HAAI, Sonlanders! Vandag plaas ons die laaste deel van NORMAN EVERTSON se verhaal Die Pad Huis Toe Voel Langer. In die vorige twee aflewerings het ons kennis gemaak met Santie Marais, wat tipsy raak in die sportkroeg en later in die nag sonder haar vriende huis toe moet loop. Sy raak bang toe sy in die donker aan die rumour van ’n reeksverkragter dink. En skielik in die donker sit ’n man sy hand oor haar mond. Lees nou verder...
Hy plaas sy linkerwysvinger op sy lippe om te wys sy moet stilbly. Hy beduie nog iets met sy hande en wys in die rigting waarvandaan sy gekom het. Sy verstaan nie en kyk hom verward aan.
Ook nie lank nadat sy weg is nie, kom ta verby gesuiker. Sy hoodie se kappie is oor ’n bofbalpet getrek. Donkerbril op die oë.
Is dit dieselfde motor van vroeër? Sy is nie seker nie. Sy gaan haar nie verder aan die motor steur nie.
“Een piep en jy’s vrek!” sis hy deur sy tande. Hy forseer haar in tussen die lang gras wat welig langs die pad groei.
Toe hulle ver genoeg van die pad af is, stoot hy haar dat sy op haar rug val. Hy sak op sy knieë neer en druk haar hande bokant haar kop op die grond vas.
Dan vries hy meteens! Hy voel iets kouds teen die kant van sy kop. Hy begin sy kop draai om te sien wat dit is ...
Hy trek sy baadjie uit – sonder om die vuurwapen van Jack af te neem – en gee dit vir Santie om haarself mee te bedek.
“Jammer daaroor, maar ek moes hom op heter daad betrap om te verseker ons saak teen hom is waterdig. Ek sou egter nooit toelaat dat hy sy vieslike daad uitvoer nie.”
Sy twee kollegas het intussen ook hul opwagting gemaak. Hy beveel hulle om die mees gesoekte mis­dadiger te boei en in die patrollievoertuig te laai.