Posts Tagged ‘storietyd’
Posted in Louwie, tagged Die Wonderwerker, Lu-Ann, Silesius, storietyd on Oktober 9, 2015| 6 Comments »
‘Jy kon my met ´n veertjie omslaan. Ek was geskok, verbaas en opgewonde op dieselfde oomblik. Bid jou aan; Lu-Ann wat oud geword het, iets waaraan ek nooit gedink het nie, wat ons as lede van die “Dogter van Zeus Bewonderaarsklub” destyds nooit sou geglo het as iemand so ´n ondenkbare moontlikheid sou noem nie. Die Dogter van Zeus sou in ons oë nooit oud word nie. Sy sou die slanke, wondermooie meisiekind bly soos sy was. En hier sit sy voor my in ´n rolstoel met kortgesnyde blou-grys hare, daar is geen teken van die lang raafswart hare van destyds nie. Sy lyk glad nie soos Lu-Ann nie. Ek ken die mens nie. Sy is ´n totale vreemdeling vir my. (meer…)
Posted in Louwie, tagged Dogter van Zeus, Dominee Lucas, Sally, storietyd on Oktober 7, 2015| 3 Comments »
Dogter van Zeus
Jy moet Sondag oorkom, ons braai weer vleis, laat weet Buurman. Ek laat weet dis goed so, ek bring my eie vleis en drank soos gewoonlik. Sy idee van goeie wyn is goedkoop bokswyn, en sy vleis is altyd taai. Ek sweer dis donkievleis.
Toe braai ons, en hy stel my voor aan sy vriend Lucas die pas afgetrede predikant. Soos dit nou maar is kom ek en predikers nie baie goed oor die weg nie. Ter wille van Buurman besluit ek om my te gedra en as’t ware die hand van vriendskap na die dominee uit te steek en daarom bied ek hom dadelik van my duur, rooi landgoedwyn aan.
Die die hand van vriendskap word gretig aanvaar, maar die wyn word diplomaties vaderlik van die hand gewys en ek dog so by myself; dit gaan ´n lang dag word om hierdie braaivleis vuur.
Die gesels vroetel toe ook maar met rukke en stote so bolangs. Ons voel mekaar se diepte en die rigting van die ander se dink soos iemand wat in die donker op soek is na ´n ligskakelaar. Tot die dominee diep asem skep en ons meedeel dat hy ´n week of twee gelde in die Kaap by ´n ou skoolvriend van hom gaan kuier het. Was toevallig daar met sake en besluit toe om die vriend op te soek.
‘En wat ´n interessante besoek word dit toe nie!’ sê die dominee so half opgewonde. Nie so opgewonde soos dominees gewoonlik op die preekstoel raak as hulle vuur en swael op hulle gemeente loslaat nie, net so half bedees opgewonde. Deur die besoek, hoor ons, vloei daar toe ´n heuglike herontmoetting met ´n ander ou skoolvriendin van hom. ‘Dit was ´n soort van bestiering, want toe kon ek op my oudag ´n groot las van my skouers af kry, ek kon om verskoning vra vir ´n groot onreg, ek kon boete doen,’ sug hy soos ´n tevrede martelaar.
Ek en Buurman kyk vir mekaar en ons vermoed altwee hier kom ´n lang preek oor reg en onreg en vergifnis, en nie een van ons sien daarvoor kans sonder alkohol nie, maar ons sien ook ´n storie aan die kom en ons is altwee ewe lief vir stories, veral van die soort waar predikante aan die kortste end trek, en daarom sê ons gelyk; ‘nou vertel vir ons van die ontmoeting Lucas’ terwyl ons probeer om nie oorgretig te klink nie, en daarmee hoop ons om die preek so kort as moontlik te hou.
Ek pak die vuur aan vir die braai terwyl die dominee homself gemaklik maak en sy storie begin vertel.
‘Om by die ontmoeting uit te kom sal ek by die begin moet begin sodat julle dit in perspektief kan sien, en kan verstaan, en my nie te hard oordeel nie, alhoewel julle alle reg daartoe het om my te oordeel. As mens jonk is doen mens mos die domste dinge denkbaar, en dan ry jou gewete jou tot in lengte van dae,’ sug die dominee in sy gewigtige kanselstem weer beswaard en staar na die vuur.
Ek en Buurman kyk grootoog vir mekaar. Ons vermoed ons gaan duur betaal vir hierdie storie. Predikante loop lang draaie voor hulle tot ´n punt kom. Gewoonlik ´n uur lank terwyl jy gedwonge op ´n harde houtbank moet sit en luister. Maar vandag is ons stoele gemaklik en sag, en ons het tyd. Soos een man verseker ons dominee Lucas dus dat ons nie van die veroordelende soort mens is nie. Net laasweek het Buurman nog sy vrou vergewe omdat sy vergeet het om vir hom ´n boks wyn te koop, en iewers langs die pad het ek self al ´n vergifnis of twee oor ´n medemens uitgespreek oor onregte aangedoen en so, die dominee kan dus maar rustig voortgaan met sy storie, sê ons eendragtig.
En so ontvou ´n eenvoudige, maar hartroerende storie voor ons oor die volgende uur langs ons braaivleis vuur. So meegevoer is ons dat ons skoon vergeet om die vleis op die kole te gooi. Toe ons weer sien was dit skemer donker, die vuur dood en die vleis onaangeraak in die bak met marinade. (meer…)
Posted in Louwie, tagged Blink Stefaans, storietyd on Junie 29, 2012| 3 Comments »
“Wie is sy ons, en hoekom vra hy jou en nie vir my ook nie? Of is vrouens nie welkom in sy party nie? Moet ons nog kaalvoet en verwagtend in die kombuis staan wat hom aangaan? Ek het lankal gewonder wat onder sy blinkgeit broei. Daar skuil dalk `n Nehanderdaler onder sy snyerspak!” (meer…)
Posted in Uncategorized, tagged My Kaptein, Skaapdief, Speurverhaal, storietyd on Oktober 5, 2010| 7 Comments »
Ek sit in die koelte van `n groot ou Bloekomboom, rug teen die stam en bene voor my uitgestrek. In die verte loop `n trop skaap teen `n lowergroen heuwel. Dit is `n snikhete dag in die Vrystaat en elke nou en dan dommel ek weg, net om weer dadelik wakker te skrik as `n skaap blêr of `n duif tussen die boom se takke fladder.
In die verte sien ek Magdel aangestap kom. Sy is een van die redes waarom ek die opdrag aanvaar het en nou hier onder die boom sit en skape oppas . `n Pragtige jong vrou, blond, seksie, vriendelik, intelligent en spontaan. Die ander rede was haar man.
Sy en Darius, haar man, het my so `n maand gelede kom sien. Volgens hulle inligting was ek die beste gekwalifiseerd om hulle met hulle probleem te help. Ek kon nie met hulle stry nie want ek is moontlik die beste speurder in die land, alhoewel hulle probleem nie iets is wat ek normaalweg ondersoek nie. Maar soos ek gesê het, Magdel is pragtig.
Hulle probleem; iemand steel hulle skape, tot soveel as een honderd op `n slag. Soms elke week. Hulle sê hulle het `n vermoede wie dit is, maar hulle gaan my nie sê wie hulle verdink nie. Hulle wil nie my ondersoek beïnvloed nie.
Sy het `n lang rok van dun, sagte materiaal. aan wat, met die son reg agter haar, heeltemal deurskynend is. Ek verlustig my aan die mooi kindvrou.
Sy glimlag en kom sit langs my met `n mandjie eetgoed en koffie vir twee.
“Darius is dorp toe, toe dog ek ek kom eet sommer saam met jou hier in die veld. Dis so rustig hier,” sê sy. “Het ons groot speurder al iets gesien vandag?” vra sy en lag vir my met daardie groot blink oë van haar. Groen soos die see hier tussen die lang gras, blou soos die lug as sy ernstig is.
“Natuurlik,” sê ek ernstig. “Hier is baie om te sien. Vroeg oggend het hier twee jakkalse verby gedraf. Ek dink hulle was dik gevreet aan jou hoenders, want hulle het hulle nie aan die skaap gesteur nie.
Sy lag en begin die mandjie uitpak. Sy skink vir ons elkeen `n glas wyn waaraan ons dadelik begin drink voor ons eet.
“Wat?” vra ek verbaas en dan verstaan ek. “Ooo natuurlik, wat nog! `n Ystervark, wat eintlik vreemd is want hulle is mos nagdiere. `n Paar blesbokke. En soos die ram nou daar met die ooi, is die ou blesbokram ook besig om aan volgende seisoen se oes te werk,” sê ek.
Sy bloos en gooi vir ons nog wyn in.
“Ek bedoel eintlik, het jy al die diewe gewaar?” vra sy en leun teen die boomstam met haar skouer teen my skouer.
“Dis moontlik,” sê ek speels en soen haar liggies op die wang. “Wat en wie jy sien is nie altyd wat jy dink jy sien nie.”
Sy sit haar hand op my uitgestrekte been. “Dan dink jy jy ken die dief?” vra sy onskuldig.
In die verte sien ek `n witkop seun aangedraf kom deur die lang gras. Hy spring op en af en waai vrolik in ons rigting. Magdel skuif weg van my af en begin die mandjie weer inpak. Sy pak nie die bottel wyn in nie.
“Ek moet huis toe gaan, Darius is seker al op pad terug,” sê sy en staan op.
“Haai Ma,” sê Hanri toe hy by ons kom. “Ek het vir die oom koekies gebring.”
“Dis goed,” sê sy. “Kom jy saam met my huis toe of bly jy eers hier by die oom?”
Toe hy sy kop skud soen sy hom op die wang en stap weg.
Hy kom sit langs my met sy rug teen die boom presies waar sy ma flus gesit het en bied my `n tuisgebakte koekie aan.
“Het oom al baie diewe dood geskiet? Vra hy opgewonde. “Ek gaan ook eendag `n speurder word, en dan gaan ek hulle vrek skiet, boem boem,” sê hy ernstig en maak met sy vinger asof hy skiet.. “Waar’s jou rollie, wys my.” Hy praat aanhoudend sonder om te wag vir `n antwoord op enige van sy menige vrae.
“Hoe oud is jy?” vra ek toe sy mond vir een oomblik vol koek is.
“Agtien,” mompel hy met sy mond vol koek. “Is jy `n moffie, my pa sê jy is `n moffie want mans met lang hare is moffies en kinders moet versigtig wees vir moffies, sê my pa.” Hy kyk my vraend aan.
“Wat doen moffies?” vra ek ongeërg.
“Ek weet nie. Pa sê hulle wys hulle goeters vir kinders en dan molesteer hulle die kinders. Gaan jy my jou goeters wys en my molesteer?”
Ek lag. “Jy moet huis toe gaan, ek het werk om te doen. En baie dankie vir die koekies. Sê groete vir jou pa,” sê ek en staan op.
“Dis `n mooi keps wat jy op het, is dit `n polisie keps?” vra hy.
“Wil jy dit hê?” vra ek.
“Jis Oom, ja Oom, seblief Oom,” sê hy opgewonde.
Ek sit die keps op sy kop en salueer hom speels.
“Jislaaik oom, dankie oom. Nou is ek ok `n kaptein, `n regte poliesman,” babbel hy opgewonde en omhels my uitgelate. Hy laat los my net so vinnig as wat hy my omhels het en staan weg van my af.
“Ooh koek, ooh koek” sê hy. “Nou is ek in die moeilikheid. Pa het gesê ek mag nie aan Oom raak nie. Hy gaan my dood maak, ooe vrek. Wat nou?” Hy kyk verbouereerd rond asof sy pa enige oomblik agter `n boom sal uitspring.
“Toemaar jong,” sê ek gerusstellend. “Niemand anders het gesien jy het aan my geraak nie. Jou pa sal nie weet nie. Buitendien, jy het net dankie gesê vir die hoed en dis anders, dis OK. Ons Kapteins is mos pelle en moet dankie sê vir persente. Salueer my nou mooi en dan gaan jy huis toe.”
Hy staan trots op aandag en salueer ernstig en spring dan opgewonde om en hardloop terug huis toe. “Totsiens Kaptein,” sê ek met `n glimlag aan die kind wat reeds buite hoorafstand deur die lang gras huppel.
Die plaas het `n lang geskiedenis. Op die oomblik boer Darius en sy ouer broer Jaap saam op dieselfde grond. Toe Darius nog op skool was en voor hy kom boer het, het Jaap saam met hulle pa geboer. Die pa het later vir hom en sy vrou `n groot nuwe huis laat bou en Jaap en sy jong vrou het in die ou plaashuis, wat oorspronklik nog deur sy oupa gebou is, gaan bly. Darius is na skool universiteit toe en na hy graad gekry het is hy terug plaas toe om saam met sy broer en sy pa te gaan boer. Omdat hy ongetroud was het hy weer by sy pa en ma in die huis gaan bly. Jaap self is nooit universiteit toe soos hy graag wou nie. Hy het direk na skool gaan boer omdat hulle pa sieklik begin word het en nie meer alleen die boerdery kon behartig nie.
Dit het ek alles by die bure in die omgewing gehoor. Gasvrye en vriendelike mense die Boerenasie. Met besoeke aan die naaste dorpie se kroeg het ek ook by blink gedrinkte vriende van die familie gehoor van wroegings en onderstrominge en onvrede tussen die broers en hulle vrouens.
`n Paar jaar na Darius se terugkeer plaas toe is hulle pa oorlede. Darius het met die jong, pragtige Magdel getrou, sy ma in `n ouetehuis gaan aflaai en homself in die groot huis tuisgemaak. Jaap was woedend want hy het geglo as oudste moet hy en sy vrou in die nuwe huis bly en Darius en sy vrou moet in die ou huis intrek.
Ek moes weer ingesluimer het, want toe ek sien hou Darius met sy groot nuwe dubbelkajuit 4×4 bakkie in stofwolk langs my stil. Hy klim uit en kom staan rooi in die gesig van boosaardigheid reg voor my. Ek merk dat hy `n nege mil magnum pistool aan sy sy dra.
“Ek betaal jou `n moerse klomp geld om die diewe te vang en jy sit en slaap hier onder die boom!” skel hy sonder om te groet. “Dink jy hy sal helder oor dag, terwyl jy hier oop en bloot by die trop skaap sit, kom steel? Hy steel die goed in die nag en op die ander plaas, nie hier nie en ook nie in die dag nie!”
Ek bly sit en gooi my glas weer vol wyn.
“Hy het een doodgemaak, baie vroeg vanoggend,” sê ek en beduie met die glas wyn in die rigting waar ek gesien het hoe `n skaap gevang en geslag is. “Daar by die jakkalse se blyplek”
“Nou waar is hy, hoekom het jy hom nie gevang nie?” vra hy boos. “Jy lieg man. Vir al wat ek weet het jy self die skaap geslag. Waar is die vel en die bloed. Wys dit vir my,” blaf hy.
“Die dooie skaap lê daar by die jakkalse se blyplek teen die rand. Gaan kyk maar,” sê ek.
Hy klim in sy bakkie en ry die veld in na waar die jakkalse se gate is.
Ek ry terug werf toe en kry Jaap waar hy op die stoep sit en koffie drink. Langs hom lê `n verkyker.
“Ek sien jy is besig om die mense, sal ek maar sê, beter te leer ken?” sê hy met `n vonkel in die oog toe ek by hom gaan sit.
“Hoeveel treë is dit van jou boom af tot by die jakkalse se blyplek?” vra hy en kyk my met so `n skewe glimlag aan.
“Twee honderd vyf en tagtig en `n halwe,” sê ek.”
“Ja, dis belangrik om dit te weet,” sê hy droogweg. “En `n halwe?” vra hy met `n frons tussen die oë.
“Mens moet presies wees,” sê ek. “Agtergrond inligting. Dis soos `n rolprent. Die agtergrond musiek is belangrik.”
Ons sit in stilte en kyk na die trop skaap wat in die verte wei.
Jaap staan op en stap die huis in. By die deur draai hy om en sê “Los net die kind uit. Hy doen niemand kwaad nie, die jakkalse het kleintjies,” sê hy en kyk na my asof ek iets moet verstaan.
“Darius het al slimmer ouens as jy betaal om die dief te vang, maar niemand kon dit nog regkry nie. Wat gee jou die idee jy kan dit doen?” vra hy en verdwyn in die donkerte van huis in sonder om op `n antwoord te wag.
Ek bly sit op die stoep tot dit sterk skemer is voor ek terugkeer na my uitkyk pos onder die boom waar ek getrou aantekeninge maak van die naglewe om my tot ek teen middernag aan die slaap raak.
Vroeg die volgende oggend sien ek Jaap ry met sy afgeleefde ou bakkie op pad na die plaasdam toe. Die dam is groot en beslaan, volgens my GPS presies 5.52 hektaar. Dit is 585 meter Suid-Suidoos van my uitkykpos af en is omring deur groot wilgerbome.
Deur my verkyker sien ek hoe Jaap homself inrig vir `n rustige dag langs die viswaters. `n Opvou tafel en twee seilstoele, piekniekmandjie met warmfles, blikbeker, toebroodjies, wors, tjops en `n bottel Klipdrif word uitgepak en staangemaak onder `n groot boom. Aas word aan die hoeke van twee visstokke gesit en die lyne diep die water in gegooi en dan begin hy om `n vuurtjie te pak en aan die gang te kry vir ontbyt.
Toe die vuur mooi brand gaan sit hy op sy voustoel en gooi vir hom `n dop brandewyn met Coke en ys in sy blikbeker, steek sy pyp op en sit rustig terug. `n Pragtige, vreedsame toneeltjie met watervoëls wat op spieëlgladde water verby die visserman swem, vinke wat nesmaak in die riete en blesbokke wat verder af staan en water drink.
Teen half tien kom `n vreemde motor stadig aangery na waar Jaap sit en visvang. Hy hou naby Jaap stil en Jaap stap hom tegemoet. Die twee skud hand en stap terug na die tafel en stoele toe. Die man word `n blikbeker met brandewyn aangebied maar hy wys dit van die hand. Hulle gesels `n rukkie en dan haal die man `n klein houtboksie uit sy baadjie se binnesak en gooi die inhoud daarvan in Jaap se hand uit. Jaap kyk aandagtig na dit wat in sy hand is en gooi dit dan terug in die houer.
Op die afstand kan ek nie uitmaak wat dit is wat Jaap in sy hand hou nie, maar ek het `n sterk vermoede wat daar langs die dam aan die gang is. Die man laat val per ongeluk die houer onder die tafel in. Toe hy buk om dit op te tel sien ek hoe hy vinnig `n ander houer uit sy baadjie se sak uithaal en omruil met die oorspronklike houer sonder dat Jaap iets agterkom.
Hy gee die houer aan Jaap in ruil vir `n dik bruin koevert wat hy uit die piekniekmandjie gehaal het. Hulle groet hartlik en die man ry weg terwyl Jaap vinnig die houertjie se inhoud in die warmfles gooi.
Ek klim in my bakkie en ry na die hek by die grootpad waar ek weet die man die plaas binnegekom het en dit weer sal verlaat. Hy het verder om te ry as ek, ek het dus tyd om my bakkie reg in die hek te trek, my oliebesmeerde oorjas aan te trek, die enjinkap oop te maak en te wag.
Die vreemdeling kom versigtig aangery en hou agter my stil. Ek stap nader, leun by die venster in en druk die loop van die pistool wat ek onder my jas versteek het, in sy regter oor met my linker hand. Woordeloos hou ek my regter hand na hom uit en glimlag vriendelik vir hom. Ek sien hy dra `n rewolwer onder sy baadjie en ek wys vir hom om dit vir my te gee.
“Versigtig nou,” vermaan ek hom steeds vriendelik. Ek gooi die wapen oor my skouer die veld in en hou weer my hand uit na hom toe.
Wat?’ vra hy nors maar gee dadelik die dik bruin koevert vir my. Ek skud my kop en wys hy moet dit op die sitplek langs hom sit.
“Die klein houtboksie in jou sak,” sê ek en glimlag steeds.
“Ek weet nie waarvan …. ,” begin hy, maar toe ek die pistool met my duim oorhaal kom die boksie vinnig te voorskyn. Ek vat dit en sit dit in my jas se sak, maak die deur oop en wys hy moet uit die motor klim, versigtig. Ek laat hom wydsbeen teen die kar staan met sy rug na my toe en soek hom vinnig deur. Aan sy enkel kry ek nog `n vuurwapen vas gegespe. Ek vat dit, ontlaai dit en slaan hom `n harde hou daarmee teen sy slaap. Toe hy val, tel ek hom op en gooi hom sonder seremonie terug in sy kar.
Van die bewustelose vreemdeling af ry ek na waar Jaap steeds rustig sit en visvang, onbewus van my en die vreemdeling se ontmoeting. Ons gesels hengelstories, marlyn in Mosambiek, tiervis in Zimbabwe en baber in die Vaal. Ons drink koffie en braai wors, en toe Jaap `n draai loop gooi ek die koffie in die warmfles vinnig deur my sakdoek uit. Ek vind, soos ek vermoed het, waardelose blink klippies in die fles. In die houer wat ek by die vreemdeling afgevat het is daar regte ongeslypte diamante. Ek soek eers die twee van die grootste diamante vir myself uit voor ek die res terug in die fles gooi. Die waardelose klippies gooi ek in die dam. Ek stap dam toe en skep die fles vol water, sit die prop op en bêre dit weer in die mandjie
Ons braai wors en tjops en drink brandewyn en nie een noem iets van skaapdiefstal nie. Later ry ek terug na my uitkykpos toe en sien van daar dat die vreemdeling se kar nie meer by die hek staan nie. Ek sien ook hoe Sara met haar afgeleefde tjor dam toe ry, met Jaap staan en gesels en toe die piekniekmandjie in haar kar laai en weer huis toe ry.
Die skaapdief is nog op vrye voet. Ons ontmoeting lê iewers in die nabye toekoms. Ek is `n baie geduldige soort mens, ek wag vir hom, hy sal na my toe kom, dit weet ek.
Die volgende middag laat sien ek Magdel in die dorp se rigting ry met haar groot 4×4 BMW X5. Op die ingewing van die oomblik volg ek haar op `n veilige afstand in my agt jaar oue Toyota Hilux bakkie. Sy ry deur die dorp sonder om stil te hou en volg die hoofpad stad toe. Later ry sy by die parkeergarage van `n vyfster hotel in.
In my notaboek teken ek aan dat sy gaan uit eet saam met `n getroude, skatryk en welbekende argitek. Ek teken ook aan dat hy eers die volgende oggend net na agt haar kamer verlaat en met `n huurmotor na die lughawe ry van waar hy na Johannesburg sal vlieg. Van OR Tambo af vlieg hy en sy privaatsekretaresse dan na Berlyn, Duitsland.
Ek teken ook aan dat Magdel ontbyt in die kamer nuttig, dat die kamer bespreek is in die naam van Dr. en mevrou Herman Hesse van Keulen, Duitsland en dat `n welgeklede man in sy laat vyftigs om tien uur aan haar deur klop en ingelaat word. Na presies een uur verlaat hy weer die kamer met sy bloedrooi das wat effens skeef sit. Ek volg hom en skryf die registrasienommer van die Jaguar waarmee hy wegry af en vind so deur my skootrekenaar uit dat die man `n skatryk plastiese chirurg is. Hy is getroud en het twee kinders, `n seun en `n dogter, albei studente by die Universiteit in die stad.
Teen twaalf uur klop daar `n flambojante jong man, geklee in al die duurste handelsmerk klere aan haar deur en word diskreet ingelaat. Hy bly net meer as `n uur in die kamer en kom baie vrolik en met nat hare en `n hemp wat by sy broek uithang, weer te voorskyn.
Net na sy vertrek met sy skel oranje Porché Carera, (registrasienommer neergeskryf in my notaboek. Word deur polisie verdink van dwelmhandel. En skokkend genoeg, seun van dieselfde bekende plastiese chirurg van flus) kom Magdel by die kamer uit. Sy ontmoet `n vriendin in die voorportaal. Ek stap by hulle verby en groet vriendelik om seker te maak dat sy my sien voor ek terug ry plaas toe, ek het `n skaapdief om te gaan vang. Die afwisseling van emosies van verbasing tot skok tot angs wat op haar baie bleek gesig te sien was het my die heel pad tot op die plaas groot plesier verskaf.
My eerste stop is die plek op die plaas waar die skaap gewoonlik gesteel word. Ek ondersoek die omgewing en verwyder die nagsig videokameras wat ek elke nag daar stel, dan ry ek terug na my uitkykpos onder die boom waar ek eers `n vuurtjie aan die gang kry om koffie te maak. Terwyl ek wag vir die water om te kook kyk ek geskok na wat die kameras deur die nag opgeneem het.
Ek het skaars gaan sit om my koffie te drink toe Darius in `n stofwolk langs my stilhou.
“Jy!” bulder hy terwyl hy op my afstorm. “Wat maak jy hier? Waar de hel was jy laasnag! Ek dog jy…..” stamel hy half onseker asof hy my nie hier onder die boom verwag het nie.
“Hulle het weer van ons skaap gesteel, honderd en veertig!” bulder hy. “En jy kom nou eers hier aan, sit onder jou donnerse boom en weet van niks!” Hy skop my koffieketel van die vuur af. “Jy is nie `n speurder se gat nie! Jy moet van my plaas af, nou, nie later nie, nou, of ek gaan jou so dik bliksem dat jou ma jou nie sal herken nie!” sê hy en staan dreigend nader.
“Daar is skote geskiet gisteraand,” sê ek sonder om na hom te kyk.
“Ek weet niks van `n geskietery af nie, niks nie. Waar kom jy aan die storie, jy was nie eers daar nie. En waar is daardie walglike, vuil keps wat jy altyd op jou kop het?” snou hy my woedend toe en kom weer dreigend nader.
“ Ek het die keps vir Hanri gegee. Waar is hy?” vra ek en kyk hom vraend aan en sien hoe hy wasbleek word.
“Hoekom, hoekom het jy jou keps vir hom gegee?” vra hy onseker. “Hy is by die huis, natuurlik is hy by die huis, waar sal hy anders wees? Hy lê en slaap seker nog, of dwaal iewers op die plaas rond. Hoekom wil jy weet? Wat wil jy van hom hê? Jy los hom uit, verstaan jy. Hy weet niks!” kners hy uit terwyl hy sy vinger dreigend in my rigting wys. `n Aar klop wild teen sy slaap. Hy storm na sy bakkie toe en jaag in `n stofwolk terug huis toe. Hy drafstap die huis in maar na `n kort rukkie sien ek hom weer jaag in die rigting van die plek waar die skape gesteel is.
Ek merk dat die jakkalse en hulle kleintjies onrustig by hulle blyplek rond snuffel. Dit is helder oordag en dus baie vreemd dat hulle buite hulle skuiling is. Ek stap af na hulle toe om te gaan ondersoek instel.
Ek kry `n bloedspoor en sleepmerke soos iemand wat oor die grond gekruip het. Waar die bloedspoor eindig lê die kind opgekrul in die opening van een van die jakkalse se gate. Daar is baie bloed aan sy hande en sy gesig en op die keps wat hy teen sy bors vasdruk. Op sy maag is daar `n groot kol droë bloed. Agter op sy rug is daar nog meer bloed en `n groot gat in sy hemp soos wat `n nege mil koeël maak waar dit uitkom. Die koeël wat sekerlik vir my bedoel was.
Ek sit verslae en staar na die kind terwyl die jakkalse in sirkels om ons draf en klein tjank geluidjies maak.
Ek raak eers bewus van Darius se teenwoordigheid toe hy kermend verby my storm na die kind toe.
“Nee, nee, nee,” skreeu hy snikkend en val op sy knieë by die kind neer. Hy is buite homself en bly aanhoudend nee, nee, nee kerm terwyl rou snikke sy lyf ruk.
Drie dae later staan ek onder my boom en kyk hoe die polisie Darius in die familiekerkhof by die oop graf van sy kind arresteer vir skaapdiefstal en die moord op sy kind.
Ek ruim my uitkyk pos op. My werk is afgehandel hier maar ek talm. “Ons Kapteins is tawwe ouens my ou maat, ons huil nie,” sê ek terwyl die trane teen my wange afloop. Ek salueer in die rigting van die graf en sê sag: “Totsiens my Kaptein.” Ek ry verslae terug kantoor toe. Daar is `n dwelmsmous wat Darius gevra het ek moet gaan vang.
Posted in Louwie, tagged Doos, storietyd, Verlore Vriende on Augustus 3, 2010| 2 Comments »
Sit ek nou eendag saam met my buurman en gesels met `n goeie bottel rooiwyn. Goeie geselskap die bottel rooi. Hy praat op jou tong en met jou neus en later ook met jou gees.
`n Groot en sterk man, die buurman van my. En gemoedelik, altyd die vriendelikheid vanself.
Hy vertel my dat hy en sy vrou nou eendag koers gevat het daar na die plattelandse dorp waar hy grootgeword en skool gegaan het. `n Ou skoolvriend het hom en sy vrou uit die bloute genooi om die naweek by hulle op die plaas te kom kuier. Hulle het mekaar jare laas gesien, en eers van hulle mekaar per toeval op facebook raakgeloop het, het hulle weer op die internet met mekaar begin gesels.
Op die plaaspaaie raak hulle toe op pad so `n bietjie verdwaal, vertel hy my. Gelukkig sien hy toe `n boer se blink nuwe ryding langs die mielielande staan. Dis so `n pikswart, modder besmeerde Hummer V8 met chroom aanhegsels en bykomstighede net waar jy kyk, en ekstra breed beband met die blinkste blink “mags.” `n Arm boer kan jy sien. Een van die wat van droogte na droogte voortsukkel.
Hy hou stil en stap na die boer toe om te vra of die man nie dalk vir hom kan beduie hoe om by sy vriend uit te kom nie. Die boer self is groot en rond, vetgemes kan jy maar sê, sê my buurman.
Hy groet die boer toe op sy normale bedeesde, vriendelike manier, vertel buurman, sonder om te verwys na die lekker warm dag of hoe mooi lowergroen die mielies lyk. Dit, sê buurman, moet jy nooit doen nie. Oor die weer praat jy nie met `n boer nie want, sê hy, as jy sê dis so lekker warm dan sê hy ja dis so droog sy mielies gaan nog vrek van die warm son. Sê jy die mielies lyk so groen en gesond dan vertel die boer jou van die bloukop-boorderwurm wat sy mielies in die stronk gepik het en dat hy al reeds 80 persent van sy oes verloor het. Sê jy dit lyk of dit gaan reën, dan voorspel hy `n verwoestende haelstorm wat alles voor die voet gaan wegslaan.
Dus, sê buurman, is dit `n vriendelike maar saaklike “goeie-middag-meneer-ek-wonder-of-jy-my-kan-help, ek is op soek na die plaas van Jan van Aswegen.”
“O, ou Jan,” sê die boer toe en trek sy neus so half afkeurend op, aldus buurman. “Jy is heel van koers af ou. Die armgat verskoning van `n boer bly so dertig kilometers Wes van hier.” En hy beduie toe hoe buurman moet ry om daar uit te kom.
Buurman sê vriendelik dankie, groet en net voor hy wegstap, vertel buurman, vra die boer toe so half beskuldigend; “Jy is nie dalk Henk Potgieter nie?”
Buurman sê hy was half uit die veld geslaan dat die man hom by die naam ken, maar hy kon nie ontken dat sy naam Henk Potgieter is nie. Hy sê toe maar ja, is so en hoe weet jy dit en wie is jy?
“Ek sien jy onthou my nie. Ek is Josef Bekker en ek het nog altyd gesê,” sê die boer toe glo vir buurman terwyl hy dreigend nader staan, “dat, as ek jou ooit weer raakloop, ek jou die snot klap gaan gee wat ek jou destyds op skool al moes gegee het.”
Buurman bly so `n oomblik stil en skud sy kop. “Toe onthou ek, sê hy na `n ruk, en toe sê ek vir hom, ek sê vir hom ‘en toe word jy groot en so `n bietjie volwasse en jy sien dat dit `n onnosel ding is om te wil loop staan en doen?’
“En hoekom wil jy dit in elk geval doen?” vra buurman toe nog steeds nie onvriendelik nie.
Toe sê die boer glo vir buurman; “want jy is `n doos.” Net so, sonder skaamte en nogals uitdagend ook daarby sê buurman.
“En toe vra ek hom,” sê buurman, “ek vra hom wat het ek aan hom gedoen dat hy na my verwys as `n anatomiese onderdeel van `n vrou en of hy `n bepaalde vrou in gedagte het as hy so na my verwys.
Toe sê die boer glo ‘sien, daar doen jy presies dit wat ek nog altyd so verpes van jou. Altyd so slim, so meerderwaardig, kyk altyd so uit die hoogte teen jou neus af op ander mense neer, dink altyd jy is beter as ander mense.’
“En hy is driftig,” sê buurman. “Heel driftig.”
“Nou ken jy die man toe?” vra ek vir buurman terwyl ek nog wyn vir ons altwee skink.
“Jaaa,” sê buurman half omgekrap, “naam van Josef Bekker, kind van skatryk boere. Ons was saam op skool, saam in dieselfde klas, dieselfde atletiekspan. Grootbek, ongeskikte bliksem gewees.”
“En wat sê jy toe vir hom? Vra ek.
“Nee, ek sê toe vir hom hy is verkeerd, ek het nog nooit gedink ek is beter as hy of enige iemand anders nie, inteendeel,” sê ek toe vir hom. “Dit ten spyte daarvan dat ek beter was as jy in die 100 meter en 200 honderd meter en selfs met hoogspring en verspring en dat ek selfs elke keer beter punte as jy gekry het vir my Afrikaanse en Engelse opstelle.”
Met die, sê buurman, hoor hy `n onbedaarlike geproes uit die Humvee se rigting. Toe sien hy vir die eerste keer die bloedjong blondine wat daar sit, dik van die lag.
“Toe sê ek vir hom dat ek in my 65 jaar van lewe nog nooit in `n boksgeveg of straatgeveg betrokke was nie en dat ek ook nie van plan was om nou hier in die mielielande soos `n barbaar in `n geveg betrokke te raak nie en dat hy moet huis toe gaan en gaan grootword en vir eens en vir altyd moet gaan probeer uitvind wie hy is en waaroor die lewe regtig gaan.”
Toe lag die blonde vrou glo onbedaarlik van die Hummer se kant af en sy sê vir Josef, sy sê; “JB my ou loser, jy is dalk nie die beste atleet of skrywer in die wêreld nie, maar jy is darem nie te sleg tussen die lakens nie. Kom ons ry, ek is nie lus om na `n bekgeveg tussen twee intellektuele reuse tussen die mielielande te sit en luister nie, die kos is op die stoof en dit gaan brand.
“Sy was half sarkasties, dink ek. Verbeel jou, intellektuele reuse!” sê Buurman verontwaardig.
Buurman bly weer stil en staar diep in sy wynglas in. “Hy wou altyd so graag wen. Ek dink dit was om sy pa te beïndruk. Sy pa het nie veel van hom gedink nie, Sussie was alles in sy oë want sy was `n wenner. Akademie, sport, kuns, jy noem dit en sy het die beker of die medalje daarvoor. En vrek mooi daarby.”
“En toe?” vra ek vir buurman. “Wat gebeur toe?”
“Ek loop toe kar toe en ry weg. My vrou wil toe weet wat gaan aan, wat het die man gesê en wat het ek vir die man gesê dat hy so kwaad was.
“Ek sê toe vir haar wat die man het vir my gesê het, net so, sonder om doekies om te draai. Na `n geskokte stilte bars sy uit van die lag, sy lag histeries. Trane loop soos sy lag. Ek vra haar wat`s so snaaks, ek dink nie dis snaaks nie.”
“Ha-ha-ha lag sy. Elke keer as sy na my kyk bars sy weer van voor af uit van die lag. Tot by die plaas hou dit so aan.
“Daar was toe `n hele paar ander ou skoolvriende ook op die plaas,” vertel buurman. “Die aand toe almal aan tafel sit vir aandete sê my vrou vir my vriend hy moet haar meer vertel van my toe ons op skool was, sy vermoed daar is dinge in my lewe waarvan sy nie weet nie.
“Hy wil toe weet ‘dinge soos wat?’ sê buurman. Sy vertel hom van die petalje met Josef. ‘Was Henk regtig `n doos op skool?’ vra sy grootoog en Jan bars uit van die lag, hy vou so dubbel oor die tafel soos hy lag en slaan op die tafel met sy groot hand dat die borde rondspring, en al die ander ouens lag uitbundig saam.”
Buurman is skoon verontwaardig.
“En weet jy wat sê Jan? Weet jy wat sê hy? Hy sê ja natuurlik was hy. Hy vertel vir haar ek was so `n deurmekaar, verstrooide bleeksiel op skool. Hy vertel vir haar hulle het almal aan die begin gedink ek dink ek is beter as hulle want ek het soms so teen my neus af op hulle neer gekyk. Toe vind hulle uit ek doen dit omdat ek verstrooid is. As een van hulle skielik op my afkom, sê hy, dan is ek so verstrooid dat ek vir `n oomblik nie weet wie dit is wat voor my staan nie, hy sê hulle weet ek vermoed ek ken die persoon, maar kan om die dood nie `n naam aan die gesig sit nie. Dis dan, sê hy, dat ek so langs my neus af op mense neerkyk. En my vrou sê ja, sy ken daai kyk, ek doen dit nog steeds.
“Verbeel jou,” sê buurman. “Ek kyk g`n langs my neus af op mense nie!
“Maar wat ek doen, of wil doen is om mense te laat dink. Natuurlik weet ek wie voor my staan, maar ek wil weet of daai persoon weet wie dit is wat voor my staan. Ek vra nie, ek kyk en ek wag vir `n antwoord. As ek sou vra kry ek die gewone oppervlakkige ‘ek is Piet van Poggenpoel, ek is jou klasmaat, ek bly in Blesbokstraat …..’
“Dis morbied, dis dom. Ek wil weet of hy of sy weet wie hy of sy in essensie is, in sy diepste wese. Daardie blonde tert by Josef het geweet, of vermoed wat ek wou weet,” sê my buurman en hy kyk so langs sy neus af vir my waar ons daar sit, en ek sê vir hom ek weet wie ek is, natuurlik weet ek, sê ek driftig. “Ek is Charles, jou buurman en ek bly in Blesbokstraat ….. !” en hy kyk na my met so `n skewe glimlag en hy sê natuurlik weet ek jy is my goeie vriend en buurman Charles, maar hy bly vir my kyk asof hy `n antwoord van my verwag.
Ek vererg my bloediglik vir die man en sê ek gaan nou huis toe, maar hy sê niks, kyk net so langs sy neus af op my.
By die huis vra my vrou vir my waarom ek so ontsteld is. Jy lyk skoon bleek, sê sy.
Ek gooi vir my `n stywe dop Whisky. Ek mors want my hande bewe van ontsteltenis. Ek gaan sit voor die TV maar kan nie konsentreer op wat gewys word nie.
“Natuurlik weet ek wie de donner ek is,” sê ek hardop.
“Wat?” vra my vrou geskok.
Ek antwoord haar nie. Ek drink my glas leeg en dink; ‘Wie de fok dink hy is hy om vir my so `n vraag te vra? Dink hy hy is beter as ek? Ek het ook goeie opstelle geskryf op my dag, en ek was `n goeie langafstand atleet. Ek het ook medaljes om te wys, dis geraam en hang in my studeerkamer! Daai Josef kêrel was reg, my buurman dink hy is beter as ander mense. Ek voel sommer lus en loop na hom toe en gaan gee hom `n snot klap, die doos!
Posted in Louwie, tagged robala sentle, storietyd on Maart 26, 2010| 10 Comments »