Up the Creek 2015: As dit son reën, moet jy skep | Watkykjy
In Snotstories deur Chopper Charlie February 10, 2015
En so, na 'n diepe versugting breek die tyd uiteindelik aan om Up the Creek toe te skiet. Ek sak die Donderdag vroeg al af om teleurstelling te voorkom (en seker te maak ek kry baie van daai pakkies ys in Swellendam wat net R4 een kos).
Anders as laasjaar lyk dit asof meeste malhase ook ingeclue het om die Donderdag daar te wees as die hekke oopmaak (soos voor 'n Edgars Red Hanger sale). Daar's effens van 'n ry maar no wakkas, ons is vinnig in en kry 'n befokte spot om te pitch. Volvloer gras, strompelafstand van die kakhuise, leopard crawl afstand van die stages en 'n blink blou asblik reg langs ons. Die saak is reg.
(Vir dié wat nie weet nie, Up the Creek is een van die oudste music festivals in die land maar dis ook een van die kleinste. Net omtrent 3 000 malhase word elke jaar toegelaat om te kom swak gedrag openbaar. Kaartjies verkoop doosvinnig uit, so jy moet maar plan sien as die announcements kom. Leen 'n sakgeldjie by mamma, sny Oupa Floors se gras of verkoop die Beeld in die oggend of iets. Doen net iets.)
Mense noem dit 'n rookie mistake om die eerste dag groot te gaan, maar ek skiem dis so algemeen dis actually 'n rookie mistake om nié die eerste dag groot te gaan nie. Donderdag was so dag. En 'n fees moet ingebreek word. Once.
Die line-up vir Donderdag was ook fokken killer. Ballistics, Stoker, Red Huxley, aKing en Scicoustic. Rock around the clock en daarna was dit kliphard suier by die bar. Sommer lekker opcatch met al die usual suspects ook. Shots is gekoop, kak is gepraat, grappe is gemaak, shots is gedrink, geld is gespandeer, shots is gebraak. Hard en aanhoudend. Op en af tot die honne blaf. Jy ken?
(Hier moet ek eers die lorrie stop en 'n opregte verskoning aanbied vir almal wat met my in kontak gekom het Donderdagaand en Vrydagoggend vroeg. Ek glo ek was dalk die dronkste kont en grootste poes by die fees in daardie tyd. Ek kan nie veel onthou nie, maar my vriende het die volgende dag vir my uitgewys dat ek my Vereeniging naam met 'n plank regoor die Breede gemoer het vir 'n ses-en-'n-uit, bietjie soos Zulu Klusener van zeftyds. Ek is jammer almal. Genuine. Ek is nie 'n lekker fokken mens nie. #Marabs4Life.)
Vrydagoggend en ons eerste bure trek weg. Ag wat, hulle was Brits anyway. No harm done, old chap. The show must go on. Ons klap heavy kamp vibes, drank innie hand, yskoue lafenis en lekker tunes net so entjie verder. Mense sak af rivier toe om manne soos Mean Black Mamba en die immergroen Piet Botha en die Lyzyrd Kings te loop spec en ballas te hang in die rivierwater. Dik gees.
Laatmiddag val die res van die crew uit van Kaapstad af. Ou's moes eers klaar graft ek sê. Ons vier hulle koms met tunes, dop en kakpraat. Mission net betyds op om Taxi Violence te vang vir 'n blistering fokken set, soos hulle gewoonte nou maar is. Die manne fokken bring dit op stage, dis nou maar wors. Kry selfs 'n flossie om haar kanne te wys vir al die mooie malle mense. Rock en roll pappa. Tiete vir die mense.
Toe is dit tent toe om diep te gesels oor die fynere nuanses in die komposisies van groepe soos Limp Bizkit, Def Leppard en K.O.B.U.S. Oor 'n bottel. Of drie. (Dié keer het ons bure wat, alhoewel hulle Engels is, smaak ons speel piele musiek. Ek vermoed wel dat hulle so hoog soos kites was, maar nou ja, ek sal vat wat ek kry.)
Saterdagoggend begin kak met eendeweer. Actually begin dit met koue ballas want dit reën in my fokken klein tentjie in. Reën?! Maar dis dan somer in die Ka… Zip oop en dis fokken Londen buite. Fok tog. Oral staan verslae mense met oopmonde en helderkleurige baaikostuums sonder 'n hemp en met lilos in hulle hande. Hulle bolip bewe so effens. Hulle can't even. Hulle sit maar die lawwe sonsambreel stilletjies neer. Hulle hartjies is seer.
Ons voel aaklig. Hangover so groot soos die Here se genade, nul warm dingetjie saamgebring en tent wat blykbaar nie waterproof is nie. You had one job tent. ONE job. Klein stuk kak poestent wat my net teleurstel.
Soos natgereënde hoendertjies huddle ons saam onder die gazebo en deel ons pynpille, Rehidrat, water en vitamines. Dinge lyk beroerd, moraal is laag. Sukkel-sukkel fok ons aan tot tweeuur en toe dit nie beter word nie, toe klim ek in die Swart Gevaar en kies die hasepad, piel tussen die bene. Ek is nie 'n reënsoldaatjie nie. Fokkit.
(My bra en Watkykjy fotograaf Fredit die Image Engineer bly egter en maak seker die hele naweek is mooi in prentjies vasgevang. Hy sê Bandolero was net die medisyne.)
Reën tersyde, Up the Creek is dié fokken chilled festival en beslis 'n favourite vir my. Dis fokken beautiful wêreld, die mense wat dit bywoon is moerse shiny happy people (dié doos van 'n skrywer uitgesluit), dis net die kiefste local bands wat jol en dit word befok gemanage. Omdat dit klein gehou word, behou dit die karakter en loyal following wat dit het onder fans en muso's. Ek spaar solank vir 'n kaartjie… En 'n reënjas… En gumboots… En 'n fokken tent wat kan tent. Gods.