MAGISTERS wat my "VO COC" - The Holy Land of Vietnam Studies, gesels
Wat is "Vo Coc"? Dit is die naam wat ek op my eie noem as ek die vorm sien ", eerder as om die oorsprong daarvan te herken - vanaf die oerwoud of veld - aangewys te word onder die "Ridderwanderer". Die gevegskuns wat ek voorstel, is "Võ rừng - vegkuns in oerwoud" or "Võ ruộng - veldkuns", "Võ đường phố - vegkuns in straat", "vegkuns in blindebaan", of "Võ giang hồ - swerwende gevegskuns"?!
Ek het gedurende my jeug nog niemand gesien wat die soort vechtkunsten uitvoer nie, luister net, kyk net Tiervorm (tier-styl), Aap vorm (aapstyl) Slangvorm (slangstyl) of Phoenix vorm met hande omhoog so hoog soos vlerke. Oor die algemeen boots die mens dikwels die beweging, die aksie van die diere na om die vegkuns te skep soos die style van die diere om in die begin vir selfverdediging te veg. Maar mense let nie gereeld op die padda nie. Beskryf hulle hierdie tipe vegkuns in Tieu Ngao Giang Ho or Anh Hung Xa Dieu? Of uit 'n sekere land in Afrika - met twee renosterhorings - of in Suidoos-Asië - met 'n renosterhoring - verborge geheime, of in die donker oerwoud, of moerasagtige gebied van arm ghetto's ?!
Dit was 'n middag ... onthou ek. Destyds was ek 'n skoolseun. Van skool af het ek net voor die deur - langs die treinspoor - in die omgewing van hek 1, Saigon, by die huis gekom. Ek ontmoet 'n "Bottels ou" sit op die klip. Op sy rug - 'n sak, aan sy voete - 'n geel hond. Hy sit stil en kyk uit soos my nie raaksien nie - 'n seun wat voor hom staan ​​as die god van die grond. - Waar kom jy vandaan? '' N Boemelaar? '
My stemstyl as 'n "Bende in Saigon" om sy kennisgewing te vra, maar het hom nie laat aandag gee nie.
Net die hond met sy tong uit kyk na my as sy manier "om te groet" namens sy eienaar. So was dit "Beleefd" dus Ek kalmeer my stem.
- Gaan u verkeerd?
- Geen! Speel net! OK?
Ek het nie geantwoord nie, maar ek het my ken opgelig om aanhoudend te vra:
- Is jy 'n bottel?
Hy knik, maar sy oë is "vreemde" aan my. Dit was dus in orde om gewoond te raak aan hom! Ek het langs hom gesit. Die hond waai met sy stert om vriendelik te klink.
- Het u tuis?
- Goed! Dit is donker, jy bly hier.
Hy het na my gekyk?
- Is dit reg?
- Ja, ek sal dit aan die hoof van die familie vertel.
Dit het gelyk of ek '' N leier ' maar steeds kry '' N bende baas '.
Sedertdien het ek "Twee vriende" - hy en die hond. Elke oggend het hy 'n sak gedra om die vermorste materiaal langs die treinspoor van hek 1 tot kilometer 11 op te tel en is toe reguit na Go Vap, Di An. Die hond hardloop soos Te Thien om monnik te help Tam Tang, gegaan en teruggekeer op die "Sy pad". Die middag het onderwyser en leerling weer op die bank naby die spore gaan slaap.
Figuur: Vo Coc - Krygskuns
Teen die middag het die son skyn, die bottel seuntjie het vroeg teruggekom en die sak met 'n paar vermorsde materiale vasgehou. Die bottel, vaas, gebreekte vaartuig, pot sonder bodem, bottels de saut (valskerm stewels) in lappe, die flenterbroek ... Dit lyk soos 'nuwe goed' - waaraan ek nie omgee nie. Toe verstrengel ek - 'n boemelaarstem.
- Kom ons gaan na die Thai Binh Market.
Hy knik en gaan dan saam met my. Die hond het agter ons aangehardloop - soos om 'n nuwe avontuur in te loop - deur die straat oor te steek wat niks van sy lewe geweet het nie, 'n volgeling. Wat die bottelseuntjie betref, was feitlik die hele pad dorp toe onbekend, want dit was nie die goeie manier om vir sy lewe te verdien nie. Aan die straat met drie rigtings, aan die linkerkant van 'n vulstasie, was Thai Binh Market, aan die regterkant was Khai Hoan-teater. kyk wat het passasiers bymekaargekom om te sien "Opvoering vir Shandong-vegkunsgeneeskunde". Maar dit was twee Franse mans - 'n klein man en 'n groot man met 'n beer. Hulle het vegkuns in wit uniforms uitgevoer, een swart gordel en die ander wit.
Toe ek net verskyn, vang die klein man my na die grasperk, slaan hy my met 'n Judo-tegniek wat my maak val neer na die lug en hy my nek geklem vrylik. Verras! Ek het niks herken nie, maar arms en bene geroer, en toe gemompel! Skielik skop die botteltjie seuntjie en skop dan na die kop van die klein Franse man wat hom my onhandig maak. Toe staan ​​ek op! Die hond blaf luid! Toe grom!
Die groot Franse man het dadelik die bottel seuntjie gaan haal en gaan terug. Die Franse man het genader om met die regstreekse vegkuns tegniek te slaan. Die bottel seuntjie gaan vinnig terug om aan die linkerkant te vermy. Die groot Franse man kom nader om die bottel seuntjie te skop. Elke liggaam skrik "O". Iemand het geskree "Passop! Passop!"
Die bottel seuntjie spring na regs. Geen doeltreffendheid nie, buig die groot Franse man om uit te trek die mes van sy broekspoot af. Dit was 'n dolk. Elke liggaam het ver weggetrek. Ek stap terug met die hond en staan ​​dan met 'n wagposisie. Die atmosfeer was gespanne. Destyds was alle oë op die bottel seuntjie. Hy het steeds die sak gedra. Hy staar na die Franse man om na sy tegnieke te kyk. 'Sit die sak neer!' het iemand geskree. Hy het die sak neergesit. Die Franse man het hom aanhoudend met 'n dolk aangeval. Hy trek sy lyf af, lê dan met die voete na buite en beweeg in, beweeg na links, na regs as 'n padda. Die Franse man het nie geweet hoe om te slaan nie, en toe gebuig om met die bokant van die dolk neer te slaan. Elke liggaam het geskree:
- Haai! Paddatjie, spring weg!
Sonder om te sê, "Thang Coc" - nou met 'n nuwe bynaam - soos gesmeerde weerlig omgeslaan en met dubbele voete na die Franse dolk se handdol vasgeskop. Die dolk verlaat sy hand en val op die gras neer. Thang Coc omgeslaan om die dolk na 'vertoon' te neem, maar dit nie gebruik nie. Almal het luid toegejuig. In 'n ellendige situasie het die Franse man geslaan Thang Coc terloops. Thang Coc beweeg om te vermy en dan skielik direk na die lies van die Franse man geskop. Hy grimeer en omsingel sy lies met die hande. Almal het weer luid toegejuig. Twee Franse mans het te kenne gegee om na die teenoorgestelde huise met baie verdiepings te hardloop. Hulle hardloop en skree "Mẹc xà lù! A - nam - mit (Fok jou, Vietnamese!) "
Almal het drie van ons gehou om die diepe wraak te vergeld. Die hond is veral deur die mense na die lug gegooi. Hou dan vas! Gooi dan! Hoera. Die hond huil geluidloos. Ek het 'n bietjie "afguns" gevoel. Dit het geen prestasie in hierdie noue geveg gehad nie, maar "Blaf, blaf, blaf". Maar ek het skielik besef dat hy blaf soos 'n trompet-slukderm. Dit het meer geblaf, die troepe het meer aangerand. Die bottel seuntjie het dus 'n ondersteuningspan gehad. Hy was selfversekerd en drasties. Daarom is die geveg suksesvol afgehandel. Alle mense het voortgegaan om die hond neer te gooi! Dit "Geblaf, geblaf, geblaf".
In die eerste plek het ek hierdie prestasie geëvalueer, die bottelseun verdien 10 punte. En ek het 7 punte gehad as gevolg van die stryd deur die 'strategie om te verduur'. Alhoewel ek deur die teenstanders gevang en gemartel is, het ek net geprewel, maar geen besonderhede gegee nie. Gelukkig is ek betyds gered. My verdienste moes dus 8 punte wees. Maar geleidelik het ek gedink dat die hond 8 punte moes wees. Dit het dus duidelik gebruik dat dit 'neus' is soos 'n kanonvuur om die vyand se gees te bedreig en te verswak. Hierna het ek gevoel dat die hond 9 punte verdien.
Toe ontbind almal outomaties. Daarna kom die polisie en fluit hard! Die dolk is op die Thai Binh-mark deur 'n skrynwerker in beslag geneem as buit. Sedertdien was daar iets soos bewondering en agting vir my as 'n vriend of eerder 'n onderwyser!
Op 'n dag het ek die broer gevra:
- Jy ken vegkuns!
Figuur: Vo Coc - Nguyen Manh Hung
- Watter vechtkunstenak is dit nie! Praat daaroor!
Hy was ook stil.
- Die paddavechtsport? Lyk so!
Hy het ook niks gesê nie!
Maar in die volmaan nag, Thang Coc het my geroep om die standpunte te oefen en dan inasem, inasem. 'N Paar dae later het hy my geleer om hande en voete in vier rigtings te beweeg met een voet teruggetrek en die ander een uitgestoot. Toe het hy my aangesê om die grond met albei hande se vingerpunte aan te raak om die krag te toets. Sit dan twee bene plat as 'n vroulike danser.
Daarna het hy my 'n grondvorm geleer as 'n "Padda" wat ek nog nooit vantevore in enige vegkuns-skole in Saulon tot Ma Lang, Nga Ba Chu Ia of Xom Cui tot Phu Lam gesien het nie. Dan na Japan, Frankryk, die Verenigde State van Amerika, Italië,
Duitsland, Oeclioslo Yisikia ... daarna het ek nog nooit iemand gesien wat die soort vegkuns uitvoer nie!
En ek het nog steeds nie die wortels van "Thang Coc" waar hy vandaan kom en wie sy meester was. Hy moes sekerlik 'n meester hê. En hoe was sy lewe? Ek het hierdie geleentheid nie misgeloop nie!