In die sleutelteks sien ons hoe die simbool van God se teenwoordigheid, die ark van die verbond, na Jerusalem gebring word en Dawid wat uitbundig vooruit dans.
Psalm 24 loof God as die magtige koning.
Efesiërs 1:3-14 wys hoe hierdie magtige koning in genade ons uitgekies het as sy kinders nog voordat Hy die aarde geskep het.
In Markus 6:14-29 lees ons van Johannes die Doper se dood, omdat hy vir koning Herodes gesê het dat hy nie soos 'n regverdige koning lewe nie.
6 Dawid het al die uitgesoekte manne in Israel bymekaargemaak, dertig afdelings. 2Hy het klaargemaak en saam met die hele leër na Baäla in Juda toe gegaan om die ark van God te gaan haal. Dit is die ark waaroor die Naam: "die Here die Almagtige wat oor die gerubs troon", uitgeroep is. 3Hulle het die ark van God op 'n nuwe wa gelaai en dit weggevat uit die huis van Abinadab op die heuwel. Ussa en Agjo, seuns van Abinadab, het die wa 4waarop die ark van God was, gedrywe. Agjo het voor die ark geloop. 5Dawid en die hele Israel het uitbundig voor die ark van die Here gedans, begelei deur liedere, liere, harpe, tamboeryne, ratels en simbale.
Dawid het toe gegaan en die ark van God met feesvreugde uit die huis van Obed-Edom na die Dawidstad toe laat bring. 13Elke keer wanneer die draers van die ark van die Here ses tree gestap het, het hy 'n bul en 'n vetgemaakte kalf geoffer. 14Met volle oorgawe het Dawid voor die Here gedans met net 'n linneskouerkleed aan. 15Hy en die hele Israel het die ark van die Here met gejuig en onder die geklank van die ramshoring ingebring.
17Hulle het die ark van die Here ingebring en dit op sy bestemde plek neergesit in die tent wat Dawid daarvoor opgeslaan het. Dawid het brandoffers en maaltydoffers vir die Here geoffer. 18Toe hy klaar geoffer het, het hy die volk geseën in die Naam van die Here die Almagtige. 19Hy het aan die hele volk, die ganse menigte van Israel, man en vrou, elkeen 'n ringbrood, 'n bietjie dadels en 'n handvol rosyntjies laat uitdeel.
Saul se dogter Mikal het hom tegemoet gegaan en smalend gesê: "Hoe waardig het die koning van Israel hom vandag gedra! Hy het hom die heeldag voor die slavinne van sy onderdane ontbloot soos 'n onbeskaamde mens wat hom sommer ontbloot."
23En tot die dag van haar dood het Saul se dogter Mikal nie 'n kind gehad nie.
Interessant dat Dawid (hfst. 6) met militêre mag optrek om die ark te gaan haal by Baäla, 'n ouer naam vir Kirjat-Jearim (Jos 15:9). Dawid maak aanvanklik die fout om die ark op die "Filistynse manier" op 'n nuwe wa aan te ry, terwyl Numeri 4 se voorskrifte is dat die ark alleen deur Leviete met draaghoute gedra mag word. Dit lei tot die tragiese dood van Ussa wat probeer keer dat die ark van die wa afval. Sy dood is nie net die gevolg van sy ongeoorloofde aanraking van die ark nie, maar ook moontlik omdat God met die struikeling van die osse gewys het dat dit nie die regte manier is om die ark te hanteer nie (vgl die gebeure in die tempel met Dagon – 1 Sam 5).
Dawid is aanvanklik diep ontsteld oor die Here se optrede (só 'n onsteltenis oor die Here word baie min in die OT vertel – net Kain [Gen 4:5], Samuel [1 Sam 15:11], Dawid en Jona [4:1]), maar besef uiteindelik dat hy nie die Here geken het in die proses nie (1 Kron 15:13 – ons het nie op die regte manier na die wil van God gevra nie), soos hy telkens voorheen gedoen het. Dit leer 'n mens dat God se wil in alles die deurslag moet gee. Oor alles moet Hy geraadpleeg word.
Na 3 maande, wat die ark van God (wisselend ark van God en ark van die Here genoem in die gedeelte) by Obed-Edom (moontlik uit die Filistynse stad Gat, maar kan ook 'n Leviet gewees het – 1 Kron 15:18) gestaan het, maar net vir hom voorspoed gebring het, bring Dawid die ark op die regte manier die Dawidstad in (1 Kron 15:11-15). Hy offer 'n bul en vetgemaakte kalf (heel moontlik net aan die begin van die prosessie en nie elke 6 tree nie, volgens die meeste geleerdes), dans met groot vreugde, soos vrouens dit baie keer gedoen het wanneer oorwinnings gevier is.
Dit kan een van die redes wees vir Mikal se misnoë, dat hy saam met die vroue gedans het, hoewel uit die latere gesprek dit eerder blyk dat sy hooghartig en trots was, en so 'n uitbundigheid as 'n vernedering beskou het. Let op hoe Mikal as Saul se dogter, eerder as die vrou van Dawid, beskryf word, waarmee haar veragting van Dawid geïnterpreteer word as 'n aantasting van Dawid se koningskap. Haar kinderloosheid sorg dat Saul nie voortleef in die nageslag van Dawid nie.
Aanvangswoord: (Psalm 24)
Vryspraak: (Esegiël 36)
Lof aan God vir Sy genade: Efesiërs 1:3-14
Epiklese gebed: ahv Lied 442
Skriflesing: 2 Samuel 6:1-5, 12b-19
en geen vals eed aflê nie. (Psalm 24)
Aan almal in ……………………………….. wat aan God behoort en in Christus Jesus glo.
2Genade en vrede vir julle van God ons Vader en die Here Jesus Christus! (Efesiërs 1)
8 U verwag opregtheid
en vreugde belewe;
26Ek sal julle 'n nuwe hart en 'n nuwe gees gee, Ek sal die kliphart uit julle liggaam uithaal en julle 'n hart van vleis gee. 27Ek sal my Gees in julle gee en Ek sal maak dat julle volgens my voorskrifte leef en my bepalings gehoorsaam en nakom.
F238. "U is God (Al die Lof)"
1. U is God. (Dames herhaal)
Ons sal juig. (Dames herhaal)
Want ons weet (Dames herhaal)
U's in beheer! (Almal)
U verdien (Dames herhaal)
Al ons lof, (Dames herhaal)
Want U doen (Dames herhaal)
Net wat U sê. (Almal)
Al die lof en die dank,
Al die eer en heerlikheid,
Al die krag aan U, Heer,
2. U's so groot. (Dames herhaal)
Woorde ontbreek (Dames herhaal)
As ons dink (Dames herhaal)
Aan U ons God (Almal)
U hart is sag (Dames herhaal)
As U aan ons dink. (Dames herhaal)
U is geduldig, (Dames herhaal)
God wat vergeef. (Almal)
Alles wat asemhaal,
Loof, loof die Here!
Alles wat leef,
Buig voor Hom neer.
Dié wat U ken, sing vir U.
vorm my tot u eer. Amen
Hoekom was die ark van die verbond so belangrik?
Hoekom was Dawid so bly daaroor dat hy nie kon ophou dans nie?
Die ark van die verbond was 'n groot hout kis wat vier mans saam aan moes dra. (Dit sal goed wees om 'n kis iewers in die liturgiese ruimte te hê om vir die kinders 'n visuele idee te gee.)
Binne-in die ark was die 10 gebooie wat God vir Moses in die woestyn gegee het – hoe God graag wou hê sy volk moet lewe. (Sit vooraf die Kanselbybel binne-in die kis en laat een van die kinders dit nou uithaal.) Die Bybel wys vir ons vandag nog wie God is en hoe God wil hê dat ons lewe – dis wat Dawid so bly gemaak het en ons is vandag nog bly daaroor!
(Uit Bybel Media se Woord en Fees, 2014, 2015)
Goeie leiers is 'n seën vir die samelewing. Hulle lei met wysheid en wys die regte pad aan. Slegte leiers dompel mense in ellende.
Ons is bevoorreg om in Suider-Afrika voorbeelde van goeie leiers te hê. Een van hulle het in die 18e eeu geleef, 'n tyd toe storm en drang, geweld en verwoesting ons land gekenmerk het. Ons dink aan Moshoeshoe, soms ook Mosjesj genoem, die stigter van die Basoetoe-nasie.
Max du Preez vertel:
Moshoeshoe was 'n jong hoofman van 'n klein Sotho-sprekende clan in sentraal Suid-Afrika toe die Difaqane begin het – die verwoestende periode van konflik en hongersnood wat op sy ergste tussen 1815 en 1840 in die sentrale en oostelike dele van ons subkontinent gewoed het.
Beeste is voor die voet geslag en oeste afgebrand en die hongersnood was só erg dat klein groepe selfs kannibale geword het.
Toe Moshoeshoe se geliefde oupa, Peete, deur kannibale gevang en geëet is, was dit voor die hand liggend dat die skuldiges gejag en doodgemaak moes word en dit is wat sy mense geëis het.
Maar Moshoeshoe het wal gegooi. Die kannibale se liggame verteenwoordig my oupa se graf, het hy gesê, en sy graf mag nie onteer word nie.
Hy het die skuldiges laat vang en reinigingsrituele op hul lywe uitgevoer. Hy het een stap verder gegaan: hy het die kannibale genooi om saam met sy mense op Thaba Bosiu te gaan woon en produktiewe burgers te word. Uiteindelik het van hul leiers sy waardevolle raadgewers geword.
Anders as die groot krygers van sy tyd, soos Shaka van die Zoeloe en Mzilikazi van die Matabele, het Moshoeshoe besluit om geen deel te hê aan die kringloop van aanvalle en weerwraak van die tyd nie. Hy het sy mense op Thaba Bosiu gevestig, 'n plat berg met net 'n paar passe wat maklik verdedig kon word.
Al die ander leiers van die tyd het hul leërs versterk en bataljonne jong manne opgelei, want net die sterkstes sou oorleef. Dit was nie 'n tyd vir sissies of weifelaars nie.
Moshoeshoe het, teen die raad en instinkte van sy mense, besluit om glad nie aan die konflik deel te neem nie en eerder te verdedig as aan te val. Hy het 'n groot kudde op sy berg opgebou en pleks van sy manne oorlog toe te stuur, het hy hulle op die lande laat werk. Thaba Bosiu was die een plek in daardie tyd waar daar geen hongersnood was nie.
Moshoeshoe het nog 'n groot taboe gebreek: hy het mense uit ander taalgroepe en kulture wat in die omgewing rondgeswerf het, genooi om by sy koninkryk aan te sluit. Hulle is toegelaat om hul eie tale en tradisies te behou solank hulle lojaal was aan die koning.
Toe die eerste wit sendelinge (Eugène Casalis en Thomas Arbousset van die Paryse Evangeliese Sendinggenootskap) in 1833 by hom aankom, het hy hulle ingetrek as raadgewers en bondgenote eerder as meesters of onderwysers, en die sendelinge het self ook Basotho geword.
As Moshoeshoe die gewelddadige pad van die ander swart leiers, die wit setlaars en die Britse kolonialiste van sy tyd geloop het, sou die swaarkry en onstabiliteit in die sentrale dele van ons land dalk baie langer voortgeduur het.
Moshoeshoe se voorbeeld en nalatenskap is dat hy sosiale kohesie geskep het en die voorspoed van sy mense nagestreef het. Hy het die kuns verstaan om mense saam te bind en te verenig agter 'n gemeenskaplike visie van voorspoed en vooruitgang.
Die Bybel teken Dawid as 'n wyse koning wat ook mense kon verenig en God in alles geraadpleeg het.
In ons teks lees ons van die vreugde en blydskap toe Dawid die Ark van die Here na Jerusalem gebring het. Daar was uitbundige feesvreugde en jubeling. Vir elke ses treë van die draers van die ark gegee het, is 'n bul en vetgemaakte kalf aan die Here geoffer. Dawid het heelpad voor die Here gedans, uitbundig, net met 'n linneskouerkleed aan.
Die ark, die simbool van die Here se teenwoordigheid onder sy volk, word uiteindelik in Jerusalem in die tent wat spesiaal daarvoor opgeslaan is, neergesit. Dawid bring dan brandoffers en maaltydoffers aan die Here. Daarna seën hy die hele volk in die Naam van die Here. Dan kry elkeen iets om te eet: 'n ringbrood, dadels en rosyntjies.
Die ark was 'n kis wat gemaak is op grond van God se opdragte aan Moses by Sinaiberg. Dit het die twee kliptafels bevat waarop die wet van Die Here (Eksodus 20) neergeskryf is. Dit was met goud oorgetrek, en is tydens die tog deur die woestyn sowat 800 meter voor die volk uit gedra deur die Leviete. Die waters van die Jordaan het oopgekloof toe die Leviete die ark daardeur gedra het, sodat Israel die beloofde land kon binnetrek. Die mure van Jerigo het verkrummel nadat die ark vir sewe dae daaromheen gedra is.
Teoloog TW Cartledge vat die belangrikheid van die ark vir Israel saam deur te sê geen voorwerp in Israel was meer kosbaar as die ark van die verbond, soos dit dikwels genoem word, nie. Dit was 'n besondere heilige skat vir die volk. Dit het die krag van God gedra. Die teenwoordigheid van God het op die ark gerus. Die beloftes van God het die ark vergesel.
Die volk beleef 'n verskriklike verlies wanneer die ark in 1 Samuel 4 deur die Filistyne buitgemaak word. Dit gebeur onder andere weens die sonde van die priester Eli se twee seuns, Hofni en Pinehas. Eli se sonde was dat hy hulle nie betyds gedissiplineer het nie.
Die verlies van die verbondsark was vir die Israeliete 'n intense ervaring, want die ark het 'n deurslaggewende rol in die lewe van die volk gespeel. Die verlies van die ark aan die Filistyne was vir die Israeliete en vir Dawid 'n verlies van God se teenwoordigheid en sy seëninge. Dit bring ook 'n aanbiddingskrisis mee, want hoe kan God aanbid word sonder die teenwoordigheid van die ark en die wet daarin? Verder beteken dit dat die God van Israel moes "buig" voor Dagon, die god van die Filistyne. God se oorwinnende mag is vir die Israeliete hier op die spel. Die verlies van die ark is die verlies van hulle God, of die afwesigheid van God in hulle lewe.
In 2 Samuel 5 val die Filistyne Israel aan wanneer hulle verneem dat Dawid tot koning oor Israel gesalf is. Dawid raadpleeg die Here, Wie sê Hy gee die Filistyne in Dawid se hande oor. Nadat die Filistyne oortuigend verslaan is, trek Dawid op om die ark te gaan terughaal.
Die terughaal geskied in twee fases. Dawid neem uitgesoekte manne, en hulle gaan laai die ark op 'n wa. Dawid en die hele Israel dans voor die ark uit met musiekbegeleiding. Dan struikel die osse, en Ussa wat na die ark gryp om dit te stabiliseer, word met die dood getref. Dawid word bang en laat die ark dan tydelik in Obed-Edom se huis staan.
Wat het skeefgeloop? Dawid maak die fout om die ark op die "Filistynse manier" op 'n nuwe wa aan te ry, terwyl Numeri 4 se voorskrifte is dat die ark alleen deur Leviete met draaghoute gedra mag word. Dit lei tot die tragiese dood van Ussa wat probeer keer dat die ark van die wa afval. Sy dood is nie net die gevolg van sy ongeoorloofde aanraking van die ark nie, maar ook moontlik omdat God met die struikeling van die osse gewys het dat dit nie die regte manier is om die ark te hanteer nie.
Dawid is aanvanklik diep ontsteld oor die Here se optrede, maar besef uiteindelik dat hy nie die Here geken het in die proses nie.
Dan gaan Dawid weer om die ark te gaan haal, hierdie keer op die regte manier. Die ark word met groot feesvreugde in Jerusalem teruggebring.
'n Nasie verenig
Daar gebeur meer in ons teks as die blote bring van die ark na Jerusalem. Beide die ark en die stad Jerusalem speel 'n geweldige belangrike rol in die lewe van die volk van God.
Eerstens kies Dawid Jerusalem as die nuwe hoofstad van Israel. Die noordelike 10 stamme (Israel) en die suidelike twee stamme (Juda) word deur Dawid se koningskap verenig. Vir hierdie ryk kies Dawid 'n nuwe hoofstad, wat tussen die noorde en die suide lê, Jerusalem. Die stad was neutraal, almal kon hulle daarmee identifiseer. Die stad was ook strategies baie goed geleë, tussen die berge en maklik verdedigbaar. Jerusalem word dus die politieke en administratiewe hoofstad van Israel.
Tweedens bring hy die ark, die teken van God se teenwoordigheid, na Jerusalem toe. Dawid se koningskap is meer as net 'n politieke werklikheid, dit is ook die wyse waarop God sy volk regeer. Vir die Israeliete het dit beteken dat hulle na Jerusalem moes gaan vir kontak met die verbondsark.
Die ark verleen geloofwaardigheid aan die nuwe orde wat Dawid wil vestig, met Jerusalem nie net as administratiewe nie, maar ook as godsdienstige hoofstad. Daarom gaan herwin hy die ark by die Filistyne en bring dit met 'n groot seremonie terug.
Dawid, die leier wat God voortdurend raadpleeg, word 'n wyse koning wie se bewind groot seën vir sy onderdane inhou.
Mens moet in ons teks verder kyk as net na die dansende Dawid, die vreugdevolle Israeliete, die verslaande Filistyne en die offers, gebede en eetgoed wat ter sprake is.
Die hoofrolspeler, die Here, moenie uit die oog verloor word nie. Hier is baie meer op die spel as net die slim keuses van Dawid en die magspel van indiwidue en groepe. Dawid is God se keuse vir die troon in plaas van Saul. Hy is God se gunsgenoot en die man na God se hart.
Die boeke 1 en 2 Samuel wil die aandag op God se voorsiening en God se koninklike teenwoordigheid vestig. Dawid se troonsbestyging, eers oor Juda en dan oor 'n verenigde Israel, is die sigbare gestalte van God se troon, heerskappy en heerlikheid (vgl Ps 24:7). Die triomfantelike terugkeer van die ark vanaf die Filistyne na Jerusalem, is ook die terugkeer van die heerlikheid van God. Deur Dawid kry God se regering, heerlikheid en koningskap sigbare vorm onder die volk.
Ons sou ook kon praat van die verborge, indirekte, versteekte handelinge van God in die teks wat nie altyd direk sigbaar is nie. Dit is God wat aan Dawid die oorwinning skenk. Dit is God wat sy teenwoordigheid via die ark onder die volk laat woon. Dit is God wat aan hulle feesvreugde gee. Teoloog Walter Brueggemann skryf dis makliker om oor God se magtige dade te praat as oor God se stille teenwoordigheid en voorsiening. Dit vereis geloofonderskeiding en sensitiwiteit om in ons alledaagse werklikhede God se handelinge raak te sien.
Soms is ons verlies, en die skok oor gebeure so groot dat ons God nie kan raaksien nie. Die skynbare afwesigheid van God is vir gelowiges ook vandag 'n algemene geloofsprobleem. Die groter werklikheid van God se teenwoordigheid is in baie gevalle vir ons verborge agter sigbare werklikhede wat ons beleef.
Dink maar net weer aan Israel se verlies van die ark.
Verlies aan God se teenwoordigheid
Elke gelowige word een of ander tyd in die lewe gekonfronteer met 'n verlies. Hierdie verlies kan verskillende vorme aanneem; verlies van lewensmaat tydens 'n egskeiding en die gevolge wat dit vir dikwels kleiner kinders inhou. Seker een van die ergste vorme van verlies is dié van 'n geliefde deur die dood. Daar is ook ander vorme van verlies soos die verlies van jou werk en die gevolge daarvan. Daar is die gevoel van verlies van jou waardigheid deur die optrede van mense of 'n gebeurtenis in jou lewe. Daar is ook die kollektiewe verlies van vryheid wat ervaar word as gevolg van 'n misdaadgeteisterde samelewing. Verlies laat ons dikwels magteloos en hou ons gevange
Die moeilikste en soms mees onverklaarbare vorm van verlies vir die gelowige, is die ervaring van die verlies van God se teenwoordigheid. Dit is onverklaarbaar omdat dit indruis teen alles wat ons van God weet en geleer het in die Bybel. Dit is die ervaring dat Hy nie luister nie en dat Hy onbetrokke staan ten opsigte van ons verlies en ons leed.
Dit was Israel se ervaring met die verlies van die verbondsark. Waar was God dan?
God is steeds betrokke
Wat die skrywer van die arkverhaal by die leser wil tuisbring, is dat God steeds betrokke is by die lot van die volk.
God is eerstens betrokke deurdat die verlies van die ark die noodwendige gevolg is van ongehoorsaamheid aan God. Die verlies van die ark kan nie losgemaak word van die priester Eli en sy twee seuns se sonde en God se straf daaroor nie (vgl 1 Sam 2:31-32, 34). In 2 Samuel 4:17 word berig dat die oordeel voltrek en die ark gebuit is. Hulle sonde bring skeiding tussen hulle en God.
God is egter ook op 'n tweede manier betrokke deurdat Hy heeltyd in beheer bly van die verlies van die ark. God sou uiteindelik die Filistyne straf en die ark laat terugkeer. God is die hoofkarakter in die verhaal, of beter gestel, die outeur van die drama. Hy bepaal die verloop en uitkoms van die verhaal.
Vir die gelowige is die kernvraag dus: Waar is God tydens my nood, krisisse, beproewing en ander vorme van verlies? Indien Hy teenwoordig is, hoe is Hy dan teenwoordig? Elke gelowige is maar te goed bewus van God se beloftes van nabyheid. Die mees bekende belofte in hierdie verband is Matteus 28:20 waarin Jesus sy teenwoordigheid aan ons toesê.
God is egter net skynbaar afwesig, want Hy is inderdaad die groter werklikheid agter ons kleiner sigbare werklikhede. Dit voel en lyk vir ons of God afwesig is tydens ons nood. God se teenwoordigheid is egter 'n geskenk wat nie gegrond is op ons gevoelens, ons waarneming of ons goedheid nie.
Ons God is 'n God wat nie gevange gehou kan word nie, nie in die tyd van die Filistyne nie, en nie vandag nie. Nooit nie! Geen mag of verlies is groot genoeg om ons van God se teenwoordigheid te beroof nie (vgl Rom 8:35-39).
Uiting aan verlies
Dit is belangrik dat ons ons verlies hoorbaar maak, verbaliseer, uiting gee daaraan, ook al weet ons nie altyd hoe nie en al maak dit soms nie vir ons sin nie. Dit doen God se volk in die Klaagliedere van Jeremia. Dit word selfs vyf keer in 1 Samuel 4 beklemtoon. Dit doen Jesus ook wanneer Hy aan die kruis uitroep: "My God, My God, waarom het u my verlaat" (Matt 27:46). Ons kan dit ook vandag doen, want God hoor ons. Hy luister na ons. Hy is nie buite hoorafstand nie en staan nie afsydig teenoor ons nie.
Vreugdevol in God se teenwoordigheid
God se betrokkenheid by die volk se verlies, bewerk juis ook die oorwinning. Selfs toe die ark in die hande van die vyand val en die Filistyne hulle oënskynlike oorwinning triomfantelik vier, word hulle die volgende dag verras met Dagon wat buigend voor die ark lê (1 Sam 5:3, 4). God laat die ark terugkeer na waar dit tuis hoort (1 Sam 5:11).
Die uitroepe van verlies en verlorenheid word vervang met die uitroepe van lof en aanbidding. Dink aan die feestelikheid en vreugdevolle dans van Dawid en die volk. Die presiese wyse van aanbidding is nie so belangrik nie. Die punt is eenvoudig dat God teenwoordig is en ons inspireer tot jubeling en lof. Sy teenwoordigheid in ons lewe en te midde van ons verlies open nuwe moontlikhede. Dit bring lewe en uitkoms. Dit gee hoop en verwagting. Hy is die Koning wat ook oor ons verlies regeer.
Met Jesus se lewe en sterwe het God eens en vir altyd sy solidariteit met ons bevestig. In Jesus Christus wys God dat Hy altyd naby ons wil wees (God met ons). Dit is juis ons wat van God wegloop en verlore raak sodat Hy ons weer moet opsoek. In Jesus is ons meer as oorwinnaars (Rom 8). Voor Hom sal uiteindelik elke knie moet buig – soos Dagon voor die ark – en elke tong bely dat Hy inderdaad Here is vir altyd (Fil 2:9-11).
Die kerk maak Jesus sigbaar in die wêreld
Die bevestiging en versekering van God se teenwoordigheid in ons lewe wat ons vandag weer ontvang, maak ons bly en spoor ons aan om God te aanbid. Dit laat ons egter ook besef dat ons, die kerk, Jesus sigbaar moet maak in die wêreld, want ons is sy liggaam op aarde. Ons is geroep tot lig vir die wêreld en sout vir die aarde. Ons vreugdevolle aanbidding van God moet oral deur ander gehoor en gesien word, oral waar mense die verliese van hierdie bedeling ervaar en smag na God se teenwoordigheid.
Ons identiteit as Jesus se liggaam maak ons vry om oral waar ons gaan self leiers van kwaliteit te wees. Leiers wat God se sorg raaksien, Jesus se selfopofferende diens onthou, en leef uit die krag van die Heilige Gees. Waar ons ook al leef, of gaan, is ons vry om die regte koers aan te wys.