Hoe durf julle die Majesteit en Heer van ewigheid, wat julle daarvan al soveel buitengewone bewyse met woord en daad gelewer het, met julle ou walglike venyn so skandelik besoedel?! Waarom is volstrekte, realistiese identifisering met die situasies in die gedigte meer belangrik as ’n direkte belewenis van die tegniek? ’n Rede is onder meer te vinde in die volgende stelling van die Amerikaanse digter Raymond Carver in verwysing na wat hy probeer doen: “To imbue everyday objects with symbolic value.” “God het alle dinge onder sy voete onderwerp en Hom as Hoof bo alle dinge aan die gemeente gegee, wat sy liggaam is“ (Eph 1:22,23). “sodat Hy in alles die eerste kan wees“ (Col.1:18). Maar waar, behalwe in die geselskapsirkels, word daarvoor ‘n geleentheid gebied?! Die “demokratiseringstendens” in die Afrikaanse poësie word waarskynlik op sy daadwerklikste gedemonstreer as ’n mens die 2000- en 2008-uitgawes van Groot verseboek (beide kere met André P. Brink as samesteller) vergelyk met vorige uitgawes (onder samestellerskap van D.J. Opperman).