Jean Sands ScStr - Inligting
(ScStr: t. 139; 1. 102 '; b. 22'8 "; dph. 6'2"; a. Geen)
Jean Sands is in 1863 in Brooklyn, NY gebou, en is gekoop deur die -Navy in New York van T. F. Rowland 18 Oktober 1864. Sy was gestasioneer by die Norfolk Navy Yard waar sy as sleepboot en bergingsvaartuig gedien het. Sy is op 16 Mei 1892 verkoop.
Howard Hughes, tenvolle Howard Robard Hughes, Jr., (gebore 24 Desember 1905, Houston, Texas, VS-oorlede 5 April 1976, in 'n vliegtuig in die suide van Texas), Amerikaanse vervaardiger, vlieënier en rolprentvervaardiger en regisseur wat enorme rykdom en beroemdheid verkry het uit sy verskillende ondernemings maar was miskien beter bekend vir sy eksentrisiteite, veral sy teruggetrokkenheid.
Waarom is Howard Hughes belangrik?
Uiters veelsydig, Howard Hughes was 'n suksesvolle vervaardiger, vlieënier en filmprodusent en regisseur, en hy het enorme rykdom en beroemdheid verkry deur sy verskillende ondernemings. Hy het talle lugvaartrekords opgestel, en sy Hughes Aircraft Company het opvallende vliegtuie gebou soos die Spruce Goose. Hy was egter miskien beter bekend vir sy eksentrisiteite, veral sy teruggetrokkenheid.
Hoe was Howard Hughes se vroeë lewe?
Howard Hughes is in 1905 gebore, en vier jaar later het sy pa 'n draaibout uitgevind vir olieboor wat die gesin baie ryk gemaak het. Hughes het 'n talent vir ingenieurswese getoon, maar nadat sy ma (1922) en pa (1924) gesterf het, het hy opgehou skoolhou om Hughes Tool Company te bestuur, wat 'n onderneming van miljarde dollars geword het.
Hoe was Howard Hughes?
Howard Hughes was intelligent, ambisieus en avontuurlustig. Hy was ook 'n alleenloper. In 1950 het Hughes in afsondering gegaan en sy geestesgesondheid het agteruitgegaan. Hy het gewoonlik in luukse hotelle gesoek en soek absolute privaatheid en is selde deur iemand behalwe 'n paar manlike assistente gesien. Hy het gereeld dae sonder slaap in 'n kamer met swart gordyne gewerk.
Hoe is Howard Hughes dood?
In die latere jare van Howard Hughes het hy uitgeput geraak deur die gevolge van 'n karige dieet en 'n oormaat medisyne. In 1976, op die ouderdom van 70, sterf hy op 'n vlug van Acapulco, Mexiko, na Houston, Texas, om mediese behandeling te kry. Regsgevegte oor sy boedel het gevolg en verskeie "testamente" is as vervalsings verklaar.
Die oorsprong van die naam Malta is onseker, en die hedendaagse variasie is afgelei van die Maltese taal. [ aanhaling nodig ] Die mees algemene etimologie is dat die woord Malta is afgelei van die Griekse woord μέλι, meli, "heuning".  Die ou Grieke het die eiland Μελίτη (Melitē) wat "heuning-soet" beteken, moontlik vir Malta se unieke heuningproduksie woon daar 'n endemiese subspesie van bye op die eiland.  Die Romeine het die eiland genoem Melita,  wat óf as 'n latinisering van die Griekse Μελίτη beskou kan word, óf die aanpassing van die Doriese Griekse uitspraak van dieselfde woord Μελίτα.  In 1525 gebruik William Tyndale die transliterasie "Melite" in Handelinge 28: 1 vir Καὶ διασωθέντες τότε ἐπέγνωμεν ὅτι Μελίτη ἡ νῆσος καλεῖται ("En toe hulle ontsnap het, dan het hulle geweet") soos gevind in sy vertaling van The New Testament wat op Griekse tekste staatgemaak het in plaas van Latyn. "Melita" is die spelling wat gebruik word in die Authorized (King James) weergawe van 1611 en in die American Standard Version van 1901. "Malta" word wyd gebruik in meer onlangse weergawes, soos The Revised Standard Version van 1946 en The New International Version van 1973.
'N Ander veronderstelling dui daarop dat die woord Malta kom van die Fenisiese woord Maleth, "'n hawe",  of 'hawe'  met verwysing na die vele baaie en baaie van Malta. Paar ander etimologiese vermeldings verskyn in klassieke literatuur, met die term Malta verskyn in sy huidige vorm in die Antonine reisplan (Itin. Marit. P. 518 Sil. Ital. Xiv. 251). 
Malta is bewoon vanaf ongeveer 5900 vC,  sedert die aankoms van setlaars van die eiland Sicilië.  'n Beduidende prehistoriese neolitiese kultuur gekenmerk deur megalitiese strukture, wat dateer uit ongeveer c. 3600 vC bestaan ​​op die eilande, soos blyk uit die tempels van Bugibba, Mnajdra, Ggantija en ander. Die Feniciërs het Malta tussen 800 en 700 vC gekoloniseer en hulle Semitiese taal en kultuur gebring.  Hulle gebruik die eilande as 'n buitepos, waarvandaan hulle seeverkenning en handel in die Middellandse See uitgebrei het totdat hul opvolgers, die Kartagers, in 216 vC deur die Romeine verdryf is met die hulp van die Maltese inwoners, onder wie Malta 'n Municipium geword het . 
Na 'n waarskynlike sak deur die Vandale,  val Malta onder die Bisantynse bewind (4de tot 9de eeu) en word die eilande deur die Aghlabids binnegeval in 870 nC. Die lot van die bevolking na die Arabiese inval is onduidelik, maar dit lyk asof eilande is moontlik aan die begin van die tweede millennium herbevolk deur setlaars van Sicilië wat deur Arabies beheer is en wat Siculo-Arabies gepraat het. 
Die Moslem-heerskappy is beëindig deur die Normandiërs wat die eiland in 1091 verower het. Die eilande is heeltemal herkristelik teen 1249.  Die eilande was tot 1530 deel van die koninkryk Sicilië en is kortliks beheer deur die Kapenaarhuis van Anjou. In 1530 gee Karel V van Spanje die ewige huurkontrak aan die Maltese eilande aan die Orde van Ridders van die hospitaal van St John van Jerusalem.
Die Franse onder Napoleon het die Maltese eilande in 1798 oorgeneem, hoewel die Maltese met die hulp van die Britte twee jaar later die Franse beheer kon verdryf. Die inwoners het Brittanje daarna gevra om soewereiniteit oor die eilande te aanvaar onder die voorwaardes uiteengesit in 'n Verklaring van Regte,  waarin verklaar word dat "sy Majesteit geen reg het om hierdie eilande aan enige mag af te staan ​​nie. As hy besluit om sy beskerming terug te trek, en sy soewereiniteit laat vaar, die reg om 'n ander soewerein te kies, of die regering van hierdie eilande, behoort aan ons, die inwoners en inboorlinge alleen, en sonder beheer. " As deel van die Verdrag van Parys in 1814 het Malta 'n Britse kolonie geword. Dit het uiteindelik 'n poging tot integrasie met die Verenigde Koninkryk in 1956 verwerp nadat die Britte huiwerig was om te integreer.
Malta het op 21 September 1964 (Onafhanklikheidsdag) onafhanklikheid geword. Ingevolge sy grondwet van 1964 het Malta aanvanklik koningin Elizabeth II as koningin van Malta behou, met 'n goewerneur-generaal wat gesag namens haar uitoefen. Op 13 Desember 1974 (Republiekdag) word dit 'n republiek binne die Statebond, met die president as staatshoof. Op 31 Maart 1979 het Malta die laaste Britse troepe en die Royal Navy uit Malta onttrek. Hierdie dag staan ​​bekend as Freedom Day en Malta verklaar homself as 'n neutrale en nie-belynde staat. Malta het op 1 Mei 2004 by die Europese Unie aangesluit en op 1 Januarie 2008 by die eurosone aangesluit. 
Aardewerk wat deur argeoloë by die Skorba -tempels gevind is, lyk soos in Italië, en dui daarop dat die Maltese eilande eers in 5200 vC gevestig is, hoofsaaklik deur steentydperkjagters of boere wat van die Italiaanse eiland Sicilië aangekom het, moontlik die Sicani. Die uitwissing van die dwergseekoeie, reuse -swane en dwergolifante is gekoppel aan die vroegste aankoms van mense op Malta.  Prehistoriese boerdery -nedersettings wat uit die vroeë neolitiese tydperk dateer, is in oop gebiede en ook in grotte, soos Għar Dalam, ontdek. 
Die Sicani was die enigste stam wat op hierdie tydstip die eiland bewoon het   en word algemeen beskou as nou verwant aan die Iberiërs.  Die bevolking op Malta het graan verbou, vee grootgemaak en aanbid, net soos met ander antieke Mediterreense kulture, 'n vrugbaarheidsfiguur wat in Maltese prehistoriese artefakte verskyn, wat die verhoudings toon in soortgelyke beeldjies, waaronder die Venus van Willendorf. [ aanhaling nodig ]
Aardewerk uit die Għar Dalam -fase is soortgelyk aan aardewerk wat in Agrigento, Sicilië, gevind word. 'N Kultuur van megalitiese tempelbouers het dan óf verdring óf het uit hierdie vroeë tydperk ontstaan. Rondom die tyd van 3500 vC het hierdie mense 'n paar van die oudste bestaande vrystaande strukture ter wêreld gebou in die vorm van die megalitiese Ġgantija-tempels op Gozo .   
Die tempels het 'n kenmerkende argitektuur, tipies 'n komplekse trefolie -ontwerp, en is tussen 4000 en 2500 vC gebruik. Dierbene en 'n mes wat agter 'n verwyderbare altaarsteen gevind is, dui daarop dat tempelrituele diereoffers insluit. Voorlopige inligting dui daarop dat die offerandes gebring is aan die godin van vrugbaarheid, wie se standbeeld nou in die National Museum of Archaeology in Valletta is.  Die kultuur het blykbaar omstreeks 2500 vC van die Maltese eilande verdwyn. Argeoloë bespiegel dat die tempelbouers die slagoffer geword het van hongersnood of siektes, maar dit is nie seker nie.
'N Ander argeologiese kenmerk van die Maltese eilande wat gereeld aan hierdie ou bouers toegeskryf word, is ewe ver op dieselfde eenvormige groewe, wat' karretjies 'of' karretjies 'genoem word, wat op verskeie plekke op die eilande aangetref kan word, waarvan die prominentste in Misraħ Għar il- Kbir, wat informeel bekend staan ​​as "Clapham Junction". Dit is moontlik veroorsaak deur karre met houtwiele wat sagte kalksteen uitroei.  
Na 2500 vC was die Maltese eilande vir 'n paar dekades ontvol tot die koms van 'n nuwe toevloei van immigrante uit die Bronstydperk, 'n kultuur wat sy dooies veras het en kleiner megalitiese strukture bekendgestel het wat dolmens na Malta bekendgestel is.  In die meeste gevalle is hier klein kamertjies, met die omhulsel van 'n groot plaat op regop klippe. Daar word beweer dat hulle tot 'n bevolking behoort wat beslis anders is as die wat die vorige megalitiese tempels gebou het. Daar word vermoed dat die bevolking uit Sicilië aangekom het vanweë die ooreenkoms tussen Maltese dolfyne en 'n paar klein konstruksies op die grootste eiland van die Middellandse See. 
Grieke, Fenisiërs, Kartagoë en Romeine Redigeer
Fenisiese handelaars  het die eilande iewers na 1000 vC  gekoloniseer as 'n stop op hul handelsroetes van die oostelike Middellandse See na Cornwall en hulle by die inboorlinge op die eiland aangesluit.  Die Feniciërs bewoon die gebied wat nou bekend staan ​​as Mdina, en die omliggende stad Rabat, wat hulle noem Maleth.   Die Romeine, wat ook baie later Mdina bewoon het, het daarna verwys (en die eiland) as Melita. 
Na die val van Fenicië in 332 vC, was die gebied onder beheer van Kartago, 'n voormalige Fenisiese kolonie.   Gedurende hierdie tyd het die mense op Malta hoofsaaklik olywe en johannesbrood verbou en tekstiele vervaardig. 
Tydens die Eerste Puniese Oorlog is die eiland verower na harde gevegte deur Marcus Atilius Regulus.  Na die mislukking van sy ekspedisie, val die eiland terug in die hande van Kartago, eers om weer verower te word in 218 vC, tydens die Tweede Puniese Oorlog, deur die Romeinse konsul Tiberius Sempronius Longus.  Daarna het Malta geword Foederata Civitas, 'n benaming wat beteken dat dit vrygestel was van huldeblyk of die heerskappy van die Romeinse reg, en het onder die jurisdiksie van die provinsie Sicilië geval.  Puniese invloed bly egter lewendig op die eilande met die beroemde Cippi van Melqart, wat 'n deurslaggewende rol speel by die ontsyfering van die Puniese taal, toegewy in die 2de eeu vC.   Ook die plaaslike Romeinse muntstukke, wat in die 1ste eeu vC opgehou het,  dui op die stadige tempo van die romanisering van die eiland, aangesien die laaste munte wat plaaslik geslaan is, nog opskrifte in antieke Grieks op die voorkant bevat (soos " ΜΕΛΙΤΑΙΩ ", wat" van die Maltese "beteken) en Puniese motiewe, wat die weerstand van die Griekse en Puniese kulture toon. 
Die Grieke vestig hulle op die Maltese eilande vanaf ongeveer 700 vC, soos getuig deur verskeie argitektoniese oorblyfsels, en het gedurende die hele Romeinse dominium gebly.  Hulle noem die eiland Meliet (Oudgrieks: Μελίτη).   Omstreeks 160 vC het muntstukke wat in Malta geslaan is, die Griekse 'ΜΕΛΙΤΑΙΩΝ' (Melitaion) gedra wat 'van die Maltese' beteken. Teen 50 vC het Maltese munte 'n Griekse legende aan die een kant en 'n Latynse een aan die ander kant. Later is muntstukke uitgereik met net die Latynse legende 'MELITAS'. Die uitbeelding van aspekte van die Puniese godsdiens, tesame met die gebruik van die Griekse alfabet, getuig van die veerkragtigheid van die Puniese en Griekse kultuur in Malta lank na die koms van die Romeine. 
In die 1ste eeu v.C. het die Romeinse senator en redenaar Cicero kommentaar gelewer op die belangrikheid van die tempel van Juno en die uitspattige gedrag van die Romeinse goewerneur van Sicilië, Verres.  Gedurende die 1ste eeu v.C. is die eiland genoem deur Plinius die Oudere en Diodorus Siculus: laasgenoemde prys die hawens, die rykdom van sy inwoners, sy weelderig versierde huise en die kwaliteit van sy tekstielprodukte. In die 2de eeu het keiser Hadrianus (r. 117–38) die status van Malta opgegradeer na Municipium of vrystad: die eiland se plaaslike aangeleenthede is deur vier bestuur quattuorviri iuri dicundo en 'n munisipale senaat, terwyl 'n Romeinse prokureur, wat in Mdina woon, die prokonsul van Sicilië verteenwoordig.  In 58 nC word Paulus die apostel saam met Lukas die Evangelis op die eilande uitgespoel nadat hulle skip op die eilande verniel het.  Paulus die apostel het drie maande op die eilande gebly en die Christelike geloof verkondig.  Die eiland word by die Handelinge van die Apostels genoem as Melitene (Grieks: Μελιτήνη). 
In 395, toe die Romeinse Ryk vir die laaste keer verdeel is by die dood van Theodosius I, val Malta, na Sicilië, onder die beheer van die Wes -Romeinse Ryk.  Gedurende die migrasieperiode namate die Wes -Romeinse Ryk agteruitgegaan het, het Malta aangeval en 'n aantal kere verower of beset.  Van 454 tot 464 is die eilande deur die Vandale onderwerp, en na 464 deur die Ostrogote.  In 533 het Belisarius, op pad om die Vandaalryk in Noord -Afrika te verower, die eilande herenig onder keiserlike (oostelike) bewind.  Min is bekend oor die Bisantynse bewind in Malta: die eiland was afhanklik van die tema van Sicilië en het Griekse goewerneurs en 'n klein Griekse garnisoen.  Terwyl die grootste deel van die bevolking steeds bestaan ​​uit die ou, gelatiniseerde bewoners, het die godsdienstige trou tussen hierdie pous en die patriarg van Konstantinopel gewissel.  Die Bisantynse bewind het Griekse gesinne voorgestel aan die Maltese kollektief.  Malta het tot 870 onder die Bisantynse Ryk gebly, toe dit aan die Arabiere geval het.  
Arabiese tydperk en die Middeleeue Redigeer
Malta het betrokke geraak by die Arabies -Bisantynse oorloë, en die verowering van Malta is nou verbind met dié van Sicilië wat in 827 begin het nadat admiraal Euphemius sy verraad aan sy mede -Bisantyne verraai het en versoek het dat die Aghlabids die eiland sou binnedring.  Die Moslem-kronikus en geograaf al-Himyari vertel dat in 870, na 'n gewelddadige stryd teen die verdedigende Bisantyne, die Arabiese indringers, eers gelei deur Halaf al-Hadim, en later deur Sawada ibn Muhammad,  geplunder en geplunder is die eiland, die belangrikste geboue vernietig en dit feitlik onbewoon gelaat totdat dit in 1048–1049 deur die Arabiere uit Sicilië herkoloniseer is.  Dit is onseker of hierdie nuwe vestiging plaasgevind het as gevolg van demografiese uitbreiding op Sicilië, as gevolg van 'n hoër lewenstandaard in Sicilië (in welke geval die herkolonisering moontlik 'n paar dekades vroeër plaasgevind het), of as 'n gevolg van 'n burgeroorlog wat in 1038 onder die Arabiese heersers van Sicilië uitgebreek het.  Die Arabiese Landbou-rewolusie het nuwe besproeiing, 'n paar vrugte en katoen ingebring, en die Siculo-Arabiese taal is vanaf Sicilië op die eiland aangeneem, dit sou uiteindelik ontwikkel in die Maltese taal. 
Die Christene op die eiland mag hul godsdiens beoefen as hulle jizya betaal, 'n belasting vir nie-Moslems vir vrystelling van militêre diens, maar nie-Moslems is vrygestel van die belasting wat Moslems moet betaal (zakat). 
Norman -verowering Redigeer
Die Normandië val Malta in 1091 aan as deel van hul verowering van Sicilië.  Die Normandiese leier, Roger I van Sicilië, is deur Christen gevangenes verwelkom.  Die idee dat graaf Roger I na berig word 'n gedeelte van sy geruite rooi-en-wit vaandel afgebreek en dit aan die Maltese voorgedra het in dankbaarheid dat hy namens hom geveg het, wat die basis vorm van die moderne vlag van Malta, is gegrond in die mite.  
Malta het deel geword van die nuutgevormde Koninkryk Sicilië, wat ook die eiland Sicilië en die suidelike helfte van die Italiaanse skiereiland beslaan het.  Die Katolieke Kerk is herstel as die staatsgodsdiens, met Malta onder die See van Palermo, en 'n paar Normandiese argitektuur het rondom Malta ontstaan, veral in die antieke hoofstad Mdina.  Tancred, koning van Sicilië, die tweede na die laaste Normandiese monarg, het Malta 'n erfgenaam van die koninkryk gemaak en 'n graaf van Malta in 1192 geïnstalleer. die manne van Malta is gemilitariseer om pogings tot verowering te weerstaan. 
Die koninkryk het oorgegaan na die dinastie van Hohenstaufen van 1194 tot 1266. Gedurende hierdie tydperk, toe Frederik II van Hohenstaufen sy Siciliaanse koninkryk begin herorganiseer het, het die Westerse kultuur en godsdiens hul invloed sterker begin uitoefen.  Malta is as 'n land en 'n markies verklaar, maar die handel daarvan is heeltemal verwoes. Vir 'n lang tyd was dit slegs 'n versterkte garnisoen. 
'N Massa -uittog van Arabiere het in 1224 plaasgevind, en die hele Christelike manlike bevolking van Celano in Abruzzo is in dieselfde jaar na Malta gedeporteer.  In 1249 het Frederik II, die Heilige Romeinse keiser, besluit dat alle oorblywende Moslems uit Malta  verdryf moet word of verplig word tot bekering.  
Die koninkryk het vir 'n kort tydjie oorgegaan na die Kapenaarhuis van Anjou, , maar hoë belasting het die dinastie ongewild gemaak op Malta, deels as gevolg van die oorlog van Karel van Anjou teen die Republiek Genua, en die eiland Gozo is afgedank. 1275. 
Crown of Aragon rule and the Knights of Malta Edit
Malta is regeer deur die Huis van Barcelona, ​​die heersende dinastie van die Kroon van Aragon, van 1282 tot 1409,  met die Aragonese wat die Maltese opstandelinge in die Siciliaanse Vespers gehelp het in die seestryd in Grand Harbour in 1283. 
Familielede van die konings van Aragon regeer die eiland tot 1409 toe dit formeel oorgedra word na die kroon van Aragon. Vroeg in die Aragonese opkoms ontvang die seuns van die vorste die titel graaf van Malta. Gedurende hierdie tyd is 'n groot deel van die plaaslike adel geskep. Teen 1397 het die aanspraak op die gesamentlike titel egter na 'n feodale basis teruggekeer, met twee gesinne wat baklei oor die onderskeid, wat 'n mate van konflik veroorsaak het. Dit het daartoe gelei dat koning Martin I van Sicilië die titel afgeskaf het. Die geskil oor die titel het teruggekeer toe die titel 'n paar jaar later herstel is en die Maltese, onder leiding van die plaaslike adel, teen graaf Gonsalvo Monroy opstaan.  Alhoewel hulle die graaf teëgestaan ​​het, het die Maltese hul lojaliteit uitgespreek teenoor die Siciliaanse kroon, wat koning Alfonso so beïndruk het dat hy die mense nie gestraf het vir hul opstand nie. In plaas daarvan het hy belowe om nooit die titel aan 'n derde party te verleen nie en dit weer in die kroon opgeneem. Die stad Mdina het die titel van Città Notabile as gevolg van hierdie volgorde van gebeure. 
Op 23 Maart 1530 gee  Charles V, Heilige Romeinse keiser, die eilande aan die Knights Hospitaller onder leiding van die Fransman Philippe Villiers de L'Isle-Adam, grootmeester van die Orde,   in ewigheid. huurkontrak waarvoor hulle 'n jaarlikse huldeblyk aan een enkele Maltese valk moes betaal.        Hierdie ridders, 'n militêre godsdienstige orde ook bekend as die Orde van Johannes en later die Ridders van Malta, is uit Rhodes verdryf deur die Ottomaanse Ryk in 1522. 
Die Knights Hospitaller was die heersers van Malta en Gozo tussen 1530 en 1798.  Gedurende hierdie tydperk het die strategiese en militêre belangrikheid van die eiland baie gegroei namate die klein, maar doeltreffende vloot van die Orde van Sint Johannes hul aanvalle van stapel gestuur het van hierdie nuwe basis gerig op die seevaarte van die Ottomaanse gebiede rondom die Middellandse See.  
In 1551 is die bevolking van die eiland Gozo (ongeveer 5 000 mense) deur Barbary -seerowers verslaaf en na die Barbary -kus in Noord -Afrika geneem. 
Die ridders, onder leiding van die Fransman Jean Parisot de Valette, grootmeester van die Orde, het die Groot beleg van Malta deur die Ottomane in 1565 weerstaan.  Die ridders het met die hulp van Spaanse en Maltese magte die oorwinning behaal en die aanval afgeweer. . Oor die geveg het Voltaire gesê: "Niks is beter bekend as die beleg van Malta nie."   Na die beleg het hulle besluit om Malta se versterkings te vergroot, veral in die binneste hawe, waar die nuwe stad Valletta, vernoem ter ere van Valette, gebou is. Hulle het ook wagtorings langs die kus gevestig - die torings Wignacourt, Lascaris en De Redin - vernoem na die Groot Meesters wat die werk bestel het. Met die teenwoordigheid van die ridders op die eiland is baie argitektoniese en kulturele projekte voltooi, waaronder die versiering van Città Vittoriosa (moderne Birgu), die bou van nuwe stede, waaronder Città Rohan (moderne Ħaż-Żebbuġ). Ħaż-Żebbuġ is een van die oudste stede van Malta, en het ook een van die grootste pleine van Malta.
Franse tydperk en Britse verowering Redigeer
Die heerskappy van die Ridders het geëindig toe Napoleon Malta verower het op pad na Egipte tydens die Franse Rewolusionêre Oorloë in 1798. Gedurende die jare voor Napoleon se verowering van die eilande, het die mag van die Ridders afgeneem en die Orde het ongewild geword. Napoleon se vloot het in 1798 aangekom, op pad na sy ekspedisie na Egipte. As 'n skelm vir die ridders, het Napoleon gevra om 'n veilige hawe om sy skepe weer aan te vul, en het toe sy gewere teen sy leërskare in Valletta gedraai. Grootmeester Hompesch kapituleer, en Napoleon betree Malta. 
Gedurende 12-18 Junie 1798 woon Napoleon in die Palazzo Parisio in Valletta.    Hy hervorm die nasionale administrasie met die oprigting van 'n regeringskommissie, twaalf munisipaliteite, 'n openbare finansiële administrasie, die afskaffing van alle feodale regte en voorregte, die afskaffing van slawerny en die toekenning van vryheid aan alle Turkse en Joodse slawe.   Op geregtelike vlak is 'n familiekode opgestel en twaalf regters is benoem. Openbare onderwys is georganiseer volgens beginsels wat deur Bonaparte self bepaal is, wat voorsiening maak vir primêre en sekondêre onderwys.   Daarna vaar hy na Egipte en verlaat 'n aansienlike garnisoen in Malta. 
Die Franse magte wat agtergebly het, het ongewild geraak by die Maltese, veral as gevolg van die vyandigheid van die Franse magte teenoor die katolisisme en die plundering van plaaslike kerke om Napoleon se oorlogspogings te finansier. Franse finansiële en godsdienstige beleid het die Maltese so woedend gemaak dat hulle in opstand gekom het en die Franse gedwing het om te vertrek. Groot -Brittanje, saam met die Koninkryk van Napels en die Koninkryk van Sicilië, het ammunisie en hulp aan die Maltese gestuur en Brittanje het ook haar vloot gestuur, wat die eilande geblokkeer het. 
Op 28 Oktober 1798 het kaptein Sir Alexander Ball die onderhandelinge met die Franse garnisoen oor Gozo suksesvol voltooi, terwyl die 217 Franse soldate daar ingestem het om sonder geveg oor te gee en die eiland aan die Britte oor te dra. Die Britte het die eiland daardie dag aan die plaaslike bevolking oorgedra, en dit is deur aartspriester Saverio Cassar namens Ferdinand III van Sicilië bestuur. Gozo het onafhanklik gebly totdat Cassar in 1801 deur die Britte van die mag verwyder is. 
Generaal Claude-Henri Belgrand de Vaubois het sy Franse magte in 1800 oorgegee.  Maltese leiers het die hoofeiland aan sir Alexander Ball voorgelê en gevra dat die eiland 'n Britse heerskappy word. Die Maltese mense het 'n verklaring van regte opgestel waarin hulle ingestem het om "onder die beskerming en soewereiniteit van die koning van die vrye mense, sy majesteit, die koning van die Verenigde Koninkryk van Groot -Brittanje en Ierland" te kom. Die verklaring verklaar ook dat "sy majesteit geen reg het om hierdie eilande aan enige mag af te staan ​​nie. As hy besluit om sy beskerming terug te trek en sy soewereiniteit te laat vaar, behoort die reg om 'n ander soewerein te kies of om die eilande te beheer, aan ons , die inwoners en inboorlinge alleen, en sonder beheer. "  
Britse Ryk en die Tweede Wêreldoorlog Wysig
In 1814, as deel van die Verdrag van Parys,   word Malta amptelik deel van die Britse Ryk en word dit gebruik as 'n skeepswegstasie en vloothoofkwartier. Nadat die Suez -kanaal in 1869 geopen is, was Malta se posisie halfpad tussen die Straat van Gibraltar en Egipte die belangrikste bate, en dit word beskou as 'n belangrike stop op pad na Indië, 'n sentrale handelsroete vir die Britte.
'N Turkse militêre begraafplaas is in opdrag van Sultan Abdul Aziz gemaak en tussen 1873 en 1874 gebou vir die gevalle Ottomaanse soldate van die Groot Belegering van Malta.
Tussen 1915 en 1918, tydens die Eerste Wêreldoorlog, het Malta bekend gestaan ​​as die verpleegster van die Middellandse See as gevolg van die groot aantal gewonde soldate wat in Malta gehuisves is.  In 1919 het Britse troepe op 'n skare geskiet wat protesteer teen nuwe belasting en vier doodgemaak. Die geleentheid, bekend as Sette Giugno (Italiaans vir 7 Junie), word elke jaar herdenk en is een van die vyf nasionale dae.  
Voor die Tweede Wêreldoorlog was Valletta die hoofkwartier van die Royal Navy se mediterrane vloot, maar ondanks Winston Churchill se besware  is die bevel in April 1937 na Alexandria, Egipte, verskuif uit vrees dat dit te vatbaar was vir lugaanvalle uit Europa.   
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het Malta 'n belangrike rol gespeel omdat die Geallieerdes 'n Britse kolonie was, naby Sicilië en die skeepvaartbane van die as, Malta is gebombardeer deur die Italiaanse en Duitse lugmag. Malta is deur die Britte gebruik om aanvalle op die Italiaanse vloot te loods en het 'n duikbootbasis. Dit is ook gebruik as 'n luisterpos, wat Duitse radioboodskappe onderskep, insluitend Enigma -verkeer.  Die dapperheid van die Maltese mense tydens die tweede belegering van Malta het koning George VI beweeg om die George -kruis op 15 April 1942 kollektief aan Malta toe te ken "om te getuig van 'n heldhaftigheid en toewyding wat nog lank in die geskiedenis beroemd sal wees. ". Sommige historici voer aan dat die toekenning veroorsaak het dat Brittanje oneweredige verliese gely het tydens die verdediging van Malta, aangesien die Britse geloofwaardigheid sou gely het as Malta sou oorgee, soos die Britse magte in Singapoer gedoen het.  'n Afbeelding van die George -kruis verskyn nou in die boonste hyshoek van die vlag van Malta en op die land se arms. Die kollektiewe toekenning het uniek gebly tot April 1999, toe die Royal Ulster Constabulary die tweede - en tot dusver die enigste ander - ontvanger van 'n kollektiewe George Cross geword het. 
Onafhanklikheid en Republiek Redigeer
Malta bereik sy onafhanklikheid as die staat Malta op 21 September 1964 (Onafhanklikheidsdag) na intense onderhandelinge met die Verenigde Koninkryk, onder leiding van die Maltese premier George Borġ Olivier. Ingevolge die grondwet van 1964 het Malta aanvanklik koningin Elizabeth II behou as koningin van Malta en dus staatshoof, met 'n goewerneur-generaal wat namens haar uitvoerende gesag uitoefen. In 1971 wen die Malta Labour Party onder leiding van Dom Mintoff die algemene verkiesings, wat daartoe lei dat Malta homself op 13 Desember 1974 (Republiekdag) in die Statebond tot republiek verklaar, met die president as staatshoof. 'N Verdedigingsooreenkoms is kort na onafhanklikheid onderteken en nadat daar in 1972 weer onderhandel is, het dit op 31 Maart 1979 verstryk.  By verstryking het die Britse basis gesluit en alle lande wat voorheen deur die Britte beheer was op die eiland is prysgegee aan die Maltese regering. 
Malta het in 1980 'n beleid van neutraliteit aanvaar.  In 1989 was Malta die plek van 'n beraad tussen die Amerikaanse president George H.W. Bush en die Sowjet-leier Mikhail Gorbatsjof, hul eerste ontmoeting van aangesig tot aangesig, wat die einde van die Koue Oorlog aangedui het. 
Op 16 Julie 1990 het Malta deur sy minister van buitelandse sake, Guido de Marco, aansoek gedoen om by die Europese Unie aan te sluit.  Na taai onderhandelinge is op 8 Maart 2003 'n referendum gehou, wat 'n gunstige stemming tot gevolg gehad het.  Algemene verkiesings wat op 12 April 2003 gehou is, gee 'n duidelike mandaat aan die Eerste Minister, Eddie Fenech Adami, om die verdrag van toetreding tot die Europese Unie op 16 April 2003 in Athene, Griekeland, te onderteken. 
Malta het op 1 Mei 2004 by die Europese Unie aangesluit.  Na die Europese Raad van 21–22 Junie 2007 het Malta op 1 Januarie 2008 by die eurosone aangesluit. 
Malta is 'n republiek  wie se parlementêre stelsel en openbare administrasie ten nouste geskoei is op die Westminster -stelsel. Malta het die tweede hoogste stempersentasie in die wêreld gehad (en die hoogste vir lande sonder verpligte stemming), gebaseer op die stempersentasie by die nasionale laerhuisverkiesings van 1960 tot 1995.  Die parlement met een kamer bestaan ​​uit die president van Malta en die Huis van Verteenwoordigers (Maltese: Kamra tad-Deputati). Die president van Malta, 'n grootliks seremoniële posisie, word aangestel vir 'n termyn van vyf jaar deur 'n besluit van die Huis van Verteenwoordigers met 'n gewone meerderheid. Lede van die Huis word verkies deur direkte algemene stemreg deur middel van 'n enkele oordraagbare stem elke vyf jaar, tensy die Huis vroeër deur die president ontbind word, hetsy op advies van die eerste minister, óf deur die aanneming van 'n mosie van wantroue wat binne die Huis van Verteenwoordigers en nie binne drie dae omvergewerp nie. In een van hierdie gevalle kan die president alternatief kies om 'n ander parlementslid uit te nooi wat die meerderheid van die Huis van Afgevaardigdes altyd moet beveel om 'n alternatiewe regering vir die res van die wetgewer te vorm.
Die Huis van Verteenwoordigers bestaan ​​nominaal uit 65 parlementslede, waardeur 5 parlementslede uit elk van die dertien kiesdistrikte verkies word. Waar 'n party egter 'n absolute meerderheid van die stemme wen, maar nie 'n meerderheid van setels het nie, kry die party bykomende setels om 'n parlementêre meerderheid te verseker. Die 80ste artikel van die konstitusie van Malta bepaal dat die president as premier aangestel word ". Die lid van die Huis van Verteenwoordigers wat na sy oordeel die beste steun kan geniet van 'n meerderheid van die lede van die Huis". 
Maltese politiek is 'n tweepartstelsel wat oorheers word deur die Arbeidersparty (Maltese: Deel Laburista), 'n sentrum-linkse sosiaal-demokratiese party, en die Nationalist Party (Maltese: Partit Nazzjonalista), 'n sentrum-regse Christen-demokratiese party. Die Arbeidersparty is sedert 2013 die regerende party en word tans gelei deur premier Robert Abela, wat sedert 13 Januarie 2020 in die amp is. Die Nationalist Party, met Bernard Grech as leier, is tans in opposisie. Twee parlementêre setels word beklee deur onafhanklike politici wat voorheen by die Demokratiese Party was (Maltese: Part Demokratiku), 'n sentrum-linkse sosiaal-liberale party wat in 2017 onder die nasionalistiese geleide Forza Nazzjonali-verkiesingsalliansie deelgeneem het. Daar is 'n aantal klein politieke partye in Malta wat geen parlementêre verteenwoordiging het nie.
Tot die Tweede Wêreldoorlog is die Maltese politiek oorheers deur die taalvraag wat deur die Italofoon en die Anglophone partye uitgevoer is.  Na-oorlogse politiek het grondwetlike vrae oor die betrekkinge met Brittanje behandel (eers met integrasie, dan onafhanklikheid) en uiteindelik betrekkinge met die Europese Unie.
Malta het sedert 1993 'n stelsel van plaaslike regering , gebaseer op die Europese handves van plaaslike selfbestuur. Die land is verdeel in vyf streke (een daarvan is Gozo), met elke streek sy eie streekskomitee, wat dien as die tussenvlak tussen die plaaslike regering en die nasionale regering.  Die streke is verdeel in plaaslike rade, waarvan daar tans 68 is (54 in Malta en 14 in Gozo). Die ses distrikte (vyf op Malta en die sesde Gozo) dien hoofsaaklik statistiese doeleindes. 
Elke raad bestaan ​​uit 'n aantal raadslede (van 5 tot 13, afhangende van en in verhouding tot die bevolking wat hulle verteenwoordig). 'N Burgemeester en 'n onderburgemeester word deur en uit die raadslede verkies. Die uitvoerende sekretaris, wat deur die raad aangewys word, is die uitvoerende, administratiewe en finansiële hoof van die raad. Raadslede word elke vier jaar verkies deur die enkele oordraagbare stem. Mense wat stemgeregtig is tydens die verkiesing van die Maltese Huis van Verteenwoordigers sowel as 'n inwoner van die EU, kan stemgeregtig word. Weens stelselhervormings is daar geen verkiesings voor 2012 gehou nie. Sedertdien is daar elke twee jaar verkiesings vir 'n afwisselende helfte van die rade.
Plaaslike rade is verantwoordelik vir die algemene instandhouding en versiering van die omgewing (insluitend herstelwerk aan nie-arteriële paaie), toewysing van plaaslike bewaarders en vullisverwydering; hulle voer ook algemene administratiewe pligte uit vir die sentrale regering, soos die invordering van staatshuur en geld en beantwoord staatsverwante openbare navrae. Boonop het 'n aantal individuele dorpe en dorpe in die Republiek Malta susterstede.
Die doelwitte van die gewapende magte van Malta (AFM) is om 'n militêre organisasie te handhaaf met die primêre doel om die integriteit van die eilande te verdedig volgens die verdedigingsrolle wat die regering op 'n doeltreffende en koste-effektiewe manier stel. Dit word bereik deur die klem te lê op die instandhouding van die territoriale waters van Malta en die integriteit van die lugruim. 
Die AFM is ook betrokke by die bekamping van terrorisme, die stryd teen die onwettige handel in dwelms, die uitvoer van anti-onwettige immigrante-operasies en patrollies, en die onwettige visvang, operasie van soek- en reddingsdienste, en fisiese of elektroniese sekuriteit en toesig oor sensitiewe plekke. Malta se soek-en-reddingsgebied strek van oos van Tunisië tot wes van Kreta en beslaan 'n oppervlakte van ongeveer 250 000 km2. 
As militêre organisasie bied die AFM rugsteunondersteuning aan die Malta Polisie (MPF) en ander staatsdepartemente/-agentskappe in situasies soos georganiseerd, gedissiplineerd vereis in geval van nasionale noodgevalle (soos natuurrampe) of interne veiligheid en bomverwydering. 
Malta is 'n argipel in die sentrale Middellandse See (in die oostelike bekken), ongeveer 80 km (50 myl) van die suide van Italië oor die Malta -kanaal. Slegs die drie grootste eilande - Malta (Malta), Gozo (Għawdex) en Comino (Kemmuna) - word bewoon. Die eilande van die argipel lê op die plato van Malta, 'n vlak rak wat gevorm is uit die hoogtepunte van 'n landbrug tussen Sicilië en Noord -Afrika wat geïsoleer raak namate die seevlak na die laaste ystydperk styg.  Die argipel is op die Afrika -tektoniese plaat geleë.   Malta word eeue lank as 'n eiland in Noord -Afrika beskou. 
Talle baaie langs die ingedrukte kuslyn van die eilande bied goeie hawens. Die landskap bestaan ​​uit lae heuwels met terrasvelde. Die hoogste punt in Malta is Ta 'Dmejrek, op 253 m (830 voet), naby Dingli. Alhoewel daar 'n paar klein riviere is tydens hoë reënval, is daar geen permanente riviere of mere op Malta nie. Sommige waterlope loop egter die hele jaar deur vars water by Baħrija naby Ras ir-Raħeb, by l-Imtaħleb en San Martin, en in die Lunzjata-vallei in Gozo.
Fytogeografies behoort Malta aan die Liguro-Tyrrheniese provinsie van die Middellandse See-gebied binne die Boreale Koninkryk. Volgens die WWF behoort die grondgebied van Malta tot die terrestriële ekoregio van Tirreense-Adriatiese sklerofiliese en gemengde woude 
Die klein eilande wat deel uitmaak van die argipel is onbewoon en sluit in:
Barbaġanni Rock (Gozo), (Kemmunett)
Dellimara -eiland (Marsaxlokk) (Żurrieq)/(Siġġiewi)
Fessej Rock, (Algemeen) (Gozo)
Għallis Rock (Naxxar) (Gozo)
Groot Blue Lagoon Rocks (Comino) /Selmunett Island (Mellieħa), wat via 'n brug met die stad Gżira op die vasteland verbind word
Qawra Point/Ta 'Fraben Island (San Pawl il-Baħar)
Klein blou lagune rotse (Comino)
Malta het 'n Mediterreense klimaat (Köppen -klimaatklassifikasie Csa),   met sagte winters en warm somers, warmer in die binneland. Reën kom veral in die herfs en winter voor, en die somer is oor die algemeen droog.
Die gemiddelde jaarlikse temperatuur is bedags ongeveer 23 ° C (73 ° F) en snags 15,5 ° C (59,9 ° F). In die koudste maand - Januarie - wissel die tipiese maksimum temperatuur gedurende die dag van 12 tot 18 ° C (54 tot 64 ° F) en minimum 6 tot 12 ° C (43 tot 54 ° F) in die nag. In die warmste maand - Augustus - wissel die tipiese maksimum temperatuur gedurende die dag van 28 tot 34 ° C (82 tot 93 ° F) en minimum 20 tot 24 ° C (68 tot 75 ° F) in die nag. Onder alle hoofstede op die vasteland van Europa het Valletta - die hoofstad van Malta, die warmste winters, met 'n gemiddelde temperatuur van ongeveer 15 tot 16 ° C gedurende die dag en 9 tot 10 ° C (48 tot 50 ° C gedurende die dag) ° F) snags in die tydperk Januarie -Februarie. In Maart en Desember is die gemiddelde temperature gedurende die dag ongeveer 17 ° C (63 ° F) en snags 11 ° C (52 ° F).  Groot skommelinge in temperatuur is skaars. Sneeu is baie skaars op die eiland, hoewel verskeie sneeuvalle in die vorige eeu aangeteken is, maar die laaste een is op verskillende plekke in Malta in 2014 gerapporteer. 
Die gemiddelde jaarlikse seetemperatuur is 20 ° C (68 ° F), van 15-16 ° C (59-61 ° F) in Februarie tot 26 ° C (79 ° F) in Augustus. In die ses maande - van Junie tot November - oorskry die gemiddelde seetemperatuur 20 ° C (68 ° F).   
Die gemiddelde gemiddelde relatiewe humiditeit is gemiddeld 75%, wat wissel van 65% in Julie (oggend: 78% aand: 53%) tot 80% in Desember (oggend: 83% aand: 73%). 
Die tydsduur van sonskyn is ongeveer 3000 per jaar, van gemiddeld 5,2 uur sonskyn per dag in Desember tot gemiddeld meer as 12 uur in Julie.   Dit is ongeveer dubbel die van stede in die noordelike helfte van Europa, [ oorspronklike navorsing? ] ter vergelyking: Londen - 1 461  in die winter het dit egter tot vier keer meer sonskyn ter vergelyking: in Desember het Londen 37 uur sonskyn , terwyl Malta meer as 160 het.
Klimaatdata vir Malta (Luqa in die suidoostelike deel van die hoofeiland, 1981–2010)
Bron: Meteo Klimaat (1981–2010 data),  MaltaWeather.com (sondata) 
Volgens Eurostat bestaan ​​Malta uit twee groter stedelike gebiede wat nominaal 'Valletta' (die belangrikste eiland Malta) en 'Gozo' genoem word. Die belangrikste stedelike gebied beslaan die hele hoofeiland, met 'n bevolking van ongeveer 400 000.   Die kern van die stedelike gebied, die groter stad van Valletta, het 'n bevolking van 205,768.  Volgens Demographia het die stedelike gebied van Valletta 'n bevolking van 300 000.  Volgens die European Spatial Planning Observation Network word Malta geïdentifiseer as 'n funksionele stedelike gebied (FUA) met 'n bevolking van 355,000.  Volgens die Verenigde Nasies is ongeveer 95 persent van die oppervlakte van Malta stedelik en groei die getal elke jaar.  Volgens die resultate van ESPON- en EU -kommissie -studies, "die hele grondgebied van Malta vorm 'n enkele stedelike gebied". 
Soms word daar in boeke,  regeringspublikasies en dokumente,    en in sommige internasionale instellings na  na Malta verwys as 'n stadstaat. Soms word Malta op die ranglys van stede  of metropolitaanse gebiede gelys.  Die Maltese wapen dra ook 'n muurkroon wat beskryf word as "die vestings van Malta verteenwoordig en 'n stadstaat aandui".  Malta, met 'n oppervlakte van 316 km2 (122 vierkante myl) en 'n bevolking van 0,4 miljoen, is een van die digbevolkte lande wêreldwyd.
Die Maltese eilande huisves 'n wye verskeidenheid inheemse, sub-endemiese en endemiese plante.  Dit bevat baie eienskappe wat tipies is vir 'n Mediterreense klimaat, soos droogtebestandheid. Die algemeenste inheemse bome op die eilande is olyf (Olea europaea), johannesbrood (Ceratonia siliqua), fig (ficus carica), eikehout (Quericus ilex) en Aleppo -denne (Pinus halepensis), terwyl die mees algemene nie-inheemse bome bloekom, akasia en opuntia is. Endemiese plante sluit die nasionale blom in widnet il-baħar (Cheirolophus crassifolius), sempreviva ta 'Malta (Helichrysum melitense), żigland t 'Għawdex (Hyoseris frutescens) en Maltaiżi ta 'Malta (Matthiola incana subsp. melitensis) terwyl sub-endemies insluit kromb il-baħar (Jacobaea maritima subsp. sicula) en xkattapietra (Micromeria microphylla).  Die flora en biodiversiteit van Malta word ernstig in gevaar gestel deur habitatverlies, indringerspesies en menslike ingryping. 
Ruarruba, of johannesbroodboom, in Xemxija, waarskynlik ouer as 1000 jaar.
Bajtar belasting-xewk, of turksvye, word algemeen in Maltese dorpe verbou.
Widnet il-baħar, of Maltese rock-centaury, is die nasionale blom van Malta.
Ġebbuġof olywe, tipies van die Middellandse See. Hierdie bome is van die Bidni -variëteit, wat slegs op die eilande voorkom. Sommige lewende bome dateer uit die 1ste eeu nC
Maltese sandkrokus, wat algemeen voorkom op die Maltese steppe, wat endemies is.
Orkida piramidali na 'Malta, Maltese Piramidale orgidee (Anacamptis pyramidalis subsp urvilleana) is endemies en skaars op die eilande.
Oorblywende bos van Ballut (Quericus ilex) in Wardija.
Volgens die Internasionale Monetêre Fonds (IMF) word Malta saam met 32 ​​ander lande as 'n gevorderde ekonomie geklassifiseer.  ​​Tot 1800 was Malta afhanklik van katoen, tabak en sy skeepswerwe vir uitvoer. Sodra hulle onder Britse beheer was, het hulle op Malta Dockyard staatgemaak vir ondersteuning van die Royal Navy, veral tydens die Krimoorlog van 1854. Die militêre basis het baat by vakmanne en almal wat die weermag gedien het. 
In 1869 het die opening van die Suezkanaal die ekonomie van Malta 'n groot hupstoot gegee, want daar was 'n massiewe toename in die skeepsvaart wat die hawe binnegekom het. Skepe wat by die dokke van Malta stop om brandstof te vul, het die Entrepôt -handel gehelp, wat ekstra voordele vir die eiland inhou. Teen die einde van die 19de eeu het die ekonomie egter agteruitgegaan, en teen die veertigerjare was Malta se ekonomie in 'n ernstige krisis. Een faktor was die groter reeks nuwe handelskepe wat minder brandstofstopplekke vereis het. 
Tans is [ wanneer? ] Malta se belangrikste hulpbronne is kalksteen, 'n gunstige geografiese ligging en 'n produktiewe arbeidsmag. Malta produseer slegs ongeveer 20 persent van sy voedselbehoeftes, het beperkte varswatervoorrade weens die droogte in die somer en het geen huishoudelike energiebronne nie, afgesien van die potensiaal vir sonenergie uit die oorvloedige sonlig. Die ekonomie is afhanklik van buitelandse handel (dien as 'n vragpunt), vervaardiging (veral elektronika en tekstiele) en toerisme. 
Toegang tot biokapasiteit in Malta is onder die wêreldgemiddelde. In 2016 het Malta 0,6 wêreldwye hektaar biokapasiteit per persoon op sy grondgebied, in teenstelling met 'n wêreldwye gemiddelde van 1,6 hektaar per persoon.   Boonop vertoon inwoners van Malta 'n ekologiese voetspoor van verbruik van 5,8 wêreldwye hektaar biokapasiteit per persoon, wat lei tot 'n aansienlike tekort aan biokapasiteit. 
Filmproduksie het bygedra tot die Maltese ekonomie.  Die film Seuns van die see was die eerste opname in Malta, in 1925  teen 2016, meer as 100 rolprente is sedertdien geheel of gedeeltelik in die land verfilm. Malta het as 'n 'dubbel' gedien vir 'n wye verskeidenheid plekke en historiese tydperke, waaronder antieke Griekeland, antieke en moderne Rome, Irak, die Midde -Ooste en nog vele meer.  Die Maltese regering het in 2005 finansiële aansporings vir filmmakers ingestel.  Die huidige finansiële aansporings vir buitelandse produksies vanaf 2015 staan ​​op 25 persent met 'n bykomende 2 persent as Malta opstaan ​​as Malta, wat beteken dat 'n produksie kan opstaan tot 27 persent terug op hul kwalifiserende uitgawes wat op Malta aangegaan is. 
Ter voorbereiding op Malta se lidmaatskap aan die Europese Unie, waarby hy op 1 Mei 2004 aangesluit het, het dit sommige staatsbeheerde ondernemings en geliberaliseerde markte geprivatiseer. Die regering het byvoorbeeld op 8 Januarie 2007 aangekondig dat hy sy belang van 40 % in MaltaPost verkoop om 'n privatiseringsproses te voltooi wat die afgelope vyf jaar aan die gang was.  Van 2000 tot 2010 het Malta telekommunikasie,  posdienste, skeepswerwe  en Malta Internasionale Lughawe geprivatiseer. 
Malta het 'n finansiële reguleerder, die Malta Financial Services Authority (MFSA), met 'n sterk ingesteldheid oor sakeontwikkeling, en die land het daarin geslaag om dobbelondernemings, vliegtuie- en skeepsregistrasie aan te trek, banklisensies uit te reik met kredietkaart en ook administrasie van fondse. Diensverskaffers aan hierdie bedrywe, insluitend vertrouens- en trusteesake, is 'n kerndeel van die groeistrategie van die eiland. Malta het sterk vordering gemaak met die implementering van die EU -direktiewe oor finansiële dienste, waaronder UCITs IV en binnekort AIFMD. As basis vir alternatiewe batebestuurders wat aan nuwe voorskrifte moet voldoen, het Malta 'n aantal sleutelspelers aangetrek, waaronder IDS, Iconic Funds, Apex Fund Services en TMF/Customs House. 
Malta en Tunisië het in 2006 die kommersiële ontginning van die kontinentale rak tussen hul lande bespreek, veral vir die eksplorasie van petroleum.  Hierdie gesprekke word ook gevoer tussen Malta en Libië vir soortgelyke reëlings. 
Sedert 2015 het Malta geen eiendomsbelasting gehad nie. Sy eiendomsmark, veral in die hawegebied, het 'n sterk oplewing gehad, en die pryse van woonstelle in sommige dorpe soos St Julian's, Sliema en Gzira het die hoogte ingeskiet. 
Volgens Eurostat -data was die Maltese BBP per capita in 2015 88 % van die EU -gemiddelde met € 21.000. 
Die Nasionale Ontwikkelings- en Sosiale Fonds uit die Individual Investor Program, 'n burgerskap deur beleggingsprogram, ook bekend as die 'burgerskapskema', het 'n belangrike inkomstebron geword vir die regering van Malta en het in 2018 432 000 000 euro by die begroting gevoeg. 'het 'n baie lae omsigtigheidsondersoek en baie twyfelagtige Russiese, Midde-Oosterse en Chinese het 'n Maltese paspoort gekry, wat ook 'n Europese paspoort is. In Julie 2020 het die Arbeidsregering dit toegegee en besluit om dit vanaf September 2020 te stop. 
Die twee grootste handelsbanke is Bank of Valletta en HSBC Bank Malta, wat albei hul oorsprong in die 19de eeu kan herlei. Digitale banke soos Revolut het ook onlangs in gewildheid toegeneem. 
Die Sentrale Bank van Malta (Bank Ċentrali ta 'Malta) het twee belangrike verantwoordelikheidsgebiede: die formulering en implementering van monetêre beleid en die bevordering van 'n gesonde en doeltreffende finansiële stelsel. Dit is ingestel deur die Central Bank of Malta Act op 17 April 1968. Die Maltese regering het op 4 Mei 2005 ERM II aangeneem en die euro as geldeenheid van die land op 1 Januarie 2008 aangeneem. 
FinanceMalta is die kwasi-regeringsorganisasie wat die taak het om sakeleiers te bemark en op te voed, en bied seminare en geleenthede regoor die wêreld aan wat die sterkte van Malta as 'n jurisdiksie vir bankwese en finansies en versekering beklemtoon. 
Verkeer in Malta ry aan die linkerkant. Motorbesit in Malta is buitengewoon hoog, gegewe die baie klein grootte van die eilande, is dit die vierde hoogste in die Europese Unie. Die aantal geregistreerde motors in 1990 beloop 182 254, wat 'n motordigtheid van 577/km2 (1,494/vierkante myl) gee. 
Malta het 2,254 kilometer (1,401 myl) pad, waarvan 1,972 km (1,225 myl) (87,5 persent) geplavei is en 282 km (175 myl) ongeplaveid was (vanaf Desember 2003).  Die belangrikste paaie van Malta vanaf die mees suidelike punt tot die noordelikste punt is die volgende: Triq Birżebbuġa in Birżebbuġa, Għar Dalam Road en Tal-Barrani Road in Żejtun, Santa Luċija Avenue in Paola, Aldo Moro Street (Trunk Road), 13 Desemberstraat en Ħamrun-Marsa-omseil in Marsa, Regionalweg in Santa Venera/Msida/Gżira/San Ġwann, St Andrew's Road in Swieqi/Pembroke, Malta, Coast Road in Baħar iċ-Ċagħaq, Salina Road, Kennedy Drive, St. Paul's Omseil en Xemxija Hill in San Pawl il-Baħar, Mistra Hill, Wettingerstraat (Mellieħa Bypass) en Marfa Road in Mellieħa.
Busse (xarabank of karozza tal-linja) is die primêre metode van openbare vervoer, wat in 1905 gestig is. Malta se ou busse het tot op 2011 op die Maltese eilande gery en het op hul eie gewild geword as toeriste -aantreklikhede.  Tot vandag toe word dit uitgebeeld op baie Maltese advertensies om toerisme te bevorder, sowel as geskenke en goedere vir toeriste.
Die busdiens het in Julie 2011 'n uitgebreide hervorming ondergaan. Die bestuurstruktuur het verander van selfstandige bestuurders om hul eie voertuie te bestuur na 'n diens wat deur 'n enkele onderneming aangebied word deur 'n openbare tender (in Gozo, beskou as 'n klein netwerk, diens is per direkte bestelling gelewer).  Die openbare tender is gewen deur Arriva Malta, 'n lid van die Arriva -groep, wat 'n vloot splinternuwe busse bekendgestel het, gebou deur King Long, veral vir diens deur Arriva Malta, en 'n kleiner vloot gelede busse wat van Arriva af ingebring is, ingesluit het. Londen. Dit het ook twee kleiner busse bestuur vir slegs 'n intra-Valletta-roete en 61 busse van nege meter, wat gebruik is om die opeenhoping van roetes met 'n hoë digtheid te verlig. Algehele Arriva Malta bestuur 264 busse. Op 1 Januarie 2014 het Arriva bedrywighede in Malta gestaak weens finansiële probleme, nadat dit genasionaliseer is Malta Openbare Vervoer deur die Maltese regering, met 'n nuwe busoperateur wat beplan om hul bedrywighede in die nabye toekoms oor te neem.   Die regering het Autobuses Urbanos de León (filiaal van ALSA) in Oktober 2014 as sy voorkeurbusoperateur vir die land gekies.  Die maatskappy het die busdiens op 8 Januarie 2015 oorgeneem, terwyl die naam behoue ​​bly Malta Openbare Vervoer.  Dit het die voorafbetaalde 'tallinja-kaart' bekendgestel. Met laer tariewe as die opbrengskoers, kan dit aanlyn aangevul word. Die kaart is aanvanklik nie goed ontvang nie, soos berig deur verskeie plaaslike nuuswebwerwe.  Gedurende die eerste week van Augustus 2015 maak nog 40 busse van die Turkse Otokar aangekom en in gebruik geneem. 
Van 1883 tot 1931 het Malta 'n spoorlyn gehad wat Valletta verbind het met die weermagbarakke by Mtarfa via Mdina en 'n aantal dorpe en dorpe. Die spoorlyn het onbruik geraak en uiteindelik heeltemal gesluit na die bekendstelling van elektriese trems en busse.  Op die hoogtepunt van die bombardement op Malta tydens die Tweede Wêreldoorlog, kondig Mussolini aan dat sy magte die spoorwegstelsel vernietig het, maar teen die tyd dat daar oorlog uitbreek, was die spoorlyn vir meer as nege jaar gestamp.
Malta het drie groot natuurlike hawens op sy hoofeiland:
Die Grand Harbour (of Port il-Kbir), geleë aan die oostekant van die hoofstad Valletta, is sedert die Romeinse tyd 'n hawe. Dit het verskeie uitgebreide dokke en kaaie, sowel as 'n vaartuig. 'N Terminal by die Grand Harbour bedien veerbote wat Malta verbind met Pozzallo en Catania op Sicilië. , geleë aan die westelike kant van Valletta, is geskik vir 'n aantal seiljagte. (Malta Freeport), by Birżebbuġa aan die suidoostelike kant van Malta, is die belangrikste vragterminale van die eilande. Malta Freeport is die 11de besigste houerhawe op die vasteland van Europa en die 46ste ter wêreld met 'n handelsvolume van 2,3 miljoen TEU's in 2008. 
Daar is ook twee mensgemaakte hawens wat 'n passasiers- en motorbootdiens bedien wat Harborirkewwa-hawe op Malta en Mġarr-hawe op Gozo verbind. Die veerboot maak elke dag talle lopies.
Malta Internasionale Lughawe (Ajruport Internazzjonali ta 'Malta) is die enigste lughawe wat die Maltese eilande bedien. Dit is gebou op die grond wat voorheen deur die RAF Luqa -lugbasis beset was. 'N Heliport is ook daar geleë, maar die geskeduleerde diens na Gozo het in 2006 gestaak. Die heliport in Gozo is by Xewkija.
Twee verdere vliegvelde in Ta 'Qali en Hal Far het gedurende die Tweede Wêreldoorlog en tot in die 1960's bedryf, maar is nou gesluit. Vandag huisves Ta 'Qali 'n nasionale park, stadion, die Crafts Village -besoekersattraksie en die Malta Aviation Museum. Hierdie museum bewaar verskeie vliegtuie, waaronder orkaan- en Spitfire -vegters wat die eiland in die Tweede Wêreldoorlog verdedig het.
Die nasionale lugdiens is Air Malta, wat op die internasionale lughawe van Malta gebaseer is en dienste lewer aan 36 bestemmings in Europa en Noord -Afrika. Die eienaars van Air Malta is die regering van Malta (98 persent) en private beleggers (2 persent). Air Malta het 1 547 werknemers in diens. Dit het 'n aandeelhouding van 25 persent in Medavia.
Air Malta het meer as 191 lynkaartjie -ooreenkomste met ander IATA -lugrederye gesluit. Dit het ook 'n codeshare -ooreenkoms met Qantas wat drie roetes dek. In September 2007 het Air Malta twee ooreenkomste aangegaan met die Abu Dhabi-gebaseerde Etihad Airways waardeur Air Malta twee Airbus-vliegtuie vir die winterperiode vanaf 1 September 2007 aan Etihad Airways nat gehuur het en operasionele ondersteuning verleen vir 'n ander Airbus A320-vliegtuig wat dit gehuur het na Etihad Airways.
Die mobiele penetrasietempo in Malta het teen 2009 100% oorskry.  Malta gebruik die GSM900, UMTS (3G) en LTE (4G) selfoonstelsels, wat verenigbaar is met die res van die Europese lande, Australië en New Seeland. [ aanhaling nodig ]
Telefoon- en mobiele intekenaarnommers het agt syfers. Daar is geen area kodes in Malta nie, maar na die aanvang is die oorspronklike eerste twee nommers, en tans [ wanneer? ] die 3de en 4de syfer, is volgens die ligging toegeken. Vaste lyn telefoonnommers het die voorvoegsel 21 en 27, hoewel besighede moontlik nommers vanaf 22 of 23. kan hê. 'N Voorbeeld hiervan is 2*80 **** as van Żabbar, en 2*23 **** as van Marsa. Gozitan -landlynnommers word gewoonlik 2*56 **** toegeken. Selfoonnommers het die voorvoegsel 77, 79, 98 of 99. Malta se internasionale telefoonkode is +356. 
Die aantal betaaltelevisie-intekenare het gedaal namate kliënte na Internet Protocol-televisie (IPTV) oorgegaan het: die aantal IPTV-intekenare het in die ses maande tot Junie 2012 verdubbel. [ aanhaling nodig ]
Vroeg in 2012 het die regering gevra dat 'n nasionale Fiber to the Home (FttH) -netwerk gebou moet word, met 'n minimum breëbanddiens wat van 4Mbit/s na 100Mbit/s opgegradeer word. 
Maltese euro -munte bevat die Maltese kruis op € 2 en € 1 munte, die wapen van Malta op die € 0,50, € 0,20 en € 0,10 muntstukke, en de Mnajdra Tempels op de € 0,05, € 0,02 en € 0,01 muntstukken. 
Malta het versamelaars se munte vervaardig met 'n nominale waarde van 10 tot 50 euro. Hierdie munte bly 'n bestaande nasionale praktyk om silwer en goue herdenkingsmuntstukke te slaan. Anders as normale uitgawes, word hierdie munte nie in die hele eurosone aanvaar nie. 'N Maltese gedenkmunt van € 10 kan byvoorbeeld in geen ander land gebruik word nie.
Sedert die bekendstelling daarvan in 1972 tot die invoering van die Euro in 2008, was die geldeenheid die Maltese lire, wat die Maltese pond vervang het. Die pond vervang die Maltese scudo in 1825.
Malta is 'n gewilde toeristebestemming, met 1,6 miljoen toeriste per jaar.  Drie keer meer toeriste besoek as wat daar inwoners is. Toerisme -infrastruktuur het oor die jare dramaties toegeneem en 'n aantal hotelle is op die eiland teenwoordig, hoewel oorontwikkeling en die vernietiging van tradisionele behuising 'n groter kommer is. 'N Toenemende aantal Maltese reis nou met vakansie na die buiteland. 
In onlangse jare het Malta homself geadverteer as 'n mediese toerismebestemming,  en 'n aantal verskaffers van gesondheidstoerisme ontwikkel die bedryf. Geen Maltese hospitaal het egter onafhanklike internasionale akkreditasie vir gesondheidsorg ondergaan nie. Malta is gewild onder Britse mediese toeriste,  en wys Maltese hospitale daarop om akkreditasie uit die VK te soek, soos by die Trent Accreditation Scheme.
Wetenskap en tegnologie Redigeer
Malta het 'n samewerkingsooreenkoms met die European Space Agency (ESA) gesluit vir meer intensiewe samewerking in ESA-projekte.  Die Malta Council for Science and Technology (MCST) is die burgerlike liggaam wat verantwoordelik is vir die ontwikkeling van wetenskap en tegnologie op opvoedkundige en sosiale vlak. Die meeste wetenskapstudente in Malta studeer aan die Universiteit van Malta en word verteenwoordig deur S-Cubed (Science Student's Society), UESA (University Engineering Students Association) en ICTSA (University of Malta ICT Students 'Association).  
Malta doen elke tien jaar 'n sensus van bevolking en behuising. Die sensus wat in November 2005 gehou is, het na raming 96 persent van die bevolking getel.  'n Voorlopige verslag is in April 2006 uitgereik en die resultate is geweeg om vir 100 persent van die bevolking te skat.
Inheemse Maltese mense vorm die grootste deel van die eiland. Daar is egter minderhede, waarvan die grootste Britte is, waarvan baie pensioenarisse is. Die bevolking van Malta vanaf Julie 2011 [update] is op 408,000 geraam.  Vanaf 2005 [update], was 17 persent 14 jaar en jonger, 68 persent was tussen die 15 en 64 -jarige ouderdom, terwyl die oorblywende 13 persent 65 jaar en ouer was. Malta se bevolkingsdigtheid van 1,282 per vierkante km (3,322/vierkante myl) is verreweg die hoogste in die EU en een van die hoogste ter wêreld. Ter vergelyking, die gemiddelde bevolkingsdigtheid vir die wêreld (slegs land, uitgesluit Antarktika) was vanaf Julie 2014 54/km2 (140/vierkante myl).
Die enigste sensusjaar wat 'n afname in die bevolking toon, was die van 1967, met 'n totale afname van 1,7 persent, te danke aan 'n aansienlike aantal Maltese inwoners wat geëmigreer het.  Na raming maak die bevolking van Malta in 2004 97,0 persent uit van die totale bevolking. 
Alle tellings sedert 1842 toon 'n geringe oormaat wyfies bo mans. Die tellings van 1901 en 1911 was die naaste daaraan om 'n saldo op te teken. Die hoogste vrou-tot-man-verhouding is in 1957 bereik (1088: 1000), maar sedertdien het die verhouding voortdurend gedaal. Die sensus van 2005 toon 'n verhouding van 1013: 1000 tussen vrou en man. Die bevolkingsgroei het afgeneem, van +9,5 persent tussen die 1985 en 1995 sensusse, tot +6,9 persent tussen die 1995 en 2005 sensusse ('n jaarlikse gemiddelde van +0,7 persent). Die geboortesyfer was 3860 ('n afname van 21,8 persent van die 1995 -sensus) en die sterftesyfer was 3025. Daar was dus 'n natuurlike bevolkingsaanwas van 835 (in vergelyking met +888 vir 2004, waarvan meer as honderd buitelandse inwoners). 
Die bevolking se ouderdomsamestelling is soortgelyk aan die ouderdomsstruktuur wat in die EU heers. Sedert 1967 was daar 'n neiging wat dui op 'n veroudering van die bevolking en sal na verwagting in die afsienbare toekoms voortduur. Die ouderdomsafhanklikheidsverhouding van Malta het gestyg van 17,2 persent in 1995 tot 19,8 persent in 2005, redelik laer as die EU se 24,9 persent gemiddelde 31,5 persent van die Maltese bevolking is jonger as 25 (in vergelyking met die EU se 29,1 persent), maar die 50– Die ouderdomsgroep 64 vorm 20,3 persent van die bevolking, aansienlik hoër as die EU se 17,9 persent. Na verwagting sal Malta se ouderdomsafhanklikheidsverhouding in die komende jare steeds styg.
Maltese wetgewing erken beide burgerlike en kanonieke (kerklike) huwelike. Annulerings deur die kerklike en burgerlike howe hou nie verband nie en word nie noodwendig onderling onderskryf nie. Malta het ten gunste van egskeidingswetgewing gestem tydens 'n referendum op 28 Mei 2011.  Aborsie in Malta is onwettig. 'N Persoon moet 16 jaar oud wees om te trou.  Die aantal bruide onder 25 jaar het afgeneem van 1471 in 1997 tot 766 in 2005, terwyl die aantal bruidegom jonger as 25 gedaal het van 823 tot 311. Daar is 'n konstante neiging dat vroue meer geneig is as mans om jong te trou. In 2005 was daar 51 bruide tussen 16 en 19 jaar, vergeleke met 8 bruidegom. 
In 2018 was die bevolking van die Maltese eilande 475.701. Mans maak 50,5% van die bevolking uit. 
Die totale vrugbaarheidsyfer (TFR) vanaf 2016 [opdatering] is beraam op 1,45 gebore kinders/vrou, wat onder die vervangingsyfer van 2,1 is.  In 2012 was 25,8 persent van die geboortes aan ongetroude vroue.  Die lewensverwagting in 2018 is op 83 geraam. 
Die Maltese taal (Maltees: Malti) is een van die twee grondwetlike tale van Malta, maar het eers in 1934 amptelik geword en as die landstaal beskou. Voorheen was Siciliaans die amptelike en kulturele taal van Malta uit die 12de eeu, en die Toskaanse dialek van Italiaans uit die 16de eeu. Naas Maltees is Engels ook 'n amptelike taal van die land, en daarom word die wette van die land in Maltees en Engels uitgevaardig. Artikel 74 van die Grondwet lui egter dat ". As daar 'n konflik is tussen die Maltese en die Engelse tekste van enige wet, sal die Maltese teks die oorhand kry." 
Maltees is 'n Semitiese taal wat afstam van die nou uitgestorwe Siciliaans-Arabiese (Siculo-Arabiese) dialek (uit Suid-Italië) wat ontwikkel het tydens die Emiraat Sicilië.  Die Maltese alfabet bestaan ​​uit 30 letters gebaseer op die Latynse alfabet, insluitend die diakrities veranderde letters Z, ċ en ġ, sowel as die letters għ, ħ, en ie.
Maltees is die enigste Semitiese taal met amptelike status in die Europese Unie. Maltese het 'n Semitiese basis met aansienlike leen van Siciliaans, Italiaans, 'n bietjie Frans, en meer onlangs en toenemend Engels.  Die hibriede karakter van Maltese is tot stand gebring deur 'n lang tydperk van Maltese-Siciliaanse stedelike tweetaligheid wat landelike spraak geleidelik verander het en wat in die vroeë 19de eeu eindig met Maltese wat as die volksmond van die hele inheemse bevolking verskyn het. Die taal bevat verskillende dialekte wat baie kan verskil van dorp tot stad of van eiland tot eiland.
Die Eurobarometer verklaar dat 97% persent van die Maltese bevolking Maltese as moedertaal beskou. Ook praat 88 persent van die bevolking Engels, 66 persent praat Italiaans en 17 persent praat Frans.  Hierdie wydverspreide kennis van tweede tale maak Malta een van die mees veeltalige lande in die Europese Unie. 'N Studie wat die openbare mening verkry het oor watter taal' verkies 'is, het bevind dat 86 persent van die bevolking 'n voorkeur uitspreek vir Maltese, 12 persent vir Engels en 2 persent vir Italiaans.  Tog bereik Italiaanse televisiekanale van omroepers in Italië, soos Mediaset en RAI, Malta en bly dit steeds gewild.   
Maltese gebaretaal word gebruik deur ondertekenaars in Malta. 
Die oorheersende godsdiens in Malta is Katolisisme. Die tweede artikel van die Grondwet van Malta stel die katolisisme as die staatsgodsdiens vas, en dit word ook weerspieël in verskillende elemente van die Maltese kultuur, hoewel daar vaste bepalings vir die vryheid van godsdiens getref word. 
Daar is meer as 360 kerke in Malta, Gozo en Comino, of een kerk vir elke 1000 inwoners. Die parochiekerk (Maltees: "il-parroċċa", of "il-knisja parrokkjali") is die argitektoniese en geografiese fokuspunt van elke Maltese stad en dorp, en die belangrikste bron van burgerlike trots. Hierdie burgerlike trots manifesteer op skouspelagtige wyse tydens die plaaslike dorp feeste, wat die dag van die beskermheilige van elke gemeente is met optoggroepe, godsdienstige optogte, spesiale misse, vuurwerke (veral petards) en ander feeste.
Malta is 'n Apostoliese Sien die Handelinge van die Apostels vertel hoe die Heilige Paulus, op pad van Jerusalem na Rome om verhoor te word, skipbreuk gely het op die eiland "Melite", wat baie Bybelgeleerdes met Malta identifiseer, 'n episode dateer uit ongeveer AD 60.  Soos opgeteken in die Handelinge van die Apostels, het Paulus drie maande op die eiland op pad na Rome deurgebring, waaronder die vader van Publius, die 'hoofman van die eiland'. Verskeie tradisies hou verband met hierdie verslag. Die skipbreuk het na bewering plaasgevind in die plek wat vandag bekend staan ​​as St Paul's Bay. Daar word gesê dat die Maltese heilige, Saint Publius, die eerste biskop van Malta en 'n grot in Rabat geword het, nou bekend as 'St Paul's Grotto' (en in die omgewing waarvan bewyse gevind is van Christelike begrafnisse en rituele uit die 3de eeu nC) ), is een van die vroegste bekende plekke van Christelike aanbidding op die eiland.
(1) Die godsdiens van Malta is die Rooms -Katolieke apostoliese godsdiens.
(2) Die owerhede van die Rooms -Katolieke apostoliese kerk het die plig en die reg om te leer watter beginsels reg is en watter verkeerd is.
(3) Godsdiensonderrig van die Rooms -Katolieke apostoliese geloof word in alle staatskole aangebied as deel van verpligte onderwys.
Hoofstuk 1, artikel 2 van die Grondwet van Malta 
Verdere bewyse van Christelike praktyke en oortuigings gedurende die tydperk van Romeinse vervolging verskyn in katakombe wat onder verskillende plekke rondom Malta lê, insluitend die St Paul's Catacombs en St Agatha's Catacombs in Rabat, net buite die mure van Mdina. Laasgenoemde is veral tussen 1200 en 1480 met fresco's geskep, hoewel indringende Turke in die 1550's baie van hulle beskadig het. Daar is ook 'n aantal grotkerke, waaronder die grot by Mellieħa, 'n heiligdom van die geboorte van ons vrou, waar volgens die legende die Heilige Lukas 'n prentjie van die Madonna geskilder het. Dit was sedert die Middeleeue 'n pelgrimstog.
Volgens die wette van die Raad van Chalcedon is 'n sekere Acacius in 451 nC biskop van Malta (Melitenus Episcopus). Dit is ook bekend dat in 501 nC 'n sekere Constantinus, Episcopus Melitenensis, was teenwoordig by die Vyfde Ekumeniese Raad. In 588 nC het pous Gregorius I Tucillus afgesit, Miletinae civitatis episcopus en die geestelikes en mense van Malta het sy opvolger Trajanus in 599 nC verkies. Die laaste opgetekende biskop van Malta voor die inval van die eilande was 'n Griek met die naam Manas, wat daarna in Palermo opgesluit was. 
Die Maltese historikus Giovanni Francesco Abela verklaar dat die Maltese hul Christelike godsdiens behou het, ondanks die Fatimidiese inval na hul bekering tot die Christendom deur die Heilige Paulus.  Abela se geskrifte beskryf Malta as 'n goddelik geordende "bolwerk van die Christelike, Europese beskawing teen die verspreiding van die Mediterreense Islam".  Die inheemse Christengemeenskap wat Roger I van Sicilië verwelkom het  is verder versterk deur immigrasie na Malta uit Italië, in die 12de en 13de eeu.
Eeue lank was die kerk in Malta ondergeskik aan die bisdom Palermo, behalwe toe dit onder Karel van Anjou was, wat biskoppe vir Malta aangestel het, net soos in seldsame gevalle die Spaanse en later die ridders. Sedert 1808 was alle biskoppe van Malta Maltese. As gevolg van die Normandiese en Spaanse tydperke, en die heerskappy van die Ridders, het Malta die vroom Katolieke nasie geword wat dit vandag is. Dit is opmerklik dat die kantoor van die inkwisiteur van Malta 'n baie lang ampstermyn op die eiland gehad het nadat dit in 1530 gestig is: die laaste inkwisiteur het in 1798 van die eilande vertrek nadat die ridders oorgegee het aan die magte van Napoleon Bonaparte. Gedurende die tydperk van die Republiek van Venesië het verskeie Maltese gesinne na Korfu geëmigreer. Hulle nageslag is verantwoordelik vir ongeveer twee derdes van die gemeenskap van ongeveer 4 000 Katolieke wat nou op die eiland woon.
Die beskermheiliges van Malta is Saint Paul, Saint Publius en Saint Agatha. Hoewel dit nie 'n beskermheilige is nie, word St George Preca (San Ġorġ Preca) baie vereer as die tweede heilig verklaarde Maltese heilige na St. Publius. Pous Benedictus XVI het Preca op 3 Junie 2007 heilig verklaar. 'N Aantal Maltese individue word erken as Salig, waaronder Maria Adeodata Pisani en Nazju Falzon, met pous Johannes Paulus II wat hulle in 2001 gesalf het.
Verskeie Katolieke godsdienstige ordes is op Malta aanwesig, waaronder die Jesuïete, Franciskane, Dominikane, Karmeliete en Kleinsusters van die Armes.
Die meeste gemeentes van die plaaslike Protestantse kerke is nie Maltese nie, maar hul gemeentes maak gebruik van die baie Britse afgetredenes wat in die land woon en vakansiegangers uit baie ander lande. Daar is die St. Andrew's Scots -kerk in Valletta ('n gesamentlike Presbiteriaanse en Metodiste -gemeente) en die St Paul's Anglikaanse katedraal. Daar is verskeie Charismatiese, Pinkster- en Baptistekerke, waaronder die Bybel Baptiste Kerk, Knisja Evanġelika Battista en Trinity Evangelical Church - 'n Gereformeerde Baptiste Kerk. Die lidmate van hierdie kerke is hoofsaaklik Maltese.
Daar is ook 'n Sewendedag-Adventistekerk in Birkirkara, en 'n New Apostolic Church-gemeente wat in 1983 in Gwardamangia gestig is.  Daar is ongeveer 600 Getuies van Jehovah.  Die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae (LDS Church) word ook verteenwoordig.
Die Joodse bevolking van Malta bereik sy hoogtepunt in die Middeleeue onder Normandiese bewind. In 1479 val Malta en Sicilië onder Aragonese bewind en die Alhambra -dekreet van 1492 dwing alle Jode om die land te verlaat, sodat hulle slegs 'n paar van hul besittings kan saamneem. Etlike dosyne Maltese Jode het moontlik destyds tot die Christendom oorgegaan om in die land te bly. Vandag is daar een Joodse gemeente. 
Daar is een Moslem-moskee, die Mariam Al-Batool-moskee. 'N Moslem -laerskool is onlangs geopen. Van die geskatte 3000 Moslems in Malta is ongeveer 2.250 buitelanders, ongeveer 600 genaturaliseerde burgers en ongeveer 150 inheems gebore Maltese.  Zen -boeddhisme en die Bahá'í -geloof maak aanspraak op ongeveer 40 lede. 
In 'n opname wat die Malta Today gehou het, hou die oorweldigende meerderheid van die Maltese bevolking by die Christendom (95,2%) met die katolisisme as die belangrikste denominasie (93,9%). Volgens dieselfde verslag het 4,5% van die bevolking hulself as ateïs of agnosties verklaar, een van die laagste syfers in Europa.  Volgens 'n Eurobarometer -opname wat in 2019 gedoen is, het 83% van die bevolking as Katoliek geïdentifiseer.  Die aantal ateïste het verdubbel van 2014 tot 2018. Nie-godsdienstige mense het 'n groter risiko om aan diskriminasie te ly, soos 'n gebrek aan vertroue deur die samelewing en ongelyke behandeling deur instellings. In die 2015 -uitgawe van die jaarlikse vryheid van denkeverslag van die International Humanist and Ethical Union, was Malta in die kategorie 'ernstige diskriminasie'. In 2016, na die afskaffing van die godslastering, is Malta verskuif na die kategorie 'sistematiese diskriminasie' (wat dieselfde kategorie is as die meeste EU -lande). 
Inkomende migrasie Wysig
Buitelandse bevolking in Malta
Die grootste deel van die buitelandse gemeenskap in Malta, hoofsaaklik aktiewe of afgetrede Britse onderdane en hul afhanklikes, is gesentreer op Sliema en omliggende moderne voorstede. Ander kleiner buitelandse groepe sluit in Italianers, Libiërs en Serwiërs, waarvan baie oor die dekades in die Maltese nasie geassimileer het. 
Malta is ook die tuiste van 'n groot aantal buitelandse werkers wat na die eiland gemigreer het om 'n beter bestaan ​​te probeer verdien. Hierdie migrasie is oorheersend gedryf in 'n tyd waarin die Maltese ekonomie konstant groei, maar die koste en lewenskwaliteit op die eiland relatief stabiel gebly het.
Die afgelope paar jaar het die plaaslike Maltese behuisingsindeks egter verdubbel , wat die eiendoms- en huurpryse tot baie hoë en byna onbekostigbare vlakke op die Maltese eilande laat daal het, met die geringe uitsondering van Gozo. Salarisse in Malta het oor die jare baie stadig en baie marginaal gestyg, wat die lewe op die eiland baie moeiliker gemaak het as 'n paar jaar gelede.
As 'n direkte gevolg, bestaan ​​daar 'n beduidende mate van onsekerheid onder expats in Malta oor die vraag of hul finansiële situasie op die eiland in die komende jare bekostigbaar sal bly, met baie wat nog skaars salarisse betaal en ander weer na ander Europese lande herlei geheel en al.
Sedert die laat 20ste eeu het Malta 'n deurreisland geword vir migrasie -roetes van Afrika na Europa. 
As lid van die Europese Unie en die Schengen -ooreenkoms is Malta deur die Dublin -verordening verplig om alle eise om asiel te verwerk deur die asielsoekers wat die EU -gebied die eerste keer in Malta binnekom. 
Onreëlmatige migrante wat in Malta land, is onderhewig aan 'n verpligte aanhoudingsbeleid wat gehou word in verskeie kampe wat deur die gewapende magte van Malta (AFM) gereël word, insluitend dié naby Faral Far en Safal Safi.Verskeie nie -regeringsorganisasies het die verpligte aanhoudingsbeleid aan die kaak gestel, en in Julie 2010 het die Europese Hof vir Menseregte bevind dat Malta se aanhouding van migrante arbitrêr was, sonder voldoende prosedures om aanhouding uit te daag, en in stryd met sy verpligtinge ingevolge die Europese Konvensie oor Menseregte.  
In Januarie 2014 het Malta begin om burgerskap te verleen vir 'n bydrae van € 650,000 plus beleggings, afhanklik van koshuis- en kriminele agtergrondkontroles. 
Hierdie 'goue paspoort'-burgerskapskema is by verskeie kere gekritiseer as 'n bedrieglike daad deur die Maltese regering, aangesien dit onder die loep geneem is vir die verkoop van burgerskap aan 'n aantal twyfelagtige en/of kriminele individue uit nie-Europese land. 
Sowel die publiek as die Europese Raad het meermale oor die vraag of die Maltese burgerskapskema 'n toestroming van sulke individue in die groter Europese Unie toelaat, geopper. 
Op 8 September 2020, amnestie internasionaal het Malta gekritiseer vir 'onwettige taktiek' in die Middellandse See, teen immigrante wat probeer het om uit Noord -Afrika te kom. Die berigte beweer dat die regering se benadering moontlik tot vermybare sterftes gelei het. 
Uitgaande migrasie Wysig
In die 19de eeu was die meeste emigrasie van Malta na Noord -Afrika en die Midde -Ooste, hoewel die terugkeermigrasie na Malta hoog was.  Nietemin het Maltese gemeenskappe in hierdie streke gevorm. Teen 1900 dui Britse konsulêre ramings byvoorbeeld aan dat daar 15 326 Maltese in Tunisië was, en in 1903 word beweer dat 15 000 mense van Maltese oorsprong in Algerië woon. 
Malta het beduidende emigrasie beleef as gevolg van die ineenstorting van 'n konstruksie -oplewing in 1907 en na die Tweede Wêreldoorlog, toe die geboortesyfer aansienlik toegeneem het, maar in die 20ste eeu het die meeste emigrante na bestemmings in die nuwe wêreld gegaan, veral na Australië, Kanada en die Verenigde State. Na die Tweede Wêreldoorlog sou Malta se emigrasiedepartement emigrante help met die koste van hul reis. Tussen 1948 en 1967 het 30 persent van die bevolking geëmigreer.  Tussen 1946 en die laat-sewentigerjare het meer as 140 000 mense Malta verlaat op die bystandskema, met 57,6% wat na Australië migreer, 22% na die Verenigde Koninkryk, 13% na Kanada en 7% na die Verenigde State. 
Emigrasie het ná die middel van die sewentigerjare dramaties gedaal en is sedertdien nie meer 'n sosiale verskynsel van betekenis nie. Sedert Malta in 2004 by die EU aangesluit het, het uitgeweke gemeenskappe in 'n aantal Europese lande ontstaan, veral in België en Luxemburg.
Laerskoolonderrig is verpligtend sedert 1946 sekondêre onderwys tot en met die ouderdom van sestien jaar is in 1971 verpligtend gemaak. Die staat en die kerk bied gratis onderwys aan, beide deur 'n aantal skole in Malta en Gozo, waaronder De La Salle College in Cospicua , St. Aloysius 'College in Birkirkara, St. Paul's Missionary College in Rabat, Malta, St. Joseph's School in Blata l-Bajda en Saint Monica Girls' School in Mosta en Saint Augustine College, met sy primêre sektor in Marsa en sy sekondêre in Pieta. Sedert 2006 [bywerking] is staatskole georganiseer in netwerke wat bekend staan ​​as kolleges en bevat kleuterskole, laerskole en hoërskole. 'N Aantal privaatskole word op Malta bedryf, waaronder San Andrea School en San Anton School in die vallei L-Imselliet (l/o Mġarr), St. Martin's College in Swatar en St. Michael's School in San Ġwann. St Catherine's High School, Pembroke, bied 'n internasionale grondslagkursus aan vir studente wat Engels wil leer voordat hulle die gewone onderwys begin. Vanaf 2008 [update] is daar twee internasionale skole, Verdala International School en QSI Malta. Die staat betaal 'n gedeelte van die onderwysers se salaris in kerklike skole. 
Onderwys in Malta is gebaseer op die Britse model. Laerskool duur ses jaar. Leerders neem op 16-jarige ouderdom SEC O-vlak eksamens af, met slaagvereistes in sekere vakke soos Wiskunde, ten minste een wetenskaplike vak (fisika, biologie of chemie), Engels en Maltese. By die verkryging van hierdie vakke, kan leerlinge kies om voort te gaan studeer aan 'n sesde universiteit, soos Gan Frangisk Abela Junior College, St. sekondêre instelling soos MCAST. Die sesde vormkursus duur twee jaar, aan die einde waarvan studente die matriekeksamen aflê. Onderhewig aan hul prestasie, kan studente dan aansoek doen om 'n voorgraadse graad of diploma.
Die geletterdheidskoers vir volwassenes is 99,5 persent. 
Maltees en Engels word albei gebruik om leerlinge op laerskool- en hoërskoolvlak te onderrig, en beide tale is ook verpligte vakke. Openbare skole is geneig om beide Maltees en Engels gebalanseerd te gebruik. Privaatskole verkies om Engels vir onderrig te gebruik, soos ook die geval is met die meeste departemente van die Universiteit van Malta, dit het 'n beperkende uitwerking op die kapasiteit en ontwikkeling van die Maltese taal.  Die meeste universiteitskursusse is in Engels.  
Van die totale aantal leerlinge wat 'n eerste vreemde taal op sekondêre vlak studeer, neem 51 persent Italiaans, terwyl 38 persent Frans. Ander keuses sluit in Duits, Russies, Spaans, Latyn, Chinees en Arabies.  
Malta is ook 'n gewilde bestemming om die Engelse taal te bestudeer, en lok meer as 83,000 studente in 2019. 
Malta het 'n lang geskiedenis van gesondheidsorg wat deur die publiek gefinansier word. Die eerste hospitaal wat in die land aangeteken is, werk reeds teen 1372.  Die eerste hospitaal uitsluitlik vir vroue is in 1625 geopen deur Caterina Scappi, bekend as "La Senese".  Vandag beskik Malta oor sowel 'n openbare gesondheidsorgstelsel, bekend as die staatsgesondheidsdiens, waar gesondheidsorg gratis is by aflewering, en 'n privaat gesondheidsorgstelsel.   Malta het 'n sterk basis vir primêre sorg wat deur huisartse gelewer word, en die openbare hospitale bied sekondêre en tersiêre sorg. Die Maltese ministerie van gesondheid raai buitelandse inwoners aan om privaat mediese versekering af te sluit. 
Malta spog ook met vrywillige organisasies soos Alpha Medical (Advanced Care), die Emergency Fire & amp Rescue Unit (E.F.R.U.), St John Ambulance en Rooi Kruis Malta wat noodhulp/verpleegdienste lewer tydens geleenthede waar skares betrokke is.
Die Mater Dei -hospitaal, Malta se primêre hospitaal, is in 2007 geopen. Dit het een van die grootste mediese geboue in Europa.
Die Universiteit van Malta het 'n mediese skool en 'n fakulteit gesondheidswetenskappe, en laasgenoemde bied diploma-, graad- (BSc) en nagraadse kursusse in 'n aantal dissiplines in die gesondheidsorg aan.
Die Mediese Vereniging van Malta verteenwoordig beoefenaars van die mediese professie. Die Malta Medical Students 'Association (MMSA) is 'n aparte liggaam wat Maltese mediese studente verteenwoordig, en is lid van EMSA en IFMSA. MIME, die Maltese Instituut vir Mediese Onderwys, is 'n instituut wat onlangs gestig is om CME aan dokters in Malta sowel as mediese studente te verskaf. Die stigtingsprogram wat in die Verenigde Koninkryk gevolg is, is op Malta bekendgestel om die 'breindrein' van pas gegradueerde dokters na die Britse Eilande te stuit. Die Malta Association of Dental Students (MADS) is 'n studentevereniging wat gestig is om die regte van studente vir tandheelkundige chirurgie te bevorder wat studeer aan die fakulteit tandheelkundige chirurgie van die Universiteit van Malta. Dit is verbonde aan IADS, die International Association of Dental Students.
Die kultuur van Malta weerspieël die verskillende kulture, van die Feniciërs tot die Britte, wat deur die eeue heen met die Maltese eilande in aanraking gekom het, insluitend naburige Mediterreense kulture, en die kulture van die nasies wat Malta vir 'n lang tydperk regeer het voor sy onafhanklikheid in 1964. 
Alhoewel Maltese musiek vandag grotendeels Westers is, bevat tradisionele Maltese musiek wat bekend staan ​​as għana. Dit bestaan ​​uit folk-kitaarmusiek in die agtergrond, terwyl 'n paar mense, oor die algemeen mans, beurte maak om 'n punt in 'n sing-sangstem te redeneer. Die doel van die lirieke, wat geïmproviseer is, is om 'n vriendelike dog uitdagende atmosfeer te skep, en dit verg 'n aantal jare se oefening om die vereiste artistieke kwaliteite te kombineer met die vermoë om effektief te debatteer.
Gedokumenteerde Maltese literatuur is meer as 200 jaar oud. 'N Onlangs opgegrawe liefdesballade getuig egter van literêre aktiwiteite in die plaaslike taal uit die Middeleeue. Malta volg 'n romantiese literêre tradisie, wat uitloop op die werke van Dun Karm Psaila, Malta se nasionale digter. Daaropvolgende skrywers soos Ruzar Briffa en Karmenu Vassallo het probeer om hulself te vervreem van die rigiditeit van formele temas en versifikasie. 
Die volgende generasie skrywers, waaronder Karl Schembri en Immanuel Mifsud, het die spore verder uitgebrei, veral in prosa en poësie. 
Maltese argitektuur is beïnvloed deur baie verskillende Mediterreense kulture en Britse argitektuur gedurende sy geskiedenis.  Die eerste setlaars op die eiland het Ġgantija, een van die oudste, mensgemaakte, vrystaande strukture ter wêreld, gebou. Die neolitiese tempelbouers 3800–2500 vC het die talle tempels van Malta en Gozo toegerus met ingewikkelde basreliëfontwerpe, waaronder spirale wat die boom van die lewe en diereportrette, ontwerpe in rooi oker, keramiek en 'n groot versameling menslike beeldhouwerke, veral die Venus van Malta. Dit kan gesien word by die tempels self (veral die Hypogeum- en Tarxien -tempels) en by die National Museum of Archaeology in Valletta. Die tempels van Malta, soos Imnajdra, is vol geskiedenis en het 'n verhaal agter die rug. Malta ondergaan tans verskeie grootskaalse bouprojekte, terwyl gebiede soos die Valletta Waterfront en Tigné Point opgeknap is of word. 
Die Romeinse tydperk het hoogs dekoratiewe mosaïekvloere, marmer kolonnades en klassieke beeldhouwerke bekendgestel, waarvan die oorblyfsels pragtig bewaar is en aangebied word in die Roman Domus, 'n plattelandse villa net buite die mure van Mdina. Die vroeë Christelike fresko's wat die katakombe onder Malta versier, toon 'n neiging tot oosterse, Bisantynse smaak. Hierdie smaak het die pogings van die Middeleeuse Maltese kunstenaars steeds ingelig, maar dit word toenemend beïnvloed deur die Romaanse en Suid -Gotiese bewegings.
Teen die einde van die 15de eeu was Maltese kunstenaars, soos hul eweknieë in die naburige Sicilië, onder die invloed van die Antonello da Messina -skool, wat Renaissance -ideale en -begrippe aan die dekoratiewe kunste in Malta bekendgestel het. 
Die artistieke erfenis van Malta het geblom onder die Knights of St. John, wat Italiaanse en Vlaamse maniëristiese skilders gebring het om hul paleise en die kerke van hierdie eilande te versier, veral Matteo Perez d'Aleccio, wie se werke in die Magistraalspaleis en in die Conventual Church of St. John in Valletta en Filippo Paladini, wat aktief was in Malta van 1590 tot 1595. Manierisme het jare lank voortgegaan om die smaak en ideale van plaaslike Maltese kunstenaars in te lig. 
Die aankoms in Malta van Caravaggio, wat ten minste sewe werke tydens sy 15 maande lange verblyf op hierdie eilande geskilder het, het 'n verdere omwenteling in die plaaslike kuns gemaak. Twee van Caravaggio se opvallendste werke, Die onthoofding van Johannes die Doper en Saint Jerome skryf, word uitgestal in die Oratorium van die Conventual Church of St. Sy nalatenskap blyk duidelik uit die werke van die plaaslike kunstenaars Giulio Cassarino (1582–1637) en Stefano Erardi (1630–1716). Die daaropvolgende barokbeweging sou egter die mees blywende impak op Maltese kuns en argitektuur hê. Die glorieryke gewelfskilderye van die gevierde Calabrese kunstenaar, Mattia Preti, het die ernstige, manieristiese binnekant van die kerk van St. John in 'n barokke meesterstuk omskep. Preti het die laaste 40 jaar van sy lewe in Malta deurgebring, waar hy baie van sy beste werke geskep het, wat nou te sien is in die Museum of Fine Arts in Valletta. Gedurende hierdie tydperk het die plaaslike beeldhouer Melchior Gafà (1639–1667) na vore getree as een van die beste barokbeeldhouers van die Romeinse skool. [ aanhaling nodig ]
Gedurende die 17de en 18de eeu het Napolitaanse en Rococo -invloede ontstaan ​​in die werke van die Italiaanse skilders Luca Giordano (1632-1705) en Francesco Solimena (1657-1747), en hierdie ontwikkelinge kan gesien word in die werk van hul Maltese tydgenote, soos Gio Nicola Buhagiar (1698–1752) en Francesco Zahra (1710–1773). Die Rococo -beweging is aansienlik versterk deur die verhuising na Malta van Antoine de Favray (1706–1798), wat in 1744 die posisie van hofskilder by grootmeester Pinto aangeneem het. 
Neo-klassisisme het in die laat-18de eeu 'n paar opgang onder plaaslike Maltese kunstenaars gemaak, maar hierdie neiging het in die vroeë 19de eeu omgekeer, soos die plaaslike kerkowerhede-miskien in 'n poging om die Katolieke vasberadenheid teen die vermeende bedreiging van protestantisme tydens die vroeë dae van die Britse heerskappy in Malta - bevoordeel en ywerig gepromoveer die godsdienstige temas wat die Nazarener -beweging van kunstenaars omhels. Romantiek, gematig deur die naturalisme wat Giuseppe Calì aan Malta voorgestel het, het die 'salon' -kunstenaars van die vroeë 20ste eeu, waaronder Edward en Robert Caruana Dingli, ingelig. 
Die parlement het die National School of Art in die 1920's gestig. Gedurende die heropbouperiode wat gevolg het op die Tweede Wêreldoorlog, die opkoms van die "Modern Art Group", waarvan die lede Josef Kalleya (1898-1998), George Preca (1909-1984), Anton Inglott (1915-1945), Emvin Cremona insluit (1919–1987), Frank Portelli (1922–2004), Antoine Camilleri (1922–2005), Gabriel Caruana (1929–2018) en Esprit Barthet (1919–1999) het die plaaslike kuns toneel aansienlik verbeter. Hierdie groep vooruitskouende kunstenaars het saamgekom en 'n invloedryke drukgroep bekend as die Modern Art Group gevorm. Saam het hulle die Maltese publiek gedwing om die moderne estetika ernstig op te neem en daarin geslaag om 'n leidende rol te speel in die vernuwing van Maltese kuns. Die meeste van die moderne kunstenaars van Malta het in werklikheid in kunsinstellings in Engeland of op die vasteland gestudeer, wat gelei het tot die plofbare ontwikkeling van 'n wye spektrum van sienings en 'n verskeidenheid artistieke uitdrukkings wat kenmerkend was van die hedendaagse Maltese kuns. In Valletta het die National Museum of Fine Arts werk van kunstenaars soos H. Craig Hanna aangebied.  In 2018 is die nasionale versameling beeldende kunste verskuif en vertoon in die nuwe National Museum of Art, MUŻA, geleë op Auberge d'Italie in Valletta. 
Die Maltese kombuis toon sterk Siciliaanse en Italiaanse invloede, sowel as die Engelse, Spaanse, Maghrebin- en Provençaalse kookkuns. 'N Aantal plaaslike variasies, veral met betrekking tot Gozo, kan opgemerk word, sowel as seisoenale variasies wat verband hou met die seisoenale beskikbaarheid van produkte en Christelike feeste (soos vastyd, Paasfees en Kersfees). Kos was histories belangrik in die ontwikkeling van 'n nasionale identiteit, veral die tradisionele fenkata (dit wil sê die eet van gestoofde of gebraaide haas). Aartappels is ook 'n belangrike deel van die Maltese dieet. 
'N Aantal druiwe is endemies vir Malta, waaronder Girgentina en Ġellewża. Daar is 'n sterk wynbedryf in Malta, met 'n aansienlike produksie van wyne wat hierdie inheemse druiwe gebruik, sowel as plaaslik verboude druiwe van ander meer algemene variëteite, soos Chardonnay en Syrah. 'N Aantal wyne het 'n beskermde oorsprongsbenaming behaal, met wyne geproduseer van druiwe wat in Malta verbou is en Gozo aangewys as "DOK" wyne, dit wil sê Denominazzjoni ta 'l-Oriġini Kontrollata. 
Uit 'n studie van die Charities Aid Foundation in 2010 is bevind dat die Maltese die vrygewigste mense ter wêreld was, met 83% wat tot liefdadigheid bygedra het. 
Maltese volksverhale bevat verskillende verhale oor geheimsinnige wesens en bonatuurlike gebeure. Dit is die mees omvattende saamgestel deur die geleerde (en pionier in Maltese argeologie) Manwel Magri  in sy kernkritiek "Ħrejjef Missirijietna"(" Fabels van ons voorvaders "). Hierdie versameling materiaal het daaropvolgende navorsers en akademici geïnspireer om tradisionele verhale, fabels en legendes van regoor die argipel te versamel. [ aanhaling nodig ]
Magri se werk het ook 'n reeks strokiesprente geïnspireer (uitgegee deur Klabb Kotba Maltin in 1984): die titels bevat Bin is-Sultan Jiźźewweġ x-Xebba tat-Tronġiet Mewwija en Ir-Rjieħ. Baie van hierdie verhale is in die volksmond herskryf as kinderliteratuur deur skrywers wat in Maltees geskryf het, soos Trevor Żahra. Terwyl reuse, hekse en jakkalse in baie verhale voorkom, bevat sommige heeltemal Maltese wesens soos die Kaw kaw, Il-Belliegħa en L-Imħalla. Die tradisionele Maltese obsessie met die handhawing van geestelike (of rituele) suiwerheid  beteken dat baie van hierdie wesens die rol beskerm om verbode of beperkte gebiede te bewaak en individue aan te val wat die streng gedragskodes verbreek het wat die eiland se voor-industriële samelewing gekenmerk het. [ aanhaling nodig ]
Tradisionele Maltese spreekwoorde onthul die kulturele belangrikheid van vrugbaarheid en vrugbaarheid: "iż-żwieġ mingħajr tarbija ma fihx tgawdija"('n kinderlose huwelik kan nie 'n gelukkige huwelik wees nie.) Dit is 'n oortuiging wat Malta met baie ander Mediterreense kulture deel.u het 'n goeie idee, u het 'n rol gespeel"(en hulle het saam gewoon, en hulle het saam kinders gehad, en die verhaal is klaar). 
Landelike Malta deel 'n aantal bygelowe met betrekking tot vrugbaarheid, menstruasie en swangerskap met die Mediterreense samelewing, insluitend die vermyding van begraafplase gedurende die maande voor die bevalling en die vermyding van sekere kosse tydens menstruasie. Swanger vroue word aangemoedig om hul drang na spesifieke kosse te bevredig, uit vrees dat hul ongebore kind 'n verteenwoordigende geboortemerk sal dra (Maltese: xewqa, letterlik "begeerte" of "hunkering").Maltese en Siciliaanse vroue deel ook sekere tradisies wat vermoedelik die geslag van 'n ongebore kind voorspel, soos die maansiklus op die verwagte geboortedatum, of die baba tydens die swangerskap 'hoog' of 'laag' gedra word, en die beweging van 'n trouring, wat aan 'n tou bo die maag hang (langs 'n meisie aangedui, heen en weer 'n seuntjie). [ aanhaling nodig ]
Tradisioneel is Maltese pasgeborenes so vinnig as moontlik gedoop as die kind in die baba sterf sonder om hierdie lewensbelangrike sakrament te ontvang, en deels omdat 'n ongedoopte kind volgens Maltese (en Siciliaanse) folklore nog nie 'n Christen is nie, maar 'nog steeds 'n Turk'. Tradisionele Maltese lekkernye wat tydens 'n doopfees bedien word, sluit in biskuttini tal-magħmudija (amandel macaroons bedek met wit of pienk versiersel), dit-torta tal-marmorata ('n pittige, hartvormige tert amandelpasta met sjokoladegeur), en 'n likeur bekend as rożolin, gemaak met roosblare, viooltjies en amandels. [ aanhaling nodig ]
Op die eerste verjaardag van 'n kind, in 'n tradisie wat vandag nog bestaan, sou Maltese ouers 'n speletjie organiseer wat bekend staan ​​as il-quċċija, waar 'n verskeidenheid simboliese voorwerpe lukraak om die sitende kind geplaas sou word. Dit kan 'n hardgekookte eier, 'n Bybel, kruisbeeld of rozenkrans, 'n boek, ensovoorts insluit. Die voorwerp waarin die kind die meeste belangstel, word gesê dat dit die pad en geluk van die kind op volwassenheid openbaar. 
Geld verwys na 'n ryk toekoms, terwyl 'n boek intelligensie en 'n moontlike loopbaan as onderwyser uitdruk. Babas wat 'n potlood of pen kies, sal skrywers wees. Die keuse van Bybels of kranskrale verwys na 'n geestelike of kloosterlewe. As die kind 'n hardgekookte eier kies, sal dit 'n lang lewe hê en baie kinders. Meer onlangse toevoegings sluit in sakrekenaars (verwys na rekeningkunde), draad (mode) en houtlepels (kook en 'n groot eetlus). [ aanhaling nodig ]
By tradisionele Maltese troues was die bruidsparty wat tydens 'n optog onder 'n sierlike afdak geloop het, van die huis van die bruid se gesin tot by die parochiekerk, met sangers wat agter die bruid en bruidegom aan was. Die Maltese woord vir hierdie gebruik is il-ġilwa. Hierdie gewoonte, tesame met baie ander, het lankal van die eilande verdwyn, in die lig van moderne praktyke. [ aanhaling nodig ]
Nuwe vroue dra die għonnella, 'n tradisionele Maltese kledingstuk. Dit word egter nie meer in die moderne Malta gedra nie. Vandag se paartjies is getroud in kerke of kapelle in die dorp of stad van hul keuse. Die huwelik word gewoonlik gevolg deur 'n weelderige en vreugdevolle huweliksontvangs, wat dikwels honderde gaste insluit. Soms probeer paartjies elemente van die tradisionele Maltese troue by hul viering opneem. In Mei 2007, toe duisende Maltese en toeriste 'n tradisionele Maltese troue in die 16de eeu in die dorp Żurrieq bygewoon het, was daar 'n herlewende belangstelling in die tradisionele troue. Dit het ingesluit il-ġilwa, wat die bruid en bruidegom gelei het na 'n huwelikseremonie wat op die parvis van die St. Andrew's Chapel plaasgevind het. Die onthaal wat daarna gevolg het, het folkloremusiek (għana) en dans. [ aanhaling nodig ]
Plaaslike feeste, soortgelyk aan dié in Suid -Italië, is algemeen in Malta en Gozo, wat troues, doop en, veral, heilige dae vier, ter ere van die beskermheilige van die plaaslike gemeente. Op heilige dae, in die oggend, het die festa bereik sy hoogtepunt met 'n hoë mis met 'n preek oor die lewe en prestasies van die beskermheilige. In die aand word 'n standbeeld van die godsdienstige beskermheer in 'n plegtige optog deur die plaaslike strate geneem, terwyl die gelowiges in respekvolle gebed volg. Die atmosfeer van godsdienstige toewyding word voorafgegaan deur etlike dae van viering en feestyd: bandoptogte, vuurwerke en partytjies in die nag.
Karnaval (Maltees: die karnaval op Malta) het 'n belangrike plek op die kulturele kalender gehad nadat grootmeester Piero de Ponte dit in 1535 aan die eilande voorgestel het. laataand-partytjies, 'n kleurryke optog-optog van allegoriese vlotte onder voorsitterskap van King Carnival (Maltese: ir-Re tal-Karnival), optoggroepe en gekostumeerde feestmakers. 
Heilige Week (Maltees: il-Ġimgħa Mqaddsa) begin op Palmsondag (Voeg il-Palm by) en eindig op Paassondag (Voeg il-Għid by). Talle godsdienstige tradisies, waarvan die meeste van die een geslag na die volgende geërf is, maak deel uit van die Paasfeesvieringe op die Maltese eilande, ter ere van die dood en opstanding van Jesus. [ aanhaling nodig ]
Mnarja, of l-Imnarja (uitgespreek lim-nar-ya) is een van die belangrikste datums op die Maltese kulturele kalender. Amptelik is dit 'n nasionale fees wat gewy is aan die fees van die heiliges Petrus en Paulus. Die wortels kan teruggevoer word na die heidense Romeinse fees van Luminaria (letterlik "die verligting"), toe fakkels en vreugdevure die vroeë someraand van 29 Junie aangesteek het. 
Mnarja, 'n nasionale fees sedert die heerskappy van die Ridders, is 'n tradisionele Maltese fees van voedsel, godsdiens en musiek. Die feestelikhede begin vandag nog met die lees van die "bandu", 'n amptelike regeringsaankondiging, wat sedert die 16de eeu op Malta op hierdie dag gelees is. Oorspronklik is Mnarja gevier buite die St. Paul's Grotto, in die noorde van Malta. Teen 1613 het die fokus van die feeste egter na die St Paul's Cathedral in Mdina verskuif, met fakkeloptogte, die afvuur van 100 petards, perderitte en wedrenne vir mans, seuns en slawe. Moderne Mnarja -feeste vind plaas in en om die bosveld van Buskett, net buite die stad Rabat. [ aanhaling nodig ]
Daar word gesê dat dit onder die Ridders die een dag in die jaar was toe die Maltese toegelaat is om wilde konyne te jag en te eet, wat andersins gereserveer was vir die jaggenot van die Ridders. Die noue verband tussen Mnarja en konynbredie (Maltese: "fenkata") bly sterk vandag. 
In 1854 loods die Britse goewerneur William Reid 'n landbouskou in Buskett wat vandag nog gehou word. Die boere -uitstalling is vandag nog 'n belangrike deel van die Mnarja -feeste. 
Mnarja vandag is een van die min geleenthede waar deelnemers tradisionele Maltese kan hoor għana. Tradisioneel sou bruidegom belowe om hul bruide gedurende die eerste huweliksjaar na Mnarja te neem. Baie geluk sou baie van die bruide in hul trourok en sluier bywoon, hoewel hierdie gebruik lankal van die eilande verdwyn het. 
Isle of MTV is 'n eendaagse musiekfees wat jaarliks ​​deur MTV vervaardig en uitgesaai word. Die fees word sedert 2007 jaarliks ​​in Malta gereël, met groot popkunstenaars wat elke jaar optree. In 2012 was die optredes van wêreldbekroonde kunstenaars Flo Rida, Nelly Furtado en Will.i.am op die Fosos -plein in Floriana. Meer as 50 000 mense het dit bygewoon, wat die grootste bywoning tot dusver was. 
In 2009 is die eerste Oujaarsaand -straatpartytjie in Malta gereël, parallel met wat groot lande ter wêreld organiseer. Alhoewel die geleentheid nie baie geadverteer is nie en omstrede was weens die sluiting van 'n arteriële straat op die dag, word dit as suksesvol beskou en sal dit waarskynlik elke jaar gereël word.
Die Malta International Fireworks Festival is 'n jaarlikse fees wat sedert 2003 in die Grand Harbour van Valletta gereël word. Die fees bied vuurwerke van 'n aantal Maltese sowel as buitelandse vuurwerkfabrieke aan. Die fees word gewoonlik elke jaar in die laaste week van April gehou. 
Die mees geleesde en finansieel sterkste koerante word hoofsaaklik deur Allied Newspapers Ltd. The Times of Malta (27 persent) en die Sondaguitgawe daarvan The Sunday Times van Malta (51,6 persent). [ aanhaling nodig ] Weens tweetaligheid word die helfte van die koerante in Engels gepubliseer en die ander helfte in Maltees. Die Sondagkoerant Dit-Torċa ("The Torch") uitgegee deur die Union Press, 'n filiaal van die General Workers 'Union, is die wydste Maltese taalblad. Sy susterspapier, L-Orizzont ("The Horizon"), is die Maltese dagblad met die grootste oplaag. Daar is 'n groot aantal daaglikse of weeklikse koerante. Daar is een koerant vir elke 28.000 mense. Advertensies, verkope en subsidies is die drie belangrikste metodes om koerante en tydskrifte te finansier. Die meeste koerante en tydskrifte wat aan instellings gekoppel is, word egter deur dieselfde instellings gesubsidieer; dit is afhanklik van advertensies of subsidies van hul eienaars. 
Daar is agt aardse televisiekanale in Malta: TVM, TVM2, Parliament TV, One, NET Television, Smash Television, F Living en Xejk. Hierdie kanale word oorgedra deur digitale aardse, vry-tot-lug seine op UHF-kanaal 66.  Die staat en politieke partye subsidieer die grootste deel van die befondsing van hierdie televisiestasies. TVM, TVM2 en Parliament TV word bedryf deur Public Broadcasting Services, die nasionale uitsaaier en lede van die EBU. Media.link Communications Ltd., die eienaar van NET Television, en One Productions Ltd., die eienaar van One, is onderskeidelik verbonde aan die Nationalist- en Labour -partye. Die res is in private besit. Die Malta Broadcasting Authority hou toesig oor alle plaaslike uitsaaistasies en verseker dat hulle aan wetlike en lisensieverpligtinge voldoen, sowel as die behoud van behoorlike onpartydigheid ten opsigte van aangeleenthede van politieke of industriële omstredenheid of wat verband hou met die huidige openbare beleid, terwyl die uitsaaifasiliteite en tyd tussen persone redelik verdeel word behoort aan verskillende politieke partye. Die Uitsaaigesag verseker dat plaaslike uitsaaidienste bestaan ​​uit openbare, private en gemeenskapsuitsendings wat uiteenlopende en omvattende programme bied vir alle belangstellings en smaak. [ aanhaling nodig ]
Die Malta Communications Authority het berig dat daar 147,896 betaaltelevisie -intekeninge aan die einde van 2012 aktief was, wat analoog en digitaal kabel, betaalde digitale aardse TV en IPTV insluit.  Ter verwysing tel die nuutste sensus 139.583 huishoudings in Malta.  Satellietontvangs is beskikbaar om ander Europese televisienetwerke soos die BBC van Groot -Brittanje en RAI en Mediaset uit Italië te ontvang. [ aanhaling nodig ]
Maltese openbare vakansiedae
10 Februarie St Paul's Shipwreck
19 Maart St Joseph
29 Junie Sint Petrus en Paulus (L-Imnarja)
15 Augustus Die veronderstelling (Santa Marija)
8 Desember Onbevlekte bevrugting
In 2018 het Malta sy eerste Esports-toernooi aangebied, 'Supernova CS: GO Malta',  'n Counter-Strike: Global Offensive-toernooi met 'n pryspoel van $ 150,000. 
Tori Avey is 'n kosskrywer, resepontwikkelaar en die skepper van ToriAvey.com. Sy ondersoek die storie agter die kos waarom ons eet wat ons eet, hoe die voedsel van verskillende kulture ontwikkel het en hoe die kos van gister ons vandag in die kombuis kan inspireer. Die skryf van kos en fotografie van Tori verskyn op die webwerwe van CNN, Bon Appetit, Zabar, Williams-Sonoma, Yahoo Shine, LA Weekly en The Huffington Post. Volg Tori op Facebook: Tori Avey, Twitter: @toriavey of Google+.
'Say Nothing' - Geskiedenis van gedeeltes, gedeeltelike ware misdaad - belig die bittere konflik in Noord -Ierland
'N Ware verhaal van moord en geheue in Noord -Ierland
Deur Patrick Radden Keefe
'N Paar maande gelede was ek op 'n Vrydagaand in Belfast, en dwaal en vermoor die tyd vir 'n paar uur. Ek was verby 'n tweedehandse platewinkel en het opgemerk dat die deur oop was. Toe stap ek die trap op, en daar is geen kliënte wat deur die rekords blaai nie, net 'n man en 'n vrou, albei in die vroeë veertigerjare, dink ek terwyl ek op 'n trap sit, omring deur leë bierbottels. Die man het 'n gewrig in sy mond gehad. Hulle staar na my.
Die man het die gewrig uit sy mond gehaal en uiteindelik gesê: 'Ek het vergeet om die winkel toe te maak.'
Ek noem hierdie episode, want dit is onmoontlik om dit voor te stel - die dwaal, die deur wat oopgelaat is - in die Belfast wat ek die eerste keer in 1978 besoek het toe ek twintig was, of die Belfast beskryf in Patrick Sayden Keefe se "Say Nothing", wat begin met die ontvoering van 'n vrou genaamd Jean McConville, 'n jong weduwee en moeder van 10 kinders, in 1972. Keefe woon in McConville en ander individue en vertel terwyl sy dit doen 'n groot deel van die geskiedenis van Noord-Ierland, 'n plek wat George Bernard Shaw '' 'n outonome politieke kranksinnige asiel 'genoem het. In die besonder skryf hy oor wat bekend geword het as die probleme, en die mense wat die probleme veroorsaak of vasgevang het.
Die Belfast van 'Say Nothing' is 'n stad met godsdienstige afdelings, sekuriteitskontroles, skietvoorvalle, gebiede waar daar geen toegang is nie. Die stad is klein, dit is 'Blue Velvet', met geen van die fluweel nie. Die kinders van Jean McConville ken sommige van die mense wat hul ma wegneem, hulle is hul bure. Die laaste ding wat sy destyds vir die oudste seun by die huis sê, is: "Hou die kinders dop totdat ek terugkom." Maar sy kom nooit terug nie. Sy verdwyn - sy is verdwyn.
As dit lyk asof ek 'n roman resenseer, is dit omdat 'Say Nothing' baie goeie eienskappe het, in die mate dat ek bekommerd is dat ek te veel sal weggee, en ek sal ook vergeet dat Jean McConville 'n ware persoon was, soos ook - is - haar kinders. En haar ontvoerders en moordenaars. Keefe is 'n wonderlike storieverteller. Dit lyk miskien vreemd, selfs aanstootlik, om dit te sê, maar hy bring sy karakters na die werklike lewe. Die boek is slim gestruktureerd. Ons volg mense - slagoffer, oortreder, terug na slagoffer - verlaat hulle, vergeet hulle, sluit weer dekades later by hulle aan. Dit kan as 'n speurverhaal gelees word. Daar is 'n doekpen ('n doek is 'n luier) aan die begin van die verhaal en aan die einde daarvan. Toe die speld weer verskyn, wou die romanskrywer in my huil, maar die leser wou huil. Omdat 'Say Nothing' nie 'n roman is nie, en die troos - dit is slegs fiksie - is daar nie. Die doekpen is nie 'n romanskrywer se toestel nie, dit was 'n werklike doekpen, 'n klein werktuig wat oral gedra word deur Jean McConville, 'n ma.
Die nabyheid aan die roman is 'n sterkte van 'Say Nothing' en - ek word versoek om te skryf - 'ook 'n swakheid.' Maar eintlik is dit nie 'n swakheid nie, en slegs selde 'n afleiding. Soms laat Keefe met die gelykenisse skeur. 'Petrolbomme', skryf hy, 'breek oop op hul staalkappe, 'n blou vlam wat uitloop soos die inhoud van 'n gebarste eier.' Dit vra te veel van 'n eier. Aan die ander kant, sy beskrywing van Dolours Price, 'n lid van die I.R.A., in die tronk, tydens 'n hongerstaking, wat dwingend deur 'n dun rubberslang gevoer word, is lewendig en met reg skokkend.
Die boek is vol taal van my jeug, frases wat ek elke dag gehoor het-'politieke status', 'skiet-om-dood-beleid', 'vuil protes', 'wettige teiken'. En dit is vol name, name wat meer is as name - Gerry Adams, Bobby Sands, die Price -susters, Burntollet Bridge, Bloody Sunday, Enniskillen, Margaret Thatcher, Ian Paisley - die name van mense en plekke, geleenthede, wat groot dra emosionele invloed, wat steeds 'n kamer kan stilmaak of 'n geveg kan begin.
Dit gaan oor wie die taal besit het, of wat die meeste daaruit put. Ja, die tye was bekend as die probleme. Maar soos die Belfast -skrywer Jan Carson dit stel in haar komende roman, "The Fire Starters": "Troubles is te min woord vir dit alles. Dit is 'n woord vir geringe ongerieflikhede, soos oortrokke bankrekeninge, stadige gate, 'n vrou se tyd van die maand. Dit is nie 'n gewelddadige woord nie." Dus het die I.R.A. het die 'gewapende stryd' uitgevind. Geweld sluit onreg aan - dit was die werk van 'n bemarkingsgenie en die vaste oortuiging van honderde, duisende, mans en vroue: dit was hul oorlog, hulle stryd.
Wat Keefe egter die beste opneem, is die tragedie, die skade en vermorsing en die idee van morele besering. Dolours Price en baie soos sy het geglo dat sy ná die ondertekening van die Goeie Vrydag -ooreenkoms in 1998 beroof is van enige morele regverdiging vir die bombardemente en ontvoerings. Die laaste gedeelte van die boek, die moeilike deel van die verhaal, die lewe na geweld, die einde, die onafgehandelde sake, die verdwyning en die weiering van Jean McConville se kinders om van haar te vergeet - ek het gewonder toe ek lees of Keefe dit gaan doen dra dit af. Hy doen. Hy hanteer die vreemde einde van die oorlog baie goed, die oorwinning wat nie was nie.
Terwyl 'n groot deel van die taal van "Say Nothing" my terugneem na my jeug, kom 'n nuwe woord op een van die laaste bladsye: Brexit. 'Dit sou ironies wees, om die minste te sê', skryf Keefe, 'as 'n onbedoelde langtermyn-gevolg van die Brexit-referendum 'n verenigde Ierland was-'n uitkoms wat drie dekades van afgryslike bloedvergieting en ongeveer 3500 lewens verloor het. "
'N Meer waarskynlike uitkoms, vrees ek, is 'n vars grens wat Ierland verdeel, bo -op die ou. Toe die Republiek Ierland en Brittanje op dieselfde dag, in 1973, by die Europese Unie aangesluit het, het die grens onmiddellik minder relevant geword. Die E.U. is 'n groot deel - die vervelige deel - van die verhaal. Die grens is daar, maar moeilik om te onderskei "Spot the Border" is 'n gewilde spel met mense wat daaroor ry. As ons noord ry, word die kilometers myl en die padtekens is in Engels in plaas van Engels en Gaelies. Maar daar is geen bewyse van die kontrolepunte of uitkyk torings wat daar was voor die Goeie Vrydag -ooreenkoms nie. Sedert die Brexit -referendum is baie gesê en belowe oor 'sagte' grense en 'harde' grense. Maar soos iemand opgemerk het - ek kan nie onthou wie nie - alle grense is moeilik, en die grens oor Ierland sal die enigste landgrens wees wat Brittanje van die EU verdeel. Daar sal kontrolepunte wees, daar kan ook uitkykpunte wees.Daar sal mans en vroue in uniform wees; daar is ook gewapende soldate met Engelse en Skotse aksente. Daar sal probleme wees, en daar kan ook probleme wees.
'Sê niks' is 'n uitstekende weergawe van die probleme, dit kan ook 'n waarskuwing wees.
In hierdie gids.
Die volgende Australië-wye BDM-indekse kan verkry word via die kaartkatalogus op Ancestry:
Australië, geboorteindeks, 1788-1922
Australië, Huweliksindeks, 1788-1950
Australië, sterfteindeks, 1787-1985
U kan toegang tot die uitgawe van die biblioteek verkry via die eResources -portaal van die biblioteek in ons leeskamers.
Toegang tot rekords deur vergete Australiërs en voormalige kindermigrante
Die oorsprong van die tradisionele Sailors 'Sea Shanty het te midde van die tyd verlore gegaan. Dit is vanaf ten minste die middel van die 1400's opgespoor en kom uit die dae van die ou koopman se 'lang' seilskepe.
Die shanty was eenvoudig 'n werkende liedjie wat verseker het dat matrose by swaar handtake betrokke was, soos om die kaap te trap of om die seile te vertrek om te vertrek, om individuele pogings om hul gesamentlike taak doeltreffend uit te voer, te sinchroniseer, om seker te maak dat elke matroos stoot of trek , presies op dieselfde tyd.
Die sleutel om dit te laat gebeur, was om elke liedjie, of shanty, in ritme te sing.
Meer dikwels as nie sou daar 'n solosanger, 'n shantyman wees, wat die sang van die liedjies sou lei terwyl die bemanning vir die koor aansluit.
Alhoewel die werklike sang van hierdie liedjies 'n paar honderd jaar kan dateer, is die oorsprong van die woord 'shanty' meer onlangs. Slegs deur die woordeboeke teruggevoer na ongeveer 1869, is daar 'n aantal variasies in die spelling van shanty, insluitend chantey en chanty. Daar is ook debat oor die werklike afleiding van die woord shanty, met sommige die Franse woord "chanter", "sing", terwyl ander die Engelse "chant" voorstel, sinoniem met die godsdienstige Gregoriaanse gesange.
Ten spyte van die groot tegniese aspekte van hierdie werkersliedere, is daar inderdaad twee groot variante van die shanty, bekend as die Capstan Shanty en die Pulling Shanty.
Soortgelyk aan die optogliedere van die soldate seuns, is die Capstan Shanty gesing om werk van 'n gereelde ritmiese aard te vergesel, soos om die kapstan rond te trap om die swaar ysteranker op te lig. Sonder spesiale vereistes behalwe om die aandag van – en natuurlik die seevaarders te vermaak, kon feitlik enige ballade vir hierdie doel aangeneem word, mits dit op die vereiste tempo afgelewer word en verkieslik met 'n "snaakse" insetsel ... "Vaarwel en totsiens vir julle, dames van Spanje," is miskien 'n bekende voorbeeld.
Die Pulling, of Long Drag, Shanty, het egter iets meer gespesialiseerd vereis om die krampagtige en onreëlmatige werk te vergesel wat verband hou met die verhoging van die werfwapens of die seil van die seile. Met hierdie tipe werk, sowel as om die aandag van die matrose te behou, was dit ook nodig om te verseker dat almal op presies dieselfde tyd saamtrek, met 'n voldoende gaping tussenin om 'n nuwe greep op die tou te kry, sowel as asem kry voor die volgende inspanning. Normaalweg behels hierdie tipe 'oproep en reaksie' shanty 'n solo shantyman wat die vers sing terwyl die matrose by die koor aansluit. Gebruik die slenter "Boney" as voorbeeld
Shantyman: Boney was 'n vegter,
Shantyman: 'n vegter en 'n terriër,
In hul reaksie op die shantyman sou die bemanning presies bymekaar kom op die laaste lettergreep van elke reël.
Sonder twyfel was die belangrikste aantrekkingskrag van een van die twee dele egter om 'n sin vir humor en 'n gees van plesier te bring vir die harde handtake wat die matrose elke dag teëgekom het op die lang seereise wat hulle deurgemaak het. Daar word gesê dat 'n goeie shantyman aan boord 'n paar ekstra hande werd was, en as sodanig het hierdie waardevolle bate dikwels spesiale voorregte geniet, soos ligter pligte en / of miskien 'n ekstra hoeveelheid rum.
Die aankoms van die nuutgevangde stoomskepe het egter 'n einde gemaak aan die dae van die lang skepe en die behoefte aan rou mannekrag. En teen die begin van die 20ste eeu is die geluide van die seestrand selde gehoor en amper vergete, maar danksy verskeie noemenswaardige, waaronder Cecil James Sharp (1859-1924), het ons 'n erfenis agtergelaat meer as 200 werkliedere van hierdie matrose.
Deur die lengte en breedte van die land se kushandelsdorpe en vissersdorpe te reis, het Sharp 'n onderhoud met afgetrede ou matrose geneem en die woorde en musiek van die tradisionele werkliedjies opgeteken in 'n aantal versamelings, waaronder 'Engelse volksliedere: met begeleiding van pianoforte, inleiding en notas ', die eerste keer gepubliseer in 1914.
In meer onlangse tye word hierdie liedere elke somer lewendig gemaak deur groepe shantymen wat in seehavens (en kroeë) op en af ​​in die land optree om hierdie belangrike deel van ons maritieme erfenis te bewaar en met ander te deel.
Die vreemde lewe van John Menard
'N Duidelike regsgeding teen hom is die jongste hoofstuk in die bisarre lewe van die kleinhandelmiljardêr.
Menards. Foto deur Mike Kalasnik.
Deesdae, John Menard het berug geraak vir die tergende regsgeding wat aanhangig gemaak is teen die destydse 73-jarige sakeman wat die tydskrif Forbes beskou as die 16de rykste man ter wêreld, met 'n netto waarde van $ 10,9 miljard. Die pak beskuldig die eienaar van die hardeware ketting van Menard 's van "opsetlike verbuiging van emosionele nood, battery, poging tot battery, aanranding, poging tot aanranding" teen Tomisue Hilbert, die vrou van Stephen Hilbert, 'n jarelange sakevennoot van Menard's.
'By meermale,' lui die saak, 'het mnr. Menard het mev. Hilbert aangeraak en beide direk en indirek geëis dat mev. Hilbert seks met hom en sy eggenoot sou deelneem. " Menard het gewaarsku dat daar 'ernstige finansiële gevolge' sou wees as Tomisue (uitgespreek Tommy Sue) hom weier, beweer die saak, en 'n rukkie daarna het Menard sy dreigemente goedgekeur en 'n georkestreerde veldtog begin om ernstige finansiële gevolge teen mev. Hilbert. "
Menard se prokureur, Kevin Tyra, ontken al die aanklagte.
Die saak kom nie lank nie, nog 'n verleentheidsgeding deur die voormalige regsadviseur van Menard Dawn Sands, die suster van Menard se voormalige vriendin Deb Sands. Hierdie saak het tot by die hooggeregshof in Wisconsin gegaan, wat 'n vonnis van $ 1,7 miljoen teen Menard bekragtig het vir die vorige lone wat hy haar skuld. Dawn Sands het beweer dat Menard ''n man is sonder paramenters, geen perke, geen respek vir die wet en duidelik geen selfdissipline om sy eie gedrag te beheer of te beperk nie'.
Menard en Stephen Hilbert was jarelange vriende wat mekaar ontmoet het deur hul liefde vir motorwedrenne. Hilbert se onderneming, Conseco, het $ 10 miljoen se borgskap aan Menard se renne gegee. In 2005 stig Menard en die Hilberts MH Equity Private Equity en word in wese sakevennote. Menard het 'n belang van 80 persent en die Hilberts 20 persent. Stephen was die president en uitvoerende hoof van die fonds en sy vrou was die bestuurslid van die fonds.
In daardie palm dae het die Hilberts Menard en Deb Sands (toe sy verloofde) by hul huis in St. Donald TrumpSe landgoed in Palm Beach, FL. Die Hilberts was blykbaar vriende van die Trumps. Donald se vrou Melania Trump het nou saamgewerk met New Sunshine, 'n beheermaatskappy wat deur Private Equity gestig is om 'n reeks luukse luukse velprodukte te bemark. Melania verskyn op televisie om die produkreeks te bevorder, wat veronderstel was om in Lord & amp Taylor -winkels verkoop te word.
Menard is ook in 'n regsoorlog met Lisa Trudeau, die vrou van die voormalige quarterback van Indianapolis Colts Jack Trudeau. Lisa het vir Australian Gold gewerk, 'n ander onderneming wat deur Private Equity bestuur word. Nadat Menard dit oorgeneem het, is sy vir $ 1,5 miljoen gedagvaar weens kontrakbreuk en vertrouenspligte.
Maar Lisa Trudeau het 'n teeneis ingedien waarin beweer word dat Menard haar in April afgedank het "vanweë die begeerte van meneer Menard om meneer en mev.
Trudeau is 'n vriend van Tomisue Hilbert, wie se pak beweer dat Menard Trudeau goed geken het en "voorheen haar borste gegryp het en haar laat dans het tussen meneer Menard en sy vrou terwyl sy op die dansvloer was en voorgestel het dat hulle seks het." (Teen hierdie tyd was Menard getroud Fay Obiad, wat Deb Sands as sy vriendin vervang het en in 2008 met Menard getroud is).
Soos ek gesê het, is dit 'n onduidelike ding. Tyra het aan die media gesê Menard "ontken kategories die onvanpaste optrede wat mev. Hilbert beweer. Me. Hilbert se klag blyk 'n reaksie te wees op die geregverdigde optrede van meneer Menard (wat Private Equity oorneem). Die Hilberts "het die bates en hulpbronne wat aan hulle toevertrou is, wanbestuur en baie onvanpaste uitgawes aangegaan," het Menard deur sy prokureur aangekla.
Bykomend tot die vreemdheid, het Tomisue Hilbert en Lisa Trudeau dieselfde advokaat, 'n advokaat in Indianapolis. Linda Pence, wat aan die Indy Star gesê het dat Menard ''n vreemde geskiedenis het en dink dat hy alles kan kry wat hy wil hê'#Hierdie man het 'n goed gedokumenteerde geskiedenis van miskenning van mense, veral vroue.
Menard besit meer as 280 huisverbeteringswinkels in 14 state en die onderneming wat hy van nuuts af begin het, is gevestig in Eau Claire, WI. Sy manier van bestuur van die onderneming is uiteengesit in 'n 2007-verhaal vir Milwaukee Magazine, geskryf deur Mary Van de Kamp Nohl wat ek geredigeer het. Die verhaal berig dat Menard se bestuurders ooreenkomste moes onderteken om persoonlik gestraf te word vir dinge wat verkeerd loop. Byvoorbeeld, om 15 karre op die parkeerterrein te hê, het 'n boete van $ 10 opgelê. En die boete was $ 100 per minuut as hulle 'n winkel laat oopmaak.
Bestuurders word verbied om hul eie huise te bou om te verseker dat hulle nie boumateriaal van Menard's kan steel nie. En Menard het private ondersoekers aangestel om te kontroleer of werknemers wat selfs geringe huisverbeteringsprojekte onderneem, voorraad gebruik.
Menard was aggressief teen vakbond en het 'n beleid dat bestuurders se loon met 60 persent verminder sou word as hul winkel vakbond word, het voormalige bestuurders gesê. En alle bestuurders moes 'n ooreenkoms onderteken wat vereis dat hulle na arbitrasie gaan - nie na die howe nie - as hulle 'n geskil met die onderneming het. 'Boonop sou hulle hul eie prokureursfooie en die helfte van die koste van die arbiter moes betaal, selfs al word Menards skuldig bevind,' lui die berig.
'N Rubriekskrywer vir die Minneapolis Star Tribune het Menards se hantering van 'n werknemer eens beskryf as 'iets wat uit die Bronstydperk opgegrawe is met al sy primitiewe logika ongeskonde'.
'N Afskrif van die diensooreenkoms vir bestuurders is uitgelek Bill Lueders en die tydskrif The Progressive: dit bepaal dat "die bestuurder se inkomste outomaties met sestig persent (60%) verminder sal word van wat dit sou gewees het as 'n vakbond van enige aard gedurende die tydperk van hierdie ooreenkoms erken word."
Die werknemer wat die kontrak uitgelek het, het gesê dat die ooreenkoms vir alle bestuurspersoneel nodig is, het Lueders geskryf en bygevoeg dat die bedreiging effektief is: 'Die blote vermelding van die woord' vakbond 'is 'n taboe op die werkplek.'
Die National Labor Relations Board het in reaksie op die Progressive -verhaal bevind dat Menards verskeie oortredings van die federale arbeidswet gepleeg het. Die NLRB het verdienste gevind by vyf van die agt klagtes. Dit het bepaal dat die klousule wat 'n verlaging van 60 persent in die loon bedreig vir 'n bestuurder wat 'n vakbond tot stand bring, 'n oortreding was, maar geen stappe gedoen het nie, aangesien Menard al hierdie taal uit die ooreenkomste verwyder het. Maar die NLRB het ook bevind Menards oortree die arbeidswet deur werknemers te verplig om arbitrasieooreenkomste te onderteken wat hulle belet om saam te werk, insluitend groepsgedinge. Die uitspraak kan die herskrywing van diensooreenkomste met al sy 45 000 werknemers vereis.
Menard was 'n groot skenker van 'n anti-vakbondprogram wat deur die Koch-befondsde Amerikaners vir welvaart bestuur word, en is ook een van die skenkers wat ten minste $ 1 miljoen aan die Koch Brothers gegee het, volgens Mother Jones, om sy konserwatiewe en anti-vakbond oorsake.
Nohl het bevind Menard en sy onderneming het meer inloop by die staatsdepartement van natuurlike hulpbronne as enige ander Wisconsin-onderneming. Menard en sy onderneming is uiteindelik met $ 1,7 miljoen beboet vir 21 oortredings. Menards het 'n boete opgelê vir die wegdoen van gevaarlike afval in 1994, wat deur die Minnesota Prokureur-generaal in 2003 aangekla is van die vervaardiging en verkoop van met arseen besmette deklaag, in 2005 'n boete van $ 2 miljoen vir 'n vloerdreinering wat volgens DNR-amptenare chemikalieë in 'n sytak van die Chippewa gestort het. River, en 'n administratiewe bevel van die Amerikaanse omgewingsbeskermingsagentskap getref weens die beskadiging van 'n stroom wat deur sy eiendom in Suid -Dakota geloop het.
Die maatskappy het sy reeks oortredings in Januarie 2011 uitgebrei toe hy beveel is om $ 30 000 boetes en hofkoste te betaal vir die storting van 'n palet onkruiddoder op 'n parkeereiland.
Maar Menard het 'n einde gemaak aan sulke handhawingsaksies sedert die Republikeinse regering in Wisconsin. Scott Walker verkies is. Menard, volgens Michael Isikoff, hoofondersoekkorrespondent van Yahoo News, "meer as $ 1,5 miljoen se tjeks aan die konserwatiewe Wisconsin Club for Growth (bestuur deur die immer besige Eric O'Keefe) geskryf, wat ruim bestee het aan advertensies wat Walker ondersteun en hom help om 'n 2012 herroep verkiesing.
In die twee jaar sedert die skenking, het Isikoff berig, 'het Menard se onderneming 'n spesiale belastingkrediet van $ 1,8 miljoen ontvang van 'n staatskorporasie vir ekonomiese ontwikkeling wat Walker die voorsitter van is, "die Wisconsin Economic Development Corp." , Het die aanstellings van Walker die handhawingsaksies van die staatsdepartement van natuurlike hulpbronne skerp teruggeskaal - 'n topprioriteit van Menard. "
Miskien was die klassieke voorbeeld van Menard se styl 'n oortreding van 1997, toe hy betrap word met sy eie bakkie om plastieksakke gevul met chroom en met arseen houtas na sy eie huis te gooi om in sy huisvuil te gooi.
Die voorval illustreer Menard se spaarsaamheid, wat Nohl breedvoerig beskryf het en weerspieël word in die regsgeding van Hilbert, wat beweer dat die miljardêr selde kontant gedra het en dat sy kredietkaarte dikwels geweier is. Die Hilberts het gereeld die koste van Menard en sy gaste beland, beweer die pak.
Besonderhede in 'n belastingsaak van 1998 het getoon dat die finansiële hoof van Menard toe slegs $ 55,702 betaal is, terwyl John Menard $ 20,6 miljoen se jaarlikse vergoeding inbetaal. Sy algemene advokaat Dawn Sands beweer in haar suksesvolle pak dat sy te min betaal is en die slagoffer is van geslagsdiskriminasie. Benewens haar eis van $ 1,78 miljoen aan terugbetaling, het Sands gevra om haar werk by Menards terug te kry, maar die hooggeregshof in die staat het die saak eerder na 'n laer hof verwys om te besluit oor addisionele vergoeding vir Sands omdat "geen redelike persoon nie 'Wil daar terugkeer werk toe, lui die besluit.
Hilbert se pak beweer Menard het beswaar daarteen gemaak om sy vriendin Deb Sands $ 20 000 per maand as algemene advokaat vir Private Equity te betaal en aan mnr. Hilbert gesê dat "ek nie soveel aan haar suster betaal nie." Hilbert het ingestem om die betaling van Deb Sands tot $ 10 000 per maand te verminder, lui die verklaring.
Nadat Menard Dawn Sands afgedank het en sy hom gedagvaar het, het Menard sy verhouding met Deb Sands beëindig en daarop aangedring dat Hilbert haar afdank, lui die pak. 'Menard beweer dat haar maandelikse houer gebruik kan word om haar suster Dawn te help om prokureurs te betaal in die regsgeding teen Menard,' en daarom het mnr. Hilbert ingestem om Deb Sands te beëindig.
Deb Sands het haar eie regsgeding teen Menard ingedien en beweer dat sy geregtig was op 'n deel van sy bates omdat hulle byna agt jaar saamwoon. In reaksie lui die saak: "Menard en sy prokureurs was besig met 'n verskroeide aarde-strategie teen haar en het veelvuldige teeneise en honderde mosies ingedien, wat gelei het tot 'n duur regsgeding wat nou in sy vyfde jaar van litigasie is."
Minstens ses sakevennote van die Hilberts is tot dusver gedagvaar deur Menard of die maatskappye wat Menard by hulle oorgeneem het.
Nohl beskryf Menard as 'n workaholic en eensame man met min vriende wat van sy kinders vervreem is. Hilbert se pak sê Menard het aan Tomisue gesê dat hy nie meer daarvan hou om te werk nie, en dat hy moeg was om sy kliënte tevrede te stel, en dat hy sy lewe wou leef en sy seksuele drange wou vervul. Dit was tydens sy verblyf by die Hilbert -huis in St. Martin op die Memorial Day -naweek in 2011.
Die naweek het Menard 'geëis dat mev. Hilbert by hom en sy vrou (me. Obiad) seks sou aansluit nadat haar man gaan slaap het', luidens die regsgeding. Tomisue keer terug na haar slaapkamer en vertel haar man van Menard se vooruitgang. "Mnr. Hilbert het geglo dat die oordeel van meneer Menard verswak is weens alkohol, dat hy nie ernstig kon wees nie, en dat hy dit waarskynlik sou vergeet na 'n goeie nagrus, 'lui die regsgeding.
Maar in die komende twee maande, meen die saak, het Menard meer versoeke gevra dat Tomisue by hom en sy vrou sou aansluit vir seks, waaronder twee aanbiedings om na Wisconsin te reis, wat sy almal verwerp het. Menard se optrede 'vorm 'n indringing van mevrou Hilbert se menswaardigheid en menslike waarde' en het haar 'ernstige emosionele nood' veroorsaak, lui die saak. Die saak sal na verwagting in April 2016 verhoor word. Verwag dat baie verslaggewers dit sal behandel.
9 dinge wat u nie van Bugsy Siegel mag weet nie
1. Siegel het as tiener 'n gangster geword.
Siegel is gebore in 'n gesin van Oostenryk-Hongaarse Jode wat in 1903 na die Verenigde State geïmmigreer het en hulle in Lower East Side in Manhattan gevestig het. In 'n poging om aan sy verarmde opvoeding te ontsnap, dryf hy as 'n seun die straat op en neem deel aan misdade soos inbraak en die organisering van beskermingsrakette vir straatwinkels. Siegel het later tydens sy tienerjare die toekomstige misdaadbaas, Meyer Lansky, ontmoet en daarmee bevriend geraak. Omdat die verbod ten volle van krag was, het die groep ook saam met die baster Arnold Rothstein saamgespan om 'n winsgewende onderneming aan die oostkus te bedryf. Die jong Siegel pronk met sy nuutgevonde rykdom deur duur klere te dra en gereeld nagklubs van hoë gehalte te besoek. Teen 1931 was hy ryk genoeg om 'n woonstel in Manhattan se Waldorf Astoria Towers te koop.
Benjamin (Bugsy) Siegel saam met sy prokureur Jerry Giesler.(Krediet: NY Daily News Archive via Getty Images)
2. Hy het sy beroemde bynaam gehaat.
As tiener het Siegel se gewelddadige humeur en kwikpersoonlikheid gesien hoe vriende hom beskryf as 'n beddegoed. 'N Baie het hom gou begin bel die bynaam en vermoedelik iemand wat dit gebruik, bedreig. "My vriende noem my Ben, " het hy eenkeer gesê, ȁ Vreemdelinge noem my meneer Siegel, en ouens wat ek nie graag Bugsy noem nie, maar nie in my gesig nie. "
3. Siegel is verbind met verskeie hoëprofielmoorde.
Die kriminele reputasie van Siegel is deurdrenk van mites en legendes, maar daar is bewyse dat hy 'n rol gespeel het in ongeveer 'n dosyn moorde tydens sy opkoms in die 1920's en 30's. Toe 'n sluipmoordenaar hom een ​​keer probeer vermoor deur 'n bom in 'n skoorsteen te laat sak, het 'n beseerde Siegel vermoedelik by die hospitaal ingegaan en toe die man ingesluip en vermoor, om later weer in sy kamer terug te skuif, alibi ongeskonde. Daar word ook berig dat Siegel in 1931 een van die mans was wat die Siciliaanse mobster Giuseppe " Joe the Boss " Masseria doodgeskiet het, en hy was wyd verbind met Lucky Luciano en die berugte "Murder, Inc., " a sindikaat van kontrakmoordenaars wat treffers vir die Italiaanse en Joodse mafias uitgevoer het.
Benjamin Bugsy Siegel gesels met George Raft. (Krediet: NY Daily News Archive/Getty Images)
4. Hy was 'n vriend van verskeie Hollywood -filmsterre.
In die middel van die dertigerjare verhuis Siegel van New York na Los Angeles en stig 'n nuwe kriminele ryk aan die Weskus. Behalwe dat hy sy tone in dobbelary, draaddienste en dwelms gedompel het, het hy moontlik gehelp om die handel in dwelms tussen Mexiko en die Verenigde State te vestig, en hy het ook 'n belangrike rol in die sosiale toneel van Hollywood geword. Siegel se harde persoon en filmster lyk goed vir beroemdes, en hy het saam met Cary Grant, Frank Sinatra en die blonde bom Jean Harlow, wat die nie -amptelike peetmoeder van sy jong dogter geword het, gekuier. Vriende sou later sê dat Siegel 'n geheime begeerte het om 'n akteur te wees. Hy was 'n gereelde besoeker aan Hollywood -filmstelle, en het selfs eens 'n skermtoets vir homself gereël.
5. Siegel het 'n soektog na begrawe skatte in Costa Rica gelei.
Die reputasie van Siegel as 'n beroemde gangster het in 1938 nuwe hoogtes bereik, toe hy by 'n groep Hollywood -aristokrate aansluit op 'n bisarre skoenertog na die see aan die kus van Costa Rica. Siegel en sy medepassasiers het gelok deur berigte oor begrawe skatte en het na die afgeleë Cocos -eiland geseil en 'n paar dae lank gegrawe, geboor en selfs dinamiese heuwels deurgebring in 'n vrugtelose soektog daarna. Die harebraine -skattejag kom met leë hande op, en die groep se skip moes later na Mexiko gesleep word vir herstelwerk nadat dit in 'n storm verwoes is en aan die gang bly. Nuusverslaggewers het op die storie verskyn nadat Siegel na Kalifornië teruggekeer het, terwyl sommige beweer het dat die reis 'n muitery deur die bemanning behels het of dat dit 'n dekking was vir 'n dwelmsmokkel of vuurwapenoptrede.
Opname van die Joods-Amerikaanse skurk Benjamin 𠇋ugsy " Siegel in die 1920's. (Krediet: New York Police Department)
6. Hy is nooit skuldig bevind aan 'n ernstige misdaad nie.
Siegel is gearresteer op verdenking van alles van die besit van verdowingsmiddels en vuurwapens tot moord en verkragting, maar hy is slegs skuldig bevind aan twee geringe misdrywe: 'n aanklag van 1930 van 'n#x201Cgambling and vagrancy " en 'n aanklag van 1944 van ȁ op 'n perderesies. " In albei gevalle het hy vry geloop nadat hy 'n boete betaal het. Die ernstigste kwaad van Siegel met die wet kom in 1941, toe hy gearresteer is vir die moord op 'n onderwêreldfiguur met die naam Harry Greenberg. Hy het tyd in die tronk deurgebring, maar die aanklagte is laat vaar nadat 'n belangrike staat se getuie onder geheimsinnige omstandighede gesterf het. Siegel bly egter 'n vermeende misdadiger, en was later in die jare voor sy dood onderworpe aan uitgebreide toesig deur die Federale Buro vir Ondersoek.
7. Siegel het plofstof aan Benito Mussolini probeer verkoop.
Verreweg die vreemdste hoofstuk in die loopbaan van Siegel se ontvouing in 1939, toe hy 'n vennootskap met 'n Hollywood -sosialist genaamd gravin Dorothy di Frasso aangaan in 'n plan om wapens aan die fascistiese Italiaanse regering te gee. Volgens historikus Larry Gragg was die transaksie gesentreer op 'n nuutgeskepte plofstof genaamd atomiet, wat vermoedelik sterker was as dinamiet. Siegel en die gravin het gehoop om 'n kontrak te kry om dit aan die diktator Benito Mussolini te verkoop, maar hul plan het in rook opgegaan nadat die atoomiet tydens 'n demonstrasie nie beïndruk het nie. Voordat hulle Rome verlaat het, het die paar na berig word die pad gekruis met Adolf Hitler se tweede bevelvoerder, Hermann G öring, wat in die stad was vir 'n gehoor saam met Mussolini. Siegel, wat Jood was, sou later sê dat hy wou hê dat hy die hooggeplaaste Nazi vermoor het toe hy die kans gehad het.
Vintage linneposkaart wat die ingang van die speelkamer en patio van die Flamingo Hotel toon. (Krediet: Curt Teich Archives/Getty Images)
8. Hy word dikwels verkeerdelik erken dat hy die Las Vegas Strip uitgevind het.
In 1946 het Siegel probeer om van gangster na makelaar te verander deur die bou van 'n spoggerige Las Vegas -hotel en casino, bekend as die Flamingo, oor te neem. Met finansiële steun van die ou vriend Meyer Lansky en verskeie ander onderwereldfigure, het hy uiteindelik $ 6 miljoen verbrand deur die Flamingo te verander in een van die uitbundigste eiendomme op die nuutste Las Vegas Strip. Die opgeblase projek het gedurende die eerste paar maande geld verloor, maar die besigheid het later in die maande voor Siegel se moord in Junie 1947 opgetel, en die Flamingo het die maffia se eerste groot voet in Las Vegas geword. Gewilde legendes en fiktiewe uitbeeldings kenmerk Siegel sedertdien as 'n visioenêr wat die moderne Las Vegas uitgevind het. Maar hoewel hy moontlik 'n dosis glans en glans bygevoeg het in die stad Csin, was daar reeds verskeie casino's en hotelle teen die tyd dat hy daar aankom. Ben Siegel het nie die luukse oord-casino uitgevind nie, en#x201D het die biograaf van Robert Lacey, Meyer Lansky, geskryf. Hy het die Las Vegas Strip nie gevind nie. Hy het nie die grond gekoop of eers die projek bedink wat die Flamingo geword het nie. Maar deur sy dood het hy hulle almal beroemd gemaak. "
9. Siegel se moord op 1947 is nog steeds nie opgelos nie.
Die aand van 20 Junie 1947 lees Siegel 'n koerant by sy vriendin se huis in Beverly Hills toe 'n gewapende man nege skote deur die venster skiet met 'n .30 karabyn. Siegel is deur vier slakke getref, waarvan een 'n oog uit die houer geslaan het en#x2014 gesterf het. Dit was 'n klassieke gangland -treffer, maar ondanks 'n mediasirkus en 'n massiewe polisie -ondersoek, is die presiese motief vir die moord nog nooit bevestig nie. Die meeste navorsers bespiegel dat Siegel se kriminele medewerkers keelvol was vir die stygende kus van die Flamingo -hotel en -kasino, terwyl ander sê dat hy daarvan verdink word dat hy geld uit die boubegroting vermy het. Ander teorieë sluit in 'n menigte stryd oor die perdewedrenne wat Siegel beheer het, of selfs dat Siegel in 'n liefdesdriehoek saam met sy vriendin en 'n ander gangster gewikkel was. Die identiteit van die skieter is ook verborge. Die skare Frankie Carbo en Eddie Cannizarro is een van die vernaamste verdagtes, maar die saak bly tot vandag toe oop.
Artefakte kan verkry word deur Teyvat te verken en ondersoekpunte en kiste te vind, elite -vyande en base te verslaan, belonings op te eis van versteende bome in domeine van seën en die verkryging van kamerbounties in die spiraalafgrond.
Op die hoogste domeinvlak is artifact -domeine gemiddeld op
1 artefak met 5 sterre en
1.5 4-ster-artefakte. Voorgestelde artefakte het elk 50% om een ​​van die twee tipes te wees.
'N Maksimum van 1 000 artefakte kan op 'n slag in 'n speler se voorraad wees. As die speler probeer om 'n ander artefak te versamel, verskyn 'n spesiale kennisgewing op die skerm.
' Ek gaan nie lesings neem nie '
Op 'n vraag oor wat hy in 1972 doen, het mnr. Adams gesê dat hy baie tyd aan die vlug spandeer het as gevolg van teistering deur die RUC (polisie) en dat dit moontlik sou wees om geïnterneer te word.
Hy het bewerings van die hand gewys dat hy die prominente lid van Sinn Féin, Bobby Storey, gestuur het - wat op die band beskryf word as 'n "clown" en 'n & quotidiot & quot - om navraag te doen oor Jean McConville.
Die aanklaer het gesê die bewerings teen Adams was meer as net 'n paar "kwotasies".
Toe aan hom gesê word dat Z op die band sê dat hy die moord en verdwyning van mev McConville aanbeveel het, het hy gesê: & quot Ek word gevra om kommentaar te lewer op 'n beweerde gesprek wat hulle gehad het oor 'n vergadering wat ek duidelik gesê het nie by nie, iets bespreek waaroor ek nie gerus was nie. & quot
Mnr. Adams, wat die bandopname van die man, bekend as Z, van die hand gewys het, het bygevoeg: "Hy het 'n onderhoud gehou wat eers na sy dood bekend gemaak sou word, is dit nie korrek nie?
Ek gaan nie lesings neem van so iemand nie.
Ek het my standpunt ten opsigte van die IRA verklaar. Wat ook al sy posisie is, is vir hom 'n saak. & Quot