Daryan Shamkhali / Unsplash, EAT
'N Pouse is op die stedelike lewe gedwing. Rustige paaie, leë lug, verlate hoë strate en parke, geslote teaters, kafees en museums - 'n breuk in die uitgawes en werk-waansin wat ons almal so bekend maak. Die realiteit van toesluit is dat spookdorpe gemaak word van die plekke wat ons eens geken het. Alles wat ons van ons stedelike wêreld weet, het tot stilstand gekom. Vir nou.
Die sluiting sal op 'n sekere punt eindig. Die stadslewe sal weer begin verswak na die bekende ritmes van werk, ontspanning en inkopies. Dit sal 'n groot verligting vir ons almal wees. Tog sal ons dorpe en stede nooit dieselfde wees nie. Inderdaad, dinge kan erger word voordat dit beter word.
Maar dit is ook so dat ander krisisse nie verdwyn het nie. Ons relatiewe kort sluiting sal nie langertermyn oplos nie stedelike probleme: afhanklikheid van fossielbrandstowwe, stygende koolstofvrystellings, swak luggehalte, disfunksionele huismarkte, verlies aan biodiversiteit, verdeeldheid tussen ryk en arm, lae betaalde werk. Dit sal ons aandag weer benodig.
Die krisis in Coronavirus bied 'n nuwe perspektief op hierdie probleme - en die grense van die manier waarop ons die afgelope paar dekades ons stedelike wêreld bestuur het. Stede is belangrike knooppunte in ons komplekse en sterk verbonde wêreldsamelewing, wat die vinnige vloei van mense, goedere en geld, die opkoms van korporatiewe welvaart en die privatisering van grond, bates en basiese dienste moontlik maak. Dit het vir sommige winste opgelewer deur buitelandse reis, 'n oorvloed verbruikersprodukte, innerlike belegging en bestendige ekonomiese groei.
Ons stede is nie gebou om volhoubaar te wees nie. Pedro Lastra / Unsplash, EAT
Maar ons sien nou 'n wipkant na hierdie geglobaliseerde stedelike wêreld. 'N Digte verbonde wêreld kan vinnig 'n gelokaliseerde siekte in 'n pandemie omskep; groot dele van die ekonomie word bestuur groot maatskappye wat nie altyd in basiese openbare behoeftes voorsien nie; grond en hulpbronne kan lê leeg vir jare; en lae betaalde werkers in die informele of gig ekonomie kan blootgestel word met min beskerming.
Hierdie model het die perfekte voorwaardes vir die skepping van 'n krisis soos koronavirus. Dit is ook baie sleg daaraan om dit te hanteer. Daar is dus iets anders nodig om ons die toekoms in te lei. Die ou verhaal - waarin stede teen mekaar meeding om hul plek in die wêreldwye orde te verbeter - was nooit goed in almal se behoeftes nie. Maar nou lyk dit baie riskant, gegewe die behoefte aan verhoogde samewerking en plaaslike veerkragtigheid.
Na koronavirus ontstaan ​​'n kernvraag: waarvoor is 'n stad? Is dit om groei na te streef, beleggings na binne te lok en teen mededingers in die wêreld mee te ding? Of is dit om lewensgehalte vir almal te maksimaliseer, plaaslike veerkragtigheid en volhoubaarheid op te bou? Dit is nie altyd onderling uitsluitend nie, maar dit gaan oor balans. Buiten politiek en ideologie, wil die meeste mense bloot veilig en gesond wees, veral as gevolg van bedreigings in die toekoms, of dit nou klimaat-, weer- of virusverwante is.
Die afgelope 20 jaar het ek as stedelike geograaf geleer wat moet verander om stede meer volhoubaar, groen, regverdig en toeganklik te maak. Onlangs het ek dit in n boek langs 'n gids vir burgerlike leiers oor hoe om die klimaatsnood aan te pak. Nou het die ineenstorting ons almal gegooi in 'n intydse laboratorium vol lewende voorbeelde van hoe 'n meer volhoubare toekoms kan lyk. Ons het die perfekte geleentheid om te bestudeer en te ondersoek watter hiervan opgesluit kan word om volhoubare en veiliger stede te bou.
Dit het reeds begin. Baie dinge het die afgelope paar weke moontlik geword. Op baie plekke is vinnige veranderinge ontketen om die ekonomie, gesondheid, vervoer en voedsel te beheer. Ons word omring deur fragmente van progressiewe stedelike beleid: kansellasies vir uitsetting, genasionaliseerde dienste, gratis vervoer en gesondheidsorg, siekte- en loonwaarborge. Daar is ook 'n oplewing in die gemeenskap onderlinge hulpnetwerke as mense vrywillig help om die kwesbaarste met daaglikse take te help. Die radikale idees van gister word tans die pragmatiese keuses van vandag.
Ons kan baie leer uit hierdie krisis geleide innovasies, aangesien ons meer permanente stedelike beleidskeuses skep om die lewe aangenamer en veiliger vir almal te maak. Hieronder bespreek ek 'n paar sleutelareas in die stadslewe wat tans 'n paar opsies bied.
Baie mense regoor die wêreld word tans omring deur baie stiller strate. Dit bied ons 'n reuse geleentheid om weer te dink en in te sluit verskillende soorte stedelike mobiliteit. Sommige stede doen dit al: Milaan het byvoorbeeld aangekondig dat dit sal draai 35 km se strate oor na fietsryers en voetgangers na die krisis.
Strate met minder motors het mense gewys hoe meer lewendige, loopbare woonbuurte daar sou uitsien. Wanneer die sluiting verby is en die samelewing terugkeer na die reuse-taak om vervoervrystellings te verminder en die luggehalte te verbeter, moet ons onthou dat laer motorverbruik vinnig die nuwe normale geword het. Dit is belangrik. Die vermindering van verkeersvlakke, sommige sê met tot 60% tussen nou en 2030, kan die sleutel wees om gevaarlike vlakke van aardverwarming te vermy.
Soos ek het voorheen uiteengesitHierdie vermindering sou baie jarelange kommer oor stedelike beleid aanspreek - die erosie van openbare ruimte, skuld, die verskuiwing na kleinhandelsentrums uit die stad en die afname in plaaslike hoë strate, sterftes en ongevalle in die pad, swak luggehalte en groeiende koolstofvrystellings. Toeganklike, bekostigbare, nul-koolstofstof, Publieke vervoer is 'n sleutel tot die ondersteuning van 'n minder motorafhanklike stedelike toekoms.
Hierdie krisis het die beduidende ongelykhede in mense se vermoë om in stede te beweeg, aan die lig gebring. In baie lande, insluitend my eie (die Verenigde Koninkryk), het deregulering en privatisering die korporatiewe operateurs vergemaklik om stukke van die vervoerstelsel in belang van aandeelhouers eerder as gebruikers te laat loop. Miljoene gesig vervoerarmoede, waar hulle nie kan bekostig om 'n motor te besit en te bestuur nie, en nie toegang het tot bekostigbare opsies vir massavervoer nie. Dit het tydens hierdie krisis 'n nuwe wending geneem. Of daar 'n vervoerstelsel is vir toegang tot hospitale, voedsel en ander noodsaaklike dienste kan vir baie kwesbare mense 'n kwessie van lewe of dood wees.
COVID-19 het ook beklemtoon hoe sleutelwerkers ons daaglikse lewe ondersteun. Dit is dus 'n bekostigbare vervoer van goeie gehalte noodsaaklik. 'N Bewustheid hiervan het voor coronavirus bestaan: in 2018 een Franse stad het gratis busse ingestel, terwyl Luxemburg het al sy openbare vervoer gratis gemaak. Maar in die nasleep van die huidige krisis het plekke regoor die wêreld gratis vervoer geskep, veral na sleutelwerkers en vir kwesbare mense.
Om ambisieuse teikens vir vermindering van emissies te bereik, moet dit bestaan 'n beduidende verskuiwing weg van persoonlike motorgebruik binne 'n dekade of so. Die pandemie bied insigte oor hoe dit bereik kan word deur die gebruik van motors vir noodsaaklike gebruike en diegene met mobiliteitsprobleme te beperk, met bekostigbare openbare vervoer wat die nuwe norm word vir die meeste mense in stede.
Die bou van aktiewe reisnetwerke oor streke maak ook meer sin as ooit. Bikes word op baie plekke gesien as beter opsies om rond te kom. Stap- en fietsinfrastruktuur kan 'n groot rol speel in die omgang van mense effektief en ook maak hulle gesonder.
Die gebreke van voetgangersruimte is ook aan die lig gebring, veral vir effektiewe sosiale afstande. Om toekomstige veerkragtigheid te bou, is daar 'n sterk rede vir die skep van ruim sypaadjies en sypaadjies wat plek neem van motorvoertuie. En daar is ongeveer 6,000 voetgangers wat dood is of ernstig beseer is padongelukke elke jaar in die Verenigde Koninkryk kan 'n uitrol van laer snelheidsperke help verminder hospitaalopnames en 'n bydrae kan lewer in toekomstige epidemie-bestuur.
Die ineenstorting het ook meegebring beduidende verlagings in lugbesoedeling. Een studie het geskat dat die verlies in China gered het 77,000 lewens net deur hierdie besoedeling te verminder. Sulke verlagings is veral die belangrikste, aangesien slegter luggehalte kan wees verhoog die risiko van dood van COVID-19. Gegewe die koste vir gesondheid en maatskaplike sorg wat verband hou met die hantering van swak luggehalte, styg die huidige in skoner lug moet toegesluit word om die las op gesondheidsdienste vir die toekoms te verminder.
Lugvaart het 'n treffer, met totale vlugte het tydens die krisis met meer as die helfte gedaal. Dit bied 'n blik op die soorte en volumes vlieg wat in die toekoms 'n oorskot aan vereistes kan bied.
Stede sal vinnig moet beweeg om hierdie verwagtinge vir laer mobiliteit in te sluit, veral lae motorvolumes, minder lugvaart, bekostigbare massavervoer van gehalte en aktiewe reis. Ons leef almal die werklikheid uit om eenvoudig minder te reis en aktiwiteite aanlyn te verskuif. Dit is 'n reuse-geleentheid om werkpraktyke, ontspannings- en kleinhandelsgewoontes te hersien en te argumenteer vir die besteding van bekostigbare en volhoubare reis vir almal.
Die sosiaal bruikbare stad
Ons het gewoond geraak aan die tekortkominge van die moderne stadsekonomie - laagbetaalde en onvoorsiene werk, onafhanklike ondernemings wat deur groot ondernemings uitgedruk is, grond en hulpbronne verskuif van private na openbare hande, groeiende verdeeldheid tussen ryk en arm woonbuurte. Coronavirus het baie hiervan tot groot verligting gebring.
Laagverdienende werkers, veral vroue, het min opsies, maar om aan te hou werk en te wees blootgestel aan infeksie, hospitale sukkel om basiese toerusting, het diegene in woonbuurte met hoër inkomste beter ruimtes vir oefening en ontspanning.
Maar wat die grootste reaksie op die krisis was, is die vinnige inwerkingstelling van maatreëls wat slegs dae gelede sou gewees het ondenkbaar: verband- en huurvakansies, statutêre siektevergoeding, verskuiwings om dienste te nasionaliseer, veral gesondheid en vervoer, loonwaarborge, opskorting van uitsettings en kansellasies van skuld. Die huidige krisis het begin om idees wat deur die vrye mark gelei word, op te skerp.
Dit wil voorkom asof ons dit wat belangrik is, herwaardeer. Eerder as om ekstra bekwame ekstras op die rand van die ekonomie te beskou, is sleutelwerkers, veral wat gesondheid en voedsel betref, word eerbiedig vir die rol wat hulle speel om ons welstand te ondersteun. Plaaslike winkels ervaar hernude ondersteuning namate hulle sterker persoonlike verbindings en toewyding aan hul gemeenskap bied. Hierdie neigings is 'n geleentheid om hoë strate te herstruktureer en om verskillende plaaslike markte te skep wat in die gemeenskapsbehoeftes kan voorsien en veerkragtigheid kan opbou vir toekomstige krisisse.
Hierdie krisis het ook benadruk wie genoeg geld het om oor te leef. Buiten die regering se werkbehoud en inkomstestelsels vir selfstandige ondernemers, kom meer radikale voorstelle na vore wat mense se verhouding tot werk verander. A universele basiese inkomste is 'n idee wat tydens hierdie krisis verval het - 'n onvoorwaardelike, outomatiese betaling wat nie getoets word aan elke individu as burgerskapsreg nie. Die Spaanse regering het ooreengekom om so 'n skema so vinnig as moontlik nasionaal te implementeer, en daar is volgehoue ​​belangstelling op baie ander plekke.
Die idee van 'n minimuminkomste-waarborg is ook besig om vinniger te word; 'n hernieude belangstelling in die idee van 'n universele en onvoorwaardelike vangnet wat waardigheid en veiligheid kan bied en opsies bied vir meer volhoubare lewe.
Die sosiale ekonomie kan verdere insigte bied vir die herfokus van stadsekonomieë na koronavirus. Hierdie sosiale ekonomie bestaan ​​uit gemeenskapsondernemings, koöperasies en vrywillige organisasies en skep goedere, dienste en indiensneming wat meer plaaslik gebaseer is, en gemeenskap gegrond op 'n verskeidenheid gebiede: hernubare energie, volhoubare behuising, voedsel en mikrofinansiering. Dit bied voordele in, waaronder plaaslike indiensneming en aankope, billiker betaling, beter voorwaardes, volhoubare hulpbrongebruik, demokratiese aanspreeklikheid en 'n verbintenis tot sosiale geregtigheid.
Verlate geboue en grond gebank deur grootskaalse ontwikkelaars herontplooi deur gemeenskapsorganisasies om te bou plaaslike veerkragtigheid deur gemeenskapsplase, hernubare en behuising, sowel as ontspanning, plaaslike biodiversiteit en koolstofopslag.
Lilac Leeds, 'n behuisingskoöperasie. © Andy Here, skrywer met dien verstande
Dit is ook duidelik dat dele van die ekonomie, soos dobbel- en adverteringskorporasies, balju's en lobbyiste, minder sosiaal nuttig is as ander. Daar is tekens van hoe die ekonomie in positiewe rigtings kan verander. Baie firmas skuif tydelik na meer sosiaal bruikbare produksiemaak, byvoorbeeld, hand ontsmetmiddels, ventilators en mediese klere.
Hierdie kortsigtige blik op 'n meer sosiaal bruikbare ekonomie behoort inspirasie te bied as u toekomstige stedelike ekonomiese beplanning oorweeg. Fabrieke kan oorgaan na die vervaardiging van windturbines, e-fietse, isolasiepanele en hittepompe. En oortollige korporatiewe kantoorruimte in die sentrum of luukse woonstelle kan toegerus word om maatskaplike bruikbare aktiwiteite te ondersteun - sleutelwerkerverblyf, biblioteke, creches, dagsentrums, kolleges vir oorgangsvaardighede en samewerkingsruimtes.
'N Groen stedelike gemeenskap
Verdere vergroening van stede na koronavirus sou werklike en wydverspreide voordele inhou. Tydens die sluiting is baie mense meer bewus van hoe min groen ruimte hulle het toegang tot hul drumpel. Baie mense sit ook vas in beknopte toestande met min of geen toegang tot buiteruimtes.
Openbare en groen plekke van gehalte moet radikaal uitgebrei word, sodat mense kan versamel en genees na die trauma van hierdie ervaring. Dit is nou 'n goeie tyd om sulke planne te laat geld. Verskillende groen ruimtes ondersteun ons emosionele en sielkundige welstand en bied 'n verskeidenheid van positiewe gevolge oor koolstofsekwestrasie, lugsuiwering en natuurbewaring.
Buurtontwerp geïnspireer deur die natuur kan dit ondersteun. Deur die plekke waar ons woon, te verweef met uitgebreide natuurlike ruimtes wat gekoppel is aan aktiewe reisgeleenthede, kan dit afhanklikheid van motors verminder, biodiversiteit verhoog en opsies skep vir 'n betekenisvolle ontspanning op ons drumpel. Dit kan ook plaaslike voedselproduksie en -funksies insluit om oorstromings, soos volhoubare stedelike dreinering en watertuine, te hanteer, wat die toekomstige krisisweerstandigheid verhoog.
Daar is ook 'n sterk rede vir die prioritisering van straat-vir-straat-terugwerk. In die geval van toekomstige ineenstortings gedurende koue maande, kan warm, lae energie en goed geïsoleerde huise help om ander probleme rondom brandstofarmoede te verminder. oortollige wintersterftes.
Hierdie oomblik bied 'n werklike geleentheid om die grondslag te lê vir 'n nuwe ooreenkoms vir die natuur en diere. Dit is nou belangriker as ooit. Diere en wilde diere, normaalweg in vinnige afname, vind maniere om kry 'n vastrapplek in hierdie reaksie van menslike aktiwiteite - maar dit kan ook wees verder gedreig wanneer lockdown tot 'n einde kom. Maniere om 'n meer gelyke balans met ons medespesies te skep, is onder meer uitbreiding van habitatte vir wild, herstel beskadigde natuurlike gebiede, verminder die afhanklikheid van intensiewe diereboerdery sowel as vleisgebaseerde diëte.
Natuurstad: 'n visie. © James McKay, skrywer met dien verstande
Daarbenewens, navorsers begin verstaan ​​hoe soönotiese siektes (dié wat van diere na mense oorgedra word) soos COVID-19, kan 'n verborge resultaat wees van die wêreldwye skaal van menslike ontwikkeling. 'N Onlangse verslag deur die Omgewing VN ondersoek hoe die vinnige groei van stedelike bevolkings regoor die wêreld saam met die vermindering van ongerepte ekosisteme geleenthede skep vir patogene om tussen diere en mense te slaag. Herstel en beskerming van natuurlike ruimtes kan 'n belangrike deel van toekomstige veerkragtigheid wees.
COVID-19 bied duidelik 'n belangrike aansluiting. Daar is nog trauma en verlies wat voorlê. Daar kan 'n ineenstorting van die mark en 'n langdurige depressie wees. Daar is ook neigings na politieke en korporatiewe liggame hierdie krisis te benut vir hul eie doel.
Vir ons stedelike wêreld kan dit meer beteken as negatiewe faktore wat vroeër bespreek is - onsekerheid, privatisering, verdeling en outoritarisme. En as die afsluitings beëindig word, kan daar 'n rebound-effek wees, omdat mense begrypend reis, werk en verbruikersisme omhels, wat 'n aansienlike emissie en besoedeling skep oplewing.
Geen spesifieke stedelike toekoms is onvermydelik nie. Die toekomsverhaal, en die werklikheid, van ons dorpe en stede is goed. Die positiewe aspekte wat tydens hierdie krisis opgespoor word, kan moontlik ingesluit word en opgekap word om 'n regverdiger, groener, veiliger stedelike toekoms te skep. Ons kan almal in stede goed leef en selfs floreer, selfs al het ons dit en doen bietjie minder van die dinge waaraan ons gewoond geraak het. Deur dit wat belangrik is te evalueer - gemeenskap, vriendskap, gesinslewe - kan ons sien hoeveel ons reeds het verbeter ons welstand.
Dikwels begin idees saamval onder 'n enkele vaandel. Baie in hierdie artikel kan verstaan ​​word deur die idee van die Green New Deal - 'n voorgestelde stel beleid om klimaatsverandering en ongelykheid aan te pak, goeie werkgeleenthede te skep en die natuur te beskerm. Dit is 'n benadering wat na hierdie koronavirus-krisis baie stede kan bied. Dit dui op 'n stedelike ekonomie wat gebaseer is op sleutelbasis van openbare dienste, 'n ekonomie wat binne die ekologiese perke van ons kosbare biosfeer werk, met 'n sosiale vangnet vir almal. Sommige idees word nou ernstig oorweeg deur sommige stede, soos Amsterdamterwyl hulle nadink oor hoe om hul ekonomieë te herbou.
Toewysings op 'n ou lughawe: Tempelhofer Feld, Berlyn. Matej Kastelic / Shutterstock.com
Hoe stadsbestuur in hierdie krisis en daarna reageer, sal die belangrikste wees. Daar sal beslis 'n baie groter rol vir die staat wees, en dit kan meer outoritêr wees soos die afgelope tyd noodkragte oor grensbeheer, toesig en afgedwing kwarantines getuig.
Maar daar is 'n manier om hierdie neigings teë te werk - deur 'n bemagtigende, responsiewe, deelnemende staat te skep waar oplossings met die burgers bereik word, eerder as om aan hulle op te lê. 'N Sinvolle staats-burgerlike samelewing kontrak beteken die staat kan kragtig optree, maar ook die kant van die burgers neem deur byvoorbeeld bates, hulpbronne, belasting en welsyn in hul guns te verskuif. Ons sien dit alreeds deur middel van 'n nuwe munisipaliteit, met Barcelona as een van die voorste voorbeelde.
Dit is moeilik om te voorspel hoe dinge in so 'n vinnig bewegende omgewing sal verloop. Wat ek hier aangebied het, is 'n paar blik op uitvoerbare aksies wat gebruik kan word om volhoubare stede te bou uit die krisis in coronavirus.
Tien idees om stede te verbeter
Dit kan opgesom word in tien idees wat stede na hierdie krisis kan implementeer:
Ken padruimte toe vir daaglikse oefening en aktiewe reis
Subsidieer gratis busse vir sleutelwerkers, en reguleer die openbare vervoer om bekostigbare massavervoer met nulkoolstof te bewerkstellig
Proefloonwaarborg of basiese inkomsteskemas om seker te maak dat niemand agterbly nie
Verander subsidies om sosiaal bruikbare produksie te bevorder
Beplan om te verseker dat huise warm en gemaklik is vir toekomstige krisisse
Ken ongebruikte grond toe vir oefening, ontspanning, natuurlewe en biodiversiteit
Ondersteun gemeenskapsondernemings en voorsien grond om die aanbod van plaaslike voedsel te verhoog
Verbind u met spoedvermindering om sterftes te verminder en die druk op gesondheidsdienste te vergemaklik
Skep meer ondersteuning vir plaaslike ondernemings en belê in plaaslike winkels en hoë strate
Gebruik aanwysers om die dinge wat saak maak te tel, veral onbetaalde versorgingswerk, sleutelwerkers, lewensgehalte en beskerming van die omgewing.