Ontmoet vir Honey | Tannie Frannie
Ontmoet vir Honey
23 Donderdag Jan 2020
Laasjaar is my dogter se geliefde hond Daisy oorlede. My blogmaats se trooswoorde het oneindig baie vir ons beteken in daardie hartseertyd.
Dit was nie lank nie, of V het aanlyn begin soek na ‘n nuwe hondekind om aan te neem – en ag, watter juweel het sy ontdek! Die aanneming was ‘n lang proses, want V moes seker maak dat die hond goed was met kinders, terwyl die wonderlike mense wat by die toevlugsoord na diere omsien, weer vir V&P moes deurkyk. Eendag het V drie van haar seuntjies saamgevat en die uurlange ent pad gery om die hond te gaan ontmoet. Ag, watter vreugde! Die seuntjies was hoog in hulle skik en die hond ook. Toe die hond ‘n paar dae later na die “student home” gebring is vir ‘n proefbesoek, was die prognose so goed dat die hond sommer gebly het!
Die hond was toe twee jaar oud, met ‘n hartseer geskiedenis: sy is deur ‘n gewetenlose hondeteler in ‘n beknopte hok aangehou om werpsels hondjies voort te bring. Toe iets verkeerd loop en sy nie meer hondjies kon kry nie, is sy na ‘n veearts gevat om genadedood toe te pas. Goddank vir die veearts-assistent wat die toevlugsoord gebel het om die hond te kom haal! So het die liewe hond ‘n nuwe lewe begin en ‘n nuwe naam gekry: Honey.
Honey is ‘n kruising tussen ‘n Chesapeake Bay retriever en ‘n Weimaraner. Sy is ‘n groot hond met ‘n harige lyf, waterdig nogal, en ‘n kop en ore van die fynste, sagste fluweel. Sy is ‘n ligte sjokoladebruin en haar winterpels kry so ‘n silwer glans. Haar oë is die kenmerkende liggroenbruin kleur van die Weimaraner en sy het die gewebde pote van die CP retriever. Hoe hartseer is dit dat sy nooit leer swem het nie! Die een keer wat sy in V&P se swembad ingespring het, het sy soos ‘n klip gesink. Ons het dit oorweeg om vir haar ‘n reddingsbaadjie aan te skaf – daar is juis so ‘n oulike ene met ‘n haaivin op die rug – maar P het dit geveto.
Sy kan haarself in ‘n verstommende klein bondel opvou om op V&P se sitkamerstoele te kan lê, of andersins strek sy haar behaaglik uit op die gestoffeerde bankie, met die een agterpoot wat uit pure behaaglikheid afhang. Ek verkneukel my in die verskillende swierige maniere waarop sy daardie yslike pote rangskik of vou, asof dit die fynste hondepootjies ooit is.
Sy is die sagmoedigheid vanself, ‘n regte “Honey” van ‘n hond. Sy begroet mens graag met iets in haar bek – hetsy kous, handskoen of een van haar wettige speelgoeddinosourusse – en rol summier om sodat mens asseblieftoggie haar ou maag kan vryf. Sy mag nie in die “student home” self kom nie, maar smiddae as ons stap om die kinders by die skool te gaan haal, stap sy saam en as hulle buite speel, mag sy uit die huisouers se woonstel kom om saam buite te gaan baljaar. Dis baie interessant om die verskillende reaksies op die groot ou hond te sien terwyl ons buite die skool vir die seuntjies staan en wag. Die ware hondeliefhebbers kom krap graag haar kop en vertel haar hoe oulik sy is. Die kinders moet eers vra voordat hulle ‘n hond mag streel. Party kinders hou net verby (ek sou een van daais gewees het, synde ‘n katmens). Ander vra mooi beleefd: “May I pet your dog?” En dan is daar die kinders wat hulleself net nie kan inhou nie, reguit op die hond afpyl en haar begin streel, ten spyte van die reël dat hulle eers moet vra. Honey laat haar dit alles welgeval, te midde van die bruisende energie van die klomp laerskoolkinders wat by die skooldeur uitstroom en koers kies na hulle huisouers toe.
Sy blaf baie selde. Wanneer sy buite was en weer wil inkom, gee sy net een blaf buite die skuifdeur van V&P se huis. Op die kampus word sy slegs aan ‘n leiband buite toegelaat. Gister het sy die jong japsnoet van ‘n brak (pikswart en reeds yslik) wat ook kinders kom haal het, gewaarskublaf om sy meerderes te respekteer – dit terwyl hy maar net wou groet. Die enigste ander keer wat ek haar al ooit hoor blaf het, was toe ek na ‘n video gekyk het waarop ‘n ander hond geblaf het. Ummm…dit was laataand en ek was in my kamer, het nie gedink ek sou so ‘n steurnis veroorsaak nie!
Ek is nie ‘n goeie ouma nie – het Honey al ‘n “nuisance” genoem, tot groot ontsteltenis van my arme dogter. Honey mag nie op my bed lê nie, maar ai, wanneer ek laataand op V&P se bed sitlê om TV te kyk en die liewe ou hond strek haar lankuit met haar swaar kop op my bobeen, wonder ek of ek nie maar die verbod moet heroorweeg nie. Dis net – sy is so groot en swaar en besig en daardie nat tong lek mens so deur jou eet-en-drink… Katte het soveel meer waardigheid, hulle lek en knibbel en vroetel en waai nie hulle sterte so besimpeld nie!
16 thoughts on “Ontmoet vir Honey”
Januarie 23, 2020 om 11:56 nm
Ag maar ek is soooooo bly Honey het nou n lekker huis waar sy haarself kan wees. Dis ook goed om te hoor dat sy jou hart vermurwe so laataand. Ek’s nie n kat-mens nie en weet presies hoe jy voel. My honde het nooit op my bed geslaap nie totdat ek vir Trompie gekry het. Hy sal nie bo-op my lê as ons slaap nie. Op die oomblik slaap hy op die vloer want dis te warm op die bed. Ek is bly jy geniet al die dinge wat jy so beleef. Groete van huis tot huis.
Januarie 24, 2020 om 1:29 vm
Hallo Scrapy – dis lekker om van jou te hoor! Ons blogmaats in Suid-Afrika slaap nou.
Januarie 24, 2020 om 7:38 vm
Ja, dis maar n uitsortering om te weet wanneer hul slaap of wakker is.
Januarie 24, 2020 om 2:57 nm
My skootrekenaar is nog op SA tyd en my selfoonnou is nou op VSA tyd, dus is dit makliker om uit te sorteer 🙂 (Ek’s maar lui vir somme…)
Januarie 24, 2020 om 8:29 nm
Dis n goeie idee om dit so te doen. Ek moet altyd n uur of twee bytel en dit dan die vorige 12 uur dws dag of nag terug werk.
Januarie 24, 2020 om 2:05 vm
Regtig n sagmoedige reus, die Honey!
Januarie 24, 2020 om 5:49 vm
Tannie Frannie is klaar lief vir Honey, ek hoor dit sommer uit hierdie blog. Hondekinders wurm maar hulleself so in mens se hart in. Anders as katte, waar hulle net vriendelik is wanneer dit hulle behaag, is meeste honde oorvriendelik met die mense in hulle spasie
Fluister: Daai groot lyf sal darem lekker warm cuddle daar in die koue
Januarie 24, 2020 om 6:50 vm
Sy klink na ‘n regte sweetie pie, Frannie. Ek is bly sy het so ‘n goeie huis gekry. Ons het vanoggend op die strand weer die vrou met die vier Weimaraners teëgekom – hulle is so vriendelik, maar so besig van geaardheid. Lieflike honde.
Januarie 24, 2020 om 8:57 vm
Ek is gek oor Honey. Ek het net so een gehad. Besonderse honde, baie intelligent. Ek hoop ek gaan eendag weer so een kan hê. Hulle is regte besonders!!!!
Januarie 24, 2020 om 9:53 vm
Wat ń wonderlike wêreld waarin Honey haar nou bevind, Frannie. Jou kinders is regte engele, dis so goed om so ń storie te lees.
Januarie 24, 2020 om 1:00 nm
Pragtige hond, en met haar dinges in die botter geval met haar nuwe familie. Dankie dat julle ‘n “weggooi hond” aangeneem het!
Januarie 24, 2020 om 5:31 nm
So pragtig geskryf. Honde bly maar wonderlike goed.
Januarie 25, 2020 om 3:42 nm
Ek verstaan nie hoe ek jou blog gemis het nie… maar klink my jy geniet nog jou lewe. Moes maar glimlag oor “Katte het soveel meer waardigheid, hulle lek en knibbel en vroetel en waai nie hulle sterte so besimpeld nie!”
Ek plaas môre ‘n blog oor die kluisenaar. Het jou op om volgende te skryf… sien jy kans? Mooi bly!!!
Januarie 25, 2020 om 4:09 nm
Ja, dankie – sal graag ‘n kluisenaar-groupie wil word!
Januarie 25, 2020 om 3:52 nm
Aaag kyk net hoe lekker!
Januarie 31, 2020 om 12:15 nm
Sy is so mooi!!! En nou is sy the lady of the manor!