Ruïnes op die argeologiese terrein van Metsamor in Armenië - Geskiedenis Podcasts - 2022
Argishtikhinili (antieke stad)
Argishtikhinili (Urartian: ar-gi-iš-ti-ḫi-ni-li) was 'n stad in die antieke koninkryk Urartu, gestig tydens die uitbreiding van die Urartiërs in die Transkaukasus onder hul koning Argishti I, en na hom vernoem. Dit het tussen die 8ste en 6de eeu vC geduur. Die ruïnes van die vestings van Argishtikhinili is 15 kilometer suidwes van die huidige stad Armavir, Armenië, tussen die dorpe Nor-Armavir en Armavir in die Armeense marz Armavir. Die stad is gestig op die linkeroewer van die middelste bereik van die Arasrivier. Deur die eeue het die rivierkanaal na 'n paar kilometer suid van die stad verskuif. 
Komplekse toer na Armenië
As u binne agt dae omtrent alles wil leer oor Armenië, dan is die pakketreis ideaal vir u. U sal tyd hê om alles te dek - geskiedenis, kultuur, argitektuur en natuurmonumente, argeologiese terreine, grotte. U sal seker nie verveeld raak nie. Armenië sal u verras met sy veelsydigheid: 'n pragtige heidense tempel van die tweede eeu, net 10 minute van een van die argitektoniese meesterwerke van Armenië - Geghard -kloosterkompleks - in die rots gekerf!
U het die geleentheid om die uitsig op die berg Ararat te geniet vanaf die naaste punt in Armenië - vanaf die klooster Khor Virap, waar Sint Gregorius die Illuminator 13 jaar lank gevange was.
As gevolg van hierdie toer sal u sien hoe uiteenlopend die Armeense natuur is, hoe die landskap in Dilijan verskil van die in Araratvallei.
Daar wag 'n spesiale verrassing vir die fynproewers - 'n middagete in 'n dorpshuis in Garni. U sal sien hoe die tradisionele Armeense brood - lavash - gebak word, en u sal dit natuurlik saam met ander lekker geregte proe.
Dag 1: Aankoms by die lughawe Zvartnotc. Ons gids sal u ontmoet en na u hotel vervoer.
Dag 2: Yerevan Ontbyt by die hotel. Geskiedenismuseum van Armenië. Besoek tsitsernakaberd gewy aan die slagoffers van die Armeense volksmoord van 1915. Middagete. Matenadaran, die museum vir manuskripte, wat ongeveer 17.000 ou manuskripte bevat. Ontspanning. Oornag in Jerevan.
Dag 3: Jerevan – Garni – Geghard – Yerevan Ontbyt by die hotel. Die toer begin met die vesting Erebuni, wat in 782 vC gestig is, met die stille klipgetuie van antieke Jerevan. Ons gaan na Garni, 'n halfuur se stap deur die skilderagtige vallei van die rivier die Azat (UNESCO-wêrelderfenis), met sy wonderlike basaltkolomme. Middagete by Garni, in 'n dorpshuis. Daar sal u ook sien hoe tradisionele Armeense brood lavash gekook word. Besoek aan die enigste heidense tempel van Garni (I c.). Besoek aan die grotkloster Geghard (V-XII c., UNESCO Wêrelderfenis). Oornag in Jerevan.
Dag 4: Yerevan – Metsamor – Echmiatsin – Yerevan Ontbyt by die hotel. Argeologiese opgrawings van Metsamor, 'n unieke monument van die wêreldkultuur van die Bronstydperk. 'N Reis na die heilige stad Echmiatsin, met sy katedraal en kerke, wat deur UNESCO op die wêrelderfenislys geregistreer is. Ons besoek die Echmiatsin -katedraal (IV c.), Die tempel van St. Hripsime (VII c.), St. Gayane (VII c.), Die ruïnes van die tempel Zvartnots (VII c., UNESCO Wêrelderfenis). Keer terug na Jerevan. Nasionale Galery. Oornag in Jerevan.
Dag 5: Yerevan – Bjni – Sevan – Dilijan – Haghpat.
Ontbyt by die hotel. 'N Reis na Bjni in die vallei van die rivier Hrazdan, met sy natuurlike brug, kerk en vesting van die X eeu. Reis na die bergagtige meer Sevan, die pêrel van Armenië, op 'n hoogte van ongeveer 2000m. Middagete.Sevan -klooster (IX -sent.) Op die skiereiland Sevan. Ons gaan voort met die reis na die noordooste, die gebied van woude, die hidropatiese stad Dilijan. Middagete. Vervolg die roete na die woud (1,5 uur se stap, maklik), in taxus (denneblad (Jurassic periode), 'n jarelange (wat 3000 jaar leef), kom selde onder natuurlike omstandighede voor en word in die Rooi Boek van die boom). Gaan voort met die reis na die noorde, die Lori -streek. Oornag in Haghpat.
Dag 6: Hagpat – Sanahin – Yerevan Ontbyt by die hotel. Besoek aan die klooster van Haghpat (X c., Wêrelderfenis van UNESCO) en die klooster van Sanahin (s. X, World Heritage of UNESCO). Middagete. Besoek aan die Kobayr -klooster (X c.) Met asemrowende fresco's uit die XIII eeu (40 minute se stap, skerp). Die pad terug na Jerevan deur die skilderagtige kloof van die rivier Debed, en teen die berghange en die gang van Spitak. Mount Aragats, 4,430 meter hoog, is die hoogste punt in Armenië. U sal ook die stad Spitak sien, die episentrum van 'n massiewe aardbewing met 'n sterkte van 7,2 grade, wat in 1988 byna heeltemal verwoes is en gedurende die daaropvolgende jare herbou is. Ons gaan deur twee dorpe van Yezidi (nasionale minderheid). Oornag in Jerevan.
Dag 7: Yerevan – Khor Virap – Areni – Noravank – Yerevan "
Ontbyt by die hotel. Langs die snelweg Yerevan – Artashat sal die majestueuse berg Ararat voortdurend in ons oë wees en ons sal amper tot sy voet kom om die klooster van Khor Virap te besoek, waar die heilige Gregory Illuminator 13 jaar lank in die gevangenis was. Ons gaan voort met ons toer na die suide, provinsie Vayots Dzor. Ons sal wonderlike plaaslike wyne in die fabriek van Areni -wyne probeer. Naby die dorpie Areni, in die skilderagtige vallei van die rivier die Arpa, besoek ons ​​die Karsts-grot Areni-1 met die oorblyfsels van die materiële kultuur van die klip- en brons-eeue. Middagete. Dan kom u langs die kloof by die klooster Noravank (IX-XIII c., Wêrelderfenis van UNESCO), verborge tussen die rooi kranse, een van die beste kloosters in Armenië. Keer terug na Jerevan.
Dag 8: Yerevan – Ashtarak – Agarak – Aghdzk – Tegher – Amberd – Yerevan " Ontbyt by die hotel. Parajanov Museum (die unieke kunstenaar, skilder, wêreldberoemde filmmaker). Die toer duur voort na die suidelike hange van die berg Aragats, waar die argeologiese opgrawings van die antieke plek Agarak (Bronstydperk) geleë is. Armeense konings Arshakuni -graf in die dorp Aghdzk. Klooster Tegher (XII c.). Middagete. Besoek die Amberd-vesting (X sent.), Op die suidoostelike hange van die berg Aragats, op 'n hoogte van 2.300 m. Keer terug na Jerevan. Afskeidsete. Oornag in Jerevan.
Dag 9: Ontbyt by die hotel. Vertrek na lughawe Zvartnotc.
Artaxata of Artaxiasata (Grieks Ἀρτάξατα of ᾽Αρταξιάσατα): Hellenistiese hoofstad van Armenië (moderne Khor Virap).
Artaxata is in 188 vC gestig deur Artaxias, die eerste koning van Armenië uit die Artaxiad -dinastie, wat op advies van sy militêre adviseur Hannibal Barca opgetree het. noot [Strabo, Aardrykskunde 11.14.6.] Na verneem word, het Hannibal selfs die stadsnota ontwerp [Plutarch, Lucullus 31.3-4.] En die stad het dus die bynaam "die Armeense Kartago" gekry. nota [Plutarchus, Lucullus 32.3.] Die Grieks-Romeinse geograaf Strabo het moontlik die regte naam van die stad onthou toe hy opgemerk het dat dit ook genoem word Artaxiasata, 'n noukeurige weergawe van die woorde šiyati, "die vreugde van", en arta, "geregtigheid". noot [Strabo, Aardrykskunde 11.14.6.]
"'N Pragtige nedersetting"
Die nuwe stad, wat Yervandashat as hoofstad van Armenië vervang het, was geleë op die noordelike oewer van die rivier die Araxes, op 'n vrugbare vlakte, naby die samevloeiing met die rivier wat nou Metsamor genoem word. Die webwerf het 'n wonderlike uitsig op die berg Baris (nou bekend as Ararat). Die filosoof Plutarchus noem dit '' 'n baie groot en pragtige stad '' noot [Plutarchus, Lucullus 31.4.] En Strabo bevestig dat Artaxata dit was
'n pragtige nedersetting en die koninklike woning van die land. Dit is geleë op 'n skiereilandagtige elmboog en sy mure het die rivier as 'n beskerming rondom, behalwe by die landmus, wat omring word deur 'n sloot en 'n palissade. noot [Strabo, Aardrykskunde 11.14.6.]
Hierdie kronkel in die rivier is nie geïdentifiseer nie. Die mure is egter gevind en blykbaar drie meter dik en tien kilometer lank is vyf kilometer ondersoek en toon aan dat die boonste deel van die stad op verskeie heuwels met steil hellings gebou is. Die noordelikste heuwel, wat ongeveer sewentig meter bo die vlakte uitstyg, was die akropolis: 'n groot, driehoekige vesting. Die baksteen steunpunte van die vesting se muur is ouer as die vroeë tweede eeu vC en bewys dat koning Artaxias, toe hy Artaxata gestig het, 'n ouer, Urartiese heuwelfort hergebruik het. Die torings, wat vir katapulte gebruik is, was Hellenistiese toevoegings. Die graafmachines het 'n wapenrusting gevind en die werkswinkel van 'n smid, swaarde, dolke en nie minder nie as drie duisend pyl- en spiespunte.
/> Die steil hange van Artaxata
Argeoloë het akwadukte en dreineringskanale geïdentifiseer. Daar was badhuise op die akropolis en, naby die Araxesrivier, in die onderste stad. Ons weet ook dat daar 'n teater was, die eerste in Armenië. Die Armeense skrywer Moses van Chorene skryf in die laat oudheid dat Artaxata nie meer die wonderlike stad was nie, maar dat daar talle heidense tempels was, gewy aan Tir en Anahita (Apollo en Artemis).
Volgens die Peutinger -kaart het paaie Artaxata verbind met Mesopotamië in die suidweste, met Media in die suidooste en met die Griekse stede van die Swart See in die noordweste. Die paaie het handel vergemaklik - munte en robbe is argeologiese bewyse - en die stad het ryk geword. Dit het nuwe inwoners gelok, hoewel nie almal vrywillig gekom het nie: koning Tigranes II (ongeveer 95 - ongeveer 55 vC) het die krygsgevangenes van twaalf dorpe na Artaxata oorgeplaas. Die stad moes tienduisende inwoners gehad het.
Sy rykdom het Artaxata 'n natuurlike militêre teiken gemaak. In 68 vC beleër die Romeinse bevelvoerder Lucullus die stad, waar Tigranes II ('n bondgenoot van die vyand van Rome Mithridates VI Eupator van Pontus) sy toevlug geneem het, maar Lucullus se teenstanders in Rome het daarin geslaag om sy herinnering te verseker voordat hy iets kon bereik. nota [Plutarchus, Lucullus 31.] Die opvolger van Lucullus Pompeius is oorgelaat om die oorgawe van Tigranes te aanvaar. nota [Appian, Mithridatiese oorloë 104 Cassius Dio, Romeinse geskiedenis 36.52.2.]
Later, in 34 vC, was die stad die teiken van 'n suksesvolle Romeinse veldtog deur Mark Antony, wat koning Artavasdes II vervang het. nota [Velleius Paterculus, Romeinse geskiedenis 2.82.3 Cassius Dio, Romeinse geskiedenis 49.39.1-40.2.] In 1 nC het die Romeinse prins Gaius Caesar, 'n kleinseun van keiser Augustus, die gebied besoek en 'n nabygeleë stad met die naam Artageras verower, let op [Strabo, Aardrykskunde 11.14.6 Velleius Paterculus, Romeinse geskiedenis 2.102.2.] Terwyl die Romeinse prins Germanicus in die jaar 18 nC Artaxata besoek het om in te gryp in die Armeense opvolging. let op [Tacitus, Annale 2.56.]
In 58 het die Romeinse bevelvoerder Gnaeus Domitius Corbulo 'n baie suksesvolle veldtog teen Armenië van stapel gestuur met behulp van III Gallica, VI Ferrata en X Fretensis. Hy het Artaxata met die grond geslyp en die Armeniërs 'n nuwe, pro-Romeinse koning, Tigranes VI, gegee. let op [Tacitus, Annale 13.41 Cassius Dio, Romeinse geskiedenis 62.19.4.] Toe 'n vredesverdrag gesluit is, aanvaar die Romeine 'n ander koning, Tiridates, wat deur die keiser Nero (66 nC) gekroon is. Hy was 'n broer van die Partiese koning Vologases I, die eerste koning uit die Arsacid -dinastie in Armenië.
Alhoewel Armenië 'n nuwe dinastie gekry het, het Artaxata die hoofstad gebly. hoewel dit kortliks die naam Neronia gekry het. let op [Cassius Dio, Romeinse geskiedenis 63.7.2.] Dinge het begin verander in 114 nC, toe die Romeinse keiser Trajanus Armenië binnegeval en verower het. ('N Groot inskripsie van die Fourth Legion Scythica is te sien in die State Museum of Armenian History in Jerevan. Let op [EDCS-09701691.>) Hoewel Trajanus se opvolger Hadrianus in 117 Armenië verlaat het, het koning Vologases I (nie te verwar met die Vologases nie) hierbo genoem) het sy woning na die nabygeleë Kainepolis/Vagharshapat (Echmiadzin) verhuis. Een generasie later, in 162 nC, het die Romeinse generaal Statius Priscus Artaxata afgedank. <<Historia Augusta, Marcus Aurelius 9.1.]
Die stad het bewoon gebly en gebly, ondanks die plundering deur die Sasaniese koning Shapur II in 369, 'n kulturele sentrum van 'n mate. Dit was die plek waar koning Tiridates III die Christelike non Hripsime laat noteer het [Agathangelos, Geskiedenis van St. Gregory en die bekering van Armenië 2.13-14.] En waar hy die Christelike prediker Gregory the Illuminator gevange gehou het, let op [Agathangelos, Geskiedenis van St. Gregory en die bekering van Armenië 2.18.] Totdat Tiridates in die eerste jare van die vierde eeu tot die nuwe geloof bekeer het. Die gevangenis van Gregory het die kern geword van 'n heiligdom, Khor Virap, wat nog te midde van die verlate ruïnes van Artaxata bestaan.
In die vyfde eeu het die rivier Metsamor sy gang verander en die stad het afgeneem. Tog was dit 'n handelsplek tussen die Romeinse en Sassaniese Ryk: die Codex Justinianus verwys na 'n wet van Honorius en Theodosius II, gedateer tot 408 of 409, dat handel slegs in Nisibis, Callinicus (Raqqa in Sirië) en Artaxata toegelaat is. let op [Codex Justinianus 4.63.4.1.] In 449 is Artaxata gebruik vir 'n vergadering van Armeense Christelike leiers om die eise van die Sassanid -koning Yazdgard II te bespreek, wat daarop aangedring het dat die Armeniërs die Sassaniese godsdienstige leierskap sou volg. (Twee jaar later het die Sassaniese Perse die Armeniërs verslaan.)
Teen hierdie tyd is Artaxata verduister deur Vagharshapat en het Dvin Khor Virap as pelgrimstog oorleef.
Herontdek Armenië se gids- Armavir Marz
Armavir Marz is geleë in die Arax (Yeraskh in historiese tye) riviervallei en het van die rykste en vrugbaarste land in Armenië, wat bestaan ​​uit die drie Sowjet -streke Ejmiatsin (die bekken van die onderste Kasagh -rivier), Armavir ( die Metsamor, voorheen Kara Su of Sevjur -"Blackwater" -wasbak), en Baghramian, die rotsagtige westelike hoogland. Juweel in die toeristiese kroon is Ejmiatsin, die moederkerk van Armenië, met sy skatkis en afgeleë vroeë Middeleeuse kerke, waaronder die verwoeste Zvartnots -katedraal. Die Sardarapat -gevegsmonument bevat 'n wonderlike, onlangs opgeknapte etnografiese museum wat 'n aparte besoek werd is. Die Urartiaanse/Hellenistiese stad Armavir/Argishtihinili en die vesting van Aragats, en die vroeë Ystertydperk/museum van Metsamor, is van groot argeologiese betekenis, hoewel dit 'n bietjie geheimsinnig is vir nie-spesialiste.
Sedert die Neolitiese tydperk en van groot belang in die Urartiese en Hellenistiese tye (Armavir en Yervandashat was ou Armeense hoofstede), was hierdie vrugbare rivierlande onder Mongoolse, Turkse en Persiese besetting te aanloklik vir die veroweraars, wat die Armeense bevolking in die voetheuwels. Slegs rondom Ejmiatsin, waar die Armeense kerk vasgehou het aan ryk landgoedere, het die Armeense volk 'n meerderheid in die Arax -vallei behou voordat die bevolking van die 20ste eeu oorgeplaas het. Middeleeuse Armeense oorblyfsels is dus redelik yl. Die Russiese/Sowjetregering was ook nie goedgesind teenoor die monumente van die daaropvolgende Persiese heersers van Armenië nie.
Alhoewel dit plat is, word die land gekruis deur strome, damme en kanale, met 'n ryk voëllewe. Swift pyl saans langs die pad, en ooievaars sweef streng bo -oor.
Ejmiatsin en omgewing (afdeling 1 kaart D)
As u Yerevan op die lughawepad verlaat, draai u links by die lig net nadat die groot sirkel na die dorpie Argavand lei. Neem die regte vurk by die bord "Customs Warehouse" en kyk onmiddellik regs. Op sy eie staan ​​'n aansienlike begrafnistoring met klippe, een van die handjievol belangrike Islamitiese monumente wat in Armenië ongeskonde bly. Die lang Arabiese fries-inskripsie uit 1413 begin met 'n beroemde Sura uit die Koran en herdenk Pir Hussein, die seun van Sa'ad, 'n ietwat selftevrede stammeester in Armenië gedurende die kort tydperk na die dood van Timur Lenk toe Kara Yusuf, leier van die Turkmeense Karakoyunlu (Black Sheep) stamkonfederasie, was die opperheerser van 'n groot deel van Timur se Persiese ryk. Pir Budaq was die seun van Kara-Yusuf, wat die troon kortliks met sy pa gedeel het. Die Karakoyunlu het gemengde resensies in Armeense rekeninge gekry en is in elk geval gou verdryf deur die Akkoyunlu, oftewel White Sheep, 'n mededingende konfederasie.
In die naam van Allah genadig en barmhartig! Allah - daar is geen god buiten hom nie, lewendig, werklik, nie lomerigheid of slaap kan Hom gryp nie; Hy besit alles in die hemele en op die aarde. Wie sal pleit, behalwe met Sy toestemming? Hy weet wat voor hulle was en wat na hulle sal wees, terwyl hulle niks van sy kennis waarneem as wat Hy wil nie. Sy troon omhels die hemel en die aarde, en Hy word nie belas deur hulle te bewaak nie. Hy is inderdaad groot en hoog. Opdrag om hierdie geseënde graf (kubba) te bou, die grootste, die edelste, oorvloedig in vrygewigheid en grootmoedigheid, die ondersteuning van konings en sultans, toevlug vir die swakke en die armes, voog van wetenskaplikes en diegene wat kennis soek, hulp aan die armes en reisigers, die glorie van die staat en die geloof, Emir Pir-Hussein, die seun van die laat ontslape Emir, verhef tot Sy [Allah se] beskerming, die barmhartigste Emir Sa'ad,-mag die grond op hom lig lê-in die dae van die regering van die Groot Sultan, die vrygewigste Khakan, die Sultan van Sultans in die Ooste en die Weste, die hulp van die staat en die geloof, Pir Budaq Khan en Yusuf Noyon, - mag Allah hul mag voortbestaan, op die vyftiende van Radzhab van die jaar 816 [11 Oktober 1413].
Terug op die lughawepad is die dorpie Parakar (4816 bevolking, met gipsmyn, S. Mariam Astvatsatsin, S. Harutyun kerk van 1855). Die volgende is Musaler (2340 p., Vernoem na die heroïese verset by Musa Dagh (Mount Moses) in Turkye), met 'n jaarlikse viering van hul laaste resue deur die Franse met 40 massiewe potte harissa wat gratis is vir almal, en ander feeste rondom die Musa Ler -monument einde September. Die volgende dorpe is Ptghunk (1355 p) en Zvartnots = 70 = (40 09.62n x 044 20.25e) ("Plek van engele"). Die massiewe, sentraal beplande kerk, gemerk op die snelweg (S) deur 'n sierpoort en agteruitkykende arend S. Grigor Lusavorich* sou in elk geval 'n wonderwerk gewees het, alhoewel geleerdes nie saamstem oor hoe om die verwoeste fondamente te herstel nie. Die herstel van die troukoek in die meeste toeristeboeke, drie verdiepings hoog met galery, is ongekend en waarskynlik verkeerd. Die kerk is gebou deur Katholikos Nerses III (641-662) om die oorblyfsels van Sint Gregorius die Illuminator te huisves, vermoedelik waar hy koning Trdat/Tiridates in 301 of (meer waarskynlik) 314 nC bekeer het. Buiten die kerk, wat tekens toon van Noord -Siriese invloed en 'n paar interessante beeldhouwerk het, is oorblyfsels van Nerses se paleis en 'n parskuip, met 'n klein (geslote) museum. Agter die parskuip is 'n kalkolitiese vertelling. Voor die museum is 'n 7de eeu. spykerskrif van die Urartiese koning Rusa II ter herdenking van die bou van 'n kanaal uit die Hrazdan ("Ildaruni") rivier.
Die Klooster van Surp Ejmiatsin ** ("Die afkoms van die eniggeborene" in tradisionele etimologie) = 85+= (40 09.70n x 044 17.53e) word omring deur die stad met dieselfde naam, nou amptelik herdoop Vagharshapat (51280 p) na sy 2de eeuse AC-stigter, koning Vagharshak (117-140). Die stad kan ook identies wees aan Kainepolis ('nuwe stad') wat gestig is as 'n plaasvervanger vir die verwoeste Artashat deur koning Sohaemus/Tigran, wat twee keer deur die Romeinse leërs op die troon geïnstalleer is, eers deur Antoninus Pius (van 144-161 nC) ) en daarna deur Marcus Aurelius (164-186). Twee Romeinse inskripsies, nou in die Staatshistoriese Museum, dokumenteer die teenwoordigheid van 'n Romeinse garnisoen in Ejmiatsin, die afgeleë rand van die militêre uitbreiding van Rome na die Kaukasus. Een van hulle is opgerig deur 'n tribune van die 15de Legioen ter nagedagtenis aan sy vrou en dogter. Dit is in 364-369 deur Persiese troepe in puin gelaat. Die stad se algemene naam in die vroeë moderne tye was Üch-Kilise of 'Drie Kerke', vernoem na die mees prominente kenmerke van die plaaslike landskap.
Deur na die klooster te gaan, draai u links van die hoofsirkel in die stad. Die Moeder Tempel (Mayr Tachar) is in die 4de eeu begin, gebou op die ruïnes van 'n heidense kultusgebied, maar dit is deur die eeue sterk herstel, deeglik in die 17de eeu. Die basiliese samestelling van die oorspronklike tempel is verander na 'n kruisvormige een met die sentrale koepel in 483. Aan die begin van die sewende eeu is die houtkoepel van die gebou, waarskynlik oktaedraal en gevorm soos die dak van die Armeense boerhuis, vervang deur 'n klip een. Hierdie samestelling van die katedraal het byna onveranderd gekom. In die 17de eeu (1653-1658) is 'n nuwe koepel en 'n drieledige klokkie gebou, laasgenoemde voor die westelike ingang van die katedraal. Die binne muurskilderye, gemaak deur die Armeense skilder Nagash Ovnatan in 1720, is herstel en uitgebrei deur sy kleinseun, Ovnatan Ovnatanian. in 1782-1786. In 1955-1956 is die binnemuurskilderye van die katedraal en die klokketoer hernu deur 'n groep Sowjetkunstenaars onder leiding van L. Durnovo. Die klooster was die setel van die Katholikos in die 4de en 5de eeu en weer sedert 1441. As sodanig, en as die setel van die wonderbaarlike oorblyfsels van die Armeense kerk - die Lance, die hand van St. Gregory the Illuminator, die hand van die apostel Thaddeus, 'n vinger van St Jude, 'n druppel bloed van St. Hripsime, ens. - dit het groot landgoedere beheer en ryk geskenke ontvang uit die hele Armeense wêreld. Die Tesourie, wat 'n deel van hierdie grootheid huisves, en na die vuurtempel, word bereik deur die kerk, regs van die altaar. Engelssprekende diakens is beskikbaar as gidse, maar bydraes word verwag. Oorkant die ingang van die kerk en deur die boog is die paleis van die Katholikos, met 'n kleiner skatkamer wat nie vir die publiek oop is nie. Aan die voet van die boog is 'n wag wat u moet vra om die groot te sien Alex Manougian Museum. Hierdie museum bevat 'n indrukwekkende versameling hoofsaaklik nie-sekulêre kuns, sowel as 'n baie kleurvolle voorbeeld van die geskenke wat Katholicos Vazgen van regoor die wêreld tydens sy leiding ontvang het. Onder die verskillende museumuitstallings is pragtige kerkklere geborduur met goud en pêrels, bedrukte gordyne, geborduurde deksels. kruise, kruise, allerhande rituele voorwerpe van silwer goud, ivoor, versier met filigraanwerk en juwele. Die meeste van hierdie artikels dateer uit die 17de-19de eeu. Sommige van die uitstallings van die Echmiadzin -klooster word in die kloostertuin vertoon, veral die khachkars uit die hele Armenië en die ou Jugha. Daar is 'n herboude teologiese skool (Chemaran) op die gronde.
Ejmiatsin het deur die eeue heen baie vooraanstaande besoekers ontvang. Eerwaarde Smith en Dwight, na 'n koue verwelkoming op grond van die wanopvatting dat hulle op dieselfde bose taak was as hul sendelingkollegas in Shushi, het hulle gedurende 19-23 November 1830 vier dae deurgebring, sover hulle die eerste Amerikaners ooit geweet het kom daar. Hulle beskryf die ommuurde klooster en die stad self: "'n stampvol versameling modderhutte, miskien 500 in getal." Hulle het nooit die verouderende Katholikos Eprem ontmoet nie, maar het 'n aangename gesprek gehad met sy sekretaris Hovhannes, die enigste monnik van die plek wat Russies kon. Hulle het skerp opgemerk die rykdom van die dekor: "Die protestantse Chardin en die pouslike Tournefort verenig hulle om te getuig dat baie van hierdie rykdom van die pous afkomstig is in die vorm van omkoopgeld vir die bekering van die Katholikos en nou 'n monument bly vir die geloofwaardigheid van die een en die misleiding van die ander. " By 'n besoek aan 'n biskop se woonstelle, skryf Smith: 'Alles was gemaklik, indien nie luuks nie, min ooreenstem met die idees wat gewoonlik in die sel van 'n monnik vermaak is, en bevestig wat ons op ander maniere geleer het dat die voorste gevangenes hiervan vestiging beoefen min van die selfverloëninge waarvoor hulle beroep bekend is. "
Die Frans/Russiese geleerde Marie-Felicite Berge het in Januarie 1848 vir die grootste deel van 40 dae in Ejmiatsin gebewe, 'n gevangene van die koue van die winter. Hy verskaf 'n gedetailleerde beskrywing van die manuskripversameling, afkomstig van die eerste katalogus wat op aandrang van die destydse aartsbiskop Nerses van Ashtarak opgestel is. Berge het berig dat buite die katedraal S van die kloktoring 'n inskripsie in Grieks, Persies en Engels was, wat die senaat van luitenant -sir John MacDonald was, wat in 1830 in Tabriz as gesant van die Britse Oos -Indiese geselskap by die Shah verval het. van Persië. Volgens Shopen het Ejmiatsin in 1830 die Katholikos gehuisves, 12 aartsbiskoppe en biskoppe, 26 argimandriete en monnike, 14 aartsdiakens, 9 protodiakens en agt akoliete, die helfte van die kloosterbevolking van die voormalige Khanaat van Jerevan. Die Britse kolonel Herbert Chermside besoek Ejmiatsin in 1888 en skryf: "Ek het groot klagtes gehoor oor die nederigheid van die selibate biskoppe en monnike van Etchmiadzin. In Turkye het die Armeniërs 'n beskerming hierteen in hul gewoonte om huise te omring en te verras waar die kerklikes is veronderstel is om voordeel te trek uit hul voorregte om die vroue te ontlont, maar hierdie soort lynchwet word nie deur die polisie in Rusland toegelaat nie. "
Daar is drie ander groot vroeë kerke in die stad: die eerste is Hripsime Kerk* van 618 = 75 = (40 10.05nx 044 18.62e), regs van die hoofweg gebou op die tradisionele terrein van die graf van hierdie martelaar - tradisioneel het sy en haar maagdelike volgelinge ontsnap uit die vervolging in Rome, waarvan haar oorblyfsels na bewering ingepyl is die 17de eeu deur twee Latynse monnike, maar daarna herstel, behalwe fragmente wat teen 1830 kerke in Venesië, Goa in Indië, Nakhichevan en Galata in Konstantinopel bereik het.
Gayane Kerk* = 35 = (40 09.04n x 044 17.55e) van 630 is ook op die terrein van Gayane se martelaarskap gebou. Shoghakat Kerk = 20 = van 1694 is gebou deur prins Aghamal Shorotetsi op die plek van 'n vroeë kapel aan een van S. Hripsime se metgeselle. Naby Shoghakat is 'n klein, verwoeste enkelpadskapel van die 5-6de eeu. Omdat die Armavir bisdom, wat in 1996 gestig is met die skepping van die marz, geen kerk of biskopskoshuis in die marz -hoofstad van Armavir -stad het nie, werk die biskop tans uit Ejmiatsin se S. Astvatsatsin -kerk (1767). In 1998 was daar slegs agt werkende kerke en 13 priesters wat Armavir Marz se amptelike bevolking van 315,000 bedien het.
Vagharshapat maak ook aanspraak op 'n hotel, die museums van die plaaslike kunstenaars Manuk Abeghian en Hovhannes Hovhannisian en die galery van Khoren Harutian. Net S van Ejmiatsin is die verhaal van Teghut, 'n nedersetting van die Chalcolithic-Early Bronze Age wat deur die argeoloog Rafik Torosian opgegrawe en gepubliseer is.
Ongeveer vier km S van Ejmiatsin, ongeveer 150 m W van die hoofweg S na Margara net voor 'n spoorwal, is 'n lae heuwel agter 'n klein gehuggie, omring deur 'n ysterheining (gapings aan die NK -kant). Dit is die Chalcolithic (laat 4de Mill. V.C.) deur die Hellenistiese (4de-1ste v.C.) plek van Mokhrablur ("Ash Hill"). Daar is 8 meter afsettings wat 12 afsonderlike woonlae verteenwoordig. Baie min is sigbaar, verby een groot klipblok en 'n wye reeks pottebakkies. Die Sowjet -Armeense ensiklopedie maak die gewaagde bewering dat die sentrale tempel van Mokhrablur, wat volgens hulle dateer uit die 10de eeu. maar dit blyk eintlik uit die 1ste helfte van die 3de millennium vC te wees, was die vroegste bekende voorbeeld van monumentale klipargitektuur in die Sowjetunie.
Noord van Zvartnots is: Norakert (2503 p) en Baghramyan (2363 bl.), Gestig in 1947, vernoem ter ere van die held van die Sowjetunie en later maarskalk Hovhannes (Ivan) Baghramyan (gebore in die Chardakhlu -dorpie Elisavetpol, nou Ganca [Gyanja] in Azerbeidjan in 1897). Die dorp het 'n kerk en S. Sargis -heiligdom wat in 1997 gebou is. Verdere E is Aygek (1103 bl.), Wat in 1946 gestig is om immigrante uit Iran te huisves, en Merdzavan (2722 bl.), Gestig in 1947 en die tuiste van verskillende landbou -institute.
Suid van Zvartnots is Voskehat (2197 p), en Arevashat (1413 bl.) Met 'n kerk en 19de eeu. Tukh Manuk ("Dark Baby") heiligdom.
Die noordoostelike hoek - Aghavnatun en Targmanchats (afdeling 2 kaart D)
By die ingang van Ejmiatsin draai die hoofweg regs om die stad te omseil. Die eerste geplaveide pad aan die regterkant lei na 'n hoë klippilaar, 'n monument wat in 1833 opgerig is in die teenwoordigheid van die besoekende tsaar Nicholas I ter herdenking van die 1131 Russiese soldate wat daar naby geval het tydens die sogenaamde slag van Oshakan op 17 Augustus 1827 "verdedig Heilige Ejmiatsin" teen die Persiese leër. In April 1827 het die Russiese weermag, vergesel van die energieke aartsbiskop Nerses van Ashtarak (die toekomstige Katholikos Nerses V), die Heilige Stoel beset, wat sedert 1822 in 'n dodelike toestand was, en die wêreldse Katholikos Eprem het toevlug geneem in Karabakh en daarna Haghpat -klooster (reeds op Russiese gebied) om gretige Persiese skuldinvorderaars te vermy. 'N Groot Persiese leër onder Abbas Mirza, seun van die Sjah van Persië, vorder teen die ommuurde, maar yl garnisonale klooster, toe generaal Krasovskii, wat sy magte verdeel het (wat Armeense hulpverleners insluit), na die verdediging jaag. Perse met groot verlies, terwyl Nerses die Heilige Spies uit die kantels gewaai het. Alhoewel Krasovskii gekritiseer is omdat hy die grootste deel van sy krag verloor het, kan sy optrede heel moontlik die lewe van die pro-Russiese Nerses gered het, wat reeds in 1810 nouliks ontkom het om deur een van die kanonne van Hassan Khan uitmekaargeslaan te word weens sy klagtes oor die kerk mishandeling by Persiese hande. Die geveg het ook 'n Armeense volksheld veroorsaak. Hakob Harutyunian, skutter in die Persiese leër, het 'n naam in die Armeense geskiedenisboeke gekry omdat hy sy kanon op sy eie leër gerig het. Hy is gruwelik gemartel deur die geïrriteerde Perse, wat sy oë, neus, lippe ens verloor het, maar het oorleef om 'n Russiese keiserlike pensioen in te samel. (Let egter daarop dat Nerses se eie aanbeveling vir die pensioen sê dat Harutyunian aan die Russe oorgedra het met inligting oor Abbas Mirza se planne, 'n minder kleurvolle aksie as broersmoord, maar miskien ook minder geneig om 'n Russiese offisier te laat skarrel.)
Die spoorpad krom dan W om by die pad N van Ejmiatsin aan te sluit Mrgastan (944 p., S. Hovhannes kerk gebou 1912) en verder. Terug in die rigting van Ejmiatsin, slegs 50 m E van die pad na Oshakan, is Shresh Blur, 'n Chalcolithic-Early Bronze Age-nedersetting. Die volgende dorp is Shahumian (939 p., Vernoem na die gemartelde Bakoe -kommissaris) en die nabygeleë Shahumiani Pluimveefabriek (929 bl). N is Dasht ("Field", 556 v, gestig 1926). In die omgewing (N en links van die pad?) Is 'n 1ste millennium voor Christus siklopiese fort genaamd "Ardar Davit" (David die Regverdige) deur die plaaslike bevolking.
Hengel links van Dasht, bereik een keer Aigeshat (1368 p., Tot 1935 Hajighara, gemengde Armeens/Koerdies), wat (draai regs aan die SE -rand van die stad) die erg verwoeste Targmanchats ("vertalers") Vank van die 7de eeu, en miskien ook 'n S. Gevorg -kerk van die 18de eeu. en, op 'n heuwel daar naby, 'n vroeë toring. Wes van Aigeshat is Amberd (1276 bl.), Met 'n Tovmas Arakeal (Thomas die Apostel) kerk van die 12de eeu. en Poghos-Petros kerk van die 19de eeu.
'N Verdere afdraai vanaf die hoofomleiding van Ejmiatsin lei NW na Tsaghkunk (1097 p, till 1946 Abdurahman), with S. Astvatsatsin church of 19th c, restaurant NW is Mkhltapa Neolithic tell. Volgende kom Hovtamej (1025 p, church 19th c.), and Tsiatsan ("Rainbow") (1058 p, till 1978 Grampa), with ruined S. Astvatsatsin church. Further N is Doghs (1195 p), site of a glorious victory here in 894 of Smbat I Bagratuni over the invading Emir Apshin of Atrapatakan. Doghs has a S. Stepanos church built in the 19th c.
About 6.1 km after the Ejmiatsin overpass, about two km before the Metsamor reactor, shortly after a gas station, an unsignposted road leads left in 3 km to Taronik (1888 p), rich in storks' nests. Turning right in the village, the left after 500 meters, the paved road leads to a substantial mound 1 km W of Taronik, the site of the Chalcolithic through Early Iron Age settlement of Metsamor*, with a small but rich archaeological museum* aangeheg. Excavations have shown that back in the early Bronze Age (late 4th-3rd millenia BC) Metsamor was flourishing, occupied an area of 10.5 hectares and consisted of a citadel fenced in by a sturdy Cyclopean wall and a zikkurat observatory sited on a low mountain ridge. In the early Iron Age (11th-9th cc BC) Metsamor was already a city. The citadel, observatory and dwelling blocks that occupied the lowland stretching to Lake Akna covered an area of 100 hectares. The fortress proper within the huge Cyclopean wall housed the palacial structures, the temple ensemble with its seven sanctuaries and the outbuildings. Half a kilometer to the southeast of the citadel was the traditional necropolis which was tentatively supposed to cover an area short of 100 hectares. Small interments have been excavated along with large burial mounds and underlying crushed-stone layers yielding large-sized tombs built of red tufa blocks and encircled by cromlechs. Excavations were resumed in 1998 with funding from the nuclear plant (which pumps its cooling water from next door) in a vain effort to locate a gate (and preferably an inscription giving the ancient name) in the lower defensive wall. The summit of the mound has an early first millennium BC sanctuary, and there are important remains of pits used for gravitational separation of iron from slag. A little SW is a hill with 3rd millennium BC carvings on the rock indicating the direction of the rising of Sirius. The settlement experienced many ups and downs before disappearing in the 17th cc. The museum - opened in 1966 and with 22,000 artifacts - has a treasury in the basement exhibiting jewelry from chamber tombs around the site, and upstairs rooms display the full sequence of Armenian prehistoric pottery, including splendid black and red burnished vases. An agate frog-weight in the possesion of the Babylonian ruler Ulam Vurarish (end of the 16th cc BC) and a seal of cornelian with Egyptian heiroglyphs owned by the Babylonian ruler Kurigalz (15th cc BC) are especially interesting. A visit to the site can be followed by jogging NW to Aknalich (2673 p). The small lake between Metsamor and Aknalich, for which the latter village is named, is one of the sources of the Metsamor river, fed by underground springs. The lake is overlooked by a pleasant restaurant.