Wat besonder aan hierdie gemeenskap is, is die bestudering van die Skrif deur die bril van die vroeë kerk en die voortdurende omgang met die bronne van die patres of die vroeë vaders. Gewoonlik word die kerkgeskiedenis in vyf periodes verdeel: die vroeë kerk, die middeleeue, die reformasie, die moderne en die laat-moderne (dit is ons tyd) en die ‘patres’ verwys na die era van die vroeë kerk (Markschies 1995:7-19). Die ‘patres’ of ‘vroeë vaders’ dui dus op die mense in die eerste eeue wat die geloof deurdink en verwoord het en sonder wie daar dalk nooit ‘n kerk sou wees nie.
Uiteraard was dit die gewone gelowige wat gedurende die eerste eeue sy geloof in die alledaagse lewe uitgeleef en gestalte aan Christenwees gegee het, maar dit was skrywers soos die Tertullianus, Origenes, Augustinus en talle meer wat oor die geloof, die kerk, die bediening nagedink en daaroor geskryf het. Alhoewel baie boeke in die loop van die eeue vernietig is, is daar nog vele geskrifte in omloop en die Mariendonksusters fokus op hierdie werk en probeer dit relevant vir hulle eie geestelike lewe asook dié van die kerk maak.
Alhoewel hierdie susters hulle as soekers na God beskou, word hulle telkens deur die ervaring oorweldig dat God húlle soek en na húlle uitreik. Hierdie ervaring van God word deur die eksegese en die teologiese insigte van die vroeë kerkvaders verdiep. Anders gestel: deur die geloofsdenke van die patres word die Skrif vir hulle oopgebreek. Uiteraard beteken dit dat hierdie susters se Latyn en Grieks (die skryftale van die vroeë kerk) uitstekend is, maar die omgang met die ou geskrifte van die patres is geen droë en vervelige sessies nie, maar ‘n manier om die Skrif beter te verstaan. Die woorde van die kerkvader Hieronymus, ‘Wie die Skrif nie ken nie, ken Christus ook nie’, staan vir die Mariendonknonne sentraal en daarom moet daar daagliks in die woorde van die Skrif ingegroei word.