Die rampspoedige ervaring van beroepsonderwys en -opleiding in Australië hou baie lesse in om onderwys in 'n winsgewende markmodel te probeer inpas. www.shutterstock.com
Die Morrison-regering het afstand gedoen van byna 'n $ 500 miljoen in skuldige beroepsonderwys en opleidingsskuld hou baie lesse oor die aard van onderwys en openbare dienste wat deur winsgewende ondernemings gelewer word.
Die skuld is ingesamel deur ongeveer 38,000 studente wat onbewustelik in die federale lenings vir fooi-hulp vir veeartse ingesluit is. Duisende meer klagtes wat skuld wil bekom, is kwytgeskeld moet nog verwerk word.
Een van die lesse uit die rampspoedige mengsel van openbare befondsing en private winste in die VET-sektor is dat beleidsmakers wat die dogma van 'hervorming' liefhet, nie in staat is om uit ervaring te leer nie.
Dit is waar van beide kante van die politiek.
'N Kort geskiedenis van die “die rampspoedigste onderwys in die geskiedenis van Australië'Illustreer die punt.
Die verhaal begin in ongeveer 2008.
Histories was beroepsonderwys en -opleiding die domein van die regeringsbeheerde Tegniese en Verdere Onderwys (TAFE) kolleges. Om 'n uitgebreide vraaggedrewe sektor te skep, het die Arbeidersregering van John Brumby in Victoria twee belangrike “hervormings” uitgevoer.
Een daarvan was om die TAFE-stelsel oop te stel vir mededinging in die privaatsektor. Die ander een was om koste te verskuif aan studente, deur middel van 'n fooileningsskema soortgelyk aan die een wat die federale arbeid ingestel is om die uitbreiding van universiteitsonderwys te befonds.
Hierdie hervormings is aangeneem deur die liberale opvolger van Brumby, Ted Baillieu, wat TAFE-befondsing erg besnoei, en deur beide die liberale en die federale regerings van die Arbeid.
Hoe om nie te hervorm nie
Maar wat Victoria voorsien het, volgens Leesa Wheelahan, volgens die onderwysbeleidsnavorser, was ''n wonderlike voorbeeld hiervan hoe om nie beroepsopleiding te hervorm nie".
Soos Wheelahan in 2012 opgemerk het, het probleme byna onmiddellik ontstaan. Vir-winsgewende verskaffers het studente (en dus die geld wat deur die regering vloei) lok met versoeters soos “gratis” iPads. Diplomas wat 600 uur werk benodig, word op grond van 60 uur toegeken. En so aan.
In n opstel wat in 2013 gepubliseer is, het ek geskryf: “Pogings deur winsgewende ondernemings om (wat hulle beskou) onderwysmarkte te betree, het byna altyd eindig, hetsy in die mislukking of deur die misbruik van openbare subsidies.”
Maar die Victoriaanse sjabloon is eers federaal aangeneem deur die regering van John Howard, wat die leningprogram vir hoër onderwys uitgebrei het tot VET, en daarna die van Kevin Rudd en Julia Gillard.
Dit het selfs meer onder Tony Abbott gegroei, en dit het teen driedubbelsyfers toegeneem tussen 2012 en 2015, totdat duidelike probleme regeringsoptrede gedwing het. Die Australiese nasionale ouditkantoor skramsassessering van die skema in 2016 daartoe gelei geskraap word.
Voorbeelde van mislukking
Beleidmakers kon nie net geleer het van die aanvanklike mislukkings van die beroepsopleiding op die gebied van beroepsopleiding nie, maar uit voorbeelde van winsgewende onderwys op alle vlakke.
Australiese universiteite het onsuksesvol getrap met die winsgewende tersiêre model wat deur die Universiteit van Phoenix getoon word. Dit en ander universiteite sonder winsoogmerk is daarvan beskuldig dat hulle federale onderwysfondse wat aan militêre veterane voorsien word, bestee het 15% of minder van die gelde wat opdrag ontvang is.
Dit is miskien 'n goeie ding dat Australiese universiteite wat gewortel is in die tradisies van openbare onderwys, gereeld misluk het met winsgewende ondernemings soos die Melbourne University Private. Dit is in 2005 gesluit nadat dit na raming verloor het A $ 20 miljoen oor die afgelope sewe jaar.
Op die vlak van skoolonderwys het die VSA baie mislukte eksperimente. Die een is Edison-skole, wat op die hoogtepunt in die vroeë 2000's honderde skoolkontrakte gehad het. Dit het sedertdien die groot meerderheid verloor weens nie beloftes nakom.
Op die gebied van vroeë kinderonderwys het Australië se winsgewende kindersorgoperateurs wat deur regeringsubsidies gefinansier word, 'n soortgelyke problematiese rekord. Die ooreenkomste sluit in die gebruik van die soorte kunsaas wat deur shonky-operateurs in die VET-sektor aangebied word - om ouers (en hul federale subsidies) te lok met aanbiedinge van 'gratis' iPads en geskenkkaarte.
Die grense van markliberalisme
Die mislukkings van winsgewende onderwys weerspieël beide die spesifieke kenmerke van onderwys wat 'n markmodel onvanpas maak en meer fundamentele gebreke in die liberalisering van die mark.
Studente weet per definisie nie genoeg om ingeligte verbruikers in te lig nie. Of die kursus goed of sleg is, dit is onwaarskynlik dat dit herhalende kliënte sal wees. In hierdie omstandighede is die vertroue op verbruikerskeuse en mededinging tussen aanbieders 'n resep vir oppervlakkige kursusse en uitbuiting van lae gehalte.
Soos eeue se ervaring getoon het, kan slegs die toewyding en professionele etos van onderwysers onderwys van hoë gehalte verseker. Die afhanklikheid van aansporings en markte is strydig met die etos.
Die breër probleem met die hervormingsagenda is dat ondernemings sonder winsoogmerk wat betaal word om openbare dienste te lewer, meer versoek word om wins te maak deur skuiwergate in die finansieringstelsel te benut as deur innovering of beter dienste te lewer.
Hierdie punt is blykbaar nog besig om in te sak by agentskappe soos die produktiwiteitskommissie, wat entoesiasties bly oor die toepassing van “verhoogde mededinging, kompetisie en ingeligte gebruikerskeuse'Tot menslike dienste' om die uitkomste vir gebruikers en die gemeenskap as geheel te verbeter.
John Quiggin, Professor, Skool vir Ekonomie, Die Universiteit van Queensland
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Onderwys > Waarom die winsmotief meestal in die onderwys misluk