Dit is ook die soort bundel wat geniet sal word deur lesers wat ’n verteerbare soort poësie verkies, maar wat terselfdertyd nie deur “mooi” of soetsappige gedigte geteister wil word nie. ’n Mens sou hoop dat aspirant-digters wat hulle eie werk wil uitgee, van Du Plessis se verdienstelike verse sal kennis neem en na daardie peil sal streef. Die pastorale en epigrammatiese poësie is bedoel vir die hof van die regeerders, die kollegas in die Mouseion en die breër publiek om te hoor maar ook te lees; die pastoraal het die sesvoetige maat (soos by Homeros) gebruik, die epigram die vorm van die elegie, d.i. elegiese koeplette; en die temas is aansienlik uitgebrei om ook herdersliedere, nuwe gode en mites, beskrywings van platteland en stad, grafskrifte, wydingsinskripsies, beskrywings van kunswerke, die aktiwiteite van gewone mense, lof aan lede van die vorstehuis, en meer genuanseerde voorstellings van die liefde in te sluit.