Bohemia - Verloop van Geskiedenis - 2021
Boheme sou 'n belangrike rol speel in die uitbreek van die Dertigjarige Oorlog. Bohemia was 'n gebied wat bekend was dat hulle godsdienstig verdraagsaam was. Die streek was 'n mengsel van Calviniste, Lutherse, Katolieke en Anabaptiste. Hulle het almal in relatiewe harmonie geleef. Ongeveer twee derdes van die bevolking was Protestants en net 10% was Katoliek. Die meeste van Bohemia se senior adel was Katoliek.
Rudolf II, as die Katolieke Heilige Romeinse keiser, wou die Protestante uit die streek verwyder, maar dit was 'n onmoontlike taak. Bohemië was een van die belangrikste ekonomiese streke van die ryk en dit was 'n smeltkroes van alle gelowe wie se mense hul kundigheid na die gebied gebring het.
Rudolf kon nie op Bohemië konsentreer nie, omdat hy deur sy broer Matthias bedreig gevoel het, en hy het die steun van die Bohemian Estates nodig gehad om sy krag binne die ryk te behou. Bohemia kan hom, indien nodig, geld en mans in enige botsing met Matthias voorsien.
In Julie 1609 het Rudolf die Majesteitsbrief wat vryheid van gewete vir almal gewaarborg het; die vryheid van aanbidding vir edeles en die dorpe wat tot die kroon behoort en die beheer van kerklike organisasie binne Bohemia was om by die Boheemse Boedels te rus. Hierdie ooreenkoms het Boheme die reg gegee om hul godsdienstige struktuur effektief te beheer sonder imperiale inmenging. Rudolf het egter nie hierdie ooreenkoms as permanent beskou nie.
In 1611 het Rudolf probeer om sy gesag oor Bohemen te bevestig. Die Boheemse Boedels het Matthias opgeroep om hulle te help, en Rudolf se poging het tot niet gekom, maar dit het die edeles in Bohemen aangedui hoe die gebeure in die toekoms kan verander. In ruil vir sy steun word Matthias tot koning van Bohemen gekroon en van 1611 tot 1616 was daar relatiewe vrede in die streek.
In 1612 sterf Rudolf en Matthias word die Romeinse keiser. Hy het kinderloos gebly en die ooglopende vraag wat beantwoord moes word, was wie sou hom opvolg? Die Habsburgers wou die aartshertog Ferdinand van Stiermark hê. Hy was 'n harde Katoliek wat nie-Katolieke in Bohemië nie sou verdra nie. Die Katolieke adelaars van Bohemen verkies Ferdinand koning van Bohemen in Junie 1617. Die Protestante van Bohemen het rede gehad om hierdie aanstelling te vrees, omdat hulle die verkiesing van Sakse of die verkiesing-Palts wou hê. Ferdinand word die titel aangebied op voorwaarde dat hy die Letter of Majesty bekragtig. Ferdinand het ingestem om dit te doen, maar voel nie verplig om aan die brief gebind te wees nie.
Ferdinand se benadering tot die bestuur van Bohemia was te sien in sy aanstelling van die tien afgevaardigdes wat hy nodig gehad het om hom te help om Bohemia te bestuur. Sewe was Katolieke en slegs drie was Protestants ondanks die feit dat die Katolieke slegs 10% van die bevolking van die gebied gevorm het.
Die Protestante van die streek val saam met Ferdinand uit oor 'n triviale voorval met betrekking tot twee kerke in Klostergrab en Brunau. Dit het daartoe gelei dat twee Katolieke afgevaardigdes (Martinitz en Slavata) by 'n regeringskantoor in Praag by 'n venster uitgegooi is - 'n tradisionele Boheemse manier om u woede teen iemand in die gesag te wys. Hierdie voorval staan ​​bekend as die "Defenestration of Prague" en dit was 'n doelbewuste uitdaging vir die gesag van Ferdinand.
In 'n direkte uitdaging aan Ferdinand het die Boheemse Protestante 36 direkteure aangestel om Boheme te administreer. Die landgoedere het hiertoe ingestem. 'N Nasionale militisie is onder graaf Thurn opgerig, omdat die Estates geglo het dat Ferdinand beslis standpunt sou inneem. Die militia het geen geld gehad nie, geen militêre ervaring gehad nie en net die mees basiese toerusting. Ook die steun vir die militia was minimaal, aangesien die kleinboere van mening was dat die landgoedere net hul eie posisie in Bohemië wou bevorder, maar dat hulle, die kleinboere, sal moet veg as dit hierop neerkom. As die Boheemse Boedels suksesvol wou wees, het hulle buitelandse steun nodig gehad, omdat dit waarskynlik nie van die mense van Bohemië sou kom wat gedink het dat hulle niks uit die onderneming te verdien het nie.
Buitelandse steun was moeilik om te kry. Nederlanders het hulp gevra, maar was baie vaag oor wat die hulp sou wees; Charles Emmanuel van Savoy het 2000 man gestuur en Ernst von Mansfeld om hulle te beveel. Die Evangeliese Unie was besig om op te breek sodat die Protestantse Noord-Duitse state nie kon help nie.
In Maart 1619 sterf Matthias en Ferdinand word die Romeinse keiser en koning van Bohemen. Ferdinand het dit sy kruistog gemaak om die ryk weer te katoliseer. Ander oostelike state in die Heilige Romeinse Ryk het hierdie benadering gevrees en Lusatia, Morawië en Silesië het ingestem om Boheme te ondersteun. Hulle het geglo dat as hulle alleen staan, hulle maklik deur Ferdinand gepluk sou word. Maar as 'n vakbond van vier het hulle 'n beter kans gehad. Selfs die Opper-Oostenryk van Habsburg was gekant teen wat Ferdinand doen.
In Julie 1619 is die wet van die konfederasie onderteken tussen Bohemia, Lusatia, Moravia en Silesia. In hierdie ooreenkoms word verklaar dat die kroon van Bohemia verkiesbaar sou bly; Oostenryk en Hongarye sou by die Konfederasie opgeneem word as omstandighede reg was; die Majesteitsbrief sou gehandhaaf word en dat kroongrond en gekonfiskeerde Katolieke eiendom vir die Konfederasie sou betaal.
Die Konfederasie moes 'n nuwe koning aanstel. Die rebelle het Frederick, verkiesing van die Palts, verkies. Frederick se skoonpa was James I van Engeland en Skotland. Daar is gehoop dat hierdie verbinding die Konfederasie meer gesag en bekwaamheid sou gee. Maar James sou niks hiervan hê nie - die minste van alles wou hy by 'n Oos-Europese probleem betrokke raak.
In Augustus 1619 is die Boheemse troon deur die Estates vakant verklaar en is dit behoorlik aan Frederick aangebied. Hy het in Oktober 1619 in Praag aangekom nadat hy die kroon aanvaar het. Oorlogswolke het vinnig vergader.
Die Habsburgers, van sowel Spanje as Oostenryk, kon Bohemen nie toelaat om in opstand te kom nie, sou die voorbeeld wat deur 'n suksesvolle rebellie gestel is, 'n straf vir die Heilige Romeinse Ryk beteken. As Bohemia suksesvol was, sou dit ook ander lande kon wees.
Spanje het haar betrekkinge met Sigismund van Pole verbeter en 'n vloot na Vlaandere gestuur. Phillip III het planne beraam om die Neder-Palts te beset, soos in die berekening van Phillip "hierdie maatreëls is so dringend ... Duitsland kan eenvoudig nie verlore gaan nie."
In 1620 het die Spaanse generaal Spinola, sy magte van Vlaandere na die Palts oorgeplaas en Frederick se gewaardeerde gebied oorgeneem - die Neder-Palts aan die linkeroewer van die rivier die Ryn.
Maximillian van Beiere het Ferdinand die gewapende magte van die Katolieke Liga aangebied. In die geheim het Ferdinand die verkiesingstitel wat deur Frederick gehou is, aan Maximillian aangebied, sodat sy motiewe nie heeltemal altruïsties was nie.
Ferdinand het Maximillian se aanbod aanvaar en in Julie 1620 het 30.000 troepe onder graaf von Tilly na Oostenryk verhuis en die Oostenrykse Estates moes hul alliansie met Bohemen verbreek. Van Oostenryk het Tilly na Bohemia opgeruk.
Frederick se leër het alleen teenoor Tilly gekonfronteer. Sy leër is gelei deur Christian van Anhalt en Thurn. 'N Appèl om buitelandse hulp was nie suksesvol nie. Die Nederlanders het 5.000 troepe en 50.000 blomme per maand aangebied (ongeveer £ 5000). James ek het buite die probleem gebly. Die grootste deel van Duitsland het die Verdrag van Ulm in 1620 onderteken waarin hulle hul neutraliteit verklaar het.
Op 8 November 1620 is Frederick se leër vernietig by die Slag van Wit berg, wes van Praag. Frederick is in ballingskap gedwing. Die grondgebied van die rebelle is gekonfiskeer en 'n streekskommissie is deur Ferdinand tot stand gebring om die regte van die Heilige Romeinse keiser op hierdie gebiede te vestig.
In Junie 1621 is 27 rebelleleiers tereggestel. Teen Desember 1621 is 486 boedels gekonfiskeer. Alle Protestantse predikante moes teen 1624 Bohemië verlaat en in 1627 moes alle Boheemse gesinne 'n keuse maak: Katoliek of ballingskap. Meer as 30.000 gesinne het geëmigreer. Teen 1650 het die bevolking van Boheme met 50% gedaal. Diegene wat oorgebly het, het hul verpligtinge teenoor hul meesters toegeneem, wat 'n kortstondige opstand in 1624 uitgelok het.
In Mei 1627 word Boheme 'n erflike besitting van die Habsburgs gemaak. Alle regte van dorpe en edeles is afgeskaf. Duits het die amptelike taal van Bohemia geword en slegs die Katolisisme is verdra.
Die opstand in Bohemië was rampspoedig vir die Bohemen, maar dit het ook 'n belangrike strategiese gebied van Europa in die hande van die Katolieke gelaat. Protestantse leiers van Europa was nie bereid om dit te duld nie.