Die besoeke aan plaaslike eetplekke wat deur Vreethans beskryf word, is beslis iets wat nie moet vergaan nie. Daarmee saam mag julle dalk dink om ’n resephoekie te plaas waar die topgereg so effe beskryf word deur die betrokke gaarmaker. Dié is nie ’n uitnodiging vir ieder en elk om oupa se bobbejaanbiltong se maak te deel nie.
Artikels oor die wild, voëls en plante in die area is ook altyd welkom. Sonder eie kinders is ek neutraal oor skoolverwante artikels, dog het dié ’n waardevolle plek vir betrokkenes.
Ek het saam met Gerhard en Angie die lief en leed deur die jare beleef, die krisisse, en ook die wonderlike hoogtepunte. Ek onthou jare terug se gedigte-aande waar ons tot laatnag gesit en kuier het, en ook die Bronberger-kontreimark, waaroor daar eintlik ‘n hele boek geskryf kan word.
Namens my, Johannes, Danielle en Tanika: baie geluk, Bronnie, met jou 15de verjaarsdag. Hierdie tannie van jou is erg trots op jou, wat deur baie maalkolke van die lewe beweeg het om te wees waar jy nou is: ‘n Baie unieke tydskrif van gehalte wat vir niks terugstaan om die interessantste gebeure en inligting van ons Bronberg-gebied oor te dra aan sy lesers nie, en dit boonop gratis.
Ek geniet Toeka se Dae, aktuele stories oor die omgewing en die verslae oor eetplekke in die gebied.
Ek lees graag alles wat oor ons mense gaan – van die lesersbriewe af tot verslae oor ontwikkeling, morsjorse en stormskade, terwyl my wederhelf, Sophie, eerste blaai na die artikels oor die geskiedenis van ons wêreld.
Les bes wil ek my waardering uitspreek vir die handjievol poësie-aande wat lank terug deur hulle moontlik gemaak is. Dit is iets wat ek seker altyd sal onthou.
In ‘mensjare’ is 15 jaar nog maar kind, maar in die lewe van ’n sakeonderneming is 15 jaar reeds ’n senior burger, aangesien min besighede so lank bestaan.
Ons almal weet egter dat kitsoplossings, soos kitskos, nie so gesond is soos kwaliteit-boerekos nie. Dit is ook hoe ek Die Bronberger sien, soos daai bord boerekos van gehalte wat mens Sondae geniet terwyl jy die res van die week haastig een of ander kitskos wegbêre.
Nuuskierig oor ons nuwe omgewing, moes die uitpakkery eers ‘n bietjie wag totdat ek Die Bronberger klaar gelees het. Die maandelikse Bronberger in ons huis ‘leef’ nou nie meer op ’n kombuiskas nie, maar het sy plek gekry op die koffietafel in die sitkamer.
As daar iets gekoop moet word, blaai ons deur Die Bronberger om te kyk of daar nie ’n plaaslike onderneming is wat ons kan ondersteun nie.
As ek op hierdie wenresep ’n voorstel mag waag vir verbetering, sal dit wees dat oorweging geskenk word aan ’n kwartaallikse fotokompetisie.
Ek ken Die Bronberger van die eerste uitgawe af. Ek kan nie onthou waar ek dit gekry het nie, maar dit was waarskynlik nog destyds by ons lekker kuierplek, Nikos. Ek lees omtrent alles, van die briewe en die redaksionele kommentaar af. Ek lees ook al die res, maar het nie altyd tyd om die lang artikels oor die geskiedenis te lees nie.
Ek hou van die Bronnie soos hy is en wil steeds inligting oor gebeure in die omgewing, moontlike ontwikkelings en prestasies van die omgewing se mense, sien. Die artikels moet egter kort en bondig bly en nie oor baie bladsye versprei word nie – ek het nie altyd genoeg tyd om langes te lees nie.
Ek wil voorstel dat julle die advertensies ook op die webblad en Facebook plaas – selfs teen ‘n ekstra fooi. Deesdae het die meeste mense hulle fone by hulle en kyk sommer daarop as hulle iets soek. Hulle gaan soek nie noodwendig die harde kopie nie. Ek gaan soek wel my harde kopie maar ek is oud – nie soos jong mense wat alles op hulle foon soek nie!
Ek maak staat op die Bronnie vir my kinderpartytjies want ek kry nogal besprekings op sterkte van die advertensie daarin. Dit hou ’n mens ook op hoogte van gebeure in die omgewing en veral waar daar dreigende ontwikkelings is. Ek is ook mal oor die briewe waar die gemeenskap hulle sê kan sê.
Nog mooi natuur en diere kan nie kwaad doen, wat my aanbetref nie. Net asseblief nie ‘slegte nuus’, soos duisende eertydse troetelvarkies wat huis soek nie. Daar is genoegsame ander publikasies wat op die negatiewe konsentreer.
Ek hou van die historiese inligting en geniet dit om berigte te lees wat die gemeenskap raak. Die gereelde rubriek oor eetplekke in die gebied is ook altyd welkom.
Ek het begin vrae vra oor wat die familie se reg op toegang is, sou die grond in vreemde hande beland en wat sal gebeur sou ons verdere familielede daar wil begrawe. So het my pad met dié van Johan Viktor gekruis, ‘n leser van die Bronnie en ook ’n lid van die GGSA.
Ek dink Die Bronberger bied iets vir almal en ek geniet die foto’s wat die mense van die omgewing deel, veral die mooi sonsondergange.
Ek onthou nog die dae toe ons by oom Faan gekuier het. Wanneer die Bronnie se mense instap, het die gesprekke ’n nuwe dimensie, diepte en diskoerse ingeslaan. So onthou ek nog die gesprekke oor Die Bronberger wat toe nog in sy babaskoene gestaan het.
Vandag is die Bronnie lankal in, uit en deur sy tienerfase en ’n volwasse ‘Bron’ van inligting dwarsdeur die kontrei. Ek het al die voorreg, wat meer ’n eer was, gehad om ’n paar brokkies van gebeure te skryf en is altyd met Bronnie-vriendelikheid begroet.
Na 15 jaar is daar reeds baie Bronnie-nostalgie, maar die een ding wat my deur die jare verras het was die hoeveelheid kere wat ek saam met vriende ’n koffie-kuier geniet het; dan soek ek na iets en male sonder tal is ek deur iemand om die tafel vertel dat hulle of ’n paar weke, soms maande en selfs jare gelede ’n artikel, advertensie of antwoord op my vraag in die Bronnie gesien het.
Ek geniet die Bronnie-geskiedenis van die omgewing. Ek is ’n suigstokkie vir goeters en geniet die advertensies in die Bronnie.