'Perfect storm' tref Noord -Atlantiese Oseaan - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
'Perfekte storm' tref die Noord -Atlantiese Oseaan
Op 30 Oktober 1991 tref die sogenaamde 'perfekte storm' die Noord-Atlantiese Oseaan en lewer merkwaardig groot golwe langs die New England en Kanadese kus. Die volgende paar dae het die storm sy woede oor die oseaan aan die kus van Kanada versprei. Die vissersboot Andrea Gail en die bemanning van ses lede het in die storm verlore gegaan. Die ramp het die topverkoper-boek tot gevolg gehad Die perfekte storm deur Sebastian Junger en 'n grootfilm met dieselfde naam.
LEES MEER: Al die kategorie 5 -storms wat die VSA getref het
Op 27 Oktober het Orkaan Grace naby Bermuda gevorm en na die kus van die suidoostelike Verenigde State beweeg. Twee dae later gaan Grace verder noordwaarts, waar dit 'n massiewe laagdrukstelsel ondervind wat suid van Kanada af beweeg. Die botsing van stelsels oor die Atlantiese Oseaan het op 30 Oktober golwe van 40 tot 80 voet veroorsaak-onbevestigde berigte het die golwe op sommige plekke op meer as 100 voet geplaas. Hierdie massiewe branding het uitgebreide kusoorstromings veroorsaak, veral in Massachusetts; skade is ook aangerig tot in die suide as Jamaika en so ver noord as Newfoundland.
Die storm het op 31 Oktober in die Atlantiese Oseaan voortgeduur; dit was die bynaam "Halloween storm". Dit het op 2 November langs die kus van Nova Scotia aan wal gekom, maar toe dit noordoos oor die Golfstroom -waters beweeg het, het dit 'n hoogs ongewone oorgang tot 'n orkaan gemaak. Die National Hurricane Center het die besluit geneem om nie die storm te noem nie, uit vrees dat dit die plaaslike inwoners sal ontstel en verwar. Dit was slegs die agtste orkaan wat nie 'n naam gekry het sedert die benaming van orkane in 1950 begin het nie.
Intussen, soos die storm ontwikkel het, het die bemanning van die 70-voet vissersboot Andrea Gail was besig om na swaardvis te hengel in die Grand Banks van die Noord -Atlantiese Oseaan. Die Andrea Gail Daar is laas gehoor op 28 Oktober. Toe die boot nie op 1 November terugkeer na die hawe soos geskeduleer nie, is reddingspanne uitgestuur.
Die week lange soektog na die Andrea Gail en 'n moontlike oorsaak van die afsterwe daarvan is gedokumenteer in die boek van Junger, wat 'n nasionale topverkoper geword het. Nie die Andrea Gail nóg sy bemanning — David Sullivan en Robert Shatford van Gloucester, Mass .; William Tyne, Dale Murphy en Michael Moran van Bradenton Beach, Fla .; en Alfred Pierre van New York City — is ooit gevind.
1993 Storm van die eeu
Die 1993 Storm van die eeu (ook bekend as die 93 Superstorm, Die No Name Storm, of die Groot Blizzard van '93/1993) was 'n groot sikloniese storm wat op 12 Maart 1993 oor die Golf van Mexiko ontstaan ​​het. Die storm was uniek en opvallend vanweë sy intensiteit, massiewe omvang en wydreikende gevolge op sy hoogtepunt. Die storm het van Kanada tot Honduras gestrek.  Die sikloon het deur die Golf van Mexiko en daarna deur die oostelike Verenigde State beweeg voordat hy na die ooste van Kanada gegaan het. Die storm het uiteindelik op 15 Maart in die Noord -Atlantiese Oseaan verdwyn.
Swaar sneeu is die eerste keer gerapporteer in hooglandgebiede so ver suid as Alabama en noordelike Georgia, met Union County, Georgia wat tot 89 cm sneeu gerapporteer het. Birmingham, Alabama, het 'n skaars 33 cm sneeu gerapporteer.   Die Florida Panhandle het tot 10 cm sneeu gerapporteer,  met orkaanstootwinde en lae barometriese druk. Tussen Louisiana en Kuba het die orkaanwinde groot stormstorms veroorsaak oor die groot draai van Florida, wat in kombinasie met verspreide tornado's tientalle mense doodgemaak het.
Rekord koue temperature is gesien in gedeeltes van die suide en ooste van die VSA na die storm. In die Verenigde State was die storm verantwoordelik vir die verlies aan elektrisiteit aan meer as 10 miljoen huishoudings. Na raming het 40 persent van die land se bevolking die gevolge van die storm ondervind  met 'n totaal van 208 sterftes. 
Die grootste sneeuval was op Mount Le Conte in Tennessee, waar 56 duim sneeu geval het, en Mount Mitchell in Noord-Carolina, die hoogste berg in die ooste van Noord-Amerika, waar 130 cm (50 duim) gemeet is om te val en 15 voet (4,6 m) sneeuvalle is aangemeld. 
Is die perfekte storm 'n ware verhaal?
Wolfgang Peterson se biografiese rampdrama, 'The Perfect Storm ' (2000), is 'n visueel skitterende uitbeelding van die mens se moed teenoor die natuur en die toorn. Die film speel George Clooney, Mark Wahlberg, John Hawkes, William Fichtner, Michael Ironside, John C. Reilly, Diane Lane, Karen Allen en Mary Elizabeth Mastrantonio.
Die film volg die verhaal van kaptein Billy Tyne en sy bemanning aan boord van hul vissersskip "Andrea Gail ". Die Perfect Storm, wat in 1991 begin is, begin deur die daaglikse lewens van vissers en hul gesinne aan die publiek te wys. Billy Tyne voer die kommersiële vissersboot aan en#8220Andrea Gail " en is 'n bietjie bekommerd oor die swak vangs en oortuig sy span daarom vir nog 'n visreis na die einde van die seisoen. Hulle gaan verby hul gewone visgronde en laat 'n tropiese storm agter hulle.
Hulle geluk draai en hulle kan 'n goeie vangs kry, maar in die middel van die visvang breek hul yskas. Dit is 'n ernstige probleem vir hulle, aangesien die enigste manier om hul vis te verkoop voordat dit bederf, is om onmiddellik terug te seil na die strand, regdeur die storm. Nadat hulle gedebatteer het of hulle deur die bou storm moet vaar of dit moet laat wag en die vis moet laat vrot, besluit die bemanning om dit deur die storm te waag.
Ongelukkig blyk dit dat hulle onderskat het hoe erg die storm is. As hulle teruggaan huis toe, besef hulle dat die storm redelik groot geword het, en nou 'n sameloop van twee weerfronte en 'n orkaan is, met golwe wat tot vyftig voet hoog is. Daar is herhaaldelike waarskuwings van ander skepe dat Andrea Gail moet omdraai, maar hulle verloor hul antenna, te midde van ander rampe. Kaptein Linda Greenlaw van die susterskip Hannah Boden ('n ander vaartuig wat deur dieselfde maatskappy besit word) stuur 'n oproep om hulp namens Andrea Gail, maar die reddingspoging met helikopter misluk jammerlik.
'N Paar mense in die bemanning word oorboord gegooi en die res word binne vasgekeer wanneer die skip uiteindelik omslaan en in die Atlantiese Oseaan sink. Daar is geen oorlewendes nie en die hele bemanning word na 'n paar dae se soektog verlore verklaar.
Is die perfekte storm gebaseer op 'n ware verhaal?
Ja, The Perfect Storm is gebaseer op 'n ware verhaal. Dit is 'n verwerking van die nie-fiksieboek met dieselfde naam van die skrywer Sebastian Junger, wat die verloop van die werklike gebeure wat tussen 28 Oktober 1991 en 04 November 1991 plaasgevind het, beskryf toe Noord-Amerika deur die &# 8220Perfect Storm " (ook bekend as die "No-Name Storm ").
Die boek van Junger bevat hoofsaaklik die verhaal van die bemanning van Billy Tyne aan boord van die Andrea Gail. Dit vertel ook die verhaal oor die redding van 'n drie-persoons bemanning van 'n seilboot "Satori " (hernoem na "Mistral " in die film) tydens die storm deur die Amerikaanse kuswag Cutter Tamaroa (WMEC-166).
Maar die film is nie heeltemal feitelik korrek nie.
Die gebeure wat in die film uitgebeeld word na die laaste radiokontak van Andrea Gail is gebaseer op spekulasie en heeltemal gefiksionaliseer, aangesien die boot en die liggame van die bemanning nooit gevind is nie. Dus weet niemand eintlik hoe dinge presies verloop het nadat die Andrea Gail radiokontak verloor het nie.
In teenstelling met die film se storielyn, het kaptein Linda Greenlaw nooit 'n noodoproep namens die Andrea Gail gemaak nie, omdat hulle volgens haar verslag nooit aangedui het dat hulle in die moeilikheid was nie. Hulle het net nooit teruggekom nie. Sy het ook sedert die vrystelling van die film gesê dat die film wys hoe die bemanning bewustelik besluit om deur die orkaan terug te vaar, alhoewel hulle ten volle bewus is van die gevaar, maar dit is nie hoe dinge eintlik gebeur het nie. Volgens Linda was die feit dat die Andrea Gail reeds drie dae terug was huis toe toe die storm skielik toeslaan en wat ook al met die skip gebeur het, baie vinnig gebeur het.
Daar is 'n paar ander afwykings en afwykings van die boek en die werklike gebeure, maar meestal is die Perfect Storm 'n gedramatiseerde maar byna ware weergawe van 'n spanstryd met die see.
Satellietbeeld van Winter Storm Grayson
Hierdie onlangse storm van Januarie 2018 het winde van 75 km / h, en dit het 'n voet sneeu na Boston gebring, naby 20 duim na die oostelike deel van die staat, en meer as twee voet na ander dele van New England. Die rede waarom hierdie storm so 'n hoë plek op die lys neem, is omdat die stormvloed tesame met astronomiese vloed golwe geskep het wat die gebied in byna 80 jaar sedert die Groot Orkaan van '38 nie gesien het nie.
In Boston het hoogwater 15,1 voet getref, wat ooreenstem met die rekord wat in die Blizzard van 󈨒 opgestel is. Hierdie intens nat toestande het baie huise en besighede in Boston, Scituate en Revere sowel as baie ander gebiede oorstroom. Woodman's van Essex, 'n 100-jarige instelling wat bekend is vir sy kreef en klappers, is veral swaar getref.
The Perfect Storm is 'n 2000 -rolprent oor 'n buitengewoon intense stormpatroon wat 'n paar kommersiële vissers onbewus vang en hulle in lewensgevaar stel.
Kaptein Billy Tyne:
Die mis lig net op. Gooi jou boeglyn af, gooi jou agterstewe af. U gaan na die suidelike kanaal, verby Rocky Neck, tien pond eiland. Verby Niles Pond waar ek as kind skaats het. Blaas jou lughoring en gooi 'n golf na die vuurtoring se kind op Thatcher Island. Dan verskyn die voëls, swart rûe, haringmeeue, groot eende en groenbene. Die son tref jou, kop noord, maak oop tot 12, stom nou. Die ouens is besig, jy is in beheer. Weet jy wat? Jy is 'n verdomde kaptein van die swaardboot! Is daar iets beter in die wêreld? Ons sal altyd wonder.
Christina? Christina, kan u my hoor? Ek weet nie of jy kan nie, maar ek praat met jou, skat. Weet jy hoe lief ek jou het? Ek was lief vir jou die oomblik toe ek jou sien. Ek is nou lief vir jou, en ek sal jou vir ewig liefhê. Nee totsiens. Daar is net liefde, Christina. Enigste liefde.
[waarsku Billy oor die radio] Billy? Kom daar weg! Kom oor! Laat dit- laat dit u daar wegdra! Wat die hel doen jy? Billy! Ter wille van Christus! Jy stom in 'n bom! Draai om ter wille van Christus! Billy, hoor jy my? Jy is reg op pad na die middel van die monster! Billy. [begin huil] O, my God!
[by die diens vir die bemanning van die Andrea Gail] Ek het Billy Tyne geken, maar ek het sy bemanning nie so goed geken nie, maar 'n man wat saam met hom gevaar het, was seker die beste daarvoor. Robert Shatford, Dale Murphy, Micheal Moran, David Sullivan, Alfred Pierre. Mag u rustig vaartuie rus, in mooi wind en kalm see. Vir die van ons wat agterbly, is die uitgestrekte ongemerkte graf wat tuis is vir diegene wat op see verlore is, geen troos nie. Dit kan nie besoek word nie, daar is geen grafsteen waarop 'n bos blomme kan rus nie. Die enigste plek waar ons dit kan besoek, is in ons harte of in ons drome. Hulle sê swaardbootmense ly aan 'n gebrek aan drome, dit is wat hul moed skep. Wel, ons droom vir jou: Billy en Bobby, en Murph, Bugsy, Sully en Alfred Pierre. Lekker slaap. Goeie nag.
Kyk, kyk hierna. Ons het die orkaan Grace noord van die Atlantiese kus gekry. Groot. raak massief. Twee, hierdie laagte suid van Sable Island, gereed om te ontplof. Kyk hierna. Drie, 'n vars koue front wat van Kanada af wegtrek. Maar dit is 'n rit op die straalstroom. en ry hel-gebuig na die Atlantiese Oseaan. Wat as die orkaan Grace daarin slaag? Voeg die baba by Sable Island by die scenario en soek energie. Sy sal die Kanadese kouefront begin voed. en die orkaan Grace. U kan u lewe lank 'n meteoroloog wees en nooit so iets sien nie. Dit sou 'n ramp van epiese omvang wees. Dit sal wees. die perfekte storm.
Skip, wat gaan ons aan die getalle doen? Hulle suig.
Praat die seuns? Oor hoe ek dit verloor het? Het Billy Tyne dit verloor? Dinge raak 'n bietjie stadig, hulle is gereed om te teken en jou in die kwartaal te plaas. Ek het nie gedink jy sal saam met hulle gaan nie.
Dit is nie dit nie, Skip. Ek is hier omdat ek die geld nodig het.
Weet jy, die laaste reis het ek gedink jy het iets om te bied. Maar jy weet, jy is net 'n punk.
Haai, jy het my 'n klomp vis belowe!
Jy kry 'n klomp vis. Ek het al voorheen uitgegaan en teruggery met soveel voorraad seuntjies soos jy dit op die pier moes pak. Ek vind altyd die vis, altyd! En ek sal hierdie keer. So moenie met my raas nie!
Hierdie weerfaks het pas ingekom. Edie, kyk hierna.
Ons moet nou ingaan! Sit in by Watch Hill!
In hierdie dinge is die hawe te gevaarlik.
Dash in die kus, sny oor seevaarte.
Dit is 'n orkaan wat reguit op ons afkom!
Laat ek seile verminder, Sandy, of selfs huis toe gaan.
Dit is my boot. Ons gaan hierdie ding uitry, nie vir die plesier nie, ter wille van veiligheid. Doen wat ek nog altyd gedoen het: gaan saam met die stroom.
Ek het 'n vrou van wie ek nie kan staan ​​nie, twee meter van my af.
Dan hou ek weer daarvan om te hengel.
Seun, jy het 'n probleem.
So, waaroor is u so bly?
Jy het my net op 'n goeie nag gevang. Ek doen wat ek moes doen - en ek het 'n gevoel dat ek dit hierdie keer nog beter gaan doen.
So, ek dink jy is die groot held, nè?
Jy sou dieselfde vir my gedoen het. Is dit nie wat ek moet sê nie?
U kan sê wat u wil, maar. Ek is seker bly jy weet hoe om te swem.
Wel, dit is regtig groot van jou, Murph.
Dit is al wat ek nou kan regkry. Ek sal daaraan werk. Goed?
Ek sal slaap, en skielik is daar die groot glimlag. Jy ken daardie glimlag. En ek sê: 'Hey, Bobby - waar was jy?' maar hy sal my nie vertel nie. Hy glimlag net en sê: 'Onthou, Christina: ek sal jou altyd liefhê, ek was lief vir jou die oomblik toe ek jou sien, ek is lief vir jou nou en ek het jou vir ewig lief. Daar is geen afskeid nie - daar is net liefde, Christina net liefde. Toe is hy weg. Maar hy is altyd bly as hy gaan, sodat ek weet dat dit goed gaan met hom - heeltemal reg.
Superstorm van 1993 "Storm van die eeu"
Die Superstorm van 1993 (ook genoem die Storm van die eeu) was een van die mees intense middelbreedtesiklone wat ooit in die Oos-Verenigde State waargeneem is. Die storm sal onthou word vir sy geweldige sneeu-totale van Alabama deur Maine, sterk wind langs die ooskus, uiterste kusoorstromings langs die weskus van Florida, ongelooflike lae barometriese druk oor die suidooste en Mid-Atlantiese Oseaan, en vir die ongemaklike koue lug wat agter die storm gevolg het. Wat die menslike impak betref, was die Superstorm van 1993 belangriker as die meeste orkaan- of tornado -uitbrake wat op land kom, en is een van die dodelikste en duurste weersomstandighede van die 20ste eeu.
Lae druk ontwikkel gedurende die dag van 12 Maart langs 'n byna stilstaande front langs die kus van die Golf van Texas. Die toestande op die boonste vlak was baie gunstig vir die versterking van die laagtepunt, aangesien 'n kragtige straalstreep oor die oostelike Verenigde State aan die kant van die wind teen 'n diep boonste vlak trog ontwikkel het. Sterk horisontale temperatuur kontraste naby die voorkant oor die Golfkusstate, plus die ontwikkeling van diep donderstorms oor die Golf het ook brandstof bygevoeg tot die versterkingstelsel. Die laagtepunt het vinnig verdiep toe dit die middag en aand van 12 Maart deur die Golf van Mexiko steek en net na middernag op 13 Maart 'val' by die Florida Panhandle. Die Amerikaanse kuswag het tydens die storm meer as 100 mense uit skepe in nood gered.
'N Kwaadlyn van erge donderstorms wat suid van die lae Florida strek, het gedurende die vroeë oggendure van 13 Maart 'n impak gehad. Daar is beskadigde reguitlynwinde en 11 bevestigde tornado's regoor Florida aangemeld, met aansienlike donderstormwindskade suid na Kuba. 'N Studie van die Kubaanse weerdiens het bewyse gevind van windsnelhede tot 120 km / h van erge donderstorms wat daar ontstaan ​​het. Sterk wind op die land langs die weskus van Florida het 'n stormvloed tot 12 voet hoog in Taylor County veroorsaak met aansienlike saakbeskadiging en tot sewe sterftes aangemeld.
Infrarooi (links) en sigbare (regs) satellietlusse wat die impak van die Superstorm op die Suidoos -VSA dek, terwyl die laagte na die binneland in die suide van Georgië beweeg het, het die stelsel koue lug in die binneland gekry. na die westelike Carolinas en Virginia. Die rekords van sneeuvalle is altyd op plekke van Birmingham en Chattanooga tot Asheville opgestel, en versprei dan noordwaarts deur die sentrale Appalachians. Teen die middag van 13 Maart was die sentrale druk van die laagtepunt laer as wat waargeneem is met 'n historiese winterstorm of orkaan in die binneland van Suidoos -Verenigde State. Lae drukrekords is altyd gevestig in Columbia, Charlotte en Greensboro, wat selfs die druk wat 'n paar jaar tevore opgemerk is, tydens die besoek van die orkaan Hugo in September 1989 verslaan het.
Minimum atmosferiese druk waargeneem met die superstorm van 1993
Tallahassee, FL 28,84 duim Hg. Omstreeks 04:00
Augusta, GA 28,73 in. Hg. Omstreeks 10:00
Columbia, SC 28,63 in. Hg. Rondom die middag
Charlotte, NC 28,69 in. Hg. 12:50 nm.
Florence, SC 28,66 in. Hg. Omstreeks 13:00.
Wilmington, NC 28,78 in. Hg. 12:30 nm.
Greensboro, NC 28,64 in. Hg. 14:00 uur
Raleigh, NC 28,61 duim Hg. 15:15 nm.
Richmond, VA 28,51 duim Hg. Omstreeks 16:00.
Dover, DE 28,45 duim Hg. Omstreeks 20:00.
Oorkant die oostelike Carolinas was sterk wind die grootste impak van die Superstorm. Hierdie winde was die gevolg van 'n kragtige drukgradiënt voor die vinnig verdiepende laagtepunt. Warm, vogtige lug is uit Florida noordwaarts gebring deur windsterkte tot byna orkaansterkte. Wydverspreide skade was die gevolg van huise, bome en elektriese infrastruktuur in die kus van Noord -Carolina.Terselfdertyd woed 'n sneeustorm oor die westelike Carolinas met donderweer wat die witbloeistoestande vergesel. Sommige van die piekwinde wat plaaslik aangeteken is, sluit in:
Braaipan Shoals Light Tower, NC 93 mph 16:00 (85 voet hoogte)
Holden Beach, NC 71 km / h 7:00
New River, NC 71 km / h 13:40
Wilmington, NC 70 km / h 12:53 nm
Charleston, SC 69 mph 12:25 nm
New Bern, NC 66 mph 13:42
Sumter, SC 63 mph 14:12
Hatteras, NC 63 mph 13:20
Jacksonville, NC 62 mph 13:00
Florence, SC 58 mph 14:00
Fayetteville, NC 55 km / h 5:00 nm
Kinston, NC 55 km / h 13:00
Myrtle Beach, SC (lughawe) 54 mph 10:00
Rocky Mount, NC 52 mph 15:00
Columbia, SC 43 mph 13:43
Raleigh, NC 41 km / h 15:17
Myrtle Beach, SC 90 km / h Onbekende bron of tyd wat in die NCDC -stormopsomming verskyn.
Hierdie winde het baie groot golwe voor die see veroorsaak en 'n skadelike stormvloed vir strande in die suide. Vir die strande van Brunswick County op Oak Island is ten minste 18 huise vernietig deur stormvloed en stranderosie. Honderde huise is op dieselfde manier beskadig of vernietig op die buitebanke. Die Cape Fear -rivier in die middestad van Wilmington is ondersteun deur die sterk suidewinde wat gelei het tot groot vloedstrome aan beide kante van die rivier. Langs die kus vanaf die Carolinas tot in Florida is groot hoeveelhede soutbesproeiing deur die winde na die binneland gedra en op alle blootgestelde oppervlaktes neergelê. 'N Ligte reënval enkele dae nadat die Superstorm hierdie soutlaag versadig het, wat dit elektries geleidend gemaak het. Die gevolg was 'n tweede ronde kragonderbrekings, aangesien kragdrade oor isolators gebreek het en brekers gestruikel het. Bykomende besonderhede hieroor is vervat in 'n koerantartikel onderaan hierdie webblad.
Gedurende die middel tot laat middagure op 13 Maart het koue lug uit die weste toegedraai toe die laagte noordwaarts deur Raleigh en in die noordooste van Noord -Carolina beweeg het. Die temperatuur in Wilmington het deur die 40's en in die 30's gedaal teen sononder en reën het verander na ligte sneeu wat etlike ure geval het. Oos van die Interstate 95 was sneeu slegs 'n spoor, maar baie, baie swaarder sneeu het oor die westelike Carolinas geval. Sommige sneeutotale sluit in:
Mount LeConte, TN 60 duim.
Mount Mitchell, NC 50 cm. Sneeu het tot op 12 April op die grond gebly
Asheville, NC 18,2 in.
Greenville-Spartanburg, SC 9,8 duim.
Lincolnton, NC 9,2 duim.
Greensboro, NC 5,7 duim.
Charlotte, NC 1,6 duim.
Siler City, NC 1,5 duim.
Columbia, SC 1.2 duim.
Raleigh, NC 0,9 duim.
Daarbenewens is 'n spoor sneeu aangeteken in Augusta, GA Florence, SC en Wilmington, NC. Selfs ver in die suide is 'n spoor sneeu aangeteken op onwaarskynlike plekke soos Tallahassee, FL Jacksonville, FL en Fernandina Beach, FL.
Omdat Barack Obama Israel by die Verenigde Nasies vervloek het, is Amerika nou onder 'n vloek.
Vrydag se wonderlike verraad van Israel by die VN se Veiligheidsraad haal wêreldwyd opslae, maar die waarheid is dat wat Obama pas gedoen het, baie ernstiger is as wat die meeste mense dit sou durf voorstel. Elke keer as die Amerikaanse regering 'n groot stap geneem het in die rigting van die verdeling van die land Israel, het dit die afgelope dekades gelei tot 'n groot ramp wat die Verenigde State getref het. Dit gebeur telkens, en dit lyk asof ons leiers dit nooit leer nie. En ondanks die feit dat president Trump, die Israeliese premier, Benjamin Netanyahu en prominente lede van albei partye in die kongres, die president, verkies het, om Obama se resolusie 2334 vetoregeer, het hy voortgegaan en dit in elk geval laat verbygaan.
Omdat die Verenigde State vetoreg op die VN se Veiligheidsraad het, kan niks sonder ons ondersteuning slaag nie. En dit was dekades lank die beleid van die Amerikaanse regering om veto te maak teen alle resolusies teen Israel wat voor die Veiligheidsraad kom.
Maar hierdie keer blyk dit dat die Obama -administrasie baie hard agter die skerms gewerk het om hierdie resolusie voor die einde van Obama se termyn deur die Veiligheidsraad te kry. Dit is ten minste wat Israeliese premier Benjamin Netanyahu beweer:
"Uit die inligting wat ons het, twyfel ons nie daaraan dat die Obama -administrasie dit begin het nie, agter dit gestaan ​​het, die bewoording gekoördineer het en geëis het dat dit deurgegee word," het Netanyahu in 'n verklaring gesê. 'Dit is natuurlik in teenstelling met die tradisionele Amerikaanse beleid wat daarop gemik was om nie terme vir 'n permanente ooreenkoms te probeer dikteer nie, soos enige ander kwessie wat in die Veiligheidsraad verband hou, en natuurlik die uitdruklike verbintenis van president Obama self, in 2011, om hom van sulke stappe te weerhou. "
Ek is seker dat daar geweldige debat sal wees oor in watter mate die VSA betrokke was by die opstel en opstel van hierdie resolusie, maar daar is een ding wat baie duidelik is.
Die uiteindelike besluit of hierdie resolusie wel of nie aanvaar sou word, was in die hande van een man. Barack Obama het baie goed geweet dat hy hierdie mag het, en uiteindelik het hy besluit om Israel te verraai.
En noudat ons regering Israel in die VN vervloek het, sal ons hele volk as gevolg daarvan vervloek word.
In die Skrif word ons herhaaldelik vertel dat God diegene sal seën wat Israel seën en diegene wat Israel vervloek, sal vervloek. Toe Barack Obama 'n soortgelyke resolusie blokkeer wat Frankryk in September 2015 vir 'n stemming wou indien, het dit daartoe gelei dat Amerika geseën is, en ons is beslis die afgelope 16 maande geseën.
Maar noudat Barack Obama die koers omgekeer het en Israel verraai het, sal ons verseker vervloek word. In die komende dae sal ons sien hoe dit afspeel, en miskien kan ons 'n paar wenke kry oor wat kan gebeur deur die onlangse geskiedenis te hersien.
Daar was letterlik tientalle gevalle in die afgelope dekades dat die VSA deur 'n onmiddellike ramp getref is toe hulle 'n stap gemaak het na die verdeling van die land Israel. Die volgende is tien van die mees prominente voorbeelde wat vir my opval:
1. Die laaste keer dat die Amerikaanse regering geweier het om 'n veto teen 'n resolusie teen Israel by die VN se Veiligheidsraad te veto, was in 1979. Op 22 Maart 1979 het die Carter-administrasie besluit om nie 'n veto teen VN-resolusie 446 te maak nie. Vier dae daarna op 26 Maart, die Vredesverdrag tussen Egipte en Israel is in Washington onderteken. As gevolg van die verdrag het Israel 'n geweldige hoeveelheid grondgebied prysgegee. Twee dae later, op 28 Maart, het die ergste kernkragaanleg in die geskiedenis van die VSA wêreldwyd opslae gemaak. Die volgende kom uit Wikipedia:
Die Three Mile Island-ongeluk was 'n gedeeltelike kern-ineenstorting wat op 28 Maart 1979 plaasgevind het in reaktor nommer 2 van Three Mile Island Nuclear Generating Station (TMI-2) in Dauphin County, Pennsylvania, Verenigde State. Dit was die belangrikste ongeluk in die geskiedenis van die Amerikaanse kommersiële kernkragsentrale.  Die voorval is op die sewe-punt International Nuclear Event Scale gegradeer: 'n ongeluk met groter gevolge.  
2. Op 30 Oktober 1991 het president George H. W. Bush die vredeskonferensie in Madrid geopen, wat Israeliërs en Palestyne bymekaar gebring het om vir die heel eerste keer te onderhandel. In sy openingsrede het Bush aan Israel gesê dat 'territoriale kompromie noodsaaklik is vir vrede'. Op presies dieselfde tyd was 'die perfekte storm' aan die broei in die Noord -Atlantiese Oseaan. Hierdie legendariese storm het 1000 myl die verkeerde rigting afgelê en 35 voetgolwe gestuur wat direk in president Bush se huis in Kennebunkport, Maine, toeslaan.
3. Op 23 Augustus 1992 het die Vredeskonferensie in Madrid na Washington, DC verhuis, en die volgende dag val die orkaan Andrew in Florida aan, wat $ 30 miljard se skade aangerig het. Dit was tot dusver die ergste natuurramp in die Amerikaanse geskiedenis.
4. Op 16 Januarie 1994 het president Clinton met president Assad van Sirië vergader om die moontlikheid te bespreek dat Israel die Golanhoogte sal prysgee. Binne 24 uur het die verwoestende Northridge -aardbewing Suid -Kalifornië getref. Dit was tot dusver die tweede ergste natuurramp in die Amerikaanse geskiedenis.
5. Op 21 Januarie 1998 het die Israeliese premier, Benjamin Netanyahu, by die Withuis aangekom, maar 'n baie koue ontvangs ontvang. President Clinton en minister van buitelandse sake, Madeleine Albright, het eintlik geweier om saam met hom middagete te eet. Op dieselfde dag breek die Monica Lewinsky -skandaal, wat die presidentskap van Clinton in 'n stert draai, waaruit dit nooit sou herstel nie.
6. Op 28 September 1998 werk die minister van buitelandse sake, Madeleine Albright, aan die afhandeling van 'n plan waarmee Israel ongeveer 13 persent van Judea en Samaria sou afstaan. Op daardie presiese dag het orkaan George met 'n windstoot van tot 175 kilometer per uur die Golfkus ingeval.
7. Op 3 Mei 1999 was die Palestynse leier Yasser Arafat veronderstel om 'n perskonferensie te hou om die oprigting van 'n Palestynse staat met Jerusalem as hoofstad te verklaar. Op daardie presiese dag het die sterkste tornado's wat ooit in die VSA aangeteken is, deur Oklahoma en Kansas geruk. Op 'n stadium het een van die tornado's eintlik 'n windspoed van 316 myl per uur gehad.
8. Op 30 April 2003 is "die padkaart na vrede" wat deur die sogenaamde "kwartet" ontwikkel is, deur die Amerikaanse ambassadeur Daniel Kurtzer aan die Israeliese premier Ariel Sharon voorgelê. In die volgende sewe dae is die VSA deur 'n verbysterende 412 tornado's getref. Dit was die grootste tornado -groep wat tot nog toe aangeteken is.
9. In 2005 het president George W. Bush (die seun van George H.W. Bush) Israel oortuig dat dit nodig was om al die Joodse setlaars uit Gaza te verwyder en dit heeltemal aan die Palestyne oor te gee. Volgens die New York Times, die heel laaste van die setlaars is op 23 Augustus 2005 ontruim. Op daardie presiese dag het 'n storm wat die naam "Katrina" sou kry, begin vorm oor die Bahamas. Die stad New Orleans het nog nie ten volle herstel van die skade wat die storm aangerig het nie, en dit was tot dusver die duurste natuurramp in die hele Amerikaanse geskiedenis.
10. Op 19 Mei 2011 het Barack Obama aan Israel gesê dat daar 'n terugkeer na die grense voor 1967 moet wees. Drie dae later op 22 Mei het 'n halfmyl wye EF-5 meervoudige draaikolk-tornado deur Joplin, Missouri, geruk. Volgens Wikipedia was dit 'die duurste enkele tornado in die Amerikaanse geskiedenis'.
Die resolusie van die VN se Veiligheidsraad wat Vrydag aangeneem is, is die grootste verraad van Israel in die moderne geskiedenis. Soos ek in my laaste artikel verduidelik het, glo ek dat Amerika se uitstel nou verby is en dat die hel in hierdie land gaan losbars.
Toe Barack Obama die VN se Veiligheidsraad in September 2015 verhinder het om die land Israel te verdeel, moes ons as 'n nasie as gevolg hiervan geseën gewees het, en ons was geseënd.
Maar nou het Barack Obama Israel vervloek deur hulle by die Verenigde Nasies in die rug te steek, en volgens die Woord van God moet ons as gevolg daarvan vervloek word.
En so seker as ek hierdie artikel skryf, sal ons vervloek wees.
Van Michael Snyder die boek getiteld "Living A Life That Really Matters" is beskikbaar in sagteband en vir die Kindle op Amazon.com.
Honderde myl-uur wind, sewentig voet golwe en 'n helikopter sonder brandstof. Toe raak dinge sleg. In 1997 lewer Esquire 'n eksklusiewe uittreksel van Sebastian Junger en rsquos wat binnekort ongelooflike topverkoper sal wees. Lees dit volledig, hieronder.
Aangepas deur Sebastian Junger en rsquos met die beste verkoper, Die perfekte storm, tsy artikel verskyn oorspronklik in die Mei 1997 -uitgawe van Besoek. U kan elke verhaal vind waar ons ooit gepubliseer het Esquire Classic.
Dit was asof hul helikopter teen 'n berghang gestamp het. Die een minuut het hulle die volgende oomblik deur die duisternis huis toe gestamp, en hulle is feitlik tot stilstand geblaas. Vlieghandboeke het in die kajuit rondgejaag, en die vyf bemanningslede is teen die plafon gegooi en toe terug in hul sitplekke. Reën het soos 'n druiweskoot van die voorruit af gehamer. By geen sigbaarheid loop hulle 'n muur van stormwolke van tien duisend voet hoog raak, en die vlieënier, Dave Ruvola, het selfs nie gesê dat dit daar is nie.
Ruvola en sy vier maats het 'n Air National Guard H-60-helikopter teruggevlieg van 'n mislukte redding 290 myl van die kus van Long Island af toe die wind toeslaan. Daardie middag het 'n solo -seiljagman laat weet dat hy in 'n stormagtige see gaan en hulp nodig het, en hulle het daar uitgestrek om hom te red. Maar toe hulle daar aankom, was dit duidelik dat hulle niks kon doen nie en mdashseas was sewentig voet en die winde was buite orkaankrag. 'N Hys mandjie kon nooit op die dek van die klein seilboot gemanoeuvreer word nie, en reddingswemmers het nie 'n kans gehad om in sulke groot seë te spring nie. Die man is uiteindelik deur 'n handelsskip wat deur Roemenië gebind is, opgelaai. Dave Ruvola swaai sy helikopter huis toe.
Aan boord was ook piloot Graham Buschor, vlugingenieur Jim Mioli, en valskermspringers John Spillane en Rick Smith. Hulle was van die hoogs opgeleide reddingsmanne in die land, en nou was hulle in 'n erger toestand as die man wat hulle probeer red het. Hulle het nog 'n brandstof nodig gehad om terug te keer na die strand. Die helikopter wat hulle gevlieg het, was bedoel om in die middel van die nag gevul te word, maar die toestande was nou so erg dat Ruvola die vliegtuig skaars kon beheer, nog minder 'n koppie van 'n drie voet lange tregter wat aan die agterkant van 'n tenkvliegtuig hang. In tegniese terme het hul helikopter dinge gedoen, en sonder insette van die kontroles in menslike terme, het die mans om die lug geslaan.
Hulle het teëgekom wat baie meteoroloë beskou as die storm van die eeu.
Vir vyf-en-veertig minute het Dave Ruvola probeer om die tregter te tref, maar dit het misluk. Dit was iets wat hy honderde kere in sy lewe gedoen het, maar nou was dit soos om 'n pyl in 'n geweerloop te probeer gooi. Dit was pure dom geluk. Na twintig of dertig pogings en mdasha monsteragtige konsentrasie en mdashRuvola het die tenkvlieënier gestuur dat hy opgee. Hulle was vyfduisend voet in die lug sonder sigbaarheid en ongeveer twintig minute brandstof oor as hy nou begin, kan hy moontlik tot op seevlak kom voordat die enjins stop. Andersins val hulle net uit die lug.
Dave Ruvola het die neus van die helikopter laat val en met sy brandstofmeter na die see begin jaag.
Hulle het teëgekom wat baie meteoroloë beskou as die storm van die eeu: einde Oktober 1991 het 'n orkaan genaamd Grace met 'n frats laagdruksel oor die Noord-Atlantiese Oseaan gebots en 'n meteorologiese maalstroom geskep wat die ooskus van die Verenigde State omgedraai het. State in 'n enkele stormsone. 'N Amerikaanse vissersboot het verlore gegaan met alle hande van Nova Scotia af. 'N Skoener van negentig voet het van Maryland afgekom. Twee vuurtorings is geblus deur groot seë buite New Hampshire. President Bush & rsquos-vakansiehuis in Kennebunkport, Maine, is deur dertig voetbrekers weggegooi. 'N Man is van die kusrotse in Rhode Island doodgeslinger. 'N Ander man het gesterf terwyl hy probeer het om op 'n wal van twintig voet in Massachusetts te surf. En naby die storm & rsquos -sentrum het gegewens boeie golfhoogtes van meer as honderd voet geregistreer, en dit is onder meer die hoogste lesings ooit.
Terwyl Ruvola blindelings afwaarts deur die wolke vlieg, het Buschor 'n Mayday uitgereik op 'n noodfrekwensie van die Air National Guard en daarna radiokontak gemaak met die kuswagter. Tamaroa, vars nog 'n redding sewentien myl na die noordooste. Terug by die Suffolk Air National Guard Base, waarheen Ruvola op pad was, het die stuurder, Jim MacDougall, gelyktydig & mdashBuschor & rsquos SOS ontvang en 'n telefoonoproep van die vrou van Spillane & rsquos, wat wou weet waar haar man is. Sy en sy het geen idee gehad dat daar 'n probleem is nie en bel net op die verkeerde oomblik. MacDougall was so paniekerig oor die tydsberekening dat hy haar opgehou het. Om 21:08 het 'n afstuurder by die kuswag se hoofkwartier in Boston 'n oproep gemaak dat 'n helikopter van die Air National Guard kan afgaan en kranksinnig in die voorvallogboek gesoek het: & ldquoHelo & amp 130 onderweg na Suffolk. Kan helo hervul, weens vis. Moet dalk los. . . . Hoe lank bly jy in die lug? 20-25 min. . . LAUNCH! & Rdquo
Pararescue-springer John Spillane, wat stilweg van die linkerkantse skandeerder en rsquos-sitplek af kyk, was seker dat hy net sy doodsvonnis opgelê is. Hy was nie 'n man wat maklik bang was nie, maar terwyl hy duik, het hy in 'n volledige duisternis sonder 'n oliebakkie die lug opraak en het hy nie koel geraak nie, maar hierdie situasie lyk hopeloos. Hy het geweet dat dit selfs moeilik was om mense op see te vind in hierdie omstandighede, nog minder om hulle te red. Hulle was byna gewaarborg om te sterf.
Die copter het uiteindelik om 9:28 uit die wolke uitgebreek, slegs tweehonderd voet bo die see. Ruvola val voort totdat hy regoor die golftoppe was, waar hy 'n lae sweef probeer oprig sonder om uit die lug geslaan te word. Die bemanningslede het intussen deur hul kontrolelyste gesukkel. Spillane het 'n kantine oor sy skouer geslinger en 'n eenman reddingsvlot aan sy band vasgeknyp.Jim Mioli het die reddingsvlot van nege man na die rand van die springdeur gegly en gewag op die bevel om dit uit te druk. Rick Smith, gedrapeer in oorlewingsuitrusting, hurk aan die rand van die ander springdeur en kyk oor die kant. Hy kyk af na 'n oseaan wat so deur die wind geskeur is dat hy nie die verskil tussen die helmteken en die troppe kon sien nie. Vir al wat hy weet, spring hulle driehonderd voet.
Om 9:30 het die nommer een-motor uitgebrand dat hulle minder as 'n minuut in 'n lae sweef was. Ruvola het die interkom uitgeroep: & ldquoDie nommer een & rsquos uit! Gaan uit! Gaan uit!& rdquo Die nommer twee loop op dampe. Dit was dit. Hulle was besig om af te gaan.
Die protokol vir die sloot vereis dat die stuurman Buschor saam met die vlieënier aan boord moet bly, maar Ruvola het hom beveel omdat Buschor en rsquos besluit het om te oorleef as hy spring. Ruvola moes tot die einde by die kontroles bly om seker te maak dat die helikopter nie op sy bemanning val nie. Sy kans om uit die helikopter te klim voordat dit sak, was minimaal, maar dit was buite die punt dat elke bemanningslid 'n taak het om te doen tydens 'n sloot, en sy taak was om die vliegtuig veilig te land. Buschor kyk na die radar -hoogtemeter, wat wissel tussen tien voet en sestig voet, en besef dat die tydsberekening van sy sprong die verskil tussen lewe en dood sou beteken. Ruvola herhaal sy bevel om op borgtog te kom, en Buschor stap by sy deur uit op die voetbord en gooi sy nagvisbril neer. Nou kan hy die golwe onder hom sien rol in die spookagtige groen lig van verbeterde sig. Hy sien 'n groot kuif, haal asem en spring.
Die helikopter was skielik stil sonder die nommer een-enjin. Agterlangs stoot Mioli die reddingsvlot by die regterdeur uit en kyk hoe hy val, in sy woorde, en die afgrond. & Rdquo Die sigbaarheid was so erg dat hy nie eers gesien het hoe dit die water tref nie, en hy kon homself nie laat spring nie in daarna. Sonder om dit aan iemand te vertel, besluit hy om sy kanse in die helikopter te waag. Spillane sien Rick Smith by die poortdeur en beweeg na hom toe. & ldquoI & rsquom het daarvan oortuig dat hy die golwe vergroot, sê Spillane. Ek wou bitter graag saam met hom bly. Ek het net tyd gehad om te gaan sit, my hand op sy skouer gesit en hy gaan. Ons het nie tyd gehad om iets te sê nie, en u wil afskeid neem, maar daar is geen tyd daarvoor nie. Rick het gegaan, en 'n sekonde later het ek gegaan. & Rdquo
Volgens mense wat lang valle oorleef het, is die versnelling van swaartekrag so hartverskeurend vinnig dat dit meer soos om afwaarts uit 'n kanon geskiet te word. 'N Liggaam versnel ongeveer 20 myl per uur vir elke sekonde in die lug: na 'n sekonde val dit 20 myl per uur na twee sekondes, 40 myl per uur en so aan, tot 130. Op daardie stadium is die windweerstand gelyk aan die swaartekrag, en daar word gesê dat die liggaam terminale snelheid bereik het. Spillane het waarskynlik sestig of sewentig voet geval en mdasha bietjie meer as twee en 'n half sekondes se versnelling. Hy stort deur die duisternis sonder om te weet waar die water is of wanneer hy gaan slaan. Hy het 'n dowwe herinnering gehad aan die loslating van sy eenmansvlot, en sy liggaam wat sy springposisie verloor het, en om te dink: "My God, wat 'n lang pad af. En toe raak alles leeg.
In die amptelike terme van die National Guard, was die redding wat hierdie manne onderneem het, gekategoriseer as 'n verhoogde risiko- en risiko -missie, wat beteken dat die weersomstandighede uiterste is en burgerlikes die gevaar loop om te sterf. Die redders aanvaar dus 'n hoër risiko as gewoonlik om dit te red. Onder die spanne word na hierdie missies verwys as & ldquosporty, & rdquo soos in & ldquoBoy, dit was beslis sportief daar buite gisteraand. & Rdquo Oor die algemeen is sportief goed, en waaroor redding gaan.
Toe John Spillane die Atlantiese Oseaan tref, ry hy ongeveer vyftig kilometer per uur.
Oorlogstyd is natuurlik net so sportief soos dit kan wees, maar dit is 'n seldsame en aaklige situasie, wat die meeste pararescue -springers nooit ervaar nie. (Die Air National Guard word beskou as 'n staatsmilisie, wat beteken dat die staat dit befonds, maar dit is ook 'n tak van die lugmag, en daarom kan wagspringers met springmagte verwissel word.) Die oorlogsopdrag van die Air National Guard is om die lewe van 'n Amerikaanse vegman, en rdquo, wat gewoonlik beteken dat jy agter vyandelike lyne moet spring om vlieëniers neer te haal. As vlieëniers op die see gaan, spring die wagte met maskers, vinne en snorkels. As hulle op gletsers afklim, spring hulle met stertstokkies en ysbyle. As hulle in die oerwoud afgaan, spring hulle met tweehonderd voet se boom-afstotende lyn. Daar is letterlik nêrens op aarde 'n Air National Guardsman wat kan gaan nie. Ek kon Everest klim met die toerusting in my kas, en 'n wag het gesê.
Al die gewapende magte het 'n weergawe van die pararescue -trui, maar die springers van die Air National Guard en hul eweknieë in die lugmag is ook die enigste met 'n vredestydopdrag. Elke keer as die ruimtetuig gelanseer word, vlieg 'n Air Guard C-130 van Long Island met 'n volle reddingspersoneel na Florida. 'N Lugwagbasis in Alaska is permanent op hul hoede en is heeltemal gereed en gereed om te gaan, en die ander twee basisse, in Kalifornië en op Long Island, is gereed.
Dit neem byna twintig maande voltydse opleiding om 'n PJ te word, waarna u die regering vier jaar aktiewe diens verskuldig is, wat u sterk aangemoedig het om uit te brei. Daar is ongeveer 350 PJ's regoor die land, maar die ontwikkeling daarvan is so 'n lang en duur proses dat die regering dit moeilik vind om diegene wat elke jaar verlore gaan, te vervang. Gedurende die eerste drie maande van opleiding word kandidate deur blote, growwe mishandeling uitgewis. In een oefensessie swem die span sy normale oefensessie van vier duisend meter, en dan gooi die instrukteur sy fluitjie in die swembad. Tien ouens baklei daarvoor, en wie dit ook al regkry om dit op die oppervlak te blaas, moet die swembad verlaat, sy oefensessie het vir die dag geëindig. Die instrukteur gooi weer die fluitjie in, en die nege oorblywende ouens veg daarvoor. Dit gaan aan totdat daar net een man oor is en hy uit die skool gestap het.
Na vooraf-opleiding betree die oorlewendes 'n tydperk wat bekend staan ​​as die pyplyn, waartydens die PJ's leer valskerm val, berge klim, in woestyne oorleef, vyandige ondervraging weerstaan, agtervolging ontwyk en snags onder water navigeer. Teen hierdie tyd het die uitvalsyfer tot 90 persent gestyg. Die pypleiding is meedoënloos in dunkeropleiding, byvoorbeeld, die kandidate word in 'n gesimuleerde helikopter vasgemaak en onder water gedompel. As hulle daarin slaag om te ontsnap, val hulle onderstebo. As hulle nog steeds daarin slaag om te ontsnap, val hulle onderstebo en geblinddoek toe. Die ouens wat daaraan ontsnap, gaan voort om te oefen. Die res word deur duikers gered en weggestuur.
Toe John Spillane die Atlantiese Oseaan tref, ry hy ongeveer vyftig kilometer per uur. Water is die enigste element wat meer weerstand bied, hoe harder u dit tref, en teen vyftig kilometer per uur kan dit net sowel beton wees. Spillane het drie bene in sy arms gebreek, een been in sy linkerbeen en vier ribbes, en hy het sy pankreas gekneus en 'n nier byna gebars. Die flippers, die eenmanvlot en die kantien is almal by die see van sy liggaam afgeskeur. Net sy masker, wat hy agteruit gedra het met die band in sy mond, het gebly. Spillane onthou nie die oomblik van impak nie, en hy onthou nie die oomblik toe hy eers besef dat hy in die water was nie. Sy geheue gaan van val tot swem, met niks tussenin nie. Toe hy verstaan ​​dat hy swem, was dit almal hy het verstaan ​​dat hy nie geweet het wie hy was, waarom hy daar was of hoe hy daar gekom het nie.
As Spillane beseerde seelui op die see behandel, is die mate van bewussyn een van die eerste dinge wat hy evalueer. Die hoogste vlak, bekend as & ldquoalert en georiënteerde keer vier, & rdquo beskryf byna almal in 'n alledaagse situasie. Hulle weet wie hulle is, waar hulle is, hoe laat dit is en wat net gebeur het. As iemand 'n hou op die kop kry, is die eerste ding wat hy verloor, onlangse gebeurtenisse en mdash & ldquoalert en georiënteerde tye drie & rdquo & mdash en die laaste ding wat hy verloor, is sy identiteit. Daar word gesê dat 'n persoon wat al vier die bewussynsvlakke verloor het, tot by identiteit, & ldquoalert en georiënteerd is op nul. & Rdquo John Spillane was wakker en georiënteerd as nul. Sy begrip van die wêreld was beperk tot die feit dat hy bestaan, niks meer nie. Byna gelyktydig verstaan ​​hy dat hy pynlike pyn het. Dit was lank wat hy geweet het. Tot hy die reddingsvlot sien.
Dit is deur Jim Mioli uit die helikopter gestoot, en dit het outomaties opgeblaas terwyl dit geval het. Nou skarrel dit onderstebo op die golwe, terwyl die see-ankers dit skaars in die wind van 80 kilometer lank hou. & ldquoEk het daarop gestaan, dit onderskep en van die kant af gehang, & rdquo sê Spillane. Ek het geweet ek was in die see, in 'n desperate situasie, en ek was seergemaak. Ek het niks anders geweet nie. Dit was terwyl ek aan die vlot hang, dat dit alles na my toe terugkom. Ons was op 'n missie. Ons het nie meer brandstof gehad nie. Ek het gered. Ek is nie alleen nie. & Rdquo
Terwyl Spillane aan die vlot gehang het, het 'n rukwind dit gevang en omgekeer. Die een oomblik was Spillane in die water en probeer om uit te vind wie hy die volgende was; hy was in die vlot. Hy voel dadelik beter. Hy lê op die nylon vloer en evalueer die steekpyn in sy bors, toe die stormgode weer die vlot omdraai en Spillane terug in die see gooi. Hy is altesaam vier keer in of uit die vlot geslinger voordat hy vir altyd in die water gegooi is, terwyl die vlot oor die golwe waai.
Tweehonderd voet onder het John Spillane sy laaste hoop, die copter, na die noorde toe gekyk.
Na 'n uur se afskeid neem en probeer het om die seewater uit sy maag te hou, het Spillane twee strobe ligte in die verte gewaar. Die oorlewingsbaadjies wat vlieëniers dra, het strepe op hulle gehad, en dit was die eerste ware bewys dat Spillane gehad het dat iemand anders die sloot oorleef het. Sy onmiddellike reaksie was om na die ligte te swem, maar hy het homself gestop. Hy weet nie dat hy die nag gaan uitleef nie, so hy kan net sowel op sy eie sterf. & ldquo Ek wou nie hê dat hulle my moet sien gaan nie, en hy sê. Ek wou nie dat hulle my in pyn moes sien nie. Wat my uiteindelik na hulle toe gedryf het, was oorlewingsopleiding. Dit beklemtoon sterkte in getalle, en ek weet dat as ek daarmee saamkom, ek meer probeer om nie te sterf nie. Maar ek kon nie toelaat dat hulle my in pyn sien nie, het ek vir myself gesê. Ek kon hulle nie in die steek laat nie. & Rdquo
In die oortuiging dat sy en sy bemanningslede in 'n groep effens minder verwaarloosbaar sou wees, het Spillane stadig na die ligte gekom. Na 'n paar uur se swem, kom hy uiteindelik naby genoeg om hul gesigte uit te ken, en Dave Ruvola en Jim Mioli, tou saam met 'n valskermsnoer. Ruvola het goed gelyk en mdashhe en rsquod het die oorstroomde helikopter op een lug vol lug ontsnap, maar Mioli was amper onsamehangend met onderkoeling. Hy was so besig om die reddingsvlot te probeer gereedmaak dat hy nie sy oorlewingspak kon aantrek nie, so die enigste isolasie wat hy gehad het, was 'n dun Nomex -pak. Sy kans om tot dagbreek aan te hou was selfs laer as Spillane & rsquos.
Spillane swem op, groet sy vriende en gryp die band aan die Ruvola & rsquos -dryfvest. Daarna het hy besluit om die volgende paar uur so goed as moontlik te trotseer.
Die eerste dag van Ruvola & rsquos -vliegtuie het die kuswag se hoofkwartier in Boston daardie aand omstreeks 09:30 bereik, sekondes voordat die eerste enjin gevlam het. Die reaksie was massief en onmiddellik. Binne 'n paar minute na die sloot is reddingsvaartuie van Florida na Maine gereed gemaak vir ontplooiing. 'N Falcon-straler en 'n H-3-helikopter is twintig minute na die oproep vanaf die Otis Air National Guard Base op Cape Cod gelanseer. 'N Uur later is 'n Navy P-3-straalvliegtuig gereed gemaak vir die lanseer by die Brunswick Naval Air Station in Maine. (Die straal was infrarooi toegerus om hitte-uitstralende voorwerpe, soos mense, op te spoor.) Om 10:23 versoek Boston 'n kuswagter, die Spencer, en selfs oorweeg om 'n vliegdekskip te herlei. Die kuswag -snyer Tamaroa, honderd myl van Montauk, Long Island af, het die SOS ontvang en van koers verander voordat Ruvola selfs afgegaan het.
Die eerste vliegtuig op die toneel was die Falcon-straler uit Cape Cod, dit het negentig minute na die sloot aangekom, en die vlieënier het onmiddellik 'n soektog na 'n uitbreidende vierkant opgestel. Hy het effens afwaarts van die laaste bekende posisie beweeg, en mdashthe & ldquosplash point & rdquo & mdash en begin in steeds groter wordende vierkante vlieg totdat hy 'n oppervlakte van tien myl afgelê het. Hy vlieg op tweehonderd voet, net onder die wolkbedekking, en beraam die waarskynlikheid om die oorlewendes te sien as een uit drie. Hy het niks opgelewer nie. Rondom 11:30 brei hy sy soektog uit tot 'n vierkante kilometer en begin weer van voor af, stadig in die suidweste, in die rigting van die see en rsquos-drif.
En toe, tien minute in die tweede vierkant, het hy iets opgetel: 'n swak sein op 243 megahertz. Dit was 'n frekwensie wat in die Air National Guard -radio's gekodeer is. Dit het beteken dat ten minste een van die vlieëniers nog gelewe het.
Die vlieënier het die sein ingehaal en dit opgespoor na 'n posisie ongeveer twintig kilometer onder die see van die spatpunt. Die vlieënier kom laag in, skandeer die see met 'n nagvisbril en sien uiteindelik 'n eensame flits wat in die duisternis flits en verskyn en verdwyn agter die groot deinings. Oomblikke later sien die vlieënier nog drie strofe 'n half kilometer verder. Dit beteken dat almal behalwe een van die bemanningslede verantwoord is. Die vlieënier sirkel, flits sy ligte en stuur dan sy posisie na die Coast Guard District One in Boston. 'N H-3-helikopter, toegerus met 'n takel en 'n reddingswemmer, was net twintig minute weg, die hele beproewing kon binne minder as 'n uur verby wees.
Die Falcon het om die motor geswaai totdat die H-3 opgedaag het, en is dan terug na die basis met 'n vinnig dalende brandstofmeter. Die H-3 is 'n groot masjien, soortgelyk aan die gevegshelikopters wat in Viëtnam gebruik word, en het ekstra brandstoftenks in die kajuit. Dit kan in die middel van die nag gevul word, maar dit kan vier of vyf uur in die lug bly. Die vlieënier, Ed DeWitt, het probeer om 'n vyf-en-dertig-voet-sweef te vestig, maar windskuif het hom steeds afwaarts gestoot. Die oseaan was 'n vetterige wit uitspansel in sy soekligte, daar was geen visuele verwysingspunte nie, en sy hoogtemeter het van 125 voet tot 15 voet gedaal. Op 'n stadium draai hy afwaarts en word amper in die see geboor.
DeWitt het sy helikopter binne 'n honderd meter van die drie mans in die water gewerk en vir sy vlugingenieur gesê om die reddingsmandjie te laat val. Die ingenieur betaal die kabel uit en kyk wakker hoe die mandjie reguit terug in die stertrotors terugblaas. Die mandjie bereik uiteindelik die water, swaai agtertoe teen 'n hoek van 45 grade, maar DeWitt kon nie lank genoeg 'n vaste sweef hou sodat die swemmers dit kon bereik nie. Hy probeer veertig minute lank voordat hy uiteindelik tou opgooi. Teen daardie tyd kon hy die kuswag se snyer sien Tamaroa, soekligte het reguit na bo gewys vir maksimum sigbaarheid, wat deur die storm stort. DeWitt het haar ingeburger, 'n merkbrand laat val en teruggegaan na Suffolk.
Tweehonderd voet onder het John Spillane sy laaste hoop, die copter, na die noorde toe gekyk. Hy het nie verwag dat hy gered sou word nie, maar dit was steeds moeilik om na te kyk. Die enigste voordeel wat hy kon sien, was dat sy gesin verseker sou weet dat hy gesterf het. Dit kan hulle weke van valse hoop bespaar. In die verte kon hy ligte sien opkom en val in die duisternis. Hy het aangeneem dat dit 'n Falcon -straler was wat na die ander vlieëniers gesoek het, maar die ligte het vreemd beweeg. Hulle het beweeg soos dié op 'n skip.
Die Tamora het vier ure geneem om die sewentien myl tot by die spatselpunt af te lê, terwyl haar skroewe twaalf knope se pad vorentoe draai en slegs drie maak. Kommandant Lawrence Brudnicki het nie presies geweet hoe sterk die wind was nie, want dit het die windmeter van die mas afgeruk. Die vlieënier DeWitt het gesê dat sy lugsnelheidsaanwyser sewe en tagtig knope honderd myl per uur getref het. Die Tamaroa& rsquos koers na die neergeslaan lugmanne bring haar langs die groot seë, wat die skip deur 'n boog van geen grade begin rol het nie. Op daardie hoek was dit makliker om op die skote te loop en die mure van die skip te loop en op die dekke te loop. In die stuurhuis was Brudnicki verbaas toe hy opkyk na die golwe van die golwe, en toe hy volle roer en volle krag bestel, duur dit dertig sekondes voordat die skip begin draai.
Die toue was onmoontlik om te vang, en die dekpers het die vragnet weer oor die kant gegooi.
Die eerste vlieënier wat hulle opgemerk het, was Graham Buschor, wat alleen swem en 'n half kilometer van Ruvola, Spillane en Mioli af was. Hy was in 'n Mustang-oorlewingspak en het 'n vuurwapen en die enigste funksionele radiobaken van die hele bemanning. Brudnicki het sy operasionele beampte beveel om die Tamaroa op die see van Buschor en dryf dan op hom neer. Groot voorwerpe dryf effens vinniger as kleintjies, en as die skip teen Buschor opwaarts was, sou die golwe hom nie teen die romp slaan nie. Die skutter en rsquos -maat begin op die vliegbrug fakkels van kanonne afvuur, en 'n detail van seelui het in die boog gehurk met toue gooi en wag op hul kans. Elke keer as 'n see die boog oorvee, moes hulle tel, om seker te maak dat niemand oorboord gegaan het nie.
Die enjins het tot stilstand gekom en die Tamaroa wydgeswaai na die golwe. Dit was 'n gevaarlike posisie om in te wees: Die skip verloor haar vermoë om haarself op 72 grade reg te stel, en sy rol tot 55. Om op swemmers af te dryf is 'n standaard reddingsprosedure, maar die see was so gewelddadig dat Buschor aanhoudend weggeslinger het bereik. Daar was tye op die golwe waar hy dertig voet hoër was as die manne wat hom probeer red het. Die bemanning in die boog kon nie 'n tou naby hom kry nie, en Brudnicki sou nie sy reddingswemmer oorboord beveel nie, want hy was bang dat hy hom nie sou terugkry nie. Die manne op die dek het uiteindelik besef dat as die boot nie na Buschor sou gaan nie, Buschor na die boot sou moes gaan. & ldquoSwim! & rdquo skree hulle oor die spoor. Buschor het sy handskoene en kappie afgetrek en sy lewe lank begin swem.
Hy swem so hard as wat hy kan totdat hy sy arms gee. Hy klou tot by die skip, swiep om die boog, sukkel weer binne bereik daarvan en kry uiteindelik 'n vragnet vas wat die bemanning oor die sy laat val het. Die net het soos 'n groot touleer gelyk en is deur ses of agt man by die spoor gehou. Buschor draai sy hande in die gaas en trek stadig in die romp. Een goeie golf op die verkeerde oomblik kon hulle almal uitgehaal het. Die bemanningslede het Buschor soos 'n groot vis laat beland en hom na die dekhuis geneem. Hy braak seewater en kon skaars weerstaan ​​dat sy kerntemperatuur tot 94 grade gedaal het. Hy was vier uur en vyf-en-twintig minute in die water.
Dit het 'n halfuur geneem om een ​​man aan boord te kry, en hulle het nog vier te gaan, waarvan een nog nie eens gesien het nie. Die Tamaroa werk op die see van die ander drie wagte en probeer weer op hulle neerdryf. Bemanningslede het fakkels aangesteek en soekligte gerig. Spillane is beseer, Mioli was onsamehangend en Ruvola het gehelp om albei te ondersteun. Daar was geen manier hoe hulle soos Buschor kon swem nie.
Die toue was onmoontlik om te vang, en die dekpers het die vragnet weer oor die kant gegooi. Die mans in die water het dit na drie pogings gegryp, maar hul spiere het so erg van koue gekramp dat hulle skaars kon vashou. Die manne op die dek het baie opgewek en hulle het ses honderd pond dooie gewig opgetel, maar terselfdertyd het 'n groot golf onder die swemmers geval. Uitgeput en wanhopig verloor die vlieëniers hul greep op die net. Die volgende ding wat Spillane weet, was dat hy onder water was. Hy veg na die oppervlak, net toe die boot na binne toe rol, en hy gryp weer die net. Dit was dit as hy dit nou nie kon doen nie, sou hy sterf. Die dekpersoneel spring op en Spillane voel hoe hy teen die romp van die staal getrek word. Hy klim 'n bietjie hoër, voel hoe hande hom gryp, en die volgende ding wat hy weet, word hy oor die geweer op die dek getrek. Hy het soveel pyn gehad dat hy nie kon staan ​​nie. Die mans steier met die rol van die skip, dra hom na binne, steek hom vas teen die skut en sny dan sy oorlewingspak af. Spillane kon Ruvola en Mioli nie sien nie. Hulle het nie daarin geslaag om weer op die net te kom nie.
Die golwe spoel die twee mans in die romp af in die rigting van die skip en die agterkant van die skip, waar die skroef van twaalf voet 'n ketel kookwater uitgrawe. Die enjins het afgeskakel net toe die twee mans om die agterkant gedra is en dan aan die bakkant van die skip. Ruvola vang die net vir die tweede keer en steek een hand in die gaas. Hy het die ander een om Mioli vasgeklem en in sy gesig gegil, en jy moet dit doen, Jim! & Rdquo
Mioli knik en vou sy hande in die gaas. Ruvola het 'n vastrapplek sowel as 'n handvatsel gekry en met al die krag in sy krampspiere vasgegryp. Die twee mans is opwaarts gesleep en met die rol van die skip geswaai totdat die dekpersoneel by die spoor hulle kon bereik. Hulle gryp Ruvola en Mioli aan die hare, die Mustang -pak, die gevegsvest, alles wat hulle kon vashou, en trek hulle oor die staalrail. Soos Spillane, het hulle seewater gestamp en kon hulle skaars staan. Jim Mioli was meer as vyf uur in 60 grade water en was erg onderkoeldemend. Sy kerntemperatuur was 90,4, meer as 8 grade onder die normale.
Daardie dag en die daaropvolgende nag het die storm 'n lus van New Jersey gemaak en daarna noordwaarts langs die kus gegly en per uur verdwyn.
Die twee vlieëniers is na binne gedra, hul klere is afgesny en in beddens gelê. Spillane is na die uitvoerende beampte geneem en 'n IV en 'n kateter gegee en ondersoek deur die paramedicus van die skip, wat sy simptome aan die wal oorgedra het. Spillane voel ontsettende pyn in sy buik en tekens van inwendige bloeding en 'n chirurg van die National National Guard besluit dat as dit erger word, hy met 'n helikopter ontruim moet word. Spillane het daaraan gedink om in 'n reddingsvullis oor die see te hang en het nie van die vooruitsig gehou nie. Teen dagbreek het die uitvoerende beampte ingekom om te skeer en om klere aan te trek, en Spillane vra om verskoning vir bloeding en braking in sy hele bed. & ldquoHey, wat ook al nodig is, & rdquo het die beampte gesê. Hy maak die luik oop, en Spillane kyk uit na die grys lug. & ldquo Kan jy dit sluit? & rdquo het hy gevra.
Die bemanningslede, ongeskeer en uitgeput na ses-en-dertig uur op die dek, wankel om die skip soos dronkaards. En die missie was nog lank nie verby nie: Rick Smith was nog steeds daar. Hy was een van die mees ervare paringscue -springers in die land, en daar was by niemand twyfel dat hy lewe nie. & ldquoPJ, geklee in 'n swart 1/4 "wetsuit, het by die deur uitgegaan met ... eenman-reddingsvlot en spuitblad, twee blikkies water van 12 oz, spieël, fakkel, granola-staaf en fluitjie, en die kuswagafsender in Boston aangeteken in die voorvallogboek. & LdquoMan is in 'n goeie toestand en mdashcan duur nogal 'n rukkie, vyf tot sewe dae. & Rdquo
Daardie dag en die daaropvolgende nag het die storm 'n lus van New Jersey gemaak en daarna noordwaarts langs die kus gegly en per uur verdwyn. Sy groot konveksie -enjin het uiteindelik in die koue noordelike water begin breek. Daar was 'n dosyn vliegtuie, verskeie skepe en 'n AWACS-tipe bevelvliegtuig wat Smith gesoek het, maar hulle kon geen spoor van hom vind nie. Op 'n stadium is 'n vlek neon-groen noodkleurstof opgemerk en die kleur wat Smith altyd op redding gedra het, maar daar was niemand in die middel daarvan nie. Uiteindelik, na nege dae se daaglikse vlugte, het die kuswag die soektog opgeskort. Die konsensus was dat Smith die water so hard moes geslaan het dat hy bewusteloos geraak en verdrink het. 'N Ander moontlikheid was dat Spillane hom getref het toe hy geland het, of dat die reddingsvlot hom getref het, of dat hy met sy skutter en rsquos -band aan gespring het. Die gunner & rsquos -band word gebruik om te keer dat bemanningslede uit helikopters val, en as Smith daarby gespring het, het hy in die lug gehang totdat die helikopter afgekom het.
Spillane glo dat Smith deur die impak uitgeskakel is. Hy is deur baie toerusting belas, en hy moes tydens sy val posisie verloor het en die water plat geslaan het. Die enigste herinnering aan die sondeval van Spillane en rsquos was presies dit: begin swaai en dink, my God, wat 'n lang pad af is. Daardie woorde, of iets dergeliks, was waarskynlik die laaste gedagtes wat deur Rick Smith en rsquos se gedagtes gegaan het.
Uitgewer se opsomming
'Die tegniese naam vir die nuwe storm was 'n' middellengte -sikloon '. Die mense in sy pad sou dit egter later die No Name Hurricane noem, aangesien dit oor die hele krag van 'n orkaan beskik, maar nooit amptelik as een aangewys is nie. , sou dit ook 'n ander naam kry: die Halloween Gale. " (Sebastian Junger, skrywer van Die perfekte storm)
Mense in die noordooste van die Verenigde State het eeue lank met winterstorms te doen gekry, en mense in die suide en aan die ooskus het net so lank orkane en tropiese storms hanteer, maar dit is selde dat die weerstelsels wat sulke storms veroorsaak, eintlik bots met mekaar en veroorsaak 'n sterker storm. Trouens, dit is ongewoon genoeg dat een weerman dit in Oktober 1991 as die 'perfekte storm' genoem het.
Die volmaakte storm van 1991 was in baie opsigte uniek. Deur die orkaan Grace en nog 'n storm in die suide te voed, het die noordooster wat die noordooste en Kanada getref het, 'n ongelooflike sterk storm geword wat die Noord -Atlantiese Oseaan getref het voordat dit terug suidwaarts geswaai en weer ontwikkel het tot 'n tropiese storm. In die proses het dit golwe van meer as 100 voet naby Nova Scotia geproduseer en aansienlike oorstromings oor die ooskus veroorsaak. Dit was ook verantwoordelik vir 'n handjievol sterftes in die hele streek.
Die storm was moontlik een van diegene wat inwoners in die omgewing sou onthou en praat oor in vergelyking met die daaropvolgende storms, maar die perfekte storm is bekend oor die hele land danksy die boek van Sebastian Junger, Die perfekte storm.
Aantekening Dinsdag! Sebastian Junger en die perfekte storm
Die tydskrifverhaal agter Sebastian Junger's gevierde nie -fiksieboek 'N Perfekte storm ingehardloop Buite tydskrif in Oktober 1994. "The Storm " (4 765 woorde) het die verhaal van die Andrea Gail, 'n vissersboot uit Gloucester, Mass., wat te midde van haglike weer gesink het en almal aan boord doodgemaak het. Dit is 'n ontstellende verhaal, en veral opmerklik omdat dit-uit hoofde van die natuur en die noodlot-'n opskrif is. Vrae en opmerkings van Storyboard en kommentaar vir Junger is in blou Junger se antwoorde - wat hy vriendelik telefonies aangebied het - is in rooi.
Verhaalbord: Hoe het u hierdie verhaal gekry? Wat was die ontstaan?
Junger: Ek het in Gloucester gebly en as klimmer by boommaatskappye gewerk, en ek het al die lugwerk gedoen. Ek slaan my been met 'n kettingsaag en skeur dit oop. Terwyl ek aan die herstel was, het ek nagedink oor gevaarlike werk en hoe dit nooit regtig baie geskryf is nie. Ek was 'n sukkelende skrywer en ek het gedink: 'Wel, miskien skryf ek hieroor.' En toe tref hierdie groot storm Gloucester en 'n boot gaan verlore. Dus het ek gedink dat ek die eerste hoofstuk oor die storm en die verlies van die Andrea Gail. Ek het ongeveer 50 bladsye geskryf, dit oorgedra na Buite, en hulle het dit gekoop.
Wat was die grootste uitdaging in die verslaggewing en skryf van "The Storm?"
Junger: Ek kan vir beide die artikel en die boek sê dat 'n mens myself uitnooi na 'n baie noue, ietwat skeptiese gemeenskap van Gloucester-vissers. Alhoewel ek in Gloucester gewoon het, was ek nie deel van die vissersgemeenskap nie. Dit moes versigtig gedoen word. Ek het ook geskryf oor iets waar baie dinge nie seker kon wees nie. En ek wou natuurlik nie fiksionaliseer nie, omdat ek myself as 'n joernalis beskou het. Maar ek lees 'n boek met die naam Die warm sone deur Richard Preston, en hy sou hierdie ding doen waar hy sou sê: 'Miskien het hy 'n wandeling gemaak' of 'Miskien het hy na die sonsondergang gekyk'. Dit het alles oor vrae gegaan. Dit was streng binne joernalistieke standaarde, maar hy kon 'n toneel van moontlikhede en waarskynlikhede skep. As u dit met 'n baie ligte aanraking gebruik, beweer u nie dat u iets weet wat u nie kan weet nie, maar bied u die leser moontlikhede om na te dink. Ek het besef dit is hoe ek kan skryf oor 'n boot wat sink sonder om te weet hoe.
Toe "The Storm" verskyn in Buite, byna 20 jaar gelede, was u in die vroeë 30's. As u nog 'n hap aan die appel kry, sou u die verhaal anders benader?
Ek dink nie so nie. Wat ek wou doen, was om 'n boek te skryf, so die verhaal was regtig 'n stapsteen. As ek net 'n artikel sou skryf oor 'n situasie soos hierdie, dink ek dat ek dit amper dieselfde sou benader. Daar sou nie 'n enorme verskil wees nie.
Hulle wat met skepe na die see toe gaan, sien die dade van die Here. Hulle rol en wankel soos dronk mans, hulle is by hul verstand en#8217. " -Psalm 107
GLOUCESTER, MASSACHUSETTS, IS 'N STADIGE STAD VAN 28 000 MENSE, ingedruk tussen 'n rotsagtige kus en 'n groot stuk bosbos en rotse genaamd Dogtown Common. Plaaslike weduwees het vroeër in Dogtown gewoon, saam met vergete en haweloses, terwyl die res van die gemeenskap langs die oewer versprei het. Vandag is 'n derde van alle werksgeleenthede in Gloucester visverwant, en die kroeë aan die water-die Crow's Nest, die Mariners Pub, die Old Timer's Tavern-is donker klein plekkies wat onmiskenbaar nie vir toeriste is nie.
Een straat van die kuslyn af is Main Street, waar die kroeë vensters en selfs kelnerinne het, en dan is daar 'n styging genaamd Portugee Hill. Halfpad op Portugee Hill is Our Lady of Good Voyage Church, 'n groot pleisterwerk met twee klokkentorings en 'n standbeeld van die Maagd Maria, wat met liefde en besorgdheid na die bondel in haar arms kyk. Die bundel is 'n vissersboot van Gloucester. Dit is 'n wonderlike opening, die manier waarop u die leser inlig oor Gloucester se bevolkingsgrootte, aardrykskunde, ekonomie - en dit dan in die laaste sin na die fokuspunt van die verhaal bring. Wat het jou aangespoor om op hierdie manier te begin? Ek het gevoel ek moet vinnig en doeltreffend die plek binnekom. Ek hou baie van die begin van verhale deur dit voor te stel as die begin van 'n film. Wat sou die opsporingskoot wees in die openingstoneel van 'n film oor Gloucester? Waar sou dit tot rus kom? Ek dink visueel as ek skryf. Die beeldhouwerk op die kerk is regtig besig om op te hou en ek het gedink: 'Ek dink ek sal oor Gloucester draai en op die beeld stilhou." Ek moet sê dat 'n gloucester -skoener in plaas van die baba Jesus in die arms van Maria so 'n ongelooflike heidense beweging is dat ek as 'n ateïs en 'n antropoloog net daardeur gebaas was. Dit kommunikeer ook hoe skrikwekkend hierdie werk moes gewees het, dat hulle die hulp wat hulle op hierdie manier nodig gehad het, visualiseer.
18 SEPTEMBER 1991, WAS 'N WARM DAG IN GLOUCESTER, TOERISTE skuifel in Mainstraat en sonbadders druk nog steeds oor die wye uitgestrekte dele van Good Harbour Beach. Dagbote buk van die see af in die warm hitte, en deinings sluip kwaai teen Bass Rocks in. Waar het jy hierdie inligting gekry? Dit voel asof jy daar was. Ek het jare in Gloucester gewoon. Eerlik, ek kan nie onthou of ek op 18 September daar was of nie. Ek het duidelik geweet wat die weer was, so ek het die res uit ervaring getrek.
By Gloucester Marine Railways, 'n wegtrekplek aan die einde van 'n kort skiereiland, staan ​​Adam Randall en dink na 'n boot met die naam Andrea Gail. Hy het die hele pad van Florida af gekom om op die boot te gaan visvang, en nou staan ​​hy onrustig en kyk na haar. Die Andrea Gail was 'n seevaart van 70 voet wat binne enkele dae na die Grand Banks in Kanada vertrek het. Hy het 'n plek aan boord gehad as hy dit wou hê. Ek het net slegte vibes gehad, en hy sou later sê. Sonder om te weet hoekom, draai hy om en stap weg. Hoe het jy van Randall gehoor? Ek kan nie onthou hoe ek aanvanklik van hom gehoor het nie. Ek het van hom geleer van sy vriendin, met wie ek 'n onderhoud gevoer het, en ek het daarvan uitgevind haar van een van die vriendinne van die bemanning - waarskynlik die vriendin van Bobby Shatford, Christina. Sodra u die einde van die verhaal bereik het, word hierdie sin onaangenaam. Ek is nie seker of ek dit doelbewus en doelbewus gedoen het nie. Daar is baie instinktiewe bewegings op skrif, so ek kan nie bewustelik sê dat dit baie goed sou wees as ek met hom begin en eindig nie." Maar u bewusteloosheid werk op baie interessante maniere. Ek is seker dit is dieselfde met musikante. As mense in musiek improviseer, is ek seker dat hulle dit doen op 'n manier waarop hul bewuste verstand nie kan byhou nie, maar jy kan dit later ontleed en sien dat hulle op 'n werklik georganiseerde manier dink.
Langvaartuie is vissersbote met staal omhulsel wat in 'n jaar soveel as $ 1 miljoen verdien. Tot die helfte daarvan kan wins wees. Swaardvisse strek op en af ​​langs die kus van Puerto Rico tot by Newfoundland, en die vaartuie loop die hele jaar agter hulle aan soos seemeeue agter 'n dagtreiler. Die vis word gevang met monofilamentlyne 40 myl lank en met duisend hake vasgemaak. Vir die bemanning is dit minder werk as 'n jag van vier weke. Hulle staan ​​om vier op, werk die hele dag en kom nie tot middernag in die bed nie. Die reis huis toe duur 'n week, wat die deel van die maand is wanneer swaardvissers slaap. As hulle by die hawe kom, oorhandig die eienaar elkeen 'n paar duisend dollar. 'N Sekere hoeveelheid drank gaan voort, en 'n week later keer hulle terug na die boot, laai op en gaan terug. Hier en elders vang jy werklik die lewe van 'n visserman vas. Hoeveel tyd het jy saam met hulle deurgebring? Ek het nie op vaartuie uitgegaan nie, want hulle gaan vier tot ses weke uit. Daar is versekeringskwessies. So het ek uitgegaan op ander langlynbote wat dagbote was. Ek het nie baie tyd spandeer nie. Ek het meestal net 'n onderhoud met vissers gevoer. Sommige van die dinge in hierdie paragraaf sou van Bob Brown gekom het. Hy was baie vrygewig met sy tyd, veral oor die Andrea Gail, en glad nie verdedigend nie.
"Swordfishing is 'n jong man se spel, 'n enkelspel 's, " sê die ma van een wat daaraan gesterf het. Daar is nie baie Boy Scouts in die besigheid nie, en 'n ander vrou sê.
Swaardbote kom van regoor die ooskus-Florida, die Carolinas, New Jersey. Gloucester, naby die punt van Cape Ann, 45 minute se ry noordoos van Boston, is 'n besige hawe omdat dit so ver uitstrek na die somer visgronde. Bote laai op met brandstof, aas, ys en kos en gaan na die Grand Banks, ongeveer 90 kilometer suidoos van Newfoundland, waar warm Golfstroom-water meng met die koue Labrador-stroom in 'n gebied vlak genoeg-"shoal " genoeg , soos vissers sê: 'n perfekte voedingsplek vir vis. Die weer in die Noord -Atlantiese Oseaan is egter so gewelddadig dat in die vroeë dae 'n hele vloot gelyktydig sou val, honderd man oornag verlore. Selfs vandag, met Loran-navigasie, sewe dae voorspellings en satellietopsporing, gooi vissers op die Grand Banks net die dobbelsteen in die herfsstormseisoen. Maar swaardvis verkoop vir ongeveer $ 6 per pond, en afhangende van die grootte van die boot kan 'n goeie hardloop 30.000 tot 40.000 pond in beslag neem. Deckhands word betaalde aandele gebaseer op die vangs en kan $ 10,000 in 'n maand verdien. Die neiging onder vissers in die vroeë herfs is dus om die dobbelsteen aan die rol te hou.
Die Andrea Gail was een van miskien 'n dosyn groot kommersiële bote wat middel September 1991 in Gloucester voorberei het. Sy was die eienaar van Bob Brown, 'n jarelange visserman wat plaaslik bekend was as Suicide Brown vanweë die risiko's wat hy as 'n jong man geneem het. Hy was die eienaar van 'n tweede vaartuig, die Hannah Boden, en 'n paar kreefbote. Die Andrea Gail en die Hannah Boden was Brown se grootste beleggings, wat gesamentlik meer as 'n miljoen dollar werd was.
Die Andrea Gail, in die taal, was 'n harkstam, hard-chined, westelike tuig. Dit het beteken dat haar boog baie hoek daarteen gehad het, dat sy 'n byna vierkantige deursnit gehad het, en haar loodshuis was eerder aan die voorkant as in die agterstewe. Sy is gemaak van 'n gelaste staalplaat, roesrooi onder die waterlyn, groen bo, en sy het 'n wit stuurhuis met 'n halfduim dik veiligheidsglasvensters.Hoe besluit u in watter mate u leek terme gebruik? Ek bedoel, ek verstaan ​​miskien die helfte hiervan. Hang dit van die publikasie af? Weet jy, soms hou ek net van die klank van die taal. Ek hou daarvan dat jy op 'n boot kan wees - of saam met soldate - en ouens sou dinge sê wat jy nie verstaan ​​het nie. En dit was deel van die ervaring om daar te wees. Weet u, as 'n leser dit wil opsoek, kan hy. Maar dit maak nie regtig saak vir die verhaal wat rake-stam beteken nie-en op die oomblik kan ek nie onthou wat dit eintlik beteken nie-maar dit is nie 'n detail wat 'n effek op die verhaal self het nie. In hierdie geval is dit meer 'n artefak, meer atmosferies. As hierdie spesifieke kwaliteit van haar rompontwerp 'n uitwerking op haar sink gehad het, sou ek verduidelik wat dit is. Maar ek wou net hê dat mense die taal van daardie wêreld moes proe, en ek het nie gevoel dat hulle altyd presies moes weet wat dit alles beteken nie. Volledig vasgemaak, vir 'n lang reis, het sy honderde kilometers monofilamentlyn, duisende hake en 10.000 pond aasvis gedra. Daar was sewe lewensredders aan boord, ses oorlewingspakke, 'n noodposisie wat radiobaken aandui, en een reddingsvlot. Dit is wonderlike, spesifieke besonderhede - waar het u dit gevind? En watter soort dokumentasie het u as bron gebruik? Sommige van hierdie inligting kom van die versekeringsaansteller, wat bote evalueer en veranderinge aanbeveel vir die veiligheid. Hy het die Andrea Gail.
Die Andrea Gail was onder leiding van 'n plaaslike persoon met die naam Frank "Billy " Tyne, 'n voormalige timmerman en dwelmberader wat op 27 -jarige ouderdom oorgegaan het tot visvang. deur verskeie verraderlike storms. Hy het teruggekeer van 'n onlangse reis met byna 40,000 pond swaardvis in sy ruim, naby 'n kwartmiljoen dollar en 'n waarde van#8217. Daar is gesoek na werk aan boord van Tyne 's se boot. Dit lyk dus vreemd, op 18 September, toe Adam Randall terugstap op die beskuldigdebank by Gloucester Marine Railways en terugkeer stad toe.
Die plaasvervanger van Randall ' was die 28-jarige David Sullivan, wat effens bekend was in die stad omdat hy twee jaar tevore die lewe van sy hele bemanning gered het. Ek hou baie van die gebruik van 'saggies'. Is dit bedoel om aan te dui dat a) inwoners van Gloucester 'n taai skare is en b) dat heldedade nie ongekend was nie? Dit is 'n moeilike stad en daar is baie sulke ouens. Elke ou op die bote het op 'n stadium iets redelik verregaande gedoen. Wat Sully gedoen het, was net 'n bietjie meer verregaande. Onbewustelik het ek dit waarskynlik probeer kommunikeer. As Sully van Edgartown was of iets, sou hy plaaslik beroemd wees. Maar in Gloucester is dit soos goed. Dit gebeur af en toe, en u kan 'n paar gratis drankies kry. Toe sy boot, die Harmonie, onverwags begin water aanneem het, het Sullivan homself oor 'n tou na 'n susterskip getrek en net betyds hulp gekry om sy sinkende bemanning te red. Saam met Sullivan was 'n jong Wes-Indiër met die naam Alfred Pierre, die 30-jarige Bobby Shatford, wie se ma, Ethel, die kroeg in die Crow 's Nest in Main Street en twee mans van Bradenton Beach, Florida-Dale Murphy (30) en Michael "Bugsy " Moran, 36. Ek hou daarvan dat ons nie 'n klomp individuele agterverhale hier raak nie-ons sny reguit na die boot wat vaar, en dan weer 'n back-up vir die groothoek. Waarom het jy dit gedoen? En waarom was dit belangrik om die ouderdom van elke man te spesifiseer? Oor die algemeen probeer ek in 'n verhaal sit - veral as daar 'n aantal woorde is - die inligting wat die leser moet weet om die uitkoms te verstaan ​​van die beskrywende gedeeltes wat hulle nodig het om te voel asof hulle daar is en omtrent genoeg al die mense wat betrokke is, sodat u hulle kan identifiseer en kan verstaan ​​waarom hulle die keuses maak wat hulle doen. Lesers is net nie so geïnteresseerd in mense se biografieë nie. Hulle gee nie regtig om in watter stad hulle grootgeword het nie. Weet jy, ek het baie tyd saam met Amerikaanse soldate deurgebring, en die standaard nuusberig - as jy met 'n soldaat praat en hom aanhaal - is om te sê waar hy is van en of hy van die Red Sox hou. Mense gee net nie om nie. Ek probeer regtig om die besonderhede te vermy wat soortgelyk aan hulself lyk, wat nie nodig is nie en uiteindelik nie so interessant is nie.
Op 20 September het Billy Tyne en sy bemanning die Ten Pound-eiland verbygesteek, Dogbar Breakwater afgerond en noordooswaarts op 'n kalm see gegaan.
VIR VERSKEIE GENERASIES NADAT DIE EERSTE BRITSE setlaars in Gloucester aangekom het, was die belangrikste nywerhede op Cape Ann boerdery en houtkap. Omstreeks 1700 het die kabeljoumark begin, en Gloucester -skoeners het twee of drie keer per jaar na die Grand Banks begin loop. Franse en Baskiese vissers het die gebied reeds sedert 1510 vanuit Europa gewerk, miskien vroeër. Hulle kon hul houe vinniger vul deur die Atlantiese Oseaan oor te steek en die ryk waters van die oewers te vang as deur hul eie kus te vang. Die gevoel van geskiedenis hier en die Bybelse epigraf gee hierdie verhaal 'n sekere tydloosheid. Die feit dat vissers altyd op die see se genade sal bly, ongeag die tegnologie, versterk dit. Hoe ontwikkel u die temas van 'n verhaal? Sien u hulle dadelik of werk u daarin? U wil nie met die geskiedenis begin nie, want almal se oë blink. Maar in Gloucester het mense 'n baie sterk idee van die visserserfenis van die stad. Persoonlik dink ek dit is ongelooflik dat Baskiese vissers die Atlantiese Oseaan oorsteek. Alles wat mense doen, doen mense al baie lank. En ek dink die publiek vergeet dit, en ek wil hulle graag daaraan herinner. Dit is vir my persoonlik aangenaam om dit te doen.
/> Die kabeljouvissers van Gloucester het uit dories gewerk en elke aand na die skuts teruggekeer. Betaling is gereken deur die tonge uit die kabeljou te sny. Dit is moordende detail - waar het u dit gekry? Ek het na die Gloucester -biblioteek gegaan en al hul boeke oor visvang uitgehaal. Ek gaan deur hulle en merk die besonderhede wat uitsteek. Soms kan een detail bladsye van die geskiedenis voorstel - jy weet, som dit net op. Eintlik, as dit iets is wat my laat lag, laat dink of laat wonder, dan gaan dit in. As dit my intellektueel verlig, gaan dit in. Hoe behou u die voorsprong in u werk? Ek probeer my werk in verskillende gemoedstoestande wysig. So ek sal hardloop op 'n baie warm dag en dan die 2000 woorde lees wat ek so pas geskryf het. Of as ek ontsteld is, of regtig slaperig is, of as ek dronk is, sal ek hierdie goed lees. As u slaperig is en u 'n paragraaf oorslaan omdat u u verveeld is en net by die interessante deel wil kom, kom dit uit. Die verskillende gemoedstoestande is 'n baie interessante filter. en voeg dit bymekaar aan die einde van die reis. As mis instroom, verdwyn die dories buite gehoorafstand en word dikwels nooit weer gehoor nie. Af en toe, weke later, kan 'n twee-man-bemanning opgetel word deur 'n skoener wat op pad is na byvoorbeeld Pernambuco of Liverpool. Die vissers sou 'n paar maande later terugkeer na Gloucester en in Mainstraat stap asof hulle uit die dood terugkeer.
Die ander gevaar was natuurlik storms. Soos 'n oorlog, kan 'n groot storm al die jongmanne van 'n enkele dorp uithaal. In 1862 het 'n winterstorm byvoorbeeld 70 skoeners getref wat die gevaarlike waters van Georges Bank, oos van Cape Cod, gevang het. Die skepe het probeer om die seë van 50 voet voor anker uit te ry. Teen die oggend het 15 Gloucester -bote met 125 man afgekom. Minstens 4 000 gloucestermen het op see verlore gegaan, maar sommige ramings loop nader aan 10 000. Het u 'n idee wat die verskille veroorsaak? Gloucester is nie 'n groot stad nie. Ek dink die syfer is óf vissers op skepe uit ander hawens - baie van die ouens het uit New Bedford gehengel - óf mense uit ander hawens wat op Gloucester -skepe visgevang het. Is 200-jarige rekords onbetroubaar? Ek dink die rekords is redelik goed op 4,000 en mitologies op 10,000. Maar dit is ook deel van die idee van die stad self. Ek bedoel, ek weet nie waar ek die nommer gekry het nie - waarskynlik uit 'n boek? Selfs as dit nie 'n realistiese getal is nie, is dit interessant dat die stad dit dink. Op 'n sekere manier voel ek as skrywer soortgelyke, wie is ek om te sê? Ek weet nie, en ek gaan beslis nie drie jaar daaraan spandeer om dit uit te vind nie. Gee net wat hulle dink. 'N Bronsbeeld aan die waterkant herdenk hulle: DIE wat in die skepe 1623-1923 na die see toe gaan. Dit wys hoe 'n skoener -kaptein teen swaar weer veg, met sy gesig omring deur 'n souderhoed.
In die vroeë dae het baie bygeloof in die seevaart gegaan. Af en toe stap mans op 'n voorgevoel uit die noodlottige bote. Kapteins het geweier om op Vrydae seil te gaan, want dit was die dag waarop hulle Here gekruisig is. Bote het dikwels silwer muntstukke aan die basis van hul mast aangebring, en bemanningslede het gesorg dat hulle nooit 'n gedrukte bladsy skeur nie, omdat hulle nooit geweet het dat die meeste van hulle ongeletterd was nie-of dit uit die Bybel kom.
DIE Andrea Gail HET BYNA N WEEK GEMAAK OM DIE VISGRONDE TE BEREIK. Die ses bemanningslede kyk televisie, kook en eet, slaap, berei die visgereedskap voor, praat vroue, praat geld, praat perdewedrenne, praat vis, staar na die see. Hoe rapporteer jy dit? U verskans hierdie besonderhede nie met 'sou' of 'sou hê nie'. Dit is sulke algemene en universele aktiwiteite op 'n vissersboot. Almal met wie jy praat, sou hulle basies dieselfde sê as hulle gevra word hoe hulle die tyd deurgebring het. En weereens, dit is ook dinge wat geen gevolg het in terme van wat in die verhaal gebeur het nie. Hulle was so waarskynlik, so algemeen dat ek net 'n bewering kon maak. Wat baie anders is as om die Andrea Gail omgeslaan. Ek kan dit nie weet nie. Maar kan u u voorstel dat ek sê dat hulle 'moontlik' oor vroue gepraat het? Soos, natuurlik hulle het fokken gepraat oor vroue. 'Miskien' sou 'n selfbewuste en gemene klink. Ek probeer baie nougeset en eerlik wees met die leser oor wat bekend en nie bekend kan wees nie, maar ek maak die leeservaring ook nie te ongemaklik nie. Swaardvissers eet selde swaardvis as hulle uit is. Soos baie seevis, is dit dikwels vol seewurms, vier voet lank en dik soos potlode. So 'n wonderlike, lewendige analogie. Kon u 'n seewurm in die vlees sien? Nee. Ek het die detail van die vissers gekry. , en alhoewel die wurms voor die mark verwyder word, vind baie van die mans wat swaardvis vang, dit slegs geskik vir die publiek wat op die klub is. Op see eet 'n visserman steak, spaghetti, hoender, roomys, alles wat hy wil hê. Op ys in die Andrea GailDie kruideniersware was $ 3,000 werd. Onthou jy nog waar jy hierdie besonderhede gekry het? Dit is net algemene inligting wat ek geleer het deur met hierdie ouens te praat. Die syfer van $ 3,000 was waarskynlik van Bob Brown.
Die boot het omstreeks 26 September by die Grand Banks aangekom en dadelik begin visvang. Op die hoofdek was 'n groot spoel monofilament van 600 pond-toets, die hooflyn, wat oor 'n aaitafel geloop het en uit die agterkant uitbetaal het. Aaswisselaars by die hooflyn af soos ou bytmanne op 'n Douglas -spar. Daar word verwag dat hulle elke 15 sekondes 'n haak met inkvis of makriel aas, teen hierdie tempo neem dit twee mans vier uur om 40 myl se lyn vas te stel. Nadat hulle klaar is, stort hulle en trek terug na hul beddens. Rondom vieruur die oggend staan ​​die bemanning op en begin die lyn sleep. 'N Hidrouliese trom op die stuurhuis se dek trek dit stadig in, en die bemanning maak die leiers los terwyl hulle kom. As daar 'n vis aan die einde van 'n leier is, vang dekhande dit met staalplate en sleep dit sukkelend aan boord. Hulle het gesien hoe die swaard afgaan en die vis met 'n mes afkap en dit in die ruim laat val.
Die bemanning eet middagete, aas weer die tou en sit dit terug. Hulle kan dan 'n paar biere drink en gaan slaap. U het in twee paragrawe ontslae geraak van die daaglikse aktiwiteite van die vissers. Dit is 'n ongelooflike ekonomie. Dit sou oorspronklik langer gewees het, maar toe drink ek 'n paar drankies en lees dit. ... Jy weet, baie van die skrywers wat ek bewonder, is baie ekonomies met hul prosa. Soos John McPhee, het ek grootgeword toe ek hom gelees het, en dit was beslis die styl wat ek wou hê terwyl ek 'n skrywer geword het.
Die Andrea Gail was 38 dae uit toe die Nasionale Weerdiens skielik faksbulletins begin uitreik oor 'n laedrukstelsel wat aan die bou was in die suide van Quebec en op pad is na die see: "ONTWIKKELSTORM 45N 73W BEWEG E 24 KTS. WINDE TOT 35 KTS EN SEE GEBOU TOT 16 FT Dit sou uit die advies gekom het. Al die dinge - veral as daar 'n ondersoek is - is op rekord. Intussen het die Weerdiens die Midde-Atlantiese Oseaan fyn dopgehou, waar orkaan Grace, wat twee dae tevore in die omgewing van Bermuda ontwikkel het, nou noordwes na die Carolina-kus volg.
Dit was Sondag, 27 Oktober, baie laat om 'n mens se geluk op die Grand Banks te druk. Die grootste deel van die vloot was goed oos van Tyne, op die oop see, maar 'n Japanse swaardboot van 150 voet het die naam Eishan Maru en die 77-voet Mary T. het naby gehengel. Tyne het aan Albert Johnston gesê, die Mary T.Kaptein, dat hy 40 000 pond vis in sy hou gehad het-'n indrukwekkende vangs-en nou was hy op pad huis toe. Was daar 'n opname van hierdie gesprek of was dit gebaseer op die herinnering aan Johnston? Ek het 'n onderhoud met iemand op die Eishan Maru en Albert Johnston op die Mary T.. Johnston sou my vertel het wat Tyne hom vertel het oor die vis in sy ruim.
Die vraag was: kan hy die Kanadese storm wat vinnig oor sy pad kom, deurkom? Hy sou 'n baie gevaarlike water moes oorsteek terwyl hy verby Sable Island, 'n afgeleë spoeg, 120 myl suidoos van Nova Scotia, verbysteek, waarvan die seepe die vissers as die begraafplaas van die Atlantiese Oseaan ken. Daardie aand Linda Greenlaw, die kaptein van Bob Brown 's ander seevaartuig, die Hannah Boden, radio gestuur en vir Tyne gevra of hy die weerkaart ontvang het. " O ja, ek het dit, en Tyne het geantwoord. Lyk dit of dit sleg sal wees. " Ek neem aan, want dit is in aanhalings, of daar was 'n opname of jy het met Greenlaw gepraat? Daar is geen opname daarvan nie. Die aanhalings was moontlik 'n kopieerbesluit deur die tydskrif. Hulle het 'n paar kanale gestel om inligting aan Bob Brown oor te dra en besluit om die volgende aand te gesels.
Alhoewel Billy Tyne dit nie kon weet nie, was die swaar weer wat nou aan die broei was in die Noord -Atlantiese Oseaan 'n anomalie van historiese afmetings. Drie jaar later praat professionele weerkundiges nog steeds opgewonde oor die storm van#821791, en bespreek hoe dit ontstaan ​​het en presies watter rol die orkaan Grace daarin gespeel het. Oor die algemeen is orkane so laat in die seisoen bloedarmoede wat vinnig oor die land verdwyn. Orkaan Grace het egter nooit 'n massiewe kouefront, wat 'n antisikloon genoem word, aan die wal gesit nie, wat die hele oostelike kus versper het. Wel van die Carolinas af, hardloop Grace teen die koue front en spring letterlik weg. Sy draai terug na die see en alhoewel dit verswak is, draai dit noordoos langs die warm Golfstroom -waters. Het u met 'n meteoroloog gepraat? Hoe het jy jouself geleer oor weerstelsels? Ek het met 'n meteoroloog met die naam Bob Case gesels. Hy was eintlik die man wat, in sy frustrasie om vir my te verduidelik hoekom die storm so erg was, gesê het: "Kyk, dit was soos 'n perfekte storm." Ek het ook baie meteorologiese inligting oor die storm ondersoek en boeke oor die weer gelees.
Terselfdertyd begin die laagdrukstelsel wat oor Quebec ontwikkel het en ooswaarts van die Kanadese Maritimes af beweeg het, vreemd optree. Normaalweg volg laedrukstelsels in die streek die straalstroom in die buiteland en Peter in die Noord-Atlantiese Oseaan, die gewone patroon van die bekende en ook nie 'n paastorm nie. Maar hierdie stelsel het die teenoorgestelde gedoen: Op Maandag, 28 Oktober, het dit onverwags aan die kus van Nova Scotia gestop en vinnig begin groei, met rekordhoogsee en stormsterk winde. Daarna draai dit om en draai terug weswaarts, direk by New England, 'n ommekeer wat bekend staan ​​as 'n retrograde. Die gebruik van 'vreemd' en 'onverwags' maak hierdie andersins alledaagse beskrywing vreesaanjaend. Ek het probeer om 'n bietjie voorspel te spuit.
Meteoroloë verskil steeds oor die rede waarom die storm so skielik gegroei het en dan agteruitgegaan het. Maar die beste teorie wat die National Weather Service en sy Kanadese ekwivalent, Environment Canada, bied, is dat dit vasgevang is tussen die draai van die sterwende orkaan met die kloksgewys van die antisikloon met die kloksgewys, wat 'n tregter-effek veroorsaak wat dit gedwing het na die kus met 'n snelheid van tot tien knope. Hoe verder wes dit opgespoor word, hoe meer absorbeer dit vog en energie uit die oorblyfsels van die orkaan Grace-en hoe erger word dit.
Die tegniese naam vir die nuwe storm was 'n "midlatitude -sikloon. een. En omdat die storm van die storm rondom 31 Oktober die oostelike kus sou tref, sou dit ook 'n ander naam kry: die Halloween Gale. Jou seksieskoppers is fantasties - jy verhoog elke keer die spanning. Hoeveel aandag skenk u aan die struktuur? Hoe gaan jy te werk om 'n stuk te struktureer? Ek het die oorspronklike konsep middeldeur gesny omdat 50 bladsye te lank was. Daarna het dit nie baie verander nie. Oor die algemeen is die meeste werk in my boeke en artikels kopiëring en feitekontrole. Wat jy ook al lees, dit is waarskynlik die gevolg van my bewuste of onbewuste besluite. Daar is ongetwyfeld 'n mate van ritme en struktuur wat ek probeer om John McPhee na te volg. Hy doen die soort dinge baie - die laaste sinne wat 'n punt huis toe jaag en jou laat dink. Vind u nog steeds dat McPhee 'n invloed op u werk het? O ja. Ek dink ek het sy ritmes en gevoeligheid baie diep in die manier waarop ek skryf, opgeneem. Ek is seker daar was 'n skrywer van 'n vorige generasie waarmee hy dit gedoen het. Sulke goed word net oorgedra.
RONDOM 6 PM OP MAANDAG, 28 Oktober, vertel Tyne die skipper van 'n Gloucester -boot met die naam Allison dat hy 130 myl noord-noordoos van Sable Island was en wind van 80 knope ondervind het."Sy & com 8217s & com 8217s on, boys, and she 's comin 's on strong, " he said. Volgens Tyne het die toestande byna sonder waarskuwing van plat kalm tot 50 knope gegaan. Die res van die vloot was verder oos en in relatiewe veiligheid, maar die Andrea Gail was alleen op die pad van die vinnig ontwikkelende storm. Sy het waarskynlik met die golwe gehardloop en effens teenoor hulle gekantel en in die see gestop, en soos dit genoem word, wat 'n stabiele posisie is vir 'n boot wat sy nie haar neus in die see sal ploeg of sal omdraai nie breedkant. 'N Golf moet groter wees as 'n boot om haar kant-oor-kant te draai, en die Andrea Gail was 70 voet lank. Maar op hierdie punt het data -boeie van Nova Scotia golwe tot 100 voet gemeet, onder die hoogste metings wat ooit aangeteken is. Naby Sable -eiland sou die bakke van sulke monsters die seebodem bereik het.
Tyne sou hulp ontbied het as daar byvoorbeeld moeilikheid ontstaan ​​het, byvoorbeeld 'n lek of 'n geleidelike stigting. Dit is 'n gruwelike sin en slim ingeligte vermoede gebaseer op wat gedoen is nie gebeur. Moes u baie daarvan doen tydens die verslagdoeningsproses? Ek het met baie mense hieroor gepraat, waaronder vissers en Bob Brown. By 'n aantal van hulle sê 'n variasie van: "Wat ook al gebeur het, het vinnig gebeur." Want die eerste ding wat u doen as u probleme ondervind, is die radio van die kuswag. Dit is dus veronderstelling, maar dit is 'n vermoede wat deur ander mense se kundigheid gelei word. Moes u dit gereeld doen om gebeure op grond van negatiewe te rekonstrueer? In hierdie soort verhaal, waar u uiteindelik nie kan weet wat in detail gebeur het nie, kan u redelik naby kom deur dinge logies uit te vind. Byvoorbeeld, as hulle in die moeilikheid was, sou hulle oor die radio gekom het. Wat ook al gebeur het, het vinnig gebeur, en 'n voormalige bemanningslid van die Hannah Boden later gesê. Tyne het nie eens tyd gehad om die radio te gryp en te skree nie.
Golwe van ondenkbare verhoudings is deur die jare aangeteken. Toe sir Ernest Shackleton in Mei 1916 'n oop seilboot van die Suid -Georgiese eilande afskiet, sien hy 'n golf so groot dat hy die skuimende kuif vir 'n breuk in die wolke verwar het. Dit is besig om skoon te maak, seuns! " skree hy vir sy bemanning, en dan, 'n paar oomblikke later: " Ter wille van God, hou vas, dit het ons reggekry! " Deur 'n wonderwerk het hulle dit reggekry oorleef. In 1933 in die Suidelike Stille Oseaan het 'n offisier op die USS Ramapo kyk streng en sien 'n golf wat later 112 voet hoog was. In 1984 het 'n driemas-skoener die naam Marques is getref deur 'n enkele golf wat haar in minder as 'n minuut afgestuur het en 19 mense saamgeneem het. Nege het oorleef, waaronder 'n omhulde jong Virginiane wat daarin geslaag het om deur 'n stygende waterkolom en deur 'n oop luik te klim. Dat u van 1933 tot 1984 gespring het, wat daarop dui dat skurwe golwe (my oupa een tydens die Tweede Wêreldoorlog gesien het, toe hy in die Kuswag was) 'n rariteit is, verhoog die spanning eenvoudig. Was dit jou bedoeling? U weet, ek het 'n dosyn berigte oor skelm golwe gehad, en u kan nie 'n dosyn voorbeelde in 'n artikel noem as u wil hê dat mense dit moet lees nie. Die Shackleton -verhaal is bekend, maar die USS Ramapo storie is nie. Daar is net iets daaraan wat my opgeval het. Drie goeie voorbeelde is op sommige maniere so goed as 12. Die punt is: daar is groot golwe, hulle is skrikwekkend en hulle laat skepe sink.
Oseanograwe noem hierdie ekstreme golwe " of "rogues. " Ou-tydse Maine-vissers noem hulle " queer ones. stukkende vragskepe in twee.
Toe die skelm die Andrea Gailiewers tussen middernag en dagbreek op 29 Oktober sou Tyne waarskynlik alleen gewees het in die stuurhuis en reeds uitgeput was na 24 uur aan die stuur. Dit is bekend dat kapteins twee of selfs drie dae agtereenvolgens gery het. Die bemanning sou onder die dek gewees het, hetsy in die kombuis of in hul hutte. Af en toe het een van die mans opgedaag om Tyne geselskap te hou. In die privaatheid van die stuurhuis het hy moontlik sy vrese erken: dit is erg, dit is die ergste wat ek nog ooit gesien het. Daar is geen manier waarop ons 'n reddingsboot in hierdie omstandighede kan opblaas nie. As 'n luik oopbreek, as daar iets los, was hierdie bespiegeling - dat Tyne so openlik oor sy bekommernisse was - gebaseer op onderhoude met sy familie en vriende? Of is dit tipies van kapteins in sy posisie? Dit sou van ander vissers en Bob Brown gekom het. Al hierdie ouens sou in sulke situasies gewees het, behalwe dat hulle dit oorleef het. Dit weerspieël 'n algemene reaksie op die situasie, eerder as iets besonders van Tyne.
Tyne moes teruggekyk en 'n buitengewone groot golf agter hom sien opkom. Dit sou minstens 70 voet hoog gewees het, miskien 100 voet. Die agterkant van die boot sou sieklik opgestaan ​​het en die manne uit hul stapelbanke geslinger het. Die Andrea Gail sou van kant tot kant gedraai en omhulsel geland het en die vensters van die stuurhuis ontplof. Tyne, onderstebo in sy staalhok, sou sonder 'n woord verdrink het. Die vyf mans onder die dek sou op die plafon beland het. Diegene wat by hul bewussyn gebly het, sou geweet het dat dit onmoontlik was om deur 'n oop luik te ontsnap en onder die boot uit te swem. En selfs as hulle kon-wat dan? Hoe sou hulle hul oorlewingspakke, die reddingsvlot, gevind het? Dit is 'n uitsonderlike paragraaf. Daar is 'n ander verskrikking in elke sin. Hoe kon u dit (spekulatief) rekonstrueer? Dit sou ook gekom het van ouens wat in daardie situasies was en dit oorleef het. Het u met iemand gepraat wat 'n skelm golf gesien het? Ja, Albert Johnston. Maar elkeen wat al jare lank visvang, het 'n skelm golf gesien. Dit kan 'n golf van 15 voet op 'n plat, kalm see wees, of 'n golf van 50 voet as die see 20 voet is.
Die Andrea Gail sou dronk geword het en begin vul het. Water sou deur barstende pakkings gespuit het en in 'n kolom uit die stuurhuis se trap gestyg het. Dit sou die mans in hul hutte bereik het en dit sou koud genoeg gewees het om asem te haal. Die einde sou darem vinnig gekom het.
DIT WAS 'T TOT DINSDAG middag dat die bote op die Grand Banks met mekaar kon inskakel. Die Eishan Marti, wat die naaste aan die laaste bekende plek van Billy Tyne was, berig dat sy heeltemal deur 'n groot golf gerol is, dat haar stuurhuis se vensters uitgeblaas is, en dat sy sonder roer of elektronika gelaat is. Die Lori Dawn Agt soveel water in haar vents geneem het dat sy 'n enjin verloor het en ingeklim het Mary T. dit het goed gevaar, maar ek het al in nege dae $ 165,000 se vis ingeneem, so sy het ook ingeloop. Die Hannah Boden, die Allison, die Meneer Simon, en die Juffrou Millie was ooswaarts en het 'n pragtige weer, " in woorde van Albert Johnston. Dit het die Andrea Gail.
Teen Woensdag, 30 Oktober, het die storm so ver in die weste teruggegaan dat die toestande op see byna verdraaglik was. Op daardie stadium was die ergste daarvan om Gloucester net te tref. Die woonbuurt Eastern Point, waar die welgestelde van die stad woon, is in twee gesny. Ek dink dit is die tweede keer dat u 'n snyding vroeër beskryf, en noem dat skurke 'die boë van houerskepe en vragvaartuie in twee geskeur het'. Dit sou heeltemal bewusteloos of toevallig gewees het. Ek was heeltemal onbewus daarvan. Golwe rol dwarsdeur die bos en na die mooiste woonkamers in die staat. Aan die agterkant het golwe van 30 voet die fasades van huise afgeskeur en hele dele van Ocean Drive geëis. Die wind wat deur die kragdrade waai, slaan op plekke wat niemand nog ooit gehoor het nie. Net aan die kus in Kennebunkport is 'n paar Demokrate juig om rotse in die gesinskamer van die somerhuis van president George Bush te sien. Dit is so 'n unieke, verstommende gedeelte. Vir die eerste keer trek jy terug, weg van visvang. Wat was die doel van die verhaal? U wil met afstand speel as u 'n vertelling skep. As u 'n punt van tragedie, drama en spanning bereik, en dan afsny en êrens anders gaan, kan u dit aanhou lees. Alle skryfwerk is manipulerend, want mense het baie ander dinge wat hulle kan doen. Dit was ook 'n groot storm. Ek wou meedeel dat dit 500 myl se kuslyn raak. Om dit te kan doen, moet u terugtrek en wys hoe dit is.
Die enigste lig wat ek op die erns van die storm kan werp, is dat ons tot dan toe nog nooit 'n kreefval na die see gekry het nie, "het Bob Brown gesê. " Sommige is 13 myl na die weste verskuif. Dit was die ergste storm waarvan ek nog ooit gehoor het, of beleef het. " Waarom het u tot diep in die verhaal gewag om Brown se stem in te bring? Dis nogal onverwags! Die dramatiese dinge gebeur op die boot. Ek was nie seker dat mense van hom van bo af wou hoor nie.
Teen hierdie tyd het die storm byna die hele oostelike kus verswelg. Selfs in die beskermde hawe van Boston het 'n databoei golfhoogtes van 30 voet gemeet. 'N Vlieënier van Delta Airlines op die Logan-lughawe in Boston was verbaas toe hy 200-voet-boukrane op Deer Island spuit. Terwyl hy op die aanloopbaan sit en wag vir klaring, lees sy lugspoedindikator 80 myl per uur. Buite Cape Cod, 'n sloep met die naam Satori sy reddingsvlot, radio's en enjin verloor. Die drie mense in die bemanning het bedank om afskeidsbriewe te skryf toe hulle uiteindelik 200 myl suid van Nantucket gered is deur 'n swemmer van die Kuswag wat onbeperk uit 'n helikopter in die golwende golwe gespring het. 'N Helikopter van 'n Air National Guard het nie meer brandstof by Long Island nie, en sy bemanning moes een vir een deur die donkerte in die see spring. Een man is dood en die ander vier is gered nadat hulle deur die nag gedryf het. Langs die kus het golwe en stormstrome saamgevoeg om as damme op te tree wat verhoed het dat riviere in die see vloei. Die Hudson het 100 myl na Albany gery en oorstromings veroorsaak, so ook die Potomac.
Brown het Woensdag die hele dag tevergeefs probeer om Tyne te radio. Die aand het hy uiteindelik by Linda Greenlaw uitgekom, wat gesê het sy het Billy Tyne laas gehoor met ander bote op die radio Maandagaand. Die mans het bang geklink, en ons was bang vir hulle, het sy later gesê. Later die aand het Brown uiteindelik die Amerikaanse kuswag gewaarsku. Waarom "uiteindelik"? Het u geglo dat Brown sy voete gesleep het? Uiteindelik sou#8221 van 'n ander visserman gekom het - dit sou nie my mening gewees het nie. Ek voel nie bevoeg om so 'n oordeel te neem nie, want ek is nie 'n visserman nie. Maar Bob Brown het nie dadelik die kuswag gebel nie. Toe hy hulle bel, het hy uiteindelik het hulle gebel. Maar hy het nooit 'n noodoproep gekry nie, en u kan nie aanhou om die kuswag te bel nie, want u is bekommerd. Hulle is besig. U het iets konkreet nodig. As die ouens net bang klink, wil die kuswag dit nie hoor nie.
"Wanneer sou hulle inbetaal word? " vra die versender.
"Volgende Saterdag het " Brown geantwoord.
Die sender het geweier om 'n soektog te begin omdat die boot nog nie te laat was nie. Brown kry toe die Kanadese kuswag op die spel. Ek is bang dat my boot in die moeilikheid is, en ek is bang vir die ergste, en hy het aan die versender in Halifax gesê. Teen dagbreek het Kanadese verkenningsvliegtuie, wat reeds in die omgewing was, begin vee na die Andrea Gail.
Twee dae later was 'n Amerikaanse kuswagter en vyf vliegtuie ook op die saak. Maar daar was geen idee van die vermiste boot tot 5 November toe die kuswag die Andrea GailRadiobaken en propaantenk, wat op Sable Island uitgespoel het.
Die herwonne puin is los ratte en kon tydens swaar weer oorboord gewas het, het onderoffisier Elizabeth Brannan gesê. Daar is geen puin gevind wat dui op die Andrea Gail is gesink. "
Die soektog het op daardie stadium meer as 65 000 vierkante myl afgelê. In swaar see is dit moeilik vir 'n vlieënier om seker te maak dat hy alles sien-een vlieënier van die Kuswag berig dat hy 'n skip van 500 voet sien wat hy heeltemal op 'n vorige vlug gemis het, sodat niemand tot 'n gevolgtrekking kon kom nie. Twee dae en 35 000 vierkante myl later was dit egter moeilik om nie die ergste aan te neem nie: Nou die Andrea GailDie noodposisie-aanduidende radiobaken is gevind. Dit het ook op die strande van Sable Island uitgespoel. U vertelling is basies 'n uitputting. Aan die begin het ons 'n vol skip en lewendige manne. Al wat oorbly, is puin. Dit is wat ek aan die leser wou laat voel. Uiteindelik is dit net puin op 'n strand.
'N EPIRB is 'n toestel van ongeveer die grootte van 'n rolbal wat outomaties 'n radiosignaal uitstraal as dit vry van die skipholster dryf. Die sein beweeg via satelliet na luisterposte aan die wal, waar operateurs van die kuswag die naam van die boot en haar ligging tot binne twee myl dekodeer. EPIRB's is sedert 1990 die nodige toerusting vir vissersvaartuie op die oop see. ("Dit is nie die soort ding wat jy vergeet nie, " sê een kaptein.) Alhoewel Bob Brown daarop aandring dat die Andrea GailEPIRB is aangeskakel toe dit die hawe verlaat, en dit is op Sable Island ontwapen gevind.
Die kuswag het die soektog op 8 November, 11 dae na die Andrea Gail het vermoedelik afgeneem. Soekvliegtuie het 116 000 vierkante myl se oseaan beslaan. Nadat ons die watertemperatuur en ander faktore in ag geneem het, het ons gevoel dat die kans op oorlewing minimaal is, het Brian Krenzien, luitenant van die Kuswag, destyds aan verslaggewers gesê. Die watertemperatuur was 46 grade. As 'n man so laat in die jaar op die Grand Banks oorboord val, is daar gewoonlik nie eens tyd om die boot om te draai nie. Onthou jy die bron van hierdie feit? Dit is interessant om as 'n maatstaf die waarskynlikheid te gebruik dat 'n mens oorval kan word. Ek sou dit natuurlik nooit gewaag het op grond van my eie ervaring nie, want ek het nie. Ek is seker dit kom van een van die vissermanne met wie ek gepraat het.
Ek het uiteindelik die hoop opgegee nadat die kuswag die soektog afgeskakel het, sê Ethel Shatford, die ma van Bobby Shatford, by die Crow 's Nest. Dit was egter baie moeilik. U lees altyd verhale oor mense wat in bote ronddryf. Die gedenkteken was op 16 November. Daar was meer as duisend mense. Hierdie kroeg en die kroeg langsaan was toe, en ons het drie dae lank genoeg kos vir almal gehad. Ons het onlangs 'n diens gehad vir 'n New Bedford -boot wat verlede winter afgegaan het. Nie een van die bemanning was van hier af nie, maar hulle was vissermanne. " Was me. Shatford, sowel as die res van die hoofde van die verhaal, gretig om met u te praat? Wel, hulle was nie gretig nie. Sommige kon nie oortuig word nie, en daarom het hulle nie in die artikel of boek beland nie. Ethel was regtig gaaf. Sy was eers versigtig, maar ek het baie tyd saam met haar deurgebring. Sy het gedink dat sy 'n perfekte persoon was om te bekruip. Ek sal net 'n bier gaan drink en met haar praat. Ons het mekaar soortgelyk leer ken. Ek het die gevoel gekry dat mense om my snuif om te sien of ek oukei is. Maar jy het daar gewoon! Ja, maar ek het nie een van daardie mense geken nie. Daar was 28 000 mense in die stad en dit was nie kroeë waarin ek gewoonlik gekuier het nie.
The Crow 's Nest is 'n lae, donker kamer met houtfineerpanele en 'n hoefyster waar gewone mense hul eie drankies gooi. Dit is 'n wonderlike detail, dit wys dat u 'n geruime tyd daar deurgebring het. Dikwels het ek in 'n kamer bo gebly. Op die muur onder die televisie is 'n foto van Bobby Shatford en nog een van die Andrea Gail, asook 'n gedenkplaat vir die ses mans wat gesterf het. Bo is daar goedkoop gastekamers waar dekhande gereeld bly.
Ethel Shatford is 'n sterk inwoner van Gloucester in die laat vyftigerjare. Drie van haar eie seuns het visgevang, en deur die jare was sy die moeder van talle jong vissers aan die Gloucester -waterfront. Vier van die ses mans wat op die Andrea Gail het hul laaste aand aan die oewer deurgebring in die kamers van die Crow's Nest. Die grootste deel van die verhaal is in die verlede tyd. Hier skuif u na die huidige tyd. Hoekom? Omdat Ethel op hierdie stadium nog bestaan ​​het. Sy is sedertdien dood, maar my beskrywing van haar is teenwoordig omdat sy teenwoordig was. Ek wou die gevoel gee dat ek in die kroeg is en met haar praat. Weet jy, ek het jou die storie vertel van die Andrea Gail -vinnig vorentoe 'n paar jaar. Ek hou daarvan om die meganismes van joernalistiek te wys, sodat u die katrolle en ratte kan sien van hoe 'n verhaal opgebou word. Dit voel betroubaar. Die leser kry 'n idee van waar die verhaal vandaan kom. Maar dit wil ook sê dat dit regte mense is. Hulle is nie figure in 'n verhaal wat twee jaar gelede gebeur het nie. Dit is regte mense, en u kan na hierdie kroeg gaan, op 'n kroegstoeltjie gaan sit, en daar is Ethel Shatford.
My jongste het verlede jaar in Junie aan die hoërskool gegradueer en gaan visvang van die b-a-t af, sê sy. Dit was wat hy altyd wou doen, vis saam met sy broers. Bobby se ouer broer, Rick, het vroeër die vis gevang Andrea Gail jaar gelede. "
Sy trek 'n tapbier vir 'n kliënt en gaan voort. "Die Andrea Gail bemanning vertrek uit hierdie kroeg. Hulle het almal daar by die pooltafel gestaan ​​en totsiens gesê. Die enigste ding wat destyds anders was, was dat Billy Tyne ons hul kleur -TV op die boot laat neem het. Hy het gesê: 'Ethel, hulle kan die TV neem, maar as hulle daarna kyk in plaas van hul werk te doen, gaan die TV oorboord. ' Ek het gesê, dit is goed, Billy, dit is goed.'
Dit was die laaste keer dat Shatford haar seun ooit gesien het. Onlangs het 'n jong man die stad binnegedring wat soveel soos Bobby gelyk het dat mense stilstaan ​​en op straat staar. Hy het by die Crow's Nest ingestap, en 'n ander kroegman het dit nodig gevind om aan hom te verduidelik hoekom almal na hom kyk. Hy het na die foto van Bobby gegaan en gesê: 'As ek die foto vir my ma gestuur het, sou sy dink ek was dit.'
Linda Greenlaw kom van tyd tot tyd nog steeds tussen die ritte in die kroeg en sweer dat sy eendag die regte man gaan ontmoet en na 'n klein eiland in Maine gaan terugtrek. van die dooie bemanningslede en#8217 gesinne na twee jaar van regsgeskille. Adam Randall, die man wat van die Andrea Gail op die laaste nippertjie, het ons saam met Albert Johnston op die Mary T. . Toe hy uitvind dat die Andrea Gail al in die storm gesink het, kon hy net sê dat ek op die boot moes gewees het. Dit was veronderstel om ek te gewees het. "
Gedurende die lente van 1993 het die Mary T. is vir herstelwerk gesleep, en Randall het werk op 'n tonvisservaartuig, die Terri Lei, uit Georgetown, Suid -Carolina. Op die aand van 6 April 1993 het die bemanning van die Terri Lei stel lyne. Vroegoggend was daar berigte van rukwinde en uiters onstuimige see in die omgewing. Om 8:45 vm. die kuswag in Charleston, Suid -Carolina, het 'n EPIRB -sein opgetel en twee vliegtuie en 'n snyer gestuur om ondersoek in te stel. Teen daardie tyd was die weer redelik en die see matig. Honderd vyf en dertig myl van die kus af vind hulle die EPIRB, 'n paar visgereedskap en 'n selfopblaas reddingsvlot. Die vlot het die naam gehad Terri Lei daarop gestempel. Daar was niemand aan boord nie. Vir my is die besluit om die verhaal saam met Randall te boekhou - die man wat weggekom het, maar toe nie gedoen het nie - astrant. Hoekom het jy dit gedoen? Vir my was dit net so 'n koue gevoel dat hy een keer aan die noodlot ontsnap het, maar miskien kan jy nooit aan die noodlot ontsnap nie. Dit het my net 'n bietjie bewe. Ek het ook gevoel dat dit 'n herinnering aan mense is hoe gevaarlik hierdie werk is en dat u nooit veilig is nie. Dit het gelyk na 'n einde wat sou weerklink.
Elon Green is 'n bydraer tot Longform.org en Die Awl, en het Annotation Tuesday geskryf! paaiemente met Amy Wallace en Leslie Jamison. Vir die volledige annotasie Dinsdag! argief, gaan hierheen. Volg Green by @elongreen.