Rowland Laugharne - Inligting
Parlementêre bevelvoerder in Pembrokeshire tydens die Eerste Burgeroorlog. Laugharne het die graaf van Essex as 'n bladsy gedien, en het soos baie militêre ervaring in Nederland opgedoen. Hy verklaar in 1642 vir die parlement, maar eers nadat Charles se planne toenemend op Ierse troepe gebaseer is, het Pembrokeshire belang geword. Vanaf Tenby sluit Laugharne toe op Milford Haven en Haverford, en teen einde Maart 1644 het die Haven gevang, wat die parlement 'n veilige ankerplek vir hul vloot gegee het, sodat hulle Bristol kon blokkeer en patrollies in die Ierse see kon plaas. Op land bevind Laugharne hom egter in Pembrokeshire deur sir Charles Gerrard, een van prins Rupert se gunsteling kavalleriebevelvoerders, wat die res van Suid -Wallis vir 'n tydperk veilig gehou het. 'N Sortie in die lente van 1645 is deur Gerrard verslaan in 'n skerp geveg teen Newcastle Emlyn, maar op 1 Augustus 1645 wen Laugharne uiteindelik gratis. Die slag van Colby Moor was opvallend vir die samewerking tussen Laugharne en die parlementêre vloot van admiraal Batten, wat 'n magdom matrose in die agterste posisie van Gerrard geplaas het, wat tot sy nederlaag gelei het. Sy oorwinning het Laugharne vrygelaat om in die hartjie van Wallis te vorder, wat Charles genoop het om sy basis by Raglan te verlaat. Einde 1645 het Laugharne Carmarthen verower en teen die lente van 1646 Cardiff binnegekom en Raglan onder beleg geplaas.
Ondanks sy rekord vir die parlement, veg Laugharne uiteindelik vir Charles in die Tweede Burgeroorlog. Die parlement het probeer om sy regimente te ontslaan sonder om dit ten volle te betaal, en hulle het in opstand uitgebreek. Laugharne het gou by hulle aangesluit, maar hul opstand is vinnig verpletter. Terwyl hulle op Cardiff marsjeer, vind hulle hul pad geblokkeer deur 'n parlementêre leër onder kolonel Horton, en word verslaan tydens die slag van St. Fagans (8 Mei 1648). Die oorblyfsels van die rebellemag het teruggevlug na Pembrokeshire, waar hulle gou afgerond is. Laugharne het oorgegee aan Cromwell, wat baie vyandig was teenoor almal wat in 1648 van kant verander het. Laugharne is as 'n parlementêre beampte gedood en ter dood veroordeel, maar het ontsnap toe 'n groep veroordeeldes toegelaat is om verlore lewens vir hul lewens te werp , en oorleef om die herstel te sien.
Boeke oor die Engelse burgeroorlog | Onderwerpindeks: Engelse burgeroorlog
LAUGHARNE, John (c.1666-1715), van St. Brides, Pemb. en Golden Square, Londen
b. c.1665, 1ste en o. oorleef. s. van Rowland Laugharne of St. Brides deur Theodosia, da. van sir Christopher Wray † van Ashby, Lincs., sus. van Sir William Wray, 1st Bt. † opvoed. Jesus, Oxf. matriek. 15 Februarie 1682, 16 jaar oud, BA 1685. m. 26 Desember 1698, Anne (d. 1715), da. en h. van Lewis Wogan (d. 1702) van Boulston, Pemb., 2s. d.v.p. sukses. fa. c.1698.1
Burgemeester, Pembroke 1701–2 balju, Haverfordwest 1704–5.2
Rowland Laugharne †, die oupa van die lid, was 'n voormalige parlementêre bevelvoerder wat by 'n onsuksesvolle Royalist in 1648 aangesluit het met katastrofiese gevolge vir sy boedel. Hy het nooit die gevolglike verliese verhaal nie, en alhoewel hy in die Cavalier -parlement vir Pembroke Boroughs verkies is, beëindig hy sy dae in 1675 as 'n afskuwelike pensioenaris van die hof. Dit lyk asof sy seun Rowland nie betrokke was by politieke betrokkenheid nie, behalwe dat hy die eed na die rewolusie geweier het. Hy het waarskynlik tot 'n mate daarin geslaag om die gesinsvoorspellings te herbou, 'n proses wat John Laugharne se huwelik met 'n plaaslike erfgenaam verder gevoer het. In elk geval het Laugharne self voldoende rente in Haverfordwest gehad sodat hy onbestrede aan alle parlemente van koningin Anne terugbesorg kon word. Die Toryisme van sy vader en skoonpa het ongetwyfeld gehelp om sy politieke simpatie te kondisioneer, en selfs voor sy eie verkiesing het hy die Tory Sir Thomas Powell, 1st Bt.*, Ondersteun in die wedstryd om ridder van die Shire van Carmarthen in Desember 1701, maar hy was ook 'n opregte vrome kerkman, 'n aktiewe 'lekekorrespondentlid' van die Society for Promoting Christian Knowledge en lid van die Society for the Propagation of the Evangelie, waarin beide sy mede -lid van Pembrokeshire (sir ) John Philipps het hom opgeneem. In Maart 1704 het Lord Nottingham (Daniel Finch †) Laugharne ingesluit by 'n voorspelling van ondersteuning oor die Scotch Plot, maar later dieselfde jaar is hy voorspel as 'n waarskynlike teenstander van die Tack, en stem nie daarvoor op 28 November 1704 nie, met die gevolg dat hy in die lys van die parlement van 1705 'Low Church' genoem word. Die waarskynlike verklaring lê in sy vriendskap met die Harleys: in 1710 het Robert Harley* ''n groot invloed op hom' 'gehad. Hy het ander Harleyiete gevolg op 25 Oktober 1705 vir die hofkandidaat as speaker. In 'n lys van vroeg in 1708 word hy steeds as 'n Tory geklassifiseer, en in 1710 stem hy teen die beskuldiging van dr Sacheverell.
In 1710 het die 'Hanover -lys' Laugharne as 'n Tory geklassifiseer, en die volgende jaar is hy opgeneem in die 'wit' lyste van die 'Tory -patriotte' wat gekant was teen die voortsetting van die oorlog, en die 'waardige patriotte' wat in die 1710–11 sessie het die wanbestuur van die vorige bediening blootgelê. Laugharne het Harley lojaal ondersteun, en was een van diegene wat in Maart 1711 gehelp het om biskop Nicolson te beskerm teen die woede van die Commons oor biskoplike ingryping by die Carlisle -verkiesing, en nie lank daarna nie, word hy in die geselskap van Nicolson, (sir) James Montagu, gevind. *, (Sir) Simon Harcourt I* en ander van die parlementêre 'vriende' van die biskop. As gevolg van hierdie nabyheid aan die Harley -bediening, was hy miskien meer aktief in sy laaste twee parlemente. Hy het op 20 Mei 1713 'n wetsontwerp op privaat naturalisasie ingedien en op 25 Mei 1714 het hy aan die hof gesê dat hy nie 'n resolusie van die komitee van voorsiening moet aanvaar oor die bedrag wat vir halfbetaalde beamptes gestem moet word nie.
Dictionary of National Biography, 1885-1900/Laugharne, Rowland
​ LAUGHARNE, ROWLAND (fl. 1648), soldaat, seun van John Laugharne van St. Bride's, Pembrokeshire, deur Jane, dogter van sir Hugh Owen van Orielton (Lewis Dwnn, Heraldiese besoeke aan Wallis, bl. 73), is gebore voor 1613. Hy was vroeër in die lewe van Robert Devereux, derde graaf van Essex. Aan die begin van die burgeroorlog neem hy die wapen in vir die parlement en word goewerneur van Pembroke en opperbevelhebber van die parlementêre magte in die provinsie. In Februarie en Maart 1644 verower hy Carew Castle, Haverfordwest, Roach Castle, Tenby en verskeie kleinse royalistiese garnisoene, maar Roach Castle en Haverfordwest is in die loop van die somer deur kolonel Charles Gerard herower, en Pembroke en Tenby is beleër (Phillips, Burgeroorlog in Wallis, I. 140, 207, ii. 141–8). In Desember 1644 verower Laugharne die stad en kasteel van Cardigan en verslaan Gerard se poging om dit op 22 Januarie 1645 te herower, maar op 23 April volg Gerard hom heeltemal na Newcastle Emlyn (ib. ii. 228–34, 249). Na die slag van Naseby word Gerard afgelas om die koning te versterk, en by Colby Moor op 1 Augustus 1645 verslaan Laugharne sy ondergeskiktes, Stradling en Egerton, met groot verlies. Haverfordwest, Picton Castle (20 Sept.) en Carmarthen (12 Okt.) val in die hande van die veroweraar, en hy kon Aberystwith beleër, maar sonder sukses (ib. ek. 309, ii. 273, 299). In Februarie 1646 verlig hy Cardiff Castle en neem op 14 April Aberystwith (ib. ii. 300, 305 Portland -vraestelle, pp. 345–51). In Junie 1647 onderdruk hy 'n opstand van die Glamorganshire -royaliste (Phillips, ii. 335).
Die parlement beloon sy seindienste deur hom op 28 Februarie 1646 te stem as 'n kommissie as opperbevelhebber van die graafskappe Glamorgan, Cardigan, Carmarthen en Pembroke, 'n geskenk van 1 000l., en 'n toekenning van die verbeurde boedel van John Barlow van Slebech in Pembrokeshire (Commons 'Tydskrifte, iv. 457 Herejoernale, viii. 199, 211). Nietemin was Laugharne ontevrede, en in Januarie 1648 onderhandel hy met koninklike agente (Cal. Clarendon -vraestelle, ek 410). In sommige gevalle het sy soldate twee en 'n half jaar geen loon ontvang nie, en hy het self baie vir die parlement uitbetaal, waarvoor hy tevergeefs terugbetaling gevra het (Portland -vraestelle, bl. 442 Rushworth, vii. 1008). Toe kolonel Poyer in Maart 1648 die standaard van die koning in die Pembroke -kasteel opstel, het die soldate van Laugharne na hom toe gegaan en op 4 Mei het Laugharne self by hom aangesluit (Phillips, ii. 345, 361). In sy briewe het Laugharne gekla dat kolonel Horton na die provinsies gestuur is waarin hy self opdrag van die parlement die opperbevelhebber was en beweer dat sy soldate beseer, beledig en beroof is van hul salaris (ib. bl. 364). Laugharne is op 8 Mei 1648 deur Horton in St. Fagan's, Glamorganshire, verslaan en het verskeie wonde in die geveg opgedoen. In die hoop om deur die vloot van die koning gesteun te word, soos Lord Jermyn beloof het, het hy 'n tyd lank in Pembroke -kasteel aangehou, maar moes op 11 Julie hom oorgee aan Cromwell (ib. pp. 369, 397 Clarendon, Rebellie, XI. 40). Volgens die artikels het Laugharne en vier ander beamptes hulself toegegee aan die genade van die parlement, sonder enige belofte van kwartaal. Op 14 November 1648 het die parlement gestem dat Laugharne verban moet word (Herejoernale, x. 590) maar die weermag, wat dit as 'n te ligte straf beskou het, het die herroeping van hierdie stemming op 13 Desember 1648 van die Laerhuis verkry as vernietigend vir die vrede en die stilte, en neerhalend vir die geregtigheid van die koninkryk (Commons 'Tydskrifte, vi. 96). Laugharne, saam met kolonels Poyer en Powell, is deur 'n krygshof verhoor en al drie is op 11 April ter dood veroordeel, maar hulle is toe toegelaat om lot oor hul lewens te werp, en Poyer alleen is tereggestel (Die gematigde, 10–17, 17–24 April 1649). Op 6 November 1649 is Laugharne toegelaat om 'n boete van 712 vir sy boedel te vergoedl., maar die boete is op 25 Desember 1655 deur Cromwell teruggestuur weens die skuld wat hy in die parlement se diens aangegaan het (Cal. van komponente, bl. 2106). By die restourasie het Charles II Laugharne 'n geskenk van 500 toegekenl., 'n pensioen van dieselfde bedrag lewenslank, maar dit blyk asof die pensioen selde betaal is (Cal. Staatsdokumente, Dom. 1661–2 bl. 313, 1664–5 bl. 321).
'N Portret verskyn in Vicars se' England's Worthies ', 1647, p. 85 ander portrette word genoem in die 'Catalog of the Sutherland Collection', d.w.s. 580.
[Die owerhede vir 'n verslag van Laugharne se militêre dienste word versamel in die tweede deel van die Burgeroorlog in Wallis en die optogte, deur J. R. Phillips, 1874. Sien ook Law's Little England beyond Wales Clarendon, Rebellion, xi. 40 en Vicars's England's Worthies.]
Oorwinning deur koei!
Baie dinge kan oorwinning in geveg of oorlog meebring, nie die minste nie, 'n liberale gelukwens. Maar oorwinning danksy 'n trop koeie? Dit verg nou regtig 'n bietjie slae.
Die Engelse burgeroorlog het in 1642 begin en was onder meer die hoogtepunt van geskille tussen die koning en die parlement.
Dit was 'n bloedige en gewelddadige tussenspel wat, soos elke burgeroorlog, gesien het hoe broers teen broers veg, vaders teen seuns. Dit het geëindig met die teregstelling van die koning en die oprigting van 'n Statebond in Brittanje - 'n betreklik kortstondige Statebond, maar die enigste keer dat die Britse staat sonder 'n monarg aan die hoof was.
Die burgeroorlog in Wallis was 'n deurmekaar en moeilike tyd, met mense wat gereeld van kant verander. Een van die broeiplekke vir parlementêre steun en inspanning was South Pembrokeshire, waar mans soos John Poyer, die burgemeester van Pembroke, en die uitstaande Walliese generaal van die oorlog, Rowland Laugharne, deur 'n voorbeeld gelei het.
In Desember 1643 en die vroeë deel van 1644 is Poyer en Laugharne opgesluit in die stad en kasteel van Pembroke, nie heeltemal onder beleg van die magte van die koning nie, maar met hul bewegings ingekort en die werklike risiko van dood en vernietiging in die wind hang.
Hulp was egter byderhand. Gedurende die winter het 'n gevoel van wrok onder die mense in die streek begin toeneem oor die gedrag van baie van die Royalistiese troepe, en op grond van plaaslike steun besluit Laugharne dat dit tyd is om op te tree.
Op 30 Januarie 1644 neem hy die versterkte herehuis by Stackpole in en gaan vier dae later na Trefloyne, buite Tenby. Na vier of vyf uur se artillerie -bombardement het sy magte die huis aangeval en geneem. Alles wat oorgebly het, was die Royalistiese basisse in die noordelike deel van die graafskap.
Op 23 Februarie steek Laugharne die Cleddau -rivier oor en beleër die Royalistiese fort Pill, net buite die moderne stad Milford.
Vier skepe van die parlementêre vloot het Laugharne se artillerie -bombardement gehelp. Hulle vasgemeer onder die fort en voeg die gewig van hul breë kante by die beslag.
Die fort het die volgende dag oorgegee, 300 offisiere en mans, 18 groot gewere en 160 kleiner wapens val in die hande van Laugharne vir die verlies van slegs een man wat dood is.
Rowland Laugharne besluit nou om op Haverfordwest te marsjeer. Dit was nie net 'n belangrike markstad nie, maar ook die middelpunt van Royalistiese ondersteuning noord van die Cleddau, en Laugharne het geweet dat dit geneem moet word. Die stad en sy kasteel was goed voorsien, goed gewapen, en hy het 'n hewige geveg verwag.
Toe hy en sy soldate die stad nader, word hulle egter nie deur 'n haelgeweer of deur 'n falanks soldate ontmoet nie, maar deur plaaslike hooggeplaastes wat graag die stad en al sy voorrade wou oorgee.
Die garnisoen in Haverfordwest het eenvoudig weggehardloop. Hulle het die geluid van die kanonade uit die suide gehoor en geweet dat hulle die volgende sou wees. Toe hulle gespanne en bang wag, sien 'n uitkykstof stof op die horison. Laugharne en sy seëvierende troepe kom.
Paniek het die garnisoen gegryp en hulle het hul posisies laat vaar en gevlug.
Eers later het hulle besef dat die stof nie deur oprukkende soldate veroorsaak word nie, maar deur 'n trop bulle wat waansinnig hardloop, bang is vir die vuur en die skielike verskyning van tientalle gewapende mans. Rowland Laugharne gee nie om wat die garnisoen laat vlug het nie. Haverfordwest was syne, dit was al wat belangrik was.
In die komende dae het Laugharne die kastele Roch, Picton en Wiston geneem. Aan die begin van Maart het geen enkele Royalistiese vesting in Noord -Pembrokeshire oorgebly nie - en dit alles as gevolg van 'n trop bang koeie.
Lewer gerus kommentaar! As u kommentaar wil lewer op hierdie of enige ander BBC -blog, moet u by u BBC iD -rekening aanmeld. As u nie 'n BBC iD -rekening het nie, kan u hier registreer - dit sal u toelaat om met 'n enkele aanmelding by te dra tot 'n verskeidenheid BBC -webwerwe en -dienste.
Die stad of gemeente Laugharne is waarskynlik eers gestig kort nadat die kasteel in 1116 gebou is. Die stad of gemeente Laugharne het sy eerste bekende handves in 1290 of 1307 van Sir Guy de Brian ontvang. Sir Guy het die heerskappy van Laugharne en sy kasteel gehou.
Alhoewel daar bewyse is dat die stad lank voorheen gestig is, het Laugharne Corporation sy formele geskiedenis teruggevoer na hierdie handves.
Die korporasie is nie in 1835 hervorm nie en is tegnies afgeskaf in 1886. Dit het egter voortgegaan en is 'n unieke organisasie wat onder sy oorspronklike handves werk en grond wat hy al honderde jare lank besit, bestuur.
Die foto is aan die einde van die 1930's geneem en toon die kasteel voordat al die klimop en plantegroei verwyder is. Die kaai is onder die kasteel langs die Corran -rivier sigbaar.
Die kasteel word die eerste keer in 1116 genoem in die Brut y Tywysogyon of die Kroniek van die Prinse. Dit dui aan dat die Norman, Robert Courtemain, sy kasteel by Abercorram aan Bleddyn ap Cedifor toevertrou het.
Die kasteel sit op die krans wat uitkyk op die rivier Corran wat daar verby vloei en in die rivier Tâf. Die vroeë kasteel kry sy naam aan die rivier. Gedurende die twaalfde en dertiende eeu het die kasteel beide Abercorram en Talacharn genoem.
Die eerste kasteel was 'n eenvoudige ringwerk van aarde en hout. 'N Bank en sloot met 'n houtpalade bo -op die oewer het die kasteel van die kant af verdedig.
Die bouers het ook die natuurlike verdediging van die rivier en kranse gebruik om die kasteel te beskerm. Spore van hierdie struktuur is gevind tydens argeologiese opgrawings. In 1171/72 besoek Henry II die kasteel, waar hy Rhys ap Gruffudd, die Lord Rhys, prins van Deheubarth, ontmoet. Hierdie gebied van Wallis was destyds deel van die koninkryk Deheubarth en Rhys was 'n belangrike en dominante figuur in die streek. Rhys en Henry bereik 'n ooreenkoms in die kasteel en Rhys erken die Engelse kroon as sy heer.
Henry sterf in 1189 en die nuwe koning ignoreer die ooreenkoms. Rhys het wraak geneem en aangeval en die kastele van Laugharne, Llansteffan en St Clears gevang. Laugharne -kasteel is kort daarna van die Walliesers herstel en herstel en vergroot. In 1215 het die Prins van Gwynedd, Llewelyn ap Iorwerth, 'n leër gelei wat deur die streek gevoer het en die belangrikste kastele by Carmarthen en Cardigan verower en ander kastele, waaronder Laugharne, vernietig het.
Die katastrofiese gebeurtenis is opgeteken in die argeologie van die terrein, met bewyse van uitgebreide brand en vernietiging. Talle pylpunte wat hier gevind word, dui op 'n aansienlike aanval op die destydse kasteel.
In 1223 val William Marshall, die 2de graaf van Pembroke, Llewelyn aan en herstel Carmarthen en Cardigan. Laugharne sou in hierdie tyd herstel word. Kort daarna is bouwerk uitgevoer. Teen 1247 was Laugharne in beheer van die de Brians. Dit was die de Brians wat verantwoordelik was vir die aansienlike herbou van die kasteel in klip.
Die gesin was Frans en het vanaf die middel van die 12de eeu grond in Devon besit. Torbryan in Devon het die belangrikste gesinshuis geword. Die familienaam het verskillende vorme deur die eeue, Bryan of Brian is die algemeenste. Elke seun vir 'n paar geslagte het dieselfde naam gekry, en daarom is elke Sir Guy genommer vir maklike herkenning.
Die de Brians het in ongeveer 1247 in Wes -Wallis verskyn toe hulle die heerskappy van Laugharne en Walwyn's Castle in Pembrokeshire verkry het. Dit was Sir Guy de Brian IV wat Laugharne in 1247 verkry het, en dit was hierdie Sir Guy wat 'n groot heropbouprogram van die kasteel begin het. Hy konsentreer op die bou van die binnekant van die kasteel. Gedurende 1257 en 1258 val Llewelyn ap Gruffudd, die Prins van Gwynedd, gebiede van Wallis onder Anglo-Normandiese beheer aan. Dorpe en kastele in Wes -Wallis, insluitend Laugharne, is aangeval en verbrand. Sir Guy IV is gevange geneem en daarna losgekoop in 1258. Hy sterf in 1268.
Guy de Brian V volg sy pa op en versterk die kasteel, insluitend die buitenste saal. Hy het moontlik die stad sy eerste bekende handves toegestaan. Hy het die buitenste hekhuis na die stad gebou. Guy de Brian VI volg sy pa op in 1307. Hy het baie min werk aan die kasteel gedoen en as gevolg van swak gesondheid word die boedels deur sy seun bestuur vanaf ongeveer 1330. Guy de Brian VII volg sy vader op in 1349. Hy was die laaste en mees bekend in 'n lang reeks de Brians. Hy was 'n vooraanstaande soldaat en het geveg in die Slag van Crécy in 1346. Hy was 'n goeie vriend van Edward III en admiraal van die Vloot. Hy het gedurende die tydperk voortgegaan om die kasteel te ontwikkel. Hy sterf in 1390 en word begrawe in Tewksbury Abbey. Hy het sy oudste seuns oorleef en is opgevolg deur sy jongste seun William. Hy is kort nadat sy pa oorlede is en die boedel is betwis deur die dogters van sy dooie broers. Byna 'n eeu later in 1488 het die vier eisers van die de Brian -familie 'n ooreenkoms bereik en Henry Percy, die vierde graaf van Northumberland, het die kasteel verkry.
Die grawe van Northumberland het die kasteel gehou tot 1531 toe die heerskappy en die van Walwyn's Castle aan Thomas Perrot van Pembrokeshire verhuur is. Uiteindelik in 1575 is dit deur koningin Elizabeth 1ste aan sy seun, sir John Perrot, toegestaan ​​vir 'n jaarlikse huur van £ 80 betaalbaar aan die graaf van Northumberland. Teen hierdie tyd lyk die kasteel in 'n vreeslike toestand. Perrot het die ruïne omskep in 'n groot huis, beide gemaklik en verdedigbaar. In 1591 word Perrot beskuldig van hoogverraad en in die Tower of London opgesluit. Hy is skuldig bevind, maar is dood voordat die doodsvonnis uitgevoer kon word. 'N Opname van 1592 dui aan dat Perrot nie sy plan vir die kasteel voltooi het nie. Sus seun Thomas het toe die kasteel en boedels bekom. Teen 1627 was die kasteel die eiendom van Sir Sackville Crowe, en dit lyk toe asof dit in 'n groot verval was.
Sir William Russell, 'n koninklike, het toe die kasteel verkry. Dit was vroeg in 1644 onder parlementêre beheer, maar is gevange geneem en daarna deur Royalistiese magte gehou. Op 28 Oktober 1644 het generaal-majoor Rowland Laugharne 'n parlementêre mag van ongeveer 2000 man bymekaargemaak en die kasteel net meer as 'n week beleër. Dit het op 3 November oorgegee na 'n nagaanval. Die kasteel is tydens die beleg deur kanonvuur beskadig en daarna is dele doelbewus gesloop om die vermoë om dit te verdedig, te verminder.
Die kasteel is aan William Russell herstel en daarna verskeie kere van eienaar verander totdat dit by Richard Isaac Starke gekom het. Gedurende die agtien en negentiende is dit aangepas as 'n
tuin wat verband hou met Castle House. In 1973 is dit deur die destydse eienaar Anne Starke onder toesig van die minister van buitelandse sake vir Wallis. Tussen 1976 en 1993 is uitgebreide argeologiese opgrawings gedoen en die kasteelmuurwerk is gekonsolideer. Dit word nou onderhou deur Cadw Welsh Historic Monuments.
VAUGHAN -familie, van Golden Grove, Carmarthenshire
Die Vaughans van Golden Grove beweer dat hulle afstam van Bleddyn ap Cynfyn, prins van Powys. Die eerste lid van die gesin wat hom by Golden Grove gevestig het, was JOHN VAUGHAN. Sy seun, WALTER VAUGHAN trou (1) met Katherine, tweede dogter van Gruffydd ap Rhys van Dinefwr (sien Rice -gesin), en (2) Letitia, dogter van sir John Perrot. Hy is opgevolg deur sy oudste seun,
wat onder die graaf van Essex gedien het in die Ierse veldtog van 1599. Hy was parlementslid vir die stad Carmarthen in 1601 en 1620-22. Hy word aangestel as die beheerder van die huishouding by die prins van Wallis (daarna Charles I) en vergesel hom in 1623 na Spanje. Hy trou met (1) Margaret, dogter van sir Gelly Meyrick, en (2) Jane, dogter van sir Thomas Palmer van Wingham, Kent. Hy is oorlede op 6 Mei 1634 en is begrawe te Llandeilo-fawr.
John Vaughan is opgevolg deur sy oudste en enigste oorlewende seun,
wat tydens die kroning van Karel I in Februarie 1625/6 tot ridder geslaan is. Hy was 'n parlementslid vir Carmarthenshire, 1624-9, en het in Februarie 1637/8 in Gray's Inn opgeneem. In Maart 1642 het die Lagerhuis hom aangewys as luitenant van die burgermag, wat in Carmarthenshire en Cardiganshire grootgemaak sou word, maar met die uitbreek van die Burgeroorlog is hy deur die koning aangestel in bevel van die Royalistiese Vereniging van die drie westelike graafskappe. Die House of Commons besluit daarom om hom in April 1643 te beskuldig. Carbery het blykbaar geen daadwerklike stappe gedoen tot die somer van 1643 toe hy verteenwoordigers van Pembrokeshire na 'n konferensie in Carmarthen ontbied het om diegene wat Parlementêre simpatie daar en vir die veiligheid van Milford Haven, waar troepe, teruggetrek uit Ierland, kan beland. Hy het die graafskap in Augustus binnegegaan. Tenby het op 30 Augustus ingedien en 'n garnisoen is in Haverfordwest geplaas. Pembroke was egter uitdagend onder die leiding van die burgemeester, John Poyer, by wie Rowland Laugharne aangesluit het. Carbery het sy oom, sir Henry Vaughan van Derwydd (onder), aangestel as bevelvoerder van die Royalistiese magte in Pembrokeshire. Met die hulp van skepe van die parlementêre vloot het Laugharne die offensief aangeneem, die Royalistiese garnisoene verminder en die fort wat hulle by Pill op Milford Haven gebou het (23 Februarie 1644) ingeneem. Sir Henry Vaughan onttrek hom uit Haverfordwest en Carbery verlaat die provinsie en bedank sy kommissie in April. Hy is beveel om 'n onmiddellike boete van 163160 te betaal vir sy misdadigheid teenoor die komitee vir samestelling, en op 17 November 1645 is sy volle verpligting op 1634.500 beoordeel. Maar Rowland Laugharne het persoonlik ingegryp in sy guns, en op 9 April 1647 het die Laerhuis die boete kwytgeskeld. Die feit dat hy aan die sekwestrasie ontsnap het, dui daarop dat hy geen besliste rol in die stryd na 1644 geneem het nie. Hy het probeer om die Carmarthenshire -heerser te weerhou om steun aan Poyer en Laugharne te verleen in die opstand teen die ontbinding in 1648. Tydens die burgeroorlog het Jeremy Taylor ontstel toevlug by Golden Grove en sy Heilige lewe, 1650, en Heilige dood, 1650/1, aan Carbery as sy beskermheer en beskermer. Na die herstel word Carbery aangestel as heer-president van die Marches of Wales in Ludlow, en daar het hy Samuel Butler as sy sekretaris en bestuurder van die kasteel deel van Hudibras word gesê dat dit daar saamgestel is. Carbery is in 1672 uit die presidensie verwyder as gevolg van aanklagte teen hom van die mishandeling van sy bediendes en huurders in Dryslwyn. Hy sterf 3 Desember 1686. Hy trou (1) Bridget, dogter van Thomas Lloyd, Llanllyr, Cardiganshire, (2) Frances, dogter van sir John Altham, Oxhey, Hertfordshire en (3) dame Alice Egerton, dogter van John, 1ste graaf van Bridgwater. Sy oorlewende kinders is deur sy tweede vrou. FRANCIS VAUGHAN, die oudste seun, was parlementslid vir Carmarthen, 1661-7, en sterf in 1667 sonder probleme. Hy word dus opgevolg deur John, wat die 3de en laaste graaf van Carbery was.
JOHN VAUGHAN (1640 - 1713), 3de graaf van Carbery,
gematrikuleer aan Christ Church, Oxford, 23 Julie 1656, en is in 1658 in die Binne-tempel opgeneem. . Hy is aangestel as goewerneur van Jamaika in 1674. Daar was hy voortdurend in stryd met die adjunk-goewerneur, die berugte sir Henry Morgan, wat met boeweiers geïnteresseerd was en die vrede in gevaar stel met Frankryk en Spanje, wat die goewerneur beveel is om te bewaar. Hy word in 1678 vervang deur die graaf van Carlisle. Na sy opvolging van sy vader se boedels vestig hy hom in Londen en volg sy wetenskaplike ondersoeke. Hy was president van die Royal Society (1686-9). Hy was ook 'n lid van die Kit-Kat Club, en word deur Samuel Pepys beskryf as 'een van die wreedste genote van die tyd'. Toe hy in Januarie 1712/13 sonder manlike afsterwe sterf, het die graafskap uitgesterf.
Royalist, was die 6de seun van Walter Vaughan van Golden Grove en 'n jonger broer van John Vaughan, 1ste graaf van Carbery. Hy vestig hom in Derwydd. Hy was balju van Carmarthenshire in 1620 en parlementslid vir die graafskap in 1621-9 en 1640. Hy word tot ridder geslaan in Oxford 1 Januarie 1643 en word uitgeskakel om op 5 Februarie 1644 in die Commons te sit. bevel van die Royalistiese magte daar. Na die sukses van Rowland Laugharne by Pill (Februarie 1644) verlaat hy Haverfordwest en tree hy terug na Carmarthen. Hy is in die slag van Naseby (14 Junie 1645) gevange geneem en toegewy aan die toring.
Trek u swerfstappies aan, want daar is soveel om te sien. Net 'n kort en emosionele wandeling bo die dorp is die begraafplaas van die St Martin's Church waar Dylan Thomas en sy vrou Caitlin begrawe word.
Laugharne word oor die hoof gesien deur die wêreldbekende boothuis waar soveel van die skeppings van die groot man geïnspireer en geskryf is. Dylan het vier jaar saam met sy gesin in die Boathouse gewoon voor sy ontydige dood in 1953 in sy goue tydperk van literêre skeppings. En hierdie houtstruktuur is wêreldwyd bekend vir sy literêre en romantiese omgang met die groot digter.
'N Inleiding tot Laugharne
Om nie te mis nie
Die Laugharne -kasteel getuig van die stad se onrustige geskiedenis en staan ​​vierkantig aan die waterfront met uitsig oor die riviermonding Taf. Die kasteel, wat in die 12de eeu gestig is as 'n grond- en houtvesting, is later aangepas om stylvolle akkommodasie te bied.
Die tuiste van een van Wallis se grootste skrywers, Dylan Thomas (1914-53). Laugharne sou Dylan se laaste rusplek word. Na sy dood in New York is die liggaam van die digter na Brittanje teruggebring en begrawe op die terrein van die St Martin's Church in Laugharne. Caitlin is ook begrawe in dieselfde erf na haar dood in 1994.
Dylan Thomas se gunsteling drinkplek, Browns Hotel in Laugharne Carmarthenshire, is 'n boetiekhotel in die 1950's. Ontspan met 'n pint Browns Ale in sy gunsteling local en geniet die atmosfeer.
Die Boothuis waar die digter die laaste vier jaar van sy lewe gewoon het, is nou 'n erfenissentrum met oudiovisuele aanbiedings, oorspronklike meubels en memorabilia, 'n temawinkel, teekamer, uitkykplatform en terras. Volg die verjaardagwandeling van Dylan Thomas om die ryk geskiedenis van Laugharne te verken.
Op hierdie datum* in 1649 is John Poyer, wyle die burgemeester van Pembroke, in die Londense Covent Gardens geskiet omdat hy in die Engelse burgeroorlog van kant verander het.
Maar die dom hoede in die parlement wou hê dat baie van die potensieel gevaarlike weermag demobiliseer, en dit doen sonder om die klein bedrag van sy agteruitbetaling af te handel. Poyer het geweier om sy bevel en Pembroke -kasteel aan 'n parlementêre agent te oorhandig, en het 'n beter ooreenkoms by monargiste gevra. **
Slegs met 'n noukeurige beleg is die imposante middeleeuse vesting Pembroke verminder. Poyer, sy meerdere Rowland Laugharne en Rice Powell is na Londen gesleep en ter dood veroordeel.
In 'n interessante wending is besluit dat een voorbeeld die punt sowel as drie sou bewys, en dat die toeval toevallig sou toeken. Toe die drie weier om hul eie lotte te trek, het 'n kind die pos gekry en drie stukke papier uitgedeel. Laugharne en Powell lees "Life given by God. " Poyer 's was deathly blank.
Mark Twain het die unieke rol van 'n kind in hierdie dodelike lotery aangegryp en dit vir elke druppel patos in 'n kort verhaal, "The Death Disk ".
Anders as die voorgestelde slagoffer van die verhaal, het Poyer geen voordeel getrek uit die laaste sekonde van die Cromwelliaanse jammerte nie. Sy dood hou verband met die rits met die titel "The Declaration and Speech of Colonel John Poyer Onmiddellik voor sy teregstelling in Covent-Garden, neer Westminster, op 25 April 1649. Met die wyse van sy deportasie, en sy voorstelle aan die mense van Engeland. " & Dagger
Nadat hy sy toespraak beëindig het, het hy gebid en dadelik weer opgestaan, die manne wat vir sy teregstelling bedoel was, ses in getal, geroep en vir hulle die teken gegee wanneer hulle vuur moes gee, wat was deur beide syne op te hou hande, het hulle sy beweging waargeneem, wat na 'n paar uitdrukkings aan sy vriende oor hom 'n omhelsing vir die dood voorberei het en sy oë na die hemel toe gewerp het, met beide hande opgehef, die beulde (met hul vuurslotte) hul kantoor gedoen het, wat at one voley bereav'd him of his life, his corps being taken up, was carryed away in a Coach, and the Souldiery remanded back again to White-Hall.
Wat Laugharne familie rekords sal jy vind?
There are 576 immigration records available for the last name Laugharne. Passasierslyste is u kaartjie om te weet wanneer u voorouers in die VSA aangekom het en hoe hulle die reis onderneem het - van die skeepsnaam tot die aankoms- en vertrekhawe.