om die top 2 -posisies in elke uitdun te behaal. Om te help met die afhandeling van ruitersbetogings en om die wedrenaksie ten toon te stel, het ons belê in 'n vloot GoPros om Open Semi-, Consi- en Finals -wedrenne te vang. Ons sien uit daarna om die beeldmateriaal met u te deel, en hoop om voort te gaan met die uitbreiding van die inisiatief!
Laai die GoPro -vloot op. Foto: Mike Girard
Open Skateboard, Semifinal A: Kozakov Downhill Challenge 2018 #IDFracing WCPOV: Tristan Cardillo (CH) Ander ruiters: Carlos Augusto Correia Paixão (BR), Arthur Spuhler (CH), Pete Connolly (GB) As 'n massiewe veld van byna 200 Open Skateboard mededingers verklein tot 8, halfeind A pak die nommer 1 kwalifikasie Carlos & quotGuto & quot Paixao teen twee Switserse ruiters, Spuhler en Cardillo, en Masters crossover (en huidige Skateboard Top Speed ​​World Record Holder) Connolly van Engeland. Beugel: https://docs.google.com/spreadsheets/d/10Btx4Kh1wU6m7jfNR7SxnIgKvAcGqnU3JzCxYdZeCOw/edit#gid=5
Geplaas deur IDF - International Downhill Federation op Woensdag 25 Julie 2018
Open Skateboard, Semifinal B: Kozakov Downhill Challenge 2018, #IDFracing WC - & quotBassy vs. Brazil , gereserveer vir die 8 vinnigste jaers van 'n veld naby 200 ruiters sterk. Thiago dring gemaklik deur na die eindronde, terwyl Brennan, Pepe en Tiago 'n indrukwekkende gruisvertoning toon terwyl hulle dit vir die tweede uitklap. 5
Die Brasiliaanse Storm is steeds 'n dominante krag in die wêreld van afdraande skaatsplankrenne. Carlos "Guto" Paixao (BR) en Thiago Lessa (BR) het hul onderskeie kante van die hakskeep bekragtig en hul 1ste plek geëindig in die ranglys van hul kwalifiserende tye #1 en #2 en hul nommer 2 en #1 2017 IDF Wêreldbeker -ranglys (onderskeidelik). elke verhitting tot en met halfeindronde. Vier van die agt halfeindstryders was Brasiliaans, en dit sou dwaas gewees het om teen Brasiliane die eerste twee plekke te behou. In die laaste keer jaag Brennan Bast (AU) van die 2de plek in die tweede plek 2017, met die Switserse ripper Tristan Cardillo agter hom nadat hy deur 'n stewige halfeindstryd gegaan het (video hierbo).
Open Consolation -eindronde, met Arthur Spuhler (DE), gevolg deur Tiago Mohr (BR), Pepe Laporte (BR) en Pete Connolly (GB). Foto: Eend Vader
Thiago nader die 2de-tot-laaste hoëspoed-regterknik, tou in Guto en maak 'n gewaagde, skoon pas aan die buitekant. Hy verlaat die hoek met sy wiele op die wit streep en loop langs die pad sonder om plek te spaar. Guto het 'n vinnige stap gemaak om terug te duik in Thiago se trek, maar het te vinnig gestuur en sy wiele in die gras gestuur. Dit het gelei tot 'n ontsaglike hoë spoedongeluk, aangesien Guto se lyn hom met 'n hoë spoed na 'n padtekenpos gestuur het. Gelukkig het sy liggaam 'n groot impak op die hooibaal wat die basis van die paal beskerm het, maar die vertraging en moontlike katastrofale impak het groot kommer veroorsaak. Ambulanse is gegroet en Guto is uiteindelik per helikopter na die naaste groot hospitaal vervoer. Daar is baie te sê oor spierkrag en die rol daarvan in die beskerming van die skeletsisteem. Op wonderbaarlike wyse het Guto van die ongeluk ontsnap met erge pyn en met interne bloeding, maar sonder permanente besering, en hy is op die regte pad om heeltemal te herstel. Ons wens hom die beste toe en prys hom met 'n skouspelagtige demonstrasie van wedrenne. Ons kan nie wag om u weer op meer podiums te sien nie!
Open Finals: Guto en Thiago, die spreekwoordelike donderkoppe van die Brasiliaanse Storm. Foto: Eend Vader Bast (AU) en Cardillo (CH) probeer die vinnigste renjaers ter wêreld in die Ope -eindstryd inslaan. Foto: Eend Vader Oop podium. Word gou gesond, Guto! Foto: Eend Vader
Alle kwalifiserende tye: http://bit.ly/kozakov2018qualis
Die IDF bedank die organiseerders, renjaers, byeenkomspersoneel, fotograwe, hoekmarshalle, aanvangskantore, lede, toeskouers, voedselverkopers, kroegmanne en almal wat bygedra het tot 'n onvergeetlike, aangename ervaring. Sien jou volgende jaar!
Gelukkige 10de verjaardag, Kozakov - dankie dat u saam met ons gevier het! Honza (organiseerder) saam met skrywer Mike Girard (IDF).
7 films van die Sowjet -familie wat in werklikheid getrou is
In Sowjet -tye was gesinsfilms, net soos ander vorme van visuele kuns, bedoel om die strewe na 'n ideale samelewing te weerspieël. Maar hier is die paradoks: terwyl die meeste Sowjet -films gewoonlik in kontak was met die werklikheid, het mense in werklikheid na die flieks gegaan om aan die harde werklikheid te ontsnap.
'N Groot demografiese wanbalans wat ontwikkel het in die nasleep van die Tweede Wêreldoorlog en die onderdrukking van die Stalin -era het gelei tot die vernietiging van die oorwegend manlike genetiese poel en verwronge verhoudings tussen die geslagte in die USSR. Die probleem was dat 'n beduidende deel van 'n hele geslag Sowjetmense sonder vaders grootgeword het. Die na-oorlogse vaderloosheid het die vorming van radikaal verskillende verhoudings tussen mans en vroue veroorsaak. Die tragedie van vaderloosheid en enkelouerskap is weerspieël in 'n aantal Sowjet-films gedurende die 1960's-1970's.
Die totstandkoming van gesonde gesinsverhoudinge en rdquo was die belangrikste van alle sosiale beleid van die USSR.
In die tagtigerjare was die regering se beleid oor gesinsbeplanning daarop gemik om die idee van die huwelik met sy kernwaardes, etiek en voordele te versterk. Die uitdaging was onder meer om werkende moeders te help, jongleren met ouerskap en werk, terwyl die geboortekoers van die USSR en rsquos verhoog word.
1. & lsquoCarnival & rsquo (1981) deur Tatiana Lioznova
'N Gelukkige Sowjet-meisie droom van 'n loopbaan op die silwerdoek.
Die 18-jarige aspirant-ster, wat deur haar enkelma grootgemaak is, verlaat haar klein provinsiale tuisdorp na Moskou, waar sy vasbeslote is om haar geluk as filmaktrise te beproef. Nina Solomatina (briljant uitgebeeld deur Irina Muravyeva) sal 'n reeks teleurstellings en mislukkings ondervind voordat sy agterkom dat die lewe nie pluis is nie. Maar haar beurt kom en Nina sal haar bande met haar hertroude pa (Yuri Yakovlev) oplos, die liefde van haar lewe vind en uiteindelik haar droom kan bewaarheid.
Kyk hier na Engelse onderskrifte.
2. & lsquoDaughters-Mothers & rsquo (1974) deur Sergei Gerasimov
'N Meisie wat in 'n weeshuis grootgemaak is, reis van Sverdlovsk (nou Jekaterinburg) na Moskou op soek na haar biologiese ma.
'N Still uit Sergei Gerasimov se drama' Daughters-Mothers '.
Haar ontmoeting met 'n gesin van verfynde intellektuele (man, vrou en hul twee jong dogters) verander die lewe van Olga & rsquos op ongelooflike en onverwagte maniere. Sy is altyd reg, direk, eerlik en naïef desperaat vir duidelikheid. Sy sien die wêreld in swart en wit, goed en kwaad en verag diegene wat huiwer. En die familie van intellektuele wat sy leer ken, is presies die teenoorgestelde: hulle is verfyn, romanties en sorgeloos. En tog, ondanks die kans dat Olga daarteen gekant is, sal Olga 'n katalisator wees vir 'n positiewe verandering in die lewens van elke lid van haar nuwe gesin.
3. & lsquoFamily Relations & rsquo (1982) deur Nikita Mikhalkov
Dit het een van die onvergeetlikste rolle van Nonna Mordyukova en rsquos geword.
Nikita Mikhalkov/filоsfilm, 1981
Die lewendige aktrise speel 'n artless plattelandse vrou wat na Moskou kom om haar enigste dogter en kleindogter te besoek. Al wat sy wil hê, is om haar dogter en rsquos se gebroke gesinseenheid te herstel. Die pad na die hel is egter altyd bedek met goeie bedoelings, sodat die inmenging van die vrou net meer wrywing veroorsaak. Die film Nikita Mikhalkov en rsquos is 'n gesang vir gesinswaardes sonder die gewone cliches. Die sosiaal-bewuste hartverskeurende drama toon dat versoening met die gesin die sekerste pad na harmonie en geluk is.
4. Moskou glo nie in trane nie (1979) deur Vladimir Menshov
Drie meisies deel een slaapsaal en is vasbeslote om dit in die groot stad groot te maak. Katerina, die verantwoordelikste van almal, word gevra om by haar oom professor in sy Stalin-woonstel in die hartjie van Moskou te sit terwyl hy en sy vrou die vakansie weg van die huis hou.
Die volgende dag hou die drie besties 'n groot partytjie en maak asof hulle die professor & rsquos dogters is. Katerina (gespeel deur Vera Alentova) ontmoet 'n aantreklike en beskeie kameraman en word gou swanger. Op die oomblik dat Rudik uitvind dat sy nie 'n professor is nie, maar by 'n fabriek werk, gooi hy haar weg. Daar is al vier van ons in twee kamers, en nou wil u intrek, u en u kind, en die giftige moeder van die man en rsquos kla persoonlik dat Katerina persoonlik moet ophou. Ten spyte van alles, baar sy 'n dogter, word 'n fabriekshoof en ontmoet sy uiteindelik die liefde van haar lewe. Moskou glo nie in trane nie en rsquo was 'n baie aangename film en het in 1981 die Oscar vir beste buitelandse prentjie ingepalm.
Kyk hier met Engelse onderskrifte.
5. & lsquoThe Pokrovsky Gates & rsquo (1982) deur Mikhail Kozakov
Hierdie sprankelende komedie, artistiek en oorvol met geestige dialoog, is niks minder nie as 'n ensiklopedie van die Sowjet -lewe! Die fliek speel af in die 1950's in Moskou. Die belangrikste aksie vind plaas in die mees algemene gemeenskaplike Sowjet -woonstel, wat nietemin spog met kreatiewe, eksentrieke en buitengewone inwoners, wat elkeen spesiale vermelding verdien.
Mikhail Kozakov/filоsfilm, 1982
Die rolprent fokus op die sjarmante jong vroulike Kostik (gespeel deur Oleg Menshikov), wat die woonstel met sy tante deel en hom binnekort in 'n mal avontuur beland. Kozakov en rsquos briljant verfilmde komedie is vol wyse insigte in gesinsverhoudinge, met voormalige mans wat gedwing is om die ruimte te deel met voormalige vroue, bure, vriende en nuwe belangrike ander. 'N Moet-sien! Kyk hier na Engelse onderskrifte.
6. & lsquoDomestic Omstandighede & rsquo (1977) deur Aleksei Korenev
Met die aankoms van hul eerste kind, reken jong pasgetroudes Lida (Marina Dyuzheva) en Igor (Evgeny Steblov) op die ondersteuning van Igor & rsquos skoonma.
Maar Galina Arkadyevna (Galina Polskikh), wat 'n woonstel met hulle deel, is nie gereed om die konvensionele rol van die ouma aan te neem nie. Familielede begin soek na maniere om in 'n kleiner woonstel in te trek om afsonderlik te woon. Hierdie heerlike komedie het nie sy relevansie verloor as 'n klassieke herinnering daaraan dat liefde die wêreld laat draai nie.
7. & lsquoThe Stepmother & rsquo (1973) deur Oleg Bondarev
Die fliek handel oor 'n gewone Sowjet -gesin wat deur 'n storm gaan. Alles is goed in die lewe van Shura Olivantseva en rsquos. Sy het 'n pragtig gemeubileerde nuwe woonstel, 'n liefdevolle en geliefde eggenoot en twee kinders gekry.
Оleg Bondarev/filоsfilm, 1973
Leef net jou lewe en geniet jouself. Maar hierdie paradys word versteur deur klein Sveta, 'n buite -egtelike dogter van Shura en rsquos se man Pavel. Shura (asemrowend uitgebeeld deur Tatiana Doronina) speel 'n dorpsvrou wie se teerheid, menslikheid en liefde beproewinge en verdrukkings weerstaan.
Kazakov, gebore op 2 Januarie 1889 as seun van 'n adellike gesin uit die Cherson Governorate, het vanaf 1908 die kavallerieskool in Kalata bygewoon en in 1913 met sy opleiding as militêre vlieënier in Gatchina / Sint Petersburg begin.
Met sy Franse vliegtuie van die tipes Morane-Saulnier, SPAD A, Nieuport 11 en Nieuport 17, behaal hy die meeste oorwinnings in die lug binne die Imperial Russian Air Force. Hy behaal 17 amptelik erkende en 15 verdere onbevestigde oorwinnings oor Duitse en Oostenryk-Hongaarse vliegtuie. Destyds is slegs lugoorwinnings bevestig oor vliegtuie wat aan hierdie kant van die Russiese lyne neergestort het of gedwing is om te land.
Op 19 Maart 1915 het Kazakov 'n vyandelike vliegtuig suksesvol gestamp, volgens die voorbeeld van Pjotr ​​Nikolajevitsj Nesterov, wat in 1914 in so 'n aanval sy lewe verloor het.
Tussen 1915 en 1917 het Kazakov geveg as die leier van die 19de eskader, wat tot die XIX gelei het. Army Corps was ondergeskik aan die Galisiese en Roemeense fronte en het as bevelvoerder van die 1ste Air Combat Squadron aan die Brusilov -offensief deelgeneem. Op 29 Julie 1916 behaal hy sy derde doodslag.
Alexander Alexandrovich Kazakov het 18 toekennings en versierings ontvang, waaronder die British Distinguished Order, die Britse Militêre Kruis en is lid van die Franse Legioen van Eer.
Tydens die Russiese burgeroorlog het Kazakov in die Slawiese Britse ekspedisiekorps, wat vanuit Arkhangelsk opereer, teen die Bolsjewiste geveg.
Op 1 Augustus 1918 word Kazakov aangestel as majoor in die Royal Air Force en neem hy die bevel oor die lugvaartafdeling van die Legioen, wat toegerus was met Sopwith Camels.
Na die Britse onttrekking het Kazakov saam met die Wit Weermag bly verset. Op 1 Augustus 1919 is hy dood tydens 'n vlugdemonstrasie wat baie getuies beweer het dat hy probeer het om selfmoord te pleeg weens die desperate oorlogsituasie.
Haai daar! Dit is die amptelike webwerf vir die Hellenistic Age Podcast. As u so ver gekom het, is u waarskynlik nuuskierig oor wat ek presies doen. Ek is tans besig met 'n geskiedenis -podcast wat die periode van die Eurasiese en Noord -Afrikaanse geskiedenis dek, bekend as die Hellenistiese era, wat strek van die dood van Alexander die Grote tot die Slag van Actium (
336 – 30 v.C.). Dit is 'n tydperk waarin 'n smeltkroes van kulture, wat wissel van Griekeland tot Indië, begin meng en interaksie het in die nasleep van Alexander se verowering van Asië. Van die oorloë van die Diadochi tot die opkoms van die Romeinse Republiek, ons gaan kyk na die politieke, sosiale, ekonomiese en kulturele veranderinge wat oor 300 jaar plaasgevind het, en leer oor 'n fassinerende, maar dikwels nie gewaardeerde tydperk van die geskiedenis.
Ek, Derek, is die gasheer en skepper van die program. Alhoewel ek nie 'n opgeleide historikus is nie, het my tyd as voorgraadse en nagraadse student in biologie- en MBA -programme my belangstelling in die geskiedenis en veral nie in die antieke wêreld in die wiele gery nie, en ek het aansienlike ervaring in die sintetisering van navorsingsmateriaal, oud sowel as modern.
Ek stel die program ongeveer elke twee weke vry, gee of neem 'n paar dae. Tans is die program beskikbaar om af te laai en na te luister op:
iTunes | SoundCloud | Stekker | Spotify | YouTube | Lyceum | iHeartRadio
"Russiese en Chinese vliegtuie" Onderwerp
Moet asseblief nie die spot dryf met ander se lede se name nie.
13 Jan 2011 20:20 PST
Verwyder van Biplanes Painting Guides -bord
Verwyder van die bord van die vroeë 20ste eeu Painting Guides
Verwyder van die vroeë 20ste eeuse besprekingsbord
Verwyder van tussenoorlog (WWI tot WWII) bord
Fort d' vegn e (1: 1000ste) STL beskikbaar
Oor ons atlasse
Een-uur skermutseling oorlogspeletjies
Lockheed Electra by Groot lotte
Benodig u 'n klassieke vliegtuig vir u Pulp -scenario's?
3,117 treffers sedert 20 Maart 2007
Weet iemand, of waar ek inligting kan kry, watter militêre vliegtuie in die laat tienerjare/vroeë twintigerjare in Rusland en/of China gebruik kon word en watter kleure/verfskemas/taktiese tekens moontlik gebruik is op hulle …?
Toe ek Toko- en Roden -stelle koop, het baie van die Franse Nieuports alternatiewe Russiese plakkate gehad.
Dit was die 11 en 17.
Hulle het die standaard Franse kleurskemas, maar die sterte was in die tsaar -blou, wit en rooi driekleur. Ander het skedel en kruisbeen gehad, maar dit was byna seker persoonlike merke.
Google "Illya Murometz" vir 'n werklik GROOT vliegtuig. Ek het vroeër beweer dat myne 'n bosling aley en 'n swembad op het.
die spierwit roer met 'n swart skedel en kentekens-tekens was oorspronklik die persoonlike embleem van die tsaar-aas, kaptein Alexander Kozakov. Sy eenheid het 'n heeltemal swart roer met 'n wit skedel en kruisbeentjies as hul amptelike eskader-ID aangeneem. Die Imperial Russian Air Service het begin met Maurice Framan en Voison-stootvliegtuie, daarna het Nieuport 10 en 12 tweesitters, Nieuport 11 "Bebe" en 16 vegters, daarna Nieuport 17s, 21s en 23s, bygevoeg. Uiteindelik het SPAD VII's begin ontstaan ​​aan die einde van die Russiese deelname aan die Groot Oorlog. Russiese Nieuports het die spektrum gehardloop van helder gedoteerde linne tot silwer gedopte linne tot sjokoladebruin tot bruin en groen camoflage. SPAD VII's was helder gedoopte linne AFAIK.
Ilya Mourumets is tydens beide die Russiese burgeroorlog deur beide kante gebruik, maar hoe lank hulle nog steeds operasioneel gebly het, raai iemand.
Britse vliegtuie wat tydens die Russiese burgeroorlog aan die Blanke magte verskaf is, sluit Sopwith Camels en Snipes IIRC in (Kozakov is dood terwyl hy met 'n Snipe gevlieg het). Wat China betref, het INSIGNIA MAGAZINE 'n reeks in verskeie dele oor Chinese lugvaart uitgevoer, insluitend die bekendste getalle en tipes vliegtuie wat deur die verskillende krygsheer-faksies en die KMT gevlieg is. Verfskemas vir Chinese vliegtuie wissel geweldig van vervaardiger tot vervaardiger, krygsheer tot krygsheer. Chiang Tso-lin bedryf Breguet XVI tweesitplekbomwerpers in 'n paar getalle, afgewerk in 'n helder doek met 'n veelkleurige stertvin, maar verder baie dun gemerk. Daar is baie min inligting, visueel of andersins, waarvan ek bewus is buite China. Tot dusver kon ek geen lugvaartliefhebbers in China vind om werklike inligting oor hierdie onderwerp te verskaf nie.
Een ding is egter seker oor die vroeë Chinese lugvaart, en dit was dat die krygshere altyd gretig was om die oorhand oor hul mededingers te kry! nooit op 'n ware massaskaal AFAIK nie. Na verneem word, was Chiang Tso-lin baie geïnteresseerd in Westerse militêre hardeware en om dit teen sy mededingers te gebruik, en sy vloot van bykans 100 van die nuutste soorte militêre vliegtuie, insluitend die Breguet-bomwerpers, was relatief aktief met vlieg- en grondaanvalmissies, sowel as unieke Chinese krygsheer van ops, die vlieg-verby-tot-oorwaai die opponerende troepe met my magtige lugarmada!
Probeer om in Wings Palette te kyk:
Die ideale bron is die webpublikasie Chandelle, met volkleurvliegtuigprofiele deur Robert Craig Johnson (geen verband nie).
Chandelle het verhuis na 'n ander webadres-
Soek vir Vol.2 No.1 vir vegters van die Rooi Leër 1918-1920,
Deel 2 nr. 2 vir Poolse lugvaart 1918-1920, en veral
Vol.2 No.2 vir "Before the Tigers, China's air forces in the struggle against Japan."
Elke artikel het 'n goeie teksoorsig en geskiedenis, sowel as 8 tot 12 kleurprofiel -aansigte van die vliegtuig. Uitstekende werk!
Dis fantastiese goed ouens! Baie dankie!
Die Sowjette het nog steeds die voormalige Russiese leërpakket van die Eerste Wêreldoorlog gebruik, meestal het Dux Nieports van verskillende merke gebou (11, 17), 'n handjievol Spad VII, Breguets en 'n paar gevange wit voorwerpe soos kamele en Snipes. In die vroeë 20's, IIRC, omstreeks 1922, het hulle wel 'n aantal Fokker DVII's gekoop. Die Chandelle -webwerf is die beste opsie vir die kleurskemas.
Een bron het vir my gesê dat feitlik alle moderne vliegtuigtipes in die twintigerjare van China gebruik is.
Alexander Kozakov - Geskiedenis
Kommentaar: Verskeie opmerkings is oor Alexander geplaas.
Aflaai: 'n 173k-teks-slegs weergawe kan afgelaai word.
Vertaal deur John Dryden
Aangesien dit my doel was om die lewens van Alexander die koning en van die keiser te skryf, deur wie Pompeius vernietig is, bied die menigte van hulle groot optrede so 'n groot veld dat ek die skuld sou kry as ek my leser nie teregwysing sou vra nie dat ek gekies het om die mees gevierde dele van hul verhaal eerder te beliggaam as om in die algemeen op elke spesifieke situasie daarvan aan te dring. Daar moet in gedagte gehou word dat my ontwerp nie is om geskiedenis te skryf nie, maar lewens. En die glorieryke bedrywighede bied ons nie altyd die duidelikste ontdekkings van deug of ondeugde by mense nie, soms 'n kwessie van minder tyd, 'n uitdrukking of 'n grap, lig ons beter in oor hul karakters en neigings, as die beroemdste beleërings, die grootste wapens, of die bloedigste gevegte hoegenaamd. Aangesien portretskilders dus meer presies is in die lyne en kenmerke van die gesig waarin die karakter gesien word, as in die ander liggaamsdele, moet ek my meer aandag gee aan die tekens en aanduidings van die siele van mense, en terwyl ek hierdeur poog om hul lewens uit te beeld, kan ek meer gewigtige sake en groot veldslae agterlaat om deur ander behandel te word.
Daar word deur alle hande ooreengekom dat Alexander aan vaderskant afstam van Hercules deur Caranus, en van Aeacus van Neoptolemus aan moederskant. Sy vader Philip, toe hy nog baie jonk was in Samothrace, was daar verlief op Olympias, in geselskap met wie hy in die godsdienstige seremonies van die land begin het, en haar vader en moeder was albei dood, kort daarna, met die toestemming van haar broer, Arymbas, het hy met haar getrou. Die aand voor die voleinding van hul huwelik, het sy gedroom dat 'n donderbol op haar liggaam val, wat 'n groot vuur aansteek, waarvan die verdeelde vlamme hulself versprei en dan blus. En Philip, 'n tyd nadat hy getroud was, het gedroom dat hy die lyk van sy vrou met 'n seël verseël het, waarvan die indruk soos 'n fantasie die figuur van 'n leeu was. Sommige van die waarsêers het dit as 'n waarskuwing vir Filippus geïnterpreteer om noukeurig na sy vrou te kyk, maar Aristander van Telmessus, in ag genome hoe ongewoon dit was om alles wat leeg was, te verseël, het hy die betekenis van sy droom verseker dat die koningin swanger was 'n seuntjie wat eendag so sterk en moedig soos 'n leeu sou wees. Boonop is 'n slang by Olympias gevind terwyl sy slaap, wat meer as enigiets anders sê, het Philip se passie vir haar verminder en of hy haar as 'n towenaar vrees, of gedink het sy handel met 'n god, en so beskou homself as uitgesluit, hy was nog altyd minder lief vir haar gesprek. Ander sê dat die vroue van hierdie land nog altyd baie verslaaf was aan die entoesiastiese Orphic rites en die wilde aanbidding van Bacchus (daarom word hulle Clodones en Mimallones genoem), die praktyke van die Edonian en Thracian in baie dinge nageboots het vroue oor die berg Haemus, van wie die woord threskeuein blykbaar afgelei is, as 'n spesiale term vir oorbodige en nuuskierige aanbiddingsvorme en dat Olympias hierdie fanatieke en entoesiastiese inspirasies ywerig beïnvloed om dit met meer barbaarse angs uit te voer, was gewoond aan die danse vir hierdie seremonies om groot, mak slange oor haar te hê, wat soms by die mistieke waaiers uit die klimop kruip, soms oor die heilige spiese kronkel, en die kapelle vir vroue, 'n skouspel maak wat mans nie kon sien nie sonder vrees.
Na hierdie visioen het Philip Chaeron van Megalopolis gestuur om die orakel van Apollo in Delphi te raadpleeg, waardeur hy beveel is om op te offer en voortaan besondere eer te bewys, bo alle ander gode, aan Ammon en gesê dat hy dit eendag moet verloor oog waarmee hy veronderstel het om deur die deur van die deur te loer, toe hy die god in die vorm van 'n slang in die geselskap van sy vrou sien. Eratosthenes sê dat Olympias, toe sy Alexander tydens sy eerste ekspedisie op pad na die weermag bygewoon het, hom die geheim van sy geboorte vertel het en hom gedra het met die moed wat geskik was vir sy goddelike ekstraksie. Ander bevestig weer dat sy alle pretensies van die aard heeltemal ontken het, en wou nie sê nie: "Wanneer sal Alexander ophou om my na Juno te beswadder?"
Alexander is gebore as die sesde van Hecatombaeon, in watter maand die Masedoniërs Lous noem, op dieselfde dag as die tempel van Diana in Efese verbrand is, wat Hegesias van Magnesia 'n verwaandheid veroorsaak, wat vry genoeg was om die vuur te stop. Die tempel, sê hy, het aan die brand gesteek en is verbrand terwyl die minnares afwesig was, wat bygestaan ​​het by die geboorte van Alexander. En al die Oosterse waarsêers wat toevallig destyds in Efese was en die ruïne van hierdie tempel beskou het as die voorloper van 'n ander ramp, hardloop deur die stad, slaan hul gesigte en huil dat hierdie dag iets te voorskyn gebring het wat sou bewys noodlottig en vernietigend vir die hele Asië.
Net nadat Philip Potidaea ingeneem het, ontvang hy hierdie drie boodskappe tegelyk, dat Parmenio die Illyriërs in 'n groot geveg omvergewerp het, dat sy renperd die baan by die Olimpiese Spele gewen het en dat sy vrou aan Alexander geboorte geskenk het waarmee hy natuurlik tevrede was, as 'n aanvulling op sy tevredenheid, is hy deur die waarsêers verseker dat 'n seun, wie se geboorte met drie sulke suksesse gepaardgegaan het, nie onoorwinlik kan wees nie.
Die standbeelde wat die beste voorstelling van Alexander se persoon gegee het, was dié van Lysippus (deur wie hy alleen sy beeld sou laat maak), die eienaardighede wat baie van sy opvolgers daarna en sy vriende dit beïnvloed het, die neiging van sy kop 'n bietjie aan die een kant na sy linker skouer en sy smeltende oog, nadat hierdie kunstenaar dit met groot akkuraatheid uitgespreek het. Maar Apelles, wat hom met donderweer in sy hand getrek het, het sy gelaatskleur bruiner en donkerder gemaak as wat hy natuurlik was, want hy was helder en lig van kleur en het rooi geword in sy gesig en op sy bors. Aristoxenus in sy memoires vertel ons dat 'n aangename reuk uit sy vel uitgeasem het, en dat sy asem en liggaam so geurig was dat hy die klere wat hy naas hom gedra het, kan parfuum maak, wat waarskynlik die warm en aangename temperament van sy liggaam. Vir soet reuke word Theophrastus verwek deur die samesmelting van klam humeur deur hitte, wat die rede is dat die dele van die wêreld wat die droogste en mees verbrande is, speserye van die beste soort en in die grootste hoeveelheid vir die hitte van die son put al die oorbodige vog wat op die oppervlak van liggame lê, uit en is gereed om verrotting te veroorsaak. En hierdie warm grondwet maak Alexander moontlik so verslaaf aan drank en so choleries. Sy matigheid, wat die genot van die liggaam betref, was in sy kinderjare duidelik by hom, aangesien hy dit baie moeilik aanmoedig en altyd met groot matigheid gebruik het, hoewel dit in ander opsigte uiters gretig en heftig was. sy liefde vir heerlikheid en die strewe daarna, het hy 'n stewigheid van hoë gees en grootmoedigheid getoon, ver bo sy ouderdom. Want hy het dit nie by elke geleentheid gesoek of gewaardeer nie, net soos sy vader Philip (wat sy welsprekendheid byna in 'n mate van pedantiek getoon het) en sorg dat die oorwinnings van sy wedrenwaens tydens die Olimpiese Spele op sy muntstuk gegraveer word. , maar toe sommige deur hom gevra is of hy 'n wedloop in die Olimpiese Spele sou doen, aangesien hy baie vinnigvoetig was, het hy geantwoord, as hy konings sou hê om saam met hom te hardloop. Inderdaad, dit lyk asof hy in die algemeen met ongeërgdheid, indien nie met afkeer, na die verklaarde atlete gekyk het. Hy het gereeld pryse aangewys, waarvoor nie net tragediane en musikante, pipers en harpers nie, maar ook rhapsodiste daarna gestreef het om mekaar te oorwin en verheug was oor allerhande jag- en knuppelspel, maar het nooit aanmoediging gegee vir wedstryde, hetsy boks of die pankratium.
Terwyl hy nog baie jonk was, vermaak hy die ambassadeurs van die Koning van Persië, in die afwesigheid van sy vader, en het hy baie met hulle in gesprek getree, soveel waardeer hulle deur sy vriendelikheid en die vrae wat hy aan hulle gestel het, ver van kinderlik of onbeduidend (want hy het by hulle navraag gedoen oor die lengte van die weë, die aard van die pad na die binneste Asië, die karakter van hulle koning, hoe hy hom na sy vyande gedra het en watter kragte hy kon inbring die veld), dat hulle met bewondering van hom getref is en na die vermoë van so baie beroemde Filippus gekyk het om niks te wees in vergelyking met die vooruitstrewendheid en die hoë doel wat so vroeg in sy seun verskyn het. Elke keer as hy hoor dat Philip 'n stad van belang ag, of 'n seine -oorwinning behaal het, in plaas daarvan om hom heeltemal daaroor te verheug, sou hy aan sy metgeselle sê dat sy pa alles sou verwag, en hom en hulle geen kans laat om groot en roemryke aksies uit te voer nie. Omdat hy meer geneig was tot aksie en glorie as na plesier of rykdom, ag hy alles wat hy van sy vader moet ontvang as 'n vermindering en voorkoming van sy eie toekomstige prestasies, en sou hy eerder verkies het om 'n koninkryk te behaal wat in probleme en oorloë betrokke is. , wat hom gereeld sy moed en 'n groot ereveld sou toegerus het as aan iemand wat reeds floreer en gevestig was, waar sy erfenis 'n onaktiewe lewe sou wees, en die blote genot van rykdom en weelde.
Die versorging van sy opvoeding, soos dit vermoed kan word, was toegewy aan baie bedienaars, voorgangers en onderwysers, oor wie Leonidas, 'n naaste verwant van Olympias, 'n beskeie man, die voorsitter was, wat nie Hy weier inderdaad self die naam van wat in werklikheid 'n edele en eerbare amp is, maar in die algemeen het sy waardigheid en sy nabye verhouding hom van ander mense die titel van Alexander se pleegvader en goewerneur verkry. Maar hy wat die werklike plek en styl van sy pedagoog aangeneem het, was Lysimachus die Acarnaniër, wat, hoewel hy niks vir hom aanbeveel het nie, maar sy geluk om homself Phoenix, Alexander Achilles en Philip Peleus te noem, daarom goed genoeg geag is, en ingedeel in die volgende graad na Leonidas.
Philonicus, die Thessaliër, het die perd Bucephalus na Filippus gebring en aangebied om hom vir dertien talente te verkoop, maar toe hulle in die veld gaan om hom te probeer, vind hulle hom so baie boosaardig en onhanteerbaar dat hy opstaan ​​wanneer hulle probeer om hom te berg en nie soveel as om die stem van enige van Philip se dienaars te verduur nie. Toe hulle hom as heeltemal nutteloos en ondraaglik weglei, het Alexander, wat bygestaan ​​het, gesê: "Wat 'n uitstekende perd verloor hulle weens gebrek aan adres en vrymoedigheid om hom te bestuur!" Philip het eers nie ag geslaan op wat hy gesê het nie, maar toe hy hom dieselfde ding verskeie kere hoor herhaal en sien dat hy baie bedroef was om te sien hoe die perd weggestuur word, "smaad u," sê hy vir hom, "diegene wat ouer as jy, asof jy meer weet en jy hom beter kan bestuur as hulle? " "Ek kon hierdie perd bestuur," antwoord hy, "beter as ander." 'En as u dit nie doen nie,' sê Philip, 'wat sal u dan verbeur vir u onbeskoftheid?' "Ek sal betaal," antwoord Alexander, "die hele prys van die perd." Hierop val die hele geselskap laggend, en sodra die weddenskap onder hulle is, hardloop hy dadelik na die perd, en gryp die toom vas, draai hom direk na die son en sien dat hy blykbaar versteurd en bang vir die beweging van sy eie skaduwee, laat hom dan 'n bietjie vorentoe gaan, terwyl hy steeds die leisels in sy hande hou en hom saggies streel toe hy hom gretig en vurig begin raak, laat hy sy bo -kleed saggies val, en met 'n vinnige sprong hom veilig opgetrek, en toe hy gaan sit, trek hy bietjie en min die toom in en bedwing hom sonder om hom te slaan of aan te spoor. Tans, toe hy hom vrymaak van alle opstandigheid en slegs ongeduldig vir die koers, laat hy hom op volle vaart gaan, hom nou met 'n bevelende stem aanhits en hom ook met sy hak aandring. Philip en sy vriende kyk eers stil en angstig na die uitslag, totdat hulle hom aan die einde van sy loopbaan sien omdraai en met blydskap en triomf oor die optrede kom, bars almal uit in applous van applous en sy vader Daar word gesê dat hy met trane stort, van vreugde, hom soen terwyl hy van sy perd afklim en in sy vervoer sê: "O my seun, kyk uit na 'n koninkryk wat gelyk is aan en waardig is, want Masedonië is te min vir u . "
Hierna het hy hom as gematig beskou, en kon hy hom redelik tot sy plig lei, maar hy moes nooit gedwing word nie, maar probeer altyd om hom te oorreed eerder as om hom tot iets te beveel of te dwing en kyk nou na die onderrig en onderrig van sy jeug om groter moeite en belang te hê as om volkome vertrou te word aan die gewone meesters in musiek en poësie, en die algemene skoolvakke, en om te vereis, soos Sophocles sê-
'Die toom en die roer ook', het hy na Aristoteles, die mees geleerde en mees gevierde filosoof van sy tyd, gestuur en hom beloon met 'n munisipaliteit wat in verhouding staan ​​tot die sorg wat hy geneem het om sy seun te onderrig. Want hy herbevolk sy geboortestad, Stagira, wat hy vroeër 'n bietjie gesloop het, en herstel al die burgers, wat in ballingskap of slawerny was, in hul woonplekke. As plek vir hul studie en oefening het hy die tempel van die Nimfe, naby Mieza, toegewys, waar hulle u tot vandag toe Aristoteles se kliptoestelle en die skaduryke wandelinge wys wat hy gewoonlik wou besoek. Dit wil voorkom asof Alexander nie net sy leerstellings oor die sedes en die politiek van hom ontvang het nie, maar ook iets van die meer abstrakte en diepgaande teorieë wat hierdie filosowe, by die name wat hulle hulle gegee het, beweer het dat hulle voorbehou vir mondelinge kommunikasie aan die ingewydes, en het nie toegelaat dat baie mense kennis maak nie. Want toe hy in Asië was en hoor dat Aristoteles sulke verhandelinge gepubliseer het, het hy die volgende brief aan hom geskryf, met 'n baie duidelike taal vir hom, ten behoewe van die filosofie. "Alexander vir Aristoteles, groet.U het dit nie goed gedoen om u boeke oor mondelinge leerstellings te publiseer nie, vir wat is dit nou waarin ons ander uitblink, as die dinge wat ons veral onderrig het, vir almal oopgelê word? Ek kan dit vir u verseker, ek het eerder ander uitgeblink in die kennis van wat uitstekend is, as in die omvang van my mag en heerskappy. Vaarwel. "En Aristoteles, wat hierdie passie vir voorrang versag, spreek, in sy verskoning vir homself, oor hierdie leerstellings wat in werklikheid gepubliseer en nie gepubliseer is nie: om die waarheid te sê, sy boeke oor metafisika is geskryf in 'n styl wat hulle nutteloos maak vir gewone onderrig, en slegs leersaam in die manier van memorandums, vir diegene wat alreeds vertroud was met hierdie soort leer.
Dit was ongetwyfeld aan Aristoteles dat hy die neiging wat hy gehad het, nie net aan die teorie te danke was nie, maar ook aan die beoefening van die geneeskunde. Want as een van sy vriende siek was, het hy gereeld die dieet en medisyne wat hulle pas by die siekte, soos hulle in sy sendbriewe voorkom, aan hulle voorgeskryf. Hy was natuurlik 'n groot liefhebber van alle soorte leer en lees, en Onesicritus vertel ons dat hy voortdurend Homerus se Ilias neergelê het, volgens die kopie wat deur Aristoteles reggestel is, die kistekopie, met sy dolk onder sy kussing, en verklaar dat hy dit as 'n perfekte draagbare skat van alle militêre deugde en kennis. Toe hy in die bo -Asië was, sonder om ander boeke te ontbied, het hy Harpalus beveel om vir hom 'n paar te stuur wat hom met die geskiedenis van Philistus voorsien het, 'n groot aantal toneelstukke van Euripides, Sophocles en Aeschylus, en 'n paar dithyrambiese odes, saamgestel deur Telestes en Philoxenus. Vir 'n rukkie het hy Aristoteles nie minder liefgehad en gekoester nie, soos hy self wou sê, as as hy sy vader was, en die rede daarvoor gegee het, dat soos hy die lewe van die een ontvang het, so het die ander hom geleer leef goed. Maar daarna, uit 'n mate van wantroue teenoor hom, maar nie so groot dat hy hom kwaad aangedoen het nie, het sy vertroudheid en vriendelike goedhartigheid teenoor hom soveel van sy vroeëre krag en toegeneentheid verminder, sodat dit duidelik was dat hy van hom vervreem was. Sy gewelddadige dors na en passie vir leer, wat eens ingeplant was, het egter steeds by hom grootgeword en het nooit verval soos blyk uit sy eerbied vir Anaxarchus, deur die teenwoordigheid van vyftig talente wat hy na Xenocrates gestuur het, en sy besondere sorg en agting van Dandamis en Calanus.
Terwyl Philip op sy ekspedisie teen die Bisantyne gaan, verlaat hy Alexander, toe sestien jaar oud, sy luitenant in Masedonië, wat die beskuldiging van sy seël aan hom toevertrou, wat die opstandige Maedi nie verminder het nie en hul hoofstad ingeneem het deur storm, verdryf die barbaarse inwoners en plant 'n kolonie van verskeie nasies in hul kamer, noem die plek sy eie naam, Alexandropolis. In die slag van Chaeronea, wat sy pa teen die Grieks geveg het, word gesê dat hy die eerste man was wat die Thebans se heilige band aangekla het. En selfs in my gedagtenis het daar naby die rivier Cephisus 'n ou eik gestaan, wat mense Alexander se eik genoem het, omdat sy tent daaronder opgeslaan was. En nie ver daarvandaan is die grafte van die Masedoniërs wat in die geveg geval het nie. Hierdie vroeë dapperheid het Philip so lief vir hom gemaak, dat niks hom meer behaag as om te hoor hoe sy onderdane homself hul generaal noem nie en Alexander hulle koning.
Maar die versteurings van sy familie, hoofsaaklik veroorsaak deur sy nuwe huwelike en aanhangsels (die probleme wat begin het in die vrouekamers wat so te sê na die hele koninkryk versprei het), het verskillende klagtes en verskille tussen hulle veroorsaak, wat die geweld van Olympias, 'n vrou van 'n jaloerse en onberispelike humeur, wyer gemaak deur Alexander teen sy vader te boos. Onder die res het hierdie ongeluk die meeste daartoe bygedra dat hulle uitval. By die troue van Cleopatra, op wie Philip verlief geraak en getrou het, omdat sy te jonk vir hom was, wou haar oom Attalus in sy drankie hê dat die Masedoniërs die gode sou smeek om deur sy niggie 'n wettige opvolger van die koninkryk te gee. Dit het Alexander so geïrriteer, dat hy een van die koppies na sy kop gooi: "Jou skurk," sê hy, "wat, is ek dan 'n baster?" Toe het Philip, wat Attalus se deel geneem het, opgestaan ​​en sy seun sou deurgeloop het, maar met geluk vir hulle albei, hetsy sy oorhaastige woede, of die wyn wat hy gedrink het, sy voet laat gly, sodat hy op die vloer. Waarop Alexander hom verwytend beledig: "Kyk daar," het hy gesê, "die man wat voorbereidings tref om uit Europa na Asië te vertrek, het in die verbygaan van die een sitplek na die ander omgeslaan." Na hierdie losbandigheid onttrek hy en sy ma Olympias aan die geselskap van Philip, en toe hy haar in Epirus geplaas het, het hy self in Illyria afgetree.
Omtrent hierdie tyd, toe Demaratus die Korinthiër, 'n ou vriend van die gesin, wat die vrymoedigheid gehad het om alles onder hulle aanstoot te gee, by Philip kom kuier het, nadat die eerste komplimente en omhelsings verby was, het Philip hom gevra of die Grieke 'n vriendskap is saam met mekaar. 'Dit word u siek', antwoord Demaratus, 'om so versigtig te wees oor Griekeland as u u eie huis by soveel meningsverskille en rampe betrek het.' Hy was so oortuig van hierdie smagtende smaad dat hy dadelik sy seun huis toe gestuur het, en deur Demaratus se bemiddeling het hy die oorhand gekry om terug te keer. Maar hierdie versoening duur nie lank nie, toe Pixodorus, onderkoning van Caria, Aristocritus gestuur het om te behandel vir 'n wedstryd tussen sy oudste dogter en Philip se seun, Arrhidaeus, in die hoop deur hierdie alliansie om by geleentheid sy hulp, Alexander se moeder, en sommige wat voorgegee het, te verseker wees sy vriende, vul sy kop tans met verhale en rampe, asof Philip deur 'n wonderlike huwelik en belangrike bondgenootskap die weg voorberei om die koninkryk op Arrhidaeus te vestig. Daaroor het hy Thessalus, die tragiese akteur, na Caria gestuur om Pixodorus aan die geringe Arrhidaeus te gee, beide onwettig en dwaas, en eerder om homself te aanvaar vir sy skoonseun. Hierdie voorstel was vir Pixodorus baie meer aangenaam as die vorige. Maar Philip, toe hy met hierdie transaksie kennis gemaak het, het hy na sy seun se woonstel gegaan en Philotas, die seun van Parmenio, een van Alexander se intieme vriende en metgeselle, saamgeneem en hom daar ernstig bestraf en hom bitterlik verwyt dat hy moet so ontaard en onwaardig wees vir die mag om hom te verlaat, as om die alliansie van 'n gemene Carian te begeer, wat op sy beste maar die slaaf van 'n barbaarse prins was. Dit het sy wrewel ook nie bevredig nie, want hy het aan die Korintiërs geskryf om Thessalus in kettings na hom toe te stuur en Harpalus, Nearchus, Erigyius en Ptolemaeus, sy seuns se vriende en gunstelinge, wat Alexander later onthou en tot groot eer en voorkeur geban het, verban.
Kort hierna het Pausanias, nadat hy 'n verontwaardiging teen hom in die geval van Attalus en Cleopatra gekry het, toe hy ontdek dat hy geen vergoeding vir sy skande uit die hande van Philip kon kry nie, sy kans dopgehou en hom vermoor. Die skuld was die grootste deel van Olympias, wat na bewering die woedende jeug aangemoedig en woedend gemaak het om wraak te neem en 'n soort van agterdog, selfs aan Alexander self, wat gesê is toe Pausanias kom en kla hom van die besering wat hy opgedoen het, herhaal die vers uit Euripides se Medea-
"Op man, en op pa, en op die bruid." Hy het egter gesorg om die medepligtiges van die sameswering ernstig uit te vind en te straf, en was baie kwaad vir Olympias omdat hy Cleopatra onmenslik behandel het in sy afwesigheid.
Alexander was maar twintig jaar oud toe sy vader vermoor is, en het opgevolg tot 'n koninkryk, van alle kante met groot gevare en galmende vyande. Want nie net die barbaarse nasies wat aan Masedonië grens, was ongeduldig om deur ander as hul eie inheemse vorste bestuur te word nie, maar Filippus, alhoewel hy die Grieks seëvier, het die tyd nie genoeg gehad om hom te voltooi nie verower en gewoond raak aan sy swaai, het alles eenvoudig in 'n algemene wanorde en verwarring gelaat. Dit was vir die Masedoniërs 'n baie kritieke tyd, en sommige sou Alexander oorgehaal het om die gedagte om die Griekers met geweld te onderhou, te behou, en eerder homself toe te pas om met sagte middele terug te wen die getrouheid van die stamme wat ontwerp het in opstand kom, en probeer die effek van toegewing om die eerste bewegings na rewolusie te stuit. Maar hy verwerp hierdie raad as swak en tydsaam, en beskou dit as meer verstandig om homself te beveilig deur resoluutheid en grootmoedigheid, as om deur almal na te jaag om almal aan te moedig om op hom te trap. In die nastrewing van hierdie mening het hy die barbare tot rustigheid gereduseer en alle vrees vir oorlog van hulle beëindig; hy het 'n vinnige ekspedisie na hul land gestuur tot by die Donau, waar hy Syrmus, koning van die Triballians, 'n hele omverwerping. En toe hy hoor dat die Thebanans in opstand was, en die Atheners in korrespondensie met hulle, stap hy onmiddellik deur die pas van Thermopylae en sê dit aan Demosthenes, wat hom 'n kind genoem het terwyl hy in Illyria en in die land van die Triballians was, en toe hy in Thessalië was, sou hy 'n man voor die mure van Athene verskyn.
Toe hy by Thebe kom, om aan te toon hoe gewillig hy was om hul bekering te aanvaar vir die verlede, het hy slegs van hulle Phoenix en Prothytes, die outeurs van die opstand, geëis en 'n algemene vergifnis uitgeroep aan diegene wat na hom toe sou kom. . Maar toe die Thebanans net teruggekap het deur te eis dat Philotas en Antipater in hul hande moes word, en deur 'n proklamasie van hulle kant almal wat die vryheid van Griekeland sou aandring, uitnooi om na hulle toe te kom, het hy homself tans toegepas om hulle die laaste te laat voel uiterstes van die oorlog. Die Thebans het hulself inderdaad verdedig met 'n ywer en moed bo hul krag, omdat hulle baie minder was as hul vyande. Maar toe die Masedoniese garnisoen uit die vesting op hulle afstorm, was hulle so van alle kante ingedruk dat die grootste deel van hulle in die geveg geval het, terwyl die stad self deur 'n storm verwoes is, afgedank en vernietig is. Die hoop van Alexander is dat so 'n ernstige voorbeeld die res van Griekeland tot gehoorsaamheid kan laat skrik, en ook om die vyandigheid van sy bondgenote, die Phocians en Plataeans te bevredig. Dit was, behalwe die priesters, en 'n paar wat tot dusver die vriende en verbintenisse van die Masedoniërs was, die familie van die digter Pindar en diegene wat bekend was dat hulle teen die openbare stem vir die oorlog gekant was, en die res aantal van dertigduisend, is in die openbaar vir slawe verkoop en daar word bereken dat meer as sesduisend aan die swaard gesteek is.
Onder die ander rampe wat die stad getref het, het dit gebeur dat sommige Thraciese soldate, nadat hulle by die huis van 'n matrone met 'n hoë karakter en 'n reputasie ingebreek het, hul kaptein Timoclea genoem het, nadat hy geweld saam met haar gebruik het, om ook sy gierigheid te bevredig as begeerlikheid, het haar gevra of sy weet van enige geld wat sy maklik geantwoord het, en het hom gevra om haar na 'n tuin te volg, waar sy vir hom 'n put wys, waarin sy hom vertel het by die neem van die stad , het sy gegooi wat sy van die hoogste waarde was. Die gulsige Thraciër buk tans af om die plek te sien waar hy dink die skat lê, sy kom agter hom aan en druk hom in die put en gooi daarna groot klippe op hom in totdat sy hom doodgemaak het. Daarna, toe die soldate haar na Alexander gebring het, het haar maag en gang haar getoon dat sy 'n waardige vrou is, en nie minder verhewe nie, en nie die minste teken van vrees of verbasing verraai nie. En toe die koning haar vra wie sy is: 'Ek is', sê sy, 'die suster van Theagenes, wat die slag van Chaeronea saam met jou vader Philip gevoer het en daar in bevel geval het vir die vryheid van Griekeland.' Alexander was so verbaas, oor wat sy gedoen het en wat sy gesê het, dat hy nie anders kon as om haar en haar kinders die vryheid te gee om te gaan waar hulle wou nie.
Hierna het hy die Atheners ten gunste gekry, alhoewel hulle soveel besorgdheid getoon het oor die rampspoed van Thebe dat hulle uit droefheid die viering van die Geheimenisse uitgelaat het en diegene wat met alle moontlike menslikheid ontsnap het, vermaak het. Of dit nou, soos die leeu, was dat sy passie nou bevredig is, of dat hy na 'n voorbeeld van uiterste wreedheid gedink het om barmhartig te wees; dit het goed gegaan met die Atheners, want hy het hulle nie net alle oortredings in die verlede vergewe nie, maar het hulle gevra om met aandag na hulle sake te kyk, en onthou dat as hy 'n miskraam sou maak, hulle waarskynlik die skeidsregters van Griekeland sou wees. Dit is ook seker dat hy na die tyd gereeld berou gehad het oor die erns van die Thebans, en sy wroeging so 'n invloed op sy humeur gehad het dat hy hom ten alle tye minder streng gemaak het. Hy het ook die moord op Clitus, wat hy in sy wyn gepleeg het, toegereken en die onwilligheid van die Masedoniërs om hom te volg teen die Indiane, waardeur sy onderneming en glorie onvolmaak gelaat is, aan die toorn en wraak van Bacchus, die beskermer van Thebe . En daar is opgemerk dat alles wat Theban, wat die geluk gehad het om hierdie oorwinning te oorleef, van hom gevra het, dit sonder twyfel sou gee.
Kort daarna verklaar die Grieke, wat by die Isthmus vergader het, hul besluit om saam met Alexander in die oorlog teen die Perse aan te sluit en verklaar hom tot generaal. Terwyl hy hier gebly het, het baie openbare predikante en filosowe uit alle dele gekom om hom te besoek en hom gelukgewens met sy verkiesing, maar anders as wat hy verwag het, het Diogenes van Sinope, wat toe in Korinte gewoon het, so min aan hom gedink dat hy in plaas van Toe hy hom komplimenteer, het hy nog nooit so vinnig uit die voorstad, die Cranium, geruk nie, waar Alexander hom in die son sien lê het. Toe hy soveel geselskap naby hom sien, het hy homself 'n bietjie opgestaan ​​en verseker dat hy na Alexander kyk en toe hy hom vriendelik vra of hy iets wil hê, "ja", het hy gesê, "ek wil hê dat jy tussen my en die son. " Alexander was so getref oor hierdie antwoord, en verbaas oor die grootheid van die man, wat so min van hom kennis geneem het, dat hy met sy weggaan vir sy volgelinge, wat lag oor die moedeloosheid van die filosoof, vertel dat as hy nie Alexander nie, hy sou kies om Diogenes te wees.
Daarna het hy na Delphi gegaan om Apollo te raadpleeg oor die sukses van die oorlog wat hy onderneem het, en op een van die verbode dae, toe dit onbehoorlik was om 'n antwoord van die orakel te gee, het hy boodskappers gestuur om die priesteres te begeer om haar amp te beklee en toe sy weier, op grond van 'n wet tot die teendeel, het hy self opgegaan en haar met geweld na die tempel begin trek, totdat hy moeg en oorweldig was deur sy belangrikheid: "My seun," het sy gesê , "jy is onoorwinlik." Alexander wat sy woord aangeneem het, verklaar dat hy so 'n antwoord gekry het as wat hy wou, en dat dit nie nodig was om die god verder te raadpleeg nie. Onder die wonderkinders wat die vertrek van sy leër bygewoon het, het die beeld van Orpheus in Libethra, gemaak van sipreshout, in baie oorvloed gesweet, tot ontmoediging van baie. Maar Aristander het hom meegedeel dat dit, in plaas daarvan om 'n kwaad aan hom voor te hou, beteken dat hy sulke belangrike en glorieryke optredes moet verrig as wat die digters en musikante van die toekomstige eeue sou laat werk en sweet om dit te beskryf en te vier.
Sy leër, volgens hul berekening, wat die kleinste hoeveelheid maak, het bestaan ​​uit dertig duisend voet en vier duisend perd en diegene wat die meeste daarvan maak, spreek maar uit drie-en-veertigduisend voet en drie duisend perd. Aristobulus sê dat hy nie 'n fonds van meer as sewentig talente vir hul salaris gehad het nie, en dat hy ook nie meer as dertig dae voorsiening gehad het nie, as ons kan glo Duris Onesicritus sê dat hy tweehonderd talente skuld gehad het. Hoe smal en onproportioneel die begin van so 'n omvangryke onderneming ook al mag wees, maar tog sou hy nie sy leër aanpak voordat hy homself veral ingelig het wat die betekenisse van sy vriende was om hulle in staat te stel om hom te volg en te voorsien wat hulle wou, deur goed te gee boer vir sommige, 'n dorp vir een, en die inkomste van 'n gehuggie of 'n hawedorp vir 'n ander. Sodat hy uiteindelik al die koninklike besittings uitgedeel het of wat dit aan Perdiccas gegee het om hom te vra wat hy homself sou agterlaat, het hy geantwoord. 'U soldate', antwoord Perdiccas, 'sal u vennote hierby wees', en weier om die boedel wat hy hom toewys het, te aanvaar. Sommige ander van sy vriende het dieselfde gedoen, maar aan diegene wat hom gewillig ontvang het of hulp van hom verlang het, het hy dit vrywilliglik toegestaan, sover sy erfgenaam in Masedonië sou strek, waarvan die grootste deel aan hierdie skenkings bestee is.
Met sulke kragtige resolusies en sy verstand was hy verby die Hellespont, en in Troy offer hy aan Minerva, en vereer die nagedagtenis aan die helde wat daar begrawe is, met plegtige offer, veral Achilles, wie se grafsteen hy gesalf het, en met sy vriende soos die ou gewoonte is, het hy naak om sy graf gehardloop en dit met kranse gekroon en verklaar hoe gelukkig hy hom ag, terwyl hy so 'n getroue vriend gehad het, en toe hy dood was, 'n beroemde digter om sy dade te verkondig . Terwyl hy die res van die oudhede en nuuskierighede van die plek bekyk, word hy meegedeel dat hy die harp van Parys kan sien, maar as hy wil, dink hy dat dit nie die moeite werd is om na te kyk nie, maar hy moet bly wees om die van Achilles te sien, waarna hy wil hy het die heerlikhede en groot optrede van dapper manne gesing.
Intussen het die kapteins van Darius, wat groot magte versamel het, laer opgeslaan op die verdere oewer van die rivier die Granicus, en dit was nodig om as't ware in die poort van Asië te veg om 'n ingang daarin te kry. Die diepte van die rivier, met die ongelyke en moeilike styging van die oorkantste oewer, wat deur die hoofmag verkry moes word, is deur die meeste mense opgeneem, en sommige het dit as 'n onbehoorlike tyd aangegee, omdat dit ongewoon was vir die konings van Masedonië om met hul magte op te trek in die maand genaamd Daesius. Maar Alexander het deur hierdie probleme gegaan en vir hulle gesê dat hulle dit 'n tweede Artemisius moet noem. En toe Parmenio hom aangeraai het om die dag niks te probeer nie, want dit was laat, het hy vir hom gesê dat hy die Hellespont in die skande moet bring as hy die Granicus vrees. En so, sonder om meer te sê, het hy onmiddellik die rivier ingeneem met dertien troepe perde en gevorder teen hele stortpyle van die steil teenoorgestelde kant, wat bedek was met gewapende menigte van die vyand se perd en voet, ondanks die nadeel van die grond en die snelheid van die stroom, sodat die aksie meer waansin en wanhoop bevat, as van versigtige gedrag.Hy het egter hardnekkig volgehou om die deur te kry, en uiteindelik moes hy met groot onstuimigheid op die oewers, wat baie modderig en glad was, opdaag om onmiddellik 'n verwarde hand-tot-hand-geveg met die vyand aan te pak, voordat hy hy kon sy manne, wat nog verby was, in enige volgorde opstel. Want die vyand druk hom hardop en oorlogsugtig uit en roep perd teen perd met sy lans, nadat hulle dit gebreek en deurgebring het, val hulle daarteen met hul swaarde. En Alexander, wat maklik deur sy bokker geken word, en 'n groot pluim wit vere aan elke kant van sy helm, is aan alle kante aangeval, maar hy het wonde vrygespring, hoewel sy kruis deur 'n spies in een van die verbindings gesteek is. En Rhoesaces en Spithridates, twee Persiese bevelvoerders, val dadelik op hom, hy vermy een van hulle en slaan op Rhoesaces, wat 'n goeie cirass gehad het, met soveel krag dat hy met sy spies in sy hand breek, dat hy dit graag wou aanneem homself aan sy dolk. Terwyl hulle besig was, het Spithridates aan die een kant van hom opgekom en op sy perd gaan staan ​​en hom so 'n slag geslaan met sy strydbyl op die helm dat hy die kruin daarvan afgesny het, met een van sy pluime, en die helm was nog net sterk genoeg om hom te red, dat die rand van die wapen die hare van sy kop raak. Maar toe hy sy beroerte sou herhaal, het Clitus, die swart Clitus, hom verhinder deur hom met sy spies deur die liggaam te hardloop. Terselfdertyd het Alexander Rhoesaces met sy swaard gestuur. Terwyl die perd dus gevaarlik verloof was, het die Masedoniese falanks die rivier verbygesteek en die voet aan elke kant het gevorder om te veg. Maar die vyand wat skaars die eerste aanvang onderhou het, het gou grond gegee en gevlug, almal behalwe die huursoldaat -Grieke, wat op 'n stygende grond staande wou staan, wat Alexander, eerder deur passie as oordeel gelei, geweier het om toe te staan ​​en hulle te laai homself eerste, laat sy perd (nie Bucephalus nie, maar 'n ander) onder hom doodmaak. En hierdie hardnekkigheid van hom om hierdie ervare desperate mans af te sny, het hom die lewe van meer van sy eie soldate gekos as die hele geveg voorheen, behalwe diegene wat gewond is. Die Perse het in hierdie geveg twintigduisend voet en tweeduisend vyfhonderd perd verloor. Aan Alexander se kant sê Aristobulus dat daar nie meer as vier-en-dertig wou wees nie, van wie nege voetsoldate was en ter nagedagtenis aan hulle het hy soveel standbeelde van koper, van Lysippus se bou, laat oprig. En sodat die Griekers kon deelneem aan die eer van sy oorwinning, het hy 'n deel van die buit na hulle huis toe gestuur, veral aan die Atheners driehonderd bokkers, en vir die res het hy beveel dat hierdie inskripsie opgestel moet word: "Alexander, die seun van Filippus, en die Grieke, behalwe die Lacedaemonians, het dit gewen van die barbare wat in Asië woon. " Al die bordjies en pers kledingstukke en ander soortgelyke dinge wat hy van die Perse geneem het, behalwe 'n baie klein hoeveelheid wat hy vir homself gereserveer het, het hy as geskenk aan sy moeder gestuur.
Hierdie stryd het tans 'n groot verandering in sake tot voordeel van Alexander gemaak. Vir Sardis self is die hoofsetel van die barbaarse mag in die maritieme provinsies en baie ander aansienlike plekke aan hom oorgegee, net Halicarnassus en Miletus het opval, wat hy met geweld ingeneem het, saam met die gebied daaroor. Daarna was hy 'n bietjie onrustig in sy opinie oor hoe hy te werk moet gaan. Soms het hy dit die beste gedink om Darius so gou as moontlik uit te vind, en 'n ander in gevaar te stel, terwyl hy dit as 'n meer verstandige weg beskou het om 'n volledige vermindering van die kus te maak en nie te soek nie die vyand totdat hy eers sy mag hier uitgeoefen het en hom verseker het van die hulpbronne van hierdie provinsies. Terwyl hy so beraadslaag oor wat hy moet doen, gebeur dit dat 'n fontein van water naby die stad Xanthus in Lycia, uit eie beweging, oor die oewers swel en 'n koperplaat gooi, op die rand wat in die ou gegraveer was. karakters, dat die tyd sou aanbreek dat die Persiese ryk deur die Griekers vernietig moes word. Aangemoedig deur hierdie ongeluk, het hy die maritieme dele van Cilicië en Fenisië verminder, en sy leër langs die kus van Pamfilië verbygesteek met so 'n ekspedisie dat baie historici dit met die hoogste bewondering beskryf en prys het, asof dit nie was nie minder as 'n wonderwerk, en 'n buitengewone uitwerking van goddelike guns, dat die golwe wat gewoonlik gewelddadig van die hoofstroom instroom, en amper nooit so ver as 'n smal strand onder die steil, gebroke kranse op enige tyd ontbloot moet word nie skielik uittree om hom deur te gee. Menander verwys in een van sy komedies na hierdie wonder as hy sê:
'Was Alexander ooit meer bevoordeel?
Elke man vir wie ek wens, ontmoet my by my deur,
En moet ek vra om deur die see te gaan,
Die see wat ek betwyfel, sou nie vir my uittree nie. "
Maar Alexander self noem in sy sendbriewe niks ongewoons hierin nie, maar sê dat hy van Phaselis gegaan het en deurgeloop het deur wat hulle die Lere noem. By Phaselis het hy 'n geruime tyd gebly en die standbeeld van Theodectes gevind, 'n boorling van hierdie stad en nou dood, opgerig op die mark, nadat hy geëet het, nadat hy redelik baie gedrink het, het hy daaroor gaan dans, en het dit met kranse gekroon, en nie in sy sport die eerbetoon nie, die nagedagtenis aan 'n filosoof wie se gesprek hy vroeër geniet het toe hy Aristoteles se geleerde was.
Daarna onderwerp hy die Pisidiërs wat teen hom kopkrap, en verower die Frygiërs, in wie se hoofstad, Gordium, wat na bewering die setel van die ou Midas is, sien dat hy die beroemde strydwa vasgemaak het met toue gemaak van die koringskors -boom, wat elkeen sou losmaak, die inwoners het 'n tradisie gehad dat die ryk van die wêreld vir hom voorbehou was. Die meeste skrywers vertel die verhaal dat Alexander nie in staat was om die knoop los te maak nie, waarvan die ente in die geheim omgedraai en daarin gevou is, dit met sy swaard afgesny het. Maar Aristobulus vertel ons dat dit vir hom maklik was om dit ongedaan te maak deur slegs die pen uit die paal te trek, waaraan die juk vasgemaak was, en daarna die juk self van onder af te trek. Vandaar het hy gevorder na Paphlagonia en Cappadocia, albei die lande wat hy gou tot gehoorsaamheid verlaag het, en toe hy hoor van die dood van Memnon, het die beste bevelvoerder Darius aan die kusgebiede, wat, as hy sou geleef het, dit veronderstel was , baie hindernisse en probleme in die weg van sy vordering geplaas het, was hy eerder aangemoedig om die oorlog na die boonste provinsies van Asië te voer.
Darius was teen hierdie tyd op sy opmars van Susa, baie selfversekerd, nie net in die aantal van sy manne nie, wat seshonderdduisend beloop, maar ook in 'n droom wat die Persiese waarsêers hom eerder in vleiery vertolk as volgens die natuurlike waarskynlikheid. Hy het gedroom dat hy die Masedoniese falanks aan die brand sien, en Alexander op hom wag, geklee in dieselfde rok wat hy self gedra het toe hy koerier na die ontslape koning was, waarna hy in die tempel van Belus ingegaan het uit sy oë verdwyn. Dit lyk asof die droom bonatuurlik vir hom die wonderlike aksies van die Masedoniërs beteken het, en dat terwyl hy uit die koerier se troon opgestaan ​​het, so Alexander die baas van Asië moes word en nie lank sy verower, sluit sy lewe met heerlikheid af. Darius se selfvertroue het al hoe meer toegeneem, omdat Alexander soveel tyd in Cilicië deurgebring het, wat hy aan sy lafhartigheid toegereken het. Maar dit was die siekte wat hom daar aangehou het, wat sommige meen dat hy van sy moegheid opgedoen het, ander van die bad in die rivier Cydnus, wie se waters baie koud was. Hoe dit ook al sy, niemand van sy dokters sou dit waag om hom remedies te gee nie, hulle het gedink dat sy saak so wanhopig was en was so bang vir die vermoedens en onwilligheid van die Masedoniërs as hulle sou slaag in die genesing totdat Philip, die Acarnanian, sien hoe krities sy saak is, maar vertrou op sy eie bekende vriendskap vir hom, besluit om die laaste pogings van sy kuns te probeer, en eerder sy eie krediet en lewe in gevaar te stel as om te laat sterf weens gebrek aan fisika, wat hy met selfvertroue het aan hom toegedien, en moedig hom aan om dit met vrymoedigheid op te neem as hy 'n spoedige herstel verlang om die oorlog te vervolg. Op hierdie tydstip het Parmenio aan Alexander uit die kamp geskryf en gesê dat hy vir Filippus moet sorg as iemand wat deur Darius omgekoop is om hom te vermoor, met groot bedrae geld en 'n belofte van sy dogter in die huwelik. Toe hy die brief gelees het, het hy dit onder sy kussing gesit sonder om dit soveel as vir enige van sy intiemste vriende te wys, en toe Philip met die doepa inkom, neem hy dit met groot opgewondenheid en versekering en gee hom intussen die brief om te lees. Dit was 'n skouspel wat die moeite werd was om by te woon, om te sien hoe Alexander die konsep neem en terselfdertyd Philip die brief lees, en dan omdraai en na mekaar kyk, maar met verskillende sentimente vir Alexander se voorkoms, was hy vrolik en oop, om sy vriendelikheid en vertroue in sy dokter, terwyl die ander een van verbasing en alarm was oor die beskuldiging, 'n beroep op die gode gedoen het om sy onskuld te sien, soms sy hande op te hef na die hemel en hom dan neer te gooi langs die bed en smeek Alexander alle vrees opsy te sit en sy aanwysings sonder vrees te volg. Want die medisyne het aanvanklik so sterk gewerk dat hy, so te sê, die lewensbelangrike kragte in die binnekant wat hy sy toespraak verloor het en in 'n swem geval het, skaars sin of pols gehad het. Maar nie lank nie, deur Philip se middele, het sy gesondheid en sterkte teruggekeer, en hy het hom in die openbaar geopenbaar aan die Masedoniërs, wat voortdurend in angs en neerslagtigheid was totdat hulle hom weer in die buiteland sien.
Op hierdie tydstip was daar in die leër van Darius 'n Masedoniese vlugteling, genaamd Amyntas, iemand wat baie goed vertroud was met Alexander se karakter. Hierdie man, toe hy sien dat Darius van plan was om op die vyand te val in die gange en verontreinig, het hy ernstig aangeraai om te bly waar hy was, in die oop en uitgestrekte vlaktes, aangesien dit die voordeel van 'n talle leër was om genoeg ruimte te hê dit het met 'n mindere krag gewerk. Darius, in plaas van sy raad te neem, het vir hom gesê dat hy bang was dat die vyand sou probeer om weg te hardloop, en daarom sou Alexander uit sy hande ontsnap. "Die vrees," het Amyntas geantwoord, "is onnodig, want verseker jouself dat hy jou nie sal vermy nie, en hy is heel waarskynlik op pad na jou toe." Maar die advies van Amyntas was tevergeefs, want Darius het dadelik afgeklim, in Cilicië ingeloop op dieselfde tyd dat Alexander na Sirië gegaan het om hom te ontmoet en mekaar in die nag te vermis, het hulle albei teruggedraai. Alexander, baie tevrede met die gebeurtenis, het al die haastige pogings aangewend om in die onreinhede te veg, en Darius om sy vorige grond te herstel en sy leër uit so 'n nadelige plek te trek. Vir eers het hy sy fout begryp om hom te ver te betrek in 'n land waarin die see, die berge en die rivier Pinarus wat daardeur loop, hom sou dwing om sy magte te verdeel, sy perd byna onbruikbaar te maak, en bedek en ondersteun slegs die swakheid van die vyand. Fortuin was Alexander nie vriendeliker in die keuse van die grond nie, as dat hy versigtig was om dit tot sy voordeel te verbeter. Omdat hy baie minderwaardig was, het hy sy regtervleuel baie verder uitgestrek as die linkervleuel van sy vyande, en het hy self daar in die voorste geledere geveg, en die barbare op die vlug geslaan. In hierdie geveg is hy in die bobeen gewond, sê Chares, deur Darius, met wie hy hand-aan-hand geveg het. Maar in die verslag wat hy vir Antipater van die geveg gegee het, alhoewel hy inderdaad besit, is hy met 'n swaard in die bobeen gewond, hoewel nie gevaarlik nie, maar hy let nie op wie dit was wat hom gewond het nie.
Niks wou hierdie oorwinning voltooi nie, waarin hy bo honderd en tienduisend van sy vyande omvergewerp het, maar om die persoon van Darius te neem, wat met 'n vlug ontsnap het. Maar nadat hy sy strydwa en sy boog geneem het, het hy teruggekeer nadat hy hom agternagesit het, en sy eie manne was besig om die barbare kamp te plunder, wat (hoewel hulle die meeste van hul bagasie by Damaskus gelos het) buitengewoon ryk was. Maar die tent van Darius, vol pragtige meubels en hoeveelhede goud en silwer, het hulle vir Alexander self gereserveer, wat, nadat hy sy arms afgesteek het, homself gaan bad het en gesê het: "Laat ons ons nou van die swoeg van die oorlog reinig in die bad van Darius. " "Nie so nie," antwoord een van sy volgelinge, "maar in Alexander is die eiendom van die verowerde eerder en moet dit die oorwinnaar s'n genoem word." Hier, toe hy die badvate, die waterpotte, die panne en die salfbakke aanskou, is almal nuuskierig bewerk, en ruik die geurige geure waarmee die hele plek pragtig geparfumeer is, en vandaar in 'n paviljoen van groot grootte en hoogte, waar die rusbanke en tafels en voorbereidings vir 'n vermaak perfek was, draai hy na diegene oor hom en sê: "Dit lyk asof dit 'n koninklike is."
Maar toe hy aandete eet, word die boodskap gebring dat Darius se ma en vrou en twee ongetroude dogters, wat saam met die res van die gevangenes geneem word, met die oog op sy strydwa en boog, almal in rou en droefheid was en hom verbeel het dat dood wees. Na 'n kort rukkie, lewendiger geraak deur hul ellende as met sy eie sukses, het hy Leonnatus na hulle gestuur om hulle te laat weet dat Darius nie dood is nie, en dat hulle nie hoef te vrees vir enige leed van Alexander nie, wat slegs oorlog teen hom gevoer het heerskappy, moet hulle self voorsien word van alles wat hulle van Darius ontvang het. Hierdie vriendelike boodskap kan nie net baie welkom wees by die gevange dames nie, veral omdat dit goedgekeur word deur nie minder menslik en vrygewig nie. Want hy het hulle verlof gegee om te begrawe wie hulle van die Perse wou, en om vir hierdie doel gebruik te maak van die kledingstukke en meubels wat hulle dink uit die buit pas. Hy het niks van hul toerusting, of van die aandag en respek wat hulle vroeër betaal het, verminder nie, en groter pensioene vir hul onderhoud toegelaat as wat hulle voorheen gehad het. Maar die edelste en mees koninklike deel van hulle gebruik was dat hy hierdie roemryke gevangenes behandel het volgens hul deugd en karakter, en nie toegelaat het om te hoor of te ontvang nie, of om alles wat onbetaamlik was, te begryp. Sodat dit lyk asof hulle eerder in 'n tempel of in 'n heilige maagdelike kamer woon, waar hulle hul privaatheid heilig en ononderbroke geniet as in die kamp van 'n vyand. Tog was Darius se vrou die mooiste prinses wat destyds geleef het, as haar man die langste en mooiste man van sy tyd, en die dogters was nie hul ouers onwaardig nie. Maar Alexander, wat dit meer koninklik ag om homself te regeer as om sy vyande te oorwin, het geen intimiteit met een van hulle of met ander vroue gesoek voor die huwelik nie, behalwe Barsine, Memnon se weduwee, wat in Damaskus gevange geneem is. Sy was onderrig in die Griekse leer, was saggeaard, en deur haar vader, Artabazus, het hy koninklik neergedaal, met goeie eienskappe, wat bygedra het tot die versoeking en aanmoediging van Parmenio, soos Aristobulus ons vertel het, hom meer gewillig gemaak het om te heg homself aan so 'n aangename en roemryke vrou. Van die res van die vroulike gevangenes, hoewel merkwaardig aantreklik en goed geproporteer, het hy nie verder kennis geneem as om skertsend te sê dat Persiese vroue vreeslike oë was nie. En hy self het as 't ware wraak geneem deur die toon van die skoonheid van sy eie matigheid en selfbeheersing, dat hulle verwyder moet word, soos hy so baie lewelose beelde sou doen. Toe Philoxenus, sy luitenant aan die kus, aan hom skryf om te weet of hy twee jong seuns van groot skoonheid sou koop, wat ene Theodorus, 'n Tarentyn, moes verkoop, was hy so beledig dat hy gereeld saam met sy vriende uitgewys het wat gemoedelikheid het Philoxenus al ooit by hom opgemerk dat hy moet veronderstel om hom so 'n smaadlike aanbod te maak. En hy het dadelik 'n baie skerp brief aan hom geskryf en vir hom gesê Theodorus en sy handelsware kan met sy welwillendheid tot niet gaan. Hy was ook nie minder ernstig vir Hagnon nie, wat vir hom 'n geskenk gestuur het dat hy 'n Corinthiese jeug met die naam Crobylus sou koop as 'n geskenk vir hom. En toe hy hoor dat Damon en Timotheus, twee van die Masedoniese soldate van Parmenio, die vrouens van 'n paar vreemdelinge wat in sy loon was, mishandel het, het hy aan Parmenio geskryf en hom streng aangekla, as hy hulle skuldig bevind, om hulle as wilde diere dood te maak wat slegs gemaak is vir die onheil van die mensdom. In dieselfde brief het hy bygevoeg dat hy nie so graag die vrou van Darius gesien het of wou hê nie, en ook nie dat iemand van haar skoonheid voor hom moes spreek nie. Hy het gewoonlik gesê dat slaap en die daad van generasie hom hoofsaaklik verstandig gemaak het dat hy sterflik was, net soos om te sê dat vermoeidheid en plesier voortspruit uit dieselfde kwetsbaarheid en onbesprokenheid van die menslike natuur.
In sy dieet was hy ook gematig, soos blyk uit baie ander omstandighede weggelaat, deur wat hy gesê het aan Ada, wat hy aangeneem het, met die titel van moeder, en daarna die koningin van Caria geskep het. Want toe sy uit vriendelikheid elke dag vir hom baie nuuskierige geregte en soetkoekies stuur en hom 'n paar kokke en gebakmanne sou voorsien, wat vermoedelik baie vaardig was, het hy vir haar gesê dat hy niks van hulle wou hê nie, sy voorganger , Leonidas, nadat hy hom reeds die beste gegee het, wat 'n nagmars was om voor te berei vir ontbyt, en 'n matige ontbyt om 'n aptyt vir aandete te skep. Leonidas het ook die meubels van sy kamer en sy klerekas oopgemaak en deursoek om te sien of sy ma vir hom iets wat delik of oorbodig was, agtergelaat het. Hy was baie minder verslaaf aan wyn as wat algemeen geglo is dat dit mense die geleentheid gegee het om van hom te dink, dat as hy niks anders te doen gehad het nie, hy lief was om lank te sit en praat, eerder as om te drink, en oor elke beker 'n hou lang gesprek. Want as sy sake hom aanroep, sou hy nie aangehou word nie, net soos ander generaals, hetsy deur wyn, of deur slaap, huweliksplegtighede, bril of enige ander afleiding, waarvan 'n oortuigende argument is dat hy in die kort tyd geleef het, het hy soveel en so groot aksies verrig. Toe hy vry was van werk, nadat hy opgestaan ​​het en vir die gode opgeoffer het, het hy gaan sit om te ontbyt, en die res van die dag deurgebring om te jag, of om memoires te skryf, besluite te neem oor 'n paar militêre vrae of om te lees . In optogte wat geen groot haas verg nie, sou hy oefen om te skiet terwyl hy gaan, of om 'n wa te klim en voluit daarvandaan af te klim. Soms, ter wille van sport, soos hy in ons tydskrifte gesê word, het hy jakkalse gejag en gevang. Toe hy die aand inkom, nadat hy gebad en gesalf is, het hy sy bakkers en hoofkokke gaan roep om te weet of hulle sy aandete gereed het.Hy het nooit omgegee om te eet totdat dit redelik laat was en donker begin word nie, en hy was wonderlik versigtig tydens maaltye dat elkeen wat by hom sit, gelyk en met die regte aandag bedien moet word: en sy liefde vir praat, soos voorheen gesê, het gemaak dit is vir hom lekker om lank by sy wyn te sit. En dan, alhoewel geen enkele prins se gesprek ooit so aangenaam was nie, sou hy in 'n humeur van roem en soldaat spog, wat sy vleitaars 'n groot voordeel gegee het om hom te ry, en sy beter vriende baie ongemaklik gemaak het. Want hoewel hulle dit as te basies beskou het om te streef na wie hom die meeste moet vlei, het hulle dit egter gevaarlik gevind om dit nie te doen nie, sodat hulle tussen die skande en die gevaar in 'n groot nood was om hulle te gedra. Na so 'n vermaak was hy gewoond om te bad, en dan sou hy miskien slaap tot die middag, en soms die hele dag lank. Hy was so gematig in sy eetgewoontes, dat as hy 'n seldsame vis of vrugte gestuur het, hy dit onder sy vriende sou verdeel en dikwels niks vir homself sou voorbehou nie. Sy tafel was egter altyd pragtig, die koste daarvan het steeds toeneem met sy geluk, totdat dit tien duisend drakma's per dag beloop het, tot watter bedrag hy dit beperk het, en verder sou hy niemand in die vermaaklikheid sou uitlê nie waar hy self die gas was.
Na die slag van Issus het hy na Damaskus gestuur om die geld en bagasie, die vrouens en kinders, van die Perse, waarvan die buit van die Tessaliese perderuiters bederf het, die grootste aandeel in beslag te neem, omdat hy veral kennis geneem het van hul dapperheid in die geveg, en hulle doelbewus daarheen gestuur om hulle beloning volgens hul moed geskik te maak. Nie net dat die res van die leër so 'n aansienlike deel van die buit gehad het dat dit voldoende was om hulle almal te verryk nie. Dit het die Masedoniërs vir die eerste keer so 'n voorsmakie gegee van die Persiese rykdom en vroue en die barbaarse glans van die lewe, dat hulle gereed was om dit na te jaag en te volg met alle gretigheid van honde op 'n geur. Maar Alexander het, voordat hy verder gegaan het, dit nodig geag om homself te verseker van die kus. Diegene wat in Ciprus regeer het, het die eiland in sy besit geneem, en Fenisië, slegs Tyrus, is aan hom oorgegee. Tydens die beleg van hierdie stad, wat met heuwels van die aarde opgegooi en enjins en tweehonderd galeie oor die see sewe maande lank saam voortgeduur het, het hy gedroom dat hy Hercules op die mure sien strek en sy hande uitsteek, en roep na hom. En baie van die Tiriërs in hul slaap was mal daaroor dat Apollo vir hulle gesê het dat hy ontevrede was met hulle optrede, en hulle op die punt was om hulle te verlaat en na Alexander te gaan. Op die manier waarop die god 'n verlate soldaat was, het hy hom, so te sê, in die daad gegryp, die standbeeld met toue vasgemaak en dit aan die voetstuk vasgespyker en hom verwyt dat hy 'n gunsteling van Alexander was. 'N Ander keer het Alexander gedroom dat hy 'n satir op 'n afstand met hom bespot, en toe hy probeer om hom te vang, het hy nog steeds van hom ontsnap, totdat hy uiteindelik met baie deursettingsvermoë hardloop en hom agterna hardloop. Die waarsêers, wat twee woorde van Satyrus gemaak het, het hom verseker dat Tirus sy eie moet wees. Die inwoners wys op hierdie tydstip 'n fontein, waarheen hulle sê dat Alexander geslaap het toe hy wou hê dat die satir aan hom verskyn.
Terwyl die liggaam van die leër voor Tirus gelê het, het hy 'n uitstappie onderneem na die Arabiere wat op die berg Antilibanus woon, waarin hy sy lewe baie gevaarlik gemaak het om sy meester Lysimachus, wat saam met hom moes gaan, af te sit en verklaar dat hy nie ouer was nie ook nie minderwaardig in moed as Phoenix, die voog van Achilles. Want toe hulle ophou met hul perde, het hulle te voet teen die heuwels begin marsjeer, en die res van die soldate het hulle baie teëgekom, sodat die nag opstaan ​​en die vyand naby, Alexander wou so lank agterbly om aan te moedig en help die agtergeblewe en moeë ou man, dat hy, voordat hy besef het, 'n groot ent van sy soldate agter was, met 'n skraal bywoning, en gedwing was om 'n uiters koue nag in die donker en op 'n baie ongemaklike plek deur te bring totdat hy op 'n afstand baie verstrooide vure van die vyand sien en vertrou op sy behendigheid van liggaam, en soos hy altyd gewoond was deur moeite en moeite te ondergaan om die Macedoniërs in enige nood te ondersteun en te ondersteun, hardloop hy reguit na een van die naaste brande, en met sy dolk wat twee van die barbare wat daar langsaan gestuur het, gestuur het, steek hy 'n brandende brand op en keer terug na sy eie manne. Hulle het onmiddellik 'n groot vuur gemaak, wat die vyand so ontstel het dat die meeste van hulle gevlug het, en diegene wat hulle aangerand het, is gou gered en sodoende het hulle die res van die nag veilig gerus. So skryf Chares.
Maar om terug te keer na die beleg, het hierdie probleem gehad. Alexander, om sy leër te verfris, geteister deur baie vorige ontmoetings, het slegs 'n klein groepie na die mure gelei, eerder om die vyand besig te hou as met 'n vooruitsig op groot voordeel. Dit gebeur in hierdie tyd dat Aristander, die waarsêer, nadat hy opgeoffer het, met die oog op die ingewande, met selfvertroue bevestig het aan diegene wat daarby gestaan ​​het, dat die stad beslis op dieselfde maand geneem moes word, waarop daar gelag en bespot was die soldate, want dit was die laaste dag daarvan. Die koning het hom in verwarring gesien en was altyd angstig om die eer van die voorspellings te ondersteun, en beveel dat hulle dit nie as die dertigste moet beskou nie, maar as die drie-en-twintigste van die maand, en beveel dat die basuine moet blaas, val die mure ernstiger as wat hy aanvanklik bedoel het. Die skerpheid van die aanranding het die res van sy magte wat in die kamp oorgebly het, so aangesteek dat hulle nie kon vashou om dit op te vang nie, wat hulle met soveel krag uitgevoer het dat die Tiriërs afgetree het, en die stad is op dieselfde dag gedra . Die volgende plek waar hy voorheen gaan sit het, was Gaza, een van die grootste stede in Sirië, toe hierdie ongeluk hom tref. 'N Groot voël wat oor hom vlieg, het 'n klomp aarde op sy skouer laat val, en toe op een van die slagmasjiene gaan sit, word skielik verstrik en vasgevang in die nette, saamgestel uit senings, wat die toue beskerm waarmee die masjien bestuur word. Dit het presies uitgeval volgens Aristander se voorspelling, wat was dat Alexander gewond moet word en die stad moet verminder word.
Vandaar het hy 'n groot deel van die buit na Olympias, Cleopatra en die res van sy vriende gestuur, sonder om sy voorganger Leonidas, aan wie hy vyfhonderd talente se wierook en honderd mirre geskenk het, uit te laat ter herinnering aan die hoop wat hy het eenkeer van hom gesê toe hy nog 'n kind was. Vir Leonidas lyk dit asof hy eendag by hom staan ​​terwyl hy offer, en sien hoe hy albei sy hande vol wierook neem om in die vuur te gooi, en vir hom sê dat dit hom meer spaarsaam is in sy offergawes en nie so moet wees nie oorvloedig totdat hy meester was van die lande waaruit die soet tandvleis en die gesegde kom. So skryf Alexander nou vir hom en sê: "Ons het vir u 'n oorvloed mirre en wierook gestuur, sodat u vir die toekoms nie suinig vir die gode mag wees nie." Onder die skatte en ander buit wat van Darius geneem is, was daar 'n baie kosbare kis wat vir Alexander baie selde gebring is, en hy vra die mense oor hom wat hulle die geskikste dink om daarin te lê en wanneer hulle hul verskillende menings, het hy vir hulle gesê hy moet Homerus se Ilias daarin hou. Dit word getuig deur baie geloofwaardige outeurs, en as wat die van Alexandrië ons vertel, vertrouend op die gesag van Heraclides, waar was, was Homer nie 'n ledige of 'n nuttelose metgesel vir hom in sy ekspedisie nie. Want toe hy die baas van Egipte was, met die doel om 'n kolonie Grieks daar te vestig, besluit hy om 'n groot en bevolkte stad te bou en sy eie naam te gee. Om, nadat hy met die advies van die beste argitekte die grond gemeet en uitgesteek het, het hy een nag in sy slaap kans gesien om 'n wonderlike visioen te sien, 'n gryskop ou met 'n eerbiedwaardige aspek. hom, en spreek hierdie verse uit:-
'' N Eiland lê, waar die golwe hard brul,
Pharos noem hulle dit, aan die Egiptiese kus. "
Hierop het Alexander dadelik opgestaan ​​en na Pharos gegaan, wat destyds 'n eiland was wat 'n bietjie bokant die Canobiese monding van die rivier die Nyl lê, hoewel dit nou deur 'n mol verbind is. Sodra hy die gemaklike situasie van die plek sien, is dit 'n lang nek van die land, wat soos 'n landtang strek tussen groot strandmere en vlak water aan die een kant en die see aan die ander kant. Homer was, benewens sy ander uitnemendhede, 'n baie goeie argitek, en het beveel dat die plan van 'n stad op die plek verantwoordelik gehou moet word. Om dit te doen, uit gebrek aan kryt, met swart grond, lê hulle hul lyne met meel, neem 'n redelik groot kompas grond in 'n halfsirkelvormige figuur en trek in die binnekant van die omtrek gelyke reguit lyne van elke einde, en gee dit iets in die vorm van 'n mantel of kappie terwyl hy hom behaag met sy ontwerp, en skielik verslind 'n oneindige aantal groot voëls van verskillende soorte, soos 'n swart wolk uit die rivier en die meer, opeet elke stukkie meel wat gebruik is by die uiteensetting van die lyne waarop selfs Alexander self bekommerd was, totdat die augors weer sy selfvertroue herstel het deur vir hom te sê dat dit 'n teken was dat die stad wat hy op die punt was om te bou, nie net oorvloedig sou wees nie dinge in homself, maar wees ook die verpleegster en voeder van baie nasies. Hy het die werkers beveel om voort te gaan, terwyl hy die tempel van Ammon gaan besoek het.
Dit was 'n lang en pynlik en in twee opsigte 'n gevaarlike reis, eers as hulle hul watervoorsiening sou verloor, aangesien daar vir 'n paar dae niks verkry kon word nie en, tweedens, as 'n hewige suidewind op hulle sou opkom, terwyl hulle het deur die groot omvang van die diep sand gereis, soos dit na bewering gedoen is toe Cambyses sy leër op die pad gelei het, die sand saam in hope geblaas het en as't ware die hele woestyn soos 'n see op hulle opgehef het, tot vyftigduisend is daardeur ingesluk en vernietig. Al hierdie probleme is vir hom opgeweeg en voorgestel, maar Alexander was nie maklik om af te lei van alles waarop hy gebuig was nie. Omdat die fortuin hom tot dusver in sy ontwerpe gesekondeer het, hom vasbeslote en standvastig in sy opinies gemaak het, en die vrymoedigheid van sy humeur het 'n soort passie by hom opgewek vir die oorwinning van probleme, asof dit nie genoeg was om altyd in die veld te seëvier nie, tensy plekke en seisoene en die natuur self aan hom onderwerp. Op hierdie reis was die verligting en hulp wat die gode hom in sy nood verleen het, merkwaardiger en het hulle meer geloof verkry as die orakels wat hy daarna ontvang het, wat egter meer waardeer en toegeskryf word aan die gebeurtenisse. Eerstens het baie reën wat geval het, hulle weerhou van enige vrees om deur droogte te vergaan, en die uiterste droogte van die sand, wat nou klam en stewig geword het om te reis, het die lug skoongemaak en gesuiwer. Buiten dit, toe hulle uit hul pad was en op en af ​​dwaal, omdat die merktekens wat die gidse gebruik het, wanordelik en verlore was, is hulle weer reggestel deur 'n paar kraaie wat voor hulle op hul opmars gevlieg het. en vir hulle gewag toe hulle vertoef en agter raak, en die grootste wonder, soos Callisthenes ons vertel, was dat as een van die geselskap in die nag verdwaal het, hulle nooit opgehou het om te kraak en 'n geluid te maak totdat hulle dit gebring het nie. weer op die regte manier. Nadat hulle deur die wildernis gegaan het, het hulle by die plek gekom waar die hoëpriester, by die eerste groet, Alexander van sy vader Ammon verwelkom het. En deur hom gevra of enige van die moordenaars van sy vader die straf vrygespring het, het hy hom beveel om met meer respek te praat, aangesien sy vader nie 'n sterflike vader was nie. Toe wou Alexander, van uitdrukking verander, van hom weet as iemand van die wat Philip vermoor het nog ongestraf is, en wat die heerskappy oor heerskappy betref, of die ryk van die wêreld vir hom voorbehou was? Die God het geantwoord dat hy dit moes verkry, en dat Filippus se dood ten volle wraak geneem het, wat hom soveel tevredenheid gegee het dat hy Jupiter wonderlike offers gebring het en die priesters baie ryk geskenke gegee het. Dit is wat die meeste skrywers skryf oor die orakels. Maar Alexander het in 'n brief aan sy ma vertel dat daar 'n paar geheime antwoorde was, wat hy met sy terugkeer slegs aan haar sou meedeel. Ander sê dat die priester, met die begeerte om hom in die Grieks aan te spreek, "O Paidion", met 'n uitspraak in die uitspraak geëindig het met die s in plaas van die n, en gesê het: "O Paidios," Alexander was goed genoeg tevrede met dit, en dit was algemeen dat die orakel hom so genoem het.
Onder die uitsprake van ene Psammon, 'n filosoof, wat hy in Egipte gehoor het, het hy dit die meeste goedgekeur, dat alle mense deur God bestuur word, want in alles is die hoof en bevele goddelik. Maar wat hy homself oor hierdie onderwerp uitgespreek het, was nog meer soos 'n filosoof, want hy het gesê dat God die gewone vader van ons almal is, maar meer spesifiek van die beste van ons. Vir die barbare het hy hom baie hoogmoedig gedra, asof hy ten volle oortuig was van sy goddelike geboorte en afkoms, maar meer gematig en met minder invloed op die goddelikheid, behalwe dat dit eenmaal aan die Atheners oor Samos op skrif was toe hy vertel hulle dat hy nie self die vrye en glorieryke stad aan hulle moes gegee het nie: "U het dit ontvang", sê hy, "uit die oorvloed van hom wat destyds my heer en vader genoem is", wat Philip beteken. Maar nadat hy met 'n pyl gewond was en baie pyn gevoel het, het hy hom tot die mense van hom gewend en vir hulle gesê: "Dit, my vriende, is 'n ware vloeiende bloed, nie Ichor-
"Soos onsterflike gode is gewoond om te vergiet." En 'n ander keer, toe dit so donder dat almal bang was, en Anaxarchus, die sofist, hom gevra het of hy wat die seun van Jupiter was, so iets kon doen, "Nee," sê Alexander en lag, "ek het geen begeerte om te wees nie formidabel vir my vriende, soos julle my wou hê, wat my tafel verag het omdat ek van vis voorsien was, en nie van die hoofde van goewerneurs van provinsies nie. " Want in werklikheid word dit as waar genoem dat Anaxarchus, toe hy 'n geskenk van klein vissies sien, wat die koning na Hephaestion gestuur het, hierdie uitdrukking in 'n soort ironie en minagting van diegene wat groot moeite ondergaan en groot gevare ondervind, gebruik het jaag na wonderlike voorwerpe wat hulle tog weinig meer plesier of plesier verskaf as wat ander het. Uit wat ek oor hierdie onderwerp gesê het, is dit duidelik dat Alexander op sigself nie dwaas geraak is of die ydelheid gehad het om homself werklik 'n god te wees nie, maar bloot sy aansprake op goddelikheid gebruik het om die gevoel van sy meerderwaardigheid.
By sy terugkeer uit Egipte na Fenicië offer en offer hy optogte, waarby optredes van lirieke danse en tragedies bygevoeg word, nie net vir die prag van toerusting en versierings nie, maar ook vir die kompetisie tussen diegene wat dit uitgestal het. Want die konings van Ciprus was hier die uitstallers, op dieselfde manier as in Athene diegene wat deur die lot uit die stamme gekies is. En hulle het inderdaad die grootste emulasie getoon om mekaar te oortref, veral Nicocreon, die koning van Salamis en Pasicrates van Soli, wat die koor voorsien het en die uitgawes van die twee mees gevierde akteurs, Athenodorus en Thessalus, die voormalige optrede vir Pasicrates, gedek het. , en laasgenoemde vir Nicocrean. Thessalus was die meeste bevoordeel deur Alexander, hoewel dit nie verskyn het voordat Athenodorus deur die veelheid van stemme as oorwinnaar verklaar is nie. Want toe hy weg was, het hy gesê dat die beoordelaars verdien om geprys te word vir wat hulle gedoen het, maar dat hy gewilliglik 'n deel van sy koninkryk sou verloor het as om Thessalus te sien oorwin. Toe hy egter verstaan ​​dat Athenodorus 'n boete opgelê is deur die Atheners omdat hy afwesig was op die feeste van Bacchus, alhoewel hy sy versoek geweier het dat hy 'n brief namens hom sou skryf, het hy hom 'n voldoende bedrag gegee om aan die boete te voldoen. 'N Ander keer, toe Lycon of Scarphia toevallig met groot toejuiging in die teater opgetree het, en in 'n vers wat hy in die komiese deel wat hy opgevoer het, gesmeek het om 'n geskenk van tien talente, het hy gelag en vir hom die geld gegee.
Darius het vir hom 'n brief geskryf en vriende gestuur om by hom in te tree en hom versoek om die som van duisend talente as 'n losprys van sy gevangenes te aanvaar, en hom te bied in ruil vir sy vriendskap en bondgenoot, al die lande aan die kant van die Eufraatrivier , saam met een van sy dogters in die huwelik. Hierdie voorstelle het hy aan sy vriende oorgedra, en toe Parmenio vir hom sê dat hy, as hy Alexander was, dit geredelik moes omhels: "So sou ek," het Alexander gesê, "as ek Parmenio was." Gevolglik was sy antwoord aan Darius, dat as hy sou kom en hom in sy mag oorgegee het, hy hom met alle moontlike vriendelikheid sou behandel, indien hy besluit het om self te gaan en hom te soek. Maar die dood van Darius se vrou tydens die bevalling het hom kort daarna spyt gemaak oor 'n deel van hierdie antwoord, en hy toon duidelike tekens van hartseer om sodoende 'n verdere geleentheid om sy genade en goeie natuur te beoefen, te ontneem, wat hy egter tot uiting gebring het hy kon deur haar 'n wonderlike begrafnis te gee.
Onder die eunugs wat in die kamer van die koningin gewag het en saam met die vroue gevange geneem is, was daar een Tireus wat uit die kamp gekom het en te perd na Darius gevlug het om hom van sy vrou se dood in kennis te stel. Toe hy dit hoor, slaan hy sy kop en bars in trane en klaagliedere uit en sê: "Ag, hoe groot is die rampspoed van die Perse! Was dit nie genoeg dat die koning en die suster van hul koning 'n gevangene in haar lewe was nie? sy moet, nou is sy dood, ook maar gemeen en duister begrawe word? " "O koning," antwoord die hofdienaar, "wat haar begrafnisrituele betref, of enige respek of eer wat daar aan hulle betoon moes word, het u nie die minste rede om die onheil van u land te beskuldig nie, want ek weet nie u koningin nie Statira wou nog lewe, en u moeder of kinders wou niks van hul vroeëre gelukkige toestand hê nie, tensy dit die lig van u aangesig was, wat ek nie betwyfel nie, maar die heer Oromasdes sal nog tot sy eertydse glorie herstel.En na haar afsterwe, verseker ek u, het sy nie net die nodige begrafnisversierings gehad nie, maar ook met die trane van u vyande vereer, want Alexander is so sag na die oorwinning as wat hy verskriklik is in die veld. " woorde, so was die hartseer en emosie van Darius se gemoed, dat hulle hom in buitensporige agterdog ingedraai het en Tireus opsy geneem het in 'n meer privaat deel van sy tent, "Tensy u ook," het hy vir hom gesê, "my verlaat het, tesame met die geluk van Persië, en jy word 'n Masedoniër in jou hart as jy my nog besit vir jou heer Darius, sê vir my, ek laai jou, deur die eerbied, betaal jy die lig van Mithras, en hierdie regterhand van jou koning, doen Ek betreur nie die minste van Statira se ongelukke in haar gevangenskap en dood nie? Het ek nie in haar leeftyd iets meer skadeliks en betreurenswaardig gely nie? En was ek nie ellendig met minder oneer as ek 'n ernstiger en onmenslike vyand ontmoet het nie? Want hoe is dit moontlik dat 'n jongman soos hy is, die vrou van sy teenstander met soveel onderskeid moet behandel, as dit my nie in die skande steek nie? "Terwyl Tireus nog praat, gooi hy hom neer en smeek hy het Alexander nie so baie of sy dooie vrou en suster aangedoen om so 'n gedagte uit te spreek wat hom die grootste troos ontneem het nie, het hom in sy teëspoed gelaat, die oortuiging dat hy oorwin is deur 'n man wie se deugde hom opgewek het bo die menslike natuur, dat hy met liefde en bewondering na Alexander moet kyk, wat nie minder bewyse van sy volharding teenoor die Persiese vroue gelewer het nie, as van sy dapperheid onder die mans. het by ander geleenthede verder toegeneem met Alexander se matigheid en grootmoed, toe Darius, van hom af wegbreek na die ander afdeling van die tent, waar sy vriende en hofdienaars was, sy hande na die hemel ophef en hierdie gebed uitspreek, 'Julle gode', het hy gesê, 'van my familie en van my koninkryk, as dit moontlik is, smeek ek julle om die agteruitgang van Persië te herstel, sodat ek hulle in 'n bloeiende toestand kan laat as wat ek hulle gevind het, en het dit in my vermoë om dankbaar terug te keer na Alexander vir die vriendelikheid wat hy in my teëspoede betoon het aan diegene wat my die duurste is. Maar as die noodlottige tyd aangebreek het, naamlik om 'n tydperk aan die Persiese monargie te gee, as ons ondergang 'n skuld is wat aan die goddelike jaloesie en die wisselvalligheid van dinge betaal moet word, dan smeek ek u dat niemand anders man, maar Alexander mag op die troon van Kores sit. "Dit is die verhaal wat deur die groter aantal historici gegee word.
Maar om terug te keer na Alexander. Nadat hy die hele Asië aan hierdie kant van die Eufraat verminder het, het hy gevorder na Darius, wat met 'n miljoen mense teen hom neergedaal het. In sy optog het 'n baie belaglike gedeelte gebeur. Die dienaars wat die kamp ter wille van sport gevolg het, het hulle in twee partye verdeel en die bevelvoerder van een van hulle Alexander genoem, en die ander Darius. Aanvanklik het hulle mekaar net met klonte aarde bestook, maar op die oomblik het hulle hul vuiste gevat, en uiteindelik, met groot twis, het hulle in alle erns met klippe en stokke geveg, sodat hulle baie moeite gehad het om hulle te skei totdat Alexander toe hy dit hoor, beveel die twee kapteins om die stryd deur 'n enkele geveg te beslis, en bewapen hom wat sy naam self gedra het, terwyl Philotas dieselfde doen aan hom wat Darius verteenwoordig het. Die hele leër was toeskouers van hierdie ontmoeting, bereid om tydens die gebeurtenis 'n teken van hul eie toekomstige sukses te maak. Nadat hulle 'n redelike lang ruk hard geveg het, het hy, wat Alexander genoem word, die beste gekry, en vir 'n beloning van sy bekwaamheid twaalf dorpe aan hom gegee, met verlof om die Persiese kleredrag te dra. So word ons deur Eratosthenes vertel.
Maar die groot stryd van alles wat met Darius gevoer is, was nie, soos die meeste skrywers ons vertel nie, by Arbela, maar by Gaugamela, wat in hul taal die kameel se huis aandui, omdat een van hulle ou konings die strewe na sy vyande op 'n vinnige kameel, in dankbaarheid vir sy dier, het hom op hierdie plek gevestig, met vergoeding van sekere dorpe en huurgeld vir sy onderhoud. Dit het gebeur dat daar in die maand Boedromion, omtrent die begin van die Mysteriesfees in Athene, 'n maansverduistering plaasgevind het, die elfde nag, waarna die twee leërs nou mekaar in die oog het, sy manne bewaar in die wapen, en deur fakkel 'n algemene hersiening van hulle. Maar terwyl sy soldate slaap, het Alexander die nag voor sy tent saam met sy waarsêer Aristander deurgebring en sekere geheimsinnige seremonies uitgevoer en opgeoffer vir die god Vrees. Intussen het die oudste van sy bevelvoerders, en veral Parmenio, die hele vlakte tussen Nifates en die Gordyae -berge aanskou met die ligte en vure wat deur die barbare gemaak is, en die onseker en deurmekaar geluide van stemme uit hulle gehoor Die kamp, ​​soos die verre brul van 'n uitgestrekte oseaan, was so verbaas oor die gedagtes van so 'n menigte dat hulle na 'n konferensie onderling tot 'n onderneming gekom het wat te moeilik en gevaarlik was om so 'n groot aantal vyande te betrek, en daarom ontmoet hy die koning terwyl hy van die offerande af kom, en smeek hom om Darius in die nag aan te val, sodat die duisternis die gevaar van die daaropvolgende geveg kan verberg. Hierop het hy hulle die beroemde antwoord gegee: 'Ek sal nie 'n oorwinning steel nie', hoewel sommige destyds 'n seunsagtige en onbedagsame toespraak gedink het asof hy met gevaar speel, maar ander beskou dit as 'n bewys dat hy vertrou sy huidige toestand en het op 'n ware oordeel oor die toekoms gehandel, sonder om Darius te wil verlaat, in geval hy hom sou kwel, die voorwendsel om weer sy fortuin te probeer, wat hy hom sou kon aanneem as hy kon
IDF vier die wêreldkampioene in 2019
Ons weet dat 2020 vir almal moeilik was. Daarom wil ons hierdie tyd neem om die legendariese oomblikke van 2019 te onthou en die kampioene wat die vertoning gesteel het! Hier is 'n laat, maar uiters verdiende gelukwensing aan die Wêreldreeks -kampioene en aanspraakmakers in 2019:
Vroue se skaatsplank
Junior se skaatsplank (onder 18)
Master's Skateboard (meer as 35)
Op die oop skaatsplank, Harry Clarke het die kampioenposisie ingehou met 'n stywe, konsekwente en vreeslose wedrenstyl. Harry sal in die afdraande geskiedenis ingaan nadat hy 'n Maryhill -byeenkoms gewen het tydens sy EERSTE poging - iets wat voorheen as onmoontlik beskou is. Baie geluk met die wenseisoen, Harry Clarke!
Top naaswenner Daina Banks gee die woord 'wreedheid' nuwe betekenis deur die wêreldbaan te voltooi ondanks 'n groot ongeluk by Tame the Taipan WQS, AUS, wat 'n ontwrigte borsbeen tot gevolg gehad het. Sy styl lyk soos 'n renmotor en sy grootste prestasie van die jaar was die wen van die ikoniese Kozakov Challenge WC, CZE.
Die tweede naaswenner, Jaag Hiller, het 'n groot sprong gemaak toe hy Pasul Vulcan WC, ROU, (die vinnigste en mees gedugte renbaan op die baan) behaal het deur die beste kwalifikasie te behaal en die wedloop te wen! Hy het dit gedoen met wat voorheen as 'n onortodokse vragmotor beskou is vanweë die stuur met 'n vaste as, wat bewys het dat afdraande skaatsplankry nog soveel ruimte het om te groei in hoëprestasie-toerusting.
2019 Kozakov Challenge WC Open Skate -podium met Daina Banks, Harry Clarke, Chase Hiller en Max Capps. Foto deur Tyler Topping Abdil lei die pak in die eerste regterkant by Kozakov Challenge WC 2019. Foto deur Tyler Topping
In Open Street Luge, Abdil Mahdzan het die kampioenposisie van 2019 verseker en 'n 4x wêreldkampioen geword! Hy het ook amper 'n perfekte seisoen gehad, maar hy kon nie die Kozakov -uitdaging in 2019 oorwin nie. Kan hy 'n perfekte seisoen in 2021 beleef?
Kolby Parks by Kozakov Challenge WC 2019. Foto deur Tyler Topping
Die beste naaswenner en verdedigende wêreldkampioen in die straat in 2018, Kolby Parks, het 'n kranige poging aangewend om die kampioen in punte te bind. Hy het egter nie 'n podium gehad nie en het die seisoen afgesluit met vier podiums teen Abdil se vyf.
Tweede naaswenner, Ulrich Becker, is baie nuwer op die Wêreldtoernooi, aangesien dit sy tweede jaar se IDF is. Nietemin het hy ook die seisoen afgesluit met 'n aansienlike vier podiums. Sy oorwinnings bewys dat, hoewel daar 'n lang rits ongelooflike talent in die Ope -afdeling is, 'n Wêreldtitel altyd 'n spel is vir almal!
Emily Pross is baie opgewonde by Kozakov Challenge WC 2019. Foto deur Tyler Topping Teresa lei die pak uit die eerste regterkant by Kozakov Challenge WC 2019. Foto deur Tyler Topping
Op die vroueskatbord, Emily Pross afgesluit met 'n perfekte seisoen. Haar grootste prestasies was egter in die kategorie Open Skateboard, waar sy 'n algehele 7de plek in die wêreld behaal het, 3de in Noord-Amerika en die Killington WC, VSA, se podium vereer het met haar derde plek.
Die eerste naaswenner van die kategorie vir vroue se skaatsplank is Teresa Gillcrist - 'n vars gesig vir die Wêreldkring wat deur die seisoen gesukkel het om die 6x PacAsia -vrouekampioen net -net te verslaan Elissa Mah in totale punte. Verwag dat beide hierdie vroue in 2021 weer by die geveg sal wees!
Kyle Martin spyker die streep by Kozakov Challenge WC 2019. Foto deur Tyler Topping
In Master's Skateboard, Kanadese legende Kyle Martin het 'n seëvierende terugkeer gemaak na wedrenne na baie jare weg van die kollig - en met 'n perfekte Meestersseisoen. Hy het nie net die meesterkategorie oorheers nie, maar hy het die 11de plek in Open Skate behaal en in die Tame the Taipan -eindronde gehardloop! Veteraan-jaer Derek Blanquer uit Spanje het die eerste plek in die tweede plek beklee Juan Montoya uit Columbia het die seisoen in die derde plek gesluit.
Nick wen Newtons se WK 2019. Benson Marquart, Lewis Saxon en Riley Young is ook op die podium. Foto deur Tyler Topping
By Junior's, Nick Brom het onberispelike vorm getoon en twee oorwinnings in die Open Skateboard -kategorie behaal, terwyl hy terselfdertyd die Junior -kategorie gewen het oor formidabele deelnemers regoor die veld. Top naaswenners, Riley Young en Grégoire Schwab, verteenwoordig die volgende generasie in twee dominante afdraande lande, onderskeidelik Australië en Switserland.
Eervolle vermeldings in die kategorieë Women's Street Luge en Adaptive:
In 2019 het die IDF twee nuwe kategorieë vir afdraande geskep. Dit sou nie moontlik gewees het sonder baie van die Women's Street Luge en Adaptive racers nie. Veral twee renjaers het egter uit hul vastelande gereis om hul demografie op internasionale skaal voor te stel. Ons wil baie dankie sê aan Jenn Butler en Kassy Jhones dat hulle dit op hulself geneem het om die afdraande sport te bevorder.
Jenn Butler is 'n USA Women's Street luger wat na Colombia gereis het en 2de in Open Street Luge op La Leonera DH WC geplaas het. Kassy Jhones is 'n Brasiliaanse aanpasbare jaer wat na die VSA gereis het en die derde plek behaal het in die eerste wedloop in die Adaptive-kategorie tydens die 2019 Tour de Maryhill WQS.
Weereens baie geluk aan ons 2019 Wêreldbeker -kampioene en top -aanspraakmakers! Om ons kampioene beter te leer ken, kyk na hul video -onderhoude hier en bly ingelig vir inligting en onderhoude rakende ons Kontinentale kampioene.
Vir ons afdraande gesin oor die hele wêreld, hoop ons om julle almal binnekort weer te sien ... bo -op 'n berg. Tot dan, bly veilig en hou aan.