'N Klein bootjie in die Illulissat-ijsfjord word verduister deur die ysberge wat van die swaaiende tong van Groenland se grootste gletser, Jacobshavn Isbrae, gekalf het. Michael Bamber, skrywer met dien verstande
Antarktika is verder van beskawing as enige ander plek op Aarde. Die Groenland-ys is nader aan die huis, maar ongeveer een tiende die grootte van sy suidelike broer of suster. Saam bevat hierdie twee ysmassas genoeg bevrore water om wêreldwye gemiddelde seevlak deur 65 meter te verhoog as hulle skielik smelt. Maar hoe geneig is dit om te gebeur?
Die Antarktiese ys is ongeveer een en 'n half keer groter as Australië. Wat in een deel van Antarktika gebeur, mag nie dieselfde wees as wat in 'n ander gebeur nie - net soos die oostelike en weskus van die VSA baie verskillende reaksies kan ervaar, byvoorbeeld, 'n verandering in die El Niño weerpatroon. Dit is periodieke klimaatgebeurtenisse, wat lei tot ligter toestande in die suide van die VSA, warmer toestande in die noorde en droër weer op die noordoostelike kus.
Die ys in Antarktika is byna 5km dik op plekke en ons het baie min idee hoe die toestande soos by die basis is, alhoewel hierdie toestande 'n sleutelrol speel in die bepaling van die spoed waarmee die ys kan reageer op klimaatsverandering, insluitend hoe vinnig dit kan vloei na en in die see. 'N Warm, nat basis smelt die ondergrond van die grond onder die ys en laat dit daaroor gly.
Alhoewel onsigbaar van die oppervlak, kan smelt binne die ys die proses bespoedig waardeur ysplate na die see gly. Gans33 / Shutter
Hierdie probleme het dit besonder moeilik gemaak om model simulasies te maak van hoe ysplate in die toekoms sal reageer op klimaatsverandering. Modelle moet al die prosesse en onsekerhede waarvan ons weet, vang - die bekende onbekende en die onbekende onbekendes as Donald Rumsfeld het dit eens gestel. Gevolglik dui verskeie onlangse studies aan dat vorige verslae van die intergouvernementele paneel oor klimaatsverandering mag hê onderskat hoeveel smeltende ysplate sal in die toekoms tot seevlak bydra.
Gelukkig is modelle nie die enigste gereedskap vir die voorspelling van die toekoms nie. Gestruktureerde Expert Oordeel is 'n metode van 'n studie wat een van ons gepubliseer is in 2013. Kenners gee hul oordeel oor 'n moeilike model probleem en hul oordele word gekombineer op 'n manier wat in ag neem hoe goed hulle is by die beoordeling van hul eie onsekerheid. Dit bied 'n rasionele konsensus.
Die benadering is gebruik wanneer die gevolge van 'n gebeurtenis potensieel katastrofies is, maar ons vermoë om die stelsel te modelleer is arm. Dit sluit in vulkaniese uitbarstings, aardbewings, die verspreiding van vektorgedraagde siektes soos malaria en selfs vliegtuigongelukke.
Sedert die studie in 2013, wetenskaplikes modellering ysplate het hul modelle verbeter deur te probeer om prosesse in te sluit wat positiewe en negatiewe terugvoer veroorsaak. Onreinhede op die oppervlak van die Groenland-ijskas veroorsaak positiewe terugvoering aangesien dit meer smelt bevorder deur meer van die son se hitte te absorbeer. Die stabiliserende effek van die grondslag wat styg as die oorliggende ys verdun, wat die gewig op die bed verminder, is 'n voorbeeld van negatiewe terugvoer, aangesien dit die tempo wat die ys smelt vertraag, vertraag.
Die rekord van waarnemings van ysverandering, hoofsaaklik van satellietdata, het ook in lengte en kwaliteit gegroei, wat help verbeter kennis van die onlangse gedrag van die ysplate.
Met kollegas van die Verenigde Koninkryk en die VSA het ons onderneem 'n nuwe opdrag vir gestruktureerde deskundiges. Met al die nuwe navorsing, data en kennis, kan jy verwag dat die onsekerhede rondom hoeveel ys smelting sal bydra tot die seevlak styging om kleiner te wees. Ongelukkig is dit nie wat ons gevind het nie. Wat ons gevind het, was 'n reeks toekomstige uitkomste wat van slegte na erger gaan.
Gereconstrueerde zeespiegel vir die laaste 2500 jaar. Let op die gemerkte toename in koers sedert ongeveer 1900 wat ongekend is oor die hele tydperk. Robert Kopp / Kopp et al. (2016), skrywer met dien verstande
Ons het 22-kundiges in die VSA en die VK in 2018 bymekaar gebring en hulle oordele gekombineer. Die resultate is ontnugterend. In plaas van 'n krimp in die onsekerheid van toekomstige ysgedrag oor die afgelope ses jaar, het dit gegroei.
As die globale temperatuurstyging onder 2 ° C bly, is die deskundiges se beste skatting van die gemiddelde bydrae van die ysplate tot seevlak 26cm. Hulle het egter afgesluit dat daar 'n 5% kans is dat die bydrae soveel as 80cm kan wees.
As dit gekombineer word met die twee ander hoof faktore wat seevlak beïnvloed - gletsers wat oor die wêreld smelt en die uitbreiding van seewater soos dit warm word, kan die globale gemiddelde seevlak styging meer as een meter deur 2100 oorskry. As dit sou gebeur, sou baie klein eilandstate hul huidige een-tot-honderd jaar beleef vloed elke ander dag en word effektief onbewoonbaar.
'N klimaat vlugtelinge krisis kan dwerg alle vorige gedwonge migrasies. Punghi / Shutter
Vir 'n klimaatverandering scenario nader aan sake soos gewoonlik - waar ons huidige trajek vir ekonomiese groei voortduur en globale temperature styg met 5 ℃ - is die uitkyk selfs nog donkerder. Die deskundiges se beste skatting gemiddelde in hierdie geval is 51cm seevlak styging as gevolg van die smelt van ysplate deur 2100, maar met 'n 5% kans dat die globale seevlak styging meer as twee meter deur 2100 kan oorskry. Dit het die potensiaal om verplaas sommige 200m mense.
Kom ons probeer dit in konteks plaas. Die Siriese vlugtelinge krisis is na raming veroorsaak ongeveer 'n miljoen mense om na Europa te migreer. Dit het oor jare plaasgevind eerder as 'n eeu, wat baie minder tyd vir lande gegee het om aan te pas. Tog kan seevlakstyging wat deur migrasie van hierdie grootte gedryf word, die bestaan ​​van nasiestate bedreig en lei tot ondenkbare spanning op hulpbronne en ruimte. Daar is tyd om kursus te verander, maar nie veel nie, en hoe langer ons die hoe harder vertraag, hoe groter die berg wat ons moet klim.
Jonathan Bamber, professor in fisiese geografie, Universiteit van Bristol en Michael Oppenheimer, professor in geowetenskappe en internasionale sake, Princeton Universiteit