As daar een ding is wat Suid-Afrika baie vinnig met die opkoms van die Islamitiese Staat-beweging en sy “kalifaat” moet leer, is dit dat hy sy buitelandse beleid nie maar op opportunistiese bevliegings en gedryf deur die SAKP se agenda teenoor Kuba, Zimbabwe en ander kan rig nie. Iewers gaan die vingers verbrand word.
Boonop het die IS veral in Irak, baie skielik baie groot dele van die land beset en selfs die hoofstad Bagdad bedreig.
Suid-Afrika is nie bloot ŉ passasier in hierdie stryd nie, en moet weens die duidelike invloed van Moslems in die ANC se formulering van buitelandse beleid, ’n deeglike begrip hê oor watter vertakking van die Islam se invloed sterker as ander behoort te weeg. Verkeerde keuses kan die wêreld vir Suid-Afrika baie, baie moeilik maak, en onder die ergste scenario, ’n teikenland vir internasionale terreur maak.
Suid-Afrika, wat die Kaapse seeroete beheer, was ŉ mooi voorbeeld met die ANC en die PAC, veral wat die kommuniste se marionetstryders sou wees. By die horing van Afrika was dit nie anders nie. Die Suezkanaal was naby die Palestynse onvrede. Die Montenero’s van Argentinië en die MIR is van Chili is gerieflik met die suidelike deurgang verbind, en rondom die Panamakanaal was daar in min staatjies nie rewolusionêre groepe in konflikte betrokke nie.
– Truman-doktrine: Die Amerikaanse beleid tydens die presidentskap van pres. Harry. S. Truman het behels dat die VSA die rol van ’n internasionale polisieman sou speel, om vry volke deur militêre en ekonomiese hulp by te staan om veral hul bedreiging teen die Sowjet-Unie en kommunisme te beskerm. Dit is soms ook die “containment policy” genoem omdat dit ten doel gehad het om kommunisme te beperk tot die lande waar dit reeds die bewind oorgeneem het. In ’n sekere sin was dit ’n reaktiewe beleid omdat die Russe in die era regstreeks van die Tweede Wêreldoorlog die weste ore aangesit het en ŉ hele rits Oos-Europese lande agter die Ystergordyn ingeboender het. In die praktyk is nie altyd baie gelet of die lande wat teen die kommuniste beskerm moes word, se regerings inderdaad demokraties was nie. In eenvoudige terme het die radikale Islam die plek van die kommunisme in hierdie doktrine ingeneem.
By terugskoue is dit moeilik om te verstaan hoekom die wêreld nie vroeër deeglik kennis geneem het nie. Daar het immers reeds, danksy dapper joernaliste, ’n redelike stroom inligting die internasionale media bereik oor die afskuwelike gruweldade wat die IS toe reeds in Sirië gepleeg het, só erg dat Al Kaïda die IS se affiliasie opgeskort het.
Voorts was talle Wes-Europese lande, soos Frankryk, Brittanje, Nederland, België en die VSA toe reeds baie bekommerd oor van hul jong mense wat weggeglip het om ’n soort “diensplig” vir die IS te gaan verrig. Hulle het die naam “jihadgangers” gekry. Die webwerwe waar dié jong mense gebreinspoel is, is selfs reeds geïdentifiseer, en so ook die moskees wat met die proses geassosieer word.
Die Soenniete bestaan ook uit ŉ aantal sektes. Oor die eeue het die Salafiete en die Fahtimiste mekaar as die radikale element afgelos, maar ’n ekstreme vertakking van die Salafiste, wat die neo-Salafiste genoem kan word, is nou die onbetwiste radikale. Die oë van die wêreld was so skerp op die Al Kaïda-manifestasie gevestig dat die opkoms van ’n horde ander organisasies byna ongesiens verbygegaan het. Die IS is een hiervan, wat nie net in Irak nie, maar deur sy Siriese front, die al-Nusra-front onlangs met ŉ reuseoffensief in die rigting van Turkye begin aanbeweeg het. Die al-Nusra-front en soortgelyke Al-Kaïda-geafflieerde groepies, het in ’n burgeroorlog binne ’n burgeroorlog die oorspronklike pro-demokrasie groepe wat die opstand teen Assad begin het, reeds so ernstig geknou dat hulle kwalik meer ’n rol te speel het.
Dit is in ŉ erg fundamentalistiese beskouing van die Islam waarin die IS hom vestig, sterk beïnvloed deur die neo-Salafisme, en waar dit kom, die sharia streng toepas. Maar ook so dat verskeie waarnemers daarop wys dat die IS eintlik glad nie Moslem van aard is nie. Dit word eerder as ’n politieke beweging beskou – dalk as deel van ’n anti-IS-propaganda-veldtog.
Die Koerde, wat oor ŉ gebied verspreid oor Sirië, Turkye, Irak en Iran woon, het met die opkerf van die ou Ottomaanse Ryk geen tuisland gekry nie. Hulle is by tye deur al die lande waarin hulle woon erg vervolg, en herdenk oor enkele jare saam met die Armeniërs en Assiriërs ’n eeu sedert die volksmoorde aan die hand van die Turke. Turkye, wat al onder erge terreur van hierdie groepe deurgeloop het, is dus hiper-gevoelig oor hoe hy in sy eie belang in die stryd betrokke moet wees. Na die eerste Amerikaans-geleide inval in Irak het die Koerde danksy ŉ vliegspergebied binne Irak ’n soort tuisland gekry, wat na die tweede inval ’n gebied met ŉ mate van federale outonomie gekry het. Planne vir volkome onafhanklikheid is ver gevorder.
Ongeag hoe die stryd verloop om die “kalifaat” te herower, die IS het reeds aangedui dat dit in die lande van die alliansie teen hom wraak sal neem. Onlangs het Australië ŉ plan gefnuik om iemand in Sydney in ’n nie-selektiewe aanval te onthoof. Niemand twyfel dat die IS, veral danksy sy waarskynlik sowat 3 000 “jihandgangers”, oor die vermoë beskik om op enorme skaal internasionale terreur te pleeg nie.
Veral sedert die bondgenootskap met veral lugaanvalle teen die IS begin het, het al sy vertakkings al laat blyk dat hulle hul stryd gaan internasionaliseer om wraak te neem. Sekere lande soos Saoedi-Arabië is uitgesonder, maar die VSA en die Wes-Europese lande is nie gespaar nie. Die besondere verwyt teen Saoedi-Arabië is interessant.
Met Suid-Afrika se eie Moslembevolking bestaan die gevaar altyd dat die sterk steun wat Hamas plaaslik geniet, tot ’n sterk simpatie van die ideologies-verwante groepe soos die IS en Moslem-broederskap kan lei.
Die gate in Suid-Afrika se netwerk van wet en orde maak van die land reeds ’n “gewilde” plek vir skuiling en die verkryging van vervalste dokumentasie. Na bewering het Al Shabaab se “wit weduwee” ’n hele ruk openlik in Suid-Afrika gewoon.
Die man kontak glo vroue op Facebook waarna hy met hulle geselsies aanknoop en hulle later nooi vir ŉ drankie. Op die dag waarop hulle ontmoet, voer hy glo aan dat sy oom die meisie sal oplaai terwyl hy in werklikheid dan die meisies oplaai en verkrag.