Viëtnam – land van die ‘hallo-kinders’ | SARIE
ek was nie mal oor al die mense binne en die wierook nie.” Sy is dol oor die land se heerlike kos. Hoi An se geure bly haar nou nog by. Deirdre het teen sowat R100 ’n kookkursus gevolg. “Wát ’n prentjiemooi eeu oue Unesco-stad – en die sjef het Engels geleer, danksy BBC-programme.” In haar dagboek skryf sy by Hoi An: “Selfs die honde hier is vriendelik. Die mense is lieflik. Ek is só geseënd. Ek kan ’n maand hier bly.” Sy vertel ook van ’n eenvoudige ete op ’n straathoek by Phan Rang in die suide. “’n Maaltyd vir konings, spotgoedkoop! Rysnoedels, vark, geprosesseerde vleis, diepgebraaide ryspapier, rissiesous en ander atjarsmere berei met primitiewe kombuisgereedskap op ’n gasbraaier.
In Sentraal-Viëtnam, met die heerlike rit van die skoon stad Hwe (’n gawe stad vol stokou mooigoed) na Hoi An, was sy veral beïndruk deur die stilte en mooi natuurskoon. Die laaste dag van haar toer het sy Saigon (Ho Sji Minh) binnegery – per bus. “Sowat 80 km voor Saigon het ek baie bang begin raak vir die mal verkeer en besluit om ’n huurmotor te kry na die busterminus. Ek wou eerder bly leef as om ’n punt te bewys. Van daar het ek ’n bus geneem na my hotel. Fiets op die bus. Sónder angs.” Een van haar eerste e-posse voor die reis was: “Ek dink dis een van die kranksinnigste dinge wat ek nóg beplan het.” Haar laaste dagboekinskrywing bevestig dit: “Dit was waarskynlik die heel gevaarlikste ding wat ek nog ooit gedoen het.”
Maar die ewige avonturier in haar rus nie. Deirdre maak klaar weer planne vir haar volgende uitdaging: Die sy-roete – 9 000 km deur die Midde-Ooste en China. Oor gebergtes en deur woestyne. “Dit sal bepaal hoe sterk en aanpasbaar ek werklik is. Dit gaan ’n harde, meedoënlose roete wees en ek sal elke stap fyn moet beplan.”
Eerbiedig landswette – die kommunistiese regering is streng.
Steek strate oor op die plaaslike manier – moenie links of regs kyk nie, stap net.