November 2014 - Hennie Van Deventer
Nov 29, 2014 | Hennie van Deventer se Blog
Saam met die groot geeste in die politiek van die 80’s (links bo, regs bo, links onder en regs onder): P.W. Botha (ook Willie van Niekerk), Nelson Mandela, Thabo Mbeki, F.W. de Klerk en Pik Botha.
Maar van politiek alleen kan ‘n redakteur nie leef nie. Later vertel ek oor ander uitskiet-aspekte van daardie tydvak – en van ‘n paar karakters. (hvd)
Nov 27, 2014 | Hennie van Deventer se Blog
Eerste skof by Die Volksblad: In die swembad is Herman le Roux, Wiets Beukes en ekselwers; aan die subtafel is Jaap Steyn in die hoofstubstoel met HvD neffens hom (ou met die koerant); die driemanskap besig om stuitig te wees, is HvD, Paul Marais en Ollie Olwagen.
Maar ek moes weer aan die diep kant leer swem. My eerste dag in daardie stoel onthou ek as my swartste dag in die joernalistiek. Die hoofsub het daardie tyd ‘n uur of twee voor sy kollegas kom inval om solank die kopie vir bepaalde blaaie te sorteer. (DV was ‘n middagblad.) Ná ‘n eensame uur het ek besef ek weet nie wat ek doen nie. Toe my voorganger, Jaap Steyn, twee uur later opdaag, was ek in ‘n staat van paniek. “Jaap, neem oor,” het ek vurig gepleit. Hy wou nie.
Ns. Later skryf ek oor my terugkeer na Bloemfontein in 1980 – nou as redakteur van daardie gerespekteerde dagblad in die hartland. (hvd)
OP PAD MET DIE PERS
Nov 26, 2014 | Hennie van Deventer se Blog
Naspers100 – ‘n baie spesiale uitnodiging.
‘n Boel herinneringe wel egter op. Daaraan sal ek kwaai moet sif want ek is hoegenaamd nie van plan om weer my hand aan ‘n boek te waag nie. Lesers van HvD se blog sal die skrywer egter vergewe as hy in nostalgiese oomblikke ‘n paar van die herinneringe lukraak gaan ophaal in die volgende paar blogs wat in hierdie ruimte opduik. (hvd)
NOU’S HY VORT MET SY ROOIWIELWA
Nov 20, 2014 | Hennie van Deventer se Blog
Vir Charles Fryer, uitgewer, digter, skrywer en in die algemeen ‘n diep seun met ‘n groot gees, het ons vanoggend in die NG kerk Panorama gegroet. Hy is op 68 oorlede nadat hy reeds 12 jaar gelede deur ‘n massiewe beroerte neergevel is en daarna ‘n dapper stryd gestry het.
Charles Fryer het in sy loopbaan die absolute vertroue van voorste Afrikaanse skrywers soos Elsa Joubert, F.A. Venter en Dalene Matthee geniet. Hierdie veel mindere lig bak graag in die son van die feit dat hy ook my eerste boekie, Scoops en Skandes, in 1993 uitgegee het. Later het hy die titel van die tweede, Flaters en Kraters, uitgedink voordat een word nog op papier was.
Ek moes maar skryf om Charles se oulike titel nie te laat verlore gaan nie. Flaters en Kraters het in 1996 verskyn en is die enigste titel uit my pen wat drie drukke beleef het.
Op die roerende begrafnis, bygewoon deur sovele voorste Afrikaanse skrywers en geesgenote, was ‘n amper tasbare Charles Fryer-teenwoordigheid. Daartoe het die simboliek van ‘n eie vers van die gedugte Calvinianer deeglik bygedra. Die treffende vers se naam is Rooiwielwa.
Dit is in die eerste Fryerbundel in 1978, ook met die titel Rooiwielwa, opgeneem. Die subtitel is ” ‘n Liedjie op pad Hantam toe”:
Min mense was by die afskeid onaangeraak toe die sterk simboliek van die vers by hulle insink.
In ‘n ander Charles Fryervers wat ook by die roudiens gefigureer het, is dit veral die skrynende slot wat deur sy dood nuwe impak gegee is. Die titel is “Oulaas”. Dit handel oor die dood van sy vader in 1970:
Ek het Charles sedert ons Naspersdae saam nie weer gesien nie, maar ons saamwerk aan Scoops en Skandes en die genot wat die boekie my gegee het, het onuitwisbare herinneringe aan die talentvolle boekekollega by my ingeprent. Met daardie boekie het hy my boonop die eer aangedoen om oor die koeranthumor daarin ‘n Saterdaghoofartikel vir Die Burger te skryf. Die hoofartikel hang geraam in my woonkamer.
“Scoops” is nie al onuitwisbare herinnering aan Charles Fryer nie. ‘n Tweede is ‘n pragtige stuk in ‘n Kerkbode wat ons ‘n Sondag in 2001 by ‘n erediens in die Skukuzagemeente in die Wildtuin gekry het te midde van ‘n vloedgolf slegte nuus in die koerante van daardie tyd. Fryer kom tot die gevolgtrekking: “Die goue gloed van hoop glim tog deur die donker op donker van koerantnuus.”
Hy haal ook die bejaarde skilder Robert Hodgins aan: “Dit is wonderlik om te lewe. Die bome gaan bot, al is ons omring deur rampe.”
Die bome gaan weer bot, al is ons omring deur rampe. Wonder of hy in die 12 donker jare ná sy beroerte self ook aan daardie boodskap van hoop bly vashou het … (hvd)
R2 850 VIR ‘N SPYKER
Nov 19, 2014 | Hennie van Deventer se Blog
In die somervakansie van 1959 het ek my rybewys op Klerksdorp gekry in die eerste van 23 motors in my huis tot op datum. Nommer een was ‘n 1952-Peugeot 203 en nommer 23 ‘n 2013-BMW X1. Maar dit net terloops.
Vandag se blog gaan nie oor my karre of karre in die algemeen nie. Ek skryf oor bande. Oor die onderwerp het ek in my 73ste jaar nuwe kennis opgedoen wat nie my bydra tot my lewensvreugde nie.
Die storie begin toe die BMW aan die vooraand van ‘n reis na George ‘n spyker in die linkeragterband optel. Ek ry na die naaste vulstasie waar ‘n prop ingesit word. Terselfdertyd word ‘n vrywaringsvorm onder my neus gedruk met die aanmaning om dadelik ‘n bandeplek op te soek, en in elk geval nie verder as 80 km met die herstelde band te ry nie.
Wat sou dit beduie? Navrae bring aan die lig dat met die sogenaamde “runflat”-bande van die BMW – op Afrikaans dalk sommer “paplopers” – ‘n spyker in jou band geen ligtelike saak is nie. BMW self raai jou af om met ‘n herstelde “paploper” te ry. Die handelaar maak ‘n toegewinkie: “Ry maar George toe – net nie vinnig nie.”
Doodverskrik oor die “tydbom” wat onder die BMW rondomtalie, kom ek op Kleinmond by ‘n vriend aan. Hy is ‘n ‘n oortuigde google-man. Ons google die vraag of jy kan laat regmaak en ry, en kry die onomwonde antwoord: “No. It is not recommended”. Bestel toe maar op George ‘n nuwe. Kos ‘n ronde R2 850 – dit vir ‘n enkele spyker na net 15 000 km.
Maar op Kleinmond hoor ek by my vriend toe ook ‘n ander stukkie onplesierige bandenuus. ‘n Doodgewone band kan in jou kattebak so lê en degenereer dat jy dit na vyf jaar moet weggooi, vertel hy. Dis nie hoorsê nie – het hom self oorgekom. Die “splinternuwe” band vir sy groot Mercedes moes bandebegraafplaas toe. Kos hom amper R4 000.
En ons dag nog altyd as ons ‘n motor verkoop, is dit ‘n pluspunt om trots aan die koper te kan meedeel: Die noodwiel is nog nooit gebruik nie!
Nooit besef bande het ‘n vervaldatum soos ‘n blikkie boontjies of ‘n stuk kaas nie.
Hiermee dan ‘n stukkie goeie raad, mense: Laat jou noodwiel ná jare se onbruik liewer nagaan of die band nog hoegenaamd bruikbaar is of nie.
Oor die “paplopers” (of “runflats”) win ek sedertdien adviese in. Dis ‘n tydsame, moeitevolle proses. Een kennersmening is dat die herstelde band nog eksieperfeksie is; al kommer is of die versekeraars in die geval van ‘n ongeluk sal uitbetaal of nie.
En wat sê die versekeringsmense? Ná oorweging is ek vandag soos volg meegedeel: “I can confirm that there would be no difference between the claim because of the run flat tyre. The tyres are standard tyres, and the claim will be treated the same as per normal tyres. If they are worn there would be no cover. But if they ok we will pay.”
Wat doen ‘n mens nou? Sal ek op grond hiervan BMW se aanbeveling en die google-advies in die wind slaan en die herstelde band terugsit – of liewer nie? Die R2 850 is in elk geval al lank uit my bankrekening… (hvd)