Lesersbrief: Hoe gemaak met dissipline as jou hande afgekap is?Argieffoto Geagte Suid-Afrikaanse Raad vir Opvoeder (SARO) Ek lees aandagtig die artikel rakende die ligte straf wat onderwysers kry as hulle kinders slaan. Onmiddellik is ek ontsteld. Julle noem dit aanranding. Dis rof. Dit laat onderwysers klink soos monsters. Julle het duidelik geen simpatie nie. Ook geen empatie nie. Ek kan dit eintlik verstaan. Wag laat ek verduidelik. Hierdie twee kollegas van ons (almal in die professie van onderwys is kollegas) het kinders geslaan. Klink vir my die bloed het gespat! Dis heel moontlik die waarheid, anders sou hulle nie skuldig gewees het nie. En glo vir my dat ek en die meerderheid van ons nie hierdie gedrag goedkeur nie. Daar is geen verskoning wat hierdie gedrag kan goedkeur nie, maar… As u en ouers nie vir ten minste ŉ dag ons skoene gedra het nie, moet eerder nie klippe gooi nie. Elke dag word ons uitgejou, getart, gevloek, met disrespek behandel. Ons kan mooi praat. Ons kan die ouers laat kom om oor swak gedrag te praat. Ons kan soebat. Smeek. Preek. Noem maar op. Ons hande is afgekap. Die stelsel het ons gefaal. U het ons gefaal. Kinders word aangemoedig om aanspraak te maak op hulle regte. En die verantwoordelikhede? Reg op veiligheid? Verskoon my as ek effe onsimpatiek is met u stelling. Die kinders se veiligheid of die onderwysers se veiligheid? Ja, ja ek weet – albei se veiligheid. Hoe kan ek my klas beskerm as ek self geen beskerming geniet nie? Hoe kan ek my ouers ondersteun as kinders hulle regte misbruik? Hoe kan ek opstaan vir wat reg is as kinders gemotiveer word om verkeerd te doen? Het u enige idee wat presies dit behels om elke dag jou passie te leef in vrees? Het u enige idee wat dit behels om die vloeke en skelle te berispe sonder om kop te verloor? Dis hier waar kollegas alle logiese denke verloor. En soms neem woede oor. Jy moet mooi trap met wat by jou mond uitkom. Jou selfbeheersing om nie met ŉ kind aggressief te word nie, is uit ŉ ander wêreld. Om te verstaan wat ek vir u sê, is empatie. Die begrip vir die situasie. Die meerderheid van onderwysers in ons empatielose land is nie skuldig aan hierdie geweld in ŉ geweldige onveilige omgewing nie. Ons probeer elke dag harder. En môre nog harder. Ten spyte van disrespek. En natuurlik het ouers geen skuld aan hierdie situasie nie. Hulle maak mos net die kinders groot tot hul skoolgaande is. Daarna is dit die skool se probleem. Dalk moet die hele samelewing hand in eie boesem steek en vrae begin antwoord. Oplossings begin soek vir kernprobleme. Hulp begin aanbied. Vandag salueer ek elke eerbare opvoeder. Elkeen wat sy beste en nog meer gee. Ongeag die omstandighede. Elkeen wat elke dag sy tong raak byt net om selfbeheers te wees. Die wat nie daar staan nie sal nooit verstaan nie. Die wat oordeel en klippe gooi is dalk ouers in glashuisies. Wie sal ooit weet. En wat die regte aanbetref. Ons het ook regte. Gebruik soos nodig. Loop verby die geweld. Moenie skaam wees om op te staan nie. Ons het mos ook regte? Of hoe geagte SARO? Vriendelike groete, ŉ Empatiese onderwyser