Aanval op die Hôtel de Ville in Parys, 28 Julie 1830 - Nuut
Titel: Aanval op die Paryse stadsaal, 28 Julie 1830.
Skrywer: BEAUME Joseph (1796 - 1885)
Datum getoon: 27 Julie 1830
Afmetings: Hoogte 145 - Breedte 210
Prentverwysing: 79EE14 / MV 5187
Aanval op die stadsaal van Parys, 28 Julie 1830.
DieAanval op die stadsaal van Parys, net soos al die skilderye wat aan die begin van die Julie-monargie opgestel is, is dit 'n propaganda-werk. Uiteindelik oorskat hulle die opoffering van die "Parys-kinders", want die kinderslagoffers was min.
Die historiese belangstelling van die skildery lê dus elders in die noukeurige skildery van die munisipale paleis, met sy westelike gevel wat uitkyk op die Place de Grève. Die gebou, wat baie kleiner is as die huidige stadsaal, is vervalle. Die begin van die konstruksie dateer al in 1533 op die terrein van die Maison aux Piliers , die eerste setel van die munisipaliteit in Parys. Hierdie simboliese plek, deurspek van geskiedenis, het sedert die voltooiing daarvan in 1628 weinig verander. As bewys kan ons die standbeeld van Lodewyk XIV, die werk van Coysevox, wat die Stad geïnstalleer het toe dit die koning in 1689 ontvang het, op die doek raai. Maar die perseel van die stadsaal is so beknop dat die verkose amptenare die aangrensende gebou, ook aangeval deur oproermakers, in die suide geannekseer het. Aan die ander kant grens die stadsaal aan melaatse geboue, langs smal bane. Die aanwesigheid, aan die begin van die regterkant van die raam, van residensiële geboue, herinner ook aan die klein oppervlakte van die plein waarop die betogers saamdrom, en die noodsaaklike uitbreidingswerk wat Louis-Philippe in 1836 gaan uitvoer.
In die nasleep van die Trois Glorieuses is die stadsaal, die herinnering aan die stad , oorvloedig verteenwoordig. Die kunstenaars het dit in profiel gewys, gesien vanaf die regteroewer (Die slag van die stadsaal, skildery deur Jean-Victor Schnetz), of omgekeerd van Île de la Cité (Die Slag van Arcole Bridge, tekening deur Eugène Delacroix; Die Arcole-brug, anonieme gravure; Die vang van die stadsaal, skildery deur Amédée Bourgeois), van naderby gesien terwyl die toekomstige Louis Philippe (Louis Philippe, hertog van Orleans, aangestel as luitenant-generaal van die Koninkryk, arriveer op 31 Julie 1830 in die Hôtel de Ville in Parys, skildery van Éloi Firmin Feron) nader, of selfs van binne, by die lees van die Verklaring van die Deputate en die proklamasie van die hertog van Orleans (wat 'n skildery vir François Gérard geïnspireer het). Hulle was dus geïnteresseerd in sowel die inname van die Common House op 28 Julie deur die rebelle as die herbesetting daarvan op die 31ste deur die nuwe mag, wat onmiddellik 'n ritueel hervestig het. In werklikheid is hierdie dramaturgie geanker in die geskiedenis. Vanaf sy oorsprong het die Munisipale Paleis op sy beurt verskyn as 'n simbool wat deur rewolusionêre verower moet word, die ruimte waar verandering verkondig word en die plek, amper privaat, wat deur die nuwe regime in beslag geneem word.
Om vas te hou by die vorige revolusie, is die Hôtel de Ville, waarvoor Lodewyk XVI opgelê is, op 17 Julie 1789 die driekleur-kokade deur die eerste burgemeester van Parys, Bailly, die beginpunt van al die bewegings. insurrectionists wat lei tot die val van die monargie in 1792. Maar dit is ook die ruimte wat Napoleon in 1810 monopoliseer om met Marie-Louise te trou, om dan die jaar daarna die geboorte van sy seun, die koning van Rome, te vier. .
Vervolgens, in Februarie 1848, vergader die Paryse werkers voor die gebou om die Tweede Republiek te eis, en vanaf sy balkon kondig Lamartine die samestelling van die voorlopige regering aan. Maar dit is ook in die perseel van die Common House dat Louis Bonaparte voortdurend sy gaste sal ontvang, van die koningin van Engeland tot prins Albert.
Gekonfronteer met hierdie dubbelsinnige funksies, verstaan ​​ons dat die Communards in Mei 1871, aan die einde van die "bloedige week", verslaan en verkies het om die stadsaal - sedert Maart beset - aan die brand te steek, sy argiewe en sy geheue te verbrand, eerder as , deur 'n onophoudelike beweging van die slinger, herwin die oorwinnaars dit.
Maar die nuwe stadsraad sal binnekort die stadsaal op sy ou terrein herbou. En dit was hierdie nuwe gebou, herbou volgens die model van die vorige, wat in Augustus 1944 die hoofkwartier van die opstand van die versetmagte teen die besettende Duitse troepe geword het. Dit sal ook op die trappe van die munisipale paleis wees dat generaal de Gaulle op 2 April 1945 aan die stad Parys die kruis van die bevryding sal gee.
Maurice AGULHON "Die stadsaal. Liberty, Equality, Fraternity ", in Gedenkplek, volume I "The Republic" Paris, Gallimard, coll. "Quarto", 1984. David PINKNEYDie rewolusie van 1830 in FrankrykParys, PUF, 1988.Boek van die honderdjarige herdenking van die stadsaal. 1882-1982Parys, Administratiewe Biblioteek van die Stad Parys, 1982.
1. Die eerste Maison de la Ville, gekoop in 1357 deur die provos van handelaars Étienne Marcel, was so genoem omdat dit ondersteun is deur 'n reeks groot pilare. Die verkryging was deel van die beleid van die provos wat Parys van die koninklike gesag wou bevry, in navolging van die Vlaamse stede. In 1533 het Franciscus I die proef van handelaars en die wethouers gevra om 'n nuwe gebou, mooier en groter as die ou, op dieselfde plek te bou, en het die argitek, die Italiaanse Domenico Bernabei, bekend as Domenico da Cortona, opgelê. of die Boccador). As gevolg van burgerlike onrus is die werk vinnig onderbreek en die nuwe stadsaal is eers in 1628 voltooi.
2. In "La Mairie. Liberty, Equality, Fraternity ", in The Places of Memory, tome I, p. 179-197, herinner Maurice Agulhon dat die Common House nie net die herinnering is aan eiendom en grond nie - aan die kadaster - maar ook aan die munisipale bestuur - aan die argiewe - en aan die lewens van die inwoners - met die 'burgerlike status.