Dowwe - oorsake, simptome, behandeling, diagnose - Sielkunde en Psigiatrie - 2020
Dofheid is 'n konsep wat die onvermoë om logika en denke te gebruik in die oplos van relevante probleme en lewensituasies aandui. In die spreekwoordelike weergawe word hierdie woord gebruik om lae intellektuele vermoëns te beskryf, die onvermoë of onwilligheid van 'n persoon om 'n situasie te analiseer, sowel as gedrag wat onvanpas is vir die situasie. Die onnoselheid van mense het egter 'n ander belangrike sielkundige aspek - die emosionele.
Emosionele saaiheid is 'n term in sielkunde wat sinoniem in die pathopsigologiese rigting het - affektiewe platvlak. Uit 'n kliniese oogpunt verwys so 'n formulering na die simptome van baie psigiatriese versteurings (van afwykings van die affektiewe en gedragsreeks tot versteurings van intellektuele en verstandelike aanwysers en kenmerke van denke).
Dofheid word gevind in die konteks van die verswakking of versteuring van die volgorde van emosionele reaksies, manifestasie van verstandelike verkoue, onverskilligheid. Selfs in daardie oomblikke waar dit tipies is dat die meerderheid emosionele uitbarstings of skommelinge (tragedies, lewensgevaar, ens.) Ervaar, sal so 'n persoon onpartydig bly, nie as gevolg van selfbeheersing nie, maar as gevolg van die volledige afwesigheid van ervarings.
Onverskilligheid gaan nie net oor eksterne gebeure en deurlopende skokke nie, maar ook met verhoudings met die naaste beduidende mense, in geval van 'n toename in die gebrek, is daar onverskilligheid vir jou eie persoonlikheid en verdere lot.
Sonder toepaslike behandeling ontwikkel emosionele dowwe, wat lei tot veranderinge in die persoonlike en aktiwiteitsfeer, wat gewoonlik in onverskilligheid uitgedruk word. In hierdie geval het 'n persoon 'n hoë mate van kwesbaarheid in daardie gebiede wat gewoonlik maklik deur ander oorgedra word. 'N Voorbeeld van emosionele dowwe is die afwesigheid van gevoelens oor die dood van die naasbestaandes en die moeilikste histeries as gevolg van die feit dat iemand sy gunsteling beker gebruik het. Onvoldoende reaksie en disproportionering in emosionele uitbarstings maak 'n persoon onvoorspelbaar vir ander.
Kenmerkend, die behoud van die eenvoudigste emosionele reaksies en basiese toestande, wat die lewe reguleer en instinktiewe gedrag bevredig. Die ervaring van vrees en plesier bly beskikbaar, maar komplekse emosies soos hartseer of inspirasie, skuld of verwarring verdwyn. Alle subtiele affektiewe prosesse wat bestaan ​​uit verskeie komponente wat die intellektuele verwerking van ondervinding beïnvloed, bly buite die perke van moontlike ervarings. Die persoon kom meer en meer nader in sy ervarings tot die toestand van die dier.
Die opkoms van emosionele dowwe verskyn as 'n proses om die affektiewe reaksie op eksterne gebeurtenisse of sosiale stimuli te versteur. Dit gebeur as gevolg van die ontwrigting van breinprosesse wat verband hou met neurale verbindings, die oordrag van impulse, die vlak van verstandelike en intellektuele prosesse. Hierdie affektiewe verandering het geen leeftydseienskappe nie. Die enigste ding dat daar 'n spesifisiteit van uitdagende faktore is, is meer geskik vir verskillende stadiums van ontwikkeling. Hierdie veranderinge dui altyd op geestelike wanfunksies, en by volwassenes word geassosieer met psigiatriese siektes (depressie, demensie, skisofrene spektrum), en in die kinderjare is die oorsake sielkundig (psigotrauma, onbehoorlike opvoeding, negatiewe psigo-emosionele toestande in die familie).
Afsonderlik is dit nodig om die organiese oorsake van affektiewe platvlakke op die agtergrond van breinletsels te beklemtoon - beserings, gewasse, beroertes. In kinders se variante sluit dit verskeie geestelike vertraging, outisme, die gevolge van patologiese bevalling in.
Maatskaplike ontwikkelingsfaktore kan die afwesigheid van die regte emosionele reaksie vorm, indien dit die ontneming van emosionele voorbeelde insluit. Dikwels gebeur sulke oortredings by weeskinders en kinders wie se ouers ten volle onderdompel is in werk of hul eie probleme oplos. Deur nie die korrekte aantal voorbeelde te ontvang nie, nie die oomblikke van kompliserende reaksies nie, danksy die waarneming en verduideliking van volwassenes, bly die kind op die aanvanklike vlak van emosionele ontwikkeling. Vir die vorming van 'n volledige stel van verskeie subtiele en komplekse reaksies, benodig hy aktiewe interaksie en ondersteuning van volwassenes, hul verduidelikings van wat met hom gebeur en hoe dit uitgedruk kan word.
As daar niemand is wat die ervarings kan verduidelik nie, bly hulle onbegryplik en skrikwekkend, afgesluit van manifestasie, en daarna uit realisering. Verdere ontwikkeling vind plaas sonder die hele emosionele spektrum, dus na 'n paar jaar hou die psige op om hierdie emosies te ervaar en dit as 'n onnodige funksie te verwerp. So die gebrek groei selfs in die afwesigheid van mediese of organiese probleme.
Simptome van emosionele dowwe
Tekens van saaiheid van 'n persoon emosioneel in die aanvanklike stadium word geopenbaar deur oormatige verkoue selfs vir diegene wat naby aan hom is. Hierdie gebrek aan simpatie of empatie, vreugde vir die suksesse van diegene wat betrokke is by die menslike lewe. In die eerste stadiums is emosionele ervarings nog steeds vir die persoon beskikbaar, maar hoe verder, hoe primitief word hulle. Dus, 'n reaksie wat impliseer dat 'n negatiewe (waar daar belediging, frustrasie, ontevredenheid, gebrek aan bevrediging van nood en hartseer kan wees) word gerealiseer deur middel van helder affektiewe flitse van woede. Dikwels word hierdie ervarings onderdruk en na 'n aanval kan hy die vorige gang van sake voortgaan, bloot omdat hy nie onthou hoe hy geskree het of iemand tref nie. Emosies van die positiewe spektrum (plesier, vreugde, kry wat jy wil, trots en ander) word ook ervaar deur 'n helder affektiewe staat van euforie. Daar is geen kritiek met betrekking tot die werklike probleme wat ontstaan ​​nie, die integrale persepsie van die situasie word geskend.
Daar is 'n afname in die begrip van etiese en morele norme, aangesien die primêre regulatoriese faktore primêre emosies is. Dit word gemanifesteer deur vulgêre humor (en gevolglik 'n gebrek aan begrip van die grappies), onbeskofheid, arrogansie en demonstrasie van gedrag. Om in euforie te wees, sal 'n persoon die aandag trek met 'n blink en belaglike voorkoms, harde stem en lag, in 'n toestand van depressie kan die sosiale sosiale nomes van kommunikasie en gedrag geïgnoreer word.
Dikwels verstaan ​​mense self die onvoldoende van hul reaksies en die mate waarin hulle nie in die algemene norme van die samelewing val nie. Hulle kan die reaksie van ander opmerk, maar het nie die gereedskap om hul aksies en manifestasies reg te stel nie. Sonder behoorlike ondersteuning en behandeling lei affektiewe platvlak onvermydelik tot die depressiewe fase, teen die agtergrond waarvan selfmoordpogings voortspruit uit onverdraagsaamheid van wat gebeur.
In die finale stadiums kom volledige losbandigheid van die buitewêreld voor, die innerlike belewenisse van 'n mens word selfs vir hom ontoeganklik. Dit is vergelykbaar met leegheid, onverskilligheid, vrae oor bui en emosies wat ervaar word, kan lankal onbeantwoord bly of heeltemal geïgnoreer word. Dit is nie 'n onwilligheid om te reageer of sterk ervarings nie, maar net op die uiterste punt van emosionele vlakke. Dit is vergelykbaar met die geboorte blindes, wat is sy gunsteling kleur of watter stoel hy sit.
Met die kliniese beeld van die finale stadiums kan 'n persoon enige onregstreekse en kriminele dade pleeg. Die raamwerk van sensuur, etiek en opvoeding is heeltemal afwesig, en emosionele verkoudheid laat jou toe om interne beperkings te verwyder. Sulke mense kan 'n baba wurg om te slaap, deur 'n noodsituasie te gaan, in die koue te verdryf, wat hulle verhoed om bevrediging in die hede te kry en baie ander onwettige en anti-menslike dade. As oortredings nog nie so ernstig is nie, dan kan mense met hierdie affektiewe siekte mense sosiale norme waarneem, maar hulle sal dit waarskynlik uit die geheue doen, met die klem op die feit dat dit altyd die geval is en nie op hul eie interne waardes en sensasies nie.
Wanneer emosionele dowwe die voorkoms van 'n persoon verander. Die gesig word soos 'n masker, die stem is uitdrukkingloos, stil, sonder emosionele; Bewegings word vertraag tot die punt dat 'n mens nie vir dae kan beweeg nie.
Behandeling van dowwe
Behandeling van affektiewe vlakke hang direk af van die redes vir die afwyking, dus die primêre diagnose van die toestand en geskiedenis. Op 'n vroeë ouderdom, as gevolg van die komplekse effekte van dwelms, sielkundige en pedagogiese regstelling, kan jy selfs die staat uitsteek. In situasies waar daar geen breinskade is nie, kan die situasie uitsluitlik deur psigoterapie gekorrigeer word, hoewel dit baie lank is. 'N Belangrike punt is die behandeling van die hele gesin, want dit was haar toestel wat emosionele dowwe veroorsaak het.
In die geval van volwassenes moet verskeie spesialiste gelyktydig ondersoek word om die toestand van die senuweestelsel, die doeltreffendheid van die brein, die ontwikkelingsvlak van kognitiewe en verstandelike prosesse te openbaar. Terapie is gebaseer op die prioriteit van die onderliggende siekte, dus as sulke veranderinge deur 'n tumor in die brein veroorsaak word, sal die verwydering en daaropvolgende behandeling van die allergrootste belang wees, en dan eers psigoterapie indien die bewyse bly relevant.
In die uiterste stadiums van ontwikkeling word gewoonlik nie 'n langtermyndiagnose vereis nie. Al diegene rondom jou kan die patologiese toestand van die persoon sien, en in hierdie konteks word verpligte hospitalisasie in 'n psigiatriese hospitaal vir mediese behandeling aangedui.
Dwelmbehandeling gebruik dwelms wat die emosionele agtergrond, die werk van die geleidende breinneurone, die produksie van hormone en die regulering van ander veelvuldige veranderinge in die chemiese prosesse van die brein reguleer. Daar is geen behandelingsplan vir emosionele dowwe nie, elke geneesmiddel en dosis word individueel deur 'n psigiater gekies. Terselfdertyd werk 'n belangrike stap altyd met 'n psigoterapeut om 'n werklike gedragstrategie te ontwikkel. In die mees verwaarloosde gevalle is psigoterapie nie effektief nie as gevolg van die vernietiging van die persoonlikheidskern, en dit is moontlik dat dwelmvrye, permanente ondersteunende behandeling moontlik is.