Prof. Annette Combrink deel haar planne as nuwe NWU raadslidProf. Annette Combrink is nou ‘n raadslid van die NWU. Foto: Cloveraardklop.co.za Vir prof. Annette Combrink (71), voormalige rektor van die Noordwes-Universiteit (NWU) se Potchefstroom-kampus, bestaan daar nie iets soos aftree nie, selfs nie eers ná die ouderdom van sewentig nie. Combrink wat ook voorheen burgemeester van die Tlokwe-munisipaliteit was, is Dinsdag verkies as ŉ nuwe raadslid van die NWU. Sy is nou een van die vier raadslede wat die konvokasie van lede verteenwoordig wat ŉ kwalifikasie by dié universiteit verwerf het. Haar ampstermyn sterk oor drie jaar en mag daarna vir nog drie jaar verleng word. “As ek iets het om by te dra, doen ek dit met die grootste liefde vir my alma mater – die NWU is deel van my identiteit. Ek het hier gestudeer en behalwe vir my tyd as onderwyser, het ek my hele lewe lank ook by hierdie universiteit gewerk,” het Combrink gesê. Sy glo dit is veral haar institusionele geheue van suksesvolle stelsels by die universiteit waar sy ‘n bydrae kan lewer. “Ek wil hier ŉ bydrae maak sonder om vooruitgang te strem, maar ek is seker daar is van die goeie goed wat altyd darem nog kan bly. Ek sal graag in die lig van transformasie en die veranderinge by die universiteit, die sogenaamde stem van gesonde verstand wees, sodat besluite nie net ter wille van verandering geneem word nie, maar ook geskoei is op goeie sakebeginsels. Kom ons wees nou maar eerlik: ŉ universiteit is ook deesdae ŉ onderneming en daarom moet dit só bedryf word.” Combrink meen onderrig, navorsing en gemeenskapsbetrokkenheid is die drie hoof-ideale van ŉ universiteit en sy wil haar raadslidskap aanwend om te sorg dat die beste middele gebruik word om hierdie ideale te bereik. “Moedertaalonderrig is al wêreldwyd deur navorsing as die beste onderrigmetode bewys en daarom voel ek Afrikaans as onderrigmedium het ŉ plek by die NWU,” het Combrink gesê. Sy sê mense lag dikwels vir haar as hulle hoor hoe ernstig sy oor Afrikaans as onderrigmedium is. “Ek was my lewe lank ŉ Engelse onderwyser en dosent, dus vind hulle dit soms vreemd, maar ek weet ŉ mens dink en doen die beste in sy eie taal.” Dit beteken egter nie dat Combrink nou ŉ skielik ŉ groot taalstryder gaan word nie, maar sy glo dat Afrikaans sy regmatige plek by die NWU moet behou. “Daar is byvoorbeeld groot uitgawes en moeite met die NWU se tolkstelsel gemaak om studente te akkommodeer wat sukkel met Afrikaans, maar ek dink nie ons moet studente wat in Afrikaans wil studeer, die reg ontneem omdat daar studente is wat gemakliker in Engels kommunikeer nie.” Sy het ook met trots verwys na die NWU wat elke jaar beter vergelyk met internasionale en ander plaaslike universiteite. “Die NWU is klaar ŉ beter universiteit as 10 jaar gelede, toe die PU vir CHO met die Universiteit van Noordwes in Mafikeng en die Sebokeng-kampus van die destydse Vista-universiteit saamgesmelt het, veral as ŉ mens na navorsingsuitsette kyk.” Volgens haar moet die NWU ŉ omgewing skep waar studente en personeel optimaal kan presteer sodat dit die beste universiteit kan word. “As kampusrektor was dit altyd vir my belangrik om vir personeel ‘n vervullende werksomgewing te skep. Daar is tans maar baie onsekerheid, onrustigheid en moedeloosheid en in hierdie soort omstandighede kan mense maklik besluit om pad te gee. Ons moet verby ŉ eng interpretasie van transformasie kyk en nie net rasgelykheid in syfers najaag nie.” Combrink is tans ook raadslid van die nuwe Noord-Kaapse universiteit, Sol Plaatje. Sy dien ook op die Tlokwe-stadsraad en die KK Kaunda-distriksmunisiplaiteit. Daarbenewens is sy ook president van die plaaslike Rotariërsklub en dien verder op die direksies van Aardklop, die dienssentrum van bejaardes en die Noordwes-krieketraad. “Deur my lewe was ek dikwels betrokke by verskeie organisasie en soms het dit ook per ongeluk gebeur, maar ek voel dikwels dit is my plig om ŉ bydrae te lewer waar ek kan. Hierdie raadslidskap is vir my ŉ groot eer en vooruitgang by die universiteit om die NWU die beste universiteit moontlik te maak, is vir my die belangrikste. Ek voel daar het te veel bloed, sweet en trane in hierdie universiteit ingegaan om nie hiervoor te veg nie.”