"Boss" Tweed and Avarice | Curriki
Civic Virtue; Private Virtue; Voting; Justice; Early Republic
Avarice: ""Boss"" Tweed and Avarice - Essay
The Tweed Ring in the Political Cartoons of Thomas Nast in Harper's Weekly Origins Boulevard Landis Rugs | Rugs Direct
Boulevard - Landis Area Rug
COLOR: Ivory, Grey, Brown (1210)
August 08, 2017 | Origins Boulevard Versindaba » Blog Archive » Gisela Ullyatt. Vir ’n pa.
Monday, June 2nd, 2014 | Binneblik, Gisela Ullyatt.
18 Kommentare op “Gisela Ullyatt. Vir ’n pa.”
Baie netjies saamgevat, Gisela. Miskien ook iets oor Elisabeth Eybers se verhouding met haar pa?
Dan my vader in Meditasies:
My pa was geen musikant,
ook nie ‘n man van durf en daad.
Nee hy was dromer, leser, opgaarder.
Op die oog af ‘n man van raad:
dikwels die sekretaris of skriba,
ja weldoener, ‘n man van komitees.
Maar ek weet van beter:
in sy binnepraat
“Ja, Sondag is dit net ek en my God”
was daar teleurstelling,
oor sy familie wat sý pa verniel het,
oor sy broer wat hy in alle onskynlikheid,
besef ek nou, dikwels moes bystaan,
oor sy vier telge se opstand en teëpraat.
My pa was ‘n man van stiltes,
van ander se laste eien
soos dit ‘n ankerman betaam,
van geheime graf toe dra.
Dankie, Joan. Tot my spyt is ek nie op datum met Eybers soos ek behoort te wees nie. Is daar ‘n spesifieke gedig(te) of boek/artikel wat jy sou kon aanbeveel? Roerende gedig wat jy aangehaal het uit ‘Meditasies’. Dankie daarvoor ook.
Van kindsbeen af het ek die boos-
heid van die vlees geraai,
so wêreldwars en argeloos
het Vader dit versmaai.
En Moeder was ’n donker vrou
met ’n stiletskerp gees:
van onversoenbaarhede sou
ek later nooit genees.
My pastorale vader wis
haarfyn hoe alles hoort,
teen elke ydelheid en lis
gewapen met die Woord.
En Moeder het gevit, gevra,
geluister en gelees.
Sy kon soveel verdriet verdra,
so ondeemoedig wees.
Deur brakkerige dieptes kon
my wortel weerbaar dring,
ook ék haal uit mistieke bron
my soet versadiging:
’n liefde wat geen lessing ken,
niks ledig of sondeer
maar eensaamheid en hunkering
uit Balans (1962).
June 4th, 2014 at 6:24 pm
Veral die laaste strofe van ‘Oorsig’ het my diep getref, juis vanweë my Calvinistiese agtergrond en ‘n beste vriendin op skool wie se pa ‘n dominee was: ‘gewapen met die Woord’. Soveel ondraaglike pyn wat in hierdie versreël opgesluit lê.
Ook Breytenbach se “n brief van hulle vakansie” – klassieke vers!
Eintlik verwag ‘n mens normaalweg nie om in ‘n misdaadroman teen ‘n stuk lewenswysheid te stuit nie. Maar nou ja, daar is gelukkig ook nie baie misdaadskrywers soos Jo Nesbo nie: “All sons believe that one day they’ll turn into their father. That’s why they’re so disillusioned when their father’s weaknesses are revealed; they see their own failings, their own future defeats waiting for them. And sometimes the shock is so devastating that it makes them give up before they’ve even started.”
– Jo Nesbo (Uit: “The Son”, pp. 242 – 243)
Louis, inderdaad ‘n gepaste aanhaling vir die vader-tema. Mens sou twee aparte blogs of artikels kon skryf oor die aparte dinamikas van dogter-pa en seun-pa en hoe dit oopgeskryf word in die poësie. Dankie vir die aanhaling en dis hoogtyd dat ek ‘n Jo Nesbo lees.
Baie pragtige en provokatiewe blog Gisela – ek wou skepties wees, maar is oorrompel. Johann de Lange se Stockenström vertaling “Father on son” is vir my ook mooi en gepas vir hierdie pa-maand in ons God-Abraham-Isak wêreld/teks wat nie ‘n buitekant het nie – God het sy woorde/opdrag terug getrek, die offer geoffer, wat in Derrideaanse terme neerkom op: “in die begin was daar vergifnis” en waar mens streng gesproke net om vergifnis kan vra vir die onvergeefbare … Die dood (groot en klein) is vir Derrida nie soos vir Heidegger die finale horison nie, eintlik eerder juis die ware begin …
Dankie, Maria vir jou kommentaar (ek voel gevlei om kommentaar te ontvang van Versindaba se famous ‘Derroris’!). Ken jy dalk die Afr naam van dié knap-vertaalde Stockenström-gedig en uit watter beundel van haar dit kom? Ek vind dit glad nie in die bundels wat ek het nie. Dit sal gaaf, wees, dankie. En groete aan Derrida en Heidegger…
Gisela, “Vader oor seun” uit “Van vergetelheid en van glans”.
Vader oor seun
Behoort lief te hê die tienertorso
met skouers bruin en massief soos balke,
sy jong losskakel in streeptrui
en los kortbroek, die knop voor,
vlees van vleeslikheid, saadskietende
vrug van die boom van sy liggaam.
Hy behoort hulle lief te hê, die
blou openhartige kykers, replikas,
wit oogballe gestulp tot iris, die pupil
reeds soos ’n teken van bevrugting,
teken van besmetting reeds,
my seun, my seun, in jou oë.
Uit: Van vergetelheid en van glans, Stockenström (1976:30)
Plesier Gisela, dankie Daniel.
Fantasties, dankie Daniel. En ook aan Maria. Dis juis dié bundel wat ek sukkel om in die hande te kry.
Ek het geen idee hoe dit is om pa vir ‘n seun te wees nie en ek kan nie juis sê dat dit ‘n groot gemis in my lewe is nie. Ons het wel twee dogters gehad en dit wil my voorkom asof daar ‘n baie, baie spesiale band tussen ‘n pa en dogter is.
Still, she remembered lessons he had taught her;
June 5th, 2014 at 9:59 pm
Jy is reg, Leon. ‘N Band tussen vader en dogter kan só sterk wees. Tog ook broos. Soms ook wrokkig. Die versreël wat my veral opgeval het is: ‘Once in some sullen summer of father and daughter’. Dit seg sóveel! Dalk is ‘n blog oor vaders en dogters iets om oor te besin. Petra Müller se aangrypende gedig ‘verwildering’ oor haar konstabel-vader in die bundel om die gedagte van geel is ‘n voorbeeld.
June 6th, 2014 at 3:32 am
Ek het Fishing onder andere om daai reël gekies Gisela – geen verhouding, ook nie en dalk veral nie die van ouer en kind is perfek nie en maak nie saak hoe lief mens vir jou kind is nie, daai verhouding het sy “sullen summers”, veral in die tienerjare. Solank sulke “sullen” periodes net ‘n seisoen of twee duur en nie ‘n leeftyd nie wat ongelukkig by sommige mense die geval is. Dan is daar natuurlik ook ‘n ander aspek van ouerskap, een wat gelukkig vir min mense beskore is.
zongen zachtjes gorgelend “vrede”.
June 15th, 2014 at 9:32 am
Dankie Gisela! Vadersdag. Ek lees. Nou besef ek van vooraf hoe kompleks en intens my eie verhouding met my pa is… Dit sal seker nog ‘n paar jaar vat om daaroor te probeer skryf. In “Reis” (uit “Die donker is nooit leeg nie”, 1997) skryf Heilna du plooy o.a.
Wanneer dit middelwinter was
en snags die Hoëveld tot poeier
skroei in koue en in yl ryp,
dan het Pa graag gereis
na waar dit warmer was.
In strofe 3:
Pa wys waar die Drie Konings sit
en ook die Suiderkruis.
Ons loer so vaak-vaak na die lug,
verstom dat ook die maan kan ondergaan.
En in strofe 5:
Pa gee deurlopend aardrykskunde-les,
en ook geskiedenis kom by:
Kyk, hier begin die landskap breek –
die binneland is mos een groot plato.
Let op, ons ry nou baie minder op as af.
Kyk na die heuwelrige glooiings daar,
die voëls, die soorte gras,
die boom se soort, sy bas en blaar.
Ek herken hierin my eie pa se Aardrykskunde lesse in die kar op pad na ons jaarlikse vakansiebestemmings – elke jaar in ‘n ander windrigting. En die lieflike opneem van algemene kennis by die dogter, ingegee deur ‘n rustig besturende vader. Dankie vir die hartsgedig oor pa’s en dogters, Heilna du Plooy, en dankie liewe pa.
Ek is so bly jy het die gedig geniet. Uiteraard lê dit my ook na aan die hart.
June 16th, 2014 at 10:43 pm
Carina, dankie vir die kommentaar. En vir die roerende gedig van Heilna wat ek nou by my arsenaaltjie van vader-gedigte kan voeg.