In die land van PersFoto: En.wikipedia.org Ek en my leerders het saam aan die volgende stuk geskryf. Ons speel ŉ speletjie, gaan saam op ŉ verbeeldingsvlug: Gestel daar was rêrig ŉ Republiek van Pers waarin almal pers van kleur en die taal wat almal praat Persies was – ŉ besondere taal, met besondere uitdrukkings. Waar ons in Afrikaans sou uitroep presies! sou jy in die Republiek van Pers uitroep: Persies! En almal sal persies weet wat jy bedoel. Dit is ŉ maklike land om in te woon en werk. Voedsel en werk is volop en daar is genoeg aspersies vir almal om te eet, want, leer mammas die klein persies van kleins af, ŉ aspersie ŉ dag hou die pers reg. Die Perse van die Republiek van Pers is baie gesteld op leef en laat leef en is daarom baie ingestel op hul grondwet, bekend as Die Wet van Mede en Perse. As ŉ saak eers pers op wit staan, is dit vas en seker. ŉ Pers wat hom nie daarby hou nie, is die naam Pers nie werd nie. Natuurlik word hulle nie gelei deur ŉ President nie, maar ŉ Persident – want in die oë van die gemiddelde Pers, bou ŉ President ŉ eie woning maar ŉ Persident bou perstasies vir sy land. Die Republiek van Pers is immers bekend vir al hulle perstasies. In die Republiek van Pers kry die opvoeding van die klein persies voorkeur. So sal hulle byvoorbeeld leer van ŉ Republiek ver, ver van hul eie land, waar mense anders lyk en anders praat. Waar hulle in een land swart en wit saamwoon en saam moet studeer, in Afrikaans en in Engels, maar meer swart en meer in Engels. En die klein persies sal hulle doodlag vir die gedagtes wat by hulle opkom oor hoe so ŉ vreemde land met sy vreemde mense nou moet kan werk. Hulle spot onder mekaar oor hoe ‘n snaakse persoonlikheid hierdie mense moet hê en hoe dit moet klink as daar gepraat word van witoonlikheid en swartoonlikheid – dit val vir hul net so vreemd op die oor. Hulle bespreek die dankbaarheid om hul persoonlikheid te kan uitleef en pers te mag wees en Pers met mekaar te mag praat sonder dat hulle hulle Perswees hoef af te gee, ernstig met mekaar. Ja, so leer elke klein persie in sy grootwoord: daar was ŉ tyd in die geskiedenis toe twee Persies besig met navorsing, hierdie vreemde land besoek het en daar wou gaan studeer. Die Persies was nie welkom daar nie, hulle het ander aanstoot gegee. Mense wat juis alles wou oop hê vir almal, het nie van hulle pers gehou nie. Hulle moes hul pers afwas of weg. Hulle kon nie Pers wees in die land van wit en swart nie. Hulle het dit erg persoonlik opgeneem en hul persiale gawes onttrek en in besonder ook al hul persas (Afrikaans vertaling: rande). Daarom is daar in die Republiek van Pers vandag nog die uitdrukking: “Wees persies wie jy bedoel is om te wees, want swart of wit kan jy tog nie word nie.” Maar die Republiek van Pers is ŉ mite en die Land van Swart en Wit ŉ realiteit. ŉ Realiteit waarin swart swart mag wees, maar wit nie eers pers mag wees nie – van ŉ Persiese verslaggewer.