Dr MJ du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 30 April 2006 (aand)
Sing vooraf: Psalm 27:5 (p. 127)
Lofpsalm 71:10, 14 (p. 355)
Psalm 86:1 (p. 431)
Skriflesing: 1 Korintiërs 15
Teks: 1 Korintiërs 15:3, 4; Kategismus Sondag 16
Want in die eerste plek het ek aan julle oorgelewer wat ek ook ontvang het, dat Christus vir ons sondes gesterf het volgens die Skrifte; en dat Hy begrawe is, en dat Hy op die derde dag opgewek is volgens die Skrifte; (1 Korintiërs 15:3-4 AFR53)
. . . dat Christus vir ons sondes gesterf het volgens die Skrifte; en dat Hy begrawe is . . .
Dood is vir ons altyd ’n verlies.
Wanneer ’n geliefde sterf, is dit vir ons ’n verlies, en ons mis daardie persoon.
Wanneer ’n goeie staatsman sterf, is dit ’n verlies vir die land.
Toe Jesus gesterf het, het sy dissipels ook gedink dat dit ’n verlies is.
Maar is dit werklik so dat die dood – en hier die dood van die Here Jesus Christus – ’n verlies was?
Voor die kruis van die Here Jesus staan daar ’n hoofman oor honderd. Hy lewer ’n absoluut merkwaardige belydenis wanneer Jesus sterf. Lukas 23:47, 48:
En toe die hoofman oor honderd sien wat daar gebeur, het hy God verheerlik en gesê: Waarlik, hierdie man was regverdig. En die hele skare wat vir hierdie skouspel bymekaar was, het op hulle borste geslaan toe hulle sien wat gebeur het, en hulle het teruggegaan. (Lukas 23:47-48 AFR53)
Hierdie hoofman kan meteens die Raadsplan van God sien in wat daar voor sy oë gebeur.
Daarom bely hy spontaan dat Jesus onskuldig gesterf het.
Hy is nie ’n Jood nie. Hy is heeltemal ’n onpartydige in hierdie saak.
Hy staan nou al ses uur daar by die kruis op diens.
Hy het Jesus hoor bid.
Hy het gehoor dat Hy geroep het na God die Vader dat dié Hom verlaat het.
Hy het ook daar in die stikdonkerte gestaan, en die aarde voel bewe.
Meteens tree hierdie soldaat op soos ’n bekeerde. Miskien is hy ook in hierdie tyd bekeer – wie sal weet?
Hy verheerlik God en bely dat Jesus onskuldig tot in die dood verneder is.
Die waarheid van hierdie getuienis laat ons weer opnuut besef dat die feit dat die Here Jesus onskuldig gesterf het, Hy mos vir iemand anders moes gesterf het! Vir ons!
Hy sterf as Regverdige vir ons onregverdiges.
Dan tref die vreeslike geweld van ons sondes ons!
Ons sondes is so groot dat daar op geen ander manier gestraf kan word as deur die dood van die Seun van God nie.
Dit beteken dat geen mens in die hemel kan kom met enige ander vorm van straf vir sy sondes nie.
Die straf wat ons kry vir ons ongehoorsaamheid is die doodstraf.
Enigeen wat dus die hemel wil verwerf moet die doodstraf kan kry, en nogtans lewe.
Daar is vanselfsprekend geen mens wat so iets kan regkry nie.
Daar is net een Wese wat dit kan regkry om die doodstraf te ondergaan en te lewe, en dit is God.
Dit is dan tog voor die hand liggend dat God se Seun die enigste Een is wat versoening kan doen – of wat die straf op die sonde kan verduur, sodat daar by God ’n voldaan (daar is voldoen aan = kwitansie) is vir die sonde wat teen sy Heiligheid begaan is.
Daarom beloof God Hom ook onmiddellik na die sondeval aan ons.
Hy is nie net magtig genoeg om die doodstraf te verduur en weer te lewe nie.
Hy is magtig genoeg om die doodstraf vir al die uitverkorenes te dra en nog te lewe.
Met ander woorde om vir hulle almal die ewige lewe te verwerf.
Ons is almal verstom wanneer iemand sterf, en beskou dit as ’n verlies. Maar dit is tog duidelik dat met Christus se dood die ontsetting erger was.
Dié wat buite sy prediking gestaan het, kon ook sien wat daar gebeur:
Die hoofman bely dit.
Die skare slaan op die bors – want almal besef meteens dat die sterwe van Christus wins was.
Ons wat geen reg op die ewige lewe gehad het nie, kry meteens voor God vergewing, en die ewige lewe.
Christus se kruisdood was dus ’n geweldige wins vir die mensdom.
Die bewyse dat God Christus se versoening van die sondes aanvaar, is onmiddellik daar.
Die voorhangsel skeur.
Daarmee sê God aan Israel en aan ons, dat dit wat ons en God geskei het, nou tot niet is.
Ons kan self voor God staan om te bid en om sy aangesig te soek, want Christus het dit moontlik gemaak.
Die natuur word ook geraak.
Die rotse skeur oop en die aarde skud.
Maar die bewyse aan die mense is nog groter.
Dooies staan uit die grafte op.
Die geweldige betekenis van hierdie daad is dat God daarmee aan ons sê dat ons nou deurgang het tot die ewige lewe.
Ons het saam met Christus uit die dood opgestaan!
Die dood van die Here Jesus Christus is ook terselfdertyd ’n appèl op ons gewetes.
Berou en angs val op die mense voor die kruis. Uit vrees slaan hulle op die bors – hulle besef wat hier gebeur het.
Die Jode wat die Here Jesus Christus moes ken, en moes aanvaar, het hierdie oomblik beskaamd gestaan.
Dit is juis omdat hulle hulle plig versuim het dat die mense buite die Jodedom die Here Jesus Christus in hierdie oomblikke in sy regverdigheid bely.
Dit was die begin van die verhoring van die Here Jesus Christus se gebed:
Vader, vergeef hulle, want hulle weet nie wat hulle doen nie! (Lukas 23:34)
Die vrug van die Here Jesus Christus se dood is dus baie duursaam.
Die ongelowiges kom tot geloof en oortuiging van verlossing.
Dit raak ons, want God die Heilige Gees bevestig dat daar vir ons ook vergewing van sondes gekom het. Ons is in dieselfde kraal as die hoofman.
Daarom moet die besef van ons verlossing ’n vuur in ons binneste aansteek.
Ons moet bewoë wees in die lewe.
Die dood van die Here Jesus Christus behoort ons só op te skerp dat ons baie meer verantwoordelik is oor die dood en die ewige lewe.
Nie net in ons gedagtes nie, maar sodat ons gehoorsaamheid aan God en ons belydenis van die Here Jesus as ons God en Verlosser tot uiting kom in ons lewens.
Dit is merkwaardig hoeveel die Bybel maak van die Here Jesus Christus se begrafnis. Dit word in die Evangelies beskryf, maar ook weer hier in die Korintiërbrief:
. . . en dat Hy begrawe is . . . (1 Korintiërs 15:4)
Volgens die Skrifte – so word dit gestel.
Natuurlik, want in Jesaja 53:9 staan daar geskryf:
En hulle het Hom sy graf by die goddelose gegee; en by ’n ryke was Hy in sy dood, omdat Hy geen onreg gedoen het nie en geen bedrog in sy mond gewees het nie. (Jesaja 53:9 AFR53)
In hierdie gedeelte profeteer die Here baie duidelik dat die Here Jesus Christus in sy doodsoomblikke saam met moordenaars sal wees.
Die ryke se graf is die nuwe graf van Josef van Arimathéa – hy is die ryk man wat Jesus se liggaam by Pilatus gaan vra het.
Die Jode wou die Here Jesus Christus net haastig van die kruis af kry sodat Hy nie op die Sabbat onbegrawe was nie – maar hulle pogings is weer verydel.
Die Here Jesus is in liefde begrawe en versorg.
Dit alles beteken dat die Bybel met die feit van sy begrafnis dit baie deeglik onderstreep dat Jesus dood was. Hy het werklik gesterf, en Hy moes soos alle dooies begrawe word.
Die Here Jesus se begrafnis onderstreep die diepte van sy vernedering.
Die Seun van God is dood.
God wat tot in ewigheid lewe se Seun het gesterf.
Kyk na die geweldige teëstelling wat in hierdie gebeurtenis is!
Die Seun van God wat aan die regterkant van sy Troon moet staan, lê op die aarde dood in ’n mensegraf!
Dit is waar die belydenis dat die Here Jesus alle angste van die hel tot in die dood toe ondergaan het, sy klimaks bereik het.
Meer en groter vernedering was net nie moontlik nie!
Vir sy uitverkorenes het Hy heeltemal in die dood ingegaan!
Die Here Jesus Christus het nie verderwing ondergaan soos die mens in sy swakheid nie.
Hy het uit die dood uit opgestaan, en al sy uitverkorenes saam met Hom uit die doderyk uit teruggebring.
Daar moes absolute sekerheid in die hemel en in die hel wees dat die Here Jesus Christus dood is.
Want die dood is die enigste moontlike manier waarop die mense verlos kan word uit die dood en die hel.
Met die Here Jesus Christus se dood is daar sekerlik gejuig in die hel.
Dit was sekerlik vir die satan die grootste triomfoomblik van sy bestaan, want op die dood van die Here Jesus Christus was al sy beplanning ingestel.
Maar dieselfde oomblik was die Here Jesus Christus ook die Koning van Verskrikking vir die satan.
Want die duiwel het toe geweet dat die krag van God wat hom en sy mag oor die mens vernietig, sy streep getrek het.
Hy het toe geweet hy die ewigheid nooit sou sien nie. Hy is uit die hemel uitgewerp.
Hy het buitendien nie meer daar gewoon nie, maar hy het nog toegang tot God gehad.
Dink hier aan die naggesig van Sagaria waar die satan Israel by God gaan aankla.
Of dink aan Job: Die satan besoek God en verwyt Hom dat Job God net dien omdat God hom uitermate seën.
Toe die Here Jesus Christus gesterf het deur self sy lewe af te lê, het die satan besef dat hy geen mag oor die Here Jesus Christus het nie.
Hy het ook besef dat hy ook nie meer mag oor die mense het nie, want die Here Jesus Christus kom nie net as God terug uit die dood nie.
Hy kom ook as mens uit die dood terug.
Die Here Jesus het vir Tomas gesê dat hy sy vingers in die wonde moes kom druk.
Met ander woorde, die satan het nie net die stryd teen God verloor nie, maar hy het die stryd teen die mens ook verloor.
Waarom moet ons dan nog sterf as die Here Jesus Christus se dood soveel beteken?
Eers was die dood die straf op die sonde.
Elke mens moes sterf om daarmee gestraf te word.
Tot met die Here Jesus Christus se dood. Hy sterf om die straf vir al die uitverkorenes te dra.
Dit verander die betekenis van die dood.
Die verskrikking dat die dood my straf is, en dat ek nie die krag en die mag het om dit te dra of te oorkom nie, is nou weg. Die Here Jesus Christus het dit gedra.
Maar volgens God se Raadsplan sterf ons nog. Maar nou het dit ’n deur geword.
Die dood is nou die enigste deur waardeur jy van hierdie lewe af kan deurstap na die ewigheid toe by God – so leer die Here Jesus Christus dit met die gelykenis van die rykman en Lasarus. Dadelik na elkeen se dood is hy by sy bestemming – Lasarus by God . . . die ryke in die hel.
Die dood van die Here Jesus Christus maak dit nou moontlik dat ons by die dood kan verbykyk. Ons kan nou die vaste sekerheid hê dat ons lewe in sy dood gewaarborg word.
Dit is die betekenis van die Nagmaal en die doop.
Al twee hierdie sakramente leer dat die dood van die Here Jesus tot versoening van ons sondes is.
Die doop en die Nagmaal vier die Here Jesus se dood en sy begrafnis.
Die doop leer dat sy bloed wat tydens die kruisiging verspil is, ons sondes afwas.
Die Nagmaal leer dat sy liggaam en bloed gebreek en vergiet is tot versoening van al ons sondes.
Die appèl op ons is dat ons moet pasop as ons nie leef volgens hierdie belofte nie! Ons moet waak, want as ons lewe die teendeel bewys, gaan ons lag in smart verander! Dan gaan ons ons dood sonder Christus tegemoet.
Hoe moet ons dan leef?
Met die geloof dat ons verlos is.
Met ’n begeerte om ’n lewendige gemeenskap met die Here Jesus Christus te beoefen.
Met ’n geestesoor wat luister na die stem van God die Heilige Gees.
Kom ons kyk wat staan hieroor in ons belydenis geskryf (Kategismus Sondag 16):
Antwoord: Ons dood is nie ’n betaling vir ons sondes nie (a), maar slegs ’n afsterwe van die sondes en ’n deurgang tot die ewige lewe (b).
Antwoord: Deur sy krag word ons ou mens saam met Hom gekruisig, gedood en begrawe (a). Gevolglik kan ons sondige begeertes nie meer oor ons heers nie, (b) maar kan ons onsself as ’n dankoffer aan Hom toewy (c).
Slotpsalm 116:4, 7 (p. 569)
Datum: 30 April 2006 (aand)