Baie Bybelkenners huldig die siening dat Esegiël 38 en 39 se Russies-Arabiese inval in Israel groot skokgolwe sal veroorsaak en die hele wêreld op die randjie van n wêreldoorlog sal bring. n Bonatuurlike ingryping sal plaasvind deurdat die Here die invalsmag op die berge van Israel sal verdelg. “Teen die berghang”, die openingsgedig van die afdeling, is ’n besonder geslaagde herskepping van ’n gedig én ’n prosateks deur N.P. van Wyk Louw. Lucas Malan (1991:80 en 1992:4) toon aan hoe die ‘plasing’ van Ernst van Heerden as “Veertiger” saam met onder meer D.J. Opperman, nadelige gevolge vir sy beeld as digter gehad het. Die eerste deel van die gedig (wat volg op die eerste strofe wat in die slot herhaal word en wat reeds die tema van berusting voorspel) verteenwoordig ’n soort klag of rou, maar dan ’n getemperde uiting van lyding, meer konstatering daarvan, anders as die bitter en verwytende trant van die Fischer-dagboek. Byna in die tradisie van die elegie, vind ons dan ’n berusting of consolatio in die tweede deel van die gedig, waar die leser meegedeel word dat God steeds betrokke is by die menslike wêreld, en as’t ware opnuut lig uit die duister skep, maar nou met “vernieuwden luister”.