Deur Jana Luther 11 Oktober 2019 00:00
In die 1800’s is dié tekens vir “musikale effek” aangewend, soos rustekens in musiek. By die lees van ’n teks dui die komma die kortste pouse aan. Die kommapunt verdubbel dié pouse. By die dubbelpunt rus jy twee keer so lank as by die kommapunt. Ter afsluiting volg daar ’n punt.
En so gaan die idee van skrywers as “musikante”, wat soepel en na willekeur punktuasie as hulpmiddel gebruik, ná 500 jaar oor in die verwagting dat moderne skrywers – ons – ons aan vaste reëls moet onderwerp. Wat grammatika en spelling betref, en ook wanneer ons leestekens gebruik.
Natuurlik moet ons die onderliggende reëls ken. Maar beoordeel die gebruik van die kommapunt altyd op grond van hoe dit ’n teks vorm. Daarin lê die vreugde en die bevrediging: in die verkenning, ontdekking, begryp en uitlê van hoe die kommapunt betekenis kan help skep wat veel verder gaan as net die afbakening van die logiese struktuur van ’n sin. Hieroor is ek dit met Louis en met Celia Watson eens.