1 | Op reis deur die lewe
Dié gedagte (uit een van die menigte om-die-wêreld-gesirkuleerde eposse wat in my inbox beland) vang gister nie net my oog nie, maar my hart. En dit los my nie weer nie. Ek bly dink oor die manier waarop mense hulle waardering vir mekaar uitspreek. Soms so beskimmeld en beskroomd, so "tussen die lyne" dat jy dit moet aflei uit lyftaal of 'n vlugtige kyk-in-die-oë. Soms gekodeer in 'n klein, byna onbeduidende daadjie of 'n terloopsgeplukte blommetjie. Klein tekens van ek-sien-jou-raak en jy's-vir-my-belangrik – dikwels bietjie verdoesel en ingeprop in die skrapse spasies tussen verhoudingsverdringende alledaagse dinge.
Maar soms glad nie weggesteek nie, eerder openlik en trots. Spontaan. Dapper. Uitgelate. Soos gister by die gradeplegtigheid: Toe een outjie sy graad kry, spring sy ma in haar deftige pers uitrusting uit haar stoel uit op en roep met 'n luide stem sodat almal se koppe na haar toe draai: "That's my boy!!" 'n Ruk later kry 'n ouer vrou haar graad en haar dogter roep toe kliphard sodat almal regop sit: "Mooi so, Mamma!!" en haar man neem foto's …
Vergeet van tussen die lyne. Bold en uitgeblaker – in hoofletters!
Hoe nodig het ons dit nie om mekaar so te onderskryf nie – en om so bevestig en bekragtig te word!
Re-laas: Ek het middel Januarie laas geskryf. Skande! Was sedertdien deur 'n stuk Karoo, sowel as deur Brits, Knysna, Oos-London, Bloemfontein en PE. Sien, daar was nie kans vir skryf nie. 🙂
Môreaand (12/03) sing ek by die AGS in Worcester en die 21ste se oggend in Rondebosch se NG Kerk. En op 4 April doen ek vir die ATKV 'n Paasprogram by Klein Kariba.
Tussendeur is ek hard aan die werk aan die finale afrondings van my nuwe, saamstel CD getitel:
Die meester is klaar, die omslag is feitlik klaar. Ons is nou in die pylvak van reproduksie en markgereed maak …
Ek mik om in Mei vry te stel! Sal julle op hoogte hou …
Ek het van haar gedroom laasnag. Soos sy in my kindertyd was. Hoe sy oor my buk, toe ek nog te klein was om vir alles wat ek wou sê en doen die regte woorde te kry – met vraagtekens in die oë: "Mê verstaan nie mooi hoe jy nou wil maak nie?" Sy't haarself so 'n slag in die derde persoon op die naam genoem, nooit dan van "ek" gepraat nie. 'n Droom kan so skokkend helder wees! Ek het haar stem gehoor, die Bolandse aksent, so duidelik; die tuit van haar mond gesien – nét soos dit was! En só verlang!!
Toe is ek weer van vooraf bly dat ek, op ons laaste dag saam, tussen die deurleefde lyne van al my lewensjare (want sy was daar vandat ek gebore is) vir haar kon sê, openlik, waarderend en bevestigend kon sê: Mê, ek is lief vir jou. Jy's 'n amazing vrou. Dankiedankiedankie vir alles!
Terloops, as iemand lanklaas (of dalk nog nooit) vir jou gesê het JY'S SPESIAAL, loop kyk in die spieël en doen dit vir jouself. Want JY IS!