Frederick Henry Townsend - Geskiedenis Podcasts - 2022
Frederick Henry Townsend is gebore in Londen op 26 Februarie 1868. Hy studeer aan Lambeth School of Art, waar ander studente Leonard Raven-Hill en Arthur Rackham insluit. Een van sy eerste take was om twee verhale van Oscar Wilde wat in Court & Society Review verskyn het, te illustreer.
Townsend het bygedra tot verskeie koerante en tydskrifte, insluitend Punch Magazine, Die Daily Graphic, Die Tatler, Die leegloper, Die Pall Mall Gazette, Die Strand -tydskrif, Nuus Chronicle en Geillustreerde London News. Boeke geïllustreer deur Townsend ingesluit Bediende Marian (1895), Jane eyre (1896), Shirley (1897), 'N Verhaal van twee stede (1897), Die Skarlakenrooi Brief (1897) en Rob Roy (1897).
In 1905 word Townsend die eerste kunsredakteur van Punch Magazine. Hy het ook tekenprente in die tydskrif bygedra en die 'parlementêre sketse' geïllustreer. Volgens Mark Bryant het Townsend "modelle gebruik en grof in potlood op krytpapier geteken as wat dit met pen en ink na Bristol Board oorgedra het."
Tydens die Eerste Wêreldoorlog dien hy in die spesiale konstabel. Hy het ook verskeie patriotiese tekenprente vervaardig, waaronder die beroemde No Thoroughfare na die Duitse inval in België.
Frederick Henry Townsend het gesterf terwyl hy op 11 Desember 1920 gholf gespeel het. Hy is vervang deur sy swaer, Frank Reynolds, as Punch se kunsredakteur.
Frederick Henry Townsend Veilingsprysresultate
Beskrywing: britischer Illustrator (1868 - 1920), kolorierter Holzstich/Papier, unten rechts im Blatt signiert, 1906, unten links bezeichnet, Seite aus & quotMr. Punch 's Golf Stories & quot, einer Anthologie mit zuvor in Punch erschienenen Gesichten en Karikaturen zum Thema Golf, guter Zustand, Darstellung 14 x 9 cm (HxB), Passepartout, hinter Glas, gerahmt, Gesamtmaß 25 x 20 cm (HxB) houtsnede op papier , onder onder regs onderteken, gedateer 1906, van & quotMr Punch 's Golf Stories & quot; 'n versameling tekste en karikature wat in & quotPunch & quot; in goeie toestand, omraam agter glas, gemonteer in passe-partout.
Plek: Quedlinburg, DE
Veiling huis: Kunst- und Auktionshaus Breitschuh
Lot 6238: Frederick Henry Townsend, 1868-1920, Wild lifein the
Veiling datum: 31 Augustus 2019
Beskrywing: Frederick Henry Townsend, 1868-1920, Wildlewe in die skoolklas, pen en inktekening op papier, geteken en gedateer 1912, ca. 10x16cm, PP, u.Gl., R. Duitse beskrywing: Frederick Henry Townsend, 1868-1920, Wildes Treiben in der Schulklasse, Tuschfederzeichnung auf Papier, signiert und dat. 1912, ongeveer 10x16cm, PP, u.Gl., R.
Plek: Mutterstadt, DE
Veiling huis: Henry 's Auktionshaus AG
Lot 1717: Frederick Henry Linton Jehne Townsend (Brits, 18
Veiling datum: 21 Junie 2018
Beskrywing: Frederick Henry Linton Jehne Townsend (Brits, 1865-1920), 'Music Hall Scene ', illustrasie vir Punch, gepubliseer 24 April 1912, geteken, pen en ink, geraam en geglasuur, prentgrootte: 18,5 cm x 26,5 cm, raam afmetings: 36 x 41,5 cm. Herkoms: deel van die Stephen Furniss -versameling.
Plek: Woking, SRY, UK
Veiling huis: Ewbank 's
Lot 139: Essex.- Townsend (Frederick Henry) [Sketsboek], 1896-97.
Veiling datum: 25 Januarie 2018
Beskrywing: Essex.- Townsend (Frederick Henry, 1868-1920) [Sketsboek], vroeë sketsboek met ongeveer 100 bladsye. van potloodtekeninge, insluitend meer as 20 aansigte, meer as 20 portrette, studies van diere, blomme, bome (eenkleurig) en ruwe sketse, oorspronklike borde met lap, gevryf en bevlek, 4to, [c.1896-97].
? Townsend was 'n illustreerder en tekenaar en het in 1905 die eerste kunsredakteur van Punch geword. en van die nabygeleë Little Baddow en Danbury. Die portrette blyk te wees van die vrou en dogter van die kunstenaar. .
Frederick Townsend is op 21 September 1825 in Albany, New York, gebore aan Isaiah en Hannah Townsend. Hy was die kleinseun van Solomon Townsend, 'n skeepskaptein tydens die Amerikaanse Revolusie, en agterkleinseun van Samuel Townsend 'n lid van die provinsiale kongres in New York en van die komitee wat aangestel is om 'n regeringsvorm vir die staat New York voor te berei. Sy voorvaders Henry Townsend en Henry se broer John immigreer in 1640 uit Norfolk Engeland na Massachusetts en vestig hulle op Jamaika op Long Island NY en was stigterslede van Oyster Bay Long Island.
Townsend het 7 broers en 2 susters gehad. Daar was 'n sterk militêre neiging in die gesin, aangesien een broer, Franklin Townsend, adjudant -generaal van New York was van 1869–1873, en 'n ander een, Robert dien in die Amerikaanse vloot, albei aan die kant van die Unie. Sy suster Mary, daarenteen, trou met generaal William H.T. Walker van die Konfederale Weermag. 
Frederick het die Albany Academy en Bartlett Collegiate School in Poughkeepsie, New York, bygewoon en studeer aan Union College, wat hy op 15 -jarige ouderdom betree het, in 1844. Hy studeer regte onder John VL Pruyn en word in 1849 in die balie toegelaat en oefen in Albany. .
Daardie jaar is goud in Kalifornië ontdek. Townsend is deur sy ouma toegerus met toerusting en hulp om sy fortuin aan die Stille Oseaan te soek. Nadat hy vir 'n lang tyd sonder nuus vir die dood opgegee is, keer Frederick terug na Albany met verhale oor hoe hy deur Indiërs gevange geneem is en 'n tornado oorleef het. Hy het ook 'n klompie edelmetale by hom gehad wat hy vir sy ouma gegee het wat dit as 'n familie -skat bewaar het. 
By sy terugkeer is hy kaptein van Company B van die Washington Continentals of Albany. Hy organiseer die 76ste regiment van milisie waarvan hy kolonel was, en later op die Albany Zouave -kadette. 
Hy is in 1857 deur die goewerneur John Alsop King aangestel as adjudant -generaal van die staat New York, wat daartoe gelei het dat Townsend sy regspraktyk beëindig het. Omdat hy gevind het dat die milisie minder is as wat dit behoort te wees, het hy dit aansienlik herrangskik. Hy het vir die eerste keer 'n jaarlikse verslag aan die wetgewer van hierdie departement opgestel.  Boonop het hy die toestande van die burgersoldate verbeter en hulle getal tot 12.000 effektiewe mans verhoog.  Townsend se pogings is as effektief erken en hy is in 1859 heraangestel deur die volgende goewerneur van die staat, goewerneur Edwin D. Morgan. 
In 1861 organiseer hy die 3de New York Volunteer Infantry Regiment waarvan hy as kolonel aangestel is en wat hy op 10 Junie 1861 gelei het in die Slag van Big Bethel. hulle vir Konfederate en het losgebrand.  Hy is op 19 Augustus 1861 deur president Abraham Lincoln -majoor in die 18de Amerikaanse infanterie aangestel en dien onder generaals Don Carlos Buell en William Rosecrans. Townsend het deelgeneem aan die Slag van Lick Creek, Mississippi, waar hy die bataljon in verkenning gelei het. Op 30 April neem hy deel aan die beleg van Korinthe en op 8 Oktober 1862 aan die Slag van Perryville, Kentucky, wat een van die bloedigste van die burgeroorlog genoem is, gegewe die aantal soldate wat betrokke was. 
By die Slag van Stonesrivier op 31 Desember 1862, terwyl al die senior offisiere van die gewone brigade geskiet is, behalwe die brigade -bevelvoerder, is Townsend onder bevel van die linkervleuel van die brigade geplaas. Die verlies van sy brigade in die geveg was 94 vermoor 497 gewondes en 50 vermis. 
Hy is toe kort -kort luitenant -kolonel, kolonel en brigadier -generaal in die gewone weermag genoem. In 1863 is hy aangestel as waarnemende assistent -provinsiale marshal -generaal in Albany. In 1867 word hy na 'n verlof in Europa as waarnemende assistent -inspekteur -generaal van die departement van Kalifornië aangestel, waarna hy al die regeringsposte in Arizona ondersoek het. Hy bedank sy kommissie in 1868 en keer terug na Albany.
Hy is aangestel as brigadier -generaal van die 9de Brigade van die staatsmilisie in 1878 en adjudant -generaal van die staat in 1880 onder goewerneur Alonzo B. Cornell. As deel van 'n kommissie om die militêre kode in die staat te hersien, het Townsend onderneem om die staatsmagte te herstruktureer, wat lei tot die ontbinding van 'n aantal regimente, waaronder sy voormalige bevel, die 9de brigade, vergesel van 'n afskaling van die offisierkorps.  Saam met die pynlike afskaling en herstrukturering van die burgermag, het hy suksesvol aangedring op die aanneming van 'n staatsdiensuniform en 'n staatsmilitêre kamp, ​​wat later Camp Townsend (nou Camp Smith) in Peekskill genoem word. 
'N Engelse sendeling van die Church Missionary Society (CMS) en een van die stigters van die Yoruba -sending, Henry Townsend, is gebore in 1815,  in Exeter, Engeland, in 'n familie wat tot op hede nog bekend was vir hul stamboom in die drukkery . Hy betree die sendingkollege van die CMS in Islington in 1836, en daardie jaar word hy na Sierra Leone gestuur. Drie jaar later keer hy terug na Engeland, waar hy in 1840 met Sarah Pearse trou.
Townsend het as sendelingonderwyser na Sierra Leone gekom en sy diens in die dorpie Kent begin.  Hy was daar tot Desember 1841 toe hy na Hastings oorgeplaas is. Hierdie oordrag was gunstig vir hom en vir die toekoms van die samelewingswerk in Wes -Afrika. Townsend het bevind dat Hastings strategies was vir sy belangstelling om Yoruba te leer praat, genaamd die Aku destyds taal. Hy het daar eers begin as wat hy in sy joernaal opgemerk het dat hy "begin het om die Aku dialek waarvoor daar baie geriewe in hierdie stad is en wat ek baie rede het om te dink baie nuttig sou wees in ons besoeke aan die mense. "  Hy gebruik die geleentheid onmiddellik en merk op in sy joernaal in Maart 1842: 'My werk in die Aku -dialek word bestendig nagestreef sedert ek dit in Februarie hervat het ... Die mense het my aansienlik gehelp deur my in Aku aan te spreek wanneer ek ook al ontmoet hulle en verduidelik wat hulle sê as dit nie vir my duidelik is nie. " 
Die bruikbaarheid van die besetting van Townsend met die Yoruba -taal het in Oktober 1842 begin ontvou toe sommige van die sprekers van die taal in Hastings die sendelinge van die samelewing versoek het om hulle na hul land terug te vergesel. Hierdie bekeerlinge wou hê sendelinge moes hulle huis toe vergesel.  Mnr. Townsend het die eerste keer gehoor van hierdie begeerte van die mense om sendelinge na hul land te laat stuur agt maande nadat hy in Hastings begin dien het. Hy skryf toe met vreugde dat: "Dit het my baie plesier gegee om te hoor hoe een van ons kommunikeerders sê dat hulle (die Akus) begin bid het dat die Here 'n sendeling na hul land sou stuur." 
Op 'n spesiale vergadering wat op 4 Oktober 1842 gehou is, het die plaaslike komitee beraadslaag oor die formele versoek van Hastings dat sendelinge na die Yoruba -land gestuur moet word. Dit het besluit dat mnr. Townsend "versoek word om Badagry en sy omgewing te besoek sodra 'n gunstige geleentheid hom voordoen, om inligting te verkry rakende 'n sendingvoorwerp dat Andrew Wilhelm, die Christelike besoeker van die genootskap by Hastings versoek word om hom te vergesel ..." [7 ]
Townsend en sy span het op 15 November 1842 uit Freetown vertrek op hul toewysing aan "Badagry en sy omgewing". In Badagry ontmoet hulle die Metodiste -sendeling aan die Goudkus, Thomas Birch Freeman, en sy kollegas, mnr. En mevrou DeGraft, wat van Abeokuta terugkeer, waar hulle ook die moontlikheid ondersoek het om 'n sending te begin.  Op 4 Januarie 1843 bereik Townsend Abeokuta en word hartlik ontvang deur Sodeke, die bevelvoerder van die Egba -leër, en sy mense. Voor sy aankoms is die effek van die Britse veldtog teen slawerny in Abeokuta gevoel deur die terugkeer van Sierra Leone van familielede wat lank gedink is dat hulle dood was. Hierdie ooglopende prestasie van die veldtog was daartoe aanleiding dat die mense op sending was, en mnr. Townsend hoef nie Sodeke en sy Egba -landgenote te oortuig om hul land vir sending te open nie. 
Die span op 'n ondersoekende besoek aan die Yoruba -land het op 13 April 1843 na Freetown teruggekeer, nadat hulle vyf maande weg was. Mnr. Townsend het sy bevindings aan die ouerkomitee van die CMS gerapporteer en 'n paar inheemse vervaardigers van lap en kussing na die lekekretaris gestuur. Wat die bereidheid van die mense betref om sendelinge te ontvang, wat dit ook al beteken op die oomblik, was daar genoeg entoesiasme van hulle kant en van hul hoof, Sodeke. Die opperhoof het belowe om die sending "meer kinders te gee om te onderrig as wat hulle [kan] regkry". Hy het selfs 'n brief geskryf wat Townsend aan die goewerneur van Sierra Leone gestuur het, waarin hy Engeland bedank dat hy sy volk uit slawerny bevry het en besluit het om sy eie mag uit te oefen om die slawehandel ten volle te onderdruk.  Vir Townsend, met die oog op die vroeëre mislukte poging om die binneland van Afrika deur die Nigerrivier binne te dring, was die sukses van die verkennende besoek beduidend:
Dit is 'n groot en barmhartige bewys dat terwyl die deur van toegang tot die binnekant van die binnekant van die binnekant 'die Niger teen ons gesluit is, dat God ons guns moet verleen in die oë van die Akus, waardeur ons redelikerwys so nuttig kan wees vir die Afrikaanse ras en uiteindelik tot sy verste nasie deurdring. Ek hoop van harte dat as voorsienigheid 'n groot gebied van nut oopgemaak is, dat hy op dieselfde manier die middele en geskikte agente sal bied om die werk wat hy voorberei het, aan te gaan. 
Die sendeling van Exeter keer in Oktober 1843 terug na Engeland, en met die oog op die begin van die Yoruba -sending, is hy op Trinity Sunday, 1844, as diaken georden en op 20 Oktober deur die biskop van Londen tot priester. Hy is aangestel om saam met Samuel Crowther, destyds die voorste Yoruba-bekeerling in diens van CMS, die werk te begin, en Charles Gollmer, albei mede-pioniers wat reeds as priesters georden is en in Sierra Leone dien. Die drie sendelinge en hul vrouens het in Januarie 1845 in Badagry aangekom, maar hulle kon nie na die beoogde sendingbasis in Abeokuta gaan nie. Die nuus het hulle bereik, skaars 'n week na hul aankoms in Badagry, dat Sodeke dood is.  Hulle is aangeraai om te wag op die aanstelling van 'n nuwe leier vir die stad, met die oog op die oorlogsituasie in die land. 
Abeokuta - "Sunrise within the Tropics"
Die wag by Badagry het langer geduur as wat die sendelinge daar kon dink. Die nuwe owerhede in Abeokuta, Sagbua en Sokenu wou hê dat hulle moes wag, oënskynlik dat die oorloë sou afneem. Townsend het die feit agter hul vertraging leer ken toe hy uiteindelik met die werk in Abeokuta begin het. Sodeke se dood word deur 'n paar magtige leiers beskou as 'n geleentheid om sy pro-missionêre standpunt wat hul belange bedreig, om te keer.  Maar selfs met hierdie vertraging het dinge 'n draai gekry, en die pad tussen Badagry en Abeokuta het weer onrustig geword. Toe die situasie uiteindelik verbeter, het die politiek van oorlog en slawehandel tussen die mense oos en suid van Abeokuta dinge ingewikkeld. Na sewentien maande in Badagry is hulle genooi om die werk by Abeokuta te begin. Meneer Townsend en Crowther en hul gesinne kom daar aan die einde van Julie 1846. Mevrou Gollmer, wat skaars twee maande na sy aankoms in Badagry oorlede is, het mnr. Gollmer in die stad agtergelaat om die jong opdrag onder die weerbarstige Popo -mense te bestuur.
Met sy assertiewe aard het Townsend vinnig die dryfveer van die missie geword, hoewel hy sensitief en beskeie was toe hy met Egba -owerhede in verbinding tree. Binnekort het die missie die Abeokuta -gemeenskap binnegedring. Meer sendelinge het in die veld aangekom en 'n impak gemaak wat hulle nooit gedink het nie, aangesien die mense gunstig op hul boodskap gereageer het. Skaars 'n jaar na die aanvang van die sending kon Henry Townsend skryf dat:
Die sukses wat ons pogings reeds so onlangs begin het, oortref die redelike verwagting by die aanvang van God ... gee sy woord en sy dienaars guns in die oë van die heidene, sodat ons deur almal verwelkom en met die grootste respek behandel word klasse en die woord van God word met die grootste ywer geluister. 
Ten spyte van hierdie beskeie toedrag van sake, was die sendeling daarvan bewus dat die mense nog nie heeltemal die raaisel van die nuwe lewe wat voor hulle oë ontvou het, in 'n goeie kontras met die kultuur van dood en vernietiging wat tot dusver geheers het, bereik het nie:
Ons voornemens om onder hulle te kom, word nie heeltemal verstaan ​​nie en soms ontstaan ​​'n vermoede tot ons nadeel; sulke vermoedens wat by 'n bygelowige en geloofwaardige volk voorkom, is die vrees vir die bestaan ​​van 'n bonatuurlike krag waarmee ons 'n ernstige benoudheid kan veroorsaak hulle. Maar die vermoedens wat ontstaan ​​het, is weer self verwerp, sonder hulp van ons, die terugkeer van die Sierra Leone -volk blyk te alle tye 'n voldoende bewys van die goeie trou van die Engelse, vir hulle 'n staande wonder van barmhartigheid wat die vrees vir die mees skugter. 
Soos Townsend en ander pioniersendelinge in die middel van die negentiende eeu die Yoruba-land keer op keer sou erken, was die terugkeer van die Yoruba-herowerdes uit Sierra Leone die ysbreker wat die land oopgemaak het vir sending. Die hereniging van gesinne met hul vergete verhoudings het die missionêre motief as 'n altruïstiese geloof vir die mense geprys. En die bekeerlinge onder die terugkeerders was ook in die voorhoede van die sending en vertel hul verhale aan die hoë en lae van die welwillendheid wat hulle weg van die huis gehou het. Dit was verhale wat in stryd was met die werklikhede rondom die mense, en, vergesog soos dit klink, kon dit net dui op die aanbreek van 'n nuwe dag.
Terwyl kerke in die verskillende woonbuurte van Abeokuta gestig is, het mnr. Townsend die vertroue van Sagbua geniet, met die administratiewe setel in Ake. Sodeke, Sagbua se oorlede familielid en voorganger, het Ake hierdie politieke voorrang onder al die stadsdele gegee toe hy dit sy regerings setel was, alhoewel hy van Itoku was. Hierdie distrik het na vore gekom as die setel van die Egba -regering in Abeokuta, en die kapteins besluit ook om die sending drie hektaar daar te gee waarop hulle hul missie kan bou.  Hierdie noue, fisiese nabyheid tussen kerk en staat in Abeokuta, ver van die bedoeling van die sendelinge, was van die begin af 'n gevolg van die formele verhouding tussen hulle en Egba -owerhede. Aangesien Townsend hul briefskrywer was, het die Egba -owerhede hul kommunikasie met die koningin van Engeland voortgesit wanneer hulle die geleentheid gehad het om met die Engelse kroon te kommunikeer. Dit het alles gegaan uit hul dankbaarheid aan die Engelse mense omdat hulle hul mense vryelik van slawerny verlos en in Sierra Leone gerehabiliteer het. Die gevolglike vertroue en welwillendheid tussen die sending en die staat het gewerk vir hul goeie verhouding, maar met verloop van jare het dit 'n las geword vir Townsend en ontnugtering vir die Egba -staat.
Die vordering wat die Yoruba -sending in 'n kort tydjie by Abeokuta gemaak het, was te vinnig en inderdaad bedreigend vir sommige belangegroepe in die stad. Sommige ouers was gekant teen die bekering van hul kinders en sommige paartjies het probleme ondervind met die bestuur van die bekering van hul eggenote, veral die bekering van die vrouens. Maar al hierdie kwessies was nie veel nie, aangesien dit meestal huishoudelik was. Volgens juffrou Tucker was die openbare vervolging wat ontstaan ​​het die gevolg van die ekonomiese bedreiging wat die gilde van Ifa -priesters, die Babalawo die houtsnyers wat godsdienstige ikone gevorm het en diegene wat handel gedryf het met die vee wat as offerande gebruik is. Lede van die Ogboni -konklaves in sommige distrikte van die stad was ook ontsteld oor die verlies aan gratifikasies wat hulle moes toekom toe bekeerlinge volgens die nuwe Christelike rites begrawe is. Vir hierdie mense was bekering sleg vir die besigheid, en soos in Efese sou hulle nie hul hande vou nie.
Dit was tydens die tydelike terugkeer van meneer en mev Townsend na Engeland in 1848 dat die vervolging geval het op die inheemse bekeerlinge wat nie die ervaring van Sierra Leone gehad het nie. Die jaar 1849 was vir hulle besonder moeilik. In die distrikte Igbore en Itoku is hulle aangerand en dae lank in die voorraad gesit, sodat hulle hul geloof sou verloën en ophou om kerk toe te gaan. Maar hulle het hulle vervolging verduur terwyl hul pynigers gefrustreerd gebly het oor hul vermeende koppigheid om vas te hou aan die manier waarop die wit man was. 
Meneer en mevrou Townsend keer in Maart 1850 terug na Abeokuta, tevrede met die verruklike ontvangs wat hulle ontvang het. Hul aankoms met meer agente uit Sierra Leone, benewens die ministers wat in hul afwesigheid by die missie aangesluit het, het 'n positiewe werksomgewing behou.  Geleenthede het in baie verskillende nedersettings ontstaan, maar die personeel het nie die vele uitnodigings vir 'n blanke man om daarin te woon, nagekom nie. Agter hierdie verlange om sendelinge te hê, was onderlinge jaloesie onder die verskillende dorpe en die onveiligheid van die eeu. Mense het geleef onder die vrees vir die vele slawe-oorloë-oorloë wat hulle geweet het dat hulle hul dorpe op enige oomblik kon wegvee. Sommige van hulle sou gedink het dat die teenwoordigheid van die witman 'n voordeel sou wees.
Spanning tussen die oorlogshoofde en die burgerlike hoofde was 'n kenmerk van die Egba-samelewing in die onmiddellike post-Sodeke-era. Dit het baie meer geword namate die sending in Abeokuta wortel geskiet het en die boodskap van gedissiplineerde lewe geleidelik die samelewing binnegedring het, in werklikheid in ooreenstemming met die aspirasies van gewone mense wat hulle tot 'n vreedsame lewe wou vestig.
In hierdie gees was Sagbua, net soos Sodeke, gretig om Abeokuta diplomatieke betrekkinge met Engeland te vestig. Toe Mnr. Townsend in 1848 na Engeland terugkeer, het hy 'n brief aan hom voorgelê om by die koningin afgelewer te word. In Januarie 1851 het die konsul van haar majesteit in die Bights of Benin en Biafra, mnr. Beecroft, Abeokuta besoek. Die konsul was beïndruk deur die grootte van die stad en die openbare onthaal wat hy op die Ake -stadsplein gekry het. Nadat hy die boodskap van die koningin gelees het, herinner hy die mense daaraan dat "die Engelse die enigste mense was wat probeer het om hulle daarby te baat en' uit Afrika die verskriklike duisternis wat haar oorskadu ', te verwyder."  Hy het hulle ook ingelig die kwaadwillige ontwerp van koning Ghezo van Dahomey om die stad aan te val  en "het toe gepraat oor die begeerte van die koningin van Engeland vir die welstand van Abbeokuta, oor die belangrikheid van handel en die noodsaaklikheid om die slawehandel te onderdruk, as hulle hoop op vrede en voorspoed. " Sarah Tucker het opgemerk dat die Egba -opperhoofde die konsul se vermanings ontvang het en "hul opregte begeerte uitgespreek het om die usurpende Kosoko uit Lagos te verwyder, met die volle versekering dat daar geen vrede te wagte is nie, solank hy daar was." 
Teen die agtergrond van die vervolgings van 1848 en 1849 het mnr. Beecroft in sterk taal gepraat oor die noodsaaklikheid dat die kapteins die onreg wat deur die individue in die stad gepleeg word, teëhou wat die bekeerlinge vervolg. Om hul toestemming vir sy betoog te toon, het hulle gevra dat drie vroue wat op die Ake -sendingterrein geskuil het, na vore gebring word en hulle vry verklaar is om te gaan waar hulle ook al wou. 
Later in 1851, na die suksesvolle verdediging van Abeokuta teen Ghezo, twee maande nadat hulle deur konsul Beecroft gewaarsku is, het die verhouding tussen Anglo-Egba 'n hupstoot gekry. Die nuus van die suksesvolle verdediging is met vreugde in Engeland ontvang, waar Abeokuta nou gesien word as die middelpunt vanwaar die Christendom en die beskawing na Afrika uitstraal. In die nadraai van die aanval het die regering van haar majesteit kaptein Forbes in November na Abeokuta gestuur "om 'n verdrag met die opperhoofde te sluit en om hulle hulp te verleen wat sy meerderwaardige kennis en ervaring hom in staat sou stel, in die verwagting van 'n hernieude aanval van die Dahomians, wat Ghezo positief bedreig het. "  Die kaptein het 'n paar veldstukke by sy eskader aan die kus aangeskaf, op strategiese plekke in die stad gemonteer en ''n groep manne georganiseer om as kanonniers op te tree, tot die grootste verbasing van die Abbeokutans, wat nog nooit iets gesien het nie van die soort voorheen. "  Hy het ook toesig gehou oor die herstel van die stukkende mure voordat hy na die kus teruggekeer het.
In sy vroeë jare in Abeokuta het mnr. Townsend besinning oor die geskiedenis en politiek van die Egba -mense gedoen, vanaf die begin van die oorloë wat hul voorvaderlike huis in die 1820's vernietig het tot hul huidige hergroepering in Abeokuta. Hy het opgemerk dat daar, soos in die jare voor die oorloë, geen samehorigheid in die liggaamspolitiek van die setlaars by Abeokuta was nie. Alhoewel ''n soort respek ... aan die Ake -hof oor ander betoon word', was die regstelsel swak en funksioneer die stad sonder 'n effektiewe sentrale gesag.  Gegewe die hoofde se hoë agting vir die sendelinge, was laasgenoemde nie moontlik om heeltemal onbetrokke by hulle aangeleenthede te wees nie, veral nie om hulle raad te gee en te bemiddel in hul konflik met ander dorpe nie.  Teen 1853 het die verhouding tussen mnr. Townsend en die opperhoofde in Ake ten volle gevestig, en dit lyk asof hy die een was wat hulle aangeraai het om die burgerlike administrasie van die stad 'n sterker identiteit en samehang te gee. Dit het gelei tot die inlywing van Sagbua as Alake  by die Ogboni -huis van Ake op 30 Julie 1854. In wat lyk soos 'n kroning, het die kapteins van die ander distrikte van die stad en die hoofde van verskillende handelsondernemings daar betaal Alake eerbetoon op 11 Augustus 
Aangesien die waardes van die breër wêreld steeds deur die terugkerendes uit Sierra Leone en die sendelinge in Abeokuta ingebreek word, het die setlaars geleidelik by hul omgewing aangepas. Ook die missie het vordering gemaak, en die werk brei uit na aangrensende nedersettings toe Ghezo, die Dahomiaanse koning, en sy vrouesoldate, die Amazones, hul plan goedgekeur het om Abeokuta aan te val. Hulle het op Sondag 2 Maart 1851 vrugtelose aanranding op Abeokuta gedoen.  Die aanval en die afgryse daarvan in die kortstondige verplasing van mense wat vir veiligheid vlug, het mnr. Townsend heroorweeg oor die situasie van die sending. Die onophoudelike oorlogsprobleme, wat indirek die sending na die land gebring het, dwing die uitbreiding nou.
Na die afgebroke inval, het dit vir die sendeling van Exeter duidelik geword dat die aktiwiteite van die sending in die land in gevaar gestel word deur oorloë uit die westelike flank van die stad. Daar was lesse uit die geskiedenis wat hier maklik van toepassing was, en Townsend kon vinnig daaruit put. Die CMS en die Amerikaanse Raad van Kommissarisse vir Buitelandse Sending (ABCFM) moes in die 1830's hul werk in Natal laat vaar weens die Zoeloe -oorloë en die komplikasies wat hulle in die Boere se Groot Trek meegebring het.  Om die herhaling van die mislukking van die Zululand -missie te voorkom, het Townsend verder weggesoek om CMS -werk in Abeokuta te beskerm. In 'n brief aan sy kollegas in die Yoruba -sending het hy al die argumente tot sy beskikking aangevoer waarom die werk onmiddellik verder as Abeokuta uitgebrei moet word:
Ons situasie hier beskou ek as gevaarlik, omdat die bestaan ​​van die stad in gevaar is en afhanklik is van die kwessie van 'n geveg. Dit is en sal waarskynlik weer gebeur ... Dit is niks nuuts onder die heidene nie. Die moontlikheid van so 'n gebeurtenis maak dit nie net noodsaaklik om voorsiening te maak vir ons persoonlike veiligheid nie, maar ook vir die van die Kerk van God wat ons wil opbou -en hoe kan ons dit beter doen as om die waarheid daarin te plant ander dorpe, dat as 'n ander deur die slaweoorloë meegesleur word, 'n ander oorbly. 
Hy was 'n baie onafhanklike denkende sendeling en sy gedagte het hom laat twyfel aan die prioriteit van die Ouerkomitee om 'n sendeling vir werk in Hausaland aan te stel wanneer die werk tussen die mense tussen hulle en die kus nog nie ten volle verseker is nie. Hy vra skerp,
[F] of watter goeie doel sal ons ons hande uitsteek na die Haussas wat ons nie kan bereik as ons nie sterk genoeg is om diegene wat binne ons bereik is, te onderrig nie. Daar is niks besonders in die deelstaat van die Haussa -land nie, die Yorubas tussen ons en hulle het die evangelie so nodig en is sterk in hul invloed vir goed of kwaad, maar ons kan die Yorubas bereik, maar as ons nie eers hul begeertes bevredig nie, neem ek aan tevergeefs om daaraan te dink om deur hul land te gaan om ander seën te gee wat hulle vir hulself begeer. 
Die CMS -ouerkomitee het in 1849 'n Basel -opgeleide sendeling, ds David Hinderer, gestuur om die sending in Hausaland te begin. Die plan was dat Hinderer in Badagry sou bly om 'n mate van vaardigheid in die Hausa -taal te verwerf voordat hy sy diens in die binneland betree.  Sonder om onmiddellik die kennis van die Hausa -taal te bekom, verhuis meneer Hinderer na Abeokuta en vestig hom na 'n paar maande in en om die stad in Osielle met 'n toekomstige oog op sy aangestelde bedieningsveld. In die gevaarlike situasie van Abeokuta was dit vir Townsend nie verstandig dat die missie hom tot 'n nuwe veld ver moes strek nie. Boonop was die mense aan wie die voordeel van die sending haastig uitgebrei is, soos hy verstaan, tans vyandig met die Yoruba -mense onder wie hulle gewerk het. Na sy kritiek op die besluit van die ouerkomitee, voeg hy sy voorstel by:
Aangesien ... dit nodig is om uit te brei om die permanensie van sy werk hier te verseker, word dit 'n vraag oor watter plek ons ​​moet uitbrei. Dit moet op plekke so naby wees as om 'n reeds gestigte stasie te ontvang of hulp te verleen, en op plekke wat tot dusver invloedryk is as die jaloesie van ander dorpe, en ons algemene planne vir die uitbreiding na die binneland kan deurstuur. Volgens my beperkte beoordelingsvermoë sou ek veronderstel dat een van die twee of albei dorpe na die binneland, genaamd Ibadan en Ijaye, stasies met groot belofte en binne 'n maklike afstand sou vorm. Wat meneer Hinderer reeds oor Ibadan berig het, gee ons baie hoop en bied ons die gewenste opening aan. 
As 'n stap na ''n ketting van sendingstasies' 'binne' bereik van wedersydse afhanklikheid en hulp ', kwalifiseer Ibadan en Ijaye in die berekening van Townsend as gebiede wat deur die CMS Yoruba -sending beset moet word. Die twee dorpe het hul inwonende sendelinge in 1853 ontvang, David Hinderer in Ibadan en Adolphus Mann by Ijaye.  Die versagtende invloed van die sending in Yorubaland, wat al sewe jaar in Abeokuta werksaam was, is nou uitgebrei tot die ander twee strydpunte in die oorloë wat die land vernietig het. Abeokuta onder die missieleiding van mnr. Townsend en sy kollegas was die sonsopkoms van 'n nuwe lewe in die land.
Verken nog steeds
In September 1853 het Townsend en sy vrou die land noord van Abeokuta gereis om meer sendinggeleenthede te verken. Hulle het Bẹrẹkodo besoek en deur Eruwa gegaan na Biolorunpelu, vandag bekend as Lanlatẹ. Nadat Adolphus Mann daar aangesluit het, wat pas aan die werk was by Ijaye, het hulle na Awaye Isẹhin Agọ Ọja gegaan, herdoop tot Ọyọ en Ijaiye. Townsend het 'die waardige ou Chief Bioku' van Biolorunpelu gasvry en welwillend gevind en sy plek as 'n verdienstelike sendingaanwesigheid beskou. In sy woorde, "Ek is opreg verlangend dat ons samelewing hierdie plek sal inneem as 'n buitestasie wat moontlik deur 'n nugter en regsgesinde Xtian -inheemse onderwyser uit S. Leone beset kan word." 
Hulle ervaring by Awaye was nie so aangenaam as wat dit kon gewees het nie, hoewel hulle goed ontvang is deur die hoof van die plek, Lasimeji, wie se stad sytak was aan Kurunmi van Ijaye. By Isehin het hy opgemerk dat: 'Die Mohammedane het baie mag hier, en daar is baie talle moskees in hul stadskwartier. Hulle is buitengewoon jaloers op ons, en hulle kan ook vanweë hul invloed op die heidene wees en hul sjarme om kunsvlyt word deur ons in gevaar gestel. "  Townsend het ook opgemerk dat hul slawehandel, wat onlangs 'n terugslag ondervind het in die verwydering van die proslawerykoning van Lagos, Kosoko, deur die Engelse regering 'n ander moontlike bron van sendinghindernis was. Hy was bewus daarvan dat hierdie Moslems teëstand kan kry weens die bedreigingsopdrag wat hul ekonomiese belange inhou. Hy het sy draers dus gewaarsku teen hul onbeperkte praatjies teen hul godsdiens. 
By Ijaye, waar mnr. Adolphus Mann met die sending begin het, het dit vir beide die inwonende sendeling en mnr. Townsend duidelik geword dat die werk nie sou gedy onder die maksimum bewind van ẹ Kurunmi nie. Die Ãrẹ sou nie toelaat dat een van sy onderdane, behalwe die baie min immigrante uit Sierra Leone, die Christendom omhels nie. Sy vaste greep op die stad, bo en behalwe enige mag - tydelik of geestelik - was onbetwisbaar, en hy was in diens van ontsag onder sy onderdane.
Dit is nie duidelik hoekom die sendelinge ooit toegelaat het dat sendelinge onder sy mense woon nie, want dit blyk dat hy nie 'n behoefte daaraan gehad het nie. Maar as 'n pragmatiese kryger blyk dit dat hy, behalwe sy eie inheemse sjarme, die magie van die witman in sy persoon wou toevoeg tot sy lewenskrag. Dit blyk die geval te wees, aangesien die kragtige invloed van wit mense aan die kus die land binnegedring het. Hulle het soveel seëvier in die komplekse politiek van slawehandel aan die kus, sodat hulle die regering van Lagos kon verander en hul kandidaat as die koning kon installeer. By Abeokuta het hulle die Egba -mense gehelp om Ghezo en sy ontsagwekkende Amazones te verslaan; hulle het selfs die verdediging van die plek versterk met 'n wapen wat die mense nog nooit gesien het nie.  Daar is geen twyfel dat sendelinge op 'n baie gunstige tyd na Ijaye gekom het in 'n land wat deur oorloë en verowering geteister is nie, maar Kurunmi was 'n berekenende man, wat weet wat hy wil en wat hy nie wil hê nie.
In sy beoordeling van die situasie, aangesien Kurunmi en sy mense van die "Yoruba proper"  ekstraksie was, verraai Townsend pessimisme oor die vroeë bekering tot die Christendom van die Yoruba -mense, anders as die Egba -mense. Hy het opgemerk dat, "die Yorubas in die algemeen, sover ek kan sien en hoor, meer listig en bedrieglik is as die Egbas en minder oop is vir godsdienstige indrukke. Hulle roem oor die Egbas asof die Egbas 'n minderwaardige ras is, maar wit mense wat 'n bietjie ervaring van hulle gehad het, verkies [rooi] die egtheid van die Egba -karakter bo die trots en ambag van die Yoruba. "  Hierdie negatiewe persepsie sou ses jaar later afspeel in sy houding teenoor hulle toe Ijaye die middelpunt van oorlogvoering word in 'n ander ronde oorlog wat die land verder benadeel het.
Intussen het Townsend en sy gasheer, mnr. Mann, toestemming van die Ãrẹ gekry om sy aartsvyand in Ọyọ, die Alafin Atiba. Townsend het die versoek ingedien toe hy die Ãrẹ in 'n aangename bui gevind het, maar sy reaksie op hom by die terugkeer na Ijaye bewys dat die maksimum heerser nie veilig voel tydens die besoek nie. Ongelukkig het die ontmoeting met die Ọyọ -monarg geen resultaat opgelewer vir die oprigting van 'n sending in die koninklike stad nie. By die twee geleenthede het hulle gehoor gehad met die koning, die Alafin Hy sit onder 'n halfdonker stoep voor sy Kọbi, amptelike plek om besoekers in die staat te ontvang, terwyl sy gesig nog gedeeltelik bedek was met hangsels van die rand van sy kroon. Hulle het nooit verbintenis van hom ontvang nie, behalwe die pleidooi dat die sendelinge help om te bemiddel in die vete tussen hom en die Ãrẹ. Townsend het later toegegee dat hy 'moontlik mislei is deur die eerlike woorde van die koning', as hy nie van die dubbelsinnigheid van die koning vertel is nie. 
Toe hulle na Ijaye terugkeer, het die sendelinge År besoek om hom 'n verslag te gee van hul reis na Atiba. Dit blyk 'n interessante kragmeting tussen hulle te wees, soos mnr. Townsend geskryf het:
Toe ek na Are kom, het ek my hand soos gewoonlik aangebied, maar hy het sy klere toegedraai en hy wou nie sonder om 'n rede te gee nie, maar het reguit gesê: 'Sit', wat ons gedoen het ... [W] e ... gevra vir 'n privaat onderhoud wat hy wou nie sê dat geheime dinge leuens is nie 
Die gaste van Ãrẹ kon hom nie oorreed om 'n privaat gehoor aan hulle te gee nie, en hulle het gedink dat hulle nie aan sy manewales kon toegee nie, want "dit sou ons onafhanklikheid benadeel en die morele invloed wat ons op die mense verkry." Townsend het verder gesê: 'Na sy laaste weiering het ek gesê:' Ek gaan môre na Ibadan ', het hy reguit gesê' Gaan ' -ek het toe' totsiens 'gesê, en ons het dadelik opgestaan. Townsend regverdig sy gesig met Kurunmi: 'Ek voel soms dat dit 'n voordeel is om ons die geleentheid te gee om aan te toon dat ons nie onder hul vrees is nie, en nog meer met 'n absolute heerser soos Ãrẹ.
Ten spyte van sy eienaardighede, kon Townsend egter nie sy voorkeur vir die stompheid van die land teenoor die listigheid van die Alafin ontken nie: 'Vir sover ek 'n keuse kan maak, verkies ek die stomp en openlike optrede van die Chief in plaas van die Chief lieflike woorde van die koning, die woorde van laasgenoemde was so heuning dat ons bedrog vermoed het. "  Townsend, as 'n sendeling wat Kurunmi durf, was 'n verbyganger en Ãrẹ kon nie sy vervolging opvolg nie. In die daaropvolgende weke moes Adolphus Mann die gevolg daarvan onder die oë kyk. Kurunmi het hom aangegryp en doelbewus meer guns bewys aan Bowen, die Baptiste -sendeling in Ijaye.  Hy het selfs sy boodskap en sy bont volgelinge op die rand van die Ijaye -samelewing bespot.
Townsend het daarna verskeie ander verkenningsreise onderneem, wat so ver as Shaki in 1854 en Ilorin in 1859 gegaan het.  Dit is veral opmerklik dat hy lede van sy gemeente in Ake begin aanmoedig het om sending te ondersteun nadat hy van Ilorin teruggekeer het. Hy het hulle aangemoedig om die plasing van agente te finansier in sommige van die dorpe wie se hoofde die missie aanvaar het om die werk onder hul mense te vestig. 
Die sendeling en kontroversies
Vanaf die 1860's het die diens van mnr. Townsend in die Yoruba -sending by Abeokuta 'n nuwe geur gekry. Sy posisie as die langste sendeling in Abeokuta, na ds Crowther se uittrede om in 1857 met die Niger -sending te begin, het blykbaar die beste deel van hom geword. Hy was nie in staat om sy meningsverskille met sy kollegas regverdig te bestuur nie, en soms frustreer hy hulle doelbewus. Selfs sy jaarlikse brief van Januarie 1860, wat aan sy meerderes in Engeland geskryf is, was ewe uitdagend. Daarin beskuldig hy hulle dat,
Die blanke sendelinge word baie mishandel ... selfs aan die wêreld vertoon dat hulle die regte ontwikkeling van die inheemse geeste vertraag, so laat as op 4 November verlede jaar op instruksies van die samelewing wat in die openbaar gelewer is, word ons beskuldig van afskeiding van die inheemse helpers en bekeerlinge . 
Townsend het hulle uitgedaag deur te sê:
Waar is hierdie skeiding, wie het dit gesien? 'N Paar wat nie meer as 'n halfdosyn in getal is nie, inheems aan S. Leone, maar wat as blanke mans beskou wil word en dit nie is nie vanweë hul kleur, maar hul gedrag - dit het veral die oë van baie in Engeland ... en op so 'n afstand dat dit die duidelike visie verwar en alles behalwe 'n klein uiteensetting wat onoorwinlik is, wat deur hul vriende gesien word met al hul ondeugde en foute wat in die verte verlore gaan en al hul goeie eienskappe uitgebeeld in die verbeelding van diegene wat dit wil goed te wees. 
Hierdie uittarting van sy meerderes in Londen was slegs 'n voorsmakie van wat vir Townsend se kollegas sou kom. Kort ná sy weerlegging het hy horings by hulle gesluit oor verskillende aangeleenthede. Sy stekelrige houding word verder vererger deur die druk om die verslegtende verhouding tussen Egba -owerhede in Abeokuta en die koloniale regering van Lagos gesond te probeer hou. Drie van sy kollegas het 'n onvergeetlike smaak van sy angel gehad, wat sy reputasie niks baat nie.
Die eerste manifestasie van 'n konflik met sy Europese kollega kom in die Ijaye -oorlog van 1860 tot 1862. Die oorlog was tussen twee dorpe in Yoruba, Ibadan en Ijaye, maar die Egba het met Ijaye in die konflik saamgespan en op die toneel gekom om Ibadan se nederlaag te verseker . Die Egba-leër is in die konflik gelei en Ijaye het in 1862 onder die aanval van Ibadan geval, en die Ãrẹ het die vorige jaar gebroke van hart gesterf. Die politiek van die oorlog het egter konflik tussen die twee sendelinge, Townsend en Hinderer, meegebring. Laasgenoemde het baie griewe teen sy kollega in Abeokuta gehad. Eerstens het hy nie sy invloed uitgeoefen om Egba -mense, veral die bekeerlinge, te weerhou om deel te neem aan 'n oorlog wat hulle nie aangaan nie. 
Tweedens beskuldig Hinderer Townsend en sy kollegas by Abeokuta van ongeërgdheid teenoor die toestand van die Ibadan-sending wat tot armoede verminder is as gevolg van die situasie van die stad en sy mense. Hy het trouens die kwaadwillige houding van Townsend teenoor die sending tydens die oorlog oorweeg, aangesien hy op geen manier sou help om die lydende missie te verlig nie. Hy voer eerder veldtog teen die Ibadan -mense met sy nuutgestigte koerant Iwe Irohin, wat Hinderer beskou het as 'n verkeerde voorstelling van die mense in Engeland as oorlogsmakers terwyl hy die Egba -mense voorgee as lig en beskawing.
Hinderer was ook ontsteld oor die probleme wat sy verarmde missie verder getref het na die vernietiging van Ijaye en Awaye. Die sending in Abeokuta het geen planne gemaak vir die welstand van sy agente op hierdie plekke en Isehin nie. As gevolg hiervan moes die Ibadan -sending ingryp om die verlossing te verseker van diegene wat deur Ibadan -krygers as oorlogslawe gevange geneem is. Twee sake het veral die missie tot sy uiterste gebring. Meneer Roper, 'n wit sendeling wat by mnr. Mann gestaan ​​het toe hy uit Ijaye ontruim moes word, is gevange geneem deur die nonsens Otun, Ogunmola, wat 'n onbetaalbare bedrag vir sy losprys geëis het. Die verlossing van die dogter van die agent by Awaye het ook die missie ontstel omdat hulle alles moes afstaan ​​om haar losprys te bewerkstellig. Hinderer het gekla,
Hierdie laasgenoemde probleme sou ons moontlik gespaar gewees het as die sendelinge in Abeokuta ons in 'n Christelike gees behandel het; & ampc is óf met minagting behandel óf deur die een of ander party bedrieglik gemaak. Die rol wat hulle tydens die Ijaye -oorlog opgetree het, en dit lyk ook asof hierdie Jebu -oorlog - wat hulle uiterlike beroep ook al mag wees - 'n skande is vir die naam van 'n sendeling, en amp moet 'n vloek vir die sending wees. 
Townsend het sy antwoord op sommige van die beskuldigings gehad. Hy beweer dat hy gewonder het hoekom Hinderer nie in Abeokuta met hulle kommunikeer toe persone in die vroeë stadium van die oorlog daarvandaan deur die binneland deur Ibadan gegaan het nie.  Hy verduidelik ook hul nie-inmenging in die optrede van die bekeerlinge:
Ons dink nie ons het die reg om hulle in te meng nie (d.w.s. Egba -bekeerlinge] as hulle aan die wet van hul land 'n plig te danke het, soos ons aan ons s'n. Ons het dieselfde gedoen, wat passief gebly het, in elke oorlog wat die regering onderneem het, en as ons bekeerlinge gaan, vermaan ons hulle om as Xtians daarin op te tree, ons het dit nie reg geag om hulle te beveel om nie te gaan nie. 
Townsend se vooroordeel teenoor die Yoruba, wat hy in 1853 tydens sy besoek aan Oyo en Ijaye uitgespreek het, was hier aan die werk, en hy kon nie 'n beperkende invloed op Egba -vryebooters in die oorlog uitoefen nie. Die minste wat hy kon gedoen het, was om die Christene te weerhou om aan 'n oorlog deel te neem waaraan hulle eintlik niks te doen het nie. Hy het goed geweet dat die begeerte na plundering, veral slawe -aanvalle, die oorsprong was van die vele oorloë in die land en dat Egba -Christene wat by hul onbekeerde landgenote aangesluit het, geen ander motief as hulle gehad het nie.  Onbekend aan hom, hierdie toegeeflikheid van Egba -Christene en sy verduideliking van passiwiteit sou die missie in nog sewe jaar byna vernietig en in die komende jare nog steeds die swakheid van die Egba -Christendom blootstel waarvoor hy soms met kritiese sentimente gewerk het.
Dit was nie net sy kollega in Ibadan wat tydens die oorlog die steek van sy vooroordeel gevoel het nie. Adolphus Mann in Ijaye voel sy koue onverskilligheid oor al sy pleidooie om ondersteuning vir Ijaye-kinders wat honger ly as gevolg van hul ingeslote situasie. Townsend het sy kollega se hongersnood as 'leuens van die heidene' afgemaak. 
Namate die oorlogsaak tussen Abeokuta en Ibadan ingewikkeld geraak het en die geveg van Ijaye na die Ijebu -land verskuif het, was Townsend tuis in 'n konflik betrokke met sy kollega, Gottlieb Frederick Bühler, wat aan die hoof was van die opleidingsinstelling. As 'n man wat geen waarde insien in wat hy as te veel boekleer vir Afrikane beskou het nie, het hy die akademiese klem in die kurrikulum van Bühler verafsku. Townsend, soos baie CMS-sendelinge in die middel van die negentiende eeu in Wes-Afrika, was van mening dat te veel boekleer net die ydelhede van Afrikaanse jongmense ondersteun. Hulle was van mening dat basiese opleiding as evangeliste en skriflesers al die nodige was. In werklikheid was 'n deel van hul onbekende vrees dat hulle nie goed opgeleide bekeerlinge vir ewig as sendingagente onder hul duim sou kon hou nie. Die dreigende stropery op hul produkte deur opkomende sakehuise en die aantrekkingskrag van die jong koloniale diens in Lagos was ook 'n werklike en huidige vrees. Sierra Leone het hulle meer as genoeg voorbeelde in hierdie saak gegee.
Aan die ander kant het Bühler, wat nie die ervaring van Sierra Leone gehad het nie, goeie onderwys as noodsaaklik vir 'n goeie Afrika -agentskap beskou. Toe daar vroeg in 1862 'n brief kom van die ouerkomitee in Londen wat Bühler van Ake na Ikija verplaas, wys die kweekskoolonderwyser na Townsend as die aansteller van die voorstel. Townsend het steeds verseker dat Bühler nie na Ikija verhuis het nie, maar na Igbein deur ds Jonathan Wood na Ikija te plaas voordat die plaaslike finansiële komitee oor die opdrag van die ouerkomitee beraadslaag het.  Ikija was dus beset, maar 'n moeilike stasie soos Igbein was die enigste vakante plek vir Bühler om by sy opleidingsinstelling te beset.
Die ander kant van die probleem is dat Bühler sy opleidingsprogram uitgevoer het onder die skaduwee van 'n man wat geen aanleg vir teoretisering gehad het nie. Aangesien klaarblyklik in ag geneem word dat sy kollega hom aan oorbodighede toelaat omdat hy nie genoeg werk gehad het om hom aan te spreek nie, het Townsend die oordrag aangewakker. Igbein was 'n problematiese gemeente waar Bühler, sekerlik gedink het, nie wou hê dat daar rusies sou kom om beter beset te word nie.  Boonop het die kerk nie geriewe gehad om die instelling te huisves nie, en die behoefte om geboue op te rig, sou meneer Bühler se toegewydheid aan oormatige boekwerk verder verswak. 
In 'n brief aan die sekretarisse van die sending in Londen protesteer Bühler albei teen die implisiete ondertoon van die voorstel wat hom na Igbein oorgedra het en voer sy saak aan vir 'n robuuste opleidingsprogram vir die toekomstige agente van die sending. Dit was nie genoeg dat Bühler, wat nog in hierdie tyd weduwee was, sy saak stel nie. Hy het laat weet dat hy bedroef was oor die insinuasie wat vermoedelik die rondte in die sendelingskring by Abeokuta gemaak het. Hy voel dat hy sy rug teen die muur het terwyl hy met weemoed skryf:
Dit is nou net 4 jaar sedert ek gekies is vir hierdie belangrike en verantwoordelike pos. Ek het met vreugde gewerk en al my krag en energie gewy aan hierdie werk; ek het gedoen wat ek kon doen om 'n missionêre ywer onder die jong manne op te wek en ek glo voluit dat my werk nie tevergeefs was in die Here nie. Ek was baie opgewonde om 'n deeglike en praktiese kennis te gee van God se heilige woord, wat ek vertrou dat sy vrugte op die regte tyd sal dra. of as 'n grondslag vir die ondergang van die jongmanne gelê word deur 'n ietwat beter opvoeding te gee-en uiteindelik die ondergang van die sending-sou my gedagtes voortdurend teister, my lewe baie ongelukkig maak en my gesondheid beslis sou ondermyn. . 
Townsend het weggekom om sy kollega se werk moeiliker te maak, maar die tyd sou wys dat sy eie bestuur van die missie by Abeokuta die werklike bedreiging vir die toekoms was.
Sy veldtog teen die ordening van eerwaarde Crowther as biskop was die mees onoordeelkundige avontuur waarop Townsend hom gedompel het en sy eie reputasie as 'n altruïstiese sendeling beskadig het. Vroeg in die 1860's, om sy visie op die drie-self-kerk te verwesenlik, het mnr. Henry Venn voorgestel om die voorste Christen bekeerling in die CMS Wes-Afrika sending as 'n biskop oor sy mense toe te wy, terwyl die Yoruba-kerk nou selfuitstrek deur Crowther se werk die Niger. Die eresekretaris was van mening dat dit tyd is dat die sending na "die streke daarbuite" verhuis, terwyl die inheemse kerk groei in 'n selfdefinisie wat van toepassing is op sy kulturele omgewing.
Townsend sou nie so 'n groot ontwerp bou wat 'n Afrika -agent vermoedelik bo Europeërs sou verhef nie. Hy het teen die voorstel die wit sendelingparty in die sending aangewys. Van toe af het hy sy voormalige mede -pionier aangewend in 'n veldtog wat hom en sy gesin in die huiskomitee wanvoorstel as 'n onverdiende waardering vir die agting wat hy in Engeland het. Vanaf die laat 1850's, solank Crowther se gesin in Abeokuta gewoon het, het Townsend geen goeie nuus vir sy Afrika -kollega gehad nie, elke keer as hy uit die Niger terugkeer. Al wat hy vir die moeë pionier moes sê, was hoe sleg sy kinders was in sy afwesigheid. Townsend was so vol vertroue in sy geloof in die superioriteit van sy ras om te beweer dat selfs die respek wat eerwaarde Crowther onder sy mense in Abeokuta gehad het, was omdat hy op 'n Engelse naam geantwoord het.
Toe Crowther uiteindelik op 5 Januarie 1864 as die "biskop van Wes -Ekwatoriaal Afrika buite die koningin se heerskappy" georden is, 'n kompromie om die Europese sendelinge buite sy beheer te hou, reageer Townsend slegs met sinisme op die nuwe status van die biskop. In 'n brief aan Thomas Champness, sy Metodiste -kollega in Abeokuta, wat toe in Engeland was, het Townsend geskryf:
Hier word berig dat ons 'n swart biskop, 'n biskop Crowther, 'n biskop van die Niger moet hê om in Lagos te woon en niks met ons te doen het nie. Hy sal 'n nie-inwonende biskop wees. Ek glo dit sal gedoen word as C.M.S. kan dit doen, maar dit sal 'n teleurstelling wees. 
Alhoewel Townsend nie die ordening van die eerste Afrikaanse biskop van die Kerk van Engeland kon keer nie, het hy die geleentheid gebruik om die agting waarin Crowther in Engeland gehou is, te ondermyn. Toe meneer Andrew Wilhelm in 1866 sterf, het hy nie die geleentheid gebruik om 'die rekord reg te stel' nie. By die aankondiging van die dood aan die ouerkomitee, het hy opgemerk dat meneer Wilhelm "die eerste gemeente byeengebring het en die eerste bekeerlinge van hierdie sending lank voor Bishop Crowther en in hierdie land". Hy het verder gesê: 'Hierdie feit word nie algemeen erken nie - maar moet tog nie uit die oog verloor word nie, want dit is die waarheid en eer aan hierdie oorlede arbeider van die samelewing.'  Goeie rekordopstelling!
Die uiteindelike prestasie van Townsend in die aangeleentheid van Crowther se ordening as biskop was om die grondslag te lê vir die ondergang van sy Niger -biskopskap deur sy onbewaakte rassevooroordeel. Vyf jaar na Townsend se dood, het die biskop en sy Niger -sending onder die onbeskaamde voorhamer gekom van 'n nuwe generasie sendelinge wat die vooroordeel geërf het, sy agente sonder meer afgedank, die man verneder en na sy graf gestuur het op 31 Desember 1891. Townsend was dood, maar sy vooroordeel het nog gepraat. 
'N Verandering van gety: onbeperkte politiek
Townsend se moeilikheid met sy diens by Abeokuta het in die laat 1850's in sy gemeente begin. Sommige jongmanne in sy gemeente in Ake het klaarblyklik 'n onafhanklike houding begin handhaaf, wat hy verwarrend gevind het. In sy jaarlikse brief van 1859 skryf hy:
Die probleme wat ek in my eie gemeente teëgekom het, en hulle word toenemend moeilik . In een of twee gevalle waar hulle in direkte onsedelike dade verval het, het ek hulle van die kerk geskei. Die toestand van die jong mans laat my baie angstig dink oor goedhartige dade wat hulle vermors het. Verpligtinge word vinnig vergeet, bediendes en werkers neem die vrymoedigheid by hul werkgewers, wat niks anders as noodsaaklikheid draaglik maak nie. 
As hierdie toedrag van sake vir Townsend verwarrend was, was dit 'n voorspel vir wat binnekort sou kom. Tog het dit nie gekom sonder vroeëre waarskuwings nie.
Minder as 'n dekade na die begin van die werk in Abeokuta, is die eerste waarskuwingsbrief in die romanse tussen die sending en Egba -owerhede gegee deur biskop Vidal van Sierra Leone. Tydens sy biskoplike besoek aan die Yoruba -sending in 1854 het hy die sendelinge gewaarsku om van die plaaslike politiek af weg te gaan. Alhoewel ons geen besonderhede het oor waarom hy die sendelinge so gewaarsku het nie, is dit tog ironies dat hy in dieselfde asem, toe hy na Sierra Leone teruggekeer het, in versteuring was dat nie een van die opperhoofde of leiers in die land die kerk bygewoon het nie. Ongeag die lewenskrag van die geloof wat hy in die jong sendingkerke Lagos, Abeokuta en Ibadan gesien het, het hierdie aangeleentheid sy kop ontstel. 
Sy latere opvolger, biskop Bowen, was uit eie omsigtigheid meer eksplisiet toe hy ook die sending in 1859 besoek het. opposisie teen Europese agente. " Die biskop het die sendelinge derhalwe aangespoor om 'baie versigtig' en 'verstandig' te wees in die bestuur van hul verhouding met die mense onder wie hulle gedien het.  Ook hierdie waarskuwing was betyds, hoewel dit nie duidelik is hoe hierdie biskoppe verwag het dat die sendelinge die inheemse owerhede aan die Christendom sou oorwin terwyl hulle afsydig was van hul sosiale en politieke uitdagings nie. Die 1860's het in elk geval 'n moeilike dekade geword vir die sending in Abeokuta, veral Townsend.
Die wortels van die probleem is in die 1850's deur die twee biskoppe geïdentifiseer, nog lank voordat dit heeltemal opgeblaas het. Maar die ontwikkeling daarvan moet geplaas word teen die agtergrond van die karakter van die terugkerende bevolking. Daar moet op gelet word dat nie almal die Christendom in hul land van vryheid omhels het nie, hoewel baie dit wel gedoen het. Diegene wat nie gereeld teruggekeer het na hul voorvaderlike geloof toe hulle terug was in hul vaderland nie en die sendelinge hulle agterdogtig aanskou, maar hulle beskou as afvalliges diegene wat by die terugkeer na die land verval het van die Christendom. Net soos hul onbekeerde landgenote, het hierdie mense dikwels poligamie as 'n patroon van gesinslewe aangeneem. In die omgewing waar die sendelinge die voortou van volksverandering was, was beide die afvalliges en die nooit bekeerde terugkeerders in Abeokuta op die rand van die opkomende kultuur. Twee ontwikkelings het hul fortuin verander namate die dekade aangestap het.
Eerstens het hul rang met jare gegroei, sodat hulle mettertyd geleidelik 'n groot aantal minderhede was. Townsend, wat die waarskuwings van die drie biskoppe wat Abeokuta tussen 1854 en 1859 besoek het in sy tydskrifte en briewe uitgewis het, , erken in 1861 die opkomende neiging pynlik:
Ons het 'n konstante bron van probleme gehad in die immorele optrede van 'n sekere klas jongmanne in Sierra Leone, deur hul opvoeding en ampsposisie in die samelewing beweer hulle 'n invloed op die inboorlinge, en die invloed wat hulle tot die minste doel gebruik het. Die opposisie waarmee sendelinge hulle nou ontmoet het op hul bose weg, het in die hoogste mate hulle vyandskap uitgelok ... 
Townsend se beskrywing van die gedrag van hierdie jongmanne as immoreel moet teen die agtergrond van die sendelinge se gewilde opvatting van onbekeerde terugkeer geplaas word, en dit is moeilik om daarvan groot te maak. Wat duidelik is, is dat die teruggekeerde van Sierra Leone in die 1860's nie die terughoudende tipe was wat in die eerste golf in die 1840's gekom het nie.Voordat hulle Sierra Leone verlaat het, het hulle geproe uit die begin nasionalisme wat aan die broei was in die kolonie, wat later die las van die koloniale owerhede daar in die tweede helfte van die negentiende eeu geword het.  Sodanige nasionalisme was op sigself onheilspellend vir die sendelinge, en dit was meer so as dit kom uit 'n mengsel van bekeerde en onbekeerde 'heidene'. Al wat hulle dus kon maak, was om dit as immoreel te verklaar.
Tweedens, vanaf 1851 verbeter die fortuin van die Egba -mense met die staking van vyandigheid aan die kus, waar die Britse eskader vrede gevestig het tussen die strydende mense Badagry, Ado, Porto Novo en Lagos. Met die kragtige verwydering van Kosoko en die herinstelling van Akintoye as die koning van Lagos daardie jaar, is die magte agter die slawehandel aan die kus verwyder. As gevolg van die veilige en vrye beweging tussen Abeokuta en Lagos kon die Egba -mense hulself ongeskonde na Lagos versprei vir handelsdoeleindes. Tot dan was die suidelike grens van hul invloed 'n kamp tussen Otta en Badagry, waar Sodeke en sy opvolger, Sagbua, 'n paar Egba -krygers gestasioneer het om die pad van Badagry na Abeokuta veilig te hou teen die bedreiging van slawejag van Ado -mense. Sodeke was veral geïnteresseerd in die behoud van hierdie pad vanweë die teruggekeerde van Sierra Leone, aangesien die alternatiewe roete na Abeokuta vanaf Lagos besmet was met afpersers en slawe -invallers.
Met die vestiging van vrede en vrye beweging, vergeet die Egba-mense in Abeokuta spoedig hul gebed tot konsul Beecroft in Januarie 1851, toe hy Abeokuta besoek, om hulle te help om die slawehandelaar uit Lagos te verwyder. Hulle was ernstig oor hierdie versoek, "omdat hulle verseker was dat geen vrede te wagte sou wees as hy daar was nie".  Teen die tyd dat Lagos in 1861 tot 'n kolonie van die Britse regering verklaar is, het Egba-mense hulle so naby daaraan gevestig as Ebute-Metta op die vasteland aangrensend aan die kolonie en beweer dat dit hul besitting was. Die gevolglike konflik tussen hulle en die koloniale regering het die grond voorberei vir die ontluikende magte wat uiteindelik op die sending sou terugslaan.
Die verhouding tussen Abeokuta en Lagos het in die 1860's vinnig agteruitgegaan, en dit het duidelik geword dat die nuwe offisiere aan die kus nie 'n daad sou staak wat hul doel in die gedrang sou bring om 'n veilige en welvarende kolonie in Lagos te vestig nie. Aangesien die ambisie van die owerhede by Abeokuta nou op 'n botsing met die koloniale projek van Lagos was, het die karakter van die Anglo-Egba-verhouding verander van hartlikheid na wedersydse antagonisme. Ongelukkig vir Townsend het die koloniale beamptes hom nog steeds as hul belangrike skakel beskou om boodskappe aan die owerhede by Abeokuta oor te dra. 'N Mens kan net sy ongemaklike posisie voorstel. Hy het geen invloed meer gehad op die suur verhouding nie, maar tog sou hy die gesig in Abeokuta wees van die koloniale bewind wat geen raad van hom sou neem nie. Egba -owerhede kon ook net verlore raak oor die rede waarom hy nie sy blanke kollegas aan die kus ten goede kon beïnvloed nie, soos voorheen. Dit was nou te laat vir die sendeling om hom ook terug te trek, want hy het nie betyds die waarskuwings teen sy buitensporige noue verhouding met politieke owerhede, in Lagos en in Abeokuta, ernstig opgeneem nie. In 1863, blykbaar aangeraai in 'n algemene brief van die ouerkomitee, het hy die behoefte gesien om iets te doen aan die situasie waarin hy hom bevind. Hy skryf met somberheid:
Ek voel die behoefte om die amptelike korrespondensie wat ek vir die kapteins van Abbeokuta gevoer het, af te breek.- Ek is ietwat voorbereid op die stap hier en ek dink dat die kapteins gewillig 'n inheemse handelaar in my kamer sal neem.- Ek moet aan die ander kant wees bevry van alle verpligtinge om boodskappe of briewe van Lagos aan die opperhoofde te lewer.- Ek moet ook bevry word van die veronderstelling dat ek hier invloed het en alle verpligtinge wat uit so 'n oortuiging voortspruit- ek is die enigste een wat vermoed kan word om 'n stamparty te wees. Ek kan nie skuld beken op hierdie stilswyende aanklag nie, maar die bestaan ​​van hierdie vermoede maak dit vir my noodsaakliker om alle politieke optrede van my kant te vermy. 
Townsend het te betrokke geraak om homself uit die politieke gemors te onttrek wat jare lank tussen Lagos en Abeokuta voortduur. Aan die begin van die krisis was hy van mening dat 'baie van die onheil veroorsaak word deur 'n paar inheemse handelaars wat diep skuld het aan blanke mans in Lagos, deur Sierra Leone en Brasiliaanse immigrante met 'n slegte karakter.  Tog was die laaste kragmeting besig om te versnel en dit blyk dat niks dit kan keer nie, aangesien meer heethoofde van Abeokuta vanaf Sierra Leone ingestroom het.
Die krisis het momentum gekry met die laaste beslaglegging van Townsend op invloed op Egba -leierskap deur 'n kranige 43 -jarige karakter genaamd George W. Johnson, in die volksmond bekend as "Irreversible Johnson." Johnson, een terugkeer te veel, is in Sierra Leone gebore en het in 1863 die eerste keer na Abeokuta gekom tydens sy kort besoek aan Lagos. Hy was beïndruk met wat hy gesien het en keer terug na Sierra Leone om sy besittings in te pak en verhuis in 1865 na Abeokuta.  Sy aankoms en aktiwiteite daaruit was soos 'n uitbarsting vir die missie wat hy verplaas het, nóg die mense vir wie hy hom beywer het. het die volgende dertig jaar rus gehad. Waarna het hy gesoek?
Toe Johnson in 1863 die eerste keer Abeokuta besoek, was die oorlog tussen Ibadan en Ijaye besig om 'n nuwe en ingewikkelde fase binne te gaan. Ibadan het Ijaye in 1862 ontslaan en daar word in Ibadan gedink dat die saak tot 'n einde gekom het, maar Egba -krygers het die bondgenootskap van hul Ijebu -bure aangevoer om die voortsetting van vyandigheid teen Ibadan in sy Remo -bondgenote te verklaar. Die oorlogsverrigtinge op die as Ibadan, Remo en Ikorodu bedreig die ekonomie van Lagos en die koloniale regering het in die aangeleenthede begin belangstel. Die ontwikkeling het uiteindelik 'n ommekeer in die Anglo-Egba-verhouding veroorsaak, wat Townsend sedert sy eerste besoek aan Abeokuta in 1843 gekweek het.
Townsend het alle openbare betrekkinge wat hy kon, nagestreef en probeer om Egba -belange aan Engeland te verteenwoordig deur middel van die CMS -ouerkomitee, net soos Hinderer in Ibadan kant was met die optrede van die goewerneur. Vir Johnson was dit duidelik dat Townsend nie 'n outentieke verteenwoordiger van Egba -belange kon wees in die aangeleentheid tussen hulle en die koloniale regime in Lagos nie. Die antwoord vir hom was om die Egba -administrasie op 'n sterker en moderne voet te vestig met regeringswapens soortgelyk aan dié van Europese nasies, wat die belange van Egbaland kan bevorder, en onafhanklik van die vermeende grootheid van die Engelse regering. Vir hierdie doel was hy die voorstander van die stigting van die Egba United Board of Management (EUBM), en kombineer "die legitimiteit van tradisionele heersers met die vaardighede en die wyer uitkyk van die opgevoede Christian Saro om ''n verligte en Christelike regering' 'te skep." [ 75]
Johnson het 'n mate van sukses aangeteken, maar die Egba -staat in Abeokuta het sy eie interne komplikasies gehad wat sy planne ondermyn het. Hy was klaarblyklik ambisieus en diegene wie se belange nie deur sy innovasie verbeter word nie, het hul openlike en geheime verset inhou. Die ambivalensie waarin Johnson en sy aktiwiteite gehou is, weerspieël Townsend toe laasgenoemde in April 1866 skryf: 'Ek is allesbehalwe die land verlaat as 'n vermeende verraaier en dan weer volgens eie keuse in diens van die onderhandelinge met die goewerneur -generaal binne ses maande, so veranderlik is hulle. "  Die fortuin van Townsend met die tradisionele Egba -owerhede was afhanklik van hoe hy en Johnson op 'n spesifieke tydstip beskou is. As hulle in Johnson se groot plan sou glo, sou Townsend soos 'n verdagte lyk. As hulle sou glo Townsend, sou Johnson gesien word as bloot sy eie nes.
Die hoogtepunt van die verslegtende verhouding tussen Egba en die Lagos -regering het plaasgevind in 1867. Johnson's EUBM het 'n pasgemaakte pos by Aro op die landing van Ogunrivier aangebring waar pligte ingevorder word vir goedere wat Abeokuta vanaf Lagos binnekom. Die goewerneur reageer deur die rivier by Isheri en die landroete van Otta te blokkeer. J. F. Ade Ajayi het die volgende goed beskryf:
John Glover, die goewerneur van Lagos, veroordeel G. W. Johnson as 'n verraaier - 'n Britse burger wat in Sierra Leone gebore is en dreig om oorlog te voer teen die regering van haar majesteit. Ter weerwraak en om die Lagos-regering te dwing om hul onversetlikheid te heroorweeg, het die direksie beveel dat sendingskole en kerke gesluit moet word, 'n daad wat blykbaar 'n golf van anti-Europese onluste veroorsaak het. ifole (huisbraak) op 13 Oktober 1867. 
Die doelwit van die massiewe vernietiging van die bates van die sending-kerkgeboue, skole, harmoniums, drukpers was die Europese sendelinge en nie die plaaslike bekeerlinge nie. Hulle het sagte teikens geword, aangesien die koloniale regime nie binne bereik was nie en te sterk was om met fisieke geweld gekonfronteer te word. Alle Europese sendelinge, insluitend Henry Townsend, het saam met die opleidingsinstansie na Lagos teruggetrek. Die jaar daarna, September 1868, is hulle voorheen deur EUBM verbied om Abeokuta binne te gaan.  Townsend keer egter in 1875 terug na die stad en bly 'n jaar daar voordat hy uiteindelik na Engeland terugkeer. Hy het die veld verlaat toe die karakter van die Christendom en sendingagentskap wat hy by Abeokuta gekweek het, vroeg in die 1880's ontvou het. Hy is op 26 Februarie 1886 oorlede.
Die nalatenskap van Townsend
Townsend was 'n begaafde sendeling wat 'n gesonde sendingstrategie kon formuleer. Sy suksesvolle uitbreiding in die oorloggeteisterde land was net so belangrik as moedig. Dit was die reddende genade van die Yoruba -sending in sy vormingsjare. Dit lyk egter of Townsend besonder swak was in sy pastorale werk met jongmense, omdat hy ongeduldig was met hul eienaardighede terwyl hy diep respek vir die erns van bejaardes gehad het. Teen 1866 het hy weerkaatsend genoeg geword om die uitdaging van kerklede wat uit growwe heidendom kom, te waardeer en 'n meer Bybelse en kulturele, eerder as kerklike, benadering tot kerklike tug aan te neem. Hy bely opreg:
My eie ervaring van die aard van kerklike dissipline is dat ons verkeerd loop as ons 'n straf probeer uitoefen, maar ek vind dat mense nie formeel hoef te sê dat hulle nie geskik is om aan die nagmaal deel te neem nie; hulle word beter bestuur deur die innerlike monitor, diegene wat daarvan bewus is dat hulle kwaad gepleeg het, moet wegbly en dit is baie beter as as ek vir hulle gesê het om weg te bly. Ek vind ook die voordeel om die ouderlinge van die kerk te gebruik om sake te ondersoek wat teen 'n lid van die kerk aangeteken is of om meningsverskille te besleg. Ek bespaar myself die arbeid en ook die onaangename posisie waarin 'n mens ingeskryf word deur 'n beoordelaar te wees, maar terselfdertyd hoor ek meestal alles wat weerskante gesê moet word. 
Dit is moontlik dat as hy vroeër so 'n vrygewige gesindheid teenoor die jongmense in sy gemeente gehad het, hy die reputasie van twisgierigheid wat hy agtergelaat het, gespaar sou bly. Toe hy buitengewoon krities raak oor die terugkeer -agente in Sierra Leone, soos Thomas Babington Macaulay, die skoonseun van Crowther en die kinders van die biskop, toon hy 'n droewige gebrek aan terughoudendheid teenoor 'n man met 'n hoë integriteit en wyd gerespekteerde. Dit was sleg vir sy reputasie.
Met 'n vlugtige blik blyk dit dat Townsend nie veel sukses behaal het met die ontwikkeling van inheemse agentskappe uit tuisgemaakte bekeerlinge in Abeokuta nie, soos sy eweknieë in Ibadan, meneer en mev. Hinderer, met kinders in hul huis gekos het. Sulke bekeerlinge, afkomstig van die tradisionele samelewing, was gewoonlik nie beswaard oor die ambisie en gebrek aan smeebaarheid wat soms agente uit Sierra Leone gekenmerk het nie. Hulle was eerder tuis by die tradisionele samelewing en het geen probleem gehad om kulturele kwessies uit te werk nie, aangesien dit hul geloof beïnvloed. Die skynbare gebrek aan goeie sukses van Townsend om dit te verhoog, moet egter gekwalifiseer word.
Daar kan erken word dat die Abeokuta -omgewing baie verskil van Ibadan. Eerstens was die Egba -stad meer brutaal teen die sending vanweë die baie partye wat sendingaktiwiteite as 'n bedreiging vir hul belange en ekonomiese oorlewing beskou het - die plaaslike hoofmanne, die slawe -invallers en handelaars en die bewaarders van die plaaslike kultusse. Dit was die mense agter die openbare vervolging van die bekeerlinge in 1849. Ibadan het nie so 'n openlike vyandigheid teenoor die sending nie. Tweedens het die Egba -mense hul verbintenis met die Engelse as vanselfsprekend aanvaar en die voorregte wat daarmee gepaard gaan, as vanselfsprekend aanvaar. Townsend het per ongeluk hierdie gesindheid toegegee met die onkritiese openbare betrekkinge wat hy gedurende sy tyd by Abeokuta met Engeland vir hulle gedoen het. Ibadan het nie so 'n voorreg gehad om as vanselfsprekend te aanvaar nie. In die derde plek was die Egba -staat in Abeokuta bekommerd om eerder in die burgerlike lewe te gaan as by die plundering en oorlog, terwyl Ibadan onbeskaamd sy gevegs- en republikeinse etos behou het wat gereeld slagoffers op die rand van die samelewing opgewerp het en daardeur bedieningsgeleenthede vir die sendelinge daar gebied het . Uiteindelik kon Townsend se kritiese ingesteldheid teenoor jongmense nie die vroeë opkoms van inheemse inheemse agentskap in Abeokuta gehelp het nie. Hy het daarheen gekom met sy siening van die kolonies gebore jongmense in Sierra Leone, sodat hy hulle as ambisieuse mense vermoed het. Vir baie jare, tot in die middel van die 1860's, sou hy geen morele verval van hulle duld nie, maar hulle geredelik weerhou om aan die nagmaal deel te neem. Sy eweknieë in Ibadan was in hierdie opsig meer menslik, en hulle het die karakter van hul bekeerlinge en missie gevorm met die krag van hul eie karakter. Hierdie faktore bied die agtergrondverskille tussen die sukses, of die gebrek daaraan, om inheemse agentskappe op beide plekke te ontwikkel, hoewel ouers nie een van die twee kinders na die skool gestuur het nie en dat beide sendelinge in hul huise geklim het.
Net soos in Ibadan het Townsend by Abeokuta leerlinge aangevra uit sy vriendelike verhouding met die mense. Op beide plekke was die uitslag baie skraal. Maar die sosiale omgewing van Ibadan het slagoffers opgejaag in sy wellustige oorlogvoering en politiek, en dit het bedieningsgeleenthede en ekstra werwingsbronne vir die missie gebied. Met die duidelike kontrasterende waardes en die gemete afstand tussen die missie en die Ibadan -samelewing, kon eersgenoemde nie ingesluk word in die gewelddadige politiek van die stad nie, maar kon sy aktiwiteite as 'n underdog -instelling voortgaan. Dit het die missie bevry om te wees wat dit bedoel was: 'n stil, verlossende faktor in 'n onbestendige samelewing. Die uiteindelike sukses daarvan lê in die uiteindelike opkoms van 'n robuuste inheemse agentskap uit die gewerfde en geredde leerlinge, gekruid deur die vroeë uittrede van die Hinderers en die sestienjarige oorlog wat die land van 1877 tot 1893 geteister het. Privileged Abeokuta missie en samelewing het dit mis geurproses en gevolglik die vroeë opkoms van so 'n agentskap.
Dit blyk duidelik uit die komplikasies wat by die besluit van 1879 van die ouerkomitee oor huishoudelike slawerny in hul Yoruba- en Niger -missies bygewoon het. Die komitee het besluit dat vanaf 1 Januarie 1880 'geen agent van die genootskap, hetsy in die Yoruba- of Niger -missies ... toegelaat word om slaaf of pand te hou nie, en iemand wat dit doen, mag nie ipso facto hou op om met die samelewing verbind te wees. "  Die ouerkomitee het ook besluit dat enige inheemse kerkraad wat sulke agente gehou het, geen toelae van die genootskap mag verwag nie.  Om hierdie besluite te neem, het die komitee gelas dat:
so vroeg as moontlik 'n konferensie gehou word van die sendelinge en inheemse agente van die genootskap in die Yoruba -sending om te oorweeg watter reëlings getref moet word om die sake te ontmoet wat vereis kan word as gevolg van hierdie besluit van die Komitee, beide in die huidige tyd en in die toekoms. 
Die agente van Otta, Ibadan en Ondo kom skoon uit tydens die weeklange konferensie wat op 16 tot 23 Maart 1880 in Lagos gehou is. Maar agente van Abeokuta was weerbarstig. Huislike slawerny by hulle was nie net 'n persoonlike saak nie. Dit het hulle ingewikkeld verbind met hul uitgebreide gesinne en die breër samelewing in 'n web wat hulle nie wou ontwrig nie. Dit was trouens nie meer moontlik om vas te stel waar hul lojaliteit lê toe die belange van die sending en die van die breër samelewing bots nie. Mnr. J. B. Wood, nog 'n Engelse sendeling, het die spyt betreffende die sending uitgespreek toe hy geskryf het: 'Ons het 'n fout begaan om agente daar toe te laat [d.w.s. by Abeokuta] om solank in spesifieke plekke woonagtig te wees. Ons word gereeld beskuldig dat ons ons inheemse agente te min vertrou, maar in Abeokuta was ons fout dat ons hulle te veel vertrou het. "  Dit was die gevolg van die romantiese begin dat die missie nie betyds afgeskud het nie, en Townsend was grootliks daarvoor verantwoordelik.
Trouens, Townsend was dit nie eens met Bishop Weeks se "absolute bevel" teen huishoudelike slawerny onder kerklede tydens sy besoek aan Abeokuta in 1857. Sy argument was toe dat die biskop, net soos ander Europeërs wat nie die situasie in die veld ken nie, huishoudelike slawerny verwar in Afrika met wat verkrygbaar was in die Amerikaanse plantasies. En omdat St Paul die instelling nie veroordeel het nie, was daar niks fout daarmee nie.  Townsend was derhalwe gedeeltelik verantwoordelik vir die moeilikheid waarmee die sending in die 1880's hierdie kwessie ondervind het, hoewel hy nou met pensioen saamgestem het met die besluit van die ouerkomitee oor slawehou onder hul agente. Dit het 'n besoek van 'n ander biskop uit Sierra Leone verg om hierdie besluit by Abeokuta te neem. Selfs daarby het een van die vry-slawe-agente uit Sierra Leone gekies om die missie te staak eerder as om die wat hy in kettings gehou het op te gee.
Die blywende nalatenskap wat Townsend in die lewe gebring het, was die vaardigheid wat hy aan die Yoruba -sending voorgestel het. Dit is interessant dat hierdie sendeling van 'n familie wat bekend is vir sy stamboom in die drukkery, erken dat hy die vak geleer het deur praktiese ondervinding in Abeokuta.  Hierdie vindingrykheid was 'n voordeel vir die Yoruba -sending. Afgesien van die ministeriële beroep, het drukwerk die eerste letterkundige vaardigheid geword wat die CMS -missie deur die Townsend aan die Yoruba -mense bekendgestel het. Maar toe hy in 1859 begin publiseer, het die Iwe Irohin, 'n koerant wat hy in Engels en Yoruba vervaardig het, het hy sy naam geëts in die geskiedenis van media -ontwikkeling in die huidige Nigerië. Iwe Irohin was die eerste koerantproduksie in Nigerië.Gelukkig het hy vir hierdie prestasie onvergeetlik gebly in 'n land waar geheue dikwels kort bly. In 2009, tydens die viering van die 150ste herdenking van gedrukte media in Nigerië, is sy naam telkens met eer genoem. Die Yoruba -mense het ook sy nalatenskap onderhou met hul plaaslike reputasie as die bastion van lewendige koerantmedia in die Nigeriese staat.
Die praktiese leer van Townsend in die drukkery het gelei tot die publikasie van baie materiaal vir aanbidding, toewyding en opvoedkundige doeleindes in die missie. Sommige hiervan word gelys in sy inskrywing in die CMS -sendingregister. Dit bevat verskeie gesange wat hy saamgestel en gedruk het as die eerste Gesangboek in Yoruba. Hy het ook 'n Primer in Yoruba. Met aftrede het hy 'n nuwe en vergrote uitgawe van die Yoruba Gesangboek en sien deur die pers twee Yoruba-skoolboeke, 'n uitgawe van die Yoruba -weergawe van die Boek van algemene gebed reggestel, en die Dag van die dag in Yoruba. 
'N Eerlike beoordeling van Townsend en sy nalatenskap moet die temperament van die man, die omstandighede wat die Yoruba -sending veroorsaak het, erken en die aard van die Egba -samelewing waarin hy as sendeling gedien het. In hierdie trant lê sy grootste swakheid in sy oorheersende houding en rasse -pretensies. Alhoewel die enigste naakte uitdrukking van laasgenoemde was in sy weerstand teen die biskoplike amp van Crowther, het dit hom 'n plek in die sendingsaal van infamy besorg en hom van sy betekenis as sendingstrateeg beroof. Alhoewel sy hardkoppigheid hom op 'n botsingskursus met sy mede-sendelinge gebring het, moet u tog wonder of dit nie ook sy krag was om die missie te bevorder in 'n oorloggeteisterde samelewing soos die Yoruba-land uit die negentiende eeu nie.
Met betrekking tot die geboorte van die Yoruba -sending, lyk die omstandighede wat daartoe gelei het gunstig as dit op sigwaarde geneem word. Tog het dit sy eie moontlike komplikasies meegebring, wat slegs 'n paar in die begin werklik kon agterkom. Die eerste kennis wat Egba -owerhede oor die Engelse regering gehad het, was as hul weldoener. Toe Townsend die eerste keer Abeokuta in 1842 besoek het, het hul waardering vir hierdie vrygewigheid daartoe gelei dat Egba -owerhede 'n vriendskaplike verhouding met hierdie mag wou vestig wat hulle ondenkbaar goed gebring het. Townsend was versigtig om geen toewyding namens die regering aan te gaan nie, hoewel hy kontak vergemaklik het, wat volgens hom goed sou wees vir die Egba -staat. Toe hierdie fasilitering begin het, was dit onmoontlik om dit te stop, nie as die mense onder wie hy gewerk het kwesbaar was vir 'n maksimum vyand wat die totale vernietiging van hul stad wou soek nie.
Die latere probleem van Townsend is afkomstig van sy sukses om te verseker dat die Egba veilig in Abeokuta woon. Die gevolglike opbloei van die skikking het hulle konflik met hul weldoeners teweeggebring, en hy bevind hom as 't ware vasgevang in die veranderende verhouding tussen hulle. Hy het geen mag oor hierdie ontwikkeling gehad nie. Maar hy het skuld gekry vir sy versuim om versigtig te wees toe hy blykbaar die waarskuwings wat die biskoppe in 1854 en 1859 gegee het, geïgnoreer het.
Die aard van die Egba -samelewing by Abeokuta het bygedra tot die moeilikheid van Townsend. Die gebrek aan eenheid tussen die verskillende distrikte van die stad het dit vir hulle moeilik gemaak om met een stem te praat. Belange het bots, gesindhede verskil en die verenigende faktor van Oro selfs een keer straffeloos onder skending gekom. Townsend se gedempte insette in die installering van Sagbua as Alake was sy eie manier om die broodnodige eenheid in die stad aan te moedig. Maar oproeriges wat gemeng is met intelligente teruggekeerdes en verkeerde motiewe vir sendelinge en die administratiewe raad wat hulle aan die owerhede gegee het, insinueer.
Met die oog op dit alles, en ondanks sy menslike tekortkominge, veral sy gebrek aan liefdadigheid teenoor sy kollegas, kan dit nie van meneer Henry Townsend afgeneem word dat hy die hoofmag was agter die aanplant van die Christendom in die Yoruba-land as 'n harde sendingstrateeg onder leiding. Miskien sou min sendelinge beter gevaar het as hy in die komplekse en onbestendige omstandighede waarin hy in Abeokuta gedien het.
*Foto van die Royal Albert Memorial Museum en Art Gallery-webwerf (www.rammuseum.org.uk/collections/collectors/henry-townsend-1820-1885).
In sy gepubliseerde memoires het sy broer dit in 1820 gestel, terwyl die CMS Sendelinge -register rekords dat hy op 18 -jarige ouderdom in 1836 die Church Missionary College in Islington betree het. p. 41.
Vroeë Engelse sendelinge in Sierra Leone was ambagsmanne wat as Christenonderwysers by die sending kom dien het en vaardighede by die kinders ingehou het onder hul leiding.
H. Townsend, joernaalinskrywing, 11 Februarie 1842, CMS C/A1/M10 (1842-1843)/196.
H. Townsend, joernaalinskrywing, 19 Maart 1842, CMS C/A1/M10 (1842-1843)/197, 198.
"Aku-lede van die gemeente in Hastings aan die plaaslike komitee," 1 Oktober 1842, CMS C/A1/M10 (1842-1843)/331.
H. Townsend, joernaalinskrywing, 27 Augustus 1842, CMS C/A1/M10 (1842-1843)/366.
"Notule van spesiale vergadering", 4 Oktober 1842, CMS C/A1/M10 (1842-1843)/331.
"Mnr. Townsend se navorsingsjoernaal na Badagry en Abbeokuta, "CMS C/A1/M10 (1842-1843)/609, 610.
Townsend se navorsingsjoernaal na Badagry en Abbeokuta, "CMS C/A1/M10 (1842-1843)/622.
H. Townsend aan die lekesekretaris, 28 April 1843. CMS C/A1/M10 (1842-1843)/506.
H. Townsend aan die lekesekretaris, 28 April 1843, CMS C/A1/M10 (1842-1843)/506.
H. Townsend, joernaalinskrywing, 25 Januarie 1845, CMS C/A2/O85/227.
H. Townsend, joernaalinskrywings, 31 Januarie, 19 en 21 Februarie 1845, CMS C/A2/O85/227.
H. Townsend, joernaalinskrywing, 2 Mei 1850, CMS C/A2/O85/241 H. Townsend, joernaalinskrywing, 15 September 1850, CMS C/A2/O85/242.
H. Townsend aan sekretarisse, 27 Junie 1847, CMS C/A2/O85/237.
Sarah Tucker, Abbeokuta of sonsopkoms in die trope, 111, 112.
Mnr. Hinderer kom in 1849, mnr. Thomas King en mnr. Barber, saam met die Townsends uit Sierra Leone. Meneer en mevrou Smith het in Augustus 1848 by hulle aangesluit, nadat hulle in 1848 in Badagry aangekom het. Tucker, 187, 188.
Mnr. Beecroft en bevelvoerder Forbes, in beheer van die eskader wat die kus teen slawehandelskepe patrolleer, het die intelligensie verkry toe hulle Abomey in Mei 1850 besoek het. , "Gee ons Abbeokuta! Attahpahm word vernietig, gee ons Abbeokuta! " Die gesante het geweet dat hulle nie die koning sou kon adviseer in teenstelling met die eis van sy soldate nie, alhoewel hulle probeer het om hom te oortuig om nie hul bondgenote aan te val nie.
H. Townsend, joernaalinskrywing, 23 Desember 1847, CMS C/A2/O85/239.
H. Townsend, joernaalinskrywing, 16 Junie 1853, CMS C/A2/O85/253 Tydskrifinskrywings, 25 Julie tot 2 Augustus 1853, CMS C/A2/O85/254.
Alake beteken letterlik 'Eienaar van Ake', maar dit beteken effektief die belangrikste hoof van Ake. In Egbaland voor die oorlog was Ake die belangrikste subgroep van die mense. In hierdie trant het die distrik Ake steeds die voorrang gekry in die nuwe Egba-stad Abeokuta, aangesien Sodeke dit sy regerings setel was, hoewel hy nie van Ake afkomstig was nie. Teen die twintigste eeu is die kantoor van die Alake aangewys, nie as Alake van Ake maar as Alake van Egbaland. Die politieke meningsverskil tussen sommige van die hoofde van die distrikte Abeokuta wat nou hul onafhanklikheid van die Alake in die moderne tyd bevestig, het die stad in die tweede helfte van die twintigste eeu ontstel.
Dit is interessant om daarop te let dat Townsend nie in sy joernaal melding gemaak het van die beweging wat gelei het tot die besluit om Sagbua Alake te maak nie. Aangesien die huiskomitee van die sending die sendelinge se betrokkenheid by die plaaslike politiek frons, het Townsend moontlik sy rol in die besluit uit die oog gehou. H. Townsend, joernaalinskrywings, 30 Julie en 11 Augustus 1854, CMS C/A2/O85/258.
Tucker, Abbeokuta, of Sunrise within the Tropics…, 206
Eerwaarde F. Owen van die CMS, wat in Gungunhlovu, die hoofstad van Dingaan werksaam was, was getuie van die massaslag van die Boere deur die Zoeloe -monarg in Februarie 1838. Mzilikazi se meedoënlose oorloë teen die Nederlandse boere het ook missie in die omstrede gebied onmoontlik gemaak. In die nadraai van die koelbloedige slagting het CMS Owen uit die veld onttrek en die ABCFM het sy sending na Zoeloeland opgeskort. J.E. Carlyle, Suid -Afrika en sy sendingvelde (Londen: James Nisbet en Co., 1878), 226-229 J. Du Plessis, 'N Geskiedenis van Christelike sending in Suid -Afrika (Londen: Longmans, Green and Company, 1911), 221-229. Max Warren, Ontvouende doel - 'n interpretasie van die lewende tradisie wat C.M.S. (N.p .: CMS, 1950), 12, 13.
H. Townsend aan sendelinge, 3 Julie 1851, CMS C/A2/M2 (1848-1854)/279-283
D. Hinderer aan H. Venn, Brief gedateer 7 Mei 1849, CMS C/A2/O49/2.
H. Townsend aan Sendelinge, 3 Julie 1851, CMS C/A2/M2 (1848-1854)/279-283.
Hinderer arriveer as 'n bekende gesig by Ibadan, nadat hy daar in 1851 op 'n verkennende besoek was. Mann het vir die eerste keer by sy diensplek aangekom. D. Hinderer, Journal for the Quarter Ending 25 Maart 1853, CMS C/A2/O/49/105 A. Mann, Journal of the Mission Station Ijaye from 17 February to 30 March 1853, CMS C/A2/O66.
Townsend het oor Chief Bioku geskryf: 'Sy afskeidsgroet het ons baie plesier gegee,' ek verbind u tot die sorg van God ', sy gasvryheid en aandag aan ons tydens ons kort verblyf was van dieselfde rol, en sy afskeid seën en amp het ons sterk gebring begeerte om hom te gee en sy mense die kennis van God te versterk wat die mens se swak instrumentaliteit kan kommunikeer. " H. Townsend, joernaalinskrywing, 8 September 1853, CMS C/A2/O85/254.
H. Townsend, joernaalinskrywing, 13 September 1853, CMS C/A2/O85/254.
H. Townsend, joernaalinskrywings, 13 en 14 September 1853, CMS C/A2/O85/254.
Egba -mense skryf hul ongeëwenaarde sukses oor Dahomey toe aan die teenwoordigheid van die sendelinge onder hulle. H. Townsend aan H. Straith, 4 Maart 1851, CMS C/A2/O85/7.
"Yoruba proper" is in die negentiende eeu dikwels deur die agente van CMS gebruik om die Oyo -mense van die ander stamme van die land te onderskei. Dit is omdat die woord Yoruba is gebruik om die Oyo -mense eers te beskryf voordat dit na die ander stamme uitgebrei is.
H. Townsend, joernaalinskrywing, 18 September 1853, CMS C/A2/O85/254.
H. Townsend, joernaalinskrywing, 30 September 1853, CMS C/A2/O85/254.
A. Mann, Tydskrif vir Julie, Augustus en September 1853, CMS C/A2/O66/79.
H. Townsend, "Journal of a journey from Abbeokuta to Ijaye, Shaki and Iseyin," CMS C/A2/O85/259 H. Townsend, jaarlikse brief, 31 Januarie 1860, CMS C/A2/O85/268.
H. Townsend, jaarlikse brief, 31 Januarie 1860, CMS C/A2/O85/268.
Die aanklag en die weerlegging van Townsend het blykbaar afgelei van die houding van die Europese sendelinge teenoor Thomas Macaulay, wat die sendelinge as 'allesboek' beskou, maar nutteloos vir sendingwerk, en daarom wou hulle niks met hom te doen hê nie. Sy verbintenis met meneer Crowther as sy skoonseun het beteken dat hulle die man nie soos 'n skuim kon behandel nie en daarmee kon wegkom. Die agting waarin meneer Crowther en almal wat aan hom behoort in Engeland was, het beteken dat hulle behandeling van mnr. Macaulay 'n slegte publisiteit vir die sendelinge in die Yoruba -sending was. Onderaan kritiseer Townsend sy baas, Henry Venn. H. Townsend, jaarlikse brief, 31 Januarie 1860, CMS C/A2/O85/268.
D. Hinderer aan sekretarisse, 21 Junie 1860, CMS C/A2/O49/43.
D. Hinderer aan H. Venn, 10 Maart 1863, CMS C/A2/O49/61.
H. Townsend aan H. Venn, 4 Mei 1860, CMS C/A2/O85/76.
H. Townsend aan sekretarisse, 5 Julie 1860, CMS C/A2/O85/77.
Adolphus Mann het berig dat Egba-krygers, Christene en nie-Christene, met toue en kettings na die slagveld gekom het, nadat hulle deur die Ãrẹ belowe is dat hulle baie slawe sou hê om uit Ibadan-krygers te vang. Toe hulle deur Ibadan afgeweer word, het hulle Ijaye -kinders as slawe na Abeokuta weggevoer. A. Mann aan H. Venn en H. Straith, 19 September 1860, CMS C/A2/O66/13.
A. Mann, jaarlikse brief, Februarie 1861, CMS C/A2/O66/105.
G. Bühler tot sekretarisse, 3 Mei 1862, CMS C/A2/O85/16.
G. Bühler aan H. Venn, 2 Desember 1862, CMS C/A2/O24/19 jaarverslag, Igbein Station, 31 Desember 1863, CMS C/A2/O24/47.
G. Bühler, jaarverslag van Igbein Station, 31 Desember 1863, CMS C/A2/O24/47.
G. Bühler aan die Sekretarisse, 3 Mei 1862, CMS C/A2/O85/16.
J. F. Ade Ajayi, Henry Martyn Lesing III: Crowther en die handel op die Niger, "onder" Henry Martyn Center ", http://131.111.227.198/CAjay3a.htm (25 Februarie 2011 geraadpleeg).
H. Townsend, jaarlikse brief, 1 Maart 1867, CMS C/A2/O85/273 H. Townsend aan H. Venn, 8 Maart 1866, CMS C/A2/O85/138.
Tot vandag toe woed daar steeds kontroversie in die intellektuele bespreking van die krisis van die Niger -sending. Dit genereer dikwels rondom die motief en die metode wat gebruik word deur die opgangers wat in die middel was. Aan die een kant is Afrika -historici van mening dat die motief rassisties was en dat sommige van die jong sendelinge wat die ou biskop met absolute disrespek behandel het, dit nie sou gedoen het aan hul eie Europese bejaarde sendelinge nie. Sommige Europese sendinghistorici sien niks rassisties in wat met hulle gebeur het nie; die mislukking van die missie was die bewys dat Crowther in die eerste plek nie as 'n biskop verhef moes word nie. By implikasie het so 'n argument Townsend se vooroordeel gehandhaaf. Stephen Neill is een van hierdie Europese sendinghistorici wat hierdie pos tot in die vyftigerjare beklee het. Soos hierbo gesien kan word, is my standpunt dat rassisme in 'n era van hoë Europese imperialisme betrokke was en dertig jaar voordat die jong sendelinge van Britse universiteite op die toneel verskyn het, het Townsend die grondslag gelê. Maar rassisme was nie die enigste probleem nie. Oningeligte jeugdige ywer en die anderwêreldse teologie van die sendelinge wat in die tweede helfte van die 1880's op die toneel verskyn het, het ook tot die probleem bygedra. Die jong sendelinge het nie die ou etos van Christendom, handel en beskawing waardeer nie, wat die biskop se agenda op die Niger gedryf het, die kulturele gevoel van die biskop was vir hulle betekenisloos. Hulle het ook geen verband gesien wat hul eie land, Engeland, met egte Christendom verbind het nie. Hulle het geglo dat hulle mense tuis en in die buiteland ook bekering nodig gehad het. Ajayi, Jacob F.A. Christelike sending in Nigerië 1841-1891: Die maak van 'n nuwe elite. Essex: Longman, 1965 Stephen Neill, Anglikanisme (Londen: Penguin Books, 1958), 341.
H. Townsend, jaarlikse brief, 2 Februarie 1859, CMS C/A2/O85/267
Graf, 'Verslag van besoek aan die Yoruba -sending', CMS C/A1/O105/63/23.
G. Bühler aan H. Venn, 2 Julie 1859, CMS C/A2/O24/19.
Benewens die besoeke van biskoppe Vidal en Bowen in onderskeidelik 1854 en 1859, besoek biskop Weeks ook die Yoruba -sending van November 1856 tot Februarie 1857, nadat hy biskop Vidal opgevolg het.
H. Townsend, jaarlikse brief, 5 Februarie 1861, CMS C/A2/O85/269.
Leo Spitzer. The Creoles of Sierra Leone-Antwoorde op kolonialisme, 1870-1945 (Ile-Ife, Nigerië: University of Ife Press, 1975).
Sarah Tucker, Abbeokuta, of Sunrise within the Tropics, 200.
H. Townsend aan J. Lamb, 27 Mei 1863, CMS C/A2/O85/98.
H. Townsend aan H. Venn, 6 Junie 1862, CMS C/A2/O85/83b.
J. F. Ade Ajayi, ''n Nuwe Christelike politiek? The Mission Educated Elite in West African Politics, "in Omskakeling van kolonialisme: visioene en realiteite in sendinggeskiedenis, 1706-1914 onder redaksie van Dana L. Robert, 242-264 (Grand Rapids: Wm B. Eerdmans), 253.
H. Townsend aan H. Venn, 3 April 1866, CMS C/A2/O85/139.
Ajayi, ''n Nuwe Christelike politiek?' 254.
H. Townsend, jaarlikse brief, 1 Februarie 1866, CMS C/A2/O85/272.
Notule oor huishoudelike slawerny in die Yoruba-sending, CMS C/A2/L4/(1867-1880/456.
J. B. Wood aan E. Hutchinson, 22 Oktober 1880, CMS G3/A2/O/1880/167.
H. Townsend aan H. Venn, 31 Desember 1856, CMS C/A2/O85/32.
H. Townsend aan H. Venn, 4 November 1863, CMS C/A2/O85/105.
S.v. 'Townsend, Henry,' CMS Sendelinge -register, 41, 42.
Church Missionary Society (CMS) Argief, Universiteit van Birmingham, Edgbaston, UK.
Johnson, Samuel. Die geskiedenis van die Yorubas - van die vroegste tye tot die begin van die Britse protektoraat. Lagos: CMS, 1921,
Tucker, Sarah. Abbeokuta, of Sunrise within the Tropics: 'n uiteensetting van die oorsprong en vordering van die Yoruba -sending. New York: Robert Carter, 1854.
Ajayi, J. F. A. Christelike sending in Nigerië 1841-1891: Die maak van 'n nuwe elite. Essex: Longman, 1965.
Ajayi, J. F. A. "Henry Martyn Lesing III: Crowther en die handel op die Niger", onder "Henry Martyn Center", http://131.111.227.198/CAjay3a.htm (25 Februarie 2011 geraadpleeg).
Ajayi, J. F. A. "'n Nuwe Christelike politiek? The Mission Educated Elite in West African Politics, "in Omskakeling van kolonialisme: visioene en realiteite in sendinggeskiedenis, 1706-1914, geredigeer deur Dana L. Robert, 242-264. Grand Rapids: Wm B. Eerdmans.
Akinjogbin, I. A. "Die Oyo -ryk in die agtiende eeu - 'n herbeoordeling," Journal of Historical Society of Nigeria (JHSN), vol. 3. No. 3 (1966).
Biobaku, Saburi O. Die Egba en hul bure 1842-1872. Oxford: The Clarendon Press, 1965.
Carlyle, J. E. Suid -Afrika en sy sendingvelde. Londen: James Nisbet en Co., 1878.
Kerklike Sendinggenootskap, Sendelinge -register.
Curtin, Philip D. "Joseph Wright of the Egba," in Onthou Afrika - vertellings deur Wes -Afrikaners uit die era van slawehandel, geredigeer deur Philip D. Curtin, 317-334. Madison, WI: The University of Wisconsin Press, 1967.
Du Plessis, J. 'N Geskiedenis van Christelike sending in Suid -Afrika (Londen: Longmans, Green and Company, 1911), 221-229.
Lloyd, P. C. "Osifekunde van Ijebu," in Onthou Afrika - vertellings deur Wes -Afrikaners uit die era van slawehandel, geredigeer deur Philip D. Curtin, 217-288.Madison, WI: The University of Wisconsin Press, 1967.
Neill, Stephen. Anglikanisme. Londen: Penguin Books, 1958.
Smith, Robert. Koninkryke van die Yoruba, 3de uitgawe. Madison, WI: The University of Wisconsin Press, 1988.
Spitzer, Leo. The Creoles of Sierra Leone-Antwoorde op kolonialisme, 1870-1945 (Ile-Ife, Nigerië: University of Ife Press, 1975).
Warren, Max. Ontvouende doel - 'n interpretasie van die lewende tradisie wat C.M.S. (N.p .: CMS, 1950).
Hierdie artikel, wat in 2011 ontvang is, is geskryf en ondersoek deur Dr. 2011.
As u 'n verhaal by die DACB wil indien, kan u gratis hulpbronne en riglyne vir indiening hier raadpleeg.
Teken hier aan om die kwartaalliks te ontvang Journal of African Christian Biography en DACB Nuus.
Politiek, plaaslike regering en burgerlike aanstellings
Gedurende die eerste agt geslagte van die gesin was baie betrokke by die nasionale en plaaslike politiek, asook verskeie burgerlike pligte. Soos hierbo aangeraak, was kolonel Richard en kolonel Bryan die eerste twee lede van die gesin wat tot die Ierse parlement in Dublin verkies is. Sestig jaar nadat kolonel Bryan verkies is, is sy kleinseun kolonel Richard Townsend  verkies tot LP vir die graafskap Cork in 1759, 1761 en 1768. Sy seun, Richard Boyle Townsend , is in 1783 en 1790 tot LP vir Dingle verkies. terwyl sy broer, John Townsend  ook in 1790 tot LP vir Dingle en in 1797 tot LP vir Castlemartyr verkies is. Net soos sy pa, was Richard Boyle 'n standvastige Tory wat geweier het om te stem vir maatreëls wat volgens hom nie in die beste belang was van Ierland. Selfs nie die aanbod van 'n Engelse eweknie kon hom omkoop om Union met Engeland te ondersteun nie, met die gevolg dat hy die guns van sy party verloor het en dat die stad Dingle 'n uitstel was. Hy is nietemin vergoed vir 1,500 pond.
Tussen 1700 en 1900 is sewe-en-veertig lede van die gesin as landdroste aangestel, en drie-en-dertig is as Vrymanne van die stad Cork verkies. Op plaaslike vlak het verskeie in die gesin betrokke geraak by die burgerlike aangeleenthede van die stad Clonakilty. Die oudste inskrywing in die Raadsboek bevat die aanstelling van John Townsend  as Soewerein in 1675 en sy broer, Cornelius Townsend , wat 'n vryman van die stad was, sien dit.
John Townsend  en mdash 1675 Cornelius Townsend  & mdash 1675
Kolonel Richard Townsend  en mdash 1686 Kolonel Bryan Townsend  en mdash 1715
Kolonel Bryan Townsend  & ndash 1692 en 1697 Richard Townsend  & mdash1715
John Townsend  & mdash 1719 & 1728 John Townsend  en mdash 1715
Philip Townsend  en mdash 1764 Samuel Townsend  & mdash 1717
Horatio Townsend [5D00] & mdash 1799 & ndash 1828 Philip Townsend  en mdash 1717
Cornelius Townsend  & mdash 1727
Francis Townsend  en mdash 1728
Kommandeur John Townsend  in 1801 Butler Townsend  en mdash 1728
John Townsend [129 of 122] en mdash 1728
Frederick T. Henry is in 1897 in Canandaigua, New York, gebore. Hy studeer aan die Cornell University Law School en word op 1 Julie 1924 toegelaat om te praktiseer. Tussen 1943 en 1950 dien Justice Henry as die surrogaat van Ontario County. In 1950 word hy verkies tot die hooggeregshof vir die sewende regterlike distrik en dien as verhoorregter totdat hy in 1959 in die appèlafdeling aangewys is. is op 31 Mei 1981 oorlede.
Oor die genootskap
Die Historical Society of the New York Courts is in 2002 gestig deur die destydse hoofregter van die staat New York, Judith S. Kaye. Sy missie is om die regsgeskiedenis van New York te bewaar, te beskerm en te bevorder, insluitend die trotse erfenis van sy howe en die ontwikkeling van die oppergesag van die reg.
Teken in om ons gratis kwartaallikse nuusbrief, uitnodigings na openbare CLE -programme, belangrike aankondigings en nog baie meer te ontvang!
Beïnvloed deur Roosevelt Sykes en Lonnie Johnson, was Henry Townsend 'n bevelvoerende musikant, vaardig in klavier en kitaar. Gedurende die 20's en 30's was Townsend een van die musikante wat gehelp het om#8230 te maak
Kunstenaarsbiografie deur Cub Koda
Beïnvloed deur Roosevelt Sykes en Lonnie Johnson, was Henry Townsend 'n bevelvoerende musikant, vaardig in klavier en kitaar. Gedurende die 20's en 30's was Townsend een van die musikante wat gehelp het om St. Louis een van die blues -sentrums van Amerika te maak.
Townsend het in St. Louis aangekom toe hy ongeveer tien jaar oud was, net voor die twintigerjare begin het. Aan die einde van die twintigerjare het hy 'n platekontrak met Columbia aangegaan en verskeie kante van 'n oop-stemmende gitaar vir die etiket gesny. Twee jaar later maak hy 'n paar soortgelyke opnames vir Paramount. Gedurende hierdie tyd het Townsend begin klavier speel, die instrument geleer deur saam met Roosevelt Sykes plate te speel. Binne 'n paar jaar kon hy konserte uitvoer met pianiste soos Walter Davis en Henry Brown.
Gedurende die dertigerjare was Townsend 'n gewilde musikant, wat saam met baie van die gewildste kunstenaars van die era opgetree het. Teen die laat 30's het hy verskeie snitte vir Bluebird gesny. Dit was een van die laaste opnames wat hy ooit as leier gemaak het. Gedurende die 40's en 50's het Townsend voortgegaan om op te tree en op te neem as 'n sessiemusikant, maar hy het nooit solo -plate gemaak nie.
In 1960 het hy 'n paar sessies gelei, maar dit het nie veel aandag gekry nie. Teen die einde van die 60's het Townsend 'n belangrike rol in blues en volksfeeste in Amerika geword, wat tot 'n terugkeer gelei het. Hy het 'n aantal albums vir Adelphi gesny en hy het shows in die hele Amerika gespeel. Aan die einde van die sewentigerjare het hy oorgeskakel van Adelphi na Nighthawk Records.
Townsend het teen die vroeë 80's 'n oudstaatsman van die St. Louis -blues geword, albums opgeneem vir Wolf en Swingmaster en elke jaar 'n handjievol shows gespeel. Dit is die manier waarop ek dit doen, 'n dokumentêr oor Townsend, verskyn op openbare televisie in 1984. Teen die laat 80's was Townsend amper afgetree, maar hy het tot en met sy dood in 2006 af en toe gespeel.
Sluit asseblief by ons aan om saam te werk aan TOWNSEND -familiebome. Ons het die hulp van goeie genealoë nodig om 'n heeltemal gratis gedeelde stamboom om ons almal te verbind.
Frederick Henry Townsend - Geskiedenis
Die drie broers, John, Henry en Richard het omstreeks 1640 na New Amsterdam gekom. John het reeds vrou Elizabeth, gebore in Ierland, gehad. Die broers woon in New Amsterdam tot die tragiese Indiese Oorlog van 1643. Daar woon vriendelike Indiërs onder die setlaars en as hulle bedreig word deur 'n vyandige stam, vlug die vriendelike Indiane na die fort in New Amsterdam. Willem Kieft, die destydse goewerneur, het die vriendelike Indiërs nie toegelaat nie, maar eerder op hulle laat skiet. Dit het gelei tot 'n sinnelose oorlog wat die staande kolonie min laat staan ​​het.
Nadat hy twee jaar in 'n oorvol fort gebly het, het Willem Kieft aan die Engelse setlaars 'n stuk grond toegeken wat ons nou as Flushing ken. Vir ewig in stryd met die Nederlanders oor baie dinge soos om nie Engelse amptenare soos balju, landdroste te hê nie en om tiende aan die Nederlandse kerk te moet betaal, het die grootste deel van die kolonie vertrek en na Providence Plantation, Warwick, Rhode Island gegaan. Een groot probleem was die behandeling van kwakers. Massachusetts het hulle uitgegooi en hulle het na die Nederlandse kolonie gekom
om by ander Engelssprekende mense te wees. Die Nederlanders sou niks daarvan hê nie. Die Townsends was toe nie kwakers nie (sommige het dit later geword), maar hulle het beswaar aangeteken teen die vreeslike behandeling wat aan hul landgenote uitgedeel is. Henry Townsend het nie minder nie as drie keer tronk toe gegaan en vreeslike boetes betaal.
Na ongeveer tien jaar keer die Townsends terug na Long Island en hierdie keer vestig hulle hulle in wat ons nou as Jamaika ken. Weereens was hulle spoedig in stryd met die Nederlanders. In 1661 vou hulle op en verhuis na Oesterbaai wat buite die Nederlandse heerskappy was. Teen hierdie tyd was Oesterbaai op die gebied onder die jurisdiksie van die Connecticut -kolonie. Die grond wat die broers in Jamaika besit het, is later deur hul kinders verkoop. Die rekord van wat met hul land in Flushing gebeur het, is onbekend, aangesien al die rekords verbrand is.
Dit was nie kwakers nie, hoewel sommige afstammelinge jare later wel aan hulle behoort het. Die belangrikste deel van die New York Townsends het nog altyd tot die Anglikaanse geloof behoort. Die meeste van ons goeie huweliksrekords kom uit die St. George's Anglikaanse kerk in Hempstead, NY
Wes -hoofstraat 21
Hierdie broers kom uit Norwich, County of Norfolk, Engeland. Die tyd van hul emigrasie kan nie presies vasgestel word nie. Dit was egter 'n paar jaar voor 1645, aangesien in daardie jaar goewerneur Kieft 'n patent vir die stad Flushing aan John Townsend en ander gegee het en uit 'n versoekskrif van sy weduwee aan goewerneur Andros, verneem ons dat hy voorheen grond naby die grond opgeneem het New York, en het "op dieselfde vreugde dieselfde jare geniet", maar alarms van die Indiane en ander probleme wat sy nie spesifiseer nie, het hom genoop om sy verbeterings te verlaat en die nedersetting Flushing te begin, waar Henry by hom aangesluit het. Die Townsends was vriende en was spoedig in stryd met die Nederlandse owerhede: die verskille tussen hulle blyk egter net so baie in die politiek te ontstaan ​​as die godsdiens, want John Townsend word deur goewerneur Stuyvesant genoem onder die belangrikste persone van Flushing "wat weerstaan ​​die Nederlandse manier om Sheriff te kies, voor te gee dat hy die koers in die vaderland aanvaar, en wat weier om hul deel by te dra tot die instandhouding van Christelike, vrome, gereformeerde predikante. " Hy, met die ander genoem, is gedagvaar om op 23 Januarie 1648 voor die direkteur-generaal, goewerneur en raad te Fort Amsterdam te verskyn. As hulle weier, moet hulle deur die Prokureur-generaal aangekeer en vervolg word. Thompson, in sy History of Long Island, sê dat as gevolg van hierdie probleme, het die Townsends, met die regering, Flushing verlaat en na Warwick, RI, gegaan, waar hulle almal drie lede van die provinsiale vergadering was, behalwe dat hulle munisipale kantore gehad het . In 1658 besluit hulle nogmaals om 'n skikking op Long Island te probeer vind, en kry in dieselfde jaar, saam met ander, die patent van Jamaika, wat toe geroep is. Rusdorp. Maar baie gou is die ou godsdienstige probleme hulle die beste. Dit lyk asof Henry homself besonder onaangenaam gemaak het, hoewel John, soos reeds aangetoon, nie verborge was nie
sy opinies in die gedrang gebring het. In 1657 is Henry gevonnis om 8 Vlaandere te betaal, of om die provinsie binne ses weke te verlaat omdat hy "coventicles bymekaargemaak het". Die mense van Flushing het 'n vergadering gehou en 'n herinnering gerig aan die goewerneur, geskryf deur die stadsklerk, en onder andere onderteken deur Tobias Feake, balju, en Noble en Farrington, twee van die landdroste, en aangebied deur die balju. Hy, die klerk en landdroste is gearresteer, en John Townsend ook op aanklag dat hy die landdroste laat teken het, en hy is beveel om borgtog van 1212 pond te kry om op te daag wanneer hy gedagvaar word. Henry is voor die
Raad, 15 Januarie 1658, en veroordeel om 100 Vlaandere te betaal en in hegtenis te bly totdat dit betaal is. Ons word nie vertel hoe dit opgelos is nie, maar hy was gedurende hierdie jaar in Oesterbaai, soos sy handtekening as getuie van 'n Indiese daad bewys. In Januarie 1681 het twee van die landdroste die name van twaalf persone verstrek, waaronder John en Henry Townsend en hul vrouens, "wat die Quakers op die oog gesit het." Henry is weer opgesluit, maar daar is geen aanduiding dat John gemolesteer is nie. Hierdie verslag van die Townsends, voordat hulle na Oysterbaai gekom het, kom geheel en al uit Thompson's History of Long Island. Hy het dit waarskynlik ontvang van dr. Peter Townsend, wie se notaboek afdoende die rede toon waarom Henry soveel meer by hierdie probleme betrokke was as John, wat ook 'n
Vriend het 'konventiele' en 'kwakers' bygewoon, maar Henry het van deur tot deur gegaan en mense aangespoor om hul vergaderings by te woon, wat baie aandag geniet het, veral as beskoude jongmense en kinders. Vanaf die datum van die Mill Mill -toekenning, 16 September 1681, is die geskiedenis van die broers en hul nageslag uit die Town Records en uit familiepapiere geneem, en daarvoor is ons verantwoordelik. Daar het ons slegs afleidings en aannames om te gee; ons bied dit as sodanig aan.
Hy vestig hom in Oesterbaai tussen middel Januarie en 16 September 1661. Aangesien hy op die eerste datum in Jamaika gewoon het en sy naam op die Mill -toekenning was, moes hy voorheen as 'n Stadsman in Oesterbaai toegelaat gewees het die laaste. Daar is 'n vermelding dat hy sy huis in South Street in Februarie 1661 gekoop het, maar die akte in besit van J. C. Townsend is gedateer Oktober. Dit is soos volg:
"Oesterbaai, hierdie 5de dag van die 10de maand, 1661. Laat weet almal aan hierdie geskenke dat ek, Jonas Halstead, van Oesterbaai, op Long Island, in Amerika, hiermee erken dat ek alles verkoop en afgelewer het my reg, titel en belang van al die behuisings en grond wat hier genoem word, soos volg: - Richard Holbrook se huis of huise, wat deur hom of ek gebou is, en huis, perseel en die aandele van weide aan die noordkant van die Stad, en 'n deel van die weide by Matinecock, en een regterkant van die weide in die suide, en twintig dele van die Groot Vlakte, dit is aan die oostekant van die voetpad, naby die houtrand, en ook alle regte, toebehore, en voorregte wat wel op die voornoemde huisperseel val, of op enige manier behoort, binne die stadsgrense. Ek sê, ek het dit alles in stil besit verkoop en afgelewer, vir volle tevredenheid wat reeds aan John Townsend van die genoemde stad ontvang is en plaas, en doen ook hiermee 'n beroep op die verkoop van die voormelde huis en gronde, teen enige pers op persone wat op enige wyse daarop aanspraak kan maak: en ek erken verder dat ek al die genoemde huise en grond van my ten volle verkoop het,
my erfgename en beveel aan hom, sy erfgename en opdragers vir ewig, om te geniet sonder om my te straf, of van my, as getuie van my hand, hierdie dag en jaar eerste hierbo geskryf. Jonas Halstead. "
John Townsend moes jare lank baie gevorderd gewees het toe hy hom in Oesterbaai gevestig het, nadat hy 'n baie aktiewe en moeisame lewe gelei het sedert sy emigrasie, hy drie verskillende huise in die wildernis gemaak het, indien nie vier, voordat hy 'n laaste rusplek gevind het. Sy weduwee in die versoekskrif aan goewerneur Andros, hierbo genoem, sê:
'Die eggenoot van die aansoeker van u eer, baie jare gelede, is op 'n sekere stuk grond in beslag geneem, met 'n skatting van agt hektaar, lê en was in die vars water (versamel), New York, destyds New Amsterdam, waar die man van u eerbewoner het wel gebou, en groot verbeterings aangebring, en vreedsaam het dieselfde duie jare geniet in die tyd van groot ramp, daagliks deur die Indiane gewaarsku en ander probleme wat die man van die versoeker van u eer in die gesig staar, en
het daarna geen beter beloning gekry as die ontmoediging wat die eggenoot van die versoeker van u eer aan sy goeie verbeterings verlaat het nie. Die versoeker van u eer is egter tans tevrede, en hoop dat haar man en ander deur hul avonture en deur baie vurige beproewings deur swaarkry deurloop het, tot 'n mate 'n chaos in goeie velde, geboue en tuine gebring het en in plaas daarvan van die man van die versoeker van u eer wat die vrugte van hul arbeid pluk, maar inteendeel gedwing om 'n klein fortuin met sy eie hande uit die hout te kap vir homself, vrou en kinders. "Haar doel in hierdie versoekskrif was om herwin die agt hektaar wat haar man opgeneem het, maar aangesien dit dertig jaar was sedert hy dit verlaat het, het sy nooit 'n titel gehad nie, maar besit, en dit is nie verbasend dat sy
petisie is nie toegestaan ​​nie. Miskien sou sy beter gevaar het as dit in die duidelike, verkorte styl van haar seun Thomas geskryf is, in plaas van die lomp, betrokke, vervelige en onelegante dokument wat deur George Cooke uitgewerk is. Soos ons gesien het, het hy, nadat hy hierdie huis verlaat het, saam met ander hulle in 1645 in Flushing gevestig en in 1656 Jamaika. Op sy ouderdom, en na die moeite en swaarkry wat hy ondergaan het, is dit nie verbasend dat hy moes aftree nie. alle openbare bekommernisse, en het die las van die organisering en bestuur van die nuwe nedersetting aan jonger mans oorgelaat, veral omdat hy twee seuns van ouderdom gehad het om sy plek in te neem. Die kantoor van Opsiener is die enigste een wat bekend is dat hy hier beklee het. In 1663 koop hy die opstal wat suid van sy eie by Thomas Armitage is, en sy naam verskyn gereeld op die rekords as 'n koper van eiendom. Sy vrou was Elizabeth Montgomery. Hy sterf in 1668 en word begrawe op sy eie plek, waarskynlik die eerste persoon wat in die begraafplaas op Fort Hill gelê is. Terwyl hy intestaat gesterf het, het sy weduwee, volgens 'n gewoonte wat hier heers, sy boedel verdeel met advies en toestemming van haar ouer seuns en die broers van haar man. Ons gee hierdie dokument hieronder. Die sorg wat sy toon vir die troos en welsyn van "die seuns", soos sy haar twee jonger seuns noem, is baie aangrypend.
'Hierdie geskenke verklaar vir wie dit 'n wyse kommer kan maak, dat ek, Elizabeth Townsend, weduwee van die oorlede John Townsend, in Oesterbaai, in die noorde, op Long Island, omdat my man sonder enige testament oorlede is, hierin , met die advies van my man se twee broers, Henry en Richard Townsend, en met die advies en toestemming van my twee oudste seuns, John en Thomas Townsend, het almal van Oysterbaai, hierbo gesê, saam my boedel van sy man geskei tussen sy ses jonger kinders, vir hul porsies, in plaas van 'n testament, waarvolgens elkeen van die kinders, naamlik James, Rose, Anne, Sarah, George en Daniel, kan weet wat gaan gebeur en wat om te eis vir hul deel van hul vader se boedel, en dit staan ​​vas en onveranderlik deur my, of deur enige, of deur my, maar om te bly vir 'n skikking van vrede tussen my en my kinders, wat soos volg volg.
1ste. Aan my seun James gee ek vir sy deel uit die landgoed, in die huidige besit, in lande, langs beeste en perde wat hy reeds in die hand het, eerste drie hektaar grond en driekwart, wat aan die suidekant lê ou erf van Armitage, in Oesterbaai, lê of grens aan die snelweg aan die oostelike en westelike kant, met gemeenskaplike en algemene voorregte daarvan, van hout, grond, hout, soos ander sulke lotte het, en hy moet die grond gedeeltelik hê van sy gemeenskaplike reg, dat sy vader wel verbeter het, aan die oostekant van Matinecock Creek, wat aan die suidekant van sy oom Henry se grond aansluit, en twee dele weide wat aan die westekant van die Creek, of Beaver Swamp, en een deel lê van die weide in die ooste van die genoemde kreek, en hy sal ses hektaar vlaktes hê, en 'n kwart deel weide in die suide, en soveel van die suidekant van die moeras aan die agterkant van my huis. wees myne, waarvan moeras Josias Latting deel het. Aan my dogters gee ek wel daartoe deel om elkeen van hulle dertig pond per stuk te gee, vir hul deel, en aan my oudste dogter Elizabeth, alhoewel dit nie hierbo genoem is nie, maar tog moet sy, met wat sy reeds ontvang het, alles hê teen so 'n vergoeding tussen mens en mens, na die koers van Indiese mielies teen drie sjielings 'n skepel, en koring teen vyf.
2d. Aan die genoemde Elizabeth, of haar man, Gideon Wright, na haar deel, gee ek met wat haar pa voorheen vir haar gegee het, eers twee koeie, tien pond 'n jong perd, vyf pond 'n bed en meubels, tien pond twee skape, een pond een ketel, een pond in totaal sewe en twintig pond en Gideon, haar man, sal drie pond meer hê en dit sal in totaal dertig pond wees.
3d. Aan my dogter Rose gee ek 'n halwe deel van die weide in die suide, met twee koeie en twee kalwers wat sy al ontvang het, en in Oesterbaai, met ses en twintig hektaar grond, en drie pond in Richard Townsend se hande, en 'n jaaroud merriehoes, dit word alles deur ons geroep teen dertig pond.
4de. Vir my twee jongste dogters, Anne en Sarah, moet hul porsies 30 pond elk wees, uit voorraad of in lande, soos hulle wil, as hul ma oorlede is voordat hul gedeeltes betaal word, maar as hulle in die huwelik weggedoen word Ek bly 'n weduwee en ek het die vryheid om elkeen van hulle die deel in beeste of land te betaal, aangesien ek sien dat hulle die meeste behoefte het en ek dit kan doen, of deel een, 'n deel van die ander.
5de. Dit is my wil, en ek stem volkome saam dat my twee jongste seuns, George en Daniel, hierdie twee opstalde wat ek nou besit, sal hê met die voorregte wat hulle toekom na my afsterwe, maar hulle moet myne wees en vir my gebruik , te besit en te geniet vir my gebruik en troos, gedurende my lewe, en by my besluit om hulle te wees soos hierbo gesê, met voorregte soos volg: aan elke deel word sy besondere belang benoem.
6de. Aan my seun George gee ek vir sy deel soos hierbo gesê, as die oudste, die huis en die kavel wat ek nou besit, en die boord wat dan sal wees
daarop, en twee aandele weide wat in die Oesterbaai geleë is, wat saam met die erf gekoop is, en ses hektaar vlaktes, met gemeenskaplike en algemene voorregte, in die eerste aankoop van die stad.
7de. Aan my jongste seun, Daniel, hierbo genoem, moet ek, nadat my afsterwe hierbo gesê is, die ander erf hê, of die deel van die grond tussen die erf van sy broer James en die erf van sy broer George. Dit is van ou Armitage gekoop. Ek sê, hy moet dit hê, met die voorregte wat daaraan behoort, naamlik twee dele weide aan die noordkant van die stad, wat gekoop is met die lot van die genoemde Thomas Armitage, en ses hektaar vlaktes, en twaalf hektaar grond en algemene voorregte. En ek doen volgens hierdie testament en stel aan dat as ek voor hierdie twee jongste seuns oud word, twee van hulle oudste broers hulle sal neem en laat optrek, en om die seuns se grond en ander goed te gebruik en losgoed val hulle toe. Die goedere en goedere word geprys as hulle dit ontvang, en weer dieselfde prys of waarde aan die seuns terugbesorg as hulle van hul broers gaan, of hulle nou oud is of nie, want ek stel my broer, Henry Townsend, aan hulle oom, om toesig te hou oor hulle as hy my oorleef, en om een ​​of albei na die res van hul broers of susters te verwyder, met die lande en boedels om van gebruik te maak vir die grootmaak
van die genoemde seuns, maar as hulle weggaan om die hele skoolhoof na of by hulle te laat terugkeer, maar nie om hulle sonder hul klagte by hom te verwyder nie, vir goeie verwydering, van harde gebruik. En ek doen dit volgens hierdie testament en stel aan dat, by my afsterwe, onveranderlik deur my, of deur of deur my, al my boedel wat ek nie beskikbaar het nie, as goed, huishoudelike goed en beeste, in my hele lewe gelyk verdeel moet word Ek en kinders beveel verder aan dat, indien een of meer van my genoemde seuns of dogters onder die ouderdom sterf, sonder huwelik, die oorledene se grond en boedels gelyk moet word in my hele lewe
seuns en dogters, maar dit moet nog verstaan ​​word dat elkeen wat die opvoeding van die twee jong seuns het en die gebruik van hul boedel vir hul onderhoud, hul gronde en huise met heinings moet herstel, soos wat hulle ontvang het dit en die eiendom van gronde en huise en boord mag nie verander word na of van een van die genoemde seuns nie, alhoewel die eiendom van ander goedere of losgoed op billike en eerlike voorwaardes verander kan word. En verder word ooreengekom dat my
Die oudste seun, John, moet so 'n grond hê op Hog Island, by my afsterwe of in die suide, as ek dit nie loslaat nie, aan my jongste dogters, Anne en Sarah, hierbo. Maar baie op Hog Island, van die derde afdeling, nommer tien, het my man my seun Thomas gegee. By al die beloftes en verbintenisse hierbo, doen ek hiermee die opdrag om onder my hand en seël die derde en twintigste regeringsjaar van Karel die Tweede, koning van Engeland, en die tiende dag van die vyfde maand, 1671, uit te voer. Voordat die ondertekening in die vyfde en agtste reël ingevoer is, dat ek nou as getuie van my hand en seël,
"In die teenwoordigheid van ons,
'Ek besit wel my broer, Richard, het instem met die inhoud hierbo, en met my advies ook as getuie van my hand.
'En ons stem in met die bogenoemde.
'John Townsend, James Townsend
Richard Townsend moes gesterf het nadat hierdie ooreenkoms ooreengekom is, maar voor die uitvoering daarvan. Die dertig pond wat aan elk van die dogters toegeken is, lyk na ons idees, 'n baie klein fortuin, terwyl die Fort Neck -landgoed, wat Thomas Townsend aan sy dogter Freelove gegee het, ons as 'n wonderlike deel beskou, maar ons moet
onthou dat dertig pond twee sulke boedels sou gekoop het. John se dogters het egter nagenoeg honderd pond as dertig ontvang, want Rose het haar grond vir dertig pond verkoop, die vee en geld wat aan haar toegewys is, was minstens twintig werd, en haar dividend by haar ma se dood moes baie groot gewees het vir die weduwee Townsend verskyn baie gereeld in die rekords, koop grond en ontvang toewysings, en was blykbaar 'n vrou met groot energie en vermoë. Sodat haar dogters ongetwyfeld een van die grootste lotgevalle van hul tyd was, aangesien dit nie verwag is dat enige meisie gelyk sou wees met hul broers nie. Rose trou met John Wicks, of Weeks, van Warwick, Rhode Island, die broer van Richard Townsend se tweede vrou. Na sy dood trou sy met Samuel Hayden. Van haar familie is niks bekend nie. Van Anne en Sarah is niks bekend nie.
Niks is bekend oor hierdie jongste van die Townsend -broers totdat hy in 1656 op Jamaika verskyn nie. Dit is slegs in verband daarmee en ander aankope en toewysings dat hy op die rekords verskyn. Sy eerste vrou was 'n suster van Henry se vrou en 'n dogter van Robert Coles. Die tweede was Elizabeth Wicks, of Weeks, van Warwick, RI, wie se broer John met Rose, dogter van John 1st, getroud is. Die datum van sy dood is nie bekend nie, maar die afhandeling van sy boedel,. word vroeg in 1671 gedateer, en aangesien sy seun Richard toe maar twaalf weke oud was, kon hy nie lankal dood gewees het nie.
Gedurende sy pa se lewe het John 2de in Southstraat aan die oostekant, noord van die Summers -huis, gewoon. In 1698 was die naam van sy vrou Phebe, maar daar is rede om te glo dat sy eerste vrou, die moeder van sy kinders, Susannah was, dogter van Richard Harcurt, of, korrek Harcourt. Kort na sy pa se dood, in 1668, verkoop hy sy huis aan sy broer Thomas, en koop hy grond van Robert Williams, te Lusum (nou Jericho), waarvan hy seker een van die eerste ses setlaars was. Na
Hy woon een of ander tyd in Lusum na West Neck, waar hy sowel as by Unkoway Neck baie grond aangekoop het. Dit is waarskynlik dat hy voor sy dood na Lusum teruggekeer het, waarvan die datum nie bekend is nie, maar hy het nog geleef in 1715, toe hy nie minder nie as tagtig jaar oud was. Hy word op die rekords John Townsend, senior, genoem. Issue, Solomon, James, Thomas, Nataniël en waarskynlik drie dogters. Van die dogters is niks bekend nie, tensy die naam van een van
hulle was Hannah
Uit "A Memorial of John, Henry en Richard Townsend, en hul nageslag," 1865:
W.A. Townsend, uitgewer: A Memorial of John, Henry en Richard Townsend, en hul afstammelinge New York: W.A. Townsend, 1865, pp. 180-184.
Moet hom voor 16 September 1661 in Oesterbaai gevestig het, aangesien die Mill Grant daardie datum dra, maar hy is eers op 4 November as 'n stedeling toegelaat.
Ondanks alles wat hy in Jamaika (destyds Rusdorp) gely het, lyk dit asof hy 'n liefde vir die plek gehad het. In 1663 gee hy 'n nalatenskap, wat deur Richard Grassmore aan sy vrou en kinders oorgelaat is, aan die stad ter ondersteuning van die armes, waarvan Thompson sê dat die belastingbetalers op sy dag nog steeds die voordeel geniet het. Die volgende is 'n afskrif van hierdie geskenkbewys:
Rusdorp, die 25ste dag van die derde maand, 1663, stylo novo. Hierdie geskenke verklaar aan alle mense en beskermhere wat dit mag aangaan, dat ek, Henry Townsend, van Oysterbaai, laat van Rusdorp, in die provinsie Nieu -Nederland, wat deur die Hof van Rusdorp goedgekeur is, die wettige is eksekuteur van Richard Grassmore, oorledene, laat inwoner van die genoemde Rusdorp, sê ek, goedgekeur deur die hof, gemaak deur die laaste testament van genoemde Richard Grassmore, om sy wettige eksekuteur te wees, soos deur die hof voorheen gesê, van die deug, reg en mag wat ek ontvang het in en deur die wil van die oorledene, Richard Grassmore, voorgenoemde:
Met hierdie geskenke gee ek en gee ek al my reg, van al die behuisings en gronde van die genoemde Richard Grassmore, wat hy in die bogenoemde stad gehad het, met die weivelde en verblyf, met alle voorregte en toebehore daarby , dit was syne, of het op enige manier aan hom behoort, met al die skulde wat 'n inwoner in die jurisdiksie van die Nuwe Nederland moes betaal, en ook wat die kaptein Thomas Millett, handelaar, vir die huis, sy seun, moes betaal gekoop van die oorledene, Richard Grassmore en wat ook van John Barker, slagter of grazier, of enige ander, binne die voormelde jurisdiksie verskuldig is. Ek sê, ek gee en bemaak, al my reg, in geld en lande, voorheen, sê ek aan die armes, nl. Arm weduwees en kinders, blindes, kreupeles of bejaardes, wat nie in staat is om hul lewensbestaan ​​nie , of enige een wat deur 'n brand sal ly, waarvan die noodsaaklikheid noodsaak tot verligting, of enige ander soortgelyke aard, in die genoemde dorp. En die stad, voorgenoemde, sal jaarliks ​​'n keuse maak uit twee mans, wat gedurende hul jaar die bestelling en afhandeling van die geld sal hê vir die gebruik van die voormelde gebruik, en dan rekenskap te gee aan die stad van hul verrigtinge. Hierdie twee manne het die vryheid om die kavel en verblyf te verkoop, asook om die skulde, en met die geld, in te vorder om merries of koeie te koop, wat vir 'n voorraad vir die gebruik van die armes kan wees, soos voorgenoemde en dat hierdie beeste of merries uitgesit moet word, sodat daar 'n toename kan ontstaan, waaruit die armes, soos hierbo genoem, verlig kan word en die skoolhoof vir 'n vee gereserveer word vir die gebruik van die armes van die stad, voormelde, vir ewig. En terwyl die genoemde Richard Grassmore die genoemde grond en geld aan my vrou en kinders gegee het, doen ek met hierdie geskenke, om die verkeerde lyding te voorkom, my vrou en kinders, my huis en boord, saam met my huis en half my verblyf, en die helfte van my weide, in die stad Rusdorp, en so deur hierdie geskenke, neem hulle hul regte af in genoemde lande en geld. Ek sê, ek, die genoemde Henry Townsend, doen vir myself, my erfgename, eksekuteurs of toewysers, heeltemal en vrylik, my hele reg, titel en belangstelling in die genoemde lande en gelde oor, gee en bemaak ek die armes van die stad hierbo genoem, om vir ewig te geniet en te besit, soos voorheen uitgespreek. Dat dit my daad en daad is, verklaar ek, deur my hand in te teken op die datum en datum hierbo, naamlik die 25ste van die derde maand, anno 1663, stylo novo.