Ekosisteme en weerstand teen klimaatsverandering - ONDERWERPE - 2022
Ekosisteme en weerstand teen klimaatsverandering
In verskillende streke van die planeet is die gevolge en gevolge van klimaatsverandering reeds duidelik (versuring van die oseane, terugtrekking van gletsers, uiterste droogtes, stortreën, oorstromings, omgewingsrampe, ens.). Maar nie die lang 5de IPCC-verslag  of ander baie ernstige studies wat dit bevestig nie, tesame met die verbintenisse en doelstellings van die Parys-ooreenkoms (COP 21 van 2015), versnel die maatreëls en konkrete optrede van die internasionale gemeenskap, in die besonder van die geïndustrialiseerde en opkomende lande van die G-20 wat die hoogste wêreldwye KHG-uitstoot konsentreer (79%). 
Terwyl die toekoms onseker bly en 'n groter risiko vir die kwesbaarste bevolking het, sal die burgerlike samelewing voortgaan om op te tree en te eis dat diegene wat die meeste verantwoordelik is vir hierdie krisis, breek met die ou paradigmas en ekonomiese belange wat veranderinge voorkom en dringende optrede teen klimaatsverandering vertraag.
Globale ekonomie en ontwikkeling versus omgewings- en klimaatkrisis
Teen die wetenskaplike konsensus en die gesonde verstand van die burger bly klimaatsontkenning en politieke hardkoppigheid aan die bewind, tesame met die onwettige belange van die multinasionale ondernemings wat verantwoordelik is vir hierdie krisis. Dus word die wêreldwye regressiewe neiging van die verhouding tussen die samelewing en die natuur verdiep, waarvan die oorsake meervoudig is, twee wat gelyktydig opvallend is: 1) die ideologie van absolute oppergesag van die mensdom bo die natuur; en 2) die ontwikkelingsparadigma gebaseer op die ontginning van natuurlike hulpbronne wat deur die wêreldwye ekonomiese stelsel opgelê word.
Die idee van neoliberale ekonomiese progressivisme gebaseer op die simplistiese argument van die positiewe verhouding tussen handel en omgewing, moet gedemistifiseer word, omdat die aanname dat vrye handel die motor van groei en dus omgewingsorg disfunksioneel is. Handel is nie 'n doel op sigself waaruit ekonomiese groei meganies toegedien word, omgewingsverbeterings en ontwikkeling bereik word nie. Die ongelyke verdeling van inkomste is eerder die veranderlike wat die verband tussen die vlak van inkomste per capita en omgewingskwaliteit beïnvloed, en ongelykheid is die belangrikste negatiewe faktor in die omgewing.
Diegene wat argumenteer - op die lang termyn - van die positiewe verhouding tussen handel en omgewing, voer aan dat groter tegnologiese ontwikkeling en handel tussen lande, noord-suid, oordragprosesse bevorder wat stadiums in die tegnologiese vooruitgang van die lande verkort; maar hierdie tegnologiese vooruitgang is nie altyd lineêr en stygend nie, dit is ook ingewikkeld en weersprekend, omdat dit aan verskillende veranderlikes en risiko's onderhewig is as reguleringsbeleid, invoegingsplanne en beheer van tegnologiese kwaliteitstandaarde nie in elke produktiewe sektor toegepas word nie. Dus word nie net gevorderde tegnologieë oorgedra nie, maar ook inherente omgewingsrisiko's. Dit is 'n wêreldwye verskynsel waar lande waar daar minder omgewingsregulasies is, gebruik word as vullishope vir afval en besoedelingstegnologieë in lande met hoër omgewingsregulasies. Die groot wêreldwye ekologiese skuld wat hoofsaaklik deur geïndustrialiseerde en opkomende lande gegenereer word, is dus geen toeval nie.
Volgens die IPCC is onlangse broeikasgasemissies wat deur menslike optrede veroorsaak word: koolstofdioksied (CO2), metaan (CH4), stikstofoksied (N2O) en ander besoedelingstowwe, die hoogste in die geskiedenis en klimaatsveranderinge het reeds 'n wydverspreide impak op die menslike en natuurlike stelsels, wat die regte van miljoene mense, veral die armstes, beïnvloed en skend. Dit is waarom die doelwitte van die Parys-ooreenkoms, wat in 2020 begin, wanneer die Kyoto-protokol eindig , reeds werklike veranderinge en dringende maatreëls van lande vereis om die uitstoot teen 2030 met die helfte te verminder en die verhitting te beperk by 1,5 ° C.  Want as daar nie dringend opgetree word nie, word beraam dat die wêreldwye temperatuurstygingstendens gemiddeld 3,2 ° C kan bereik. Wat baie ernstig sou wees.
Die valse dilemma van vooruitgang en moderniteit ten koste van die natuur: veerkragtige ekosisteme in gevaar
Dit is belangrik om te verstaan ​​dat opwarming en klimaatsverandering komplekse verskynsels op 'n wêreldwye en plaaslike skaal is, wat die veelvuldige interaksies as die samelewing-aard weerspieël en die komplekse onderliggende verhoudings van onderlinge oorsaaklikheid. Daarom is die belangrikheid van die instandhouding van veerkragtige ekosisteme om lewe op die planeet te waarborg.
Vanuit die ekosisteembenadering word veerkragtigheid gedefinieer as "Die mate waarin 'n stelsel herstel of terugkeer na sy vorige toestand onder die werking van 'n stimulus." Dit is die reaksievermoë wat natuurlike ekosisteme het ten opsigte van veranderinge wat deur eksterne faktore of agente veroorsaak word. Maar hierdie Die natuurlike meganisme van dinamiese ewewig en die veerkragtigheid van ekosisteme is mettertyd verander, omdat menslike optrede groter was en die ekonomiese aktiwiteite daarvan meer tegnies, verskerp en uitgebrei is, ten koste van groter ontginning van natuurlike hulpbronne. om aan die eise van groei en ontwikkeling, die verbruikerslewenswyses van die samelewings van die lande, te voldoen.
Die navorser Enrique Leff ontleed in hierdie verband dat een van die belangrikste faktore in die wanbalans van ekosisteme die proses van kapitalistiese ophoping is, omdat die rasionaliteit daarvan die destabilisering van die natuurlike dinamika van ekosisteme veroorsaak, deur groter ekonomiese druk op natuurlike hulpbronne uit te oefen. en die omgewing. Maar selfs wanneer ekosisteme 'n natuurlike reaksie op hierdie wanbalanse het, hang dit van twee eienskappe af: i) hul veerkrag teen eksterne versteurings; en ii) die toestand van bewaring en gesondheid in verhouding tot die toestand van ewewig.
Menslike aktiwiteite kan inderdaad negatiewe omgewingsimpakte van sulke omvang op natuurlike hulpbronne en ekosisteme veroorsaak, waarvan die skade onomkeerbaar kan wees. Ons sien dit in hernubare natuurlike hulpbronne soos water, woude, biodiversiteit, landbougrond en ander, waarvan die regenerasie-siklusse baie stadiger is as hul ontginningskoerse; daarom kan dit afhangend van die mate van menslike ingryping nie-hernubare hulpbronne word. Veral as ons dit verband hou met die uitvoering van onttrekkingsaktiwiteite (mynbou, olie, gas, hout, ens.), Waarvan die tegnoproduktiewe prosesse die dravermoë van ekosisteme negatief kan beïnvloed en hul mate van veerkragtigheid kan beïnvloed, stabiliteit en volhoubaarheid. Dit is wat in Latyns-Amerika en ander streke gebeur, gegewe die toenemende besoedeling van waterbronne en die verlies aan biodiversiteitsbronne, primêre woude en gronde as gevolg van onttrekkingsaktiwiteite, in ooreenstemming met die deregulerende - of feitelike - beleid van die regerings van die lande. , wat verder gaan as hul grondwetlike en regulerende raamwerke (selfs die mees gevorderde).
Die meer komplekse en gediversifiseerde ekosisteme het groter stabiliteit, regenereringsvermoë en verskillende dinamiese meganismes van balans, vergeleke met die eenvoudigste ekosisteme: die kunsmatigste (antropiseer). Daarom is die veerkragtigheid van 'n ekosisteem baie groter, hoe laer die mate van antropisering daarvan, en dit sal baie laer wees hoe hoër die mate van antropisering. Dit is waarom die wanbalanse wat deur menslike optrede veroorsaak word, van nature nie in staat was om te keer nie. Die mate van impak op veerkragtige ekosisteme sal groter wees namate ekstraksie-ontwikkelingsmodelle ekonomiese groei en groter ontginning van die natuurlike voorraad bly prioritiseer, ongeag hul beperktheid. AANJa, die omgewingskoste as gevolg van geleidelike agteruitgang en / of verlies van die natuurlike hulpbron of ekosisteem is baie hoog in die handelsgroei-verhouding, selfs al is dit 'n baie winsgewende aktiwiteit, omdat die skade nie vergoed kon word nie - tensy dit vervang is - wat die wêreld se volhoubaarheid van die omgewing beïnvloed.
Gekonfronteer met die vraag of die verlies van die natuur die onvermydelike koste van vooruitgang en moderniteit is, word ander benaderings en wêreldbeskouings van inheemse mense uit verskillende wêreldstreke gebaseer op hul duisendjarige kulture en hul veerkragtige lewenswyses, hul beginsels geïgnoreer. aanpasbare kennis en praktyke, veral hul respek vir die verhouding tussen die samelewing en die natuur wat deur opeenvolgende geslagte oorgedra word; en dat dit ons, in teenstelling met die logika van moderniteit en wêreldwye lewenstyle, endogene ontwikkelingsalternatiewe bied wat vandag deur die formele wetenskap onvoldoende erken en waardeer word. 
Veerkragtige sosiale en omgewingsbewegings nou vir 'n volhoubare toekoms
Gekonfronteer met die omgewings- en klimaatkrisis, is dit dringend nodig om die onverskilligheid en medepligtigheid van ongeskikte politici, die ekonomiese en korporatiewe tegnokrasie wat aan die bewind is, te oorskry met sy positivistiese verhaal oor die siklusse van die wêreldekonomie en sy plundermodel van die natuur (wat hulle vandag probeer dek 'n 'groen' gesprek oor omgewingsake).
Die Omgewingswanbalanse wat deur menslike optrede veroorsaak word, is nie omgekeer volgens die meganismes van natuurlike regulering en veerkragtigheid van ekosisteme nie. En met Ekonomiese globalisering bevestig die groter negatiewe impak van onttrekkingsaktiwiteite op ekosisteme, wat groter wanbalanse (regressies) in die interaksie tussen sosiale en natuurlike stelsels beklemtoon. Vandaar die behoefte om die hegemoniese stelsel te bevraagteken, vanuit 'n konseptuele, beginselvaste en aktiewe vlak, maar veral om die menslike dimensie en die fundamentele regte van mense te beklemtoon, in die - nie erkende - regte van die natuur, met die noodsaak van veranderinge te bewerkstellig ten gunste van die herstel van die samelewing-natuur-harmonie.
Dit kan 'n utopie wees om die konstruksie van 'n ander ontwikkelingsparadigma voor te gee as ons nie diepgaande veranderinge in die sistemiese strukture van die heersende politieke en ekonomiese mag begin bevraagteken en eis nie: om met sy perverse magskring te breek, want dit is waar die kern van die probleem lê; En omdat die verandering van die rasionaal vir wins ten koste van die natuur nie maklik sal wees vir die magte wat die status quo verdedig nie. Om dit te verander, vereis veel meer as solidariteitshulp en het - fundamenteel - te make met 'n fundamentele verandering in die politiek, in die leefstyl en ontwikkeling van lande, met die verantwoordelikhede wat ons moet aanvaar vanuit ons aksieveld, van mikro tot mikro. makro. Om te weet hoe ons onsself buite die politieke berekening kan projekteer, maar bowenal 'n nuwe houding en samehangende houding moet aanneem, 'n kritiese en veerkragtige denke vir aksie, omdat nie die onsekerheid as gevolg van die klimaatskrisis of die omgewingskonflik of sosiale ongeregtigheid vanself verdwyn nie.
Die veelvuldige sosiale manifestasies van jongmense, universiteits- en kollege-studente, werkers en vakbonde, produsente, inheemse volke en die burgerlike samelewing in die algemeen, wat groei en wat al tot uiting gekom het deur ontelbare optogte en netwerke, bewegings, groepe testamente en organisasies in verskillende wêrelddele is 'n duidelike uitdrukking van sosiale veerkragtigheid, deelnemende demokrasie, dat die geduld van die burger opraak in die lig van onreg, ondoeltreffendheid en dat ou paradigmas besig is om af te breek. Vordering word dus met volharding en hoop gemaak om geregtigheid te eis, diepgaande veranderinge - met groter verantwoordelikheid en samehang - van politieke besluitnemers, instellings en van almal wat immobiliteit verdedig. In die sin, "laat ons realisties wees, laat ons die onmoontlike eis" (ons onthou die beroemde frase van die filosoof Herbert Marcuse, wat die protesmerk van die Franse lente van die studentebeweging van Mei 1968 gemerk het). Die uitdagings is dus groot, aangesien die gewete en wil vir die verandering wat reeds bygevoeg word.
Deur Walter Chamochumbi
Eclosio-adviseur (voorheen ADG), Andes-streekprogram.
 Interregeringspaneel oor klimaatsverandering, bekend onder die akroniem in Engels IPCC (Intergovernmental Panel on Climate Change).
 Die ooreenkoms van Parys is deur 195 lidlande tydens die konferensie van die partye (COP 21 van 2015) onderhandel binne die raamwerk van die Verenigde Nasies se raamwerkkonvensie oor klimaatsverandering (UNFCCC) wat maatreëls instel vir die vermindering van die uitstoot van broeikasgas (GHG) deur middel van 'n plan om die verwarming tot ver onder 2 ° C te beperk (gemiddeld nader aan 1,5 ° C). Die toepassing daarvan word in 2020 verwag, sodra die Kyoto-protokol van krag is. Die ooreenkoms is op 12/12/2015 aangeneem en op 04/22/2016 vir ondertekening geopen.
 Kweekhuisgasse (GHG). Kyk "Bruin tot groen. Die G20-oorgang na 'n lae koolstofverbruik-2018. Klimaatdeursigtigheid (https://www.climate-transparency.org/wp-content/uploads/2019/02/Brown-to-Green-Report-2018_Espa%C3%B1ol.pdf)
 Diegene wat die positiewe uitwerking van die handelsgroei-verhouding op die omgewing verdedig, is gebaseer op die hipotese van die Kuznets Environmental Curve (CAK), wat die vrystelling van sommige besoedelende gasse in die atmosfeer meet: hulle vind dat besoedeling dit neem toe met ekonomiese groei tot op 'n sekere vlak van inkomste (limiet) en daal dan. Maar dit is getoon met CO2 - een van die belangrikste KHG's van aardverwarming - wat nie ooreenstem met die gedrag van die omgekeerde "U" om besoedeling te verminder in die geïndustrialiseerde lande met die hoogste groei nie, maar eerder die teendeel. Vandaar die konsensus van die ongeldige CAK. (In die artikel "Costs of the trade-environment relationship: capital crisis and genesis of a global antinomy", deur Walter Chamochumbi, Lima, 2008, gepubliseer in EcoPortal (http://www.EcoPortal.net).
 Hierdie neiging word "Hipotese van die besoedelingstoevlugsoorde" genoem, Gitli en Hernández (2002). (Ibid.)
 Die protokol is deel van die UNFCCC en is geskep om KHG-uitstoot wat die aardverwarming veroorsaak, te verminder. aangeneem op 12/11/1997 in Kyoto, Japan, van krag tot 16/02/2005. In November 2009 het 187 state dit bekragtig. Die Verenigde State het dit nooit bekragtig nie, hoewel dit een van die grootste broeikasgasemissies was. Die geskiedenis van die nie-nakoming van die protokol is herhaal en word dus as 'n mislukking beskou.
 Die Amerikaanse onttrekking aan die Parys-ooreenkoms, tesame met die ontkenningsverklarings van president Trump, soortgelyk aan dié van Rusland, Brasilië en ander politieke leiers, weerspieël die teenstrydighede en die dubbele diskoers van die G-20 (VSA, China, Duitsland, Engeland, Kanada, Australië, Japan, Indië, Argentinië, Brasilië, Frankryk, Mexiko, Saoedi-Arabië, Italië, Suid-Afrika, ens.) Teenoor die CC: aan die een kant, met sy verbintenis tot volhoubare ontwikkeling en om CC te bestry, die uitstoot van KHG te verminder en die ontwikkeling van hernubare energie te ondersteun; terwyl hulle aan die ander kant fossielbrandstofprojekte (olie, gas en steenkool) of landboubrandstofprojekte en ekstensiewe veeboerdery in primêre bosgebiede finansier of subsidieer.
 "Veerkragtigheid in volhoubare ontwikkeling: enkele teoretiese oorwegings op sosiale en omgewingsgebied", artikel deur Walter Chamochumbi (2005) ... in EcoPortal (http://www.EcoPortal.net).
 "Ekologie en kapitaal: in die rigting van 'n omgewingsperspektief van ontwikkeling", skrywer Enrique Leff (1986), pub. Outonome Universiteit van Mexiko, Mexiko. (Aangehaal in Walter Chamochumbi (2005). (Ibid.)
 Inheemse volke het kennis opgedoen oor die struktuur, samestelling en funksionering van ekosisteme. Daarom het hulle geleidelik veerkragtige vorms en aanpassings getoets om te oorleef (bv. Agrosentriese kulture in hoë Andes- of tropiese Andesgebiede, wat aangepas het by die omgewing, gemodifiseerde ekosisteme, mak plante, diere en biodiversiteit, wat komplekse agro-stelsels geword het. ( Ibid)