Hierdie lekke is veral vir die grasvelddele ontwikkel. Afgesien daarvan dat dit proteïen aanvul, bewerkstellig dit ook beter benutting van die veld, aangesien dit die dier se eetlus prikkel.
Omdat die grootste gedeelte van die land se weidings 'n lae fosforinhoud het, is fosfor die mineraal wat gewoonlik aangevul moet word. Aangesien bossies oor die algemeen 'n hoër fosfor-inhoud as grasse het, is die tekorte nie so akuut waar bossieveld oorwegend voorkom nie. Verder is die soutinhoud van bossies ook hoër as die van grasse, met die gevolg dat sout-fosfaatlekke swakker benut word op bossie- as op grasveld. Gevolglik word oplosbare fosfate dikwels in hierdie gebiede by die drinkwater gevoeg om gereelde inname te verseker.
Wanneer enige lek aan diere voorsien word is daar 'n aantal baie belangrike aspekte om in gedagte te hou.
Lekbakke moet so verspreid as moontlik op strategiese punte in kampe uitgeplaas word sodat diere nie op 'n paar plekke konsentreer en die veld uittrap nie.
Dit moet beklemtoon word dat lekke slegs 'n doel kan dien tydens droogtes indien die boer vir die nodige voedselreserwes in sy veld voorsiening gemaak het. Daarom kan dit gestel word dat goeie weiveldbestuur die grondslag vorm van droogteleniging. Verder moet die gehalte van die veld op die behoefte van die spesifieke skape - byvoorbeeld ooie met lammers en droë skape - in gedagte gehou word.
Weens die langdurigheid van hierdie droogtes daal die voedingswaarde van die weiveld laer as gedurende seisoensdroogtes. Indien plantmateriaal wel nag op die veld beskikbaar is, geld dieselfde beginsels vir lekaanvullings as die wat so pas bespreek is en is dit by verre die goedkoopste metode om 'n droogte te oorbrug. Normaalweg word die veldreserwes egter uitgeput voor die einde van langdurige droogtes en moet van ander metodes gebruik gemaak word om dit te oorkom. Lekke kan op reeds oorbenutte weiveld slegs ernstige veldagteruitgang in die hand werk.