Psalm 90 Moet jy stry teen moeilikhede?
Jy is hier: Tuis So aanbid ons Preke So aanbid ons Preke Beproewing Psalm 90 Moet jy stry teen moeilikhede?
| | Trefslae: 6602
Moet jy stry teen moeilikhede?
Dae waarin jy wonder oor jou bestaan, jou bestaan as mens binne 'n bepaalde volk, binne 'n bepaalde kerkverband, binne ‘n bepaalde huisgesin.
Ja, Dit is in hierdie sit-en-wonder-dae; terwyl ons om ons heen kyk en rondkyk, dat die vraag by 'n mens opkom: Is alles nie tog maar net 'n gejaag na wind nie? Waarin lê die sin van die lewe? Is ons nie dalk regtig besig om onsself te bluf nie? Is dié“tevergeefsheid”, wat ons só, en soms so dikwels oorval, nie dalk regtig die enigste werklikheid nie?
Geliefdes, as ek met dit wat ek tot dusver gesê het, u ingesluit het, terwyl dit glad nie u belewing en of ondervinding is of ooit was nie, dan vra ek om verskoning. Maar ek vra steeds, dat u dan maar geduldig sal luister na dit wat vir die Psalmdigter en vir my; in diel ewe duskant die graf, dikwels pla en waaroor 'n mens sit en wonder. Dié Psalmdigter het ook die-gaan-stilstaan-dae geken waarvan ek in die begin gepraat het. En in hierdie Psalm kry ons 'n opsomming van die gevolgtrekking waartoe hy gekom het: Hy sê dat, as daar ooit gedink wil word oor die bestaan van die mens, as daar ooit bespiegel word oor die sin van die lewe, dan kan daardie denke nooit anders geskied nie, as teen die agtergrond van wie God is, en wie die mens is. Of anders gestel: die gevaar is en bly altyd dieselfde, dat as die mens net fokus op homself, op sy bestaan, op sy las en leed, op sy moeite en angs, op sy arbeid en sweet. Dan gebeur dit gou-gou, dat die lewe sinloos en hoop-loos word! Dan gebeur dit gou-gou dat alles vir jou die kleed van tevergeefsheid kry en daarvoor, sê die Psalmdigter, is daar 'n baie eenvoudige rede: Die Psalmdigter sê dat hy in die rondkyk en om hom heen kyk in sy eie lewe, dit proefondervindelik ervaar het.
Die haat, die vertwyfeling, die agterdog, die liefdeloosheid en die sommer lus wees om op 'n hoop te gaan sit, of om alles neer te gooi en weg te hardloop, van ons dag, is te wyte aan die feit, dat ook ons vergeet het of dalk eiewillig besluit het ons verbeel het, dat daar niks vas en seker meer is nie!
God self bou Sy koninkryk, u en ek wat opkyk, midde in 'n wêreld waarin rondkyk, slegs vertwyfeling en troosteloosheid bring. Dit is óns wat met die oog gerig na bowe, in die sigbare, geen bedreiging meer sal vind. Dit is die mens, wat, al het dit ook hoe donker geword om jou heen telkens weer met die oog na bowe, jou enigste anker vind, God self vind, wat ook vir u en my deur Sy woord en gees, in dié sekerheid wil laat leef en sterf: