Ek kon dit nie verstaan nie. Nie in die laerskool, toe ek dit die eerste keer in daardie bruinerige Skoolverseboek moes lees of anderdag, toe ek weer hieraan dink nie. Waarom vir ‘n kind hierdie gedig van IL de Villiers voorskryf?
My seuntjie se Skoolverseboek-oomblik was nou die aand, een van die vele hierdie week, toe die nuus se hoofberig weer oor Nelson Mandela in die hospitaal handel. Ek maak die fout om te sê ek het die dag in die media gelees sy gesin moet besluit oor asemhalingsmasjiene.
Dis nie die eerste keer dat ons oor die dood praat nie, maar in sy groot oë sien ek die eerste keer ‘n soort verstaan.
Kort daarna kom vertoon my dogtertjie haar nuwe rokkie, by ‘n ouma ontvang die dag. Ek is allesbehalwe behep met pienk en rokkies (anders as sy), maar hierdie betrokke kledingstuk is anders. Ek hou so baie daarvan dat ek ‘n onmiddellike besitlikheid ontwikkel. Die afgelope tyd het ons so baie ou klere vir mense gegee wat dit baie nodiger as ons gesin het, dat dit dalk die rede is hoekom ek daaraan dink: Hierdie rokkie is net hare. Dit gaan nêrens heen nie. Nooit nie.
So moes die Egiptenare seker gevoel het toe hulle die mummies se aardse besittings saam met hulle in die piramides begrawe het. Dié is nou belangrik, dit moet aangewend word vir gebruik in die hiernamaals.
En toe tref die absurditeit my. Ek kan dit nie saamvat nie. Nie eens hierdie twee mense saam met my in die kamer wat eintlik my kosbaarstes is in hierdie lewe nie. Hulle pa ook nie. Hulle ook nie vir my nie.
Ons almal ken reeds al die stories se eindes, al verskil al die detail vir ons elkeen. Ons weet dit reeds, dis soos die laaste bladsy van ‘n boek wat ons klaar gelees het toe ons die boek uit die rak gehaal het.
Jy het dit so goed geskryf, so goed. Dit is ‘n ontnugtering. My swaer is drie weke gelede oorlede. Ons was nie pelle nie. Hy is egter dood soos my broer. Sommernetso. My suster, met wie ek darem weer pelle is, is so hartseer. Sy het haar liefman verloor. My hart ween. Ek kyk om my rond. My ma is breekbaar. Ek kon haar nie bied wat ek so graag wou nie – naamlik, vrede. Liefde. ‘n Huis. ‘n Goeie mediese diens. Sy is ‘n staatspasiënt, kom met die minste oor die weg. Hoe sy met haar pensioen uitkom, weet net sy. Sedert my broer bietjie meer as twee jaar gelede is, het sy bitterlik erg agteruit gegaan. Dit was die tyd waarin ek haar “afgeskryf” het. Erg. Dink dit was die skok van my broer, as ek mag verskoning maak vir iets so erg.
Ek voel soos jou seun. Ek het iets agtergekom wat ek dalk al gehoor het, maar skielik verstaan het. Daardie ontnugtering.
Ek voel soos jy oor jou dogter se rokkie. Dalk omdat ‘n mens die oomblik vir altyd wil vasvang. Nie wil hê dat hulle verby daardie oomblik se mooi moet groei nie?