P. Attius Varus, d.45 vC - Inligting
P. Attius Varus, d.45 vC
P. Attius Varus was een van Pompeius se generaals tydens die Groot Romeinse Burgeroorlog en het Noord -Afrika in die eerste jaar van die oorlog teen Caesar se luitenante gekant, en sodoende verseker dat die Pompeiaanse leiers steeds 'n basis het na hul nederlaag in Pharsalia in die daaropvolgende jaar.
In die jare voor die uitbreek van die burgeroorlog het Varus gedien as praetor en daarna as propraetor van Afrika. Aan die begin van die burgeroorlog is hy in Picenum, aan die ooskus van Italië, aan die hoof van 'n aansienlike leër geplaas. Hy neem 'n pos in by Cingulum (moderne Cingoli), voordat hy na die kus by Auximum (moderne Osimo) verhuis. Caesar, wat aan die oostelike kus van Italië gevorder het, het besluit om na Auxiumum te gaan om hierdie bedreiging die hoof te bied.
Alhoewel dit 'n gebied was wat getrou aan Pompeius moes wees, het die burgers van Auximum dit vir Varus duidelik gemaak dat hulle die keiser nie sou weerstaan ​​nie. Varus moes sy posisie laat vaar en probeer om na die suide te ontsnap. Net nadat hulle die stad verlaat het, word die manne van Varus gevang deur die keiser se vooraf bewaker en gedwing om te draai en te veg. Op hierdie punt het die meeste van Varus se manne hom verlaat, en baie verkies om by Caesar aan te sluit.
Die nuus van hierdie terugslag veroorsaak paniek in Rome, en dit kom net soos Pompeius weg is om by sy leër in Apulië aan te gaan, aan die verre oostelike punt van Italië (die hak van die skoen). Intussen het Varus in die suidooste ontsnap en by Pompeius aangesluit. Toe Pompeius besluit het om Italië te verlaat en na Griekeland oor te gaan om 'n groter leër op te rig, besluit Varus om na Afrika te verhuis. Hy neem vinnig beheer oor die provinsie, wat toe beheer word deur 'n legaat van die huidige goewerneur, Considius Longus, en gebruik die kontakte wat hy gemaak het terwyl hy as propraetor gedien het, en kon twee legioene grootmaak.
Kort daarna stuur Pompeius en die senaat L. Aelius Tubero om as goewerneur van die provinsie oor te neem. Varus het geweier om hom toe te laat om te land, en het in beheer gebly.
Nadat hy die beheer oor Italië oorgeneem het, besluit Caesar om sy hoofleër na Spanje te lei, terwyl hy terselfdertyd ander leërs stuur om dele van die Ryk te beveilig. C. Curio het vier legioene gekry, waaronder twee wat tydens sy opmars na Italië na Caesar gekom het, en is beveel om die Pompeiërs uit Sicilië en Noord -Afrika te verwyder. Sicilië het hom vinnig te beurt geval, en hy het toe twee legioene na Noord -Afrika gelei.
Varus het besluit om buite die stad Utica standpunt in te neem, in die oortuiging dat Curio se twee legioene vir 'n tweede keer kan oorreed word. Dit was nie die geval nie, en Varus het 'n geringe nederlaag buite die stad gely (slag van Utica, 49 v.C.). Hy is gedwing om terug te trek in die stad, waar hy beleër is (beleg van Utica, 49 vC).
Die beleg is opgehef deur Juba I, koning van Numidia, wat Curio verslaan het tydens die slag van die Bagradasrivier (49 vC). Die meeste van Curio se mans is in hierdie geveg dood, maar die oorlewendes en die mans wat by sy kamp oorgebly het, het hulle aan Varus oorgegee. Kort hierna het Juba by Utica aangekom, die Romeinse gevangenes in beslag geneem en hulle almal vermoor. Varus was óf in staat óf wou dit nie voorkom nie.
Varus het in bevel in Noord -Afrika gebly tot ná Pompeius se nederlaag by Pharsalia (48 v.C.). Terwyl Pompeius na Egipte gevlug het en sy dood, het die meeste van sy oorlewende senior ondersteuners na Afrika gevlug. Scipio het die opperbevel oorgeneem, terwyl Varus die vloot beveel het. Hy het 'n mate van sukses in hierdie rol behaal en 'n paar van Caesar se skepe in Adrumentum vernietig, maar weereens is die belangrikste Pompeiaanse leër in die geveg verslaan (hierdie keer by Thapsus). Varus ontsnap aan hierdie ramp en vaar om by Pompeius se seun, Cn. Pompeius in Spanje.
Eers het Varus die bevel oor sy vloot behou, maar hy is deur C. Didius verslaan in 'n vlootgeveg by Carteia (46 v.C.) en moes noodgedwonge aan die kus beweeg om by die Pompeiaanse leër aan te sluit. Hy was dus teenwoordig in die laaste stryd van die burgeroorlog, die slag van Munda (17 Maart 45 vC). Hy is tydens die geveg doodgemaak, onthoof en sy kop na die keiser gebring.
Romeinse provinsie . die Romeine onder die Roman Republiek en later die Roman Ryk. Elkeen provinsie is regeer deur a Roman aangestel as goewerneur. A provinsie was die basiese en.
Christendom in die Romeinse provinsie
Christendom in die provinsie Romeinse Afrika . Die naam Early Afrikaans Die kerk word gegee aan die Christelike gemeenskappe in die streek wat polities bekend staan ​​as Roman Afrika, en geografies bestaan.
Dalmatië (Romeinse provinsie)
Dalmatië (Romeinse provinsie) . Dalmatië was 'n Roman provinsie. Die naam is afgelei van die naam van 'n Illyriese stam genaamd die Dalmatae, wat in die sentrale gebied van die oostelike deel woon.
Afrika (ondubbelsinnig) . Afrika is die tweede grootste kontinent ter wêreld. Afrika kan ook verwys na: Afrika (Roman provinsie), a provinsie van die Roman Ryk wat dele van die Noordelike gebied bevat.
Romeinse Afrika . ryke: in die verenigde Roman ryk Afrika (Roman provinsie), met die groot metropool wat Carthago later beperk is tot Afrika Proconsularis (wat sou.
Romeinse Sirië . Roman Sirië was vroeg Roman provinsie by die Roman Republiek in 64 vC deur Pompeius in die Derde Mithridatiese Oorlog na die nederlaag van die koning van Armenië.
Mauretanië . Mauretanië het minstens nominaal 'n Roman provinsie weereens. Die ou provinsies van die Roman Bisdom van Afrika is meestal deur die Vandale bewaar.
Asië (Romeinse provinsie)
Asië (Romeinse provinsie) . Die Roman provinsie van Asië of Asiana (Grieks: Ἀσία of Ἀσιανή), in die Bisantynse tye Frigië genoem, was 'n administratiewe eenheid wat by die laat Republiek gevoeg is.
Romeinse Brittanje . Gedurende daardie tyd is die verowerde gebied verhoog tot die status van a Roman provinsie. Julius Caesar het Brittanje binnegeval in 55 en 54 vC as deel van sy Galliese.
Illyricum (Romeinse provinsie)
Illyricum (Romeinse provinsie) . Illyricum / ɪˈlɪrɪkəm / was 'n Roman provinsie wat bestaan ​​het van 27 vC tot een of ander tyd tydens die bewind van Vespasianus (69–79 nC). Die provinsie bestaan ​​uit Illyria/Dalmatië.
Toe Caesar die Rubicon in Januarie 49 vC oorsteek, het hy die Romeinse Republiek in 'n burgeroorlog gedompel met 'n kliek Romeinse senatore wat vasbeslote was om hom te vernietig onder die militêre leiding van Pompeius.  Nadat hy deur Italië gedruk het in 'n poging om Pompeius te bereik en hom los te maak van die Republikeinse leierskap, kon hy nie verhinder dat hulle by Brundisium skip neem en na Epirus vlug nie.  In plaas daarvan om hulle te agtervolg, besluit Caesar om die Pompeiaanse magte wat belangrike westelike provinsies besit, te hanteer.  In Maart 49 vC het hy, terwyl hy na Hispania opgeruk het, een-en-dertig kohorte (die optimum leër wat oorgegee het en by Corfinium  oorgegee het) na Afrika gestuur onder bevel van Gaius Scribonius Curio om te gaan die Pompeiaanse magte daar. Voor Curio se vertrek, is hierdie mag aangevul deur 'n ekstra legioen en 1000 Galliese kavallerie.  Aangesien Curio min ervaring in oorlog gehad het,  het hy 'n betroubare militêre ondergeskikte, Gaius Caninius Rebilus, as Curio se legaat aangestel. 
Op hierdie punt was Afrika in besit van Attius Varus, wat, nadat hy tydens die keiserstog deur Italië van Auximum gevlug het,  na Utica gegaan het. Hy het die provinsie in 'n geringe toestand gevind, aangesien die eienaar, Considius Longus, sy termyn as goewerneur voltooi het en na Italië teruggekeer het, en sy aangewese opvolger, Aelius Tubero, nog nie opgedaag het nie.  Varus was 'n paar jaar tevore voorheen die eienaar van Afrika en het nou besluit om die provinsie in naam van Pompey in besit te neem.  Met behulp van sy plaaslike kennis en die plaaslike verbindings wat deur hom opgebou is klientel, het hy daarin geslaag om twee legioene groot te maak. Toe Tubero uiteindelik by Utica verskyn om sy pos te beklee, jaag Varus hom weg en dwing hom om te vertrek.  Om sy posisie in Afrika verder te verstewig, het Varus staatgemaak op die steun van koning Juba van Numidia, 'n kliëntstaat, wie se vader sy posisie aan Pompeius te danke het, terwyl Juba self 'n persoonlike wrok teen Curio gehad het,  omdat, soos plebeiaanse tribune, het Curio eens 'n wet voorgestel wat Numidia in 'n Romeinse provinsie sou verander het. 
Intussen het Curio Sicilië binnegedring en 'n leidende Republikeinse senator, Marcus Porcius Cato, gedwing wat op 23 April 49 vC uit Syracuse gevlug het om by Pompeius in die ooste aan te sluit.  Omdat die opposisie op Sicilië sonder gevegte onderdruk is,  besluit Curio om daar te bly en wou hoor van die ontwikkelinge in Spanje voordat hy hom tot die Afrika -veldtog verbind het.  Eers vroeg in Augustus het Curio, wat die helfte van sy troepe in Sicilië agtergelaat het, van Lilybaeum af vertrek, en 'n vloot van honderd transporte en twaalf galeie het twee legioene en 500 kavalleries vervoer , en die patrolleerende gejaag. skepe van Lucius Caesar het by Thonarabaai aan boord van Cape Bon geland. 
Nadat hy sy vloot beveel het om na Utica te vaar, begin Curio sy opmars om die golf. Binne drie dae het hy die suidelike oewer van die Bagradas -rivier bereik. Hy het die infanterie saam met Rebilus daar gelaat, en hy het sy ruiters geneem en noordwaarts gery om 'n kamp naby Utica, die Castra Cornelia,  geleë op 'n heuwel wes van die stad.  Vanuit hierdie posisie kon hy die kamp van Varus, wat langs die stad geleë was, beoordeel, met sy ander kant beskerm deur die noordoostelike muur van Utica, terwyl sy naderkant deur die see en 'n buitelug-teater beskerm is, om te verseker dat sy kamp kon slegs deur 'n smal gang benader word.  Toe hy suidwaarts draai, sien hy 'n stroom vlugtelinge wat na die veiligheid van Utica se mure vlug, en hy besluit om die skare aan te val om paniek te veroorsaak.  Dit het Varus genoop om 1 000 Numidiaanse troepe (600 kavallerie en 400 soldate) tot hul redding te stuur. Die twee magte het gebots en die Numidiërs, wat nie gebruik is om te veg nie, is afgeweer en het 120 man in die proses verloor, terwyl die res van die troepe na die stad teruggetrek het. 
Vervolgens het Curio opgemerk dat ongeveer 200 skepe wat die voorraad vir Varus se leër bevat, onbeskermd in die hawe van Utica lê, en dat sy vloot reeds in posisie was, besluit om die voorraad in besit te neem. Hy beveel die kapteins van die vaartuie om hul vragte te verwyder en op die strand te plaas, langs waar Curio van plan was om sy kamp te maak. Nadat hulle gedreig het om hulle dood te maak, het hulle gehoor gegee en dadelik die seil gesteek nadat hulle hul ruimtes leeggemaak het. 
Nadat hy teruggekeer het na sy kamp op die Bagradas, het die legioene hom bekroon as Imperator.  Die volgende dag het hy sy magte beveel om na Utica te marsjeer, maar in plaas daarvan om na die Castra Cornelia te gaan, wat hy vir sy kamp opgespoor het, het hy besluit om die offensief aan te gaan en homself op 'n rant in die suidweste van die dorp.  Sy soldate was nog besig om hul kamp voor te berei toe patrollies berig dat hulle groot Numidiaanse versterkings onderweg sien, terwyl koning Juba hulle gestuur het om Varus se posisie te versterk. Toe hulle sien, het Curio, wat nie die moeite gedoen het om verkenners uit te stuur nie, tekens van senuweeagtigheid begin toon.  Hy stuur sy ruiters dringend uit om die Numidiaanse opmars te belemmer, terwyl hy ongeduldig sy legioenen uit die loopgrawe herroep en hulle in 'n gevegsvorming begin opstel.  Sy kavallerie het die Numidiërs betrek, wat op 'n ongeorganiseerde wyse nader gekom het en onverhoeds betrap is en met groot verliese versprei is. Voordat Curio sy legioene kon instuur, het die Numidiaanse kavallerie uit die slagting ontsnap en vinnig die stad binnegedring. 
Die volgende nag het twee hoofmanne, vergesel van twee-en-twintig mans, die kamp van Curio verlaat en na Varus gegaan. Hulle het vir hom gesê dat Curio se troepe baie ongelukkig was met hul bevelvoerder, en dat hy moes probeer om hulle voor die geveg te wen.  Varus stem saam met hierdie strategie en die volgende oggend vergader hy sy troepe en lei hulle uit hul kamp. Curio het sy voorbeeld gevolg.  Die twee leërs is geskei deur 'n vallei van ongeveer 70 meter (230 voet) breed, tussen die stad en 'n moeras, met die regterflank van Curio en die linkerkant van Varus deur die moeras.  Varus se broer,  Sextus Quintilius Varus, 'n senator, kom uit Varus se troepe en versoek Curio se troepe om nie vir hul bevelvoerder te veg nie, maar om by hul eie kant aan te sluit. Die troepe luister in stilte, en Varus keer terug na sy kamp, ​​met Curio wat weer dieselfde doen.  Daardie dag, terwyl Curio se manne oorweeg om hul bevelvoerder te laat vaar, het Curio sy offisiere ontbied om hul advies in te win. Sommige het Curio aangeraai om dadelik aan te val, voordat muitery kon uitbreek. Ander stel voor dat hy wag en laat Varus na hom toe kom, en gee sy soldate tyd om hulself te kalmeer. Curio het albei advies verwerp en besluit om direk met die mans te praat.  Toe hy sy troepe beveel om op te staan, herinner hy hulle aan hul eed aan die keiser en dat hulle hom as Imperator geprys het. Teen die tyd dat hy klaar was, was sy troepe om hom te ondersteun, en al die gemompel het bedaar. 
Die volgende dag was dit Curio wat sy manne na die geveg gelei het, met Varus agterna. Hulle het hul troepe in lyn gebring soos die vorige dag, weerskante van die vallei. Alhoewel die sye van die vallei slegs ongeveer sewe voet hoog was, was hulle redelik steil, , sodat elke leër vir die ander een gewag het om met sy operasies te begin en die vallei oor te steek.  Uiteindelik beveel Varus die Numidiaanse kavallerie, met ondersteuning van liggewapende hulpdienste, om die vallei oor te steek. Terwyl hulle voortgaan, stuur Curio sy kavallerie, ondersteun deur twee kohorte, in en stuur hulself af na Varus se opkomende troepe. Die Numidiaanse kavallerie, wat reeds twee dae tevore geslaan is, het omgedraai en gevlug.  Die hulpverleners is op hul beurt omring en geslag waar hulle gestaan ​​het. Op hierdie stadium wend Curio se legaat, Gaius Caninius Rebilus, hom na Curio en spoor hom aan om van die geleentheid gebruik te maak en sy voordeel te benut.  Om sy manne te herinner aan die ede wat hulle die vorige dag afgelê het, het Curio die aanklag gelei. Toe hy die vallei oorsteek en die vyandelike wal opskarrel, ontdek Curio dat Varus se manne gebreek en gehardloop het.  Baie van Varus se troepe het hulle agtervolg, deur hul eie mans doodgetrap in hul haas om te vlug, terwyl ander deur Curio se mans vermoor is. Baie het nooit opgehou totdat hulle die stad Utica bereik het nie.  Varus was so heeltemal gedemoraliseer dat hy byna sy hele leër na die stad teruggetrek het, en slegs 'n trompettist en 'n paar tente agtergelaat het om die voorkoms by te hou.  Die eindresultaat was dat Varus ongeveer 600 man verloor het, terwyl nog 1 000 gewond was. Curio se eie aantal beseerdes beloop 100. 
In die verwarring van die geveg is Curio aangemoedig om die stad in te neem voordat Varus kon hergroepeer, maar hy het homself teruggehou, aangesien hy nie die middele byderhand gehad het om 'n aanval op die stad te onderneem nie.  Die volgende dag begin hy egter 'n kontraval van Utica, met die doel om die stad onderdanig te maak. Die belangrikste burgers van die stad het Varus genader, wat hom gesmeek het om die gruwels van 'n beleg oor te gee en die stad te spaar.  Varus het egter pas verneem dat koning Juba met 'n groot mag onderweg was, en het hulle so gerusgestel dat met hulp van Juba Curio binnekort verslaan sou word.  Curio het soortgelyke berigte gehoor en die beleg laat vaar en na die Castra Cornelia gegaan.  Valse berigte uit Utica oor Juba se krag het veroorsaak dat hy sy wag laat val het, wat gelei het tot die Slag van die Bagradasrivier.
pleit skuldig, maar skuldig daaraan dat jy aan dieselfde kant was as jy, Tubero, en as daardie baie waardevolle heer jou vader. U moet dus skuld beken op u eie oortreding, voordat u die van Ligarius kan verhoor.
Quintus Ligarius, toe daar nog geen sweem van oorlog was nie, vertrek na Afrika om as legaat te dien onder Gaius Considius, en in daardie hoedanigheid het hy so groot opgetree tot bevrediging van ons burgers en bondgenote, dat wanneer Considius die provinsie verlaat, die bevolking sou nie tevrede wees met die aanstelling van iemand anders as goewerneur nie. Na volgehoue, maar vrugtelose protesaksie, aanvaar Ligarius die provinsie teësinnig, en sy administrasie daarvan in vrede was so dat burgers en bondgenote verheug was oor sy onverganklikheid en eer. Die oorlog het so skielik uitgebreek 3 dat die inwoners van Afrika gehoor het dat dit gevoer word voordat hulle verneem dat dit voorberei word. Toe hulle dit hoor, deels met onnadenkende gretigheid, deels met 'n soort blinde vrees, soek hulle iemand wat eers die leiding kan neem om hul veiligheid te verseker en daarna ook hul begeertes te verwesenlik, terwyl Ligarius, met sy oog gevestig op die huis en gretig om terug te keer na sy geliefdes, het geweier om hom in enige moeilikheid te bemoei. Intussen het Publius Attius Varus, wat Afrika as prepraetor bestuur het, by Utica aangekom. Alle aandag trek hom onmiddellik oor. Hy het met 'n bedagtheid die regering in beslag geneem, as dit 'n regering genoem kan word wat sonder amptelike sanksie by hom berus, maar bloot in ooreenstemming met die onverantwoordelike opwinding van 'n onintelligente skare. Gevolglik was Ligarius, omdat hy 4 gretig was om al die verleenthede te vermy, by die aankoms van Varus 'n tyd lank heeltemal onaktief.
Die Germaanse volk verskyn vir die eerste keer in die geskiedenis in die 2de eeu vC. Hulle is deur hul Keltiese bure beskryf as stamme wat uit die noorde en die ooste kom. Selfs die kennis van Caesar ten tyde van die "Galliese Oorlog" is gedeeltelik gebaseer op inligting wat deur 'n Keltiese Druid verskaf is.
Die naam, wat deel uitmaak van die naam van 'n Germaanse stam, is blykbaar deur die Galliërs en later deur die Romeine opgeneem en veralgemeen. Die Germaanse volk self het egter slegs die name van die spesifieke etniese groepe gebruik en hulself nie as 'n eenheid beskou nie. Hulle geskiedenis was altyd die geskiedenis van hul eie individuele stam.
In die tyd van die verowering van Gallië deur Caesar in die 1ste eeu vC het die Romeine herhaaldelik met die Germaanse stamme in aanraking gekom. Hulle het verskeie kere in die suide aangeval en bewys dat hulle ernstige teenstanders was. Caesar kon hulle herhaaldelik dwing om terug te trek. Hierdeur blyk die rivier die Ryn nie net 'n geografiese grens te wees nie, maar ook 'n toenemend belangrike politieke.
Kleiner Germaanse groepe het bestaan ​​in die gebied wes van die rivier die Ryn. Hulle is die 'germani cisrhenani' genoem. Die grootste groep was die Eburones. Die belangrikste Germaanse nedersettings was egter langs die gebied oos van die Ryn tot by die Noordsee, na Skandinawië, na die Oossee en uiteindelik tot Bohemen en Morawië. Die stamme wat hier woon, kan verdeel word in groter kulturele groepe, gebaseer op hul kulturele erfenis. Dit is byvoorbeeld die Noordsee-Germaanse volk, die Ryn-Weser-Germaanse volk of die Elbe-Germaanse volk. Binne die Germaanse stamme het daar dikwels oorlogsugtige konflikte ontstaan. Daar was geen tekens van kollektiewe, politieke samewerking of doelgerigte benaderings teenoor nie-Germaanse mense nie. Dit veroorsaak egter diffuse angs in die Romeinse Ryk in die 1ste eeu vC en nC omdat aanvalle van die noordelike stamme tot talle nederlae gelei het.
Voormalige inwoners van Kalkriese
Die gebied rondom Kalkriese was reeds sedert die Steentydperk, aan die einde van die derde millennium vC, bewoon deur dwalende jagters en later deur landbouers. Dit word bewys deur vondste van die jagters se kampeerplekke en veral uit grafte. Die aanduidings is taamlik yl en dit is nie bekend of die gebied permanent bewoon is nie.
Hier is egter spore gevind van residensiële geboue uit die voor-Romeinse ystertydperk en die vroeë Romeinse keiserstyd. Die oorblyfsels van die Germaanse nedersettings was op die heuwel geleë. Daar was die sanderige grond droog genoeg om huise te bou. Klein spruitjies en putte in die nabygeleë laagland het die nodige watertoevoer verskaf. Daar was genoeg vrugbare landbougrond. Die oorblyfsels van huise was in 'n ovaal en later in 'n reghoekige vorm. Hulle het 'n dubbel-span binnekant. Dit was hoofsaaklik die donker spore van die stutte in die ligte sandgrond wat oorgebly het. Soortgelyke huise het destyds bestaan ​​in die huidige Westfalen en Nederland. Klein reghoekige strukture van pilare dui aan dat daar moontlik pakhuise was wat aan die woonhuise behoort het.
Ten tyde van die Varus-geveg, aan die begin van die 1ste eeu nC, het die Germaanse stamme in die gebied tussen die riviere Elbe en Weser in los dorpsagtige nedersettings gewoon. Dit het bestaan ​​uit verspreide, enkele plaasopstalle. Hulle was baie anders as vandag se dig beboude dorpe.
'N Germaanse plaas het bestaan ​​uit 'n reghoekige woonhuis, soos hierbo genoem, waar mense en diere in afgesonderde gebiede gewoon het. Daarbenewens was daar verskillende pakhuise en aangrensende geboue. Die bewerkbare landbougrond, die gebiede wat gebruik word vir rommel en wintervoer, en die bosveld wat beide as 'n nabye weiveld gebruik is, was naby geleë. Gedurende die dag sou die beeste verder weg wei aan die rand van die bos.
Daar is nie baie vondste wat inligting kan verskaf oor die latere Romeinse keistydperk, die migrasietydperk en die vroeë Middeleeue nie. Dit is duidelik dat slegs 'n paar mense hulle in en om Kalkriese gedurende hierdie tyd gevestig het. Die gebied was moontlik selfs tydelik onbevolk. 'N Toenemende aantal vondste dui aan dat daar nog meer nedersettings in die hoë Middeleeue bestaan ​​het. Hulle word ook in bronmateriaal genoem en kenmerk die nedersetting op die noordelike hange van die Wiehenberge tot vandag toe.
• Leier: Varus
• Leier: Curio
• Julian Legions se reël geld vir beide kampe.
• 'n Pompeiaanse kavallerie -eenheid wat in die vallei beweeg en uit die een van die twee heksies gaan wat aan die teenoorgestelde kant aangedui word, versamel een Victory Banner vir sy dapperheid.
• 'n Caesariese eenheid wat die vyandelike kampvanger vang (beset), kry een Victory Banner. As die eenheid wegbeweeg of uitgeskakel word, tel dit nie meer nie.
Gebeurtenis #5565: Quintus Caecilius Metellus Pius Cornelianus Scipio Nasica: 'persoonlik veragtelik. polities reaksionêr 'oorlog met Caesar veroorsaak
Quintus Caecilius Metellus Pius Cornelianus Scipio Nasica (ongeveer 100/98 vC - 46 vC), in moderne geleerdheid dikwels as Metellus Scipio, was 'n Romeinse konsul en militêre bevelvoerder in die Laat Republiek. Tydens die burgeroorlog tussen Julius Caesar en die senatoriese faksie onder leiding van Pompeius Magnus ("Pompeius die Grote"), was hy 'n vaste optimum. Hy het troepe teen Caesar se magte gelei, hoofsaaklik in die gevegte van Pharsalus en Thapsus, waar hy verslaan is. Hy het later selfmoord gepleeg. Ronald Syme noem hom 'die laaste Scipio van enige gevolg in die Romeinse geskiedenis'.
Metellus Scipio is gebore Publius Cornelius Scipio Nasica. Sy oupa was die P. Cornelius Scipio Nasica Serapio wat konsul was in 111 vC. Sy vader Publius Cornelius Scipio Nasica (gebore 128 v.C.) trou met Licinia Crassa, dogter van die L. Licinius Crassus wat in 95 vC konsul was. Die pa sterf nie lank na sy praetorskap nie (ongeveer 93 v.C.) en word oorleef deur twee seuns en twee dogters. Die broer is aangeneem deur hul oupa Crassus, maar het min spore in die geskiedenis gelaat.
Publius Scipio, soos vroeg in sy lewe in hedendaagse bronne verwys is, is op volwassenheid aangeneem deur die testament van Quintus Caecilius Metellus Pius, konsul in 80 vC en pontifex maximus. Hy het sy patrisiese status behou: 'Scipio se afkoms', merk Syme op, 'was ongeëwenaard vir glans'. Soos Jerzy Linderski breedvoerig getoon het, is hierdie regsproses slegs in 'n losse sin aanneming. Scipio word 'n naam van Caecilius Metellus terwyl hy die erf van Metellus Pius erf, maar was nooit sy 'seun' terwyl die pontifex maximus gelewe het nie. Hy is 'Metellus Scipio' genoem, maar soms ook 'Scipio', selfs nadat hy aangeneem is. Die amptelike vorm van sy naam, soos blyk uit 'n besluit van die senaat, was "Q. Caecilius Q. f. Fab. Metellus Scipio. "
Scipio trou met Aemilia Lepida, dogter van Mamercus Aemilius Lepidus Livianus (konsul 77 v.C.), maar was nie sonder mededinger in die wedstryd nie. Die maagdelike Cato wou ook met Aemilia trou en verloor in die verleiding:
'Toe [Cato] dink dat hy oud genoeg is om te trou - en tot op daardie tydstip het hy geen vrou gehad nie - verloof hy hom aan Lepida, wat vroeër verloof was met Metellus Scipio, maar nou vry was sedert Scipio het haar verwerp en die verlowing is verbreek. Voor die huwelik het Scipio egter weer van plan verander, en by elke poging het sy die diensmeisie gekry. Cato was baie ontsteld en ontstoke hieroor, en het probeer om daaroor te gaan, maar sy vriende het dit verhoed, en daarom het hy hom in sy woede en jeugdige ywer tot iambiese vers gewend en het hy baie spotterige mishandeling op Scipio opgehoop ... "
Die egpaar het een seun gehad, 'n Metellus Scipio wat blykbaar gesterf het toe hy slegs 18 was.  'N Ander seun is moontlik omstreeks 70 gebore, of 'n seun is aangeneem. Die egpaar se baie meer bekende dogter is ook omstreeks daardie tyd gebore.  Scipio trou eers die gevierde Cornelia Metella met Publius Crassus, die seun van Marcus Licinius Crassus. Na Publius se voortydige dood in Carrhae, het Scipio besluit om Caesar op te volg as die skoonvader van Pompeius, wat minstens dertig jaar ouer was as Cornelia. Die huwelik is een van die dade waarmee Pompeius sy bondgenootskap aan Caesar verbreek het en homself die kampioen van die optimiste verklaar het. Hy en Scipio was saam konsuls in 52.
Cicero noem "P. Scipio "onder die jong adellikes in sy verdedigingspan toe Sextus Roscius in 80 vC vervolg is. Hy word geplaas in die geselskap van M. Messalla en Metellus Celer, albei toekomstige konsuls.
Metellus Scipio is in 59 aangewys as die tribune van die volksgenote, maar sy status as patriciër argumenteer dat hy die amp beklee. Dit is moontlik dat Scipio se 'aanneming' tot 'n plebeiaanse gen hom moontlik gekwalifiseer het vir 'n tribunaat oor 'n tegniese aard. Hy was moontlik 'n leergierige in 57 vC, toe hy ses jaar tevore begrafniswedstryde aangebied het ter ere van die dood van sy aangenome vader. Hy was praetor, heel waarskynlik in 55 vC, tydens die tweede gesamentlike konsulskap van Pompeius en Marcus Crassus.
In 53 vC was hy interrex met M. Valerius Messalla. Hy word konsul by Pompeius in 52 vC, die jaar toe hy die huwelik van sy pas weduwee dogter met hom reël.
Ongetwyfeld aristokraties en konserwatief, was Metellus Scipio ten minste simbolies 'n teengewig teenoor die mag van die sogenaamde triumviraat voor die dood van Crassus in 53. "Opportune sterftes," merk Syme op, "het sy waarde verbeter, en daar bly nie een oor van die Metellan -konsuls. "
Dit is bekend dat hy teen 57 vC lid van die College of Pontiffs was, en is waarskynlik genomineer by die dood van sy aanneemvader in 63 en daarna verkies.
In Januarie 49 vC oorreed Metellus Scipio die senaat om die ultimatum aan Caesar te stel wat oorlog onvermydelik gemaak het. In dieselfde jaar word hy prokonsul van die provinsie Sirië. In Sirië en in die provinsie Asië, waar hy winterkwartiere gebruik het, het hy dikwels onderdrukkende middele gebruik om skepe, troepe en geld bymekaar te maak:
'Hy het 'n belasting per capita op slawe en kinders gehef, en hy het kolomme, deure, graan, soldate, wapens, roeiers en masjinerie belas as 'n naam gevind kan word vir 'n ding, wat as voldoende beskou word om geld daaruit te verdien.
Scipio het Alexander van Judaea om die lewe gebring en is as Imperator geprys vir 'beweerde' oorwinnings in die Amanusberge - soos vernederend deur Caesar opgemerk.
In 48 vC het hy sy magte uit Asië na Griekeland gebring, waar hy teen Gn. Domitius Calvinus en L. Cassius tot die koms van Pompeius. In die Slag van Pharsalus het hy die sentrum beveel. Na die optimiste se nederlaag deur Caesar, het Metellus na Afrika gevlug. Met die steun van sy voormalige mededinger-in-romanse Cato, het hy die opperbevel oor Pompeius se magte van die getroue Attius Varus afgestoot, waarskynlik vroeg in 47. In 46 vC het hy die bevel by die Slag van Thapsus "sonder vaardigheid of sukses, "En is saam met Cato verslaan. Na die nederlaag het hy probeer ontsnap na die Iberiese Skiereiland om die geveg voort te sit, maar is deur die vloot van Publius Sittius in 'n hoek geslaan. Hy het selfmoord gepleeg deur homself te steek sodat hy nie in die hande van sy vyande sou val nie.
Metellus Scipio het teenoor die dood 'n onkenmerkende waardigheid behaal, wat beroemd van sy soldate afwyk met 'n nonchalante Imperator se bene habet ('Jou generaal is goed'). Hierdie laaste woorde het sterk lof van die Stoïese morele filosoof Seneca ontlok:
'Neem byvoorbeeld Scipio, die skoonvader van Gnaeus Pompeius: hy is deur 'n stormwind op die Afrika-kus teruggedryf en het sy skip in die mag van die vyand gesien. Daarom het hy sy liggaam met 'n swaard deurboor, en toe hulle vra waar die bevelvoerder is, antwoord hy: 'Dit gaan goed met die bevelvoerder.' Scipios in Afrika om sy kontinuïteit te verloor. Dit was 'n groot daad om Kartago te verower, maar 'n groter daad om die dood te oorwin. 'Alles gaan goed met die bevelvoerder!' Moet 'n generaal anders sterf, veral een van Cato se generaals? 
Klassieke geleerde John H. Collins het die karakter en reputasie van Metellus Scipio opgesom:
'Uit alles wat van hierdie Scipio geleer kan word, was hy so persoonlik veragtelik en so polities reaksionêr soos hulle kom: 'n verdediger van C. Verres (In Ver. II. 4. 79–81), 'n losbandige van afsonderlike afstootlikheid (Valerius Maximus, 9.1.8 ), 'n onbevoegde en bevelvoerder met 'n bul (Plutarch, Cato Min. 58), 'n ongedissiplineerde tiran in besit van gesag (Bell. Afr. 44–46),  'n afperser van die provinsies (3.31–33 v.C.),  'n bankrotdorstige bankrot (Att. 9.11 ), 'n waardige agterkleinseun des hochmütigen, plebejerfeindlichen Junkers  (Münzer, RE 4.1502) wat die lynch van Tiberius Gracchus, en 'n onwaardige vader van die sagmoedige Cornelia. Slegs in die Imperator se bene habet waarmee hy die dood teëgekom het, is daar 'n spoor van die edeler karakter van sy groot voorvaders  (Seneca Rhet., Suas. 7.8 ). 
Linderski, Jerzy. "Q. Scipio Imperator. " In Imperium sine fine: T. Robert S. Broughton en die Romeinse Republiek. Franz Steiner, 1996, pp. 144–185. Beperkte voorskou aanlyn.
Syme, Ronald. "Die laaste scipiones." In The Augustan Aristocracy. Oxford University Press, 1989
John H. Collins, "Caesar and the Corruption of Power", Historia 4 (1955), p. 457, noot 64.
Hierdie databasis, Die kroniek van die val van die Romeinse Ryk (in kort "QFG: COF" ) focuses on a chronological and categorized collection of various environmental and social events that accompanied the Fall of the Roman Empire.
From Brundisium, Caesar crossed the Strait of Otranto with seven legions to the Gulf of Valona (not Palaesta in Epirus [modern Palase/Dhermi, Albania], as reported by Lucan),  prompting Pompey to consider three courses of action: (i) to make an alliance with the King of Parthia, an erstwhile ally, far to the east (ii) to invade Italy with his superior navy and/or (iii) to force a decisive battle with Caesar. A Parthian alliance was not feasible since a Roman general fighting Roman legions with foreign troops was craven, and the military risk of an Italian invasion was politically unsavoury because the Italians, who thirty years earlier had rebelled against Rome, might rise against him. Thus, on the advice of his councillors, Pompey decided to engineer a decisive battle. [ aanhaling nodig ]
Caesar, in his role as Pontifex Maximus, reforms the Roman calendar to create the Julian calendar. The transitional year is extended to 445 days to synchronize the new calendar and the seasonal cycle. Die Julian Kalender would remain the standard in the western world for over 1600 years, until superseded by the Gregorian Calendar in 1582.
The veterans of Caesar's Legions Legio XIII Gemina en Legio X Equestris demobilized. The veterans of the 10th legion would be settled in Narbo, while those of the 13th would be given somewhat better lands in Italia itself.