Hy sug en drink ‘n sluk bier. Vir die eerste keer in ‘n lang tyd mis hy ‘n sigaret. Enigiets om die kak smaak van die dag se gesukkel uit sy mond te kry.
Dit sal help opmaak vir die tos situasie waarin hy hom vanaand bevind: halfpad uit die polisie, halfpad in ‘n nuwe job in. Hy wás halfpad in by Gerda, die liefde van sy lewe. Maar na vandag is hy vir seker weer uit. Was halfpad op pad Johannesburg toe, maar sit pens en pootjies in die fokken Kalahari. Waar dit sweersekerlik nie makliker gaan raak nie. Die gesprek in die kroeg is klaar ‘n rigtingwyser – klomp ouens met waarheidwater agter die blad wat onwetend ou Kappies de Vos se gat toestop.
Die opmerking in die kroeg, vroeër, oor De Vos en die “veldkabouters” en “hasejag” kom skielik by hom op. Hy skud dit uit sy kop. “Jy’t nog drank nodig, Beeslaar, die son het jou brein gebraai,” mompel hy vir homself en tel sy leë glas op om in te gaan.
Hy sit die glas neer. Die voertuig trek met skreeuende bande weg, hoofligte aan, soekligte op die dak wat die wêreld verhelder.
Vir ‘n kort oomblik pen dit ‘n mansfiguur vas, ‘n warreling klere en pompende arms oor die teerpad wat vinnig weer in die lang gras aan die oorkant van die pad verdwyn. Beeslaar sit instinktief sy hand op sy pistoolheup. Hou dit daar, gereed, terwyl hy stip na die pad staar. Die groot kar jaag tot waar die figuur verdwyn het, rem hard en swenk van die pad af agter die hardloper aan. Voor ‘n hoë ogiesdraadheining stop dit in ‘n wolk stof. Daar’s ‘n dubbele hek, maar dis toe. Een van die deure gaan oop en ‘n man vlieg uit, hardloop na die hek toe en maak dit oop.
Hy voel hoe die nag om hom kantel, ‘n skerp pyn wat deur sy skedel bars. Hy steier, probeer sy balans hou, maar sy bene swik en hy sak op sy knieë neer.
“Polisie,” probeer hy sê, maar hy’s nie seker of die woorde by sy mond uitkom nie. Dit voel of daar nie lug in sy longe is nie.
Die flits swaai weg uit Beeslaar se gesig en terug in die rigting van die voertuig. Dis ‘n moerse groot Land Cruiser, sien hy, met sy neus in ‘n sandduin en fonteine sand wat agter sy wiele opstaan.
“Ug,” sê die man en syg op die sand neer. Beeslaar gryp hom voor die bors en slaan hom met die hakskeen van sy hand vol op die neus. Dis nie ‘n harde hou nie, maar hard genoeg dat die kêrel skree en na sy gesig gryp.
“Bliksem,” sê Beeslaar uitasem en laat val hom. Hy tel die man se flits op en lig op die sand rond tot hy sy pistool half onder die man se lyf sien uitsteek. Hy raap dit vinnig op en skyn dan die flits op die Cruiser teen die duin. Die bestuurder, sien hy, probeer steeds om die spulletjie aan die gang te kry, maar die loodswaar voertuig versit geen tree nie.
Die neus lyk nie gebreek nie, maar hy’s goed stukkend, bloed stroom oor die lip. Hy deursoek die man vlugtig, voel nie ‘n wapen nie. Hy maak sy beursie oop en ontdek sy polisiekaart.
Hy swaai die flits weer na die Cruiser toe. Hy sien ‘n dowwe figuur voor die voertuig wat aanwysings vir die bestuurder binne-in uitroep. Bo teen die duin is iemand met ‘n geweer in die hand besig om deur die los sand na bo te sukkel. Beeslaar hoor hom uitroep, maar kan nie hoor wat hy sê nie. Dan raak hy weg in die donker.
Beeslaar begin hardloop. “Kry back up,” skree hy oor sy skouer. “Nog mense!” Die kêrel skel iets agterna, maar hy hoor skaars.
Die Cruiser is leeg, sien hy toe hy nader kom. Hy lig met die flits op die kruin van die duin langs, sien waar die ou met die geweer oor is. Die sand is te los daar, hy weet hy gaan sukkel. Regs van die voertuig lyk dit meer kompak. Hy bêre die pistool en begin haastig teen die duin optrap. Die sand is diep. Plek-plek sak hy tot oor sy enkels weg.
Bo gekom, lig hy op en af in die duinstraat aan die ander kant. Hy sien spore – te veel. Maar oor die volgende duin sien hy ‘n lig.
Maar daar’s nie tyd vir dink nie, want hy gewaar ‘n beweging op die oorkantste duin – ‘n man met sy rug na Beeslaar wat sy geweer op iets of iemand onder hom rig. Dan skiet hy. Die skoot weergalm in die duine in.
Beeslaar kom in beweging, hardloop met lang treë teen die styl duin af, oor die vaste sand onder in die duinvallei en weer op teen die oorkant. Hy is nét bo en gereed om oor die duin te gaan toe daar ‘n harde uitroep opklink. Hy val onmiddellik plat en skakel die flits af. Hy wil nie per ongeluk in daardie geweer se visier beland nie.
Vir ‘n rukkie bly hy lê, ore gespits. Dan loer hy versigtig oor die duin. Eers sien hy niks nie, maar dan is daar dowwe bewegings ondertoe. Hy skakel die flits aan, gooi die straal in daardie rigting.
Dis dan dat hy die stil liggaam van die polisieman gewaar. En die donker figuur wat vinnig van die toneel weghardloop. Met die geweer in sy hand.