Datum gepubliseer: 31 Augustus 2021 Aantal woorde: 227 83 Kere gelees ♥5
Diep ingedagte trap ek knarsend oor die bros blaretapyt wat wissel van geel, bruin tot oranje. My oë rustend op talle boomreuse wat kaalgestroop hul takke liggies wieg in die wind. My hart se verlang vind aanklank by die kaalheid, die doodsgevoel van verlies. Net 'n paar maande gelede was alles nog oortrek in lowergroen, sonder 'n beduidenis van dié naderende doodsheid.
Tog was die tekens daar. 'n Seisoen se einde in aantog. Het ek dit doelbewus misgekyk? Doelbewus vasgeklou aan my somerdroom? Dalk te besig om die verandering waar te neem? Dalk te egoïsties in eie doen en late?
Hoe dit ookal sy, tyd laat nie op hom wag nie. Geen hand kan 'n stroom se vloei keer nie. Blare wat afgeval het kan nooit weer fotosinteer nie. Nou is dit te laat. Te laat om nog dit of dat te wou doen. Meer oplettend te wees, meer aandag te wou gee.
Hartseer druk ek die kissie as koesterend teen my bors. Dis al wat oor is. Tussen hierdie kaalgestroopte boomreuse sal ek haar laat rus. 'n Boom plant ter nagedagtenis van 'n lewe eens welig en kleurvol, met die soet geur van Muskus. Die glans van adel, met sagtheid en liefde omstrik.
En wanneer die doodsheid weer plek maak vir nuwe lewe, sal ek die vrug van haar saad gradeer met waarde.