Huis van gruwels - wat lê vir die kinders voor? | SARIE
Huis van gruwels – wat lê vir die kinders voor?	deur SARIE.com-span and Grete Becker
Die huis van gruwels – FOTO: Denzil Maragele (BEELD)
Nadat die seun aan sy pa terugbesorg is, is hy aangerand, in die plafon van ’n buitekamer versteek en later na ’n familielid in Noordwes geneem. Dis hier waar die polisie hom gekry het nadat hulle op die huis toegesak het. Lees die volledige storie in Beeld hier. Kyk ook HIER na ’n video van hoe dié huis lyk
Trauma-ontlonting sal ’n groot rol speel om mee te begin. Hoewel dit lyk asof die pa die kwaaddoener is, bly hy steeds die primêre attachment figure – dit beteken hulle is bang vir hom, maar hy was die voorsiener én ouer: die persoon wat (veronderstel) is om hulle te versorg. In die sielkunde praat ons van disorganised attachment. ’n Deel van die terapie sal dus moet wees dat die kinders gehelp word om hul pa anders te sien. Gesinsterapie volgens die Imago-beginsels (lees hieroor onder dié berig) sal ook baie goed werk.
Wat gebeur met ’n kind wat vir 16 jaar nooit in die samelewing funksioneer het nie? Elke ontwikkelingstadium wat nie afgehandel is nie, gaan ’n impak op die kinders se integrasie en optrede in die samelewing hê. Ons kan verwag dat daar geen sosiale vaardighede gaan wees nie; geen duidelike identiteit nie; hulle kan probleme met mag hê; hulle sal nie hulself kan handhaaf nie; of dalk sal baie woede manifesteer. Hulle beskou dalk die samelewing met groot wantroue – “waar was julle al die jare? Waarom het niemand ons ooit kom red nie?”
“Die afgelope 10 jaar se neurologiese navorsing dui daarop dat interpersoonlike verhoudings die brein vorm. ’n Baba word nie met ’n 100% funksionerende brein gebore nie. Wat wel 100% funksioneer, is die oorlewingsentrum van die brein – die veg-of-vlug-instink van die amigdala, wat sowat 10% van die fisieke grootte van die brein is. Die ander 90% van die brein, die ‘bedrading’ of neurone, lê in plek en wag vir ervarings om die konneksies te begin maak. Hierdie konneksies (wiring) van die brein bepaal hoe elkeen die wêreld sien en ervaar.
“’n Kind wat altyd in die donker gehou word, sal nie sig ontwikkel nie, want die brein word nie aan lig blootgestel nie. So ook met spraak: as ’n baba nie taal hoor nie, sal die setel waar spraak ontwikkel ongestimuleer bly en nooit spraak-‘konneksies’ vorm nie.
“Presies dieselfde beginsel geld emosionele ontwikkeling. ’n Kind wat nie empaties, sagkens en met liefde en aanraking grootword nie, gaan nie daardie sentrum van die brein ontwikkel nie. Hulle gaan die wêreld sien as gevaarlik, onbetroubaar, hard.
“Hierdie ‘siening’ van die wêreld – swart of wit, hard of sag – dra ons vir ewig met ons saam, en speel ’n uiters groot rol in hoe individue daagliks optree.
“Een aanname binne die Imago-tradisie is dat ons in verhoudings gebore word, emosionele wonde in verhoudings kry, en dat heling dus slegs ook in verhoudings kan plaasvind. Terapie gaan dus fokus op die herkonneksie (rewiring) van hierdie kinders se breinpatrone: van onveilig, onvoorspelbaar en lewensgevaarlik na veilig, voorspelbaar en veilig.”