Ontsteking van die bene - simptome, oorsake en behandeling - Siektes - 2021
Osteitis: ontsteekte bene
As daar ontsteking in die buitenste beenkomponente (osteitis) is, is dit gewoonlik 'n bakteriële infeksie van verskillende oorsprong. As die interne beenmurg ook aangetas word, is osteomiëlitis eintlik teenwoordig. Inflammasie van die bene sluit ook ontsteking in alle beenstrukture in. Simptome wat ontstaan, wissel van pyn in die aangetaste gebiede tot algemene simptome van siekte. Suksesvolle behandeling en genesing is slegs moontlik met antibiotiese terapie en dikwels met aanvullende chirurgiese ingrepe.
Kort oorsig - beenontsteking
Wat is beenontsteking? Die term beenontsteking is 'n inflammatoriese siekte van die buitenste beenlaag (osteitis). As sambreelterm, bevat osteeitis ook inflammasie van beenmurg (osteomiëlitis) en ander beenstrukture en kan dit ook die term osteomiëlitis vervang.
Wat is die simptome van beenontsteking? Tipiese klagtes sluit in pyn in die bene en in die aangetaste dele van die liggaam, asook nie-spesifieke tekens van siekte wat tydens 'n infeksie kan voorkom.
Wat veroorsaak beenontsteking? In die oorgrote meerderheid van die gevalle vind bakteriële infeksie via verskillende weë plaas, wat na die been binnedring en 'n inflammatoriese reaksie daar veroorsaak (beeninfeksie). Ander patogene of ander nie-aansteeklike onderliggende siektes is selde verantwoordelik.
Hoe word osteitis behandel? Die standaardterapie bestaan ​​uit antibiotiese behandeling wat aangepas is by die onderskeie patogeen. Dikwels moet dit aangevul word met chirurgiese ingrepe om die patogene en die besmette weefsel heeltemal te verwyder.
Definisie - wat is beenontsteking?
In die meeste gevalle is beenontsteking 'n bakteriële infeksie wat voortspruit uit openlike beserings of chirurgie (eksogene osteitis) of deur die bloedstroom versprei word en dan ook die beenmurg (hematogene osteomiëlitis) beïnvloed. Basies kan die ontsteking akuut of chronies wees.
Ontsteking van die bene: simptome
By akute beenontsteking word plaaslike tekens van ontsteking soos rooiheid, swelling en oorverhitting gereeld gesien. Die ontsteking kan ook manifesteer as 'n verhoogde liggaamstemperatuur of koors. Diegene wat geraak word, voel dikwels moeg en swak.
Die lang bene van die ledemate word dikwels aangetas en gewrigte kan ook ontsteek word. Dit kan na slegs 'n paar dae lei tot beenpyn en gewrigspyn in die aangetaste dele van die liggaam.
Chroniese beenontsteking lei tot taamlike ligte simptome of tot herhalende akute episodes van simptome, wat ook onderbreek kan word deur simptoomvrye tydsintervalle. In die loop van die siekte kan 'n binnekapsule vorm as deel van die verdedigingsfunksie van die liggaam teen bakteriële patogene, wat die kapsule homself na buite kan leegmaak. Sulke purulente sekresie word beskou as 'n seker teken van beenontsteking.
In 'n gevorderde stadium van inflammasie kan die stabiliteit van die been aansienlik benadeel word en is gebreekte bene moontlike gevolge.
Oorsake van inflammasie van die bene
In beginsel kan daar onderskei word tussen aansteeklike en nie-aansteeklike beenontsteking, waardeur 'n infeksie baie meer gereeld voorkom as ander snellers, soos verminderde bloedvloei of metaboliese afwykings (byvoorbeeld diabetes mellitus).
In tot tagtig persent van siektes word die ontsteking veroorsaak deur 'n infeksie op die been (beeninfeksie). Dit is meestal bakteriële patogene wat die beenweefsel bereik via 'n oop wond na trauma of operasie. In hierdie konteks word daar ook gepraat van post-traumatiese of post-operatiewe beenontsteking. As 'n operasie die invoeging van vreemde materiaal, soos plate en skroewe, insluit, kan dit lei tot plaaslike swakhede in die immuunstelsel en die inflammatoriese prosesse bevoordeel word.
Meer selde bereik infeksie van 'n verre fokuspunt van inflammasie die bene deur die bloedstroom. Laasgenoemde speel onder meer 'n rol by spondilitis - 'n spesiale vorm van beenontsteking in die ruggraat. Hier ontstaan ​​hematogene verspreiding van bakterieë na een werwel of verskeie werwels. Verder word kinders veral aangetas deur hierdie endogene ontstekings. Die groeiplate van die bene van die kind is nog nie toegemaak nie en is meer vatbaar vir patogene in die bloedstroom as wat by volwasse bene die geval is.
Die mees algemene bakteriële infeksies word veroorsaak deur Staphylococcus aureus, streptococci (by kinders), pneumokokke, Escherichia coli en Pseudomonas aeruginosa. Ander bakterieë of virusse en swamme is - veral in hierdie land - slegs baie seldsame patogene van beenontsteking.
Chroniese siektes ontwikkel oor etlike weke en maande by minder as 'n derde van diegene wat geraak word. Dit is meestal patogene wat relatief stadig groei.
As daar op grond van die simptome en na 'n uitgebreide kliniese ondersoek en pasiëntondersoek (anamnese) die vermoede bestaan ​​van beenontsteking, word bloedmonsters gewoonlik geneem vir laboratoriumanalise. As spesifieke inflammasieparameters en immuun selle opgespoor word, dui dit ook op ontsteking van die bene.
Daarbenewens speel beeldvormingsprosedures ook 'n belangrike rol in diagnostiek. X-strale kan sekere veranderinge in die beenstruktuur toon, maar eenvoudige prosedures soos ultraklank word ook gebruik en kan vroeër as röntgenondersoeke tekens van inflammasie op die been toon.
Ander beeldvormingsmetodes wat gebruik word, is rekenaartomografie (CT), magnetiese resonansbeelding (MRI) of skeletale skintigrafie.
Behandeling van ontsteking van die bene
By die behandeling van beenontsteking moet diegene wat geraak word gereeld voorberei vir 'n langer behandelingsperiode. Aangesien die meeste gevalle bakteriële infeksies is, is antibiotiese behandeling gewoonlik noodsaaklik. Om die korrekte antibiotiese terapie te gebruik, moet eers die snellerbakterieë bepaal word. Daarvoor word weefsel en vloeistof uit 'n diep wondarea geneem. Patogeen opsporing is egter nie altyd moontlik nie.
Ander terapeutiese maatreëls hang ook af van die vorm en vorm van die siekte en van ouderdom. 'N Ander benadering word dikwels vir kinders gekies as vir volwassenes.
In baie gevalle is behandeling met antibiotika nie voldoende nie en is chirurgiese ingryping ook nodig om die patogene uit die besmette weefsel heeltemal te verwyder. Spoel kan uitgevoer word of dele van die been kan heeltemal verwyder word. In laasgenoemde prosedure word beeninplantings as vervanging gebruik.
Na so 'n operasie word die aangetaste gebied, afhangende van die ligging, dikwels geïmmobiliseer vir beter genesing en stabilisering, byvoorbeeld deur 'n spalk te gebruik. In sommige gevalle is meervoudige operasies nodig, of dit kan aanbeveel word dat wondgenesing gedoen word om die risiko van hernude infeksie te verminder. Inflammasie kan jare ná die eerste siekte en behandeling weer voorkom.
As u vroegtydig 'n ontsteking van die bene herken en dienooreenkomstig behandel, is 'n volledige genesing gewoonlik moontlik sonder permanente skade.
Behandelingsmetodes van holistiese medisyne
Die ontsteking van die bene is 'n ernstige ontsteking wat hoofsaaklik toepaslike spesialisbehandeling benodig. In oorleg met die behandelende geneeshere, kan aanvullende terapeutiese benaderings die genesingsproses vir beeninfeksies ondersteun.
Geproefde en getoetsde medisinale plante uit naturopatie met anti-inflammatoriese en antibakteriese effekte is byvoorbeeld angelica of arnica. Benewens enkele ander maatreëls, is hiperbariese suurstofterapie (HBO-terapie) 'n steeds kontroversiële behandelingsmetode vir nie-aansteeklike beenontsteking. (ps, cs)
Professionele vereniging vir ortopedie en trauma chirurgie e. V. (red.): Inligtingsportaal in ortopedie en ongelukchirurgie www.orthinform.de, ensiklopedie - beenontsteking (Osteitis), toegang: 16.09.2019, orthinform.de
Walter, Gerhard, Kemmerer, Matthias, Kappler, Clemens en Hoffmann, Reinhard: Behandelingsalgoritmes vir chroniese osteomiëlitis, in: Deutsches Ärzteblatt International Issue 109 (14) / 2012, aerzteblatt.de
Duitse vereniging vir traumaskirurgie (uitgewer): 2Sk-riglyn: Akute en chroniese eksogene osteomiëlitis by lang bene by volwassenes, vanaf Desember 2017, AWMF-registrasienommer. 012-033, awmf.org
Behrendt, Daniel en Josten, Christoph: Osteomyelitis in volwassenheid, in: Der Chirurg, Uitgawe 85/3 (2014), Der Chirurg
ICD-kodes vir hierdie siekte: M86ICD-kodes is internasionaal geldige kodes vir mediese diagnoses. U kan bv. in doktersbriewe of op ongeskiktheidsertifikate.