PSEUDOCHUMA BY HOENDERS: PATOGENE, SIMPTOME EN KURSUS, BEHANDELING EN VOORKOMING - PLUIMVEEBOERDERY
Alles oor pseudochime by hoenders: hoekom ontstaan ​​dit en hoe om dit te beveg?
'N Beginnerboer sal nie bly wees by klein geel klontjies wat vrolijk smeek nie, in 'n kwessie van sekondes die kos wat deur hom gebring word, uitkom en met blitsspoed groei.
Almal sal niks wees nie, maar gevaarlike virusse slaap nie en wag vir hul slagoffers nie. Een van die mees gevaarlike siektes van voëls is die pseudo-slang wat in 'n paar dae al die pluimvee in die boer se plaas kan vernietig.
Wat is pseudotum in hoenders?
Die siekte word gekenmerk deur skade aan die senuweestelsel, spysverteringstelsel en die asemhaling van hoenders. Dit doodmaak voëls van verskillende ouderdomme: van kuikens tot volwassenes.
Die organismes van ander voëls, soos poue, kalkoene, parelhoenige hoenders, fasiere, ens., Is meer bestand teen die virus.
Interessant genoeg het waterganse ganse en eende goeie immuniteitsverdedigings teen pseudoraums en vermy gevaarlike infeksies.
Die pseudo-peste-virus verskil van sy "voorvader" - die klassieke plaag, en die organismes van baie voëlspesies is bestand teen die plaag, maar is weerloos teen die gemuteerde virus wat Newcastle-siekte veroorsaak (pseudo-pest).
In verre Italië, in 1878, is 'n vreemde voëlsiekte ontdek wat hulle in 'n paar dae verlam en doodgemaak het. Dit was 'n klassieke plaagvirus, wat later die vorm van pseudo-pille aangeneem het.
Die siekte, sonder om die aktiewe opposisie van verwarde boere te ontmoet, het baie wyd versprei na alle lande van die wêreld.
In 1926 is dit geregistreer in die oostelike deel van Indië, en tot op datum is sy uitbrake op alle vastelande van die wêreld gesien.
Patogene behoort aan die groep paramovviruses. Hul lewensvatbaarheid in pluimveehuise word in die winter seisoen tot 140 dae bewaar, in die somer tot een week.
In karkasse wat geneig is tot bevriesing, lewe die virus tot 800 dae. In verrottende lyke word dit na drie weke aan inaktivering onderworpe.
Nuut besmette voëls, sowel as individue wat reeds 'n siekte gehad het, word bronne van virusinfeksie.
Patogene is vervat in vloeistowwe wat deur siek hoenders afgeskei word: speeksel, braking.
Hulle is ook in siek voël eiers.
Selfs in die lug wat 'n hoender uitasem, word 'n virus ook opgespoor.
Gesonde individue word maklik deur middel van voer en water besmet.In wat is daar 'n virus pseudo-stemme.
Die werkers van die pluimveeplaas vermoed nie eens dat hulle ander plaaslande besoek het waar pseudo-woede woed nie, hulle kan maklik gevaarlike mikro-organismes op hul klere en skoene bring.
Besmette eiers ontvang vir inkubasie sal die dood van baie voëls in die verbinding veroorsaak. Hoendermyte en wilde voëls is ook draers van die siekte.
Die virus, in aanraking met die liggaam van die voël, is geneig om in die bloed te kom en vinnig begin vermenigvuldig, wat sepsis veroorsaak. Die mure van bloedvate verdun vinnig, daar is talle geringe bloeding. Hierdie prosesse vernietig die senuweestelsel en al die interne organe van die hoender. Die virus is aktief 2-14 dae na infeksie.
Die verloop van die siekte is meestal vinnig en akuut, maar subakute, lae intensiteit chroniese vorms van die siekte is ook nie skaars nie, wat lei tot 'n stadige uitwissing van gesonde individue.
Hoenders het 'n skerp styging in liggaamstemperatuur. Hulle word slaperig en onverskillig. Vere is oorvol, vetterige, wulpse slym vloei uit die nasale en mondholtes.
Uitskeiding - dikwels gemeng met deeltjies van bloed, het 'n groengeel kleur. Hoenders hoes, hulle gee skaars elke sug, wanneer hulle probeer, elke keer as hulle 'n gurgelende, borrelende geluid maak.
Wanneer die senuweestelsel geraak word, word voëlbewegings onseker en ongecoördineer. Dikwels is daar beenkrampe, verlamming. Vir 1-4 dae die siekte letterlik "eet" die voëls, en hulle sterf.
Volwassenes is sterker en meer bestand teen die virus, daarom oorleef sommige van hulle, as die siekte 'n chroniese kursus het. In hierdie geval benodig die voëls slegs 'n paar weke (gewoonlik tot 3) om die pseudo-slym te oorkom.
Nie baie mense in Rusland is vandag bekend met die Elzassiese hoenders nie. En tevergeefs! Moet nie een van hulle wees nie!
Die bladsy //selo.guru/ptitsa/bolezni-ptitsa/virusnye/stafilokokkoz.html beskryf die siekte van stafilokokkose van voëls volledig.
As 'n merkbare afname in die eetlus van voëls opgemerk word, word die kornea van die oë troebel, die kuikens begin nies - 'n alarm moet dringend geklink word. Diarree, dwaasgang, beenkrampe en 'n voortdurend oop snawel sal vinnig by die tekens van die siekte voeg, wat daarop dui dat die hoenders besmet is.
'N Laboratorium-ondersoek van die bloed en interne organe van siekes toon 'n gevaarlike pseudovirus.
Ongelukkig versuim baie behandelings om pseudo-pille te bestry.
Daarom kan net tamme voorkomende maatreëls en inenting by verskillende stadiums van kuikens huisvogels red.
Die virus reageer nie op omgewingsveranderings nie. Of dit nou die warm, skroeiende strale van die son of 'n sterk winter ryp is - die mikroörganismes bly lewensvatbaar.
En net wanneer 'n sekere chemiese stof aan die virus blootgestel word, sterf dit. Formalin-oplossing, karboliensuur, bytsoda en alkohol hanteer dit vinnig en onherroeplik.
Voorkomings- en beheermaatreëls
By die opsporing van die eerste tekens van siekte by voëls, is dit dringend om siek individue van gesonde kinders te isoleer.
Die kwarantyn wat op die plaas opgelê word, vermy die verdere verspreiding van pseudoplate.
Besmette hoenders en kontak met hulle kuikens word doodgemaak en dan verbrand.
Onder volwasse individue word slegs siekvintjies gekies vir brand. Die res word doodgemaak, en vleis word net in 'n goed gekookte vorm verteer. Voëls word dadelik ingeënt.
Kuil in 'n leë huis moet ook versamel en verbrand word.. Vir die behandeling van die perseel met 'n 5% Creolin oplossing of 2% natriumhidroksied. Kwarantyn duur vir 'n maand, waarna ontsmetting weer uitgevoer word.
Dit is nodig om betyds inenting van groeiende voëls te gebruik om pseudo-cide infeksie te vermy.
Klein kuikens is weerloos teen verskeie patogene en nadelige omgewingsfaktore.
Om suksesvol in die pluimveeboerdery betrokke te raak, is dit nodig om voorkomende maatreëls betyds te neem en seker te maak dat kuikens ingeënt word wat hul immuunstelsels toelaat om teenliggaampies te produseer en sterker en veiliger te wees.