Elke mens wat jou pad kruis, het sy stukkie swaar, sy of haar kruis wat gedra moet word – daarvan is ek oortuig. Die lewe is nou eenmaal nie volmaak nie, want ons bly dan in ŉ gebroke wêreld. Daardie persoon oorkant jou dra dalk ŉ finansiële bekommernis, familieprobleme, verlies, kommer oor kinders, benoudheid oor sy of haar werk, in die hart rond. Hierdie dinge is deel van die werklikheid van die lewe. En dan kom jy – onbeheersd – en stel, sonder om te dink, sonder om jou gedagtes te beheer, eise aan daardie persoon.
As jy dan praat, verantwoorde, weldeurdagte kommunikasie, sal jy verbaas wees hoeveel dinge die mens oorkant jou al ervaar het – dinge wat jyself dalk al deurgemaak het. Dan kan ŉ mens werklik met mekaar empatie hê, saam voel, saam verstaan, omgee, met mekaar deel, ja ook vir mekaar bid! Selfbeheersing (in die Here) maak dat jy dan in die Here die lewenspad saam met die ander persoon stap en dáár word julle gelyk – vóór die Here!