(Deur Donkey Hotey onder 'n Creative Commons lisensie)
Wat as 'n handelsooreenkoms ontwerp is om arbeid eerder as kapitaal te beskerm en te koester?
Op Mei 8th by Nike se hoofkwartier, President Obama aan die kaak gestel teenstanders van die fel omstrede Trans-Stille Oseaan-vennootskap as siek ingelig. "(C) ritics waarsku dat dele van hierdie transaksie Amerikaanse regulasie sou ondermyn ... .They're die maak van hierdie goed op. Dit is net nie waar nie. Geen handelsooreenkoms gaan ons dwing om ons wette verander. "
Op Mei 18 het die Wêreldhandelsorganisasie (WHO) 'n finale uitspraak ten gunste van Kanada en Mexiko uitgereik in 'n geval waarin 'n Amerikaanse wetgewing vereis word wat etikette van herkoms op pakke vleis, vark, hoender en ander soorte vleis vereis. Die drie-regter-WTO-paneel het ekonomiese skade aan meer as $ 3 miljard beraam. Dit sal deur Kanada en Mexiko as vergeldingstariewe op 'n potensieel wye verskeidenheid Amerikaanse industrieë gemeet word, van "California-wyne tot Minnesota-matrasse", soos Gerry Ritz, minister van landbou van Kanada voorspel.
"Die enigste manier vir die Verenigde State om miljarde in onmiddellike vergelding te vermy, is om COOL," Ritz, te herroep aangekondig.
Kongres gehaas om te voldoen. Die dag van die WTO uitgereik sy uitspraak Rep. Michael Conway (R-TX) bekendgestel wetgewing om die COOL wet ongedaan te maak. Op Junie 10th die Huis oorweldigend geslaag die rekening, 300-131.
Die COOL besluit en sy byna onmiddellike wetgewende impak het in reële tyd die onakkuraatheid van president Obama se kommentaar getoon. Om die 12 Pacific-randlande met 40-persent van die wêreld se ekonomie in te sluit, sal die Trans-Stille Oseaan-vennootskap die grootste handelsooreenkoms wees sedert die WTO in 1995 gestig is. Maar om dit te noem, is 'n handelsooreenkoms beide akkuraat en misleidend omdat dit beelde van ooreenkomste opstel wat grootliks tariewe rig. Dit is nie meer die geval nie. Van TPP se 29 konsep hoofstukke, net Vyf handel oor tradisionele handelskwessies.
Moderne handelsooreenkomste het minder te doen met die handel as met nasionale soewereiniteit. Die primêre fokus van die moderne handelsooreenkomste is die uitskakeling van bestaande wette wat handel reguleer.
Die besluit oor die vraag of 'n land die veebedryf kan dwing om te openbaar waar hul diere opgegaar en geslag is, is agter ons. Op die oomblik is die WHO in oorweging of 'n land besighede wat 'n dodelike produk verkoop, kan dwing om die verpakking van daardie produk onaantreklik te maak.
Die produk is tabak. Voor die 1990'e het die Amerikaanse regering aktief Amerikaanse tabakmaatskappye gehelp om markte in Asië te open deur handelsgevegte te bedreig met lande soos Japan, Thailand, Taiwan en Suid-Korea wat geweier het om huishoudelike wette te keer wat maatskappye belemmer om gesofistikeerde bemarkingstegnieke te gebruik.
In die 1970s en 1980s het bewyse van die kwaadaardige gevolge van tabak-opgehoopte lande en stede begin met die inwerkingstelling van anti-rook-inisiatiewe. In die 1990 se regsgedinge deur state het 'n $ 200 miljard-nedersetting met tabakmaatskappye gelei op grond van konkrete bewyse dat hulle bewus gehou het van die Amerikaanse publiek dat die bewyse dat rook kan en in baie gevalle kreupel of doodmaak.
Die toenemend skisofreniese aard van die Amerikaanse tabakbeleid het gelei tot 'n kongres se Algemene Rekeningkunde Kantoor (GAO) verslag gepas getiteld: Digotomie tussen ons Tabak Uitvoer beleid en Antismoking Inisiatiewe. Die GAO het wetgewers gevra om te verduidelik watter waardes hul besluitneming sou lei. "As die Kongres van mening is dat handelsbelange moet oorheers, moet dit niks doen om die huidige handelsbeleidsproses te verander nie. Die Amerikaanse regering kan gelyktydig ook aktief help om Amerikaanse sigaret-uitvoerders te oorreed om buitelandse handelsversperrings te oorkom en om bewus te wees van die gevare van rook en verder te beperk die omstandighede waarin rook kan plaasvind, "het dit aanbeveel. "As die Kongres van mening is dat gesondheidsoorwegings voorrang moet hê, kan die Kongres die Departement van Gesondheid en Menslike Dienste die verantwoordelikheid gee om te besluit of handelsinisiatiewe met produkte met wesenlike nadelige gevolge vir die gesondheid betrokke moet word."
Aan die einde van sy termyn het president Bill Clinton 'n uitvoerende bevel uitgereik wat die Amerikaanse regering verbied het om namens tabak te pleit.
Maar teen daardie tyd het ons gehelp om 'n nuwe planeetorganisasie, die WHO en nuwe handelsreëls bekend te stel wat vir die eerste keer aan maatskappye toegelaat het om lande reg te stel vir skadevergoeding wat deur regulasies veroorsaak word. Om belediging aan beserings te gee, sal hul pak gehoor word in 'n nuwe buitelandse territoriale regstelsel wat hoofsaaklik uit regters bestaan ​​wat handelsadvokate is wat dikwels korporasies verteenwoordig wat soortgelyk is aan dié wat voor hulle sou kom.
(In hierdie nuwe regstelsel, grootliks ontwerp deur korporasies, is daar geen botsing van belange nie. Inderdaad, die hoof van die drie-regter-WHO-paneel wat besluit het om die COOL-saak te hê bedien as Mexiko se adjunk General Counsel vir Handel Onderhandelinge vir 'n dekade en opgetree het soos lood raad Mexiko se verskeie WHO geskille.)
Soos lande begin om die leiding van die Verenigde State volg en te implementeer beduidende beperkings op tabakprodukte die tabak maatskappye herhaaldelik onder hierdie nuwe regstelsel gedagvaar, beweer ekonomiese skade vir die skending van hul kopiereg, die dalende waarde van hul handelsnaam en die onteiening van hul intellektuele eiendom.
Soms tabak maatskappye regstreeks land, soos in die geval van Uruguay en Australië. Soms doen hulle dit indirek deur sommige of al die regskoste van pakke te betaal wat deur lande soos Honduras, Indonesië, Dominikaanse Republiek en Kuba gebring word.
In Mei 2014 aangestel die WHO 'n paneel om die talle tabak-produk met betrekking regsgedinge te hersien. Hy verwag om 'n finale beslissing te reik in die tweede helfte van 2016.
Gegewe die sordid geskiedenis van tabakmaatskappye wat hul nuut aangeskrewe vermoë om regerings direk te dagvaar, misbruik, het president Obama aanvanklik nie die vermoë om uitbreiding na 12-addisionele lande deur die TPP te laat uitbrei nie. In September 2013 die Die Washington Post editorialized, "Aanvanklik bevoordeel die Obama-administrasie 'n TPP-bepaling wat die tabakregulasies van individuele nasies vrystel ... van regsaanval as 'nie-tarief belemmerings' tot die vrye vloei van goedere. Die idee was dat daar nie so iets soos 'protectionisme' is nie, as dit gaan om die beheer van 'n unieke gevaarlike produk. "
Maar Obama het later teruggetrek en die TPP sal eenvoudig regerings vereis om te raadpleeg voordat hulle mekaar se tabakreëls uitdaag en nog steeds toelaat dat tabakmaatskappye regsuitdagings oppas.
Tot dusver het die tabak regsgedinge het nie geteiken die Verenigde State, maar dit kan verander. Thomas Bollyky, 'n voormalige Amerikaanse handel onderhandelaar, waarneem, "Amerikaanse federale, staats- en plaaslike wette bevat baie van dieselfde regulasies wat die tabakbedryf in Uruguay, Noorweë en elders uitgedaag het"
Een van die mees skadelike gevolge van die nuwe handelsreëls is dat hulle reuse korporasies toelaat om koeilande met 'n beperkte vermoë om hulself te verdedig. Soos John Oliver lig ons, in 2014 Philip Morris International, het 'n brief aan Togo gestuur waarin die klein land gedreig word met "'n onberekenbare hoeveelheid internasionale handelskwessies" as dit 'n verpakkingswet op tabaksprodukte geïmplementeer het. Togo het die inisiatief laat vaar. Uruguay het hom in die laaste 5-jaar gedeeltelik kan verdedig weens die finansiële hulp van die Wêreldgesondheidsorganisasie en die voormalige burgemeester van die New York City, Michael Bloomberg.
Sou 'n Amerikaanse stad of klein staat finansieel hulself kan verdedig as 'n globale korporasie sou dagvaar om wette wat regeringskontrakte vereis om plaaslike besighede en plaaslike werkers te bevoordeel, te keer?
Die inhoud van nuwe handelsooreenkomste soos die TPP bestaan ​​hoofsaaklik uit 'n waslys van korporatiewe aspirasies.
Om sy vooroordeel te verstaan, kan ons 'n gedagte-oefening betrek. Wat as 'n handelsooreenkoms ontwerp is om arbeid eerder as kapitaal te beskerm en te koester? Verskeie Amerikaanse handelsooreenkomste het "kantooreenkomste" op arbeid ingesluit, maar dit het nie die handhawingsmeganismes wat aan kapitaal toegeken word, gebring nie. Daar is geen ekstraterritoriale regstelsel om werkers of vakbonde aan te pas nie. In plaas daarvan maak hierdie ooreenkomste 'n multi-nasionale forum waar nasies verantwoordelik gehou kan word vir die afdwinging van arbeidswette wat hulle op die boeke het. As die Heritage Foundation tot die gevolgtrekking, "Hulle is grootliks betekenisloos."
Op die oomblik het die Internasionale Arbeidsorganisasie (ILO) 186-lidlande 'n verklaring aangaande fundamentele beginsels en regte op die werk geteken, volgens aan die IAO "verplig om die beginsels en regte in vier kategorieë te respekteer en te bevorder, ongeag of hulle die betrokke Konvensies bekragtig het of nie. Hierdie kategorieë is: vryheid van assosiasie en die effektiewe erkenning van die reg op kollektiewe bedinging, die uitskakeling van gedwonge of verpligte arbeid, die afskaffing van kinderarbeid en die uitskakeling van diskriminasie ten opsigte van indiensneming en beroep.
Maar die Verklaring van die IAO, soos die arbeidsooreenkomste van die Amerikaanse handelsooreenkomste, het 'n afdwingingsmeganisme. Lidlande kan weier om enige individuele standaard te bekragtig. Van die agt kernkonvensies het die VSA byvoorbeeld bekragtig net twee. Dit moet natuurlik wees dat nie werkers of vakbonde die reg het om te eis vir ekonomiese skade in 'n wêreldhof wat bestaan ​​uit regters wat vroeër as arbeidspraktisyns gedien het nie.
As die TPP se handhawingsmeganismes so tandloos was as dié van arbeidskantoorooreenkomste of die Verklaring van die IAO, sou daar nie 'n vinnige baan nodig wees nie, (waarin Kongres slegs ja of nee kan stem op 'n handelsooreenkoms met geen krag om veranderinge aan te bring nie). As die arbeidsooreenkomste of die Verklaring van die ILO handhawingsmeganismes so sterk as dié van die TPP gehad het, durf ek die stemming op 'n vinnige baan afwaarts teen.
Die duidelike en huidige bewyse van die verreikende negatiewe impak van die TPP is dwingend. Eerder as om gedwing te word om op of af te stem op 'n wetsontwerp wat bestaan ​​uit duisende bladsye van fynskrif na slegs 'n baie beperkte debat en sonder enige wysigings, moet ons 'n gespanne nasionale gesprek voer oor die waardes wat internasionale handelsooreenkomste moet lei. en watter tipe handhawingsmeganismes die openbare belang die beste dien.
David Morris is mede-stigter en vise-president van die Minneapolis- en DC-gebaseerde Instituut vir Plaaslike selfstandigheid en gelas sy openbare Inisiatief. Sy boeke sluit
"Die Nuwe Stadstate" en "Ons moet Stadig Haastig: Die proses van Revolusie in Chili".
Hierdie artikel het oorspronklik verskyn Op Die Commons
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > hervormings > Moderne handelsooreenkomste is ontwerp om beskaafde Arbeids-, Omgewings- en Gesondheidswette te omseil