Die regering van Libië - Geskiedenis Podcasts - 2022
Regering in Libië - Geskiedenis
Libië is 'n volksdiktatuur.
Leier Kadhafi, Muammar Abu Minyar al-, Kol.
Sek. Genl., People's Congress Zanati, Mohammed al-
Asst. Sek. Genl. People's Congress Ibrahim, Ahmad Mohamed
Sek. Genl., Volksraad Al-Shamikh, Mubarak Abdullah
Sek. van die Genl. People's Committee for African Unity Al-Turayki, Ali Abd Al-Salam
Sek. Volksraad vir ekonomie en handel Ghanim, Shukri Muhammad
Sek. Mense se komitee vir finansies Al-Burayni, Al-'Ujayli Abd Al-Salam
Sek. Volkskomitee vir buitelandse skakeling en internasionale samewerking Shalgam, Abd Al-Rahman
Sek. Volkskomitee vir justisie en openbare veiligheid Al-Masirati, Mohamed Ali
Afd. vir die Algemene Volkskomitee Al-Badri, Abdallah Salim
Goewerneur, Sentrale Bank Al-Hamid, Ahmed Munaysi Abd
Permanente verteenwoordiger by die VN, New York Dorda, Verstom
Qaddafi het 'n regering ingestel wat bestaan ​​uit 'n piramidevormige stelsel van kongresse en komitees onder leiding van die RCC en die GPC. Die breë basis van die stelsel maak voorsiening vir die wye deelname van Libiese burgers, met elke groep wat aktief was in die keuse van die vlak daarbo. Alhoewel regeringsideale in beginsel aansienlike desentralisasie vereis, was die politieke stelsel van Libië eintlik redelik gesentraliseer. 'N Verskeidenheid organisasies, waaronder 'n aantal Islamitiese en pro-demokratiese groepe, het die regering gekant. Vroue beklee sitplekke in die Algemene Volksraad, al was dit in 'n klein deel.
Raad van Afgevaardigdes
Die Raad van Afgevaardigdes, ook bekend as die Huis van Verteenwoordigers of die regering van Tobruk, het sy amp aangeneem op 4 Augustus 2014. Die verkiesing in 2014 word algemeen as demokraties aanvaar, hoewel daar slegs 18% van die kiesers was weens geweld in die land. Op 6 November 2014 het die Hooggeregshof van Libië beslis dat die verkiesing eintlik korrup was en dat die Raad van Afgevaardigdes ontbind moes word. Volgens sommige berigte is die hooggeregshof met geweld gedreig voordat sy besluit geneem is. Weens hierdie aantyging het die Raad van Afgevaardigdes geweier om af te tree.
Libië kry 'n nuwe verenigde regering terwyl korrupsie -aantygings draai
Die parlement in Libië het die aantygings van korrupsie opsy gesit om 'n nuwe, verenigde regering te onderskryf waarin 'n vrou vir die eerste keer as minister van buitelandse sake aangestel is.
Libië kon sedert die val van Muammar Gaddafi in 2011 nie 'n stabiele verenigde regering vorm nie, met verdeeldheid tussen die ooste en weste van die land wat tot gevegte en geïnstitusionaliseerde verdeeldheid lei.
Lande wat verskillende kante in die burgeroorlog ondersteun het, het die nuwe regering verwelkom, en die twee vorige mededingende regerings het ingestem om te ontbind.
Abdelhamid Dbeibah, 'n 61-jarige sakeman van Misrata, die nuwe tussentydse eerste minister, het sy sukses toegejuig en gesê: "Die tyd het aangebreek om oorloë en verdeeldheid te blaai en na versoening en konstruksie te kyk. Dit is tyd om die land se verskille in die parlement op te los, nie op die slagveld nie. "
Hy het 'n prokureur en menseregte -aktivis, Najla El Mangoush, as minister van buitelandse sake aangestel, nadat hy teruggekeer het na beloftes dat 30% van die ministeriële poste na vroue sou gaan en daarna 'n terugslag sou ondervind. Vyf vroue is onder 31 regeringsposte aangestel, waaronder die minister van justisie.
Najla El Mangoush, Libië se nuwe minister van buitelandse sake.
Een van die belangrikste uitdagings waarmee Mangoush, 'n advokaat van Benghazi, 'n spesialis in herstellende geregtigheid, te kampe het, sal wees om te probeer om deur die verskeidenheid eksterne akteurs, waaronder Turkye, Rusland en die Verenigde Arabiese Emirate, te soek, waarvan baie op soek is na winsgewende olie- en heropboukontrakte. Sy het die land in 2013, twee jaar na die Libiese revolusie, verlaat om in die VSA te studeer.
Die goedkeuring van die regering van Dbeibah kom nadat die parlement van Libië, die Huis van Verteenwoordigers, drie dae lank in die kusdorpie Sirte vergader het, 'n oorweldigende stem van vertroue in sy nuwe administrasie gegee het.
Hy is Dinsdag aan 'n drie-uur-vraag-en-antwoord-sessie in die parlement onderwerp, waarin hy gesê het dat hy die slagoffer van 'n sosiale media-veldtog was. Hy het erken dat die groot omvang van sy regering deels 'n poging was om te verseker dat poste geografies gedeel word. Hy het gesê dat hy nie baie van die ministers wat hy aangestel het, ontmoet het nie.
Bewerings draai oor 'n VN -verslag wat daarop dui dat die premier gekies is met korrupte gekoopte stemme, maar die amptelike verslag van die VN sal eers op 15 Maart gepubliseer word, en dit is onduidelik hoe afdoende die bewyse sal wees. Die VN, wat desperaat was om die hoërisiko-aansporing tot politieke hereniging te sien slaag, ignoreer die bewerings grootliks.
In teorie moet die nuwe tussentydse regering, wat gekies is deur 'n politieke forum van Libië se dialoog van 75 mense wat deur die VN-sending gekies is, eers aan bewind bly tot 24 Desember, die datum wat vasgestel is vir nasionale presidensiële en wetgewende verkiesings. Baie is skepties dat dit sal gebeur en sommige voorspel dat die huidige parlement se speaker, Aqila Saleh, sal probeer keer dat verkiesings aan bewind bly.
Dbeibah was meer versigtig oor die verwydering van die 20 000 buitelandse huursoldate wat deur Turkye, Rusland en die VAE gehuur is. Hy het gesê dat die troepe 'n dolk in die land se rug is, maar dat hy versigtig moet optree.
Baie diplomate het gesê dat die nuwe regering welwillendheid kan vind slegs solank dit begin om openbare dienste te lewer en nie verstrik raak deur faksiegevegte of wedywerings tussen eksterne akteurs nie.
Hy het nog steeds die steun en stemme van die parlement nodig om die volle begroting vir 2021, die grondwetwet en die wet op die plaaslike regering goed te keur. Sy magte ten opsigte van die weermag is onduidelik.
As teken van sy toekomstige probleme het meer as 35 parlementslede, hoofsaaklik uit die hoofstad, Tripoli, die Sirte -vergadering geboikot. Daar was ook nie 'n militêre eenwording wat by die politieke eenwording pas nie, en verdere werk is nodig om die sentrale bank en ander liggame te herenig.
Die besluit beteken dat die regering van nasionale ooreenkoms onder leiding van Fayez al-Serraj ontbind sal word. Serraj het ingestem om eenkant te staan ​​en daar is bespiegelinge dat hy die ambassadeur in die Verenigde Koninkryk kan word, wat hy gereeld besoek om familie te sien.
Die oorsprong van die naam "Libië" verskyn die eerste keer in 'n opskrif van Ramses II, geskryf as rbw in hiëroglief. Die naam kom van 'n algemene identiteit wat gegee word aan 'n groot konfederasie van ou "Libiese" berberse in die ooste, Afrikaanse mense (s) en stamme wat in die weelderige streke van Cyrenaica en Marmarica gewoon het. 'N Weermag van 40 000 man  en 'n konfederasie van stamme wat bekend staan ​​as' Great Chiefs of the Libu 'is gelei deur koning Meryey wat in jaar 5 (1208 vC) 'n oorlog gevoer het teen die farao Merneptah. Hierdie konflik is genoem in die Great Karnak -inskripsie in die westelike delta gedurende die 5de en 6de jaar van sy bewind en het 'n nederlaag vir Meryey tot gevolg gehad. Volgens die Great Karnak -inskripsie bestaan ​​die militêre alliansie uit die Meshwesh, die Lukka en die "Sea Peoples", bekend as die Ekwesh, Teresh, Shekelesh en die Sherden.
Die Groot karnak -inskripsie lui:
". die derde seisoen en sê: 'Die ellendige, gevalle hoof van Libië, Meryey, seun van Ded, het saam met sy boogskutters op die land Tehenu geval - Sherden, Shekelesh, Ekwesh, Lukka, Teresh. Neem die beste van elke kryger en elke krygsman van sy land. Hy het sy vrou en sy kinders, die leiers van die kamp, ​​gebring, en hy het die westelike grens in die veld van Perire bereik. "
Die moderne naam "Libië" is 'n evolusie van die "Libu"of"Libúē"naam (van Grieks Λιβύη, Libyē), wat die mense van Cyrenaica en Marmarica oor die algemeen insluit. Die "Libúē" of "libu" Die naam is waarskynlik in die klassieke wêreld gebruik as 'n identiteit vir die inboorlinge van die Noord -Afrikaanse streek. Die naam is in 1934 herleef vir Italiaanse Libië uit die antieke Griekse Λιβύη (Libúē).  Dit was bedoel om terme te vervang wat van toepassing was op Ottomaanse Tripolitania, die kusstreek van die huidige Libië, nadat dit van 1551 tot 1911 deur die Ottomaanse Ryk beheer is as die Eyalet van Tripolitania. Die naam "Libië" is in 1903 weer in gebruik geneem deur die Italiaanse geograaf Federico Minutilli. 
Libië het in 1951 onafhanklikheid verkry as die Verenigde Libiese Koninkryk (المملكة الليبية المتحدة al-Mamlakah al-Lībiyyah al-Muttaḥidah), die naam verander na die Koninkryk Libië (المملكة الليبية al-Mamlakah al-Lībiyyah), letterlik "Libiese koninkryk", in 1963. [ aanhaling nodig ] Na 'n staatsgreep onder leiding van Muammar Gaddafi in 1969, is die naam van die staat verander na die Libiese Arabiese Republiek (الجمهورية العربية الليبية al-Jumhūriyyah al-'Arabiyyah al-Lībiyyah). Die amptelike naam was "Socialist People's Libyan Arab Jamahiriya" van 1977 tot 1986 (الجماهيرية العربية الليبية الشعبية الاشتراكية), en "Great Socialist People's Libyan Arab Jamahiriya"  (الجماهية العربية) al-Jamāhīriyyah al-'Arabiyyah al-Lībiyyah ash-Sha'biyyah al-Ishtirākiyyah al-'Udmá luister (hulp · inligting)) van 1986 tot 2011.
Die Nasionale Oorgangsraad, wat in 2011 gestig is, verwys na die staat as bloot "Libië". Die VN het die land formeel erken as "Libië" in September 2011  op grond van 'n versoek van die Permanente Sending van Libië met verwysing na die Libiese tussentydse grondwetlike verklaring van 3 Augustus 2011. In November 2011 is die ISO 3166-1 verander om te weerspieël die nuwe landnaam "Libië" in Engels, "Libye (la)" in Frans. 
In Desember 2017 het die permanente sending van Libië by die Verenigde Nasies die Verenigde Nasies in kennis gestel dat die land se amptelike naam voortaan die 'staat van Libië' '' Libië 'die amptelike kort vorm is, en die land word steeds onder' L 'gelys in alfabetiese lyste. 
Antieke Libië Wysig
Die kusvlakte van Libië is sedert 8000 vC deur neolitiese mense bewoon. Daar word aanvaar dat die Afroasiatiese voorouers van die Berber -mense teen die laat bronsperiode na die gebied versprei het. Die vroegste bekende naam van so 'n stam was die Garamantes, gebaseer in Germa. Die Feniciërs was die eerstes wat handelsposte in Libië gevestig het.  Teen die 5de eeu v.C. het die grootste van die Fenisiese kolonies, Kartago, sy heerskappy oor 'n groot deel van Noord -Afrika uitgebrei, waar 'n besondere beskawing, bekend as Punies, ontstaan ​​het.
In 630 vC het die ou Grieke die gebied rondom Barca in Oos -Libië gekoloniseer en die stad Cirene gestig.  Binne 200 jaar is nog vier belangrike Griekse stede gevestig in die gebied wat as Cyrenaica bekend geword het. 
In 525 vC oorheers die Persiese leër van Cambyses II Cyrenaica, wat vir die volgende twee eeue onder Persiese of Egiptiese bewind gebly het. Alexander die Grote is deur die Grieke begroet toe hy in 331 vC Cyrenaica binnegekom het, en Oos -Libië het weer onder die beheer van die Grieke geval, hierdie keer as deel van die Ptolemaïese Koninkryk.
Na die val van Kartago het die Romeine nie onmiddellik Tripolitania (die gebied rondom Tripoli) beset nie, maar dit in plaas daarvan onder beheer van die konings van Numidia gelaat, totdat die kusstede gevra en die beskerming daarvan verkry het.  Ptolemeus Apion, die laaste Griekse heerser, het Cyrenaica aan Rome nagelaat, wat die streek formeel geannekseer het in 74 vC en dit as 'n Romeinse provinsie by Kreta aangesluit het. As deel van die Africa Nova -provinsie was Tripolitania welvarend  en bereik 'n goue era in die 2de en 3de eeu, toe die stad Leptis Magna, die tuiste van die Severaanse dinastie, op sy hoogtepunt was. 
Aan die oostekant is die eerste Christelike gemeenskappe van Cyrenaica gestig teen die tyd van keiser Claudius.  Dit was erg verwoes tydens die Kitos -oorlog  en was byna ontvol van Grieke en Jode.  Alhoewel Trajan herbevolk is by militêre kolonies, het  van toe af begin daal.  Libië was vroeg besig om tot die Nicene -Christendom oor te skakel en was die tuiste van pous Victor I, maar Libië was 'n broeikas vir vroeë ketterye soos Arianisme en Donatisme.
Met die agteruitgang van die Romeinse Ryk het die klassieke stede in puin gelê, 'n proses wat versnel is deur die vernietiging van die Vandale deur Noord -Afrika in die 5de eeu. Toe die Ryk terugkeer (nou as Oos -Romeine) as deel van Justinianus se herowerings van die 6de eeu, is pogings aangewend om die ou stede te versterk, maar dit was slegs 'n laaste snak voordat hulle in onbruik stort. Cyrenaica, wat 'n voorpos van die Bisantynse Ryk gebly het gedurende die Vandaliese tydperk, het ook die kenmerke van 'n gewapende kamp aangeneem. Onpopulêre Bisantynse goewerneurs het swaar belasting opgelê om militêre koste te dek, terwyl die dorpe en openbare dienste - insluitend die waterstelsel - verval het. Aan die begin van die 7de eeu was die Bisantynse beheer oor die streek swak, Berberse rebelle kom meer gereeld voor, en daar was weinig om Moslem -inval teë te staan. 
Islamitiese Libië Wysig
Onder bevel van 'Amr ibn al-'As het die Rashidun-leër Cyrenaica verower.  In 647 het 'n leër onder leiding van Abdullah ibn Saad Tripoli definitief van die Bisantyne geneem.  Die Fezzan is verower deur Uqba ibn Nafi in 663. Die Berber -stamme van die binneland aanvaar Islam, maar hulle weerstaan ​​Arabiese politieke heerskappy. 
Gedurende die volgende dekades was Libië onder die beheer van die Umayyad -kalief van Damaskus totdat die Abbasids die Umayyads in 750 omvergewerp het, en Libië onder die bewind van Bagdad was. Toe kalief Harun al-Rashid Ibrahim ibn al-Aghlab in 800 as sy goewerneur van Ifriqiya aangestel het, geniet Libië aansienlike plaaslike outonomie onder die Aghlabid-dinastie. Teen die 10de eeu het die Sjiïtiese Fatimiede Wes -Libië beheer en die hele streek in 972 regeer en Bologhine ibn Ziri as goewerneur aangestel. 
Die Berber Zirid -dinastie van Ibn Ziri het uiteindelik van die Sjiïtiese Fatimiede losgebars en die Soennitiese Abbasiede van Bagdad as regmatige kaliefe erken. Ter weerwraak het die Fatimiede die migrasie van duisende van hoofsaaklik twee Arabiese Qaisi -stamme, die Banu Sulaym en Banu Hilal, na Noord -Afrika gebring. Hierdie daad het die weefsel van die Libiese platteland drasties verander en die kulturele en taalkundige arabisering van die streek gesementeer. 
Die Zirid-bewind in Tripolitania was egter van korte duur, en reeds in 1001 breek die Berbers van die Banu Khazrun weg. Tripolitania het onder hulle beheer gebly tot 1146, toe die streek deur die Normandië van Sicilië ingehaal is.  Eers in 1159 het die Marokkaanse Almohad-leier Abd al-Mu'min Tripoli herwin uit die Europese bewind. Vir die volgende 50 jaar was Tripolitania die toneel van talle gevegte tussen Ayyubids, die Almohad -heersers en opstandelinge van die Banu Ghaniya. Later regeer 'n generaal van die Almohads, Muhammad ibn Abu Hafs, Libië van 1207 tot 1221 voor die latere vestiging van 'n Tunisiese Hafsid -dinastie  onafhanklik van die Almohads. Die Hafsids regeer Tripolitania vir byna 300 jaar. Teen die 16de eeu raak die Hafsids al hoe meer vasgevang in die magstryd tussen Spanje en die Ottomaanse Ryk.
Nadat die beheer oor Abbasids verswak het, was Cyrenaica onder die in Egipte gebaseerde state soos Tulunids, Ikhshidids, Ayyubids en Mamluks voor die Ottomaanse verowering in 1517. Uiteindelik verkry Fezzan onafhanklikheid onder die Awlad Muhammad -dinastie na Kanem -bewind. Ottomane het Fezzan uiteindelik tussen 1556 en 1577 verower.
Ottomaanse Tripolitania (1551–1911) Redigeer
Na 'n suksesvolle inval in Tripoli deur Habsburg Spanje in 1510,  en die oorhandiging daarvan aan die Ridders van St. John, neem die Ottomaanse admiraal Sinan Pasha beheer oor Libië in 1551.  Sy opvolger Turgut Reis word die Bey van genoem Tripoli en later Pasha van Tripoli in 1556. Teen 1565 het die administratiewe gesag as regent in Tripoli 'n pasha direk aangestel deur die sultan in Konstantinopel/Istanbul. In die 1580's het die heersers van Fezzan hul trou aan die sultan gegee, en hoewel Ottomaanse gesag in Cyrenaica afwesig was, was 'n bey was laat in die volgende eeu in Benghazi gestasioneer om as agent van die regering in Tripoli op te tree.  Europese slawe en 'n groot aantal slawe wat uit Soedan vervoer is, was ook 'n kenmerk van die alledaagse lewe in Tripoli. In 1551 het Turgut Reis byna die hele bevolking van die Maltese eiland Gozo, ongeveer 5000 mense, tot slawe gemaak en hulle na Libië gestuur.  
Mettertyd het werklike mag tot rus gekom by die pashas korps janitsjers.  In 1611 het die deys 'n staatsgreep teen die pasha uitgevoer, en Dey Sulayman Safar is as regeringshoof aangestel. Vir die volgende honderd jaar, 'n reeks van deys het Tripolitania effektief regeer. Die twee belangrikste Deys was Mehmed Saqizli (r. 1631–49) en Osman Saqizli (r. 1649–72), albei ook Pasha, wat die streek effektief regeer het.  Laasgenoemde het ook Cyrenaica verower. 
Omdat daar geen leiding van die Ottomaanse regering was nie, het Tripoli verval in 'n tydperk van militêre anargie waartydens staatsgreep gevolg het op staatsgreep en min deys meer as 'n jaar in die amp oorleef het. Een so 'n staatsgreep is gelei deur die Turkse offisier Ahmed Karamanli.  Die Karamanlis regeer van 1711 tot 1835 hoofsaaklik in Tripolitania, en het ook teen die middel van die 18de eeu invloed gehad in Cyrenaica en Fezzan. Ahmed se opvolgers was minder bekwaam as hyself, maar die delikate magsbalans van die streek het Karamanli toegelaat. Die Tripolitaanse burgeroorlog van 1793–95 het in daardie jare plaasgevind. In 1793 het die Turkse offisier Ali Pasha Hamet Karamanli afgesit en Tripolitania kortliks in Ottomaanse bewind herstel. Hamet se broer Yusuf (r. 1795–1832) hervestig die onafhanklikheid van Tripolitania.
In die vroeë 19de eeu het daar 'n oorlog tussen die Verenigde State en Tripolitania uitgebreek, en 'n reeks gevegte het ontstaan ​​tydens die eerste barbaarse oorlog en die tweede barbaarse oorlog. Teen 1819 het die verskillende verdrae van die Napoleontiese oorloë die Barbary -state gedwing om byna heeltemal die seerowery prys te gee, en die ekonomie van Tripolitania het begin verbrokkel. Namate Yusuf verswak het, ontstaan ​​daar faksies rondom sy drie seuns. Burgeroorlog het spoedig tot gevolg gehad. 
Die Ottomaanse sultan Mahmud II het troepe na bewering gestuur om die orde te herstel, wat die einde van beide die Karamanli -dinastie en 'n onafhanklike Tripolitania beteken.  Orde is nie maklik herstel nie, en die opstand van die Libiër onder Abd-El-Gelil en Gûma ben Khalifa duur tot die dood van laasgenoemde in 1858. Die tweede periode van direkte Ottomaanse bewind het administratiewe veranderings en groter orde in die bestuur van die drie provinsies Libië beleef. Die Ottomaanse heerskappy het Fezzan uiteindelik tussen 1850 en 1875 herbevestig vir inkomste uit die Sahara -handel.
Italiaanse kolonisasie (1911–1943) Redigeer
Na die Italo-Turkse Oorlog (1911–1912) het Italië gelyktydig die drie streke in kolonies verander.  ​​Van 1912 tot 1927 was die gebied van Libië bekend as Italiaanse Noord -Afrika. Van 1927 tot 1934 is die gebied verdeel in twee kolonies, Italiaanse Cyrenaica en Italiaanse Tripolitania, bestuur deur Italiaanse goewerneurs. Ongeveer 150 000 Italianers vestig hulle in Libië, wat ongeveer 20% van die totale bevolking uitmaak. 
Omar Mukhtar het bekendheid verwerf as weerstandsleier teen die Italiaanse kolonisasie en het 'n nasionale held geword ondanks sy gevangenskap en teregstelling op 16 September 1931.  Sy gesig is tans gedruk op die Libiese tien dinar -noot ter nagedagtenis en erkenning van sy patriotisme. 'N Ander prominente versetsleier, Idris al-Mahdi as-Senussi (later koning Idris I), Emir van Cyrenaica, het voortgegaan om die Libiese weerstand te lei tot die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog.
Die sogenaamde 'pacification of Libya' deur die Italianers het tot gevolg gehad dat die inheemse mense in Cyrenaica massaal sterf, en ongeveer 'n kwart van die bevolking van Cyrenaica van 225 000 is dood.  Ilan Pappé skat dat die Italiaanse weermag tussen 1928 en 1932 "die helfte van die Bedoeïene bevolking doodgemaak het (direk of deur siektes en hongersnood in Italiaanse konsentrasiekampe in Libië)". 
In 1934 kombineer Italië Cyrenaica, Tripolitania en Fezzan en neem die naam "Libië" (wat deur die Antieke Grieke vir die hele Noord -Afrika behalwe Egipte gebruik is) aan vir die verenigde kolonie, met Tripoli as hoofstad. [ aanhaling nodig ] Die Italianers beklemtoon die verbetering van infrastruktuur en openbare werke. In die besonder het hulle die Libiese spoor- en padnetwerke van 1934 tot 1940 baie uitgebrei deur honderde kilometers nuwe paaie en spoorweë te bou en die oprigting van nuwe nywerhede en tientalle nuwe landboudorpe aan te moedig.
In Junie 1940 betree Italië die Tweede Wêreldoorlog. Libië het die raamwerk geword vir die hard-gevegte Noord-Afrikaanse veldtog wat uiteindelik in 1943 met 'n nederlaag vir Italië en sy Duitse bondgenoot geëindig het.
Van 1943 tot 1951 was Libië onder geallieerde besetting. Die Britse weermag het die twee voormalige Italiaanse Libiese provinsies Tripolitana en Cyrenaïca bestuur, terwyl die Franse die provinsie Fezzan beheer het. In 1944 keer Idris terug uit ballingskap in Kaïro, maar wou nie sy permanente verblyf in Cyrenaica hervat totdat sommige aspekte van buitelandse beheer in 1947 verwyder is nie. Ingevolge die vredesverdrag van 1947 met die Geallieerdes, het Italië alle aansprake op Libië afgestaan. 
Onafhanklikheid, Koninkryk van Libië en Libië onder leiding van Gaddafi (1951–2011) Redigeer
Op 24 Desember 1951 verklaar Libië sy onafhanklikheid as die Verenigde Koninkryk van Libië,  'n konstitusionele en oorerflike monargie onder koning Idris, die enigste monarg van Libië. Die ontdekking van beduidende oliereserwes in 1959 en die daaropvolgende inkomste uit petroleumverkope het een van die armste lande ter wêreld in staat gestel om 'n uiters welgestelde staat te stig. Alhoewel olie die finansies van die Libiese regering drasties verbeter het, het wrok onder sommige faksies begin toeneem oor die toenemende konsentrasie van die land se rykdom in die hande van koning Idris. 
Op 1 September 1969 het 'n groep rebelle -militêre offisiere onder leiding van Muammar Gaddafi 'n staatsgreep geloods teen koning Idris, wat bekend geword het as die Al Fateh -rewolusie.  Daar word na regeringsverklarings en die amptelike Libiese pers na Gaddafi verwys as die "broerleier en gids van die rewolusie".  In Oktober 1970 word alle bates in Italiaanse besit onteien en die Italiaanse gemeenskap van 12 000 man uit Libië geskors, saam met die kleiner gemeenskap van Libiese Jode, in Oktober 1970 om die Italiaanse invloed te verminder. Die dag het 'n nasionale vakansiedag geword wat bekend staan ​​as 'Wraakdag'.  Die toename in welvaart in Libië het gepaard gegaan met toenemende interne politieke onderdrukking, en politieke onenigheid is onwettig gemaak ingevolge wet 75 van 1973. Wydverspreide toesig oor die bevolking is uitgevoer deur Gaddafi se revolusionêre komitees.   
Gaddafi wou ook die streng sosiale beperkings wat deur die vorige regime aan vroue opgelê is, bekamp en die Revolusionêre Vroue -stigting tot stand bring om hervorming aan te moedig. In 1970 is 'n wet ingestel wat die gelykheid van die geslagte bevestig en aandring op loongelykheid. In 1971 het Gaddafi die stigting van 'n Libiese Algemene Vroue Federasie geborg. In 1972 word 'n wet aangeneem wat die huwelik van vroue onder die sestien jaar kriminaliseer en verseker dat toestemming van 'n vrou 'n noodsaaklike voorvereiste vir 'n huwelik is. 
Op 25 Oktober 1975 is 'n staatsgreeppoging deur ongeveer 20 militêre offisiere geloods, meestal uit die stad Misrata.  Dit het gelei tot die arrestasie en teregstelling van die staatsgreepplotters.  Op 2 Maart 1977 word Libië amptelik die "Socialist People's Libyan Arab Jamahiriya". Gaddafi het amptelik die mag oorgedra aan die Algemene Volkskomitees en beweer dat hy voortaan nie meer as 'n simboliese figuurkop is nie.  Die nuwe jamahiriya (Arabies vir "republiek") bestuurstruktuur wat hy tot stand gebring het, is amptelik na verwys as "direkte demokrasie". 
In Februarie 1977 het Libië begin om militêre voorrade aan Goukouni Oueddei en die People's Armed Forces in Tsjaad te lewer. Die konflik tussen Tsjad en Libië het ernstig begin toe Libië se steun aan rebellemagte in die noorde van Tsjad tot 'n inval toegeneem het. Later dieselfde jaar het Libië en Egipte 'n vierdaagse grensoorlog gevoer wat bekend gestaan ​​het as die Libies-Egiptiese Oorlog. Beide lande het ingestem tot 'n skietstilstand onder bemiddeling van die Algerynse president Houari Boumediène.  Honderde Libiërs het hul lewens verloor in die land se steun aan Idi Amin se Uganda in sy oorlog teen Tanzanië. Gaddafi het verskeie ander groepe gefinansier, van anti-kernbewegings tot Australiese vakbonde. 
Vanaf 1977 het die inkomste per capita in die land gestyg tot meer as $ 11 000, die vyfde hoogste in Afrika, , terwyl die menslike ontwikkelingsindeks die hoogste in Afrika geword het en groter was as dié van Saoedi-Arabië.  Dit is bereik sonder om buitelandse lenings te leen, en Libië skuldvry te hou.  Die Groot mensgemaakte rivier is ook gebou om gratis toegang tot vars water oor groot dele van die land moontlik te maak.  Boonop is finansiële ondersteuning verleen vir universiteitsbeurse en indiensnemingsprogramme. 
'N Groot deel van Libië se inkomste uit olie, wat in die sewentigerjare die hoogte ingeskiet het, word bestee aan wapenaankope en aan die borg van tientalle paramilitêre en terreurgroepe regoor die wêreld.    'n Amerikaanse lugaanval wat bedoel was om Gaddafi dood te maak, misluk in 1986. Libië is uiteindelik deur die Verenigde Nasies onder sanksies geplaas nadat die bombardement van 'n kommersiële vlug 270 mense doodgemaak het. 
Ineenstorting van die Gaddafi -regering en die Eerste Libiese burgeroorlog Edit
Die eerste burgeroorlog het plaasgevind tydens die Arabiese Lente-bewegings wat die heersers van Tunisië en Egipte omvergewerp het, en Libië het op 17 Februarie 2011 'n volskaalse opstand beleef.  Die outoritêre regime van Libië onder leiding van Muammar Gaddafi het baie meer weerstand gebied in vergelyking met aan die regimes in Egipte en Tunisië. Terwyl die omverwerping van die regimes in Egipte en Tunisië 'n relatief vinnige proses was, het Gaddafi se veldtog aansienlike stalletjies vir die opstande in Libië ingehou.  Die eerste aankondiging van 'n mededingende politieke gesag verskyn aanlyn en verklaar die Interim Transitional National Council as 'n alternatiewe regering. Een van Gaddafi se senior adviseurs het gereageer deur 'n tweet te plaas waarin hy bedank, oorval en Gaddafi aanraai om te vlug.  Teen 20 Februarie het die onrus na Tripoli versprei. Op 27 Februarie 2011 is die Nasionale Oorgangsraad gestig om die gebiede van Libië onder rebellebeheer te administreer. Op 10 Maart 2011 erken Amerika en baie ander lande die raad onder leiding van Mahmoud Jibril as waarnemende premier en as die wettige verteenwoordiger van die Libiese volk en herken die erkenning van Gaddafi se regime.  
Pro-Gaddaffi-magte kon militêr reageer op opstande in Wes-Libië en het 'n teenaanval langs die kus na Benghazi, die de facto middelpunt van die opstand.  Die stad Zawiya, 48 kilometer van Tripoli, is deur lugmagvliegtuie en leërtenks gebombardeer en deur Jamahiriya -troepe in beslag geneem, "met 'n mate van brutaliteit wat nog nie in die konflik gesien is nie". 
Organisasies van die Verenigde Nasies, waaronder die sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies, Ban Ki-moon  en die Verenigde Nasies se Menseregteraad, veroordeel die inbreukmaking as 'n oortreding van die internasionale wetgewing, terwyl laasgenoemde liggaam Libië in 'n ongekende aksie heeltemal uitdryf.  
Op 17 Maart 2011 het die VN se Veiligheidsraad Resolusie 1973 aangeneem,  met 'n stem van 10–0 en vyf onthoudings, waaronder Rusland, China, Indië, Brasilië en Duitsland. Die resolusie het die stigting van 'n vliegvluggebied goedgekeur en die gebruik van 'alle nodige middele' om burgerlikes in Libië te beskerm.  Op 19 Maart het die eerste daad van die NAVO-bondgenote om die vliegvluggebied te beveilig, begin met die vernietiging van Libiese lugverdediging toe Franse militêre stralers die Libiese lugruim binnegegaan het op 'n verkenningsmissie wat aanvalle op vyandelike teikens aankondig. 
In die daaropvolgende weke was Amerikaanse magte aan die voorpunt van die NAVO -operasies teen Libië. Meer as 8 000 Amerikaanse personeel in oorlogskepe en vliegtuie is in die gebied ontplooi. Minstens 3 000 teikens is getref tydens 14 202 stakings, waarvan 716 in Tripoli en 492 in Brega.  Die Amerikaanse lugoffensief het vlugte van B-2 Stealth-bomwerpers ingesluit, elke bomwerper gewapen met sestien bomme van 2000 pond, wat uit en na hul basis in Missouri in die kontinentale Verenigde State teruggekeer het.  Die ondersteuning wat deur die NAVO -lugmag verskaf is, het bygedra tot die uiteindelike sukses van die rewolusie. 
Teen 22 Augustus 2011 het rebellevegters Tripoli binnegegaan en Green Square beset,  wat hulle die Martelaarsplein herdoop het ter ere van die vermoorde sedert 17 Februarie 2011. Op 20 Oktober 2011 het die laaste hewige gevegte van die opstand tot 'n einde gekom in die stad Sirte. Die Slag van Sirte was beide die laaste beslissende geveg en die laaste in die algemeen van die Eerste Libiese Burgeroorlog waar Gaddafi op 20 Oktober 2011 gevange geneem en vermoor is deur die NAVO -gesteunde magte. Sirte was die laaste vesting van Gaddafi -lojaliste en sy geboorteplek. Die nederlaag van lojalistiese magte is gevier op 23 Oktober 2011, drie dae na die val van Sirte.
Minstens 30 000 Libiërs is in die burgeroorlog dood.  Boonop beraam die Nasionale Oorgangsraad 50 000 gewondes. 
Post-Gaddafi era en die Tweede Libiese burgeroorlog Edit
Sedert die lojalistiese magte verslaan is, is Libië onder talle mededingende, gewapende milisies verbonde aan verskillende streke, stede en stamme, terwyl die sentrale regering swak was en nie effektief sy gesag oor die land kon uitoefen nie. Mededingende milisies het hulself in 'n politieke stryd tussen Islamitiese politici en hul teenstanders gekant.  Op 7 Julie 2012 het Libiërs hul eerste parlementsverkiesings gehou sedert die einde van die voormalige regime. Op 8 Augustus 2012 het die Nasionale Oorgangsraad amptelik die mag oorgedra aan die volverkose Algemene Nasionale Kongres, wat dan die taak moes kry om 'n tussentydse regering te vorm en die opstel van 'n nuwe Libiese Grondwet wat in 'n algemene referendum goedgekeur moet word. 
Op 25 Augustus 2012, in wat Reuters as die "blatantste sektariese aanval" sedert die einde van die burgeroorlog aangemeld het, het naamlose georganiseerde aanvallers helder oordag 'n Sufi -moskee met grafte in die middestad van die Libiese hoofstad Tripoli gestamp. Dit was die tweede so 'n verwoesting van 'n Sufi -terrein in twee dae.  Verskeie dade van vandalisme en vernietiging van erfenis is uitgevoer deur vermeende Islamitiese milisies, waaronder die verwydering van die Nude Gazelle-standbeeld en die vernietiging en ontheiliging van Britse grafte uit die Tweede Wêreldoorlog naby Benghazi.   Baie ander gevalle van erfenis -vandalisme is uitgevoer en is na berig word uitgevoer deur Islamitiese verwante radikale milisies en skares wat 'n aantal historiese terreine wat tans in gevaar is, vernietig, beroof of geplunder het.
Op 11 September 2012 het Islamitiese militante 'n aanval op die Amerikaanse konsulaat in Benghazi uitgevoer en die Amerikaanse ambassadeur in Libië, J. Christopher Stevens, en drie ander doodgemaak. Die voorval het woede in die Verenigde State en Libië veroorsaak. 
Op 7 Oktober 2012 is die verkose premier van Libië, Mustafa A.G. Abushagur, verdryf nadat hy 'n tweede keer nie parlementêre goedkeuring vir 'n nuwe kabinet kon wen nie.    Op 14 Oktober 2012 het die Algemene Nasionale Kongres die voormalige GNC-lid en menseregteprokureur Ali Zeidan as aangewese premier verkies.  Zeidan is ingesweer nadat sy kabinet deur die GNC goedgekeur is.   Op 11 Maart 2014, nadat hy deur die GNC verdryf is weens sy onvermoë om 'n bedrieglike olievervoer te stop, , tree premier Zeiden uit en word vervang deur premier Abdullah al-Thani.  Op 25 Maart 2014, te midde van toenemende onstabiliteit, het die regering van al-Thani kortliks die moontlikheid ondersoek om die Libiese monargie te herstel. [ aanhaling nodig ]
In Junie 2014 is verkiesings gehou na die Huis van Verteenwoordigers, 'n nuwe wetgewende liggaam wat bedoel is om oor te neem van die General National Congress. Die verkiesing word gekenmerk deur geweld en 'n lae stempersentasie, met stemstasies in sommige gebiede gesluit.  Sekulariste en liberale het goed gevaar tydens die verkiesings, tot die ontsteltenis van Islamitiese wetgewers in die GNC, wat weer byeengeroep en 'n voortgesette mandaat vir die GNC verklaar het, en geweier het om die nuwe Huis van Verteenwoordigers te erken.  Gewapende ondersteuners van die Algemene Nasionale Kongres beset Tripoli en dwing die nuutverkose parlement om na Tobruk te vlug.  
Sedert middel 2014 is daar konflik tussen die mededingende parlemente in Libië. Stammilisies en jihadistiese groepe het voordeel getrek uit die magsvakuum. Die belangrikste is dat radikale Islamitiese vegters Derna in 2014 en Sirte in 2015 in die naam van die Islamitiese Staat Irak en die Levant beslag gelê het. Vroeg in 2015 het die naburige Egipte lugaanvalle teen ISIL geloods ter ondersteuning van die Tobruk -regering.   
In Januarie 2015 is vergaderings gehou met die doel om 'n vreedsame ooreenkoms tussen die mededingende partye in Libië te vind. Die sogenaamde gesprekke tussen Genève en Ghadames was veronderstel om die GNC en die Tobruk-regering bymekaar te bring om 'n oplossing vir die interne konflik te vind. Die GNC het egter nooit deelgeneem nie, 'n teken dat interne verdeling nie net die 'Tobruk -kamp' beïnvloed het nie, maar ook die 'Tripoli -kamp'. Intussen het terrorisme in Libië geleidelik toegeneem, wat ook buurlande beïnvloed. Na verneem word, is die terreuraanval op die Bardo-museum op 18 Maart 2015 deur twee Libiese opgeleide militante voortgesit. 
Gedurende 2015 is 'n uitgebreide reeks diplomatieke vergaderings en vredesonderhandelinge ondersteun deur die Verenigde Nasies, soos gevoer deur die spesiale verteenwoordiger van die sekretaris-generaal (SRSG), die Spaanse diplomaat Bernardino Leon.   Ondersteuning van die VN vir die SRSG-geleide proses van dialoog word bygevoeg, benewens die gewone werk van die Verenigde Nasies se ondersteuningsmissie in Libië (UNSMIL). 
In Julie 2015 rapporteer SRSG Leon aan die VN se Veiligheidsraad oor die vordering van die onderhandelinge, wat op daardie stadium pas 'n politieke ooreenkoms bereik het op 11 Julie waarin 'n omvattende raamwerk uiteengesit is. meganismes om die oorgang te lei tot die aanneming van 'n permanente grondwet. " Die verklaarde doel van die proses was "om te kulmineer in die skepping van 'n moderne, demokratiese staat gebaseer op die beginsel van insluiting, die oppergesag van die reg, die skeiding van magte en respek vir menseregte." Die SRSG het die deelnemers geprys vir die bereiking van ooreenkoms en gesê dat "die Libiese volk hulself ondubbelsinnig ten gunste van vrede uitgespreek het." Die SRSG het die Veiligheidsraad toe meegedeel dat "Libië in 'n kritieke stadium is" en dring daarop aan dat "alle partye in Libië voortgaan om konstruktief betrokke te raak by die dialoogproses", en verklaar dat "slegs deur dialoog en politieke kompromie 'n vreedsame oplossing van die 'n vreedsame oorgang sal slegs in Libië slaag deur 'n beduidende en gekoördineerde poging om 'n toekomstige regering van nasionale ooreenkoms te ondersteun. " Gesprekke, onderhandelinge en dialoog het gedurende die middel van 2015 voortgegaan op verskillende internasionale plekke, met 'n hoogtepunt in Skhirat in Marokko vroeg in September.  
Ook in 2015, as deel van die voortgesette steun van die internasionale gemeenskap, het die VN se Menseregteraad 'n verslag aangevra oor die Libiese situasie   en het die Hoë Kommissaris vir Menseregte, Zeid Ra'ad Al Hussein, 'n ondersoekliggaam (OIOL) om verslag te doen oor menseregte en die heropbou van die Libiese regstelsel. 
Libië wat deur chaos geteister word, het na vore getree as 'n belangrike uitgangspunt vir mense wat Europa probeer bereik. Tussen 2013 en 2018 het byna 700 000 migrante per boot na Italië gekom, baie van hulle uit Libië.  
In Mei 2018 het die mededingende leiers van Libië ooreengekom om parlementêre en presidentsverkiesings te hou na 'n vergadering in Parys. 
In April 2019 het Khalifa Haftar Operation Flood of Dignity van stapel gestuur in 'n offensief van die Libiese nasionale leër wat daarop gemik was om Westerse gebiede van die Government of National Accord (GNA) in beslag te neem. 
In Junie 2019 het magte verbonde aan die Libië se erkende VN-regering van nasionale ooreenkoms Gharyan suksesvol verower, 'n strategiese stad waar die militêre bevelvoerder Khalifa Haftar en sy vegters was. Volgens 'n woordvoerder van GNA-magte, Mustafa al-Mejii, is tientalle LNA-vegters onder Haftar dood, terwyl minstens 18 gevange geneem is. 
In Maart 2020 begin die VN-gesteunde regering van Fayez Al-Sarraj met die operasie Peace Storm. Die regering het die bod begin in reaksie op die toestand van aanrandings deur Haftar se LNA. "Ons is 'n wettige, burgerlike regering wat sy verpligtinge teenoor die internasionale gemeenskap respekteer, maar hoofsaaklik verbind is tot sy mense en 'n verpligting het om sy burgers te beskerm," het Sarraj gesê in ooreenstemming met sy besluit. 
Op 28 Augustus 2020 het die BBC Africa Eye en BBC Arabiese dokumentêre programme onthul dat 'n hommeltuig wat deur die Verenigde Arabiese Emirate (VAE) bestuur is, op 26 Januarie 26 jong kadette by 'n militêre akademie in Tripoli vermoor het. Die meeste kadette was tieners en nie een van hulle was gewapen nie. Die Chinese hommeltuig Wing Loong II het Blue Arrow 7-missiel afgevuur, wat van die Libiese vliegbasis Al-Khadim bestuur word deur die VAE. In Februarie is hierdie hommeltuie wat in Libië gestasioneer is, na 'n vliegbasis naby Siwa in die westelike Egiptiese woestyn verskuif. 
The Guardian ondersoek en ontdek die blatante skending van die VN se wapenembargo deur die VAE en Turkye op 7 Oktober 2020. Volgens die beriggewing het albei die nasies grootskaalse militêre vragvliegtuie na Libië gestuur ter ondersteuning van hul onderskeie partye. 
Op 23 Oktober 2020 is 'n permanente skietstilstand onderteken om die oorlog te beëindig. 
Libië strek oor 1,759,540 vierkante kilometer (679,362 vierkante myl), wat dit die 16de grootste land ter wêreld maak volgens grootte. Libië is in die noorde gebind deur die Middellandse See, die weste deur Tunisië en Algerië, die suidweste deur Niger, die suide deur Tsjad, die suidooste deur Soedan en die ooste deur Egipte. Libië lê tussen breedtegrade 19 ° en 34 ° N, en lengtes 9 ° en 26 ° O.
Op 1,770 kilometer (1,100 myl) is die kuslyn van Libië die langste van enige Afrika -land wat aan die Middellandse See grens.   Die gedeelte van die Middellandse See noord van Libië word dikwels die Libiese See genoem. Die klimaat is meestal uiters droog en woestynagtig van aard. Die noordelike streke geniet egter 'n ligter Mediterreense klimaat. 
Natuurlike gevare kom in die vorm van warm, droë, stofbelaaide sirok (in Libië bekend as die gibli). Dit is 'n suidelike wind wat een tot vier dae in die lente en herfs waai. Daar is ook stofstorms en sandstorms. Oases kan ook versprei word in Libië, waarvan Ghadames en Kufra die belangrikste is.  Libië is een van die sonnigste en droogste lande ter wêreld weens die heersende teenwoordigheid van woestynomgewing.
Libië was 'n pionierstaat in Noord -Afrika in die beskerming van spesies, met die oprigting van die El Kouf -gebied in 1975. Die val van Muammar Gaddafi se regime het intense stropery bevoordeel: "Voor die val van Gaddafi was selfs jaggewere verbied. Maar sedert 2011 word stropery uitgevoer met oorlogswapens en gesofistikeerde voertuie waarin tot 200 gazellehoofde gevind kan word wat vermoor is deur milisiete wat jag om die tyd deur te bring. Ons sien ook die voorkoms van jagters wat geen verband het met die stamme wat tradisioneel jag nie. Hulle skiet alles wat hulle vind, selfs gedurende die broeiseisoen. Meer as 500 000 voëls word jaarliks ​​op hierdie manier doodgemaak , toe beskermde gebiede in beslag geneem is deur stamhoofde wat dit toeëien het. Die diere wat daar gewoon het, het almal verdwyn, gejag as hulle eetbaar is of vrygelaat word, "verduidelik die dierkundige Khaled Ettaieb. 
Libiese woestyn wysig
Die Libiese woestyn, wat 'n groot deel van Libië beslaan, is een van die dorste en songebakte plekke op aarde.  Soms kan dekades verbygaan sonder dat daar reënval is, en selfs op die hooglande kom reën selde voor, elke 5–10 jaar. By Uweinat, vanaf 2006 [update], was die laaste aangetekende reënval in September 1998. 
Net so kan die temperatuur in die Libiese woestyn op 13 September 1922 baie hoog wees, die stad 'Aziziya, suidwes van Tripoli, het 'n lugtemperatuur van 58 ° C (136,4 ° F), wat as 'n wêreldrekord beskou word, aangeteken.    In September 2012 is die wêreldrekordsyfer van 58 ° C egter omgeslaan deur die Wêreld Meteorologiese Organisasie.   
Daar is 'n paar verspreide onbewoonde klein oases, gewoonlik gekoppel aan die groot depressies, waar water gevind kan word deur tot 'n paar meter diep te delf. In die weste is daar 'n wyd verspreide groep oases in ongekoppelde vlak depressies, die Kufra -groep, bestaande uit Tazerbo, Rebianae en Kufra.  Afgesien van die skerpies, word die algemene vlakheid slegs onderbreek deur 'n reeks plato's en massiewe naby die middel van die Libiese woestyn, rondom die konvergensie van die Egipties-Soedanese-Libiese grense.
Iets verder suid is die massiewe Arkenu, Uweinat en Kissu. Hierdie granietberge is oud en het gevorm lank voordat die sandstene dit omring het. Arkenu en Wes -Uweinat is ringkomplekse wat baie ooreenstem met dié in die Aïrberge. Oos -Uweinat (die hoogste punt in die Libiese woestyn) is 'n verhoogde sandsteenplato langs die graniet gedeelte verder wes. 
Die vlakte ten noorde van Uweinat is besaai met erodeerde vulkaniese kenmerke. Met die ontdekking van olie in die vyftigerjare het ook die ontdekking van 'n massiewe waterdraaier onder 'n groot deel van Libië gekom. Die water in hierdie waterdraer dateer uit die laaste ystydperke en die Sahara-woestyn self.  Hierdie gebied bevat ook die Arkenu -strukture, wat vroeër as twee slagkraters beskou is. 
Die Noord -Afrikaanse nasie wat verlede week verkies is [ wanneer? ] 'n tussentydse eenheidsregering om die land te bestuur tot die verkiesing in Desember. Die wetgewer van Libië is die eensgesellige huis van verteenwoordigers wat in Tobruk vergader.
Die voormalige wetgewer was die General National Congress, wat 200 setels gehad het.  The General National Congress (2014), 'n grootliks onbekende mededingende parlement wat in die de jure hoofstad van Tripoli, beweer dat dit 'n wettige voortsetting van die GNC is.  
Op 7 Julie 2012 het Libiërs tydens parlementêre verkiesings gestem, die eerste vrye verkiesing in byna 40 jaar.  Ongeveer dertig vroue is verkies om parlementslede te word.  Vroeë uitslae van die stemming het die National Forces Alliance, onder leiding van die voormalige tussentydse premier, Mahmoud Jibril, as voorloper getoon.  Die Justice and Construction Party, verbonde aan die Muslim Brotherhood, het minder goed gevaar as soortgelyke partye in Egipte en Tunisië.  Dit het 17 uit 80 setels verower wat deur partye betwis is, maar ongeveer 60 onafhanklikes het sedertdien by sy koukus aangesluit. 
Sedert Januarie 2013 was daar 'n toenemende openbare druk op die Nasionale Kongres om 'n opstelliggaam op die been te bring om 'n nuwe grondwet op te stel. Die kongres het nog nie besluit of die lede van die liggaam verkies of aangestel sal word nie. 
Op 30 Maart 2014 het die Algemene Nasionale Kongres besluit om homself te vervang met 'n nuwe Huis van Verteenwoordigers. Die nuwe wetgewer ken 30 setels vir vroue toe, sal in totaal 200 setels hê (met individue wat as lede van politieke partye kan optree) en stel Libiërs van buitelandse nasionaliteite in die pos. 
Na die 2012 -verkiesing het Freedom House die gradering van Libië verbeter van Nie gratis na gedeeltelik gratis nie, en beskou dit nou as 'n verkiesingsdemokrasie. 
Gaddafi het burgerlike en sharia -howe in 1973 saamgesmelt. Siviele howe het nou sharia -regters in diens wat in gewone appèlhowe sit en spesialiseer in sharia -appèlsake.  Wette rakende persoonlike status is afgelei van die Islamitiese wet. 
Tydens 'n vergadering van die Europese Parlementskomitee oor Buitelandse Sake op 2 Desember 2014 beskryf die spesiale verteenwoordiger van die VN, Bernardino León, Libië as 'n nie-staat. 
'N Ooreenkoms om 'n nasionale eenheidsregering te vorm, is op 17 Desember 2015 onderteken.  Ingevolge die ooreenkoms sou 'n presidensieraad van nege lede en 'n tussentydse regering van nasionale ooreenkoms saamgestel word met die oog op nuwe verkiesings binne twee jaar.  Die Huis van Verteenwoordigers sou voortbestaan ​​as 'n wetgewer en 'n adviesliggaam, bekend as die Staatsraad, sal saamgestel word deur lede wat deur die Algemene Nasionale Kongres (2014) genomineer is. 
Die vorming van 'n tussentydse eenheidsregering is op 5 Februarie 2021 aangekondig nadat sy lede deur die Libiese Politieke Dialoogforum (LPDF) verkies is.  Vier-en-sewentig lede van die LPDF het stemme uitgebring vir leisteen van vier lede wat poste sou vervul, waaronder die premier en die hoof van die presidensiële raad.  Nadat geen lei 'n stempeldrempel van 60% bereik het nie, het die twee voorste spanne aan 'n afloopverkiesing deelgeneem.  Mohamed Younes Menif, 'n voormalige ambassadeur in Griekeland, word hoof van die Presidensiële Raad.  Intussen het die Libiese politieke dialoogforum bevestig dat Abdul Hamid Dbeibeh, 'n sakeman, die oorgangspremier sal wees.  Al die kandidate wat in hierdie verkiesing deelgeneem het, insluitend die lede van die wenblad, het belowe om vroue in 30% van alle senior regeringsposte aan te stel.  Nie een van die politici wat verkies is om die tussentydse regering te lei nie, maar mag wel deelneem aan die nasionale verkiesings wat op 24 Desember 2021 geskeduleer is.  Die nuwe premier het 21 dae om 'n kabinet te vorm wat deur die verskillende beheerliggame in Libië.  Nadat ooreengekom is oor hierdie kabinet, sal die eenheidsregering alle 'parallelle owerhede' in Libië vervang, insluitend die regering van nasionale ooreenkoms in Tripoli en die administrasie onder leiding van generaal Haftar. 
Die buitelandse beleid van Libië het sedert 1951 gewissel. As 'n koninkryk het Libië 'n definitief pro-Westerse standpunt gehandhaaf en word dit erken as deel van die konserwatiewe tradisionalistiese blok in die Liga van Arabiese State (die huidige Arabiese Liga), waarvan dit 'n lid in 1953.  Die regering was ook vriendelik teenoor Westerse lande soos die Verenigde Koninkryk, die Verenigde State, Frankryk, Italië, Griekeland en het in 1955 volle diplomatieke betrekkinge met die Sowjetunie gesluit. 
Alhoewel die regering Arabiese sake ondersteun, insluitend die Marokkaanse en Algerynse onafhanklikheidsbewegings, het dit min aktief deelgeneem aan die Arabies-Israeliese geskil of die onstuimige inter-Arabiese politiek van die 1950's en vroeë 1960's. Die Koninkryk was bekend vir sy noue verbintenis met die Weste, terwyl dit 'n konserwatiewe weg tuis gelei het. 
Na die staatsgreep van 1969 het Muammar Gaddafi Amerikaanse en Britse basisse gesluit en buitelandse olie- en handelsbelange in Libië gedeeltelik genasionaliseer.
Gaddafi was bekend daarvoor dat hy 'n aantal leiers ondersteun wat beskou word as 'n afkeer van verwestering en politieke liberalisme, waaronder die Oegandese president Idi Amin,  Sentraal-Afrikaanse keiser Jean-Bédel Bokassa,   Ethiopiese sterkman Haile Mariam Mengistu,  Liberiese president Charles Taylor,  en Joegoslaviese president Slobodan Milošević. 
Die betrekkinge met die Weste was gespanne deur 'n reeks voorvalle vir die grootste deel van Gaddafi se bewind,   , insluitend die moord op die Londense polisielid Yvonne Fletcher, die bombardement van 'n nagklub in Wes -Berlyn wat deur Amerikaanse dienspligtiges besoek word, en die bombardement. van Pan Am Flight 103, wat in die 1990's tot sanksies van die VN gelei het, maar teen die laat 2000's het die Verenigde State en ander Westerse moondhede die betrekkinge met Libië genormaliseer. 
Gaddafi se besluit om die strewe na massavernietigingswapens te laat vaar nadat die Irakse diktator Saddam Hussein omvergewerp en verhoor is, het daartoe gelei dat Libië as 'n sukses vir Westerse sagte kraginisiatiewe in die oorlog teen terrorisme beskou is.    In Oktober 2010 het Gaddafi namens die Arabiese nasies om verskoning gevra vir hul betrokkenheid by die trans-Sahara-slawehandel. 
Libië is ingesluit in die Europese buurtbeleid (ENP) van die Europese Unie wat daarop gemik is om die EU en sy bure nader te bring. Libiese owerhede verwerp die planne van die Europese Unie om migrasie uit Libië te stop.   In 2017 onderteken Libië die VN -verdrag oor die verbod op kernwapens. 
Libië se vorige nasionale leër is in die Libiese burgeroorlog verslaan en ontbind. Die Huis van Verteenwoordigers in Tobruk, wat beweer dat hy die wettige regering van Libië is, het probeer om 'n weermag wat bekend staan ​​as die Libiese nasionale leër, weer te vestig. Onder leiding van Khalifa Haftar beheer hulle 'n groot deel van die ooste van Libië.  In Mei 2012 het na raming 35 000 personeel by sy geledere aangesluit.  ​​Die internasionaal erkende regering van nasionale ooreenkoms wat in 2015 gestig is, het sy eie leër wat die LNA vervang het, maar dit bestaan ​​grotendeels uit ongedissiplineerde en ongeorganiseerde militiegroepe.
Sedert November 2012 was dit nog steeds in die embrionale stadium van ontwikkeling.  President Mohammed el-Megarif het belowe dat die bemagtiging van die weermag en polisiemag die regering se grootste prioriteit is.  President el-Megarif het ook beveel dat al die land se milisies onder die regering se gesag moet kom of moet ontbind. 
Milisies het tot dusver geweier om by 'n sentrale veiligheidsmag geïntegreer te word.  Baie van hierdie milisies is gedissiplineerd, maar die magtigste van hulle beantwoord slegs die uitvoerende rade van verskillende Libiese stede.  Hierdie milisies vorm die sogenaamde Libiese skild, 'n parallelle nasionale mag, wat op versoek, eerder as op bevel, van die ministerie van verdediging werk. 
Histories is die gebied van Libië beskou as drie provinsies (of state), Tripolitania in die noordweste, Barka (Cyrenaica) in die ooste en Fezzan in die suidweste. Dit was die verowering deur Italië in die Italo-Turkse oorlog wat hulle in 'n enkele politieke eenheid verenig het.
Sedert 2007 is Libië verdeel in 22 distrikte (Shabiyat):
Volgens Human Rights Watch se jaarverslag 2016 word joernaliste steeds deur die gewapende groepe in Libië geteiken. Die organisasie het bygevoeg dat Libië baie laag was in die 2015 Press Freedom Index, 154de uit 180 lande.  Homoseksualiteit is onwettig in Libië.  Vir die persvryheidsindeks van 2019 het sy telling gedaal tot 162ste uit 180 lande.
Die Libiese ekonomie is hoofsaaklik afhanklik van die inkomste uit die oliesektor, wat meer as die helfte van die BBP en 97% van die uitvoer uitmaak.  Libië het die grootste beproefde oliereserwes in Afrika en is 'n belangrike bydraer tot die wêreldwye aanbod van ligte, soet ru -olie.  Gedurende 2010, toe olie gemiddeld $ 80 per vat was, was olieproduksie 54% van die BBP.  Benewens petroleum, is die ander natuurlike hulpbronne aardgas en gips.  Die Internasionale Monetêre Fonds beraam die reële BBP -groei van Libië op 122% in 2012 en 16,7% in 2013, na 'n duik van 60% in 2011. 
Die Wêreldbank definieer Libië saam met slegs sewe ander Afrikalande as 'n 'ekonomie met 'n hoër middelinkomste'.  Aansienlike inkomste uit die energiesektor, tesame met 'n klein bevolking, gee Libië een van die hoogste BBP's per capita in Afrika.  Dit het die Libiese Arabiese Jamahiriya -staat in staat gestel om 'n uitgebreide vlak van sosiale sekerheid te bied, veral op die gebied van behuising en onderwys. 
Libië ondervind baie strukturele probleme, waaronder 'n gebrek aan instellings, swak bestuur en chroniese strukturele werkloosheid.  Die ekonomie toon 'n gebrek aan ekonomiese diversifikasie en 'n beduidende afhanklikheid van immigrante -arbeid.  Libië het tradisioneel staatgemaak op onvolhoubaar hoë vlakke van openbare werwing om werk te skep.  In die middel van die 2000's het die regering ongeveer 70% van alle nasionale werknemers in diens gehad. 
Volgens die sensusgetalle het werkloosheid van 8% in 2008 tot 21% in 2009 gestyg.  Volgens 'n verslag van die Arabiese Liga, gebaseer op data uit 2010, staan ​​werkloosheid vir vroue op 18%, terwyl die syfer vir mans 21% is, wat Libië die enigste Arabiese land maak waar daar meer werklose mans as vroue is.  Libië het 'n hoë vlak van sosiale ongelykheid, hoë werkloosheidsyfer en plaaslike ekonomiese ongelykhede.  Watervoorsiening is ook 'n probleem, met ongeveer 28% van die bevolking wat nie toegang tot veilige drinkwater in 2000 gehad het nie. 
Libië voer tot 90% van sy verbruiksbehoeftes vir graan in, en die invoer van koring in 2012/13 word op ongeveer 1 miljoen ton geraam.  Die koringproduksie van 2012 is op ongeveer 200 000 ton geskat.  Die regering hoop om voedselproduksie teen 2020 tot 800 000 ton graan te verhoog.  Natuurlike en omgewingsomstandighede beperk Libië se landbouproduksiepotensiaal egter.  Voor 1958 was die landbou die land se belangrikste bron van inkomste, wat ongeveer 30% van die BBP uitmaak. Met die ontdekking van olie in 1958, het die omvang van die landbousektor vinnig afgeneem, met minder as 5% BBP teen 2005. 
Die land het in 1962 by OPEC aangesluit.  Libië is nie 'n WTO -lid nie, maar onderhandelinge oor die toetreding daarvan het in 2004 begin. 
In die vroeë 1980's was Libië een van die rykste lande ter wêreld, sy BBP per capita was hoër as sommige ontwikkelde lande. 
In die vroeë 2000's het amptenare van die Jamahiriya -era ekonomiese hervormings uitgevoer om Libië weer in die wêreldekonomie te integreer.  VN -sanksies is in September 2003 opgehef, en Libië het in Desember 2003 aangekondig dat hulle programme vir die bou van massavernietigingswapens sal laat vaar.  Ander stappe sluit in die aansoek om lidmaatskap van die Wêreldhandelsorganisasie, vermindering van subsidies en die aankondiging van planne vir privatisering. 
Owerhede het na 2003 meer as 100 maatskappye in staatsbesit geprivatiseer in nywerhede, waaronder olieraffinadery, toerisme en vaste eiendom, waarvan 29 100% in buitelandse besit was.  Baie internasionale oliemaatskappye het na die land teruggekeer, waaronder oliereuse Shell en ExxonMobil.  Nadat die sanksies opgehef is, was daar 'n geleidelike toename in lugverkeer, en teen 2005 was daar 1,5 miljoen jaarlikse lugreisigers.  Libië was lankal 'n berugte moeilike land vir Westerse toeriste om te besoek weens streng visumvereistes. 
In 2007 was Saif al-Islam Gaddafi, die tweede oudste seun van Muammar Gaddafi, betrokke by 'n groen ontwikkelingsprojek genaamd die Green Mountain Sustainable Development Area, wat toerisme na Cirene wou bring en Griekse ruïnes in die gebied wou bewaar. 
In Augustus 2011 word beraam dat dit minstens 10 jaar sal neem om die infrastruktuur van Libië te herbou. Selfs voor die oorlog in 2011 was die infrastruktuur van Libië in 'n swak toestand weens 'totale verwaarlosing' deur die administrasie van Gaddafi, volgens die NTC.  Teen Oktober 2012 het die ekonomie herstel van die 2011 -konflik, met die produksie van olie na byna normale vlakke.  Die olieproduksie was meer as 1,6 miljoen vate per dag voor die oorlog. Teen Oktober 2012 het die gemiddelde olieproduksie 1,4 miljoen bpd oorskry.  Die hervatting van die produksie is moontlik gemaak as gevolg van die vinnige terugkeer van groot Westerse ondernemings, soos Total, Eni, Repsol, Wintershall en Occidental. In 2016, in 'n aankondiging van die maatskappy, word gesê dat die maatskappy in die volgende jaar 900 000 vat per dag mik. Olieproduksie het gedaal van 1,6 miljoen vat per dag tot 900,000 in vier jaar van oorlog. 
Teen 2017 was 60% van die Libiese bevolking ondervoed. Sedertdien wag 1,3 miljoen mense op humanitêre noodhulp, uit 'n totale bevolking van 6,4 miljoen. 
Libië is 'n groot land met 'n relatief klein bevolking, en die bevolking is baie nou langs die kus gekonsentreer.  Die bevolkingsdigtheid is ongeveer 50 inwoners per vierkante kilometer (130/vierkante myl) in die twee noordelike streke van Tripolitania en Cyrenaica, maar daal tot minder as 1 inwoner per vierkante kilometer (2.6/vierkante myl) elders. Negentig persent van die mense woon in minder as 10% van die gebied, hoofsaaklik langs die kus. Ongeveer 88% van die bevolking is stedelik, meestal gekonsentreer in die drie grootste stede, Tripoli, Benghazi en Misrata. Libië het 'n bevolking van ongeveer 6,7 miljoen,   27,7% van hulle is jonger as 15.  In 1984 was die bevolking 3,6 miljoen, 'n toename van die 1,54 miljoen wat in 1964 aangemeld is. 
Die meerderheid van die Libiese bevolking word vandag geïdentifiseer as Arabies, dit wil sê Arabies sprekend en Arabies gekweek. Berber Libiërs, diegene wat die Berber taal en Berber kultuur behou, bestaan ​​uit 'n minderheid. Daar is ongeveer 140 stamme en stamme in Libië. 
Gesinslewe is belangrik vir Libiese gesinne, waarvan die meerderheid in woonstelblokke en ander onafhanklike wooneenhede woon, met presiese maniere van behuising, afhangende van hul inkomste en rykdom. Alhoewel die Arabiese Libiërs tradisioneel nomadiese leefstyl in tente geleef het, het hulle hulle nou in verskillende dorpe en stede gevestig.  As gevolg hiervan word hul ou lewenswyses geleidelik vervaag. 'N Onbekende klein aantal Libiërs woon nog steeds in die woestyn, soos hul gesinne al eeue lank gedoen het. Die grootste deel van die bevolking het beroepe in die nywerheid en dienste, en 'n klein persentasie is in die landbou.
Volgens die UNHCR was daar ongeveer 8 000 geregistreerde vlugtelinge, 5 500 ongeregistreerde vlugtelinge en 7 000 asielsoekers van verskillende oorsprong in Libië in Januarie 2013. Daarbenewens was 47 000 Libiese onderdane intern verplaas en 46 570 was intern verplaasde teruggekeerdes. 
Plaaslike demografie en etniese groepe Redigeer
Die oorspronklike inwoners van Libië het oorwegend tot verskillende Berber -etniese groepe behoort, maar die lang reeks buitelandse invalle - veral deur Arabiere en Turke - het 'n diepgaande en blywende taalkundige, kulturele en identiteitsinvloed op die demografie van Libië gehad.
Vandag is die oorgrote meerderheid van die Libië se inwoners Arabies-sprekende Moslems van gemengde afkoms, en baie spoor ook hul afkoms na die Banu Sulaym-stam, naas die Turkse en Berberse etnisiteit. Die Turkse minderheid word dikwels 'Kouloughlis' genoem en is gekonsentreer in en om dorpe en dorpe.  Boonop is daar 'n paar Libiese etniese minderhede, soos die Berber Tuareg en die Tebou. 
Die meeste Italiaanse setlaars, met 'n hoogte van meer as 'n halfmiljoen, vertrek na die onafhanklikheid van Italiaanse Libië in 1947. Meer word in 1970 teruggebring na die toetreding van Muammar Gaddafi, maar 'n paar honderd van hulle het in die 2000's teruggekeer. 
Immigrant arbeid Redigeer
Vanaf 2013 [opdatering] beraam die VN dat ongeveer 12% van die bevolking van Libië (meer as 740,000 mense) uit buitelandse migrante bestaan.  Voor die revolusie in 2011 wissel amptelike en nie -amptelike syfers van trekarbeid van 25% tot 40% van die bevolking (tussen 1,5 en 2,4 miljoen mense). Histories was Libië veral 'n gasheerstaat vir miljoene lae- en hoogopgeleide Egiptiese migrante. 
Dit is moeilik om die totale aantal immigrante in Libië te skat, aangesien daar dikwels verskille is tussen sensusgetalle, amptelike tellings en gewoonlik meer akkurate nie -amptelike ramings. In die 2006 -sensus woon ongeveer 359 540 buitelandse burgers in Libië uit 'n bevolking van meer as 5,5 miljoen (6,35% van die bevolking). Byna die helfte hiervan was Egiptenare, gevolg deur Soedanese en Palestynse immigrante.  Tydens die revolusie in 2011 het 768,362 immigrante uit Libië gevlug soos bereken deur die IOM, ongeveer 13% van die bevolking destyds, hoewel baie meer in die land gebly het.  
As konsulêre rekords voor die rewolusie gebruik word om die immigrantebevolking te skat, is daar in 2009 soveel as 2 miljoen Egiptiese migrante aangeteken deur die Egiptiese ambassade in Tripoli, gevolg deur 87.200 Tunisiërs en 68.200 Marokkane deur hul onderskeie ambassades. Turkye het die ontruiming van 25 000 werkers tydens die opstand in 2011 aangeteken.  Die aantal Asiatiese migrante voor die rewolusie was net meer as 100,000 (60,000 Bangladeshiërs, 20,000 Filippyne, 18,000 Indiërs, 10,000 Pakistani, sowel as Chinese, Koreaanse, Viëtnamese, Thaise en ander werkers).   Dit sou die immigrantebevolking voor die revolusie op bykans 40% te staan ​​bring en is meer ooreenstemmend met die regering se ramings in 2004, wat die getal gereelde en onreëlmatige migrante op 1,35 tot 1,8 miljoen (25–33% van die destydse bevolking). 
Libië se inheemse bevolking van Arabiere-Berbers sowel as Arabiese migrante van verskillende nasionaliteite vorm gesamentlik 97% van die bevolking vanaf 2014 [update].
Volgens die CIA is die amptelike taal van Libië Arabies.  Die plaaslike Libiese Arabiese variëteit word saam met Modern Standard Arabic gepraat. Daar word ook verskillende Berber -tale gepraat, waaronder Tamasheq, Ghadamis, Nafusi, Suknah en Awjilah.  Die Libiese Amazigh High Council (LAHC) het die Amazigh (Berber of Tamazight) taal as 'n amptelike taal verklaar in die stede en distrikte wat deur die Berbers in Libië bewoon is.  Boonop word Italiaans en Engels wyd verstaan ​​in die groot stede, met eersgenoemde wat in die handel gebruik word en steeds onder die oorblywende Italiaanse bevolking gepraat word. 
Ongeveer 97% van die bevolking in Libië is Moslems, waarvan die meeste tot die Soennitiese tak behoort.   Klein getalle Ibadi -Moslems woon in die land.  
Voor die dertigerjare was die Senussi Sunni Sufi -beweging die primêre Islamitiese beweging in Libië. Dit was 'n godsdienstige herlewing wat aangepas was by die woestynlewe. Sy zawaaya (lodges) is in Tripolitania en Fezzan gevind, maar die invloed van Senussi was die sterkste in Cyrenaica. Die Senussi -beweging het die streek van onrus en anargie gered en aan die Cirenaïaanse stamme 'n godsdienstige gehegtheid en gevoelens van eenheid en doel gegee.  Hierdie Islamitiese beweging is uiteindelik vernietig deur die Italiaanse inval. Gaddafi het beweer dat hy 'n toegewyde Moslem was, en sy regering neem 'n rol in die ondersteuning van Islamitiese instellings en om wêreldwyd namens Islam te vervolg. 
Sedert die val van Gaddafi, het ultra-konserwatiewe stamme van Islam hulself op sommige plekke weer bevestig. Derna in die ooste van Libië, histories 'n broeiplek van jihadistiese denke, het in 2014 onder beheer van militante gekom wat in ooreenstemming was met die Islamitiese Staat van Irak en die Levant in 2014.  Jihadistiese elemente het ook onder meer na Sirte en Benghazi versprei as 'n gevolg van die Tweede Libiese burgeroorlog.  
Daar is klein buitelandse gemeenskappe van Christene. Kopties -Ortodokse Christendom, wat die Christelike Kerk van Egipte is, is die grootste en mees historiese Christelike denominasie in Libië. Daar is ongeveer 60 000 Egiptiese Kopte in Libië.  Daar is drie Koptiese kerke in Libië, een in Tripoli, een in Benghazi en een in Misurata.
Die Koptiese Kerk het die afgelope paar jaar in Libië gegroei weens die toenemende immigrasie van Egiptiese Kopte na Libië. Daar is na raming 40 000 Rooms -Katolieke in Libië wat bedien word deur twee biskoppe, een in Tripoli (wat die Italiaanse gemeenskap bedien) en een in Benghazi (wat die Maltese gemeenskap bedien). Daar is ook 'n klein Anglikaanse gemeenskap, wat meestal bestaan ​​uit immigrante -werkers in Tripoli, wat deel uitmaak van die Anglikaanse bisdom Egipte. Mense is gearresteer op die vermoede dat hulle Christelike sendelinge is, aangesien strafregtelik onwettig is.  Christene het ook in sommige dele van die land die dreigement van geweld van radikale Islamiste in die gesig gestaar, met 'n goed gepubliseerde video wat in Februarie 2015 deur die Islamitiese Staat Irak en die Levant vrygestel is, waarin die massa onthoofding van Christen Kopte uitgebeeld word.  
Libië was eens die tuiste van een van die oudste Joodse gemeenskappe ter wêreld, wat dateer uit minstens 300 vC.  In 1942 het die Italiaanse Fascistiese owerhede dwangarbeidskampe suid van Tripoli vir die Jode opgerig, waaronder Giado (ongeveer 3000 Jode), Gharyan, Jeren en Tigrinna. In Giado sterf ongeveer 500 Jode aan swakheid, honger en siektes. In 1942 was Jode wat nie in die konsentrasiekampe was nie sterk beperk in hul ekonomiese aktiwiteit en alle mans tussen 18 en 45 jaar is vir dwangarbeid opgestel. In Augustus 1942 is Jode uit Tripolitania geïnterneer in 'n konsentrasiekamp by Sidi Azaz. In die drie jaar na November 1945 is meer as 140 Jode in 'n reeks pogroms vermoor en nog honderde gewond.  Teen 1948 het ongeveer 38 000 Jode in die land gebly. By die onafhanklikheid van Libië in 1951 het die grootste deel van die Joodse gemeenskap geëmigreer.
Baie Arabies sprekende Libiërs beskou hulself as deel van 'n wyer Arabiese gemeenskap. Dit is versterk deur die verspreiding van Pan-Arabisme in die middel van die 20ste eeu, en hul bereik aan bewind in Libië, waar hulle Arabies as die enigste amptelike taal van die staat ingestel het. Onder hulle diktatuur was die onderrig en selfs die gebruik van inheemse Berber -taal streng verbied.  Benewens die verbod op vreemde tale wat voorheen in akademiese instellings onderrig is, laat hele geslagte Libiërs beperkings op in die begrip van die Engelse taal. Beide die gesproke Arabiese dialekte en Berber behou steeds woorde uit Italiaans, wat voor en tydens die Libië Italiana tydperk.
Libiërs het 'n erfenis in die tradisies van die voorheen nomadiese Bedoeïene Arabiese sprekers en sittende Amazigh -stamme. Die meeste Libiërs assosieer hulself met 'n spesifieke familienaam wat afkomstig is van stamme of verowering, gewoonlik uit Ottomaanse voorvaders, erfenis. [ aanhaling nodig ] .
Weerspieël die 'aard van gee' (Arabies: الاحسان Ihsan, Berber -tale: ⴰⵏⴰⴽⴽⴰⴼ Anakkaf), onder die Libiese bevolking sowel as die gevoel van gasvryheid, het die staat Libië onlangs in 2013 die top 20 van die wêreldwye indeks gehaal.  Volgens CAF, in 'n tipiese maand Byna driekwart (72%) van alle Libiërs het iemand gehelp wat hulle nie geken het nie-die derde hoogste vlak in al die 135 lande wat ondervra is.
Daar is min teaters of kunsgalerye weens die dekades van kulturele onderdrukking onder die Qaddafi -regime en 'n gebrek aan infrastruktuurontwikkeling onder die regime van diktatuur.  Daar was jare lank geen openbare teaters nie, en slegs baie min bioskope wat buitelandse films vertoon. Die tradisie van volkskultuur leef nog steeds goed, met groepe wat musiek en dans uitvoer op gereelde feeste, beide in Libië en in die buiteland. 
'N Groot aantal Libiese televisiestasies is toegewy aan politieke resensie, Islamitiese onderwerpe en kulturele verskynsels. 'N Aantal TV -stasies wys verskillende style van tradisionele Libiese musiek. [? verduideliking nodig ] Tuareg -musiek en -dans is gewild in Ghadames en in die suide. Libiese televisie saai lugprogramme meestal in Arabies uit, maar het gewoonlik tydgleuwe vir Engelse en Franse programme. [? verduideliking nodig ] 'N Ontleding van 1996 deur die Komitee vir die Beskerming van Joernaliste het bevind dat Libië se media tydens die diktatuur van die land die strengste in die Arabiese wêreld beheer is.  Vanaf 2012 [update] het honderde TV -stasies begin uitsaai weens die ineenstorting van sensuur van die ou regime en die aanvang van 'gratis media'.
Baie Libiërs besoek die land se strand en besoek ook die argeologiese terreine van Libië - veral Leptis Magna, wat algemeen beskou word as een van die bes bewaarde Romeinse argeologiese terreine ter wêreld.  Die algemeenste vorm van openbare vervoer tussen stede is die bus, hoewel baie mense per motor ry. Daar is geen spoorwegdienste in Libië nie, maar dit word beplan om binnekort te bou (sien spoorvervoer in Libië). 
Die hoofstad van Libië, Tripoli, het baie museums en argiewe. Dit sluit die regeringsbiblioteek, die etnografiese museum, die argeologiese museum, die nasionale argief, die epigrafiemuseum en die Islamitiese museum in. Die Rooikasteelmuseum in die hoofstad naby die kus en in die middestad, gebou in oorleg met UNESCO, is moontlik die bekendste van die land. 
Libiese kookkuns is 'n mengsel van die verskillende Italiaanse, Bedoeïene en tradisionele Arabiese kulinêre invloede.  Pasta is die stapelvoedsel in die westelike kant van Libië, terwyl rys oor die algemeen die belangrikste voedsel in die ooste is.
Gewone Libiese kosse bevat verskillende variasies van pastageregte op rooi (tamatiesous) (soortgelyk aan die Italiaanse Sugo all'arrabbiata-gereg) rys, gewoonlik bedien met lam of hoender (gewoonlik gestoof, gebraai, of gekookte in-sous) en koeskoes , wat met stoom gekook word terwyl dit oor die kook van rooi (tamatiesous) en vleis (soms ook courgette/courgette en kekerertjies) gehou word, wat gewoonlik saam met komkommerskywe, blaarslaai en olywe bedien word.
Bazeen, 'n gereg gemaak van garsmeel en bedien met rooi tamatiesous, word gewoonlik saam geëet, en verskeie mense deel dieselfde gereg, gewoonlik met die hand. Hierdie gereg word gereeld bedien by tradisionele troues of feeste. Asida is 'n soet weergawe van Bazeen, gemaak van wit meel en bedien met 'n mengsel van heuning, ghee of botter. 'N Ander gunsteling manier om Asida voor te sit, is met vryf (vars dadelstroop) en olyfolie. Usban is 'n dier wat gestik is en gevul is met rys en groente wat in tamatiesop gebak is of gestoom word. Shurba is 'n sop gebaseer op rooi tamatiesous, gewoonlik bedien met klein korrels pasta. [ aanhaling nodig ]
'N Baie algemene snack wat deur Libiërs geëet word, staan ​​bekend as khubs bi 'tunwat letterlik beteken "brood met tuna vis", gewoonlik bedien as 'n gebakte stokbrood of pitabroodjie gevul met tuna vis wat gemeng is met harissa (chilisous) en olyfolie. Baie verskaffers van versnaperinge berei hierdie toebroodjies voor en kan oral in Libië gevind word. Libiese restaurante kan internasionale geregte bedien, of eenvoudiger maaltye soos lam, hoender, groentestoofpot, aartappels en macaroni. [ aanhaling nodig ] As gevolg van 'n ernstige gebrek aan infrastruktuur, het baie onderontwikkelde gebiede en klein dorpies nie restaurante nie, maar kan voedselwinkels die enigste bron wees om voedselprodukte te verkry. Alkoholverbruik is onwettig in die hele land. [ aanhaling nodig ]
Daar is vier hoofbestanddele van tradisionele Libiese kos: olywe (en olyfolie), dadels, korrels en melk.  Korrels word gebraai, gemaal, gesif en gebruik vir die bereiding van brood, koeke, sop en bazeen. Datums word geoes, gedroog en kan geëet word soos dit is, tot stroop gemaak of effens gebraai en saam met bsisa en melk geëet word. Nadat hulle geëet het, drink Libiërs dikwels swart tee. Dit word gewoonlik 'n tweede keer herhaal (vir die tweede glas tee), en in die derde ronde tee word dit bedien met geroosterde grondboontjies of geroosterde amandels, bekend as shay bi'l-luz (gemeng met die tee in dieselfde glas). 
Die bevolking van Libië bevat 1,7 miljoen studente, waarvan meer as 270,000 op tersiêre vlak studeer.  Basiese onderwys in Libië is gratis vir alle burgers,  en is verpligtend tot op sekondêre vlak. Die geletterdheidskoers vir volwassenes was in 2010 89,2%. 
Na die onafhanklikheid van Libië in 1951, is sy eerste universiteit - die Universiteit van Libië - by koninklike besluit in Benghazi gestig.  In die akademiese jaar 1975–76 is die aantal universiteitstudente na raming 13 418. Sedert 2004 [update] het hierdie getal toegeneem tot meer as 200,000, met 'n ekstra 70,000 wat ingeskryf is vir die hoër tegniese en beroepsektor.  Die vinnige toename in die aantal studente in die hoëronderwyssektor word weerspieël deur 'n toename in die aantal hoëronderwysinstellings.
Sedert 1975 het die aantal universiteite gegroei van twee tot nege en na hul bekendstelling in 1980 staan ​​die aantal hoër tegniese en beroepsinstitute tans op 84 (met 12 openbare universiteite). [? verduideliking nodig ]  Sedert 2007 is 'n paar nuwe private universiteite soos die Libiese Internasionale Mediese Universiteit gestig. Alhoewel 'n klein aantal privaat instellings voor 2011 geakkrediteer is, is die meerderheid van Libië se hoër onderwys nog altyd deur die openbare begroting gefinansier. In 1998 verteenwoordig die begrotingstoewysing vir onderwys 38,2% van die totale nasionale begroting van Libië. 
Sokker is die gewildste sport in Libië. Die land het die 1982 African Cup of Nations aangebied en het byna gekwalifiseer vir die 1986 FIFA Wêreldbeker. Die nasionale span het byna die AFCON van 1982 gewen wat hulle skaars met Ghana verloor het met strafdoele 7–6. In 2014 het Libië die Afrika -nasieskampioenskap gewen nadat hy Ghana in die eindstryd geklop het. Alhoewel die nasionale span nog nooit 'n groot kompetisie gewen het of vir 'n Wêreldbeker -toernooi gekwalifiseer het nie, is daar steeds baie passie vir die sport en verbeter die kwaliteit van sokker. 
Perdewedrenne is ook 'n gewilde sport in Libië. Dit is 'n tradisie van baie spesiale geleenthede en vakansiedae. 
In 2010 was besteding aan gesondheidsorg 3,88% van die land se BBP. In 2009 was daar 18,71 dokters en 66,95 verpleegsters per 10 000 inwoners.  Die lewensverwagting by geboorte was 74,95 jaar in 2011, of 72,44 jaar vir mans en 77,59 jaar vir vroue. 
1988 Desember - Lockerbie -bombardement - 'n vliegtuig word opgeblaas oor die Skotse stad Lockerbie, na bewering deur Libiese agente.
1989 - Libië, Algerië, Marokko, Mauritanië en Tunisië vorm die Arabiese Magreb -unie.
1992 - Die VN lê sanksies op teen Libië in 'n poging om dit te dwing om twee van sy burgers wat verdink word van betrokkenheid by die Lockerbie -bombardement te verhoor vir verhoor.
1994 - Libië stuur die Aozou -strook terug na Tsjad.
1995 - Gaddafi verdryf ongeveer 30 000 Palestyne uit protes teen die Oslo -ooreenkomste tussen die Palestynse Bevrydingsorganisasie en Israel.
1999 - Lockerbie -verdagtes wat in Skotse wet teregstaan ​​vir verhoor in Nederland, het VN -sanksies opgeskort diplomatieke betrekkinge met die VK herstel.
2000 September - Tientalle Afrika -immigrante word vermoor deur Libiese skares in die weste van Libië, wat na bewering kwaad was vir die groot aantal Afrikaanse arbeiders wat die land binnekom.
In 1960 besluit Esso dat sy ontdekkings en die vooruitsig om meer te regverdig die bou van 'n pypleiding en uitvoerterminal. Dit het Marsa Brega gekies as die terrein vir die terminale en het 'n kontrak opgestel vir die bou van 'n 110 myl lange 30 duim in pypleiding van sy Zelten -veld. Dit het die kapasiteit gegee om 200 duisend vate per dag vir uitvoer te lewer. Die terminale is op 25 Oktober 1961 ingehuldig en die eerste aflewering is na Groot -Brittanje gegaan. Die totale versending van Libiese olie vir 1961 was ongeveer sewe miljoen vate.
Die Oasis -groep was nie lank agter Esso met die ontwikkeling van 'n pypleiding en uitvoerterminal nie. Teen Mei 1962 het dit 'n pypleiding van 88 myl gekoppel aan 'n uitvoerterminal ongeveer honderd myl wes van die Esso -terminale, op 'n plek genaamd Es Sidra.
Aan die einde van 1964 is 'n derde terminaal op 'n terrein ongeveer twintig myl oos van Es Sidra geopen deur 'n filiaal van Mobil en Amosea oliemaatskappye. Dit het olie ontvang uit 'n pypleiding van ongeveer 170 myl lank.
As gevolg van nuwe ontdekkings het Esso en Oasis hul pypleidings uitgebrei.
British Petroleum was gretig om petroleumbronne te ontwikkel wat nie kwesbaar was vir die sluiting van die Suezkanaal nie. Dit het agt toegewings in Libië gehad, maar geen olie gevind nie. Dit besluit toe om 'n halwe deel van die toegewings wat Nelson Bunker Hunt besit, te koop. Op die Hunt -konsessie het British Petroleum in November 1961 'n vierduisend vat per dag ingebring en daarna ander putte ontwikkel wat ongeveer 21 duisend vate per dag ingebring het. Die nadeel van hierdie veld is dat dit meer as 300 kilometer van die kus in die ooste van Libië geleë is. Die terminale is gebou in 'n natuurlike hawe in die diep water naby die stad Tobruk op 'n plek genaamd Marsa Hariga. Die petroleum uit hierdie veld was so wasagtig dat dit verhit moes word om dit in die pyplyn te laat vloei. Gegewe die lengte en ander probleme, was dit nie verbasend dat die British Petroleum eers in 1967 met die uitvoer van Libiese olie begin het nie.
Libië se regering, geskiedenis, bevolking en aardrykskunde
Omgewing en#151 Huidige kwessies: verwoestyning baie beperkte natuurlike varswaterbronne Die Great Manmade River Project, die grootste waterontwikkelingskema ter wêreld, word gebou om water van groot waterdraers onder die Sahara na kusstede te bring
Internasionale ooreenkomste vir omgewing:
partytjie by: Verwoestyning, mariene storting, verbod op kerntoetse, beskerming teen osoonlaag
geteken, maar nie bekragtig nie: Biodiversiteit, klimaatsverandering, seewet
Bevolking: 5,690,727 (skatting van Julie 1998)
let op: sluit 144 363 nie-onderdane in (skatting in Julie 1998)
0-14 jaar: 48% (man 1 399 354 vroulik 1 351 442)
15-64 jaar: 49% (manlik 1 412 067 vroulik 1 361 372)
65 jaar en ouer: 3% (manlik 81.711 vroulik 84.781) (skatting in Julie 1998)
Bevolkingsgroeikoers: 3,68% (1998 skatting)
Geboortesyfer: 43,95 geboortes/1 000 bevolking (skatting van 1998)
Sterftesyfer: 7,15 sterftes/1,000 bevolking (skatting van 1998)
Netto migrasiekoers: 0 migrant (e)/1 000 bevolking (skatting van 1998)
By geboorte: 1.05 manlik (s)/vroulik
jonger as 15 jaar: 1.04 manlik (s)/vroulik
15-64 jaar: 1.04 manlik (s)/vroulik
65 jaar en ouer: 0,96 man (s)/vrou (1998 skatting)
Kindersterftesyfer: 55,81 sterftes/1 000 lewende geboortes (1998 skatting)
totale bevolking: 65,44 jaar
manlik: 63,21 jaar
vroulik: 67,78 jaar (skatting 1998)
Totale vrugbaarheidskoers: 6.18 kinders gebore/vrou (1998 skatt.)
selfstandige naamwoord: Libiese (s)
byvoeglike naamwoord: Libies
Etniese groepe: Berber en Arabies 97%, Grieke, Maltese, Italianers, Egiptenare, Pakistani's, Turke, Indiërs, Tunisiërs
Godsdienste: Soennitiese Moslem 97%
Tale: Arabies, Italiaans, Engels, almal word wyd verstaan ​​in die groot stede
totale bevolking: 76.2%
vroulik: 63% (1995 skatting)
konvensionele lang vorm: Sosialistiese Volk se Libiese Arabiese Jamahiriya
konvensionele kort vorm: Libië
plaaslike lang vorm: Al Jumahiriyah al Arabiyah al Libiyah ash Shabiyah al Ishtirakiyah
plaaslike kort vorm: niks nie
Regeringstipe: Jamahiriya ('n toestand van die massas) in teorie, deur die bevolking bestuur deur middel van plaaslike rade, in werklikheid 'n militêre diktatuur
Nasionale hoofstad: Tripoli
Administratiewe afdelings: 25 munisipaliteite (baladiyah, enkelvoud —baladiyat) Ajdabiya, Al 'Aziziyah, Al Fatih, Al Jabal al Akhdar, Al Jufrah, Al Khums, Al Kufrah, An Nuqat al Khams, Ash Shati', Awbari, Az Zawiyah, Banghazi, Darnah, Ghadamis, Gharyan, Misratah, Murzuq, Sabha, Sawfajjin, Surt, Tarabulus, Tarhunah, Tubruq, Yafran, Zlitan
let op: die 25 munisipaliteite is moontlik in 1992 deur 1 500 gemeentes vervang
Onafhanklikheid: 24 Desember 1951 (uit Italië)
Nasionale vakansiedag: Revolusiedag, 1 September (1969)
Grondwet: 11 Desember 1969, gewysig op 2 Maart 1977
Regstelsel: gebaseer op die Italiaanse burgerlike regstelsel en die Islamitiese reg, afsonderlike godsdienstige howe, het geen grondwetlike bepaling vir geregtelike hersiening van wetgewende handelinge nie verpligte ICJ -jurisdiksie aanvaar nie
Stemreg: 18 jaar oud universeel en verpligtend
staatshoof: Revolusionêre leier kolonel Muammar Abu Minyar al-QADHAFI (sedert 1 September 1969) het geen amptelike titel nie, maar is de facto staatshoof
regeringshoof: Sekretaris van die Algemene Volkskomitee (premier) Muhammad Ahmad al-MANQUSH (sedert NA Januarie 1998)
kabinet: Algemene Volkskomitee wat deur die Algemene Volkskongres ingestel is
verkiesings: nasionale verkiesings is indirek deur 'n hiërargie van mense se komitees, regeringshoof wat verkies is deur die algemene verkiesing van die Algemene Volkskongres wat laas gehou is (NA)
uitslag van die verkiesing: Muhammad Ahmad al-MANQUSH verkies tot regeringshoof persent van die stemme van die General People's Congress —NA
Wetgewende tak: unicameral General People's Congress (NA sit lede wat indirek verkies is deur 'n hiërargie van mense se komitees)
Geregtelike tak: Hooggeregshof
Politieke partye en leiers: niks nie
Politieke drukgroepe en leiers: Verskeie Arabiese nasionalistiese bewegings met byna onbeduidende lidmate funksioneer moontlik klandestien sowel as enkele Islamitiese elemente
Internasionale organisasie deelname: ABEDA, AfDB, AFESD, AL, AMF, AMU, CAEU, CCC, ECA, FAO, G-77, IAEA, IBRD, ICAO, ICRM, IDA, IDB, IFAD, IFC, IFRCS, ILO, IMF, IMO, Intelsat, Interpol, IOC, ISO, ITU, NAM, OAPEC, OAU, OIC, OPEC, PCA, UN, UNCTAD, UNESCO, UNIDO, UPU, WFTU, WHO, WIPO, WMO, WToO, WTrO (waarnemer)
Diplomatieke verteenwoordiging in die VSA: Libië het nie 'n ambassade in die VSA nie
Diplomatieke verteenwoordiging uit die VSA: die VSA het op 2 Mei 1980 alle ambassade -aktiwiteite in Tripoli opgeskort
Vlagbeskrywing: gewone groen groen is die tradisionele kleur van Islam (die staatsgodsdiens)
Ekonomie — Oorsig: Die sosialisties-georiënteerde ekonomie is hoofsaaklik afhanklik van inkomste uit die oliesektor, wat feitlik alle uitvoerinkomste en ongeveer 'n derde van die BBP bydra. Die BBP per capita is die hoogste in Afrika met $ 6,700, maar buitensporig min van die nasionale inkomste vloei af na die laer orde van die samelewing. BBP -groei skommel skerp in reaksie op veranderinge in die wêreld se oliemark Die BBP het óf sedert 1992 gekrimp óf baie traag gegroei. Invoerbeperkings en ondoeltreffende hulpbrontoewysings het gelei tot periodieke tekorte aan basiese goedere en voedsel. Die nie -olievervaardigings- en konstruksiesektore, wat ongeveer 20% van die BBP uitmaak, het uitgebrei van die verwerking van meestal landbouprodukte tot die produksie van petrochemie, yster, staal en aluminium. Alhoewel die landbou slegs 5% van die BBP uitmaak, het dit 18% van die arbeidsmag. Klimaatstoestande en swak grond beperk die produksie van boerderye ernstig, en Libië voer ongeveer 75% van sy voedselbehoeftes in. Die VN -sanksies wat in April 1992 ingestel is, het nie 'n groot impak op die ekonomie nie, alhoewel dit die transaksie- en vervoerkoste verhoog het.
BBP: koopkragpariteit — $ 38 miljard (geraamde 1997)
BBP — werklike groeikoers: 0,5% (1997 skatting)
BBP — per capita: koopkragpariteit — $ 6 700 (geskatte 1997)
dienste: 40% (1996 skatting)
Inflasiekoers — verbruikersprysindeks: 30% (1997 skatting)
totaal: 1 miljoen
volgens beroep: nywerheid 31%, dienste 27%, die regering 24%, landbou 18%
let op: 3% van die bevolking in die ouderdomsgroep 15-64 jaar is nie-nasionaal (skatting in Julie 1998)
Werkloosheidsyfer: 25% (1997 skatting)
inkomste: $ 10,4 miljard
uitgawes: $ 10,3 miljard, insluitend kapitaaluitgawes van $ 2,5 miljard (skatting van 1995)
Nywerhede: petroleum, voedselverwerking, tekstiele, handwerk, sement
Industriële produksiegroeitempo: NA%
Elektrisiteit —kapasiteit: 4,6 miljoen kW (1995)
Elektrisiteit — produksie: 17 miljard kWh (1995)
Elektrisiteit — verbruik per capita: 3,239 kWh (1995)
Landbou — produkte: koring, gars, olywe, dadels, sitrus, groente, grondboontjies, eiers
totale waarde: $ 9 miljard (v.o.b., 1995)
goedere: ru -olie, verfynde petroleumprodukte, aardgas
vennote: Italië, Duitsland, Spanje, Frankryk, Turkye, Griekeland, Egipte
totale waarde: $ 6,2 miljard (v.o.b., 1995)
goedere: masjinerie, vervoertoerusting, voedsel, vervaardigde goedere
vennote: Italië, Duitsland, die Verenigde Koninkryk, Frankryk, Spanje, Turkye, Tunisië, Oos -Europa
Skuld — ekstern: $ 2,6 miljard uitgesluit militêre skuld (1995 skatting)
Geldeenheid: 1 Libiese dinar (LD) = 1 000 dirham
Wisselkoerse: Libiese dinars (LD) per US $ 1 צ.3902 (Januarie 1998), 0.3891 (1997), 0.3651 (1996), 0.3532 (1995), 0.3596 (1994), 0.3250 (1993)
Telefoonstelsel: moderne telekommunikasiestelsel
huishoudelik: mikrogolfradio -relais, koaksiale kabel, troposferiese verstrooiing en 'n binnelandse satellietstelsel met 14 aardstasies
internasionaal: satellietaarde -stasies ר Intelsat (1 Atlantiese Oseaan en 1 Indiese Oseaan) beplan Arabsat- en Intersputnik -satellietaarde -stasies onderzeese kabels na Frankryk en Italië mikrogolfradio -aflos na Tunisië en Egipte se troposferiese verspreiding na Griekeland -deelnemer in Medarabtel
Radio uitsendings: AM 17, FM 3, kortgolf 0
Radio's: 1 miljoen (geskatte 1993)
TV -uitsendings: 12 (geskatte 1987)
Televisies: 500 000 (skatting van 1993)
let op: Libië het sedert 1965 geen spoorweg meer gehad nie; alle vorige stelsels wat die huidige planne afgebreek het, is om 'n 1,435 meter lange spoorlyn te bou van die Tunesiese grens na Tripoli en Misratah, dan die binneland in na Sabha, sentrum van 'n mineraalryke gebied, maar daar is geen vordering nie; ander planne wat saam met Egipte gemaak is, sou 'n spoorlyn van As Sallum, Egipte, na Tobruk vestig, met die voltooiing van middel 1994, geen vordering is aangemeld nie
totaal: 83 200 km
geplavei: 47.590 km
onverharde: 35.610 km (1996 skatting)
Pypleidings: ru -olie 4,383 km petroleumprodukte 443 km (sluit vloeibare petroleumgas of LPG 256 km in) aardgas 1.947 km
Hawens en hawens: Al Khums, Banghazi, Darnah, Marsa al Burayqah, Misratah, Ra's Lanuf, Tobruk, Tripoli, Zuwarah
totaal: 30 skepe (1 000 BRT of meer) in totaal 615 505 BRT/1 044 175 DWT
skepe volgens tipe: vrag 9, chemiese tenkwa 1, vloeibare gas tenkwa 3, olietenkskip 9, rol-aan/afrol vrag 4, kort-seepassasier 4 (1997 skatting)
Lughawens: 145 (1997 skatting)
meer as 3.047 m: 24
2.438 tot 3.047 m: 5
1.524 tot 2.437 m: 23
onder 914 m: 3 (geskatte 1997)
1.524 tot 2.437 m: 15
914 tot 1.523 m: 43
onder 914 m: 20 (1997 skatting)
Militêre takke: Weermag, vloot, lug en lugverdediging
Militêre mannekrag — militêre ouderdom: 17 jaar oud
mans 15-49 jaar: 1.229.080 (skatting van 1998)
mans: 731 963 (skatting van 1998)
mans: 59.730 (geraamde 1998)
Militêre uitgawes en#151 -dollarbedrag: $ 1,4 miljard (geraamde 1994)
Militêre uitgawes en#151 persent van die BBP: 6,1% (1994 skatting)
Geskille — internasionaal: maritieme grensgeskil met Tunisië Libië eis ongeveer 19 400 vierkante kilometer in die noorde van Niger en 'n deel van die suidooste van Algerië
Libië - politiek
Libië het in 2011 in chaos verval nadat die voormalige leier Muammar Gaddafi deur die NAVO -gesteunde magte verdryf en vermoor is. Die dood van Gaddafi het 'n magsvakuum in die olieryke land veroorsaak, met verskillende groepe militante groepe wat spruit om die leemte te vul. Twee hoofgroepe het opgestaan ​​om oor verskillende dele van die land te regeer, een in Tobruk, terwyl die ander beheer oor Tripoli verkry het. 'Libië' was nooit 'n werklike land nie, en het lankal bestaan ​​uit twee sulke polities, in die ooste en weste van die gebied wat kortliks tot 'n 'land' verenig is.
In September 2017 het die gesant van die VN, Ghassan Salame, 'n aksieplan ingedien om Libië te stabiliseer, met die oog op die hou van wetgewende en presidensiële verkiesings in 2018. In Januarie 2018 het die Verenigde Nasies 'n plan goedgekeur om Libië se verkiesing voor einde 2018 te laat hou. Op 11 Januarie 2018 die VN se politieke hoof het daarop aangedring dat die land hierdie jaar geloofwaardige verkiesings moet hou om 'n vreedsame verskuiwing van 'n mislukte eenheidsooreenkoms te verseker. "Die doel is 'n Libiese doelwit om die oorgangsfase te beëindig met 'n inklusiewe, vreedsame proses wat 'n verenigde regering oplewer wat 'n produk is van die wil van die Libiese bevolking," het Jeffrey Feltman gesê nadat hy die internasionaal gesteunde premier Fayez al Sarraj ontmoet het.
Die vordering wat gemaak is met die registrasie van kiesers was 'n fundamentele stap vorentoe om dit moontlik te maak om die verkiesings wat later in 2018 geskeduleer is, te hou. VN -gesant Ghassan Salame het gesê dat hy op 8 Februarie 2018 hoop vir verkiesings in Libië teen die einde van 2018, maar dat toestande in die twis -geskeurde land was nog nie gereed vir die stembus nie. Die Hooggeregshof van Libië het op 14 Februarie 2018 regsuitdagings van laer howe tot 'n konsepgrondwet geblokkeer, wat die weg baan vir 'n referendum oor die dokument wat hopelik uiteindelik tot 'n verkiesing sal lei. Die vestiging van 'n grondwetlike raamwerk word algemeen beskou as 'n belangrike stap in die rigting van die stabilisering van die land in Noord -Afrika, wat 8 jaar van konflik verduur het.
Lede van 'n konstitusionele opstelvergadering (CDA) het in die somer van 2017 ten gunste van 'n konsepgrondwet gestem, maar 'n administratiewe hof in die oostelike stad Bayda het beslis dat die stemming ongeldig is. Die hooggeregshof het die Bayda -beslissing effektief vernietig deur te verklaar dat administratiewe howe nie die bevoegdheid het om uitspraak te lewer oor aangeleenthede rakende die CDA nie. Die konsepgrondwet kan nog steeds struikelblokke in die gesig staar, insluitend uitdagings in die hooggeregshof, opkoms- of goedkeuringsvereistes. Sommige van die Libië se minderhede het ook gesê dat hulle uitgesluit is van 'n lang en soms akute opstelproses.
'Presidensiële en parlementêre verkiesings word in Maart 2018 gereël', het Fayez al-Sarraj, hoof van die regering van nasionale ooreenkoms, gesê in 'n toespraak wat op 29 Julie 2017 op televisie uitgesaai is. wie se mandaat hoogstens drie jaar is of tot die opstel en organisering van 'n referendum vir 'n grondwet.
Hy het 'n negepunt-padkaart uiteengesit wat volgens hom jare se veiligheidsprobleme, verdeeldheid en ekonomiese ellende sou help afskakel, en was daarop gemik om die politieke ooreenkoms van Libië weer te begin. Die VN-gesteunde LPA wat in 2015 deur mededingende Libiese groepe ooreengekom is, het die weg gebaan vir die oprigting van die GNA. Sarraj het gesê die GNA sal tot na die verkiesing as 'n opsigterregering bly.
Die regering van National Accord het gesukkel om sy gesag te laat geld sedert dit in Maart 2016 in Tripoli begin werk het, terwyl 'n mededingende administrasie in die verre ooste geweier het om dit te erken.
Libië het sedert middel 2014 twee mededingende administrasies gehad toe 'n milisie-alliansie die hoofstad oorrompel het, sy eie gesag opgerig het en die internasionaal erkende parlement genoodsaak het om na die verre ooste van die land te vlug. 'N Derde regering, die VN-gesteunde regering van nasionale eenheid (GNA), is in Desember 2015 gestig.
Daar was meer as 1700 para-militêre groepe en klein randmilisie-groepe in Libië volgens een skatting. Sommige is Islamiste, sommige is nie-Islamisties, maar hulle veg almal teen mekaar. Die enigste ding wat hulle verenig het en wat hulle verenig het, was die opposisie teen Gadhafi. Nou soek hulle regtig 'n oorsaak, en die oorsaak is eintlik om mag te verkry en soveel ekonomiese buit te kry as wat hulle kan.
Libië is in chaos vasgevang met sy kongres wat vasgevang is tussen Islamiste en 'n toonaangewende nasionalistiese party, met binnegevegte tussen die National Forces Alliance -party en die Islamistiese Justice and Construction -party, die politieke arm van die Muslim Brotherhood in Libië. Die National Forces Alliance (NFA) is in 2012 gestig deur die liberale oorlogstydleier Mahmoud Jibril. Die ontluikende leër sukkel om homself te verdedig teen oproerige voormalige rebelle, stamgroepe en Islamitiese militante.
Die stamme en streke van Libië bly sterk gepolariseer ná die burgeroorlog in 2011 wat die heerskappy van Moammar Gadhafi van vier dekades beëindig het. Inwoners van Zawiya en ander streke wat deur Gadhafi se aanvalle tydens die konflik geteister is, vereis hoë posisies in die Libiese na-oorlogse regering, wat tot wrywing onder mededingende gemeenskappe gelei het.
Die uitdagings wat Libië in die gesig staar, word verder vererger deur die 42-jarige erfenis van disfunksionele staatsinstellings, wat doelbewus ondermyn is oor dekades van outoritêre bewind. Stam- en streekspanning, die afwesigheid van politieke norme en die onderdrukking van onafhanklike elite en die burgerlike samelewing het ook tot onvoldoende vermoë gelei om die tipe ingrypende veranderings wat nodig is, te bevorder.
Die beduidende politieke veranderinge in Libië het 'n streeksdimensie. Ontwikkelings, veral in Egipte en Tunisië, het 'n tasbare uitwerking op die politieke toneel gehad en die gedrag van sommige politieke magte grootliks beïnvloed. Hierdie gebeure het 'n gevoel van ongemak in die politieke stelsel ingebring, omdat verskillende politieke akteurs hul standpunte heroorweeg het ten opsigte van die grootste probleme waarmee Libië en die streek in die algemeen gekonfronteer word.
Regering van Nasionale Eenheid (GNA)
Op 10 Junie 2015 het die Verenigde Nasies en groot wêreldmoondhede mededingende faksies in Libië aangemoedig om 'n magsdelingooreenkoms te aanvaar en 'n einde te maak aan byna vier jaar se geveg, terrorisme en politieke onrus. VN -diplomate en ander topamptenare wat in Berlyn vergader het, het 'n gesamentlike verklaring uitgereik waarin gesê word dat 'n inklusiewe politieke skikking die enigste blywende oplossing vir Libië se probleme is. Hulle het 'n beroep op alle Libiërs gedoen om die oorblywende struikelblokke vir 'n ooreenkoms te verwyder.
Die Libiese premier, Abdullah al-Thinni, het op 1 Julie 2015 gesê dat hy bereid is om 'n magsdelingooreenkoms te onderteken met Islamiste wat 'n mededingende regering in Tripoli gestig het. Thinni het tydens 'n besoek aan Malta gesê dat die 'wyse en vriendelike mense van Libië' 'n oplossing wil vind vir die land se langdurige politieke chaos en onsekerheid. Sommige partye in die konflik het op 11 Julie 'n vredesooreenkoms geparafeer.
Na baie maande van ingewikkelde en moeilike onderhandelinge, het die spesiale verteenwoordiger van die sekretaris-generaal van Libië, Bernardino Le n, in Augustus 2015 gesê dat dit moontlik moontlik is om 'n finale ooreenkoms oor 'n eenheidsregering vir konflikgeteisterde Libië vroeg uit te haal September.
Op 09 Oktober 2015 kondig die VN -gesant vir Libië die voorstel aan van 'n nuwe eenheidsregering vir die verdeelde volk wat 'n belangrike stap kan wees om vier jaar van chaos en politieke onrus te beëindig. Ingevolge die plan is 'n lid van die Tripoli-gebaseerde parlement, Fayez Sarraj, as eerste minister aangewys. Hy sou drie afgevaardigdes hê. Ses ministers sou 'n presidensiële raad saamstel.
Op 19 Oktober 2015 verwerp Libië se internasionaal erkende parlement die VN se voorstel vir 'n eenheidsregering met Islamiste. Die presiese rede vir die besluit is onduidelik, maar in een verslag word gesê dat die wetgewers ontsteld is deur wysigings aan die ooreenkoms wat die Islamiete bygevoeg het sonder hul goedkeuring.
Op 06 Desember 2015 het die twee mededingende bestuursliggame in Libië aangekondig dat hulle 'n ooreenkoms bereik het wat daarop gemik is om die kragonderbreking te beëindig wat gevolg het op die omverwerping van Moammar Gadhafi. Die plan sal goedkeuring deur albei parlemente benodig. Die konsep was 'n alternatief vir die ooreenkoms wat die VN die afgelope jaar met bemiddeling gelei het. Beide planne het egter die breë bedoeling dat die land deur 'n nasionale eenheidsregering beheer word.
Op 30 Maart 2016 het lede van Libië se VN-gesteunde Presidensiële Raad Tripoli Woensdag per skip bereik en pogings om hulle uit die stad te weerstaan ​​en te verhoed dat hulle 'n eenheidsregering installeer. Sewe lede van die Raad, waaronder Fayez Seraj, sy hoof en die premier van die nuwe regering, het te midde van streng veiligheid vanuit Tunisië by die vlootbasis Abusita van Tripoli aangekom.
Die Libiese faksie in beheer van Tripoli het geëis dat die hoof van 'n VN-gesteunde eenheidsregering die hoofstad verlaat, enkele ure nadat hy opgedaag het te midde van internasionale oproepe dat Libië se mededingers agter sy administrasie sou verenig. In 'n televisie-toespraak het die hoof van die Tripoli-owerhede, wat nie deur die internasionale gemeenskap erken word nie, gesê dat Fayez al-Seraj se regering van nasionale eenheid (GNA) 'onwettig' is en hom gevra het om die hoofstad te verlaat of 'homself in te gee' .
Die GNA het gevra dat die mag onmiddellik aan die eenheidsregering oorgedra word, alhoewel beide die Tripoli en die oostelike regerings dit weerstaan. Die 18 lede van die eenheidsregering het tot dusver nie daarin geslaag om 'n stem van goedkeuring van die oostelike, internasionaal erkende parlement van Libië te kry nie, soos vereis onder die ooreenkoms van die VN, en Fathi al-Mrimi, 'n woordvoerder van die president van die oostelike parlement, het gesê sy koms was "voortydig".
Maar op 5 April 2016 het die selfverklaarde Nasionale Reddingsregering van Libië in Tripoli gesê dat dit sal bedank. Die verklaring kom net 'n week nadat die nasionale eenheidsregering deur die VN-bemiddelaar 'n winkel in die hoofstad van Libië opgerig het. Die Nasionale Reddingsregering het 'n verklaring uitgereik waarin gesê word dat sy 'pligte sal staak'
'Ons stel die belange van die nasie bo alles en beklemtoon dat die bloedvergieting stop en dat die nasie gered word van verdeeldheid en fragmentasie. , het die sogenaamde Government of National Accord (GNA) die taak om gesag oor Libië te vestig ná jare van chaos wat veroorsaak is deur die val van die outokraat Muammar Gaddafi in 2011.
Die leiers van die ander mededingende regering, die Huis van Verteenwoordigers (HoR) in Tobruk, het versoenende verklarings begin maak.
Maar op 06 April 2016 het die kans dat 'n eenheidsregering in Libië posvat, kleiner geword toe die mededingende administrasie in Tripoli teruggekeer het van sy belofte om die mag op te gee. Die Nasionale Reddingsregering het beveel dat veiligheidsmagte aanhou werk en die administrasie moet beskerm. Dit het ook gesê dat dit die nuwe eenheidsregering verantwoordelik sal hou vir enige skending van sy veiligheid.
Ingevolge die VN -ooreenkoms was die presidensiële raad bedoel om 'n verenigde regering te lei. Die HoR sal die belangrikste wetgewer wees, terwyl 'n staatsraad wat hoofsaaklik uit GNC -lede bestaan, 'n tweede raadplegende kamer sal wees. Verkiesings word veronderstel om binne ses maande gehou te word.
Teenstanders van Libië se VN-gesteunde regering het op 22 Augustus 2016 gestem teen 'n mosie van vertroue in die Tripoli-gebaseerde administrasie, in 'n seldsame sitting van die parlement in die ooste van die land. Die stemming is 'n nuwe slag vir die Government of National Accord (GNA), wat al maande lank die parlement se goedkeuring soek omdat hy probeer om sy invloed en gesag uit te brei tot buite sy basis in die hoofstad. Die stemming was die eerste sedert Januarie, toe die parlement 'n aanvanklike lys van ministers wat deur die GNA se leiding voorgestel is, verwerp het, en die eerste sedert die GNA homself in Maart in Tripoli begin installeer het. Altesaam 101 afgevaardigdes het Maandag se sitting bygewoon, met 61 stemme teen die GNA, 39 onthouding en slegs een wat ten gunste stem.
Libiese generaal Khalifa] Haftar, die bevelvoerder van die leër vir die regering in Tobruk, bly een van die mees verdelende figure in die post-revolusionêre Libië. Haftar het steun gekry van sommige Libiërs wat moeg is vir hul land se wanorde, maar het ook kritiek gelewer oor lugaanvalle en aanvalle op burgerlike lughawens en hawens. Dit lyk onwaarskynlik dat die Tobruk -regering instem dat die GNA 'n duidelike rol vir Haftar in die nuwe reëling het.
Teen 15 Oktober 2016 was mededingende milisie-groepe in 'n stryd gewikkel tussen die VN-gesteunde "nasionale eenheid" -regering van Fayez al-Sarraj en die onbekende, Islamities-gesteunde regering van die voormalige premier Khalifa Ghweil. Die "eenheid" -regering het een van die setels in die Rixos Hotel, wat die voormalige wetgewende liggaam van die land, die Algemene Nasionale Raad, ook as sy hoofkwartier beskou het. Militêre magte wat getrou was aan Ghweil, wat hulself die Presidentswag genoem het, het beslag gelê op ander regeringsgeboue. Libiese TV het 'n verklaring deur lede van die wag uitgesaai waarin hulle sê dat hulle Ghweil en die GNC ondersteun en dat die eenheidsregering 'n poging is om Libië onder 'n nuwe militêre diktatuur te plaas. Ghweil, gesteun deur die harde Islamitiese mufti van Tripoli, het beheer oor die ou regeringspaleis geneem, die 'gastepaleis' genoem, en verskeie ander regeringsministeries, maar het daarop aangedring dat 'hy geen Libiese bloed wou mors nie'.
Ghweil het aangevoer dat die Sarraj -eenheidsregering 'n mislukking was, en sy optrede was nodig om die beheer weer in stand te hou om die land finansieel stabiel te hou. Na bewering het militante van die presidensiële wag wat beslag gelê het op regeringsgeboue in die naam van Ghweil in ses maande nie betaal nie. Ghweil beweer dat hy die mededingende premier Abdullah al-Thinni in Tobruk [nog 'n derde 'regering'] gekontak het om 'n nuwe regering 'saam' te vorm. Abdullah Al-Thinni, die premier in Beida wat deur die Huis van Verteenwoordigers (HoR) gesteun word, het die oproepe van die staatsgreepleier van Tripoli, Khalifa Ghwell, om 'n gesamentlike regering te vorm, van die hand gewys. Uiterlik lyk dit of hy gunstig lyk na die oproep, maar hy het nietemin gesê dat Ghwell die Huis van Verteenwoordigers as die enigste wettige wetgewer van Libië moet aanvaar.
Die VN-gesteunde regering het beslag gelê op 'n gebou wat deur die parlement in Tripoli gebruik is, wat sy eie gesag verkondig en 'n nuwe regering eis in samewerking met die tydelike regering onder leiding van Abdullah al-Thani. Die Amerikaanse staatsdepartement het sy groot kommer uitgespreek oor die ontwikkelinge in Libië en gesê: 'Ons steun ware steun aan die VN-bemiddelingsregering, wat die wettige keuse van die Libiërs en Libiese politieke partye is.'
Libië (/ ˈlɪbiə/ (About this soundlisten) Arabies: ليبيا, geromaniseer: Lībiyā), amptelik die staat Libië (Arabies: دولة ليبيا, geromaniseer: Dawlat Lībiyā), is 'n land in die Maghreb -streek in Noord -Afrika, grens aan deur die Middellandse See in die noorde, Egipte in die ooste, Soedan in die suidooste, Tsjaad in die suide, Niger in die suidweste, Algerië in die weste en Tunisië in die noordweste. Die soewereine staat bestaan ​​uit drie historiese streke: Tripolitania, Fezzan en Cyrenaica. Met 'n oppervlakte van byna 1,8 miljoen vierkante kilometer, is Libië die vierde grootste land in Afrika en is dit die 16de grootste land ter wêreld. Libië het die 10de grootste beproefde oliereserwe van enige land ter wêreld.