Nou vestig Marduk sy aandag op Tiamat se lewelose liggaam. Soos ‘n vis wat gedroog moet word, halveer hy haar. Van haar een helfte maak hy die dak van die hemel, van die ander die aarde wat die onderaardse waters in toom hou. Op die aarde laat hy die Esjarra-tempel bou vir die instandhouding van die kultusse van die gode van ouds: Anu, Ellil en Ea. Van Tiamat se spoeg maak hy die wolke, wind en reën; van haar gif maak hy die digte mis. Vanuit haar oë open hy die Tigris- en Eufraat-riviere. Verder organiseer hy die kosmos. Hy benoem die maande van die jaar en ken drie sterre (planete) aan elke maand toe. Hy laat die sekelmaan as die ‘juweel van die nag’ verskyn om die dae af te tel.
Die gode is baie dankbaar. Hulle lewer ‘n laaste eerbetoon aan Marduk. Naas Esjarra, die kultiese sentrum van die ou gode, rig hulle vir Marduk sy eie tempel op – Esagila. Dit is die heel laaste groot taak en harde werk wat deur die gode verrig sal word. Want nou is daar mense op die aarde – mense wat hard kan werk, sodat gode vir ewig en altyd kan rus.