Peru - Inligting - 2022
Peru (die Republiek van Peru, as ons oor die amptelike naam van hierdie land praat) is 'n deelstaat van die Suid-Amerikaanse vasteland. Peru deel grense met die volgende state: Chili, Bolivia, Brasilië, Colombia en Ecuador.
Die Peru-rivier het sy naam aan hierdie staat gegee. "Peru" vertaal uit die taal van die plaaslike Indiane beteken niks meer as "rivier" nie.
Lima is die hoofstad van die Republiek van Peru. Die gebied van hierdie land is 1,285,216 vierkante kilometer. Die Stille Oseaan was Peru aan die westekant.
Peru het 'n republikeinse regeringsvorm, met 'n president aan die hoof van die staat. Die hoogste wetgewende liggaam van Peru is die eensamerige Kongres, en die hoogste uitvoerende liggaam is die regering (wat ook deur die president gelei word). Vier-en-twintig streke en eenhonderd nege-en-vyftig provinsies vorm die administratiewe eenhede van die Republiek Peru.
Spaans is die amptelike taal. Engels word slegs in groot winkels, puik hotelle en sommige ontwikkelde stede gepraat.
Negentig persent van die bevolking is Katoliek. Die etniese samestelling van Peru is soos volg: die helfte van die bevolking is Peruviërs en ongeveer nege en veertig persent is Indiane. Peruaanse mense bevat Creoles, Mestizos en Hispanics.
Die bevolking word op Julie vanjaar bykans dertig miljoen geskat, met 'n jaarlikse groeikoers van 1,2 persent. Een en sewentig persent van die bevolking woon in stede.
Nuwe sout is die nasionale geldeenheid van Peru. Nuwe sout is gelyk aan honderd sentimos.
Die gemiddelde lugtemperatuur aan die Peruaanse kus wissel van veertien tot sewe en twintig grade Celsius met 'n plusteken. In die hoogland van die land wissel die gemiddelde temperatuur van nege tot agtien grade Celsius. Dit is warm in die oerwoud: die lug is gemiddeld vyf tot twintig tot agt-en-twintig grade Celsius.
Die grootste riviere in Peru is die Marañon en natuurlik die Amasone; die grootste meer is Titicaca. Peruaanse mense is oopkop en buitengewoon vrolik. In Peru word gereeld vakansies gehou.
Die nasionale kombuis is ook oorspronklik. Dit is inderdaad gebaseer op die beste kulinêre tradisies van bykans alle kontinente.
Die toeristiese infrastruktuur van Peru is baie goed ontwikkel, en dan kan die reis deur die land onderskei word deur gemak en natuurlik plesier. Dankbaarheid is in die reël alreeds opgeneem in die rekening van hotelle en restaurante, kroeë, haarkappers.
Peru is 'n staat met 'n lang geskiedenis. Die geskiedenis van hierdie land is onder die oudste op aarde. Volgens sekere gegewens het die eerste nedersettings reeds tien duisend jaar gelede op sy grondgebied verskyn. Een van die oudste beskawings ter wêreld - die beskawings van die Chico-stam - het die grondslag gelê vir die Indiese geskiedenis van Peru. Die Koninkryk van die Inka's was die einde van die Indiese geskiedenis van hierdie staat. Die volgende kulture het ook hul merk in sy kroniek gelaat: die Vari, Nazca, Chavin, Paracas, Chimu, Mochica kulture. Tans is daar ongeveer honderd en tagtig museums in Peru. 'N Groot aantal argeologiese parke is ook hier geleë. Dit sluit in die Machu Picchu-park (inderdaad 'n ander wonder van die wêreld, beroemd oor die hele wêreld), die geheimsinnige lyne van die Nazca-woestyn, sowel as byna verwoeste stede wat verlore geraak het in die Andes-valleie.
U het 'n visum nodig om Peru toe te gaan. As die duur van die beoogde verblyf in Peru (ons praat van 'n toeristiese verblyf) nie negentig dae oorskry nie, kan die burgers van die Russiese Federasie dit doen sonder 'n visum. Dit is ook nie nodig om vooraf aansoek te doen vir 'n transitumevis as die duur van die reis twee dae of minder is nie. As u die Peruaanse grens oorsteek, moet u 'n paspoort hê en kaartjies terugstuur. Die paspoort moet ten minste ses maande geldig wees ten tyde van die binnekoms van die land.
Verskeie inentings word aanbeveel voordat u Peru besoek. Eerstens, die malaria-entstof. Tweedens, as u gebiede met 'n hoogte van minder as tweeduisend driehonderd meter, sowel as die Selva-streek besoek, is dit nodig om teen geelkoors ingeënt te word, en daar is ook 'n risiko om hepatitis B en D. op te doen. In sommige gebiede is daar natuurlike fokuspunte van sulke aard. siektes soos hondsdolheid en tyfus. As 'n voorkomende maatreël word aanbeveel om nie kos in goedkoop winkels of direk in die strate van stede te koop nie, en drink ook net gepasteuriseerde melk en gebottelde water. Ten spyte van al hierdie dinge, is Peru een van die veiligste lande op die Suid-Amerikaanse vasteland wat toeristebesoeke betref.
Lima is die grootste stad in Peru. Dit is so, en die Peruaanse hoofstad is terselfdertyd die kulturele, politieke en ekonomiese sentrum van die Republiek. Lima se gebied is meer as agt honderd vierkante kilometer. Saam met die voorstede is die gebied vier duisend driehonderd en tien vierkante kilometer. Die bevolking van die Peruaanse hoofstad is ongeveer 7,8 miljoen mense (saam met die bevolking van die voorstede). En dit is ongeveer dertig persent van die totale bevolking van die land. Lima word bewoon deur Quechua-Indiane, Spaanse Peruane, Japanese, Europeërs, mestizos en Chinese. Die amptelike taal word nie net Spaans nie, maar ook die Quechua-taal erken.
Peru is 'n landbouland. Desondanks word die mynbedryf in Peru ontwikkel. Die vervaardigingsbedryf ontwikkel ook aktief. Peru is ryk aan die volgende natuurlike hulpbronne: koper, hout, waterkrag, fosfate, steenkool, ystererts, olie en gas, goud, silwer, vis. Die bruto binnelandse produk per capita het in 2009 8,6 duisend dollar beloop. Volgens hierdie aanwyser is Peru 'n honderd-en-vyftiende plek onder die wêreldlande. In dieselfde jaar was werkloosheid nege persent. In 2006 was ongeveer vyf en veertig persent van die bevolking van Peru (byna die helfte) onder die armoedegrens. Die dienstesektor het vyf en sewentig persent van die werkende bevolking in diens en beslaan sewe-en-sestig persent van die bruto binnelandse produk. Onder die gewasse wat deur die landbou verbou word: koring, aartappels, rys, suikerriet, katoen, kakao, koffie, aspersies, druiwe, perskes, suurlemoene, appels, piesangs, koejawels, pynappels, lemoene, coca, kokosneute, medisinale plante, gars, mango , tamaties, koringbone. Visvang, vleis- en suiwelboerdery, pluimveeboerdery en proefkonyn is goed ontwikkel in Peru.
Peru is 'n land met unieke natuurlike hulpbronne. Dit is inderdaad die geval. Byvoorbeeld, Peru is die tuiste van tien persent van die wêreld se soogdiere en reptiele, twintig persent van alle voëlspesies, en vier en tagtig uit een van die honderd-vier biologiese sones wat op aarde bestaan, is in Peru.
Die Republiek van Peru is 'n land van natuurlike kontraste. Die lengte van die sandkus van die Stille Oseaan (in die Peruaanse taal word dit Costa genoem) in die weste van Peru is byna twee en 'n half duisend kilometer. Fantasties, maar dit is een van die droogste gebiede op die planeet. Die rede vir hierdie ongelooflike verskynsel is die koue Humboldt-stroom (of Peruviaanse stroom) wat die kus was. Hier, aan die rand van die Stille Oseaan, mag daar selfs jare lank nie eens 'n bietjie reën val nie. Doringagtige bossies en kaktusse - tipies van woestyne - word in die plaaslike sand begrawe. Die Peruaanse stroom is nie net die droogheid nie, maar ook die oorvloed viswaters. Die feit is dat die bodemwater, wat gekenmerk word deur die rykdom van minerale stowwe, opwaarts styg - net hier voel 'n groot aantal klein lewende wesens wonderlik. Laasgenoemde is niks meer as visvoedsel nie. Tientalle riviere waarvan die lengte nie lank is nie, sny deur die verlate kus. Daar is oases in die valleie van hierdie kort riviere. Vrugtebome, katoen en suikerriet groei hier. Die landskap van die verlate Costa word gediversifiseer deur die skoonheid van die Peruaanse Andes. Die bergstelsel is eintlik enorm. Die wêreld van sneeu-lawines, gletsers en rotse verskyn voor u oë. Dit is die sierra, dit wil sê die berge. Van noord na suid bestaan ​​die hele sentrale deel van Peru uit die Sierra. Huascaran is die hoogste piek. Die hoogte is 6768 meter. Die Amasone - die grootste rivier op die planeet - is hier afkomstig. Die westelike voetheuwels van die Andes is dus 'n tropiese woestyn. Wat die oostelike voetheuwels van die Andes betref, is dit die teenoorgestelde van die westelike. Die oostelike voetheuwels is vogtige ekwatoriale oerwoude. En as daar in die weste 'n paar jaar geen neerslag is nie, dan val daar in die ooste tot 2000 mm neerslag jaarliks. Dit is selva. Hier woon 'n groot verskeidenheid eksotiese diere.
Die Republiek van Peru is die mees "Indiër" van alle Amerikaanse lande. Indiane vorm 'n beduidende deel van die bevolking van Peru. Hulle kommunikeer met mekaar in Quechua. Verder was dit die Quechua-stam wat die vorming van die antieke Inka-kultuur sterk beïnvloed het. In die bekken van die Titicacameer, ongeveer agt duisend jaar gelede, het die Quechua-Indiane 'n landbousentrum gevorm wat nou erken word as een van die oudste op die planeet. Die Indiane het selfs aartappels op bewerkbare grond verbou, en soos dit ontwikkel het, het hulle kultivars van katoen, grondboontjies, boontjies en koring ontwikkel. Die Quechua-Indiane het daarin geslaag om die lama te tem. Dus het 'n sentrum vir veeteelt in Amerika ontstaan. In die periode tussen die vyfde en agtste eeu het die Quechua-Indiane die konstruksie van klip bemeester, en na nog 'n paar eeue het hulle besproeiingskanale geskep, waarvan die lengte nie net honderd kilometer bereik het nie, maar soms selfs hierdie waarde oorskry het. Daar was ook 'n watertoevoer. Die Indiane het geleer om metale van erts te smelt, om vate van klei te vorm. Hulle het 'n legering goud met koper en silwer, sowel as brons, vir die vervaardiging van verskillende voorwerpe gebruik. Die pottebakker se wiel is nie gebruik nie. Benewens klei vaartuie, het die Indiane beeldjies van mense en diere gemaak. 'N Interessante feit is dat sommige van die paaie wat vyf eeue gelede deur die Inka gebou is, vandag gesien kan word. Die breedte van die twee hoofweë is vier tot vyf meter. Kipa behoort tot die uitvindings van die Quechua-Indiane. In hul taal beteken hierdie woord "knoop". Die kipa is in hierdie geval 'n wonderlike geknoopte brief. Quechua neem 'n dik koord of stok. Hulle het skoenveters aan hom (of haar) vasgemaak. Laasgenoemde se kleur kan anders wees. Op verskillende afstande van mekaar is daar knope aan hierdie veelkleurige veters vasgemaak. Dikwels bevat die bundel 'n voorwerp. Dit kan 'n boontjie, graan of 'n klein klippie wees. Dit is interessant dat in die vyftiende en sestiende eeu professionele kipu-resitante gewerk het, hulle die 'boeke' van Quechua verstaan ​​het. Tans het die Quechua-Indiane hulle veral in die selva en die Sierra gevestig. Handwerk en landbou is hul aktiwiteite. Die Indiane maak ongelooflike pottebakkery: hulle gebruik immers die eeue-oue vaardighede van hierdie vaardigheid. Baie Quechua-Indiane is werksaam in fabrieke en myne.
Perû is lekker om in die somer te besoek. Dit is nie waar nie. Met die aanvang van Mei het Peru 'n dowwe seisoen. Die ongunstigste maand in hierdie verband is Augustus. Laat herfs, winter en vroeë lente (in Peru) is periodes van onherbergsame weer. Op die oomblik is dit bewolk, die son kom glad nie van agter die wolke uit nie. Besoekers het altyd die gevoel dat dit kan begin reën, maar die inwoners weet dat dit vir 'n paar maande nie sal reën nie. Dit is te wyte aan die versadiging van die lug met vog. In Augustus daal lugtemperature dikwels onder dertien grade Celsius. Vogtigheid as gevolg van 100% humiditeit deurdring alles en almal en skep 'n atmosfeer van koue. Dit is verbasend dat daar in so 'n onbeskryflike weer soms dae is wanneer die lug blou is. Deesdae is die son ongelooflik sterk. Peruaanse weier natuurlik winterklere, wat hulle weens die koue gedwing is om aan te trek, en neem sonbrille van afgesonderde plekke uit. Daar kan dus net een dag wees tussen die "winter" en die "somer" in Peru. Die natuur gee meestal einde Junie sulke geskenke aan plaaslike inwoners. Boonop is daar in Peru nie net 'n kontras van natuurlike toestande nie, maar ook hul kontras in die geografiese dimensie. Die feit is dat die luifel van swaar wolke die lug byna net oor die Peruaanse kus sleep. Hierdie kappie is inderdaad glad nie breed nie. As u slegs twintig tot dertig kilometer van die kus af na die berge ry, sal die bewolkte dag skielik so warm word dat 'n persoon nie nadink oor hoe hy warm moet aantrek nie, maar oor die plek waar hy 'n skaduwee kan kry om weg te steek vir die brandende son. strale.
Cusco is 'n stad waar twee kulture mekaar kruis. Dit was dus vyfhonderd jaar gelede, en dit bly so tot vandag toe. Die stad het baie te vertel oor sy koloniale verlede. Op die strate van Cusco sien u baie kerke uit die koloniale periode. Die gebied rondom San Vlas het etlike eeue onveranderd gebly. Baie ambagsmanne en kunstenaars het hier gewoon. Die feit dat Cusco 'n antieke stad is, herinner aan die argitektuur daarvan. Geplaveide strate en rooi teëldakke voeg kleur aan Cusco toe. Die Urubamba-vallei strek agt en twintig kilometer van die stad af. Sy lê aan die voet van Chicon Peak, sneeubedek en majestueus. Die Urubamba-vallei is beskerm deur berge aan alle kante. Die klimaat is sag. Dit het 'n gunstige uitwerking nie net op die verbouing van groente en vrugte nie (die landbou vir die inwoners van die vallei was alledaags lank voor die Spaanse uitbreiding), maar het ook 'n baie gunstige uitwerking op die gesondheid en welstand van die mens. En dertig kilometer van Cusco af kan u kennis maak met 'n ander stad Peru. Dit is die antieke stad Pisak (teen die helling van die berg sien u die ruïnes van 'n fort wat lank voor ons eeu gebou is). Dit is klein in die vallei van die Villaconta-rivier. Die stad se natuur is ongelooflik. Nie net dit lok toeriste om Pisak te besoek nie. Daar is 'n Sondagmark hier. Gebreide sakke, ponchos, hardlopers, tuisgemaakte matte en ander produkte van arbeid van Indiërs uit die bergdorpe is welkome aankope vir baie toeriste.
Manu is 'n nasionale park in Peru. Wat die oppervlakte betref, beslaan hierdie park een en 'n half miljoen hektaar. Die Nasionale Park bevat dertien ape-soorte. Onder hulle is sewe soorte makaker. Alligators, jaguars, arende en ander diere woon ook in die park groot (in natuurlike omstandighede vir diere). Die Inca-roete loop deur die gebied van die Nasionale Park, wat die toerisme aantreklik maak vir toeriste.
Puno is 'n stad van onveranderlike voorkoms. Die datum van die stigting daarvan word beskou as 1668. Sedert die sewentiende eeu het daar inderdaad nie veel verander nie. Halfhandwerkproduksie, eenverdiepinghuise, klein bevolking - dit alles is 'n bewys van stedelike geskiedenis. Die Spanjaarde, Aymara en Quechua is drie volke, op die kruising van wie se kulture die stad Puno ontstaan ​​het. Puno is tans die sentrum van die departement. Puno is interessant in historiese en argeologiese terme; die nekropolis van Silustani is vier en dertig kilometer van die stad af geleë. Die gebied van die nekropolis is vier duisend meter. Die plaaslike landskap beklemtoon op die beste manier die majesteit van die twaalf meter geboue wat rond en vorm van klip gebou is.
Nazca is 'n geheimsinnige woestyn.Dit is in die suide van die Republiek van Peru geleë. Die Nasco-woestyn verberg sy geheim al meer as een eeu. Kon mense wat vroeër deur die woestyn deurgedring het, dink dat hulle meetkundige vorms en ongelooflike tekeninge onder hul voete gehad het? Hierdie mense kon nie op hierdie manier dink nie, want van die aardoppervlak (vanaf die hoogte van menslike oë) is figure en tekeninge onsigbaar. Hulle is reusagtig groot. U kan dit slegs sien as u bo die aarde se oppervlak uitstyg. Sonder om dit te doen, is dit onmoontlik om te verstaan ​​dat die lyne onder u voete iets beteken, êrens heen gaan en oor die algemeen iets voorstel. Nazca hou 'n regte monument uit die oudheid. Die reuse-tekeninge, wat eers in die twintigste eeu gesien is, toon 'n spinnekop, aap, walvis, voëls, selfs 'n menslike figuur. Argeoloog M. Ksespe het die ontdekker van die tekeninge geword. In 1927 het 'n Peruaanse ontdekkingsreisiger hulle onverwags van 'n steil berg af gesien. Hierdie gebeurtenis het veroorsaak dat allerlei teorieë probeer om die verskynsel van tekeninge te verklaar; hulle het selfs gepraat oor buitelandse inmenging. Een so 'n teorie was dat tekeninge uit die oudheid iets vaagliks herinner aan moderne aanloopbane. In 1939 het P. Kosok, 'n Amerikaanse historikus, die geheime van die Peruaanse Andes begin bestudeer. Danksy sy werk het tekeninge van die Nazca-woestyn alom bekend geword - sommige van hulle is op foto's uit 'n vliegtuig vasgelê. P. Kosok het 'n hipotese voorgehou waarvolgens die misterieuse lyne die astronomiese kalender voorstel. Die lyne van antieke tekeninge wys volgens hom die weg na enkele sterre. 'N Ander verklaring vir die tekeninge wat in die twintigste eeu bestaan, is hul magiese doel. Sommige navorsers was daarvan oortuig dat antieke mense tydens godsdienstige rituele in ballonne opgeklim het. Die simbole wat op die grond agtergebly het, was duidelik sigbaar vanuit die oog op die voël. Sommige navorsers het tot die gevolgtrekking gekom dat tekeninge 'n pad is, dit wil sê 'n soort rituele roete, wat mense die geleentheid gekry het om deur te dring na die wese van die beeld wat in 'n bepaalde tekening uitgebeeld word.
Die gebied van Peru is professioneel interessant vir argeoloë. Dit is waar. Ter bevestiging van hierdie stelling kan die volgende feit aangehaal word. In 2008 is 'n unieke brief in Peru gevind. Die ouderdom is ongeveer vierhonderd jaar, maar dit is, waarskynlik deur 'n Spaanse skrywer, geskryf in 'n taal wat prakties onbekend is aan die wetenskap, en toe verlore gegaan het vir etlike eeue. Hierdie taalgebruik is gedurende die vyftiende en sewentiende eeu deur sommige mense van die Peruaanse gebied gebruik. Dit het ongeveer twee jaar geneem om die betekenis van wat geskryf is, te ontsyfer. Die samesteller van die brief het Spaanse nommers in 'n onbekende taal vertaal. Die basis vir hierdie onbekende taal was waarskynlik die taal van die Quechua-stam.
Die nasionale kombuis van die Republiek van Peru word onderskei deur sy diversiteit. Dit is miskien die moeite werd om opgeneem te word in die Guinness Book of Records. Die nasionale kombuis van Peru behou die tradisies van sowel die Inca as die Spaanse kookkuns. 'N Toeris wat na Peru kom, moet sebiche probeer. Die basis van hierdie gereg is óf rou vis of skaaldiere. Laasgenoemde word bedien met 'n groenteskyf of uie en in suurlemoensap. Die ahi de gallina gereg is veral gewild in Peru. Dit word van hoender gemaak en bedien met 'n effens gekruide sous. Kui is bedoel vir die opwinding-soekers. Dit is gemaak van proefkonyn wat gebraai of gestoof is. Saltado is gewild in die Republiek van Peru. Die basis van hierdie gereg is groente. Dit word in die oond gekook, met die toevoeging van verskillende speserye. Peruaanse kookkuns bevat 'n ryk verskeidenheid allerlei geregte volgens elke smaak. Kaarpuchu is 'n pittige aartappelsop. Costa Brava - seekos sop. Ertjies en uie word tydens die gaarmaak bygevoeg. En die belangrikste bestanddele vir die volgende gereg - huancaina papas - is verwerkte kaas, aartappels en suurlemoensap. Onder die drankies in Peru is yerba mate (of net maat) wyd gewild. Dit is tee. Munttee. Hierdie tee is nie net lekker nie, maar dra ook by tot die verbetering van die funksionering van die spysverteringskanaal. Baie keer word maat in spesiale houers gegiet. Dit is vate wat van vooraf gedroogde pampoen gemaak is. Hulle drink hierdie drankie deur 'n strooi. As nageregte in Peru word vrugte gereeld gebruik wat in hierdie land volop is. Dit is 'n tuna-kaktusvrug, 'n neutagtige aangename vrug, 'n sappige groen chirimoya-vrug. 'N Vrugtepoeding met die naam Masamorra morada is sedert die koloniale periode bekend. Poeding word dikwels afgerond en is een van die inwoners se gunsteling kos.