Aartsbiskop Desmond Tutu oor waarheid en versoening - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Op 29 Oktober 1998 het die Suid -Afrikaanse Waarheids- en Versoeningskommissie, onder leiding van aartsbiskop Desmond Tutu, sy finale verslag bekend gemaak oor misdade en gruweldade wat tydens apartheid plaasgevind het. By die voorlegging van die 3500 bladsye lange verslag aan Nelson Mandela, lewer aartsbiskop Tutu 'n toespraak wat fokus op die genesing van die verdeelde land.
WYS: On Being | Lengte: 51:19 | Klankformaat: MP3
Die Suid -Afrikaanse Kommissie vir Waarheid en Versoening het sy werk in 2004 afgehandel. 'N Ondersoek na die godsdienstige implikasies van waarheid en versoening met twee mense.
Ekstra: Desmond Tutu by die National Press Club
WYS: On Being | Lengte: 17:40 | Klankformaat: MP3
Luister na die Nobelpryswenner en voormalige voorsitter van die Waarheids- en Versoeningskommissie, aartsbiskop Desmond Tutu.
Op 16 Februarie 2004, by Church House, Westminster, het aartsbiskop Desmond Tutu, die Suid -Afrikaanse Nobelprys vir Vredesprys, die Derde Longford -lesing gehou.
Inleiding deur Antonia Fraser, skrywer en dogter van Lord Longford.
'Dit was 'n voorreg om daar te wees … om hom te hoor … Ek het 'n bevoorregte gevoel gehad om teenwoordig te wees …' Daarna 'by die tradisionele partytjie – het ek gevind dat daar 'n ware eensgesindheid was in reaksie op die Derde Longford -lesing, gegee deur aartsbiskop Desmond Tutu, ondanks 'n baie uiteenlopende gehoor. Ons almal het op ons verskillende maniere verstaan ​​dat ons iets besonders aanskou het, of miskien sou dit meer akkuraat wees om te sê dat ons geluister het na iemand spesiaal wat getuig.
Daar was verskillende elemente wat die geleentheid op 16 Februarie 2004 in Church House, Westminster, so merkwaardig gemaak het. Eerstens was daar die tydsberekening. Soos aartsbiskop Tutu ons herinner het, kom die tiende herdenking van die vryheid van Suid -Afrika nader: dit het in werklikheid op 27 April geval. Dit was miskien 'n tyd vir beoordeling, en indien wel, wie beter as die aartsbiskop self? Vir tien jaar as aartsbiskop van Kaapstad en Metropolitaan van Suid -Afrika is sy edele loopbaan in die stryd teen apartheid in 1995 bekroon toe hy die eerste voorsitter van die Waarheids- en Versoeningskommissie geword het. Hy is nou 'n ongelooflike 71 -jarige, en ek moes huis toe gaan en kyk in Who's Who om oortuig te word en die hele geskiedenis van die stryd van sy land gedurende daardie tydperk in homself te beliggaam.
En wat 'n inkarnasie, terloops! Aartsbiskop Tutu se energie, sy helder skerp oë trek ons ​​oor, sy vreugde in die beantwoording van vrae (hy het ons selfs soms 'n bietjie dans gegee), die waardigheid wat humor nooit verhinder het nie: dit alles herinner my aan 'n frase wat ek in my katolieke meisiekind geleer het. 'Die heiliges was vrolik', het moeder Ignatius verklaar. Die verre les dat ware heiligheid nie noodwendig langs traagheid is nie, het skielik absoluut sin.
Die tweede merkwaardige element was die aartsbiskop se klem op die praktiese betekenis van die woorde 'Waarheid' en 'Versoening'. Terwyl hy praat, het hulle opgehou om onskadelike konsepte te wees om goed te doen, en het hulle die planke geword van 'n regte program, soms moeilik om uit te voer, maar noodsaaklik. In hierdie verband was ek veral ontroer deur die aartsbiskop se verwysing na Frank Longford se eie dapper pogings tot waarheid en versoening as minister in beheer van Duitsland in die onmiddellike na-oorlogse Arbeidsregering. Ek kan nog steeds die skok-afgryse van die poniekoerante onthou (soos hulle nou genoem sou word) toe my pa, toe Frank Pakenham, verklaar het dat hy vir die Duitsers bid. Die verskrikte nuus – PAKENHAM BID! – het moontlik verwys na die aktiwiteite van 'n oorlogsmisdadiger. Maar om die onnadenkende beledigings van my tydgenote af te weer oor my pa se skynbaar afskuwelike gedrag (iets wat al die kinders van Longford in die een of ander konteks moes leer doen), het ek nooit eers die ander kant van die vraag gesien nie sterf in 2001. Toe kry ek 'n brief van 'n Duitse vrou wat in 1946 'n 16 -jarige meisie was. Onder die wanhoop oor wat in haar land gedoen is, het ek uitgehonger en gevoel dat sy dit verdien, en sy het gevind dat my pa boodskap van versoening het haar hoop gegee om voort te gaan. Kortom, soos aartsbiskop Tutu ons in 2004 so onvergeetlik vertel het, 'niemand is 'n totaal hopelose en onverbeterlike saak nie.'
Dit beteken nie dat die aartsbiskop se lesing sonder byt was nie: dit was baie ver van die geval. 'N Storm van handeklap begroet sy verwysing na' Bush se militaristiese beleid 'en noem die onlangse inval in Irak' 'n onsedelike oorlog '. Die aartsbiskop het dit duidelik gemaak dat hy, terwyl hy versoening verkondig, geen tyd gehad het vir ''n onondersoekte en [dus] onbekende verlede' nie. Maar die verhaal waarop hy geëindig het, die ontmoeting van die Amerikaanse egpaar Peter en Linda Biehl met die ouers van hul dogter Amy se swart Suid-Afrikaanse moordenaars, was die ware maatstaf van hierdie ontsagwekkende geleentheid. Die Biehls het nie net gepraat oor amnestie vir die moordenaars van hul dogter nie, maar hulle het die Biehl -stigting gestig om swart jongmense te red van die geweld en doodloopstraat van die ghetto -lewe en 'n fondament waarvoor die moordenaars van hul dogter nou werk. Soos die aartsbiskop tot die gevolgtrekking gekom het: die twee moeders, Amerikaans en Suid -Afrikaners, wat huilend omhels, simboliseer 'die moontlikheid van 'n nuwe begin en#8230 van lewe uit die dood'. Dit was 'n beeld wat Frank Longford sou laat ontroer het, aangesien dit ons almal die aand teenwoordig was.
Die 2004 Longford -lesingteks
Dankie vir die groot eer om 'n lesing in hierdie gesogte reeks te hou. Lord Longford was bekend vir sy voorspraak vir 'n nuwe benadering tot strafpraktyk en was passievol in sy geloof in die wesenlike goedheid van mense. Hy het geweier om op te gee vir feitlik almal wat glo dat ons almal nog 'n kans verdien om 'n nuwe begin te maak. Dit het hom nie altyd die blouoogseun gemaak van diegene wat die tradisionele maniere van doen vasgehou het nie, en hy is dikwels belaster en gepil sodat hy van homself as die 'outcasts' outcast 'gepraat het. Hy glo vurig daaraan om ander te help om 'n nuwe begin te maak, sodat hy in die naoorlogse regering die minister was wat verantwoordelik was om soveel mense op die pad van heropbou en herlewing te help, sodat kanselier Adenauer hom hartlik prys vir sy pogings. Selfs hiervoor is hy beskou as omgee vir die vyande van Brittanje as vir Britte. As ons kyk na die hedendaagse Duitsland en sy welvaart en ekonomiese invloed, moet ons erken dat Lord Longford 'n uitstekende taak gelê het om fondamente te lê.
Die Waarheids- en Versoeningsproses Gedurende die tydperk voor ons historiese eerste demokratiese verkiesing van 27 April 1994, wat ons sal herdenk terwyl ons 'n dekade van vryheid vier, moes die onderhandelaars besluit hoe hulle die afskuwelike nalatenskap van ons onmiddellike verlede, die gruwelike voorspel, moet hanteer. tot die koms van vryheid en demokrasie. Sommige, veral van die apartheidsregime, het gepleit dat 'n algemene amnestie of algemene amnestie aan almal toegestaan ​​word, sodat, soos hulle gedink het, dat vervloë tye verbygegaan sou wees, dat die verlede nie die hede en die toekoms as gyselaar sou hou nie. Genadiglik beskik ons ​​nie oor 'n fiat waardeur ons kan verklaar "Laat die dae verbygaan" en dit word pligsgetrou verbygegaan en gaan lê stil. Hulle het 'n ongelooflike vermoë om terug te keer en ons te spook. In 'n onbekende en onbekende verlede vind allerhande geraamtes wat uit allerhande kaste na bedlief kom
1 die hede. Vra maar vir generaal Pinochet. Santayana het spookagtig verklaar "Diegene wat die verlede vergeet, is gedoem om dit te herhaal."
En algemene amnestie slagoffers die slagoffers vir 'n tweede keer deur te beweer dat wat met hulle gebeur het, nie werklik gebeur het nie, of nog erger, dat dit 'n kort tydjie was en dat hulle nie in staat was om afsluiting te ondervind nie en dat hulle wrokke en wrokke kan verpleeg. ernstige gevolge vir vrede en stabiliteit as hulle angs kom, en dan kan hulle eendag wraak neem. Sommige ander het gedink die maklikste manier sou wees om die opsie van die verhoor in Nuremburg te volg en almal wat bekend is dat hulle gepleeg het of wat verdink word dat hulle growwe menseregteskendings gepleeg het, te verhoor. Nuremburg het gebeur omdat die Geallieerdes die Nazi's verslaan het en wat die oorwinnaarsgeregtigheid genoem kan word. In ons geval het nóg die apartheidsregering, nóg die bevrydingsbewegings van die ANC en die PAC hul teëstanders verslaan. Daar was 'n militêre dooiepunt. Dit is byna seker dat die veiligheidsmagte van apartheid enige plan sou vermy waarteen hulle aangekla kan word. En Suid -Afrika kon nie die lang verhore bekostig nie, en 'n regstelsel wat reeds oorlaai was, kon ook nie die hoof bied nie.
Die onderhandelaars het gekies vir 'n beginselvaste kompromie, en nie individuele amnestie nie, in ruil vir die hele waarheid wat verband hou met die misdryf waarna amnestie gesoek is. 'Amnestie vir die waarheid' en#8211 het baie in opregtheid gevra: 'Maar wat van geregtigheid? Moedig u nie straffeloos aan nie? " In die eerste plek is dit belangrik om te beklemtoon dat hierdie manier van sake doelbewus slegs vir hierdie delikate oorgangstydperk ontwerp is, ad hoc – eens vir altyd. Dit sou nie wees hoe die Suid -Afrikaanse regstelsel mense wat misdade gepleeg het, vrystel as hulle dit volledig bekend maak nie. Hierdie manier van sake het verre van straffeloosheid aangemoedig, maar dit beklemtoon aanspreeklikheid, aangesien die amnestie -soeker moet erken dat hy 'n oortreding begaan het. Onskuldige mense of diegene wat onskuld beweer het natuurlik nie amnestie nodig nie.
Oor "Wat van geregtigheid?" dit was duidelik dat die meeste wat hierdie vraag gestel het, slegs gedink het aan een soort geregtigheid, vergeldende geregtigheid, wat wêreldwyd oorweldigend verkry word.
Die doel van dit alles is straf om te verseker dat die oortreder gestraf word. Dit is die primêre doel van vergeldende geregtigheid. Sy advokate kan die Bybelse opdrag van 'n oog vir 'n oog aandui as 'n regverdiging daarvoor. Dit is in werklikheid 'n wanbegrip van die Bybelse opdrag om te dink dat dit wraak bestraf toe dit bedoel was om bloedvetes te beperk tot slegs die skuldige en nie ander wie se skuld met die oortreder verband gehou het nie. Dit het in werklikheid gelyk asof harde strawwe vir misdade nie altyd die gewenste uitwerking gehad het nie. Daar is geen twyfel dat in 'n morele heelal soos ons dit beoefen, die wette wat hulle wettig is, inderdaad gevolge moet hê vir diegene wat die wette oortree, dat hulle dit straffeloos moet oortree. Maar dit is 'n onweerlegbare feit dat die strafstelsels van die meeste lande nie die vloed van rekividisme kon stuit nie. Die eerste keer oortreder wat
As hy tronk toe gestuur word weens sy misdaad, is dit so waarskynlik dat alles wat 'n herhaaldelike oortreder sal wees, dat harde vonnisse wat slegs strafbaar is, baie duur word. Gevangenisse is oorvol. In hierdie land is motoriste in die tronk opgelê weens motoroortredings in 'n poging om ander af te skrik. Dit lyk nie of dit werk nie, en daar is nou allerhande voorstelle oor hoe om die gevangenisbevolking te verminder, insluitend die vermyding van vrywaringsvonnisse vir motoroortredings.
Lande wat die doodvonnis gehandhaaf het, toon nie 'n afname in geweldsmisdade of moord nie. Die doodsvonnis het blykbaar nie veel om af te weer nie. Daar is geen beduidende daling in die getalle van diegene wat ter dood veroordeel is nie. Columbine het in die Verenigde State gebeur waar 2 studente medestudente doodgeskiet het en redelik onlangs het 'n skoolseun van 14 sy onderwyser doodgeskiet. Dan was daar die paniek wat die sluipskutter in Virginia veroorsaak het. Dit in 'n land wat hulle geweet het, sou hulle ter dood veroordeel as hulle gevind en skuldig bevind word. En nog meer, daar was geen noemenswaardige toenames in ernstige misdade in lande wat die doodstraf afgeskaf het nie, beslis nie verhogings wat direk met die afskaffing verbind kan word nie. As daar nou verhogings is, hou dit nie verband met die afwesigheid van die doodstraf nie, net soos baie jare na die verbod op doodsvonnisse. Dit lyk asof die doodstraf baie min verskil aan die misdaadstatistiek maak. Wat dit blykbaar doen, is om die samelewing brutaal te maak.
President Bush was goewerneur van Texas, wat berug is vir die groot aantal teregstellings wat die staat uitvoer. Dit is miskien nie wonderbaarlik om 'n verband te sien tussen hierdie en die strydlustige militaristiese beleid wat 'n nuwe en gevaarlike beginsel tot gevolg gehad het van voorkoop op grond van intelligensieverslae wat in 'n spesifieke geval gevaarlik gebrekkig was en tog die basis vir die Verenigde State om oorlog te voer, sleep 'n Brittanje wat verklaar het dat intelligensieverslae toon dat Irak binne enkele minute sy wapens van massavernietiging kan lanseer. 'N Onsedelike oorlog is dus gevoer en die wêreld is baie minder veilig as voorheen. Daar is nog vele meer wat die magtiges kwaad voel wat so gewaagd en met soveel straffeloos gewig kan werp. Ons sien hier wêreldwyd dieselfde illusie dat geweld en brutaliteit sekuriteit kan veroorsaak, aangesien ons op nasionale en kommunale vlak opmerk dat harde vonnisse en hardheid teen misdaad ons buurte noodwendig veiliger maak. Hoe wonderlik as politici hulself kon erken dat hulle slegs feilbare menslike wesens is en nie God nie, en dus per definisie foute kan maak. Ongelukkig dink hulle dat so 'n erkenning 'n teken van swakheid is. Swak en onseker mense sê amper nooit "jammer" nie. Dit is grootmoedige en moedige mense wat nie verminder word deur te sê "ek het 'n fout gemaak nie". President Bush en premier Blair sou aansienlike geloofwaardigheid en respek herwin as hulle sou kon sê: "Ja, ons het 'n fout gemaak". Ek hou nie 'n brief vir Saddam Hussein nie, as die rede waarom die oorlog op die trompette basuin, die verandering van die regime is, waarom daar, byvoorbeeld Birma of Noord -Korea, en wie die besluit neem oor watter regimes verander moet word en watter gesag hulle het moet doen wat hulle dink reg is, of is dit 'n kwessie van mag, is dit reg en in die hel met die volksreg?
In die Suid -Afrikaanse ervaring is besluit dat ons geregtigheid sal hê, ja, maar nie vergeldende geregtigheid nie. Nee, die Waarheids- en Versoeningskommissie -proses was 'n voorbeeld van herstellende geregtigheid. In ons geval was dit gebaseer op 'n Afrika -konsep wat baie moeilik was om in Engels weer te gee, aangesien daar geen presiese ekwivalent is nie. Ek verwys na Ubuntu/botho. Ubuntuis die essensie van menswees. Ons sê 'n persoon is 'n persoon deur ander persone. Ons is gemaak vir samesyn, om in 'n delikate netwerk van interafhanklikheid te leef. Die persoon wat heeltemal selfonderhoudend is, is nie een van die mense nie
ons kom volledig gevorm in die wêreld. Ek het ander mense nodig om self mens te wees. Ek sou nie weet hoe om te loop, te praat, te dink, op te tree as 'n menslike persoon nie, behalwe deur dit alles by ander mense te leer. Vir ubuntu die summum bonum, is die grootste voordeel gemeenskaplike harmonie. Woede, haat, gegriefdheid is alles 'n verwoesting van hierdie goed. As een persoon ontmenslik is, word ons onverbiddelik almal op ons beurt verminder en ontmenslik.
'N Kriminele oortreding het 'n verbreking van die verhouding veroorsaak en die doel van die strafproses is om die oortreding te genees, goeie verhoudings te herstel en die balans te herstel. Daarom het ons ons beywer vir versoening tussen die slagoffer en die oortreder. Daar kan sanksies wees soos boetes of kort ballingskap, maar die fundamentele doel van die hele oefening is om te genees. In die proses van vergelding word die slagoffer vergeet van 'n baie koue en onpersoonlike manier om dinge te doen. In herstellende geregtigheid speel beide die slagoffer en die oortreder sentrale rolle. Herstellende geregtigheid is uitsluitlik hoopvol; dit glo nie dat 'n misdryf die oortreder noodwendig heeltemal definieer soos wanneer ons impliseer dat een keer 'n dief dan altyd 'n dief is nie. Daar was baie gevalle waar daar onthutsende onthullings gemaak is oor die aaklige gruweldade wat 'n amnestie -aansoeker gepleeg het. 'Ons het vir hom bedwelmde koffie gegee en toe het ons hom in die kop geskiet. Ons het sy liggaam verbrand, terwyl dit gebeur en dit neem 6/7 uur om 'n menslike liggaam te verbrand, het ons gebraai en bier gedrink. U het gewonder wat met die menslikheid van iemand gebeur het dat hulle dit kon doen. Mense was heeltemal tereg geskok en het gesê mense wat aan sulke optrede skuldig is, is monsters of demone. Ons moes daarop wys dat hierdie mense inderdaad skuldig was aan monsteragtige, selfs duiwelse dade uit hul eie voorlegging, maar dit was 'n belangrike maar dit het hulle nie in monsters of demone verander nie. As u dit gedoen het, sou dit beteken dat hulle nie moreel verantwoordelik gehou kan word vir hul dodelike dade nie. Monsters het geen morele verantwoordelikheid nie. Maar nog ernstiger, dit beteken dat ons die deur sluit vir enige moontlikheid van hul kant om te verbeter, en as dit die geval is, moet ons regtig die winkel toemaak omdat die Waarheids- en Versoeningskommissie gegrond was op die veronderstelling dat mense die vermoë om te verander behou, dat vyande vriende kan word.
Ubuntu en so herstellende geregtigheid gee niemand prys nie. Niemand is 'n totaal hopelose en onverbeterlike saak nie. Ons bly almal kinders van God, selfs die ergste. Ons het almal die vermoë behou om heiliges te word. Vir ons as Christene is die paradigma voorsien deur ons Here en die boetvaardige dief aan die Kruis. Hy het vermoedelik 'n lewe van misdaad gelei totdat hy gekruisig is. Sommige is dalk ontsteld oor hierdie bekering en bekering op die sterfbed, maar nie God wat ons probeer navolg nie, en '' so volmaak soos u hemelse vader volmaak is ', is Jesus se vermaning. Ons kan nie kategories verklaar dat so en so 'n eersteklas kaartjie na die hel is nie. Ons sal verbaas wees oor diegene wat ons in die hemel ontmoet wat ons die minste verwag het om daar te wees en miskien ook deur diegene wat ons nie daar vind nie, wat ons verwag het om daar te wees.
Lord Longford is beperk deur sy diep Christelike geloof om wat vir ander moontlik provoserende en ongevoelige appèlle vir parool te laat verskyn, namens diegene wat as heeltemal verbleek beskou word. Verhoudings is 'n kwessie van geloof, anders sou ons nie so baie hê om te skei wat, toe hulle trou, verlief was nie. U bestee u lewe hieraan as 'n daad van geloof in die hoop dat dit goed sal gaan. Net so moet ons redelike voorsorgmaatreëls tref soos in enige verhouding, vertroue in diegene wat ons oortree het deur ons wette wat baie reguit wil gaan, gerehabiliteer wil word, ordentlike en produktiewe lede van die samelewing wil wees. Hulle het iemand nodig om selfs 'n bietjie geloof in hulle te hê en hulle kan die hoek draai.
Ons kan sê dat die beginsels van ubuntu in ons geval in Suid -Afrika gehelp het om 'n katastrofe van monumentale omvang te voorkom deur vergifnis te vervang deur wraak en versoening vir vergelding. Dit kan verstandig wees om te sien wat dit kan doen om 'n strafstelsel af te los wat duidelik nie die goedere lewer nie.
Dit lyk asof daar ook in hierdie geval geen toekoms is sonder vergifnis nie, want vergifnis beteken dat die gewraakte gewillig is om die oortreder nog 'n kans te gee om 'n nuwe begin te maak.
Ons is opgewonde oor baie voorbeelde van slagoffers wat die oortreders vergewe het in 'n merkwaardige grootmoedigheid en vrygewigheid van gees. Dit was nie net swart Suid -Afrikaners wat dit gedoen het nie. Baie wit Suid -Afrikaners het ook so gevaar. Boonop was dit nie net tot Suid -Afrikaners beperk nie. Peter en Linda Biehl was 'n Amerikaanse egpaar wie se dogter Amy, 'n Fulbright -geleerde, wreed vermoor is deur steniging deur 'n skare jong swartes wat die bloedstollende slagspreuk 'One settler, one bullet' en ironie van ironie gesing het dat Amy was 'n passievolle ondersteuner van die anti -apartheidsbeweging. Haar ouers (haar pa is intussen oorlede) het die Amnesty -verhoor bygewoon van die vier jong swartes wat vonnisse uitdien vir hul aandeel in haar moord. En die Biehls het gepraat ten gunste van amnestie. Hulle het nie net die Amy Biehl -stigting gestig om soveel swart jongmense te probeer red van die geweld en doodloopstraat van die ghetto -lewe in die township nie. Die moordenaars van hul dogter werk nou vir die stigting wat uitstekende ontwikkelingswerk doen in die townships waar hul dogter vermoor is. Hulle gee 'n nuwe begin vir baie. Een van die aangrypendste tonele was die ontmoeting van Linda met die ma van een van haar dogters se moordenaars en die twee moeders wat deur hierdie aaklige tragedie verenig is, omhels die een wit die ander swart, die een Suid -Afrikaner, die ander Amerikaner, gebind deur die band van die mensdom, die die band van ubuntu verbind deur hul noodsaaklike menslikheid en die moeders omhels met trane wat oor hul gesigte stroom, spreek van die moontlikheid van vergifnis en herverbinding, die moontlikheid van 'n nuwe begin, van genesing en herstel, van lewe uit die dood.
Apartheid Desmond Tutu se sleutelrol in die versoeningskommissie van die waarheid
Kollegas soos Mary Burton van aartsbiskop Desmond Tutu bespreek hoe hy betrokke geraak het by die Waarheids- en Versoeningskommissie (WVK) wat na die einde van apartheid in Suid -Afrika vergader het. Die WVK het duisende verklarings van getuies en slagoffers van menseregteskendings tydens die apartheid as 'n metode van katarsis hersien. Kommissarisse van die WVK beskryf die missie van Tutu om die verhale van die klein mense te hoor, wie se lyding voorheen geïgnoreer is en hoe hy binne die tweede dag afgebreek het van al die hartverskeurende verhale wat hy gehoor het. Maar 'n kollega sê dat Tutu herstel het en gesê het: "Dit behoort nie oor my te gaan nie. Dit behoort oor die slagoffers te gaan …Ek kan leer om my emosies te beheer. ' Daarna sou jy sien hoe hy sy hand byt wanneer hy emosioneel raak om te verseker dat die fokus op die slagoffers bly. " Die WVK is opgestel in 1995 en die verhore het in 1996 begin.
(Foto met vergunning van die Encyclopaedia Britannica)
Desmond Tutu was 'n belangrike figuur in Suid-Afrika tydens die anti-apartheidsbeweging om menseregte en geregtigheid te bevorder. Hy is een van die bekendste leiers wat vir die menseregte van swart mense regoor Suid -Afrika kon veg. Tutu is as aartsbiskop georden, protesteer in apartheid, stigter van die Waarheids- en Versoeningskommissie en verdien die Nobelprys vir Vrede.
Desmond Mpilo Tutu is gebore op 07 Oktober 1931 in Klerksdorp, Suid -Afrika. Hy het 'n uitdagende kinderjare gehad as gevolg van die Apartheidsbeweging en het voortdurend met segregasie te doen gehad toe hy grootgeword het. Al was sy kinderjare moeilik, kon hy dit steeds geniet. Tutu het as kind graag gelees toe hy grootgeword het. 'N Paar van sy gunsteling dinge om te lees was strokiesprente, fabels van Aesop en dramas van William Shakspeare.
Op die ouderdom van 12 verhuis Tutu en sy gesin na Johannesburg, Suid -Afrika, waar hy die Johannesburgse Bantoe Hoërskool bywoon. Sy pa was 'n onderwyser waar hy hoërskool bygewoon het terwyl sy ma by 'n skool vir blindes gekook en skoongemaak het. Hy studeer aan die hoërskool in 1950. Hy is gediagnoseer met tuberkulose terwyl hy op hoërskool was. Dit het 'n beduidende invloed op hom gehad en het hom 'n begeerte gegee om 'n dokter te word om 'n geneesmiddel daarvoor te vind. Hy is in die mediese skool opgeneem sodat hy sy droom om 'n dokter te word, kon volg, maar sy gesin kon dit nie bekostig nie. In 1953 ontvang Tutu 'n beurs om onderwys aan die Pretoria Bantu Normal College te studeer en studeer in 1953 met sy onderwysersertifikaat. geskiedenis en Engels aan sy alma mater -hoërskool in Johannesburg (biografie). Weens die Bantoe -onderwyswet wou Tutu sy onderwysloopbaan in 1957 beëindig en het besluit om die opvoedingsgeleenthede vir Suid -Afrikaners teë te gaan. Hy trou in 1955 met sy vrou Nomanlizo Leah Shenxane en het tans vier kinders (Pettinger).
In 1958 wou Tutu sy godsdienstige loopbaan begin en studeer aan die St. Peters Theological College in Johannesburg om sy opleiding te bevorder. Toe, in 1960, word Tutu georden as 'n Anglikaanse diaken en as priester in 1961. In die komende jare ontvang Tutu 'n beurs van die Wêreldraad van Kerke en behaal sy meestersgraad in Teologie aan King's College in Engeland in 1966. Na 'n paar jaar in Engeland deurgebring, keer hy terug na Suid -Afrika en werk saam met die geestelikes wat voortdurend om posisies spring. Hy het baie betrokke geraak by die anti-apartheidsbeweging en het 'n baie invloedryke figuur in Suid-Afrika begin word. Tutu was die eerste afrikaanse aangestelde wat 'n Anglikaanse dekaan van die St. Mary's Cathedral in Johannesburg geword het (Pettinger).
Tydens sy rol in hierdie posisie het hy 'n kragtige advokaat geword teen apartheid, wat hom wêreldwyd meer bekend gemaak het, en nie net in Suid -Afrika nie. Uiteindelik beklee hy die rol as biskop van Lesotho en word hy die eerste swart hoofsekretaris van die Suid-Afrikaanse Raad van Kerke ("Desmond Tutu- Biographical "). Gedurende sy loopbaantyd terwyl hy in die geestelikheid was, is hy aangestel as aartsbiskop van Kaapstad ("aartsbiskop Desmond Tutu- Biografie"). Tutu was die eerste swart persoon wat die rol as aartsbiskop gekry het. Hierdie rol as aartsbiskop is die hoogste rol in die Anglikaanse kerk in Suid -Afrika. Tutu se rol as aartsbiskop was om te help om vreedsame demonstrasies te organiseer met baie mense wat langs hom loop en hom ondersteun. Op 10 Desember 1984 ontvang Desmond Tutu die Nobelprys vir Vrede vir sy harde werk en toewyding aan die anti-apartheidsbeweging deur hom daarteen uit te spreek. Tutu was slegs die tweede Suid -Afrikaner wat dit ontvang het. Hierdie prestasie van Tutu's het hom 'n meer bekende en gerespekteerde leier gemaak oor die hele wêreld. Hierdie toekenning wat Tutu ontvang het, het die anti-apartheidsbeweging moontlik gemaak om baie kragtiger te word en ondersteun te word deur sy harde werk (Biografie). Die regering van Suid -Afrika kon nie erkenning gee aan Tutu en sy toekenning wat hy ontvang het nie.
Tutu het Suid -Afrika erken as "The Rainbow Nation" gedurende die negentigerjare toe Suid -Afrika meer 'n demokrasie geword het om die konsep van almal in harmonie bymekaar te bring en seker te maak dat daar geen rasse -skeiding tussen swart en blank is nie (Pettinger) . Tutu was 'n sleutelfiguur om apartheid in 1993 tot 'n einde te bring.
Na die einde van apartheid het Nelson Mandela, die eerste swart president van Suid-Afrika, Tutu as die leier van die Waarheids- en Versoeningskommissie in 1994 geadviseer. einde van Apartheid. Dit was 'n manier om die talle skendings van menseregte tydens die apartheidstyd bloot te lê, en hulle bevindings is aan die regering gerapporteer. Die model wat Tutu tydens sy tyd aan hierdie opdrag gebruik het, was "gebaseer op waarheid as 'n grondslag vir vergifnis en versoening, was sentraal in die genesing van die verdeelde samelewing in Suid -Afrika" (The Elders)
Waarheids- en Versoeningskommissie, Suid -Afrika
(Foto met vergunning: Benny Gool — Oryx Media/Desmond Tutu Peace Center)
Tutu het gedurende sy lewe baie ander prestasies behaal en is sedert die Nobelprys vir Vrede in 1984 met baie ander toekennings bekroon. Sedert sy werk aan die Waarheids- en Versoeningskommissie was Tutu tot vandag toe as 'n invloedryke persoon oor die hele wêreld beskou. Desmond Tutu tree tans uit die openbare lewe en het onlangs verlede maand 88 jaar oud geword. Hy was in en uit die hospitaal omdat hy prostaatkanker gehad het, maar leef nog steeds en word beskou as 'n prominente figuur vir baie (SAHO).
Vir u veiligheid moet ons u weer verifieer.
Klik op die skakel waarna ons gestuur het, of klik hier om aan te meld.
Ek onthou daardie dag baie duidelik. Ek is gebore en het geleef gedurende die byna 50 jaar van apartheid in Suid -Afrika. 'N Familielid van my is gearresteer en in die tronk gegooi omdat sy toevallig op die voorste sitplek van 'n motor gesit het, langs 'n Indiër, wat toevallig 'n vriend van die gesin was. Daar was dus geen rede vir haar om op die agterste sitplek te sit nie.
Ons is uitgenooi na die troue van die gesin se dogter en moes aansoek doen om toestemming om te gaan. Ons is geweier. Ons mag dus nie eens bevriend wees met mense van ander rasse nie, wat nog te sê & quotconsort & quot met hulle. Trevor Noah praat oor hoe hy 'n misdaad was '. Sy ma was 'n Zoeloe -vrou, sy pa 'n Switserse immigrant. Ek is seker die meeste mense in Amerika het ten minste van hom gehoor of sy program gevolg. As u nog nie hierdie twee boeke gelees het nie, probeer om dit te vind: Born a Crime, deur Trevor Noah en A Long Walk to Freedom, deur Nelson Mandela.
As 'n blanke gesin het ons televisie gekyk met 'n redelike mate van bekommernis. As mnr Mandela die Trump -roete gegaan het en gesê het: "Kill the Boer", sou daar nie 'n wit persoon in die land oorbly om die verhaal van die 27 jaar van vryheid te vertel nie.
Ons het nie net met vryheid geleef nie, maar ons het op 27 April 1994 in lang rye gestaan ​​wat so lank uit die stalletjies gestroom het, dat hulle die volgende dag mense moes toelaat. My oudste seun het op dié dag sy 21ste verjaardag gevier. Hy en sy broer het vir die eerste keer trots gestem dat Nelson Mandela ons president sou wees. Op daardie dag, in 'n land wat nog vol misdaad is, is daar nie 'n enkele misdaad aangemeld nie. Die polisiewaens staan ​​leeg terwyl wit polisiemanne, wat 'n jaar tevore beveel is om te skiet voordat hulle vra, met hul swart kollegas staan ​​en wag om van die stembus ontslaan te word. Onbeset vir twee dae, het alles na die nuwe normaal gegaan toe Nelson Mandela met 62,5% van die stemme as die wenner verklaar is. Aangesien 'n jaar voordat die Nasionalistiese Party weer 'n feitlik onbestrede stemming kon gehou het, het hulle 'n koalisie met die ANC aangegaan, terwyl die amptelike opposisie die Demokratiese Alliansie geword het, 'n party saamgespan met mense van alle rasse, en waaraan mnr. Klerk hoort nou.
'N Kort persoonlike geskiedenis. When I was in high school, my two last years, I opted for a new subject because politics has always interested me. I was taught Commercial Law by Mrs de Klerk, the young lawyer married to Mr de Klerk who ran a legal practice in our town in the 1960s. Sadly they divorced and he remarried, and she moved to a small village where she was murdered in 2001.
I was trying to make a decision about my dissertation. I had an epiphany walking through the corridor of Duke Divinity School when a professor of spiritual direction asked me, "What do jy want to write on?" Tutu immediately came up. Tutu was on sabbatical at Emory University that year. I was bold enough to go down and have an audience with Tutu and pitched my idea to do a Ph.D. on him and take his theology seriously. The first thing he said was, "Let us pray."