John Singer Sargent Venice skildery - Realistiese Kunstenaar - 2021
Sargent se Venesië-werk illustreer 'n artistieke dubbellewe
Deur Roderick Conway Morris, © Die New York Times, 20 April 2007John Singer Sargent⏭ was die gewildste samelewingskilder van die laat 19de en vroeë 20ste eeu. Maar hy het 'n dubbele lewe gelei.
Gedurende die byna 30 jaar was hy besig met portrette, het hy honderde landskappe en figuurstudies gelewer wat nie vir publieke siening bedoel is nie, selde buite sy ateljee of buite sy onmiddellike kring van familie en vriende gesien. Hy is in 1856 in Florence gebore aan Amerikaanse ouers, terwyl hy grootgeword het, het hy 'n peripatetiese Europese bestaan ​​gelei wat tot volwassenheid voortgegaan het. Hy was voortdurend aan die gang, op soek na nuwe provinsies en tonele om te verf vir sy persoonlike bevrediging. In Venesië het hy beide 'n langtermyn uitdaging vir sy artistieke magte en 'n soort geestelike huis gevind. Waarskynlik, tot dusver was daar nog nooit 'n uitstalling wat spesifiek op hierdie aansienlike aspek van sy oeuvre gewy is nie. Maar hier is uiteindelik by die Correr Museum "Sargent en Venesië", 'n belonende byeenkoms van meer as 50 van sy waterverf en olies, baie van privaat versamelings, tesame met 'n gepaste seleksie van skilderye deur sy inheemse Venetiaanse tydgenote. Die vertoning duur voort tot 22 Julie. Sargent het eers in die vroeë 1880's Venesië geskilder. In hierdie "eerste Venesië tydperk"Hy het 'n paar uitsigte gehad, maar het gedeeltelik in die voetspore van Whistler gekonsentreer. Hy het meestal gekonsentreer op straattonele en interieurs, wat werkersklas-Venetiërs uitbeeld. Hulle gaan oor hul daaglikse sake in die stad se smal strate en blokkies. Sommige van hierdie olies, met hul donker palet , vetdrukwerk en ongewone onderwerp, is waarskynlik met die Parys-salon in gedagte gehou, hoewel dit nooit eintlik daar getoon is nie. Sy latere Venesië-foto's sou in elk geval 'n byna volkome private strewe wees.
Van 1898 tot 1913 het sy "tweede periode"Hier het hy amper elke jaar na Venesië gekom. Sy fokus het radikaal na kanaal- en argitektoniese aansigte verskuif. Net omtrent die enigste menslike figure is gondoliers, ander bootmanne en sketse indrukke van Sargent se vriende in gondels. Die kunstenaar het teen hierdie tyd lank gewerk en moeilik om water te vertoon, met riviere en strome in Frankryk en Engeland geverf, beeste en torrente in die Oostenrykse Tirol, fonteine ​​en poele in Italië en Spanje. In Venesië het hy sy talente uitgestrek om die vlugtige effekte van hierdie vloeibare medium te vang - soms tot wonderlike effek. Gegewe die ontwykende aard van die onderwerp, was dit onafwendbaar dat hy waterverf vir die Venesië-foto's meer as op enige stadium in sy loopbaan gebruik het.
Sargent het deur 'n Impressionistiese tydperk as 'n jong man geslaag en hy het teruggekeer na sommige van sy tegnieke om die komplekse spel van lig en kleur op die water en die geboue van Venesië oor te dra. Maar hy was ook 'n uitstekende en gedissiplineerde tekenaar. Baie van die "tweede periode"foto's is argitektoniese sienings van die geboue van San Marco, die fasades van palazzi op die Canal Grande en van kerke - die wonderlike barok basiliek van Santa Maria della Salute is 'n besondere gunsteling. Die beste van hierdie werke bied 'n seldsame huwelik van argitektoniese akkuraatheid en impressionistiese panache, wat gelyktydig die stad se monumentale gehalte en dekoratiewe detail en die verskuiwende refleksie op die kanale en die allesomvattende strandmeer vasvang.
Sargent was verwant aan die Curtises, 'n Anglo-Amerikaanse familie wat by Palazzo Barbaro op die Grand Canal opgeneem het. Beide hy en Henry James, 'n vriend sedert die twee mans in 1884 in Parys ontmoet het, het verskeie kere daar gebly. As 'n teken van sy waardering vir die Curtises se gasvryheid tydens sy besoek in 1898, het Sargent 'n informele portret gemaak in olies van die Curtis-ouers, Daniel en Ariana, hul seun, Ralph en sy jong vrou, neem tee in die groot balie van die palazzo. Die skildery, wat later die titel ''N Binne-in-Venesië', was een van die kunstenaars se bekendste en dikwels gereprodukte beelde.
Toe Sargent die prentjie aan Ariana Curtis voorlê, het sy dit geweier om die gelykvormigheid van haarself te ontvlam en die raffiese houding van haar seun Ralph, hand-op-hip, om hom op 'n vergulde tafel te dra.onwel voeg net". Haar ydelheid en prudery sou die familie se verlies en die Royal Academy se wins word. Die kunstenaar het dit later aan die instelling gegee as sy diplomapunt om as volle lid te ontvang, en die Akademie was sedertdien eienaar. Vier jaar later het Sargent, in 'n ander seldsame venetiese olie, sy hoërskoolvriend, Jane de Glehn, in die gewaad van 'n proletariese plaaslike vrou, geïnfiltreer in sy "Venesiese Wynwinkel", 'n simpatieke weergawe van die ontspanne informaliteit van 'n tipiese laer-klas koshuis, amper 'n lae-lewe-hangertjie aan die hoëlewe-tafeltoneel van"'N Binne-in-Venesië". In 1904 was Sargent 'n bravura waterverf van Jane de Glehn, stylvol geklee, elegante pos en heel erg die dame, gemaklik in 'n gondol wat langs die Canal Grande gly. In 1907 het Sargent tot die algemene ontsteltenis van die mode, die groot en die goeie, aangekondig dat hy formele portrette gegee het. Tot 1909 het hy baie min Venesië-foto's toegelaat om sy ateljee te verlaat. Voorheen het hy een vir 'n klavier uitgeruil - hy was 'n hoogs gevorderde musikant - het 'n paartjie opgeveil vir liefdadigheid en 'n handjievol ander aan vriende. Daarna, tot sy dood in 1925, is 'n sekere aantal vertoon in intermittente uitstallings, en het net geleidelik hul weg na private en openbare versamelings gevind.
Roger Fry, die kritikus en lid van die Bloomsbury-groep in Londen, beskuldig die kunstenaar om op Venesië te reageer "vir die hele wêreld soos 'n gewone toeris"- 'n Vonnis wat die foto's vandag sien, sal deel. Sekere kontemporêre kopers en versamelaars het nie saamgestem nie. In die twee dae lange veiling by Christie's van die inhoud van die kunstenaar se ateljee na sy dood was die Venesië-foto's die onderwerp van frenzied bied. Een waterverf alleen het die toenmalige bedrag van £ 4,830 bereik. | © Die New York Times
Venezia is die eerste plek in die wêreld. John Singer Sargent (1856-1925) ⏭, il maggior esponente dell'impressionismo americano rimase profondamente affascinato da Venezia.Sargent dedicò a questa città copiaa produzione di oli ed acquerelli - ongeveer centocinquanta - Dissipline van die Gids van die XIX-sekoloog in 1913.Cresciuto in 'n omgewing van kosmopolita, Italië, Frankryk, Spagna, Svizzera en Germania, almal in die omgewing van Carolus Duran, en is 'n geskenk van die Beaux Arts. Die sua carriera kom ritrattista.Amico di Monet, die binnekant van die tweede plek met die einde van die 70-tal-reeks van die studio's en die sperimentasie wat veral belangrik is vir die omgewing en die plein van die lug. Dit is die eerste keer in Venezia, deel 1870. Ons het 'n goeie idee gehad. volte nell'arco di quarant'anni.Vi sono rappresentati palazzi, chiese, campi e canali, animati dai riflessi della luce sull'acqua e sulle architetture, ma, accanto alle vedute dei luoghi e die monumenti più noti -Ponte di Rialto, Palazzo Ducale, Salute- Trovano spazio alcune insolite visioni di vita quotidiana che rimandano alla vita tradizionale della Venezia dell'epoca, con interni di botteghe, o strade brulicanti di cittadini o donne al lavoro, o caffè esterie e molto altro ancora. In die mees onlangse toneel, siano esse di interni o di esterni, dominano la ricerca sulla luce, la libertà e l'incisività del tratto oltre ad una perfetta padronanza formale.