Parco Appennino - 'n reis na - 'n reis na die Apennine-park - Tuinmaak - 2021
Belangrikste kenmerke van die Nasionale Park van die Toskaanse Emiliaanse Apennyne
Die nasionale park van die Toskaanse-Emiliaanse Apennyne is op 21 Mei 2001 gestig met 'n spesiale besluit wat deur die President van die Republiek uitgereik is. Dit strek oor die rif van die Apennien tussen die streek Toskane en Emilia Romagna, insluitend gebiede wat tot die provinsies Lucca, Massa-Carrara, Parma en Reggio Emilia behoort. Dit is een van die vier jongste Italiaanse parke en is gebore uit die vereniging van bestaande streekbeskermde gebiede, en daar is talle besoekersentrums wat ontwerp is om die beskermhere in te lig deur nuttige inligting te verskaf oor die pad wat gevolg moet word. In dieselfde sentrums is dit moontlik om sporttoerusting te huur of alles te koop wat u benodig voordat u die skoonheid van die nasionale park ontdek. Sommige van hulle is ook uitstekende verversingspunte.
Die nasionale park van die Toskaanse-Emiliaanse Apennyne is geleë op 'n oppervlakte van meer as 23 duisend hektaar, verdeel tussen die streek Emilia Romagna en Toskane. Die hoogste pieke is dié van die Monte del Prado, die Alpe di Succiso en die Monte Cusna: almal bereik 'n hoogte van meer as 2 duisend meter.Die omgewing het nie 'n homogene voorkoms nie, maar word gekenmerk deur verskillende landskappe van mekaar. Wye prêries word afgewissel met digte kastaiingbruinbosse, skaapweidings en tipiese heidelandskappe. Die park verwelkom jaarliks ​​besoekers wat wil stap op 'n pad wat gemerk is om die natuur se skoonheid te ontdek. Die gebied word ook waardeer deur diegene op soek na tipiese plaaslike geure soos Parmesaan of Garfagnana-spelt.
Die flora van die park
Die Toskaanse-Emiliaanse Apennine Nasionale Park word gekenmerk deur 'n reeks omgewings wat heeltemal van mekaar verskil. Danksy hierdie eienaardigheid bevat die gebied talle soorte plantegroei en meerjarige en eenjarige blommespesies. Die kastaiingbruinbosse wissel af met beuken- en digte eikehoutwoude wat skaars sonlig in die ondergroei laat. Onder hul blare vind hulle onderdak teen 'n groot aantal bloubessie-saailinge en wilde aarbeie. In onlangse jare is herbebossing uitgevoer op variëteite van naaldbome wat vinnig wortel geskiet het en herstel in 'n gebied wat veral gunstig is vir die ontwikkeling daarvan. Van die seldsame endemiese spesies wat tydens 'n wandeling voorkom, is daar die Apennine-primrose, gentianella en wilgerboom. kruidagtige.
Apennine Park: Die fauna
Die grondgebied van die Apennine-park word gereeld besoek deur voëls wat verbygaan en verversings vind en skuil onder die bome wat daar is. Pare kaste bly permanent op die werf en broei jaarliks ​​die regte balans tussen die geboortesyfer en die lae sterftesyfer waaraan die volwasse monsters onderwerp word. Binne die park is daar tans vyf stabiele pare goue arende, en dit is nie moeilik om hulle te sien tydens uitstappies nie. Die wolf is die wydste wat wyd versprei word. Daar word beraam dat die eksemplare op hierdie stadium ongeveer agthonderd kan beloop en dat die park 'n voorstander geword het van 'n voortgesette projek wat daarop gemik is om die probleme wat verband hou met die moeilike naasbestaan ​​van voëlbou met die teenwoordigheid van die wolf te verlig.