De Valera vier die herdenking van die Paasfees - GESKIEDENIS - Inligting
De Valera vier die herdenking van die Paasfees
Eamon de Valera, gebore in New York in 1882, emigreer as kind na Ierland en neem deel aan die Paasopstand teen Britse bewind, wat op Paassondag 24 April 1916 in Dublin begin het. De Valera is ter dood veroordeel vir sy deelname aan die rebellie, maar het tereggestel weens sy Amerikaanse geboorte. In 'n toespraak op die herdenking vertel De Valera van die gebeure van die protes.
De Valera vier die herdenking van die Paasfees - GESKIEDENIS
Die Buro vir Militêre Geskiedenis is op 1 Januarie 1947 gestig deur die Minister vir Verdediging en die voormalige offisier wat aan die bevel is van Dublin Brigade IRA, Oscar Traynor, TD. die geskiedenis van die beweging vir onafhanklikheid vanaf die stigting van die Ierse vrywilligers op 25 November 1913 tot die [ondertekening van die wapenstilstand] 11 Julie 1921.
Alhoewel die Buro in 1947 begin werk het, kom die oorsprong terug tot 1944 toe majoor Florence O'Donoghue, redakteur van An Cosantóir, voorstel dat 'n reeks artikels oor Ierse militêre leiers in die tydskrif gepubliseer word. Hierdie reeks artikels kan gevind word in An Cosantóir 1945-1946. Hierna is 'n plan opgestel deur majoor O'Donoghue wat goedgekeur is deur An Taoiseach, Eamon de Valera, TD Na die finale goedkeuring deur die Departement van Finansies het die Buro vir Militêre Geskiedenis tot stand gekom.
Gedurende die daaropvolgende tien jaar is 1773 getuieverklarings (WS), 334 groepe kontemporêre dokumente (CD), 42 foto's (P), 12 stemopnames (VR) en 'n verskeidenheid persknipsels (PC) deur die Buro saamgestel uit 'n verskeidenheid van individue wat aktief was in die periode 1913 - 1921. 'n Paar bekende bydraers tot die Buro was egter die meeste bydraers tot die Buro die gewone mans en vroue wat by die beweging vir Onafhanklikheid betrokke was. Die versameling dek gebeure soos die Howth Gun-running, 1914 the Easter Rising, 1916 die vorming van die eerste Dáil, 1919 en die uitbreek van die Vryheidsoorlog, 1919.
Die personeel van die Buro het senior weermagpersoneel en burgerlikes ingesluit. Elke ondersoekbeampte is intensief opgelei in onderhoudsvaardighede en het 'n instruksiekode en 'n chronologie van die gebeure van die tydperk ontvang om 'n deeglike en akkurate weergawe van die getuies se ervaring te verkry. Hulle taak was om deur die land te reis om soveel bewyse as moontlik by die betrokkenes by die Onafhanklikheidsbeweging in te samel. Baie van die inligting is by lede van die Ierse vrywilligers en later die IRA ingesamel, maar ook ander groepe, waaronder Fianna Éireann, Cumann na mBan, die Ierse Republikeinse Broederskap, die Ierse Burgerleër en Clann na Gael, word verteenwoordig.
'N Advieskomitee wat deur die minister van verdediging aangestel is, het die personeel van die Buro bygestaan ​​en was onder voorsitterskap van Richard Hayes, waaronder Robert Dudley Edwards, G. A. Hayes McCoy en Theodore W Moody. Hierdie komitee bestaan ​​uit akademici en ander geleerdes uit die Ierse geskiedenis. Die doel daarvan was om leiding te gee, toesig te hou oor die vordering en algemene vrae te hanteer wat onvermydelik tydens die werk ontstaan ​​het.
Die onmiddellike probleem waarmee die Buro te kampe het, was die feit dat die hoofleiers van die Opstand in 1916 tereggestel is en 'n goeie aantal vrywilligers gesterf het voor die oprigting van die Buro. Daarom is besluit om te fokus op die oorlewende offisiere van afdelings, brigades, bataljons en kompanie wat aktief diens gelewer het. Om dit te bereik, is 'n inligtingsbrosjure saamgestel en versprei, die minister van verdediging het 'n radio -appèl gedoen en kennisgewings verskyn in die nasionale pers. Hierdie veldtog was baie suksesvol om getuies te lok, waaronder baie burgerlikes wat op rekord wou stel hoe hulle geraak is tydens die opstand en die onafhanklikheidsoorlog.
Gedetailleerde instruksies is aan ondersoekbeamptes uitgereik, wat kwessies soos die neem van getuienis, die bekendmaking van inligting, kommunikasie aan die pers, akkuraatheid en literêre styl van getuienisverklarings dek. Vir die personeel van die Buro was dit van kardinale belang om 'n akkurate, feitelike verslag van die bydraers te verkry.
'As u na sy verhaal luister en dit opneem, moet u 'n oop gemoed hê. U doel moet te alle tye wees om van hom 'n objektiewe, feitelike verslag van gebeure te kry wat gebaseer is op sy eie ervarings. Daarom moet hy op elke punt taktvol ondervra word om te verseker dat wat hy vertel, eintlik is wat hy weet en nie iets wat hy hom van iemand anders voorgestel, gelees of gehoor het nie '(lêer S. 851. 10 Mei 1948) )
Die Direkteur van die Buro was bewus daarvan dat persoonlike getuienis subjektief is en dat getuienis se vermoë om 'n akkurate weergawe te gee, mettertyd kan verander. Ondersoekbeamptes is aangemoedig om 'n so egte beeld as moontlik te kry, gegewe die omstandighede waarin inligting ingesamel is na so 'n lang tydsverloop tussen gebeure.
'Gebrek aan geheue gee soms 'n gevoel van onbetroubaarheid aan die ware verhaal, en in sulke gevalle moet die grootste sorg uitgeoefen word. 'n getuie moet onder geen omstandighede oorreed word om in te stem by enigiets wat nie met sy eie persoonlike herinnering strook nie. Daar moet geen poging aangewend word om 'n verhaal glad te maak of aan te pas om dit meer aanneemlik of leesbaar te maak nie. '
By die opstel van die bewyse uit die periode het die Buro sy werk in drie fases verdeel, die vorming van die Ierse vrywilligers en geassosieerde organisasies, gebeure wat gelei het tot die opkoms en die opgang self en uiteindelik gefokus het op die gebeure van die periode 1917 - 1921.
Paasfees herdenkings in die vroeë Ierse staat
W.T. Cosgrave open die nuut gerestoureerde GPO amptelik in Julie 1929. In 'n welsprekende toespraak lewer hy kommentaar op 'die radikaal veranderde politieke landskap' en beklemtoon dat 'die Ierse volk op die pad van vrede vorder'. (Getty Images)
Die 1920's en die herstel van die GPO
Net soos die huidige Ierse regering, was een van die vele kwessies waarmee die Cumann naGaedheal -administrasie te kampe het, hoe die herdenking van die Paasopkoms benader moet word. Ondanks die feit dat W.T. Cosgrave, president van die Uitvoerende Raad, saam met ander prominente lede van die party, soos Richard Mulcahy, tydens die Opstand geveg het, was die regering gretig om die herdenkingseremonies laag te hou.
Die eerste amptelike staatsherdenking is in 1924 op Arbor Hill gehou en was 'n bietjie verleentheid, want die weduwee van Michael Mallin was die enigste familielid van die tereggestelde leiers wat dit bygewoon het. Nadat Fianna Fáil in 1926 gestig is, is die regering nog meer onder druk geplaas, omdat mededingende seremonies deur mededingende partye gehou is. Toe die herstel van die algemene poskantoor in Julie 1929 voltooi is, het die regering 'n seremonie gehou wat die mense wat gewoonlik die jaarlikse diens by Arbor Hill bygewoon het, uitgenooi het. Tydens hierdie geleentheid marsjeer 'n klein aantal gewapende troepe verby die gebou en die driekleur is opgehef.
Cosgrave word dikwels as 'n stilswyende leier gekenmerk, maar hy het van hierdie geleentheid gebruik gemaak om na te dink oor die prestasies van sy regering en om die Ierse Vrystaat in 'n positiewe lig voor te stel. In 'n welsprekende toespraak buite die GPO het hy kommentaar gelewer op 'die radikaal veranderde politieke landskap' en beklemtoon dat 'die Ierse nasie vorder op die pad van vrede'. Hierdie geleentheid het plaasgevind net 'n paar maande voordat die Wall Street Crash en Cosgrave graag 'n beeld van 'n moderne, welvarende Ierse nasie sou voorgee. In 'n ander noukeurig uitgevoerde stap het hy die eerste oproep van die GPO gemaak en sodoende getoon dat die Vrystaat vooruitgang in moderne kommunikasie aangeneem het. Dit was eers aan die einde van die toespraak dat die werklike gebeure van die opkoms genoem is. Aangesien Cosgrave se party die onbenydenswaardige taak van staatsbou en heropbou in die nasleep van die burgeroorlog gehad het, is die relatiewe beklemtonings nie verbasend nie.
Negentiende herdenking - prag en simboliek
Die regering van Cosgrave het moontlik 'n paar voorbehoude gehad oor die viering van die opkoms, maar die opvolgende de Valera -regering het nie sulke probleme gehad nie. Die herdenking van 1935 is noukeurig gechoreografeer om Fianna Fáil as die enigste bewaarder van die nalatenskap van 1916 voor te stel. Ondanks die feit dat die negentiende herdenking 'n datum was sonder 'n spesifieke numeriese betekenis, het die regering daarop aangedring om 'n relatief groot herdenking aan te bied. Op Paassondag het 'n heropneming van die opstand plaasgevind. Die 'republiek' is weereens verklaar en 2500 veterane van die Rising staan ​​buite die GPO. Volgens James Moran,
'... die gedenkdiens van 1935 weerspieël die herdenking van Rusland en Frankryk, waar post-revolusionêre regerings die simboliese veldslae van die verlede vir moderne politieke vooruitgang herlei het'.
De Valera het die saluut geneem tydens die herdenking van die silwer jubileum van 1916 in 1941 buite die GPO. Die openlik militaristiese aard van die parade het 'n beeld van militêre sterkte voorspel in die lig van bedreigings vir Ierland se neutraliteit. (Britse Pathé)
Lede van die opposisie was maar te bewus daarvan dat Fianna Fáil probeer om die herdenking te gebruik om politieke kapitaal te verkry. In die Dáil het Richard Mulcahy van Fine Gael woedend gevra: 'Is daar steeds geglo dat die regering dit nie 'n partydemonstrasie maak nie?' Interessant genoeg het David Fitzpatrick beweer dat Fianna Fáil of 'n ander party nog nie daarin geslaag het nie veilige alleenbewaring van die Paasfees -erfenis '. Dit was nie 'n gebrek aan probeer nie.
De Valera het duidelik probeer om die seremonie van 1935 te vorm om sy visie vir die Ierse Vrystaat te weerspieël. Hy was gretig om die beeld van die nuwe staat as konserwatief en oorwegend Katoliek te versterk. Met die oog hierop het hy daarop aangedring dat lede van die Katolieke geestelikes 'n belangrike rol in die seremonie moet speel. Gevolglik het agt priesters op Paassondag op die platform buite die GPO gestaan. Twee opelugmassas is ook gehou, een buite Portobello Barracks en die ander by die GPO. Die meerderheid van die opstandelinge was Katoliek, maar Patrick Pearse se konsep van die bloedoffer stem amper nie ooreen met die leerstellings van die Vatikaan oor selfmoord nie. De Valera was 'n skerpsinnige politikus en sou daarvan bewus gewees het dat hierdie openlik godsdienstige seremonie sou help om die verhouding tussen Fianna Fáil en die Katolieke Kerk te versterk. Deur hom op Paassondag met lede van die Katolieke geestelikes te omring, het de Valera gehoop om enige twyfel oor die vroomheid van die party te beëindig, veral in die lig van die ekskommunikasie van sommige republikeine tydens die burgeroorlog.
Politieke figure wil dikwels sekere aspekte van 'n historiese gebeurtenis beklemtoon, terwyl ander dit gerieflik ignoreer wat ongemaklike vrae vir die betrokke party kan veroorsaak. Dit was duidelik die geval tydens die seremonie van 1935. Ondanks die feit dat die leiers van die Rising hom tot sosiale verandering verbind het, was de Valera versigtig om geen melding te maak van sosiale kwessies tydens die herdenking nie. Toe hy die standbeeld van Cuchulainn onthul, het dit duidelik geword dat slegs die derde paragraaf van die Paasfeesverklaring op die monument aangebring was. Hierdie spesifieke paragraaf fokus op die nasionale stryd eerder as op sosiale stryd. James Moran het voorgestel dat die regering in 1935 die herdenking van die opstand gebruik om die aandag af te lei van die tekortkominge van die binnelandse beleid van die party. Op hierdie stadium was Fianna Fáil al drie jaar aan bewind, maar ondanks die verkiesingsbeloftes van die party het die Ierse volk nog baie probleme ondervind. Boonop was die Ierse Vrystaat in 'n handelsoorlog met Brittanje betrokke. Daar kan dus aangevoer word dat die heropvoering van die opkoms 'n doelbewuste poging van die Ierse regering was om mense af te lei van hul daaglikse bekommernisse. W.T. Cosgrave, wat nou die leier van die opposisie was, het sy teenstanders gewaarsku dat 'dit nie vandag moontlik is om hierdie nasionale beperkings weg te steek of dit te bedek met 'n sluier wat van die bronsbeeld van Cuchulainn afgehaal is nie'.
Oliver Sheppard se standbeeld van Cuchulainn. By die onthulling in die GPO in 1935 was Éamon de Valera versigtig om geen melding te maak van sosiale kwessies nie, en beduidend is slegs die derde paragraaf van die afkondiging, gefokus op die nasionale stryd, op die basis aangebring. (Paula Murphy)
Die herdenking van die opkoms het die regering 'n maklike geleentheid gegee om te herhaal dat Éire 'n onafhanklike staat is wat haar eie besluite kan neem. Soos die geval was met baie ander Paasfeesherdenkingsdienste, is die regering daarvan beskuldig dat hulle die seremonie vir eie voordeel in 1941 gebruik het. en armoede op die platteland het die land oorval.
Alison Martin het 'n MA in Ierse geskiedenis van Queen's University, Belfast.
I. McBride (red.), History and memory in modern Ireland (Cambridge, 2001).
M. McCarthy, Ierland se opkoms in 1916: verkennings in die maak van geskiedenis, herdenking en erfenis in die moderne tyd (Surrey, 2012).
J. Moran, Staging the Easter Rising: 1916 as teater (Cork, 2005).
C. Wills, daardie neutrale eiland: 'n kulturele geskiedenis van Ierland tydens die Tweede Wêreldoorlog (Londen, 2007).
Die plaaslike Paasfees -opkoms -gebeurtenis dui op die verband tussen die Ierse geskiedenis
Onder die meer as 300 000 mense wat begrawe is by die begraafplaas van die Heilige Graf in Rochester, rus 'n vrou wat plaaslik onbekend bly, maar wat op sommige maniere die moeder van die hedendaagse Ierland genoem kan word.
Catherine Wheelwright woon haar laaste jare in Rochester, sterf in 1932. Sy is begrawe in die Heilige Graf en was die moeder van Éamon de Valera, een van die leiers van die stryd om onafhanklikheid van Ierland en die derde president van die land, wat van 1959 tot 1973 dien. De Valera is in New York City gebore aan Wheelwright en 'n Spaanse vader.
De Valera se pa verlaat later die gesin met wie sy weer getroud is en verhuis later saam met haar man, Charles Wheelwright, in Brighton St.
Brightonstraat 18, waar Wheelwrights gewoon het (Foto: Foto verskaf)
Op die Sondag sal baie in die plaaslike Ierse gemeenskap bymekaar kom by die begraafplaas, ter herinnering aan Wheelwright en die 100ste herdenking van die Paasfeesopstand, die gewapende opstand wat bedoel was om Ierland van die Britse bewind te skei. (In Ierland word die herdenking, wat beskou word as 'n beginpunt van die strewe na onafhanklikheid, dikwels tydens die Paasvakansie gevier, 24 April is die werklike begin van die opstand.)
Éamon de Valera was 'n leier in die opstand, wat deur die Britte ter dood veroordeel is. Catherine Wheelwright het egter daarin geslaag om te steun dat haar in Amerika gebore seun gespaar word, en hy het meer as 'n halwe eeu 'n politieke mag in die land geword.
Wheelwright se tyd in Rochester en die feit dat sy hier begrawe is, was bekend aan 'n paar mense hier, maar beslis nie algemene kennis nie, 'sê Tom O'Connell, voorsitter van die plaaslike Ierse geskiedenisorganisasie, die kolonel O'Rorke Memorial Society, wat 'n Ierse gebore Rochesterian vereer wat tydens die Burgeroorlog in Gettysburg vermoor is.
'Hierdie geleentheid vier die Paasfeesopkoms in 1916, wat Ierland se stryd om vryheid aan die brand gesteek het en tot die totstandkoming van die Ierse Republiek gelei het,' het hy gesê. "Dit kan die beste vergelyk word met ons eie vierde Julie."
Meer oor die begraafplaasgeleentheid en die film
Onder die gaste by Sondag se herinnering is Eamon O'Cuiv, 'n kleinseun van de Valera en 'n agterkleinseun van Wheelwright. O'Cuiv is 'n verkose amptenaar in wat Ierland se ekwivalent van die Amerikaanse kongres is.
Vir O'Cuiv sal dit sy eerste besoek aan Rochester wees, 'n besoek wat volgens hom dubbel belangrik is vir hom as gevolg van sy voorvaderlike verband en die herdenking van die Paasfees. Hy het gesê dat laasgenoemde gebeurtenis 'baie groot' was in Ierland, veral aangesien die geskiedenis relatief onlangs is.
Daar is baie Ierse inwoners wat verhale kan vertel van hul familielede wat veg vir Ierse onafhanklikheid - verhale wat deur die deelnemers self gehoor is.
'U ontmoet steeds mense wat die mense geken het' tydens die opstand, het O'Cuiv in 'n telefoniese onderhoud gesê.
"Ons het geweet dat die herdenking van die opkoms aanbreek," het Timothy Madigan, 'n professor in filosofie aan die St. John Fisher College en die voorsitter van die Ierse studieprogram van die kollege, gesê. 'Ons het gedink:' Waarom vier ons nie ons plaaslike verbinding nie, want die meeste mense weet nie hiervan nie? ' ''
Die begraafplaas beplan ook om 'n merker by te voeg wat die historiese betekenis van Wheelwright noem, het Madigan gesê.
Oorspronklike byskrif: Eamon de Valera, president van die Ierse Vrystaat, en sy ma, mev. Catherine Wheelwright van Rochester. Die foto is geneem tydens 'n besoek van die bekende leier in die stad in 1927. (Foto: Democrat and Chronicle (Rochester, New York) · Ma, 13 Junie 1932 · Bladsy 1)
'N 1937 Demokraat en kroniek Die verhaal vertel van Wheelwright en haar seun: "De Valera het twee besoeke aan Rochester gemaak. Hy het in 1932 'n wêreldwye beroep vir vrede uitgesaai, wat sy ma kort voor sy dood gehoor het. Alhoewel meer as 3 000 myl van mekaar af, het lugmag saamgevoeg vir die laaste keer vir 'n tydperk van 15 minute. "
In 'n nuusverhaal uit 1932 word opgemerk dat Ierse hooggeplaastes die begrafnis van Wheelwright bygewoon het.
"Dienste in die Blessed Sacrament Church in Oxfordstraat word gekenmerk deur gewone eenvoud, ondanks die teenwoordigheid van hooggeplaastes van kerk en staat," het die Demokraat en kroniek verhaal gestel. "Geen lofpryse is gepraat nie, geen lofprysinge was nodig nie. In die requiemmusiek van die mis was daar slegs seën."
A TV Pageant - The Golden Jubilee Commemorations of the 1916 Rising
Cathal Brennan kyk na RTE se herdenkings van die Paasopkoms in 1916 in 1966.
Die herdenking van die 50ste herdenking vir die Opstand in 1916 was 'n groot gebeurtenis vir die Ierse staat en plaaslike herdenkings het in elke land in Ierland plaasgevind. In vorige jare is die herdenking van die opkoms hoofsaaklik aan groepe soos die National Graves Association en ander republikeinse organisasies oorgelaat. Dit het tot 'n mate van vyandigheid gelei toe die staat so sterk betrokke was.
Die staatsherdenkings het sterk gefokus op die idee dat dit 'n geleentheid was om Ierland as 'n moderne, suksesvolle staat aan die mense van Ierland en internasionaal voor te stel.
Die herdenkings van 1966 was bedoel as 'n viering van die Ierse staat en die rol van televisie was noodsaaklik
Vir die eerste keer sedert onafhanklikheid het die Ierse ekonomie geleidelik gegroei en die lone en lewenstandaard het verbeter. Die Taoiseach Seán Lemass het die herdenking voorgehou as 'n geleentheid om die status van ons volk in die oë van die wêreld verder te verbeter, en beklemtoon beide ons trots in die verlede en vertroue in ons toekoms. '  Vir sommige, die idee dat die Ierse nasie en die 26 graafstaat een en dieselfde ding was, was diep ontstel en die olifant in die kamer by al hierdie geleenthede was skeiding.
Die rol van televisie
Die goue jubileum sou die staatsuitsaaier se hulpbronne tot sy uiterste strek. Volgens Mary E. Daly vir baie Iere, is die jubileum van 1916 nie herdenk deur optogte of optogte nie, maar op televisie. het reeds waardevolle ervaring opgedoen in die dekking van groot gebeurtenisse soos die staatsbesoek van president Kennedy aan Ierland in 1963 en die Roger Casement -begrafnis in 1965.  Ter aanvulling van TÉ ''s se eie OB -eenheid is twee ekstra OB -eenhede by 'n internasionale TV -onderneming gehuur.  .
Terwyl die historiese waarheid nog steeds gesoek word, sal die klem val op huldeblyk, op die groet ": Roibéárd Ó Faracháin
Sedert die begin van TÉ het produsente soos James Plunkett, Charles Scott en Aindrias Ó Gallchóbhair onderhoude gevoer met oorlewendes van die periode 1912 - 22 en hierdie onderhoude het van onskatbare waarde geword terwyl hulle programme vir die herdenking gemaak het.  Meer as sewentig veterane het onderhoude aan TÉ gegee, hetsy in hul huise of in die ateljee. 
Teen 1966 bied TÉ dekking aan 98% van die land. Die Ierse TAM -opname van daardie jaar het beraam dat 55% van die huise in die staat 'n televisie het (77% in stedelike gebiede en 37% in landelike gebiede).  Baie huishoudings het ook televisies gehuur vir 'n kort tydperk. Jack White, die assistent -beheerder van programme vir TÉ, het die taak van die stasie uiteengesit:
Ons moes in gedagte hou dat ons met twee generasies te doen het. Ons is gelukkig genoeg om onder ons nog baie van die mans en vroue te hê wat Ierland se reg op onafhanklikheid op daardie Paasmaandag, vyftig jaar gelede, beweer het: dit is natuurlik dat ons dit wil hoor, en dat hulle gehoor moet word. Aan die ander kant, as programbeplanners, is ons bewus daarvan dat die grootste deel van ons gehoor bestaan ​​uit mans en vroue wat nie eers in 1916 gebore is of in hul kinderskoene was nie. Baie van hulle het geen duidelike begrip van die mans wat geskep het nie. die Rising. Ons probleem was om 'n gevoel van die heldedrama van daardie week by hulle tuis te bring. ' 
Roibéárd Ó Faracháin, die beheerder van programme vir Radio Éireann, het sy aspirasies vir die uitsendings saamgevat deur te verklaar:
Terwyl ons nog steeds historiese waarheid soek, sal die klem val op huldeblyk, groet, die hoë emosie en waagmoed van daardie week, wat nie net die siel van Ierland gewek het nie, maar daarna 'n aansienlike deel van die wêreld afgedank het wat tot dan toe in die kolonialisme gesink. ' 
' Omvattende en gewilde ' – Historiese programme aan die toeneem
RTÉ se herdenking van die goue jubileumjaar het begin met 'n reeks van 19 Thomas Davis -lesings getiteld Leiers en manne van die opgang in 1916 op Radio Éireann. Die reeks begin op Sondag, 10 Januarie 1966 en wou nie net die 50ste herdenking van 'n gebeurtenis vier nie, maar om die gedagtes van die mans te analiseer en te rekonstrueer, wat op baie verskillende maniere die daardie gebeurtenis. ' Die reeks duur tot Mei en bevat 'n paar van die mees gerespekteerde historici van die tyd met FX Martin dien as raadgewende redakteur.
In 1965 probeer Teleifís Éireann hul eerste geskiedenisreeks met die titel Die Ierse gevegte. 1966 begin met 'n nuwe televisiereeks genaamd Die verloop van die Ierse geskiedenis geredigeer deur F.X. Martin en T.W. Moody. Die reeks handel oor die Ierse geskiedenis van pre -historiese tye tot vandag en eindig met 'n debat tussen die betrokke bydraers.
Historikus T.W. Moody het gehoop, die programme moet so gebalanseerd as moontlik wees, en hulle baie historici wat 'n kritiese siening van die opkoms gehad het.
Moody was ook lid van die Radio Éireann Authority en die vorige jaar het hy sy kommer uitgespreek dat alle aspekte van die opkoms in ag geneem moet word, en daar is [deur die Owerheid] ooreengekom dat by die voorstelling van die botsing van idealisme en emosies, moet die programme so gebalanseerd as moontlik wees. die gesproke vertelling. ' Die reeks is later in boekvorm gepubliseer.
'N Adviseur oor die program, Maedhbh ní Chonmhidhe, het 'n paar van die uitdagings wat die programmakers in die gesig staar, opgesom om historiese lesings aan te pas by die nuwe medium en die behoefte aan tegnici en historici om in die naaste harmonie te werk om van die programme 'n sukses te maak,' Ons is voortdurend bewus van ons ander vennoot, die kyker, wat met seker instink sal weet as ons sy verhaal goed vertel het. '
Die historiese programmering van RTE ' vir die herdenking was indrukwekkend
Die reeks onderwerpe wat deur hierdie programme gedek word, was indrukwekkend. Die Thomas Davis Lesings Dit bevat episodes wat toegewy is aan mense soos Birrell en Nathan, Redmond en die parlementariërs, Craig en Carson en die Arbeidersbeweging. Beide reekse bevat baie gerespekteerde historici wat 'n kritiese en nie -feestelike beskouing van die Paasfees gehad het.
Nog 'n nuwe reeks ter viering van die 50ste herdenking van die opkoms was 'n versameling van 12 historiese toneelstukke, aangebied deur Michaél Ó hAodha, om die kulturele invloede te weerspieël wat voor en na die 1916 -periode aan die werk was, insluitend As die dagbreek kom deur Thomas MacDonagh en Die sanger deur Patrick Pearse.  Brian Boydell het ook 'n kantate saamgestel wat genoem word 'N Verskriklike skoonheid word gebore. Dit is uitgevoer deur die Radio Éireann Simfonieorkes in die Gaiety -teater en uitgesaai op RÉ op Paasmaandag. Boydell beskryf die uitnodiging as 'n geweldige teken van die komende volwassenheid in die land, en hy was beide 'n Anglo-Ierse protestant en president van die Ierse Pasifistiese Beweging. 
Op 17 Maart het Prionsias Ó Couluain 'n voorstelling oor die Ierse vrywilligers en hul St. Patrick's Day -parade in Tullamore in 1916 aangebied. Volgens Ó Couluain was 'die St. Patrick's Day -aktiwiteite van die vrywilligers 'n belangrike deel van die voorbereiding vir die opstaan ​​met Paasfees, 'en', 'n paar dae later sou hulle nog meer aggressief optree in Tullamore ter verdediging van hul arms en dit was by hierdie geleentheid dat die eerste skote van die Rising moontlik sou wees Daar word gesê dat die foto geskiet is. ' Broin. 
Twee dokumentêre reekse wat sterk gebaseer is op onderhoude met oorlewendes van die Paasweek, was Namens die voorlopige regering op TÉ en Die Week van die opkoms op RÉ. Namens die voorlopige regering was 'n profiel van elk van die sewe ondertekenaars van die Proklamasie met herinneringe aan familielede en kamerade wat saam met hulle geveg het.
Die reeks is opgestel deur Owen Dudley Edwards en die vertelling is verskaf deur Niall Tóibín.  Die Week van die opkoms het daagliks verslag gegee van wat tydens die opkoms gebeur het, met onderhoude wat met deelnemers uit die RÉ -argiewe gevoer is, asook onderhoude wat spesiaal vir die geleentheid gedoen is.  Die reeks is aangebied deur Proinsias Mac Aonghusa.
Teleifís Éireann het twee byeenkomste uitgesaai wat spesifiek geskryf is vir die herdenking van die goue jubileum, Seachtar Vrees, Seacht Lá (Seven Men, Seven Days) deur Bryan McMahon en Tomás MacAnna's Aiséirí (Resureksie). Wedstryde was 'n Middeleeuse dramatiese vorm wat aan die begin van die 20ste eeu veral in Europa gewild was.  Die opvoering van optogte is deur Patrick Pearse gebruik as een van die belangrikste kulturele aktiwiteite in sy skool, St. Enda 's, en het gegaan oor figure uit die geskiedenis en mitologie van Ierland, soos Cúchulainn. 
Vertonings is uitgevoer in Croke Park, Dublin en Casement Park, Belfast
Seachtar Fear, Seacht La is in opdrag van die GAA opgevoer in Croke Park op St Patrick's Day en weer die volgende twee dae.  Dit is ook gedurende Paasweek in Casement Park in Belfast opgevoer. Dit was die derde toernooi wat McMahon vir die GAA geskryf het en hy het gedink dat dit 'net soos die ballade' in breë eenvoudige, maar vetdrukke moet wees. ' Die rolverdeling van byna vierhonderd het die Artane Boys Band, twee pypbande, 150 seuns van die Dublin County Board en 150 meisies van die Dublin Camogie Board. 
Die spesiale uitgawe van die RTE -gids
Bryan MacMahon het ook 'n reeks van vier toneelstukke wat op kinders gemik is, geskryf oor die opkoms wat gedurende Paasweek uitgesaai is.  Aiséirí beskryf die stryd om Ierse onafhanklikheid vanaf 1798 tot die totstandkoming van die eerste Dáil in 1919. Onder die rolverdeling was Micheál Mac Liammóir as die 'Voice of History', Ray McAnally as Padraig Pearse en Cecil Sheridan as Jim Larkin. 
Insurrection ' was 'n dramatiese rekonstruksie van die opkoms in nuusstyl.
Ray McAnally was die ateljee -anker van 'n nuusprogram wat daagliks berig oor die Rising aangebied het, terwyl TÉ -verslaggewers op die hoogte van die gebeure uitsaai en onderhoude voer met belangrike deelnemers.  McAnally het gaste in die ateljee ondervra en ook modelle en straatkaarte gebruik om aan kykers te verduidelik wat gebeur. 
Volgens Louis Lentin sou die styl een van die werklike beriggewing wees: ons het besluit om u die kyker terug te neem na 1916 en die spesifieke dagprogram as 'n betrokke nuusberig van die gebeure van daardie dag voor te stel. &# 8217 Dit was 'n halfuurprogram wat oor agt opeenvolgende nagte uitgesaai is wat op Paassondag begin.
'N Toneel uit Insurrection
Opstand het hierdie formaat geleen by die BBC -drama Culloden, wat in 1964 uitgesaai is en geregisseer is deur Peter Watkins.  Hugh Leonard is genader om die draaiboek te skryf, met dr. Kevin B. Nowlan van UCD as historiese adviseur. 
Leonard beskryf die opdrag as 'n uitnodiging wat geen skrywer in sy sintuie 'n geleentheid van die hand kan wys om 'n definitiewe televisiegeskiedenis van die mees onwaarskynlike opstand van hierdie of enige ander eeu te skryf nie. beïnvloed deur Max Caulfield 's The Easter Rebellion, wat in 1964 gepubliseer is. 
Opstand was 'n enorme onderneming vir die jong stasie. Die produksie behels agt maande se werk en meer as driehonderd tonele.  Die groot rolverdeling van meer as tagtig sprekende rolle is hoofsaaklik getrek uit die geledere van die Radio Éireann Players en die Abbey Theatre.  Hugh Leonard beskryf die skrikwekkende taak wat die filmmakers in die gesig staar, as 'n byna-as-dammit, volledige rekonstruksie van die Rising, wat maande se verfilming en weke se ateljeewerk behels. Aan die begin lyk die hele projek so galant en gedoem as die opkoms self. ' 
Die reeks is vervaardig en geregisseer deur Louis Lentin, met die filmsenhede wat deur Michael Garvey geregisseer is. Oor 'n tydperk van drie maande was drie verskillende filmeenhede in werking.  Die Weermag het driehonderd lede vir die gevegstonele voorsien en nog tweehonderd ekstras was nodig vir die reeks.  Die produksie het ook 'n groot vraag na die kuns- en kostuumafdelings gestel. Die ontwerper Alpho O 'Reilly, toe hy in 1989 vir 'n RTÉ -argief ondervra is, het die opsporing van die oorspronklike GPO -horlosie in 'n Board of Works -winkel beskryf, asook klere, wapens en voertuie gevind wat by die tydperk pas. 
Huishoudings moes oorreed word om TV -antennes en tuinversierings te verwyder, en moderne bushaltes en straatmerke moes tydens die lote verwyder of versteek word.  Noodsaaklike liggings soos Clanwilliam House is herskep as ateljeestelle, terwyl die binnekant van die GPO die grootste stel was wat Telefís Éireann ooit gebou het. 
British Lancers hef in 'Insurrection '
Die reeks was 'n gewilde en kommersiële treffer in Ierland en Opstand is verkoop aan die BBC en aan ABC in Australië. 'N Korter uitgawe van een uur is uitgesaai in Kanada, België, Finland, Noorweë, Swede en Denemarke. Buitelandse verkope van die program het 'n netto inkomste vir die stasie van £ 8 500.  Briefskrywers aan die RTV gids het die drama gekies vir spesiale lof  Volgens Roisín Higgins, 'Vir baie van die wat jonk was tydens die jubileum, word Opstand onthou as die lewendigste voorstelling van die gebeure wat herdenk word. ' 
Die politieke agtergrond in 1966
Die mees interessante toneel vir die moderne kyker wat nou na die reeks kyk, is die laaste toneel van die laaste episode, uitgesaai op 17 April 1966. Ray McAnally is buite Kilmainham Gaol. 'N Ambulans, wat James Connolly saambring, kom by die gevangenis aan. Na die aanhaling van Pearse, ' … As ons daad nie voldoende was om vryheid te wen nie, dan wen ons kinders dit deur 'n beter daad. Opstand is verby, of is dit? Probleme, wat net drie jaar later uitgebreek het.
Vir die kyker is dit nou moeilik om nie na die dekking van 1966 te kyk nie, behalwe deur die prisma van die probleme, wat drie jaar later uitgebreek het
Die sentrale speler in die herdenking van die week was Éamon de Valera. In sy dubbele rol as president, en die enigste oorlewende kommandant van die Rising, was hy sterk in al die gebeure van die week. Met 'n presidentsverkiesing wat kort na Paasfees plaasgevind het, was sy politieke teenstanders bekommerd dat die goue jubileum, per ongeluk of andersins, deel sou word van die veldtog om president de Valera te herkies.  Uiteindelik verslaan de Valera sy Fine Gael -teenstander, T.F. O ' Higgins, met 10 000 stemme en sy prominensie tydens die herdenking het beslis nie sy herverkiesing benadeel nie.
James Plunkett se artikel oor Connolly
Die bekendheid van James Connolly tydens die herdenkings van die week het gelei tot 'n hernieude belangstelling in Connolly se geskrifte en oortuigings. TÉ's Horison Die program het 'n spesiale uitgawe gehad, waar Brian Farrell 'n debat gelei het met die titel 'Waarvoor het Connolly gesterf?? ' TÉ -vervaardiger James Plunket, in 'n artikel oor die program, beskryf die wanvoorstellings van Connolly se oortuigings na sy dood en skryf dat die onderhoudvoerder in 'n onderhoud met 'n' vooraanstaande Ier 'oor sy verhouding met Connolly beweer het dat hy nooit hom hoor praat van sosialisme!
Die herdenkings van 1966 het gehelp om die belangstelling in die sosialistiese denke van James Connolly weer te wek
Plunket het ook geskryf oor die bywoning van 'n lesing wat aan Amerikaanse letterkundestudente gehou is oor die Paasfees, waar die dosent aan die studente gesê het dat daar ses ondertekenaars van die proklamasie was. Volgens Plunket, 'het ek geweet voordat hy deur die lys gegaan het wie daar weggelaat sou word.'  Hy het die artikel afgesluit deur te sê dat 'ons saamstem (met Connolly se sosialisme) al dan nie. Hy verseël sy reg teen wanvoorstelling met sy lewensbloed. '
Die republikeinse beweging het in hierdie tydperk skerp na links gedraai. 20 000 mense het aan die Paassondagparade langs die Fallsweg in Belfast deelgeneem. Verteenwoordigers van die Belfast Trades Council en die Kommunistiese party het deelgeneem en die hoofrede is deur Seamus Costello namens Sinn Féin gelewer. In sy toespraak blameer hy die kapitalisme omdat hy die werkersklas in die Noorde verdeel het. 
Die prominente rol van Connolly tydens die herdenkings het daartoe gelei dat baie in sy geskrifte belang gestel het. Lesings en publikasies oor die rol van Connolly se sosialisme en die Ierse burgermag verskyn  en binne drie jaar betwis die Arbeidersparty 'n algemene verkiesing op grond van die feit dat die sewentigerjare sosialisties sal wees en koalisie met verdor Fianna Fáil of Fine Gael.
'N Triomf vir RTE en 'n Troubled Legacy
Die manne van 1916 soos uitgebeeld in 1966 -& quotto word bewonder, maar nie nageboots nie & quot.
Die dekking van die herdenking van die goue jubileum was 'n triomf vir RTÉ. Ondanks die tegniese en finansiële beperkings waaronder hulle gewerk het, het hulle daarin geslaag om al die belangrikste gebeure van die week te dek, en nuusberigte het ook 'n paar van die plaaslike herdenkings regoor die land uitgesaai. In 1966 was daar groot hulpbronne wat op radio en televisie gewy is aan die Ierse geskiedenis, en 'n waardevolle argief van materiaal is opgebou wat onderhoude met baie van die deelnemers aan die rebellie bevat het. Die stasie kon ook die Paasopkoms regdeur die skedules integreer in hul musiek-, jeug- en dramaprogramme.
Oor die algemeen het RTÉ meer as 53 uur materiaal uitgesaai wat gewy is aan die opkoms gedurende Paasweek.  Die gewilde bewussyn van die week is sterk beïnvloed deur die uitsendings en mense in die hele land kon na die belangrikste gebeure kyk en luister terwyl dit in Dublin plaasvind. Televisie het 'n gemeenskaplike funksie aangeneem, aangesien die nuwigheid van die medium beteken het dat baie mense na die huise van vriende of gesinne of openbare sale gegaan het om na die dekking te kyk.
By die uitbarsting van die probleme in 1969 het baie in die suide hul houding teenoor die Ierse nasionalisme en die opkoms van 1916 bevraagteken. Opstand is nooit na Mei 1966 op Ierse televisie vertoon nie
By die uitbarsting van die probleme in 1969 het baie in die suide hul houding teenoor die Ierse nasionalisme en die opkoms van 1916 bevraagteken.Staatsherdenkings van die opkoms is in die vroeë sewentigerjare stilweg laat val en eers weer in 2006 weer ingestel. Conor Cruise O 'Brien, in sy boek uit 1972 State van Ierland, het aangevoer dat die herdenkings van 1966 militante republikeine geïnspireer het en dat die metodes van geweld van 1916, wat deur 'n vasberade minderheid toegepas word, in hul gedagtes eenheid kan bewerkstellig. 
Baie van die rebelleliedjies wat met die tydperk verband hou, is van RÉ se snitlys en republikeinse volksorkeste verwyder, soos Die Wolfe Tones, is nie meer gevra om op RTÉ op te tree nie. Na herhaling Opstand een keer, in Mei 1966, het die stasie die reeks nooit weer uitgesaai nie.
Die kaliber van die geskiedenisprogramme en die kwaliteit van hul bydraes wat gedurende 1966 uitgebring is, is 'n hartseer kontras met die gebrek aan programmering oor die Ierse geskiedenis in die daaropvolgende jare. Gedurende die probleme sou houdings teenoor sensuur en die dekking van die gebeure in die noorde 'n konstante bron van kontroversie by die nasionale uitsaaier word. RTÉ het 'n deurslaggewende rol gespeel in die persepsies van mense oor die herdenkings en met die koms van vyandelikhede in die noorde sou 'n herhaling van die staat en die media nie saamgevoeg word om die revolusionêre fondamente van die staat in die openbaar te vier nie.
Daly, Mary E., O ' Callaghan, Margaret (red.), 1916 in 1966 - Ter herdenking van die Paasfees (Dublin, 2007).
Hanley, Brian, Millar, Scott, Die verlore rewolusie (Dublin, 2008).
Higgins, Roisín, Holohan, Carole, O 'Donnell, Catherine, 1966 en dit alles: die 50 -jarige herdenking (Dublin, 2006), Geskiedenis Ierland, Vol. 14, nr. 2.
Lynch, Brian, Deur die oë van 1916 (Dublin, 2006), Geskiedenis Ierland, Vol. 14, nr.2.
Martin, F.X., 1916 - Mite, feit en raaisel (Dublin, 1967), Studia Hibernia, Nr 7.
Augusteijn, Joost, Patrick Pearse: proto - fascistiese of hoofstroom Europese denker? (Dublin, 2010),
Geskiedenis Ierland, Vol. 18, No. 6 ,.
RTV gids (Dublin, 1965), 31 Desember 1965.
RTV gids (Dublin, 1966), 21 Januarie 1966.
RTV gids (Dublin, 1966), 28 Januarie 1966.
RTV gids (Dublin, 1966), 11 Maart 1966.
RTV gids (Dublin, 1966), 8 April 1966.
RTV gids (Dublin, 1966), 29 April 1966.
RTV gids (Dublin, 1966), 20 Mei 1966.
 Iers Onafhanklike, 12 Februarie 1966.
 Daly, Mary, O 'Callaghan, Margaret (red.), 1916 in 1966 - Ter herdenking van die Paasfees (Dublin, 2007), p. 21.
 Lynch, Brian Deur die oë van 1916 (Dublin, 2006), Geskiedenis Ierland, Vol. 14, nr. 2, p.54.
 RTV gids (Dublin, 1966), 8 April 1966, bl. 5.
 Daly, Mary, O ' Callaghan, Margaret (red.), 1916 in 1966 - Ter herdenking van die Paasfees (Dublin, 2007), p. 161.
 RTV gids (Dublin, 1966), 8 April 1966, bl. 5.
 RTV gids (Dublin, 1965), 31 Desember 1965, bl. 13
 RTÉ -argiewe, 'Magtigingsnotule, ' 30 Julie 1965.
 RTV gids (Dublin, 1966), 8 April 1966, bl. 25.
 RTV gids (Dublin, 1966), 11 Maart 1966, bl. 7.
 Daly, Mary, O ' Callaghan, Margaret (red.), 1916 in 1966 - Ter herdenking van die Paasfees (Dublin, 2007), p. 151.
 Augusteijn, Joost, Patrick Pearse: proto - fascistiese of hoofstroom Europese denker? (Dublin, 2010), Geskiedenis Ierland, Vol. 18, nr. 6, bl. 35.
 RTV gids (Dublin, 1966), 1 April 1966, p.3.
 GAA Ard Comhairle, 4 Februarie 1966.
 RTV -gids (Dublin, 1966), 1 April 1966, p.15.
 RTV gids (Dublin, 1966), 8 April 1966, bl. 6.
 Daly, Mary, O 'Callaghan, Margaret (red.), 1916 in 1966 - Ter herdenking van die Paasfees (Dublin, 2007), p. 157.
 Daly, Mary, O ' Callaghan, Margaret (red.), 1916 in 1966 - Ter herdenking van die Paasfees (Dublin, 2007), p. 157.
 RTV gids (Dublin, 1966), 8 April 1966, p.6.
 RTV gids (Dublin, 1966), 29 April 1966, p.5.
 RTÉ Jaarverslag, 1967, 7.
 Lynch, Brian Deur die oë van 1916 (Dublin, 2006), Geskiedenis Ierland, Vol. 14, nr. 2, p.56.
 NAI DEA, 2000/14/106, RTÉ to External Affairs, 12 Mei 1966.
 RTV gids (Dublin, 1966) 29 April 1966, bl. 2.
 Daly, Mary, O 'Callaghan, Margaret (red.), 1916 in 1966 - Ter herdenking van die Paasfees (Dublin, 2007), p. 163.
 Derry Journal, 29 Maart 1966.
 Higgins, Roisín, Holohan, Carole, O 'Donnell, Catherine, 1966 en dit alles: die 50ste herdenking
(Dublin, 2006), Geskiedenis Ierland, Vol. 14, nr. 2, bl. 32.
 RTV gids (Dublin, 1966) 20 Mei 1966, bl. 9.
 Hanley, Brian, Millar, Scott, Die verlore rewolusie (Dublin, 2008), p. 55.
 Cruise O 'Brien, Conor, State van Ierland (Londen, 1974), bl. 143.
Ierland se Paasfees, 'n eeu later
'N Eeu gelede wag Amerikaners op die jongste nuusberigte oor die buitengewone gebeure in Ierland.
Daar was 'n gewapende rebellie wat op 24 April 1916 begin het - die dag na Paasfees - die Paasopkoms. Dit is gelei deur Ierse republikeine wat probeer het om die eeue van Britse heerskappy te beëindig en 'n onafhanklike Ierse Republiek te stig.
Die opstand het ses dae geduur. Die Britse weermag het uiteindelik beheer oorgeneem, en die meeste rebelleleiers is tereggestel, maar dit het die momentum begin wat uiteindelik in 1922 tot 'n vrye Republiek Ierland gelei het.
"Dit was werklik die begin van die wegbreek van die eiland uit Groot -Brittanje," sê Robert Schmuhl, professor in Amerikaanse studies en joernalistiek aan die Universiteit van Notre Dame. The Rising was onsuksesvol in die uitvoering daarvan, maar in die nadraai het die openbare mening so verander dat die Iere hul vryheid kon verkry.
Schmuhl is die skrywer van 'n nuwe boek, "Ireland's Exiled Children: America and the Easter Rising", uitgegee deur Oxford University Press.
Die boek fokus op vier sleutelfigure wat verband hou met die opkoms, en hoe Amerikaners en Iers-Amerikaners gehelp het om die opstand wat tot Ierse vryheid gelei het, te befonds en te bevorder.
Die vier figure is: die Feniese radikaal John Devoy, wat as ballingskap en joernalis in die Verenigde State gehelp het om die Ierse Amerikaanse digter Joyce Kilmer te organiseer, 'n Katolieke bekeerling wie se geskrifte oor die opgang gehelp het om openbare simpatie te kry vir die Ierse president Woodrow Wilson, wat het Iers-Amerikaanse stemme nodig gehad vir herverkiesing, maar het nie die Ierse onafhanklikheid gesteun nie en die in Amerika gebore Éamon de Valera, die enigste leier van die opstand wat nie deur die Britte tereggestel is nie.
By die skryf van die boek bestudeer Schmuhl die Amerikaanse koerantberig oor die opkoms en die gevolge daarvan. Daar was destyds vergelykings tussen die Ierse rebelle en Amerikaanse koloniste wat byna 150 jaar tevore aan die Boston Tea Party of die Slag van Lexington deelgeneem het om onafhanklikheid van Brittanje te verkry, het hy gesê.
'Ierse Amerikaners het grootliks die Paasfees opgestuur,' het Schmuhl gesê. Hulle het ongeveer $ 2,5 miljoen bygedra, waarvan 'n groot deel in die geheim teruggestuur is na Ierland om wapens te koop en publikasies te finansier wat simpatiek was vir die saak, het hy gesê. 'Baie mense dink dat onafhanklikheid waarskynlik nie sonder Amerikaanse steun sou plaasgevind het nie.'
Amerikaners het die opstand en die gevolge daarvan in koerantberigte noukeurig gevolg.
'Dublin brand terwyl rebelle troepe beveg', lui die opskrif van die banier op die voorblad van die South Bend Tribune op 29 April 1916, vyf dae nadat die rebellie begin het. Binne 'n paar dae het dit vir Amerikaners duidelik geword dat die styging in Ierland baie ernstiger en bloediger was as wat aanvanklik gedink is. Die styging het gelei tot minstens 485 sterftes en meer as 2 600 mense is gewond, waaronder baie burgerlikes.
Hoewel dit redaksioneel nie simpatiek vir die rebelle was nie, het die New York Times 14 dae later na die aanvang van die opstand berigte op die voorblad oor die gebeure in Dublin gelewer, sê Schmuhl.
Die Britte, toe te midde van die Eerste Wêreldoorlog, was baie sensitief vir wat Amerikaanse koerante sê, want die Verenigde State was nog steeds neutraal en nog nie betrokke by die oorlog nie, het Schmuhl gesê. Toe die VSA by die oorlog aansluit, wou die Britte die Amerikaners aan hul kant hê.
De Valera, wat aanvanklik tereggestel sou word vir sy rol in die rebellie, het die Britte in plaas daarvan uitgestel.
De Valera het in 1919 na die Verenigde State gekom om te praat en geld in te samel vir die Ierse saak. Hy het op 15 Oktober 1919 in South Bend aangekom en in South Bend, en by Notre Dame en Saint Mary's College, gepraat.
By Notre Dame-waar die studentegroep destyds baie Iers-Amerikaans was-is hy woedend deur ongeveer 1 500 studente en lede van die fakulteit het hom hartlik begroet, berig die South Bend News-Times destyds.
Die atletiekspanne van Notre Dame het in daardie dae geen formele bynaam gehad nie, alhoewel hulle soms die 'Goud en Blou', 'The Ramblers' en soms vernederend die 'Fighting Irish' genoem is.
Eers in 1927, vyf jaar nadat Ierland sy onafhanklikheid verkry het, het Notre Dame formeel die "Fighting Irish" as sy bynaam aangeneem.
De Valera het 'n lang lewe en loopbaan gehad. Hy was verskeie kere die hoof van die Ierse regering, en die Ierse president van 1959 tot 1973. Hy sterf in 1975 op 92 -jarige ouderdom.
In Ierland word die opkoms tradisioneel elke jaar op die Paasnaweek gevier, eerder as op die 24ste herdenking van April.
Verlede maand met Paasfees het duisende Ierse soldate Paasfees deur stampvol strate in Dublin opgeruk om die 100ste herdenking van die opstand te herdenk. Die geleentheid het seremonies gehou by sleutelgeboue waarop in 1916 beslag gelê is, waaronder die algemene poskantoor in O'Connellstraat, wat tydens die opstand gedien het as rebellehoofkwartier.
Ronan Fanning: Waarom is & Eacuteamon de Valera so ongewild aan weerskante van die Ierse See?
Die doel van Éamon de Valera: A Will to Power is om 'n erkenning te versoen van die katastrofiese gevolge van de Valera se verwerping van die Anglo-Ierse verdrag in 1921-22 met erkenning van die merkwaardige begrip van staatsmag en buitelandse beleid in 1932-45 wat hom geïdentifiseer het as die man wat 'n soewereine, onafhanklike Ierse staat geskep het. Alhoewel dit ook erken het dat de Valera die mees verdelende figuur in die Ierse geskiedenis van die 20ste eeu was, het die ontvangs van die boek sedert die publikasie daarvan 'n maand gelede getoon dat ek ondanks die verloop van honderd jaar sedert die Ierse rewolusie sy duurte onderskat het ongewildheid.
Maar die wortels van die ongewildheid in Brittanje - of, meer presies, in Engeland - verskil heelwat van die wortels van sy ongewildheid in Ierland. Die Engelse het 'n aangebore afkeer van de Valera omdat hy 'n onafhanklike Ierse nasionale identiteit verpersoonlik, net soos hulle in aangebore afkeer het vir de Gaulle (wat Vry Frankryk verpersoonlik en die verwerping van Anglo-Amerikaanse hegemonie) en vir Franco en Salazar. Dit is ook nie toevallig dat 'n unapologeties-katolieke etos destyds 'n integrale komponent van die Ierse, Spaanse en Portugese state was nie: antikatolisisme, wat meer gereeld bedek as openlik is, is nooit ver onder die oppervlak van die Britse siening van Europa nie.
Onversetlike Engelse afkeer van de Valera was in die opskrifte opgesom oor die resensie in die Sunday Times. 'Te groot vir sy stewels. De Valera was uiters egoïsties en het in twee dinge geglo: nasionalisme en sy eie onfeilbaarheid. " Maar dit was Roy Foster, in 'n ruim en deurdringende resensie in die Spectator, wat hierdie aspek van de Valera op 'n elegante manier vasgevang het toe hy voorgestel het dat die titel van een van Anthony Trollope se romans goed sou dien as 'n titel vir hierdie biografie: He Knew Hy was reg. Dat de Valera, in 'n sin uit die Sunday Times -resensie, 'gedrewe, humorloos, arrogant en asketies' was, is onbetwisbaar. Maar sulke selfvertroue is algemeen kenmerkend van revolusionêre leiers wat die loop van die geskiedenis wil verander.
Nog 'n rede waarom de Valera in Brittanje nog altyd so 'n aanhoudend slegte pers gehad het, is omdat hy so tekenbaar nie daarin slaag om by hul verhoog-Ierse stereotipe te pas nie: rumoerig, vrolik, hard drink, kleurvol en groter as die lewe-'n beeld wat die Britte kon byvoorbeeld Michael Collins tydens die Verdrag -onderhandelinge maklik vasmaak, maar wat nooit by die sober en pedantiese de Valera pas nie. Maar vir sy meer geleerde en goed ingeligte Britse kritici was die ernstigste klag teen hom sy identifikasie met Ierse neutraliteit in die Tweede Wêreldoorlog.
Die gevolge van die Ierse onafhanklikheid en die nomenklatuur daarvan, hetsy onafhanklike Ierland as die Ierse Vrystaat beskryf is of as 'n republiek wat ekstern verbonde was aan die Britse Gemenebest, het tussen 1922 en 1938 min invloed gehad op Britse regerings (toe die Britte die hawens wat hulle behou het, oorgedra het) onder 'n verdedigingsbylae van die Verdrag tot Ierse beheer ten einde die laagste gemene deler van Ierland se goedaardige neutraliteit in die komende oorlog te bereik). Dit was die teorie, maar die Britse houding in die algemeen - en Churchill in die besonder - is in die praktyk verstaanbaar verhard toe de Valera die Britte die gebruik van die hawens tydens die Tweede Wêreldoorlog ontken het. Die volharding van Britse minagting kom goed tot uiting in die topverkoperroman van Nicholas Monsarrat, The Cruel Sea, wat in 1951 gepubliseer is: 'die koste by mans en skepe het maande bygedra tot die stryd en 'n telling behaal wat Ierse oë glimlag op die dag van die geallieerde oorwinning nie kanselleer nie ". Minagting is vererger deur de Valera se pedanties groteske oordeelsfout toe hy by die huis van die Duitse gesant na Ierland aanklop om sy meegevoel met die dood van Hitler te betuig. Die wrok onder diegene wat oud genoeg is om die tweede wêreldoorlog te onthou, bly tot vandag toe.
Die redes waarom de Valera in Ierland so ongewild bly, is heeltemal anders. Baie van hulle is gewortel in sy skuld vir die burgeroorlog. Toe Brian Cowen die boek op 19 Oktober bekendstel, het hy aangevoer dat die tyd aangebreek het dat alle politieke partye 'n ekumeniese en passievolle siening van die gebeure van 19 21-22 moet inneem. Vir sommige van die Ierse beoordelaars was die tyd duidelik nog nie so nie.
Maar die meer interessante oorsake van de Valera se huidige ongewildheid in Ierland het te make met die ongemak van die jonger geslag met die Ierse staat waarvan hy die vooraanstaande stigter was. Hierdie generasie aanvaar soewereiniteit en die bereiking van Ierse onafhanklikheid as vanselfsprekend. Dit is ook vanselfsprekend dat Ierland, uniek onder die Europese state wat onafhanklikheid bereik het in die nasleep van die Eerste Wêreldoorlog, 'n uitstekende voorbeeld is van die triomf van demokrasie en van die stabiliteit wat daaruit voortvloei. Alhoewel meer as 'n halfeeu verloop het sedert de Valera regeringshoof was en dit meer as 40 jaar is sedert hy as staatshoof bedank het, staan ​​hy steeds aangekla vir die oorblywende nalatenskap van die sosiaal en ekonomies agtergeblewe Ierland van die vyftigerjare. Hy kry geen eer vir wat hy gedoen het nie, maar word veroordeel vir wat hy nooit probeer het nie.
Maar sonder de Valera, soos ek in die slot van die boek geskryf het, sou Ierland nooit so vinnig onafhanklike onafhanklikheid verkry het nie en 'dit beslis nie voor die Tweede Wêreldoorlog bereik het nie, die enigste internasionale krisis wat tot dusver gedreig het om te oorweldig die onafhanklikheid van die staat ". Die huidige geslag kenners gee hom ook geen eer daarvoor dat hy Ierland "verdere dekades van bytende en steriele debat oor die voor- en nadele van die Britse konneksie" gespaar het nie, of erken dat dit te danke was aan de Valera dat die Ierse volk teen 1972 was so selfversekerd oor hul eie soewereiniteit dat hulle so beslissend gestem het om die soewereiniteit te verdun deur by Europa aan te sluit.
Soms is die motiewe van de Valera se laasgenoemde kritici meer openlik polities dat Eoin Ó Broin se resensie in die Sunday Business Post 'n duidelike voorbeeld is. Ó Broin is 'n raadslid van Sinn Féin wat ook een van die party se bekwaamste intellektuele is, met 'n aantal boeke tot sy eer. Die titels van twee van hulle vertel ons soveel as wat ons moet weet oor sy uitgangspunt: Sinn Féin and the Politics of Left Republicanism and A Better Ireland: Arguments for a New Republic. 'Het ons regtig nog 'n biografie van Eamon de Valera nodig ?,' begin hy en vra. Hy is ten minste slim genoeg om te veronderstel dat my bedoeling was om ''n duidelike analise te gee' ', alhoewel hy die analise nie verbasend oortuig nie.
Waarom nie verbasend nie? Want aan die vooraand van 'n verkiesing waarin Sinn Féin die toenemend onrealistiese hoop gekweek het om Fianna Fáil as die belangrikste opposisieparty te verplaas, is die laaste ding wat hulle wil hê, 'n boek wat 'n ontleding van die prestasie van De Valera en van die rol kan veroorsaak dat Fianna Fáil in die Ierse politiek kan bly speel.
Ronan Fanning, emeritus -professor in moderne geskiedenis aan die University College, Dublinis, is die skrywer van Éamon de Valera: A Will to Power (Faber, £ 20)
Eamon De Valera is die hoë figuur van die Ierse geskiedenis in die 20ste eeu. 'N Bevelvoerder van die Easter Rising, die politieke figuur aan die hoof van die vroeë Dail, hardhandige anti-verdrag, stigter van Fianna Fail, Taoiseach, meervoudige termyn, leier tydens die Tweede Wêreldoorlog en uiteindelik, staatshoof van 1959 tot 1972 .
Hy het die posisie in 1959 met gemak gewen, met 56% van die stemme teen Sean MacEoin. De Valera wat die presidentskap aangeneem het, was nie heeltemal die aftreepakket wat dit dikwels voorstel nie, met interne Fianna Fail -politiek wat die verouderde figuurkop sterk druk om die 'regte' Ierse politiek aan 'n jonger geslag oor te laat deur 'n nominaal hoër, maar minder aan te neem. polities belangrik, kantoor.
De Valera was, en het net meer geword, 'n verdelende figuur, maar was steeds gewild in Ierland tydens sy eerste termyn. Die term was stil en sonder groot voorvalle, alhoewel "Dev" 'n verrassend aktiewe program vir 'n man van sy ouderdom gehandhaaf het (77 toe hy die amp beklee).
Aan die einde van sy eerste termyn het De Valera ingestem om herverkiesing te vra. Deur 'n tweede termyn te wen, sou hy op 84 die oudste verkose staatshoof in die geskiedenis wees.
Maar hier was duidelike nadele. De Valera het meer en meer swak geword en het ernstige visuele probleme gehad, wat hom in sy laaste jare blind sou laat bly. Maar hy was nog steeds aktief en het nie die bedrywighede van die kantoor ontduik nie.
Boonop is daar steeds geglo dat "Dev", een van die laaste groot figure van die revolusionêre tydperk wat nog geleef het, steeds baie gewild was in die land. Nog verder, dit was 1966, die 50ste herdenking van die Paasopkoms, waarvoor groot vieringe en herdenkings beplan is, geleenthede waar De Valera in die middel van sou wees.
Dit was te betwyfel of Fine Gael, (vir die oningewydes, die ander groot party van Ierland), selfs die moeite sou doen om die verkiesing te betwis, aangesien die uitslag blykbaar ongetwyfeld was. Maar uiteindelik het hulle hulself tot 'n kandidaat verbind.
Hul keuse was Tom O'Higgins, 'n TD uit die kiesafdeling Laois-Offaly. Op die ouderdom van 50 was O'Higgins 'n belangrike figuur in die party, maar die meeste wat in 1966 van hom verwag is, was om 'n eerbare verkiesingsvertoning op te lewer. Tom was 'n neef van Kevin O'Higgins, 'n teenstander van De Valera tydens die burgeroorlog.
Met die aanvang van die veldtog het Fianna Fail hom tot een van sy opkomende sterre gewend om die bestuurder van De Valera se herverkiesingsbod te wees. Charles J. Haughey sou in die komende jare net so 'n noemenswaardige figuur word soos De Valera, maar dit het hom nog in 1966 voorgelê.
Haughey het geglo dat hy 'n maklike taak voor hom gehad het, maar erken steeds die swakhede van 'Dev'. Die verouderende president sal langs mekaar arm lyk langs die meer jeugdige O'Higgins, wie se veldtog die tema van 'sosiale geregtigheid' met 'n mate sukses behaal, terwyl O'Higgins self vergelykings tref met John F. Kennedy.
Die oplossing van Haughey was om die blootstelling van De Valera soveel as moontlik te beperk en te verklaar dat veldtogte onder die waardigheid van die president val, 'n swak verskoning wat min mislei het. Maar Haughey het ander motiewe vir so 'n besluit. Omdat hy geweet het dat die nasionale uitsaaier, RTE, tydens politieke verslagdoening 'n gebalanseerde dekking tussen alle kandidate moes bied, kon hy die hoeveelheid tyd wat aan die O'Higgins -veldtog gegee is, beperk deur die enigste Ierse televisiestasie.
Hy kon egter steeds dekking kry vir De Valera uit die perke van die presidensiële veldtog, aangesien hy betrokke was by al die Paasfees -herdenkingsgeleenthede daardie jaar, wat goed deur RTE gedek is.
Maar Haughey se veldtog het ietwat teruggekeer. Nasionale koerante het geen beperking op hul dekking nie, en die meerderheid, sommige geïrriteerd oor die taktiek van Haughey, het positief oor O'Higgins berig en De Valera gekritiseer. Die Irish Times veral was ten volle steun vir die Fine Gael -veldtog, en het hard aangedring op die kiesers van Ierland om die ou volk wat De Valera verteenwoordig het, te verwerp.
De Valera, op sy beurt, het 'n diepe wantroue teenoor Haughey, wat erger geword het tydens die veldtog. Hy is by een keer aangehaal om sy mening te gee dat Haughey die party in die toekoms sou "vernietig" en hy hou nie van die taktiek wat Taoiseach in die toekoms gebruik nie. Aan die ander kant het O'Higgins 'n lewendige veldtog gevoer, verder gereis en meer kiesers ontmoet as die president.
Haughey het moontlik gesien hoe dit verloop, want op die dag voor die verkiesing het hy Fianna Fail gedwing om die melkpryse te verhoog om die stemme van die landbougemeenskap, wat destyds sterk gekant was teen die sittende regering, te verseker. .
De Valera het die verkiesing met sy vel gewen. Net meer as 10 000 stemme het hom van O'Higgins, 1% van die telling, geskei. Die Fine Gael -uitdager het in 14 van 38 kiesafdelings gewen, insluitend die hele Dublin. Die presidentsverkiesing van 1966 was 'n sentimeter van die grootste skok in die Ierse politieke geskiedenis, aangesien dit amper 'n formaliteit was, maar slegs Dev se prestasie op die platteland het hom gered. Of dit nou ontevredenheid met De Valera self was, die ouderdomsverskil, die taktiek of net die manier waarop politiek in Ierland verloop het, die gevolg was amper 'n kwasi-nederlaag vir Fianna Fail, ietwat van 'n vernedering.
De Valera ontdek sy laaste termyn en tree af, en sterf in 1975. Haughey het in die komende jare talle uitdagings ondergaan, maar sou uiteindelik 'n meerjarige Taoiseach word, alhoewel dit 'n ietwat berugte reputasie het in die moderne Ierland. O 'Higgins sou 'n onderleier van Fine Gael word en weer in 1973 hardloop, waar hy, ondanks die feit dat hy 'n gunsteling was, verloor het vir Erskine Childers.
Waarom leer hierdie episode ons oor die Presidensie? Min oor die kantoor self, hoewel dit 'n skerp waarskuwing bied oor die gevare van vermoede. De Valera het polities swakhede en het toegelaat dat sy veldtog in die verkeerde rigting deur Haughey gelei word. O 'Higgins was desperaat ongelukkig met die laaste telling. Verkiesings moet nooit ligtelik opgeneem word nie, aangesien 'Dev' amper sy koste agtergekom het.
Om die res van die inskrywings in hierdie reeks te sien, klik hier om na die argief te gaan.
Herinner aan die gees van die Paasfees
Op die tafel terwyl ek skryf lê 'n vuil oranje doek-bedekte kopie van 'n 1937 Left Book Club-uitgawe van Die Ierse Republiek deur Dorothy Macardle, wat ek van my oupa geërf het. Die gehawende ruggraat is baie bekend uit my kinderjare, toe dit 'n prominente plek op die rak van 'n ou boekrak in ons 'voorkamer' in die gesin gehad het, saam met 'n klein versameling historiese, literêre en toegewyde werke. Alhoewel hy op 12-jarige ouderdom die skool verlaat het, het my oupa duidelik na Macardle se 1 000 bladsye gegaan en die boek bevat sy onmiskenbare bladsyverwysings en onderstrepings met potlood.
Ondertiteld ''n dokumentêre kroniek van die Anglo-Ierse konflik en die verdeling van Ierland, met 'n gedetailleerde weergawe van die periode 1916-1923', Die Ierse Republiek gee, volgens die outeur se voorwoord, 'n verslag van die Ierse Republikeinse stryd vanuit die oogpunt van 'n Ierse Republikein '. 'N Foto van een bladsy van Eamon de Valera, veteraan van die Paasopkoms van 1916 en daarna president van die Ierse Republiek, staar die voorkant in die gesig, en hy prys Macardle se verslag in 'n voorwoord (alhoewel die boek redelik as 'n hagiografie beskryf kan word) 'die langgenoot' het die wang om aan te dring dat die 'interpretasies en gevolgtrekkings' van die skrywer 'in baie gevalle nie in ooreenstemming met my standpunte' is nie).
Alhoewel daar nie na Macardle se werk verwys word in James Heartfield en Kevin Rooney nie Wie is bang vir die Paasfees wat aanbreek? 1916-2016, 'n indringende refleksie oor die kontroversies rondom die Dublin -opstand van 1916 namate sy eeufeesjaar nader kom, beweer dit dat dit die bepalende teks is in wat beskou word as die hoofstroom nasionalistiese tradisie waarteen latere geslagte historici hul kritiek gedraai het, en dikwels polemies, energieë. Die tradisie was trouens nie so sterk of so algemeen soos wat dikwels vermoed is nie. Inderdaad, Die Ierse Republiek was een van die min weergawes van die vroeëre tydperk wat simpatie met die republikeinse projek uitgespreek het. Verder was latere historici van die tradisie geneig om, net soos Macardle, van die nie-akademiese soort 'praktiserende geskiedenis sonder 'n lisensie' te wees. Oor die algemeen kan daar nie gesê word dat enige gesaghebbende historiese ortodoksie oor 1916 ooit ontwikkel het nie.
Soos Heartfield en Rooney oortuigend aanvoer, hoewel 'n aantal nie-akademiese historici (C Desmond Greaves, TA Jackson, Peter Berresford Ellis) die republikeinse saak onderskryf het, het 'n nasionalistiese historiografie nog nooit akademiese respek in Ierland bereik nie (nog minder in Brittanje). Hoewel historici, soos Owen Dudley Edwards en Roy Foster, Owen Morgan en Paul Bew, moontlik as ikonoklasties en vernuwend beskou is in verhouding tot wat hulle as 'n republikeinse ortodoksie beskou, is in werklikheid 'anti-nasionale geskiedenis die hoofstroom'. Daarom dring Heartfield en Rooney tereg daarop aan dat 'historiese revisionisme nie 'n baie nuttige term is nie', en let terloops op dat nasionalistiese kritici soos Desmond Fennell en Seamus Deane 'te hoog' betaal 'as hulle die' anti-revisionistiese etiket 'aanvaar.
Die cliché dat die Iere pervers besig is met die las van 'te veel geskiedenis', is deurlopend in die hedendaagse kommentaar op die 1916 -herdenking. Soos Heartfield en Rooney onthou, is dieselfde kritiek gelewer op de Valera deur Britse onderhandelaars in die dertigerjare en op die Ierse Taoiseach Charles Haughey deur Margaret Thatcher in die 1980's (die jongste deel van Charles Moore se biografie van Thatcher onthul dat selfs Britse staatsamptenare was geskok oor die onkunde van hul eerste minister oor die Ierse geskiedenis). Die viering van herdenkings word wyd blameer omdat dit die vlamme van nuwe opstande aangewakker het, vanaf die herdenking van die eeufees van die opstand van die Verenigde Ierse in 1798 in die dekade voor die Paasfees, deur opeenvolgende herdenkings van 1916, veral die 50 -jarige herdenking wat gevolg is ( alhoewel ongeveer drie jaar later), deur die uitbarsting van die probleme in Noord -Ierland. Maar, soos Heartfield en Rooney sê, alhoewel 'historiese nakoming belangrik is vir allerhande bewegings', het sulke gebeure op sigself nie 'n 'motiverende krag' nie.
Operasie Barbarossa: die mees barbaarse konflik in die geskiedenis
'Het daardie toneelstuk van my gestuur / Sekere mans het die Engelse skoot?', Was die beroemde retoriese vraag wat WB Yeats in 1937, kort voor sy dood, stel en besin oor die invloed op die 'revolusionêre generasie' van 1916 Cathleen Ni Houlihan, sy toneelstuk uit 1902 (saam met Lady Gregory geskryf) waarin 'Mother Ireland' opstand en martelaarskap aanwakker. Die noordelike digter Paul Muldoon het later 'n jammerlike herhaling aangebied: 'Die antwoord is beslis nie ". / As Yeats sy potlood gespaar het / sou sekere mans in die bed gebly het? 'Heartfield en Rooney stem saam en dring daarop aan dat nasionalistiese opstande in Ierland deur huidige ervarings veroorsaak is, nie historiese herinneringe en literêre inspirasie nie. In die afgelope dekades in Noord -Ierland is 'skares nie eintlik gedryf deur spoke van Pearse en Connolly nie, maar deur diskriminasie in werk, behuising, polisiëring en regering'.
Een van die herhalende temas in die hoofstroom van die afwysing van die erfenis van die Paasopkoms is dat dit 'n geweldskultus in die Ierse politieke lewe gelegitimeer het. Dit word die sterkste gesimboliseer in die oproep deur Padraic Pearse, een van die voorste propagandiste van die opkomende, om die noodsaaklikheid van 'n 'bloedoffer' om 'n nuwe nasie te stig. Maar as Wie is bang …? dokumente was die idee van 'bloedoffer' in die oorsaak van nasionale verlossing in die vroeë twintigste eeu nie eie aan Ierse rewolusionêres nie. Dit was 'n tragies universele reaksie op die eksistensiële morele en politieke krisis wat uitloop op die bloedbad van die Eerste Wêreldoorlog - die deurslaggewende, maar dikwels verwaarloosde, konteks waarbinne die Paasopkoms plaasgevind het. Die oortuiging dat 'bloedoffering' 'n voorvereiste is vir die stigting van nasies, is ook nie tot Ierland beperk nie: ironies genoeg, is dit nêrens dieper gevestig as in Brittanje, waar die viering van vorige militêre heerlikhede, van Agincourt deur Trafalgar tot by die D Daglandings en die Slag van Brittanje dring deur tot die nasionale kultuur.
Kritici van die leiers van die Easter Rising ontken die demokratiese legitimiteit van hul optrede en wys op die gewildheid van die gematigde nasionaliste onder leiding van John Redmond, wat gehoop het om 'n vorm van afgesonderde tuisregering te ruil vir hul steun aan Brittanje in die Eerste Wêreld Oorlog (waarin dit die moeite werd is om te onthou, het baie meer Iere omgekom as tydens die hele konflik in Ierland van 1916 tot 1923). Dit was Andrew Bonar Law, die leier van die Konserwatiewe Party, wat in 1912 massa -paramilitêre lojalistiese verset ondersteun het teen 'n wetsontwerp wat deur die Britse parlement goedgekeur is en verklaar dat 'daar dinge sterker is as parlementêre meerderhede'. Die onmiddellike opskorting van planne vir tuisregering - en die instelling van drakoniese sensuur en ander onderdrukkende maatreëls - aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog bevestig die ondergeskiktheid van Ierse nasionale aspirasies aan die imperatiewe van die Britse imperialisme. Die noodsaaklikheid van die oorlog het Ierse republikeine weinig anders gegee as om in opstand te kom - en die gewilde reaksie, bevestig tydens verkiesings in Ierland in 1918, en die groter impak in die hele Britse Ryk en daarna (die onderwerp van 'n fassinerende hoofstuk in Wie is bang ...?), bevestig die wettigheid van hul optrede.
In 'n onlangse debat met Heartfield en Rooney in Londen, het die historikus van Belfast, Paul Bew, wat vroeër verbonde was aan die politieke vleuel van die 'Amptelike' IRA, laasgenoemde adviseur van die Unionist Party en onlangs veredel as 'n kruisbank-eweknie, aangevoer dat, eerder as Omdat hy bang was vir die naderende eeufees van 1916, het vooraanstaande Ierse politici aan beide kante van die grens dit meer beskou in die gees van 'n afspraak met die tandarts as as 'n datum met historiese lot. Dit is waar, soos Heartfield en Rooney daarop wys, dat kontroversies rondom vorige herdenkings van die Paasopkoms die slegte trou van die Dublin -establishment aan die lig gebring het, wat aanspraak maak op die legitimiteit van die nasionalistiese tradisie terwyl hulle die ondergeskikte verhouding met Brittanje aanvaar het wat met die die verdeling van Ierland in die twintigerjare en bly tot vandag toe. Vir Bew, het die 'sukses' van die Paasopkoms - weerspieël in die rol van sommige van sy protagoniste, verpersoonlik deur De Valera, in die daaropvolgende Vrystaatse regerings - gelei tot dekades van stagnasie, armoede en emigrasie (die gevolge was die ergste van alles vir Noord -Katolieke). Maar dit is meer gepas om hierdie verwikkelinge te beskou as 'n gevolg van die mislukking van die styging, wat die swakheid van die middelklas- en werkersklasondersteuning weerspieël vir die uitdaging aan die Britse imperialisme. Die gevolg was ''n karnaval van reaksie' ', soos die opkomende sosialistiese leier James Connolly van die opkoms verwag het as die verdeling toegepas sou word.
Éamon de Valera is gebore op 14 Oktober 1882 in New York, die seun van Catherine Coll, oorspronklik van Bruree, Limerick, en Juan Vivion de Valera, op die geboortesertifikaat beskryf as 'n Spaanse kunstenaar gebore in 1853 in die Baskiese Land, Spanje.   Hy is gebore in die Nursery and Child's Hospital, Lexingtonlaan, 'n tehuis vir behoeftige weeskinders en verlate kinders.  Na wat verneem word, is sy ouers op 18 September 1881 in die St Patrick's Church in Jersey City, New Jersey, getroud, maar argivarisse het geen huweliksertifikaat of geboorte-, doop- of doodsertifikaat -inligting gevind vir iemand genaamd Juan Vivion de Valera (nie vir "de Valeros", 'n alternatiewe spelling). Op die oorspronklike geboortesertifikaat van de Valera word sy naam gegee as George de Valero en sy vader word gelys as Vivion de Valero. Alhoewel hy voor 1901 as Edward de Valera bekend gestaan ​​het, is 'n nuwe geboortesertifikaat uitgereik in 1910, waarin sy voornaam amptelik verander is na Edward en sy vader se van as "de Valera".   As kind was hy bekend as "Eddie" of "Eddy". 
Volgens Coll sterf Juan Vivion in 1885 en laat Coll en haar kind in swak omstandighede agter.  Éamon is op tweejarige ouderdom deur sy oom Ned na Ierland geneem. Toe sy ma in die middel van die 1880's weer trou, is hy nie weer by haar gebring nie, maar is grootgemaak deur sy ouma, Elizabeth Coll, haar seun Patrick en haar dogter Hannie, in Bruree, Limerick. Hy is plaaslik opgevoed aan die Bruree National School, County Limerick en C.B.S. Charleville, County Cork. Op sestien het hy 'n beurs verower. Hy het nie daarin geslaag om by twee kolleges in Limerick in te skryf nie, maar is op aandrang van sy plaaslike kurator aanvaar by Blackrock College, Dublin. 
Hy het rugby gespeel by Blackrock en Rockwell College, daarna vir die Munster -rugbyspan omstreeks 1905. Hy was 'n lewenslange liefhebber van rugby en het internasionale wedstryde bygewoon, selfs teen die einde van sy lewe toe hy amper blind was. 
Aan die einde van sy eerste jaar aan Blackrock College was hy student van die jaar. Hy wen ook verdere beurse en uitstallings en word in 1903 aangestel as onderwyser in wiskunde aan Rockwell College, County Tipperary.  Dit was hier dat de Valera die eerste keer die bynaam "Dev" gekry het deur 'n onderwyskollega, Tom O'Donnell.  In 1904 studeer hy in wiskunde aan die Royal University of Ireland. Daarna studeer hy vir 'n jaar aan die Trinity College Dublin, maar vanweë die noodsaaklikheid van 'n bestaan, gaan hy nie verder nie en keer terug na die onderwys, hierdie keer aan die Belvedere College.  In 1906 het hy 'n pos gekry as onderwyser in wiskunde aan die Carysfort Teachers 'Training College vir vroue in Blackrock, Dublin. Sy aansoeke om professoraat in kolleges van die National University of Ireland was onsuksesvol, maar hy het 'n deeltydse afspraak by Maynooth behaal en het ook wiskunde geleer by verskillende Dublin-skole, waaronder Castleknock College (1910–1911 onder die naam Edward de Valera) en Belvedere Kollege. 
Daar was gevalle dat de Valera die godsdienstige lewe ernstig oorweeg het soos sy halfbroer, ds. Thomas Wheelwright, maar uiteindelik het hy hierdie beroep nie nagestreef nie. So laat as 1906, toe hy 24 jaar oud was, het hy die president van Clonliffe Seminary in Dublin genader vir advies oor sy beroep.  De Valera word sy hele lewe lank uitgebeeld as 'n diep godsdienstige man en in die dood gevra om begrawe te word in 'n godsdienstige gewoonte. Sy biograaf, Tim Pat Coogan, het bespiegel dat vrae rondom de Valera se legitimiteit moontlik 'n beslissende faktor was in die feit dat hy nie die godsdienstige lewe sou betree nie. Om buite -egtelik te wees, sou 'n belemmering gewees het om priesterlike bevele te ontvang, maar nie om 'n lid van 'n godsdienstige orde te word nie. 
As jong Gaeilgeoir (Iers spreker), het de Valera 'n aktivis vir die Ierse taal geword. In 1908 sluit hy aan by die Árdchraobh van Conradh na Gaeilge (die Gaelic League), waar hy Sinéad Flanagan ontmoet, 'n onderwyser van beroep en vier jaar ouer as hy. Hulle is op 8 Januarie 1910 in die St Paul's Church, Arran Quay, Dublin, getroud.
Die egpaar het vyf seuns gehad: Vivion (1910–1982), Éamon (1913–1986), Brian (1915–1936), Rúaidhrí (1916–1978) en Terence (Terry 1922–2007) en twee dogters: Máirín (1912– 1984) en Emer (1918–2012). Brian de Valera het sy ouers oorlede.
Vroeë politieke aktiwiteite Redigeer
Terwyl hy reeds by die Gaeliese herlewing betrokke was, het de Valera se betrokkenheid by die politieke revolusie op 25 November 1913 begin, toe hy by die Ierse vrywilligers aangesluit het. Die organisasie is gestig om die Ulster -vrywilligers teë te staan ​​en te verseker dat die Ierse Parlementêre Party se Wet op die Derde Huisreël wat deur sy leier John Redmond gewen is, ingestel word. Na die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog in Augustus 1914 styg de Valera deur die geledere en dit duur nie lank nie of hy word tot kaptein van die Donnybrook -tak verkies. Daar is voorbereidings op 'n gewapende opstand gedoen, en hy is kommandant van die Derde Bataljon en adjudant van die Dublin Brigade. Hy het deelgeneem aan die Howth-skietery.  Hy is deur Thomas MacDonagh gesweer by die eedsverpligte Ierse Republikeinse Broederskap, wat die sentrale uitvoerende beampte van die Vrywilligers in die geheim beheer het. Hy was gekant teen geheime genootskappe, maar dit was die enigste manier waarop hy die volledige inligting oor die planne vir die opkoms kan verseker.
1916 Paasopkoms wysig
Op 24 April 1916 het die Paasfees begin. Kragte onder bevel van de Valera beset Boland's Mill  in Grand Canal Street in Dublin. Sy belangrikste taak was om die suidoostelike benaderings tot die stad te dek. Na 'n week se geveg kom die bevel van Pádraig Pearse om oor te gee. De Valera is in die hof gedaag, skuldig bevind en ter dood veroordeel, maar die vonnis is onmiddellik lewenslank tot strafdiens verander.
De Valera was een van die min republikeinse leiers wat die Britte nie uitgevoer het nie.  Daar word aangevoer dat sy lewe gered is deur vier feite. Eerstens was hy een van die laaste wat oorgegee het en is hy in 'n ander gevangenis as ander leiers aangehou, en daarom is sy teregstelling vertraag deur die praktiese aspekte. Tweedens het die Amerikaanse konsulaat in Dublin voor sy verhoor vertoë gelewer (dit wil sê: was hy eintlik 'n burger van die Verenigde State, en indien wel, hoe sou die Verenigde State reageer op die teregstelling van een van sy burgers?) Terwyl die volledige regsituasie verduidelik is. Die Verenigde Koninkryk het destyds probeer om die VSA in die oorlog in Europa te bring, en die Ierse Amerikaanse stem was belangrik in die Amerikaanse politiek.  Derde, toe luitenant-generaal sir John Maxwell sy saak hersien, het hy gesê: "Wie is hy? Ek het nog nie van hom gehoor nie. Ek wonder of hy in die toekoms waarskynlik probleme sal maak?" Nadat hy meegedeel is dat de Valera onbelangrik is, het hy die krygsraad se doodsvonnis tot lewenslange gevangenisstraf verander.  De Valera het geen Feniese familie of persoonlike agtergrond gehad nie, en sy MI5 -lêer in 1916 was baie skraal, en beskryf slegs sy openlike lidmaatskap by die Ierse vrywilligers.  Ten vierde, teen die tyd dat De Valera op 8 Mei in die hof gedaag is, word politieke druk op Maxwell uitgeoefen om die teregstellings te stop wat Maxwell reeds aan die Britse premier HH Asquith gesê het dat nog twee tereggestel moet word, Seán Mac Diarmada en James Connolly, hoewel hulle die dag ná de Valera in die hof gedaag is. Sy laat verhoor, vertoë van die Amerikaanse konsulaat, sy gebrek aan Feniaanse agtergrond en politieke druk het alles saamgevoeg om sy lewe te red, maar as hy 'n week vroeër verhoor is, sou hy waarskynlik geskiet gewees het. 
De Valera se ondersteuners en teenstanders stry oor sy dapperheid tydens die Paasopkoms. Sy ondersteuners beweer dat hy leierskapsvaardighede en 'n vermoë tot noukeurige beplanning getoon het. Sy teenstanders beweer dat hy 'n senuwee -ineenstorting opgedoen het tydens die opkoms. Volgens berigte uit 1916 is gesien hoe de Valera rondhardloop, teenstrydige bevele gee, weier om te slaap en by een geleentheid, die wagwoord vergeet het, byna deur sy eie mans in die donker geskiet. Volgens een verslag, de Valera, toe hy gedwing word om te slaap deur een ondergeskikte wat beloof het om langs hom te sit en hom wakker te maak as dit nodig was, word hy skielik wakker, sy oë "wild" en skree: "Steek die spoor aan die brand! vuur na die spoorlyn! " Later in die interneringskamp van Ballykinlar het een van die Valera -lojaliste 'n ander geïnterneerde, 'n mediese dokter, genader, die verhaal vertel en 'n mediese mening gevra oor die toestand van de Valera. Hy het ook gedreig om die dokter, toekomstige Fine Gael TD en minister, dr. Tom O'Higgins te dagvaar as hy die verhaal ooit herhaal.  Die Britte het die Valera se magte egter na berig word as die best opgeleide en best geleide onder die rebelle beskou.  De Valera se jongste biograaf, Anthony J. Jordan, skryf oor hierdie twis: "Wat ook al in Boland's Mills gebeur het, of enige ander garnisoen, ontken of ondermyn nie die buitengewone heldhaftigheid van" Dev "en sy kamerade nie. 
Na die gevangenisstraf in die gevangenisse in Dartmoor, Maidstone en Lewes, is de Valera en sy kamerade in Junie 1917 onder amnestie vrygelaat. Op 10 Julie 1917 word hy verkies as parlementslid vir East Clare (die kiesafdeling wat hy verteenwoordig het tot 1959) in 'n tussenverkiesing wat veroorsaak is deur die dood van die vorige posbekleër Willie Redmond, broer van die Ierse partyleier John Redmond wat in die Eerste Wêreldoorlog geveg het. .  Maar omdat die meeste ander Ierse rebellieleiers dood was, is hy in 1917 verkies tot president van Sinn Féin,  die party wat verkeerdelik die skuld gekry het omdat hy die Paasopkoms uitgelok het. Hierdie party het die politieke voertuig geword waardeur die oorlewendes van die Paasopkoms hul republikeinse etos en doelwitte gekanaliseer het.  Die vorige president van Sinn Féin, Arthur Griffith, was 'n voorstander van 'n Anglo-Ierse tweeledige monargie gebaseer op die Oostenryk-Hongaarse model, met onafhanklike wetgewers vir sowel Ierland as Brittanje.
President van Dáil Éireann Edit
Sinn Féin het 'n groot meerderheid in die algemene verkiesing van 1918 gewen, grootliks danksy die Britse teregstellings van die leiers van 1916, die bedreiging van diensplig met die dienspligskrisis van 1918 en die eerste stembrief. Hulle het 73 uit 105 Ierse setels gewen, met ongeveer 47% van die stemme. 25 setels was onbetwis. Op 21 Januarie 1919 het 27 Sinn Féin -parlementslede (die res in die tronk of gestremdheid), wat hulself Teachtaí Dála (TD's) noem, in die herehuis in Dublin vergader en 'n Ierse parlement gevorm, bekend as Dáil Éireann (vertaalbaar in Engels as die Vergadering van Ierland). Die ministerie van Dáil Éireann is gevorm, onder leiding van die Príomh Aire (ook president van Dáil Éireann genoem) Cathal Brugha. De Valera is in Mei 1918 weer in hegtenis geneem en in die gevangenis gesit en kon dus nie die sessie van die Dáil in Januarie bywoon nie. Hy ontsnap uit Lincoln Gaol, Engeland in Februarie 1919. As gevolg hiervan vervang hy Brugha as Príomh Aire in die April -sessie van Dáil Éireann.
In die hoop om internasionale erkenning te verkry, is Seán T. O'Kelly as gesant na Parys gestuur om die Ierse saak voor te lê aan die Vredeskonferensie wat die groot moondhede byeengeroep het aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog. Toe dit teen Mei 1919 duidelik geword het dat hierdie missie kon nie slaag nie, besluit de Valera om die Verenigde State te besoek. Die missie het drie doelwitte gehad: om amptelike erkenning van die Ierse Republiek te vra, om 'n lening op te neem om die werk van die regering (en by uitbreiding, die Ierse Republikeinse Weermag) te finansier, en om die steun van die Amerikaanse volk vir die republiek te verseker . Sy besoek duur van Junie 1919 tot Desember 1920 en het gemengde sukses behels, waaronder 'n besoek aan Fenway Park in Boston voor 50 000 ondersteuners.  Een negatiewe uitkoms was die verdeling van die Iers-Amerikaanse organisasies in pro- en anti-de Valera-faksies.  Hy ontmoet die jong Harvard-opgevoede leier van Puerto Rico, Pedro Albizu Campos, en sluit 'n blywende en bruikbare alliansie met hom.  Dit was tydens hierdie Amerikaanse toer dat hy sy jarelange persoonlike sekretaris, Kathleen O'Connell, gewerf het, 'n Ierse emigrant wat saam met hom na Ierland sou terugkeer.  In Oktober 1919 besoek hy die Universiteit van Notre Dame -kampus in Indiana, waar hy 'n boom plant en ook 'n krans by die standbeeld van William Corby lê. Hy het deur die universiteitsargiewe getoer en in Washington Hall gepraat oor die oorsaak van Ierland voor twaalfhonderd studente.  
De Valera het daarin geslaag om $ 5.500.000 by Amerikaanse ondersteuners in te samel, 'n bedrag wat die hoop van die Dáil ver oortref het.  Hiervan is $ 500 000 bestee aan die Amerikaanse presidensiële veldtog in 1920, wat hom gehelp het om groter openbare steun daar te kry.  In 1921 is gesê dat $ 1,466,000 reeds bestee is, en dit is onduidelik wanneer die netto saldo in Ierland aangekom het.  Erkenning het nie plaasgevind op die internasionale gebied nie. Hy het ook probleme ondervind met verskillende Iers-Amerikaanse leiers, soos John Devoy en regter Daniel F. Cohalan, wat hom vererg het oor die dominante posisie wat hy gevestig het, en verkies om hul beheer oor Ierse sake in die Verenigde State te behou.
Terwyl Amerikaanse erkenning vir die Republiek sy prioriteit was, het De Valera in Februarie 1921 Patrick McCartan van Washington na Moskou herlei. Maximn Litvinov het aan McCartan gesê dat die geleentheid van erkenning en hulp verby was. Die Sowjet -prioriteit was 'n handelsooreenkoms met Brittanje (onderteken in Maart). In Junie publiseer die Britse regering (met die oog op beide die plaaslike en Amerikaanse mening) die voorgestelde verdrag tussen die Dáil -regering en die Sowjets, en verwante korrespondensie. 
Intussen het die konflik tussen die Britse owerhede en die Dáil (wat die Britte in September 1919 onwettig verklaar het) in Ierland toegeneem tot die Ierse onafhanklikheidsoorlog. De Valera het die dag-tot-dag-regering, tydens sy afwesigheid van agtien maande in die Verenigde State, aan Michael Collins, sy 29-jarige minister van finansies, oorgelaat. De Valera en Collins sou later teenstanders word tydens die Ierse burgeroorlog. 
President van die Republiek Edit
In Januarie 1921, in sy eerste verskyning in die Dáil, na sy terugkeer na 'n land wat deur die Onafhanklikheidsoorlog aangegryp is, het de Valera 'n mosie ingedien waarin die IRA gevra word om op te hou van hinderlae en ander taktieke waarmee die Britte dit suksesvol kon uitbeeld as 'n terreurgroep,  en om die Britse magte met konvensionele militêre metodes aan te pak. Dit het hulle ten sterkste teengestaan, en de Valera het toegegee en 'n verklaring uitgereik waarin steun aan die IRA uitgespreek word, en beweer dat dit ten volle onder die beheer van die Dáil is. Daarna het hy, saam met Cathal Brugha en Austin Stack, druk op Michael Collins uitgeoefen om self 'n reis na die Verenigde State te onderneem, met die voorwendsel dat slegs hy kon optree waar de Valera opgehou het. Collins het hierdie stap suksesvol weerstaan ​​en in Ierland gebly. Tydens die verkiesing van Mei 1921 is alle kandidate in Suid -Ierland onbestrede teruggestuur, en Sinn Féin het 'n paar setels in Noord -Ierland verseker. Na die wapenstilstand van Julie 1921 wat die oorlog beëindig het, het de Valera op 14 Julie premier David Lloyd George bygewoon. Geen ooreenkoms is bereik nie, en toe het die parlement van Noord -Ierland reeds vergader. Dit het duidelik geword dat nóg 'n republiek of onafhanklikheid vir al 32 provinsies aangebied sou word. Lloyd George het aan De Valera gesê dat hy 'n soldaat in Ierland vir elke man, vrou en kind kan plaas 'as die IRA nie onmiddellik instem nie om op te hou veg.  In Augustus 1921 verseker de Valera Dáil Éireann goedkeuring om die Dáil -grondwet van 1919 te verander om sy amp van premier of voorsitter van die kabinet na 'n volle president van die Republiek op te gradeer. Hy verklaar homself nou die Ierse ekwivalent van koning George V en het aangevoer dat hy, as die Ierse staatshoof, in die afwesigheid van die Britse staatshoof uit die onderhandelinge, ook nie die vredeskonferensie, die verdragonderhandelinge (Oktober - Desember 1921), moet bywoon nie. ) waarop die Britse en Ierse regeringsleiers ingestem het tot die effektiewe onafhanklikheid van ses en twintig van Ierland se twee en dertig provinsies as die Ierse Vrystaat, met Noord-Ierland wat verkies om onder Britse soewereiniteit te bly. Historici is dit algemeen eens dat die Valera, ongeag sy motiewe, 'n fout was om nie na Londen te reis nie. 
Nadat hierdie veranderinge aangebring is, het 'n grenskommissie ingestel om die Ierse grens oor te teken. Nasionaliste het verwag dat sy verslag aanbeveel dat grotendeels nasionalistiese gebiede deel van die Vrystaat word, en baie het gehoop dat dit Noord -Ierland so klein sou maak dat dit nie ekonomies lewensvatbaar sou wees nie. 'N Raad van Ierland is ook in die Verdrag voorsien as model vir 'n uiteindelike Ierse parlement. Gevolglik het nie die voor- of anti-verdragspartye baie klagtes gemaak oor die verdeling in die verdragsdebatte nie.
Anglo-Ierse verdrag wysig
Die afgevaardigdes van die Republiek by die Verdrag Onderhandelinge is deur president de Valera en sy kabinet geakkrediteer as gevolmagtigdes (dit wil sê onderhandelaars met die wetlike gesag om 'n verdrag te onderteken sonder om terug te verwys na die kabinet), maar de Valera het 'n geheime opdrag van die kabinet ontvang wat vereis om terug te keer na Dublin voordat hulle die verdrag onderteken.  Die verdrag was in Ierland kontroversieel in soverre dit die Republiek vervang het deur 'n heerskappy van die Britse Gemenebest met die koning wat deur 'n goewerneur-generaal van die Ierse Vrystaat verteenwoordig is. Die Ierse afgevaardigdes Arthur Griffith, Robert Barton en Michael Collins, ondersteun deur Erskine Childers as sekretaris-generaal, het hul afvaardigingshoofkwartier op 22 Hans Place in Knightsbridge opgerig. Op 5 Desember 1921, om 11.15 uur, is daar besluit om die Verdrag by Dáil Éireann aan te beveel, en die Verdrag is uiteindelik onderteken deur die afgevaardigdes na verdere onderhandelinge wat op 6 Desember 1921 om 02:20 gesluit is.
De Valera het met die ooreenkoms gepraat. Sy teenstanders beweer dat hy geweier het om by die onderhandelinge aan te sluit, omdat hy weet wat die uitslag sou wees en nie die skuld wou ontvang nie. De Valera het beweer dat hy nie na die verdragsonderhandelinge gegaan het nie, omdat hy die ekstremiste tuis beter sou kon beheer, en dat sy afwesigheid die gevolmagtigde in staat sou stel om na hom terug te verwys en nie onder druk geplaas word nie. Vanweë die geheime instruksies wat aan die gevolmagtigdes gegee is, reageer hy op nuus oor die ondertekening van die verdrag, nie met woede oor die inhoud nie (wat hy selfs wou weier om te lees as hy 'n koerantberig van die inhoud daarvan aanbied), maar met woede oor die feit dat hulle het nie geraadpleeg nie hom, hul president, voordat hulle onderteken het. Sy ideale konsepte, wat tydens 'n geheime sitting van die Dáil tydens die verdragsdebatte aangebied is en in Januarie 1922 bekend gemaak is, was vernuftige kompromieë, maar dit het heerskappystatus, die Verdragshawens, die feit dat die parlement in Belfast 'n veto onderneem het, en 'n mate van voortgesette status vir die koning as hoof van die Statebond. Ierland se deel van die keiserlike skuld sou betaal word. 
Nadat die Verdrag nou met 64 tot 57 bekragtig is, het de Valera en 'n groot minderheid van Sinn Féin TD's Dáil Éireann verlaat. Daarna bedank hy en Arthur Griffith word in sy plek verkies tot president van Dáil Éireann, hoewel hy hom met respek steeds 'The President' noem. Op 'n toespraak deur die meer republikeinse provinsie Munster, wat op 17 Maart 1922 begin het, het de Valera omstrede toesprake gehou by Carrick on Suir, Lismore, Dungarvan en Waterford en gesê: "As die verdrag aanvaar word, [deur die kiesers] die stryd om vryheid sou steeds voortduur, en die Ierse volk, in plaas van om teen buitelandse soldate te veg, sal die Ierse soldate van 'n Ierse regering wat deur Iere gestig is, moet beveg.'By Thurles, 'n paar dae later, herhaal hy hierdie beelde en voeg by dat die IRA:'.. sou deur die bloed van die soldate van die Ierse regering, en miskien deur die van sommige lede van die Ierse regering, moes waai om hul vryheid te verkry."In 'n brief aan die Ierse Onafhanklike op 23 Maart aanvaar de Valera die akkuraatheid van hul verslag van sy kommentaar oor" deur bloed "waai, maar betreur dat die koerant dit gepubliseer het. 
De Valera maak beswaar teen die getrouheidsverklaring dat die verdrag vereis dat Ierse parlementariërs 'n eed van trou aan die koning aflê. Hy was ook bekommerd dat Ierland nie 'n onafhanklike buitelandse beleid as deel van die Britse Gemenebest kon hê nie, toe die Britte verskeie vloothawe (sien verdragshavens) aan die kus van Ierland behou. As 'n kompromie het de Valera 'eksterne assosiasie' met die Britse Ryk voorgestel, wat die buitelandse beleid van Ierland in haar eie hande en 'n republikeinse grondwet sou laat sonder om die Britse monarg te noem (hy het dit al in April, voor die onderhandelinge, voorgestel) begin, onder die titel "Document No. 2"). Michael Collins was bereid om hierdie formule te aanvaar en die twee vleuels (voor- en teenverdrag) van Sinn Féin het 'n verdrag gesluit om die Ierse algemene verkiesing van 1922 saam te beveg en daarna 'n koalisieregering te vorm. Collins het die ooreenkoms later op die vooraand van die verkiesing afgeskaf. Die opponente van De Valera het die verkiesing gewen en 'n burgeroorlog het kort daarna einde Junie 1922 uitgebreek. 
Die verhoudings tussen die nuwe Ierse regering, wat deur die grootste deel van die Dáil en die kieserskorps gesteun is, en die anti-traktate onder die nominale leiding van de Valera, het nou tot die Ierse burgeroorlog (Junie 1922 tot Mei 1923) gedaal, waarin die pro-verdrag Vrystaatse magte het die anti-verdrag IRA verslaan. Beide partye wou burgeroorlog vermy, maar daar het gevegte ontstaan ​​oor die oorname van die vier howe in Dublin deur anti-verdragslede van die IRA. Hierdie mans was nie lojaal aan de Valera nie en is aanvanklik nie eens ondersteun deur die uitvoerende gesag van die anti-verdrag IRA nie. Michael Collins moes egter teen hulle optree toe Winston Churchill gedreig het om die land weer met Britse troepe te beset, tensy daar opgetree word. Toe gevegte in Dublin tussen die garnisoen van die vier howe en die nuwe Vrystaatse weermag ontstaan, het republikeine die IRA -manne in die vier howe gesteun en 'n burgeroorlog het uitgebreek. De Valera, hoewel hy geen militêre posisie beklee het nie, het die IRA of "Irregulars" teen die verdrag gesteun en gesê dat hy weer as gewone vrywilliger by die IRA aangesluit het. Op 8 September 1922 ontmoet hy in die geheim met Richard Mulcahy in Dublin om die gevegte te stop. Volgens de Valera kon hulle egter 'geen basis vind' vir ooreenkoms nie. 
Hoewel hy aanvanklik hoof van die anti-Verdrag was, het de Valera weinig invloed gehad. Dit lyk nie of hy in 'n geveg betrokke was nie en het min of geen invloed gehad op die militêre republikeinse leierskap nie - onder leiding van die stafhoof van die IRA, Liam Lynch. De Valera en die TD's teen die verdrag het op 25 Oktober 1922 'n 'republikeinse regering' gevorm van TD's teen 'n tydelike opperhoof van die Republiek en die staat, totdat die verkose parlement van die Republiek vrylik kan vergader , of die mense wat van eksterne aggressie ontslae raak, het die vryheid om vrylik te besluit hoe hulle bestuur moet word ". Dit het egter geen werklike gesag nie en was 'n bleek skaduwee van die republikeinse Dáil -regering van 1919–21, wat 'n alternatiewe regering aan die Britse administrasie verskaf het.
In Maart 1923 woon de Valera die vergadering van die IRA Army Executive by om oor die toekoms van die oorlog te besluit. Dit was bekend dat hy ten gunste van 'n wapenstilstand was, maar hy het geen stemreg nie en daar is nou besluit om vyandelikhede voort te sit.  Die leier van die Vrystaat, W. T. Cosgrave, het daarop aangedring dat daar geen aanvaarding van 'n oorgawe kan wees sonder om te ontwapen nie. 
Op 30 Mei 1923 het die IRA se nuwe stafhoof Frank Aiken (Lynch is vermoor) 'n skietstilstand beveel en vrywilligers beveel om 'wapens te gooi'. De Valera, wat al geruime tyd 'n einde wil maak aan die onderlinge gevegte, ondersteun die bevel tot skietstilstand met 'n boodskap waarin hy die stryd teen die verdrag "die legioen van die agterhoede" noem en sê: "Die Republiek kan nie langer suksesvol wees nie Verdere opoffering van u kant sou nou tevergeefs wees en die voortsetting van die stryd in die wapen sou onverstandig wees in die nasionale belang en benadeel die toekoms van ons saak. Militêre oorwinning moet vir die oomblik berus by diegene wat die Republiek vernietig het.Ander maniere moet gesoek word om die land se reg te beskerm. "
Na hierdie punt is baie van die republikeine in die Vrystaatse samesmeltings gearresteer toe hulle uit die skuilplek gekom het en teruggekeer het huis toe. De Valera het 'n paar maande lank weggekruip nadat die wapenstilstand verklaar is, maar hy het in Augustus na die verkiesing in County Clare gekom. De Valera, wat op 15 Augustus 'n veldtog in Ennis gemaak het, is op die platform in hegtenis geneem en tot 1924 in die Arbor Hill -gevangenis opgesluit.
Nadat die IRA hul arms gestort het eerder as om hulle oor te gee of 'n nou vrugtelose oorlog voort te sit, het de Valera teruggekeer na politieke metodes. In 1924 word hy in Newry gearresteer omdat hy "onwettig Noord -Ierland binnegekom het" en 'n maand lank in afsondering in Crumlin Road Gaol, Belfast, aangehou is.
Gedurende hierdie tyd het de Valera geglo dat onthouding nie op lang termyn 'n werkbare taktiek is nie. Hy het nou geglo dat 'n beter weg sou wees om die mag te probeer verkry en die Vrystaat van 'n konstitusionele monargie in 'n republiek te verander. Hy het Sinn Féin probeer oortuig om hierdie nuwe reël te aanvaar. 'N Stemming om die Vrystaatse Grondwet te aanvaar (afhanklik van die afskaffing van die eed van trou) misluk egter min. Kort daarna bedank de Valera uit Sinn Féin en oorweeg dit ernstig om die politiek te verlaat.
Een van sy kollegas, Seán Lemass, het egter de Valera oortuig om 'n nuwe republikeinse party te stig.  In Maart 1926, saam met Lemass, Constance Markievicz en andere, het de Valera 'n nuwe party gestig, Fianna Fáil (Die Warriors of Destiny), 'n party wat die Ierse politiek van die 20ste eeu sou oorheers.  Terwyl Sinn Féin nog steeds by 'n onthoudingslyn was, was Fianna Fáil daartoe verbind om die Vrystaat van binne af te herpubliseer as hy mag verkry.
Omdat hy die meeste takke van Sinn Féin aangetrek het weens Lemass se organisatoriese vaardigheid, , het die nuwe party vinnige verkiesingswins behaal tydens die algemene verkiesing op 9 Junie 1927. In die proses het dit baie van Sinn Féin se vorige steun geverg en 44 setels gewen Sinn Féin se vyf. Dit weier om die eed van getrouheid af te lê (deur teenstanders uitgebeeld as 'eed van trou aan die kroon', maar eintlik 'n Eed van trou aan die Ierse Vrystaat met 'n sekondêre belofte van getrouheid aan die koning in sy rol in die verdragskikking). 
Die eed was grotendeels die werk van Michael Collins en gebaseer op drie bronne: Britse ede in die dominies, die eed van die Ierse Republikeinse Broederskap en 'n konsep -eed wat de Valera opgestel het in sy voorgestelde verdragsalternatief, "Document No. 2") . De Valera het 'n regsaak begin om die vereiste dat lede van sy party die eed aflê te betwis, maar die moord op die vise-president van die Uitvoerende Raad (adjunk-premier) Kevin O'Higgins op 10 Julie 1927 het die Uitvoerende Raad onder WT gelei Cosgrave om 'n wetsontwerp op 20 Julie  in te dien wat vereis dat alle Dáil -kandidate met 'n eed moet belowe dat as hulle verkies word, hulle die eed van trou sal aflê. Gedwing in 'n hoek, en staan ​​voor die opsie om vir ewig buite die politiek te bly of die eed af te lê en in te gaan, het de Valera en sy TD's die eed van trou op 12 Augustus 1927 afgelê, hoewel de Valera self die eed beskryf as '' 'n leë politieke formule ". 
De Valera het Fianna Fáil nooit in Noord -Ierland georganiseer nie en eers op 7 Desember 2007 is Fianna Fáil daar deur die Britse verkiesingskommissie geregistreer. 
In die algemene verkiesing van 1932 het Fianna Fáil 72 setels verkry en die grootste party in die Dáil geword, hoewel sonder 'n meerderheid. Sommige Fianna Fáil -lede het by die eerste sitting van die nuwe Dáil met wapens aangekom, te midde van die vrees dat Cumann na nGaedheal nie vrywillig mag sou oorgee nie. Die oorgang was egter vreedsaam.  De Valera is verkies tot president van die Uitvoerende Raad (Eerste Minister) deur die Dáil met 'n stemming van 81–68, met die steun van die Arbeidersparty en onafhanklike politici, en het op 9 Maart sy amp aangeneem. 
Hy het dadelik stappe begin om sy verkiesingsbeloftes na te kom om die eed af te skaf en gronde -annuïteite wat aan die VK verskuldig is, terug te hou vir lenings wat ingevolge die Ierse grondwette verstrek is en as deel van die 1921 -verdrag ooreengekom is. Dit het die Anglo-Ierse handelsoorlog begin toe die Verenigde Koninkryk in vergelding ekonomiese sanksies teen Ierse uitvoer ingestel het. De Valera reageer in natura met heffings op Britse invoer. Die daaropvolgende "Ekonomiese Oorlog" duur tot 1938.  
Nadat De Valera koning George V aangemoedig het om McNeill as goewerneur-generaal af te dank, het die koning 'n alternatiewe optrede voorgestel: dat McNeill in plaas daarvan nog 'n rukkie as onderkoning sou aanhou en eers daarna bedank, wat hy op 1 November 1932 gedoen het. Daarna is 'n veteraan uit 1916, Domhnall Ua Buachalla, as goewerneur-generaal aangestel. Om sy posisie teen die opposisie in die Dáil en Seanad te versterk, het de Valera die goewerneur-generaal beveel om 'n vinnige verkiesing in Januarie 1933 uit te roei en de Valera se party het 77 setels gewen, wat Fianna Fáil 'n algehele meerderheid gee. Onder leiding van de Valera het Fianna Fáil verdere algemene verkiesings in 1937, 1938, 1943 en 1944 gewen.
De Valera het ook die leiding geneem oor die buitelandse beleid van Ierland deur ook as minister van buitelandse sake op te tree. In die hoedanigheid het hy vergaderings van die Volkebond bygewoon. Hy was president van die Raad van die Liga tydens sy eerste verskyning in die liga in Genève, Switserland, in 1932 en het in 'n toespraak wat 'n wêreldwye indruk gemaak het, 'n beroep gedoen op ware nakoming van die lede van die beginsels van die verbond van die liga . In 1934 ondersteun hy die toelating van die Sowjetunie tot die liga. In September 1938 word hy verkies tot die negentiende president van die Assembly of the League,  'n huldeblyk aan die internasionale erkenning wat hy gewen het deur sy onafhanklike standpunt oor wêreldvraagstukke. 
De Valera se regering het die beleid gevolg om die verdrag van 1921 eensydig af te breek. Op hierdie manier sou hy republikeinse beleid volg en die gewildheid van republikeinse geweld en die IRA verminder. De Valera het IRA -lede aangemoedig om by die Ierse weermag en die Gardaí aan te sluit. Hy het ook geweier om die Cumann na nGaedheal, Cosgrave -ondersteuners, uit die amp te ontslaan, wat hom voorheen teengestaan ​​het tydens die Burgeroorlog. Hy het Eoin O'Duffy egter na 'n jaar uit sy pos as kommissaris van Garda ontslaan. Eoin O'Duffy is toe genooi om die hoof van die Army Comrades Association (ACA) te wees wat gestig is om die welsyn van sy lede te beskerm en te bevorder, voorheen gelei deur JF O'Higgins, die broer van Kevin O'Higgins. Hierdie organisasie was 'n struikelblok vir de Valera se mag, aangesien dit Cumann na nGaedheal ondersteun en rentmeesters vir hul vergaderings verskaf het. Cumann na nGaedheal -vergaderings is gereeld ontwrig deur ondersteuners van Fianna Fáil na die publikasie van die artikel: Geen gratis toespraak vir verraaiers nie deur Peadar O'Donnell, 'n lid van die IRA.
Die ACA het sy naam verander na die Nasionale Garde onder O'Duffy en die uniform van swart barette en blou hemde aangeneem, met behulp van die reguit-gewapende saluut, en het die bynaam die Blueshirts gekry. Hulle was uiterlik fascisties en het 'n optog in Augustus 1933 deur Dublin beplan om Michael Collins, Kevin O'Higgins en Arthur Griffith te herdenk. Hierdie optog tref parallelle met Mussolini se opmars na Rome (1922), waarin hy die beeld geskep het dat hy die demokratiese regering in Rome omvergewerp het. De Valera het 'n militêre tribunaal, wat deur die vorige administrasie ingestel is, laat herleef om die saak te hanteer. O'Duffy het teruggetrek toe die National Guard as 'n onwettige organisasie verklaar is en die optog verbied is. Binne 'n paar weke het O'Duffy se volgelinge saamgesmelt met Cumann na nGaedhael en die Center Party om te vorm Verenigde Ierland, of Fine Gael, en O'Duffy het die leier geword. Kleiner plaaslike optogte was onder die verskillende name vir die daaropvolgende weke. Interne onenigheid het ontstaan ​​toe die party se TD's hulle distansieer van O'Duffy se uiterste standpunte, en sy beweging val uiteen. 
Fianna Fáil, wat die verkiesing in 1937 gewen het, dieselfde dag as die volksraad wat die grondwet bekragtig het, het de Valera as president van die Uitvoerende Raad tot 29 Desember 1937, toe die nuwe grondwet aangeneem is, voortgesit. Op daardie datum het de Valera se pos outomaties die pos van Taoiseach geword, wat 'n aansienlik sterker kantoor was. Hy kon veral die president aanraai om die ministers afsonderlik af te dank - advies wat die president volgens konvensie moes volg. Die ou Uitvoerende Raad moes ontbind en hervorm word en blok as sy president 'n minister wil verwyder. Boonop kan hy 'n parlementêre ontbinding op eie gesag versoek. Voorheen het die Raad as geheel die reg om 'n ontbinding te soek, berus by die Raad.
In die sosiale beleid het die eerste tydperk van de Valera as Taoiseach die inleiding tot (in 1947) van vergoedings vir mense wat aan aansteeklike siektes ly, getoets. 
Anglo-Ierse handelsooreenkoms wysig
Met die nuwe grondwet, het de Valera vasgestel dat die veranderde omstandighede 'n vinnige oplossing vir die voortgesette handelsoorlog van Ierland met die VK vir beide kante wensliker maak - net soos die toenemende waarskynlikheid dat oorlog in Europa sou uitbreek. In April 1938 onderteken de Valera en die Britse premier Neville Chamberlain die Anglo-Ierse handelsooreenkoms, wat alle pligte wat gedurende die voorafgaande vyf jaar opgelê is, ophef en die Britse gebruik van die verdragshavens wat dit behou het, beëindig in ooreenstemming met die Anglo-Ierse verdrag. Die terugkeer van die hawens was veral belangrik, aangesien dit Ierse neutraliteit tydens die komende Tweede Wêreldoorlog verseker het.
Grondwet van Ierland Wysig
Gedurende die dertigerjare het de Valera stelselmatig die Ierse Vrystaatse grondwet ontneem - 'n grondwet wat oorspronklik deur 'n komitee opgestel is onder die nominale voorsitterskap van sy mededinger, Michael Collins - van kenmerke wat Ierland aan die Verenigde Koninkryk verbind, wat sy onafhanklikheid en die republikeinse karakter van sy staat. De Valera kon hierdie program van grondwetlike verandering uitvoer deur gebruik te maak van drie vroeëre wysigings van grondwetlike reëlings. Ten eerste, alhoewel die grondwet van 1922 oorspronklik 'n openbare volksraad vereis vir enige wysiging wat meer as agt jaar na sy aanvaarding uitgevaardig is, het die Vrystaatse regering onder W. T. Cosgrave die tydperk tot sestien jaar gewysig. Dit het beteken dat die Vrystaatse grondwet tot 1938 gewysig kon word deur die eenvoudige a Grondwetwysigingswet deur die Oireachtas. In die tweede plek, terwyl die goewerneur-generaal van die Ierse Vrystaat enige wetgewing vanaf 1927 kon behou of ontken, berus die bevoegdheid om die goewerneur-generaal daaroor te adviseer nie meer by die Britse regering in Londen nie, maar by die regering van Sy Majesteit. in die Ierse Vrystaat, wat beteken dat die koninklike instemming in die praktyk outomaties toegestaan ​​is aan wetgewing dat die regering die goewerneur-generaal waarskynlik nie sou adviseer om die inwerkingtreding van een van sy eie wetsontwerpe te blokkeer nie. Derdens, hoewel dit in die oorspronklike teorie die grondwet was gehad het om in ooreenstemming te wees met die bepalings van die Anglo-Ierse verdrag as die grondwet van die staat, is die vereiste kort nadat die Valera aan die bewind gekom het, afgeskaf.
Die eed van trou is afgeskaf, net soos appèlle by die regterlike komitee van die Privy Council. Die opposisie-beheerde senaat, toe hy protesteer en hierdie maatreëls vertraag, is ook afgeskaf. In 1931 het die Britse parlement die Statuut van Westminster goedgekeur, wat die wetgewende gelyke status van die selfregerende dominies van die destydse Britse Gemenebest, insluitend die Ierse Vrystaat, aan mekaar en die Verenigde Koninkryk bepaal het. Alhoewel daar 'n paar grondwetlike bande tussen die Dominions en die Verenigde Koninkryk bestaan, word dit dikwels beskou as die oomblik waarop die Dominions volkome soewereine state geword het.
De Valera, in sy hoedanigheid as premier van sy majesteit se regering in die Ierse Vrystaat, skryf in Julie 1936 aan koning Edward VIII in Londen wat aandui dat hy van plan is om 'n nuwe grondwet in te stel, waarvan die sentrale deel die oprigting van 'n kantoor de Valera wat voorlopig bedoel is om te bel President van Saorstát Éireann (Iers: Uachtarán Shaorstát Éireann), wat die goewerneur-generaal sou vervang.  De Valera gebruik die skielike abdikasie van Edward VIII as koning om twee wetsontwerpe aan te neem: een het die grondwet gewysig om alle vermelding van die monarg en goewerneur-generaal te verwyder, terwyl die tweede die monarg teruggebring het, hierdie keer deur statutêre wetgewing, vir gebruik om die Ierse Vrystaat op diplomatieke vlak te verteenwoordig. Met die implementering van die Grondwet van Ierland (Iers: Bunreacht na hÉireann), die titel wat uiteindelik aan die president gegee is President van Ierland (Iers: Uachtarán na hÉireann).
Die grondwet bevat hervormings en simbole wat bedoel is om Ierse soewereiniteit te bewerkstellig. Dit het ingesluit:
'n nuwe naam vir die staat, "Éire" (in Iers) en "Ierland" (in Engels)
'n bewering dat die nasionale grondgebied die hele eiland Ierland is, waardeur Brittanje se partisie -nedersetting van 1921 uitgedaag word
die verwydering van verwysings na die koning van Ierland   en die vervanging van die monarg se verteenwoordiger, die goewerneur-generaal, met 'n volksverkose president van Ierland, wat "voorrang geniet bo alle ander persone in die staat en wat oefen en voer die bevoegdhede en funksies uit wat deur die Grondwet en die wet aan die President verleen word " 
erkenning van die 'spesiale posisie' van die Katolieke Kerk
'n erkenning van die Katolieke huweliksbegrip wat burgerlike egskeiding uitgesluit het, alhoewel burgerlike huwelike behoue ​​bly
die verklaring dat die Ierse taal die 'nasionale taal' en die eerste amptelike taal van die land was, hoewel Engels ook as '' '' 'n tweede amptelike taal ingesluit is
die gebruik van Ierse taalterme om die Ierse kulturele en historiese identiteit te beklemtoon (bv. Uachtarán, Taoiseach, Tánaiste, ens.)
Kritiek op sommige van die bogenoemde grondwetlike hervormings sluit in dat:
die teen-partisie-artikels wat unisoniste in Noord-Ierland onnodig teëgestaan ​​het, terwyl dit tegelyk kritiek van harde republikeine lok deur die erkenning van die de facto situasie.
insgelyks was die erkenning van die 'spesiale posisie' van die Katolieke Kerk in stryd met die identiteit en aspirasies van die Noordelike Protestante (wat tot die herroeping daarvan in die sewentigerjare gelei het), terwyl dit terselfdertyd nie aan die eise van die harde Katolieke dat Katolisisme uitdruklik moes voldoen nie die staatsgodsdiens.
die bevestiging van Iers as die nasionale en primêre amptelike taal weerspieël nie die hedendaagse werklikhede nie en het nie tot die herlewing van die taal gelei nie
hoewel die koning uit die grondwetteks verwyder is, het hy 'n leidende rol in die buitelandse aangeleenthede van die staat behou, en die regsposisie van die president van Ierland was derhalwe onseker, daar was ook kommer dat die presidentskap in 'n diktatoriale posisie sou ontwikkel
elemente van Katolieke sosiale onderrig wat in die teks opgeneem is, soos die artikels oor die rol van vroue, die gesin en egskeiding, was in stryd met die praktyk van die Protestantse minderheid en met die hedendaagse liberale mening
Soos Bew tot die gevolgtrekking kom, het de Valera in die grondwet van 1937 "probeer om linkse Republikeine te versadig met nasionale frases en vrome mense met uitdruklik Katolieke stukkies [en] patriargale katolisisme." 
Die Grondwet is op 1 Julie 1937 in 'n volksraad goedgekeur en het op 29 Desember 1937 in werking getree.
The Emergency (Tweede Wêreldoorlog) Redigeer
Teen September 1939 was 'n algemene Europese oorlog op hande. Op 2 September het de Valera Dáil Éireann meegedeel dat neutraliteit die beste beleid vir die land is. Hierdie beleid het oorweldigende politieke en volksondersteuning, hoewel sommige die Ierse deelname aan die oorlog aan die geallieerde kant voorgestaan ​​het, terwyl ander van mening was dat "die moeilikheid van Engeland die kans van Ierland is" Pro-Duits was. De Valera het sterk besware teen diensplig in die Noorde uitgespreek.  In Junie 1940, om die neutrale Ierse staat aan te moedig om by die Geallieerdes aan te sluit, het Winston Churchill aan de Valera te kenne gegee dat die Verenigde Koninkryk sou streef na Ierse eenheid, maar in die oortuiging dat Churchill dit nie kon lewer nie, het de Valera die aanbod van die hand gewys.   Die Britte het die regering van Noord -Ierland nie in kennis gestel dat hulle die aanbod aan die Ierse regering gemaak het nie, en De Valera se verwerping is eers in 1970 bekend gemaak. as internering, sensuur van die pers en korrespondensie, en die regering se beheer van die ekonomie. Die Wet op noodbevoegdhede verval op 2 September 1946, hoewel die noodtoestand wat ingevolge die grondwet verklaar is, eers in die sewentigerjare opgehef is.   Hierdie status het gedurende die oorlog gebly, ondanks druk van Chamberlain en Churchill. De Valera het egter wel gereageer op 'n versoek van Noord -Ierland om brandtenders om te help met die bestryding van brande na die Belfast Blitz van 1941.
Aanhoudende bewerings dat de Valera 'n persoonlike gelukwensing aan Subhas Chandra Bose gestuur het met sy verklaring van die Azad Hind (Vrye Indië) -regering in 1943,  is onjuist, en grotendeels 'n wanvoorstelling deur die Japannese konsulêre personeel in Dublin. van 'n verklaring deur 'n klein en nie -amptelike Republikeinse groep wat nie met die Ierse regering verbind is nie. 
Omstrede het  de Valera formeel sy medelye met die Duitse minister in Dublin gebring oor die dood van Adolf Hitler in 1945, in ooreenstemming met die diplomatieke protokol.  Dit het Ierland, veral in die Verenigde State, skade berokken - en kort daarna het de Valera 'n bitter woordewisseling met Winston Churchill gehad in twee beroemde radioadresse na die einde van die oorlog in Europa.  De Valera het berigte van die konsentrasiekamp Bergen-Belsen as 'anti-nasionale propaganda' aan die kaak gestel, dit was nie uit ongeloof nie, maar eerder omdat die Holocaust die belangrikste aanname onderliggend aan Ierse neutraliteit ondermyn het: morele ekwivalensie tussen die bondgenote en die As. 
Die de Valera -regering was na bewering hard teenoor die Ierse weermag se woestyne wat aangesluit het om saam met die geallieerde leërs teen die as te veg.  Die wetgewing ter sprake was die noodbevoegdheidsbevel (nr. 362) wat in Augustus 1945 aangeneem is. Op 18 Oktober 1945 het Thomas F. O'Higgins besluit om die bevel nietig te verklaar.  Hy het nie verlating goedgekeur nie, maar was van mening dat die bevel spesifiek streng was vir die deserters wat in die geallieerde magte gedien het. Generaal Richard Mulcahy het ook teen die bevel gepraat en was dit nie eens met die manier waarop dit van toepassing was op ingeroepte mans nie op offisiere. Dit is ingetrek met ingang van 1 Augustus 1946, , maar is in werklikheid voortgesit deur artikel 13 van die Wet op Verdedigingsmagte (Tydelike Bepalings), 1946. 
Opposisieleier: 1948–51 Redigeer
Nadat de Valera sestien jaar aan bewind was sonder om die deurslaggewende vrae oor verdeling en republikeinse status te beantwoord, het die publiek 'n verandering van die Fianna Fáil -regering geëis. In die verkiesing van 1948 verloor de Valera die volstrekte meerderheid wat hy sedert 1933 geniet het. Dit het aanvanklik gelyk asof die National Labour Party vir Fianna Fáil genoeg steun sou gee om as 'n minderheidsregering aan te bly, maar National Labour het aangedring op 'n formele koalisie -ooreenkoms , iets wat de Valera nie wou toegee nie. Alhoewel Fianna Fáil ses setels onder 'n meerderheid was, was dit steeds verreweg die grootste party in die Dáil, met 37 meer TD's as die volgende grootste party en mededinger, Fine Gael (die opvolger van Cumann na nGaedheal). Konvensionele wysheid het geglo dat de Valera Taoiseach sou bly met die ondersteuning van onafhanklike afgevaardigdes.
Hierdie oortuiging het tot niet geword toe (nadat die finale stemme getel is) die ander partye besef het dat as hulle saamstaan, hulle slegs een setel minder as Fianna Fáil sou hê en 'n regering kon vorm met die steun van minstens sewe onafhanklikes. Die resultaat was die Eerste Interparty-regering, met John A. Costello van Fine Gael as kompromiskandidaat vir Taoiseach. Costello is behoorlik genomineer en het de Valera vir die eerste keer in 16 jaar aan opposisie gestuur. Die jaar daarna verklaar Costello Ierland as 'n republiek, en laat die verdeling die mees dringende politieke kwessie van die dag. 
De Valera, nou leier van die opposisie, het die werklike parlementêre praktyk van die opposisie van die regering aan sy adjunk, Seán Lemass, oorgelaat en self 'n wêreldveldtog begin om die kwessie van verdeling aan te spreek. Hy besoek die Verenigde State, Australië, Nieu-Seeland en Indië, en in laasgenoemde land was hy die laaste gas van die goewerneur-generaal, Lord Mountbatten van Birma, voordat hy opgevolg word deur die eerste in Indië gebore goewerneur-generaal.  In Melbourne, Australië, is de Valera opgevoed deur die magtige Katolieke aartsbiskop Daniel Mannix, tydens die eeufeesviering van die bisdom Melbourne. Hy het massavergaderings by die Xavier College bygewoon en die vergaderde Melbourne Celtic Club toegespreek.  In Brisbane, Australië, het op versoek van die invloedryke en lank dienende aartsbiskop Duhig de Valera die grondslag gelê vir die nuwe High School -gebou aan die Marist Brothers College Rosalie.  In Oktober 1950, net dertig jaar na sy dramatiese ontsnapping uit Lincoln Gaol, keer hy terug na Lincoln en ontvang die vryheid van die gevangenis.  Die Anti-Partition of Ireland League of Great Britain was 'n aandete ter ere van hom en die toast was 'Anglo-Irish Friendship'.  'n Belangrike boodskap in de Valera se veldtog was dat Ierland nie by die onlangs gestigte Noord -Atlantiese Verdragsorganisasie kon aansluit nie, solank Noord -Ierland in Britse hande was, alhoewel Costello se regering 'n alliansie met die NAVO bevoordeel het, het die Valera se benadering meer wydverspreide steun gewen en die staat van ondertekening van die verdrag. 
Laaste jare as Taoiseach Edit
De Valera, wat teruggekeer het na Ierland tydens die Moeder-en-Kind-skema-krisis wat die Eerste Interparty-regering onder die knie gekry het, het geswyg as leier van die opposisie en verkies om afstand te hou van die omstredenheid. Hierdie standpunt het gehelp om de Valera aan die bewind te bring tydens die algemene verkiesing van 1951, maar sonder 'n algehele meerderheid. Sy en Fianna Fáil se gewildheid was van korte duur, maar sy regering het in 1952 ernstige, deflasionêre begrotings- en ekonomiese beleid ingestel, wat 'n politieke terugslag veroorsaak het wat Fianna Fáil verskeie setels in die Dáil in die tussenverkiesings van 1953 en vroeg in 1954 gekos het. waarskynlik verlies van vertroue in die Dáil, het de Valera in plaas daarvan 'n verkiesing in Mei 1954 belê waarin Fianna Fáil verslaan is en 'n Tweede Interparty-regering saam met John A. Costello as Taoiseach gevorm is. 
Op 16 September 1953 ontmoet de Valera vir die eerste en enigste keer die Britse premier, Winston Churchill, in Downingstraat 10. (Die twee mans het mekaar in 1949 op 'n partytjie gesien, maar sonder om te praat). Hy het die Britse premier verras deur te beweer dat indien hy in 1948 in die amp was, Ierland nie die Statebond sou verlaat nie. 
Gedurende hierdie tydperk het de Valera se sig begin versleg en moes hy 'n paar maande in Nederland deurbring, waar hy ses operasies ondergaan het. In 1955, terwyl hy in opposisie was, het de Valera gepraat teen die vorming van 'n Europees Parlement en 'n Europese federalisme en opgemerk dat Ierland "het nie daarna gestreef om uit die Britse oorheersing [. ] om in 'n erger posisie te kom". 
Net soos die eerste koalisieregering het die tweede slegs drie jaar geduur. By die algemene verkiesing van 1957 het de Valera, toe in sy vyf-en-sewentigste jaar, 'n absolute meerderheid van nege setels behaal, die grootste getal wat hy ooit behaal het. Dit was die begin van nog 'n tydperk van sestien jaar vir Fianna Fáil. 'N Nuwe ekonomiese beleid het ontstaan ​​met die eerste program vir ekonomiese uitbreiding. In Julie 1957, in reaksie op die grensveldtog (IRA), is deel II van die oortredings teen die staatswet heraktiveer en beveel hy dat die internering sonder verhoor van Republikeinse verdagtes gelas moet word, 'n aksie wat baie daartoe bygedra het om die veldtog van die IRA te beëindig. 
De Valera se laaste termyn as Taoiseach het ook die oorgang van talle hervormings op die gebied van gesondheid en welsyn ondergaan. In 1952 is werkloosheidsversekering uitgebrei na manlike landbouwerknemers, kindertoelaes na die tweede kind uitgebrei en 'n kraamtoelaag vir versekerde vroue ingestel. 'N Jaar later is die geskiktheid vir kraam- en kinderdienste en openbare hospitaaldienste uitgebrei tot ongeveer 85% van die bevolking. 
Terwyl Fianna Fáil gewild bly onder die kiesers, het die 75-jarige de Valera deur die kiesers as te oud en onaangeraak begin word om as regeringshoof te bly.  Op aandrang van partyamptenare het de Valera besluit om uit die regering en die Dáil te tree en in plaas daarvan die presidentskap van Ierland te soek. Hy wen die presidensiële verkiesing van 1959 op 17 Junie 1959 en bedank as Taoiseach, leier van Fianna Fáil en 'n TD vir Clare, ses dae later, en gee die mag aan Seán Lemass oor.
De Valera is op 25 Junie 1959 ingehuldig as president van Ierland.  Hy is in 1966, 84 jaar oud, tot president herkies tot 2013 'n wêreldrekord vir die oudste verkose staatshoof.  By sy aftrede in 1973 op 90 -jarige ouderdom was hy die oudste staatshoof ter wêreld. 
As president van Ierland het de Valera baie staatsbesoeke ontvang, waaronder die besoek van die Amerikaanse president John F. Kennedy in 1963. Vyf maande later het de Valera die staatsbegrafnis vir Kennedy in Washington, DC, bygewoon en 'n groep van 24 kadette van die weermag vergesel wat 'n stille oefening op sy graf gedoen het.  In Junie 1964 keer hy terug na Washington, DC as die tweede president van Ierland om die Amerikaanse kongres toe te spreek. 
In 1966 het die Joodse gemeenskap in Dublin die aanplant en toewyding van die Éamon de Valera -woud in Israel, naby Nasaret, gereël ter erkenning van sy steun aan die Jode van Ierland. 
In Januarie 1969 word de Valera die eerste president wat beide huise van die Oireachtas toegespreek het ter viering van die vyftigjarige herdenking van die stigting van Dáil Éireann.
In 1969 het drie en sewentig lande welwillendheidsboodskappe aan NASA gestuur vir die historiese eerste maanlanding. Hierdie boodskappe rus nog steeds op die maanoppervlak en de Valera se boodskap namens Ierland lui: "Mag God gee dat die vaardigheid en moed wat die mens in staat gestel het om op die maan te klim, hom ook in staat sal stel om vrede en geluk op aarde te verseker en vermy die gevaar van selfvernietiging. " 
Éamon de Valera sterf aan longontsteking en hartversaking in Linden Convalescent Home, Blackrock, Dublin, op 29 Augustus 1975, 92 jaar oud.  Sy vrou, Sinéad de Valera, vier jaar ouer, is die vorige Januarie op die vooraand oorlede van hul 65ste huweliksherdenking. Sy liggaam lê in die staat Dublin Castle en is op 3 September 'n volledige begrafnis by die St Mary's Pro-Cathedral gehou, wat op nasionale televisie uitgesaai is. Na berig word, het meer as 200 000 mense die begrafnisroete van drie myl van die middestad van Dublin na die Glasnevin-begraafplaas gelê.  Hy word begrawe in Glasnevin saam met sy vrou en seun Brian.
De Valera se politieke belydenis het ontwikkel van militante republikanisme tot sosiale en kulturele konserwatisme. 
De Valera, die dominante politieke persoonlikheid van Ierland, vir baie dekades, het talle eerbewyse ontvang. Hy is in 1921 verkies tot kanselier van die National University of Ireland, en beklee die pos tot sy dood. Pous Johannes XXIII het hom die Orde van Christus toegeken. Hy ontvang eregrade van universiteite in Ierland en in die buiteland. In 1968 word hy verkies tot 'n genoot van die Royal Society (FRS),  'n erkenning van sy lewenslange belangstelling in wiskunde. Hy was ook lid van die parlement van Noord -Ierland (vir Down van 1921 tot 1929 en vir South Down van 1933 tot 1937), hoewel hy hom by die republikeinse beleid van onthouding gehou het en nie in Stormont sit nie.
De Valera is gekritiseer omdat hy as mede-eienaar beland het van een van die invloedrykste groep koerante in Ierland, Irish Press Newspapers, gefinansier deur talle klein beleggers wat dekades lank geen dividend ontvang het nie.  Volgens kritici word De Valera gehelp om Ierland onder die invloed van Katolieke konserwatisme te hou.  De Valera verwerp egter eise van organisasies soos Maria Duce dat die Rooms -Katolisisme die staatsgodsdiens van Ierland moet word, net soos hy die eise van die Ierse Christelike Front van die Ierse Vrystaat om Francisco Franco tydens die Spaanse Burgeroorlog te ondersteun, verwerp het . 
De Valera se beheptheid met sy aandeel in die geskiedenis en sy behoefte om dit te verduidelik en te regverdig, word op ontelbare maniere weerspieël. Sy geloof in historici as betroubare bewakers van sy reputasie was nie absoluut nie. Hy het baie pogings aangewend om hul sienings te beïnvloed en om die historiese rekord aan te pas en te verfyn wanneer hy voel dat dit hom, sy bondgenote of sy saak onjuist of ongunstig in sy gedagtes voorstel, dit kan dikwels dieselfde beteken. Hy het hierdie pogings uitgebrei tot die groter Ierse publiek. 'N Belangrike funksie van sy koerantgroep, die Irish Press -groep, was om dit wat hy beskou as die foute en weglatings van 'n dekade waarin hy die onderwerp was van grootliks vyandige kommentaar, reg te stel. 
Die afgelope dekades is historici nie meer onomwonde positief beskou deur sy rol in die Ierse geskiedenis nie, en 'n biografie van Tim Pat Coogan beweer  dat sy mislukkings swaarder weeg as sy prestasies, terwyl de Valera se reputasie afneem terwyl dié van sy groot mededinger in die 1920's, Michael Collins, styg.Die mees onlangse werk oor de Valera deur historikus Diarmaid Ferriter bied 'n meer positiewe beeld van de Valera se nalatenskap.  Bertie Ahern, tydens 'n boekbekendstelling vir Diarmaid Ferriter se biografie oor de Valera,   beskryf de Valera se prestasies in politieke leierskap gedurende die vormingsjare van die staat:
Een van de beste ure van de Valera was sy hergroepering van die Republikeinse kant na 'n nederlaag in die burgeroorlog, en sy volgelinge op 'n uitsluitlik vreedsame en demokratiese weg, waarmee hy later die binnelandse fascisme en die IRA moes konfronteer. Hy het 'n demokratiese staatsman geword, nie 'n diktator nie. Hy het nie die staatsdiens gesuiwer van diegene wat sy voorgangers gedien het nie, maar het die beskikbare talent ten beste benut.
'N Opvallende mislukking was sy poging om die bepaling van die Grondwet van 1937 met betrekking tot die kiesstelsel om te keer. Toe hy in 1959 as Taoiseach uittree, stel hy voor dat die stelsel van proporsionele verteenwoordiging wat in die grondwet vervat is, vervang moet word. De Valera het aangevoer dat proporsionele verteenwoordiging verantwoordelik was vir die onstabiliteit wat 'n groot deel van die naoorlogse tydperk gekenmerk het. 'N Grondwetlike referendum om dit te bekragtig, is deur die mense verslaan. Een aspek van die nalatenskap van de Valera is dat sedert die stigting van die staat byna altyd 'n de Valera in Dáil Éireann gedien het. Éamon de Valera het tot 1959 gedien, sy seun, Vivion de Valera, was ook 'n Teachta Dála (TD). Éamon Ó Cuív, sy kleinseun, is tans lid van die Dáil terwyl sy kleindogter, Síle de Valera, 'n voormalige TD is. Albei het in die Ierse regering in die ministeries gedien.
Kritici kla dat De Valera se dubbelsinnigheid en verraad van die verdragsproses en sy verwerping van ooreengekome demokratiese prosedures tot burgeroorlog gelei het en Ierland by geboorte byna vernietig het. Liberale verwerp sy konserwatiewe sosiale beleid en sy noue verhouding met die Katolieke biskoppe.
Bill Kissane skryf dat sy vroom katolisisme, sy verwerping van materiële pronk, sy vasberadenheid om die Ierse taal te laat herleef en sy onvermoë om die vrees van die protestantse Ulster vir Katolieke oorheersing te begryp, van hom 'n verteenwoordiger van sy generasie in Suid -Ierland maak. 
Katolieke sosiale beleid Redigeer
Éamon de Valera het sy party Fianna Fáil daartoe gelei dat hy konserwatiewe maatskaplike beleid aangeneem het, omdat hy vroom was dat die Katolieke kerk en die gesin sentraal was in die Ierse identiteit. Hy het klousules by die nuwe Grondwet van Ierland (1937) gevoeg om 'met spesiale sorg die instelling van die huwelik te bewaak' en egskeiding te verbied. Sy grondwet erken ook die 'spesiale posisie' van die Katolieke Kerk en erken ander kerkgenootskappe, waaronder die Kerk van Ierland en Joodse gemeentes, terwyl dit die godsdiensvryheid van alle burgers waarborg. Hy weerstaan ​​egter 'n poging om die Rooms -Katolisisme die staatsgodsdiens te maak en sy grondwet verbied die oprigting van 'n staatsgodsdiens. Sy beleid is verwelkom deur 'n grootliks toegewyde, konserwatiewe en landelike kieserskorps.  Die onafdwingbare artikels in die grondwet wat die tradisionele siening versterk het dat 'n vrou se plek in die huis was, illustreer verder die rigting waarin Ierland beweeg. 'N Wet van 1935 verbied die invoer of verkoop van voorbehoedmiddels. Die strengste sensuurwette in Wes -Europa voltooi die prentjie. 
Die spesifieke erkenning van die Rooms -Katolisisme is verwyder deur die vyfde wysiging van die Grondwet van Ierland (1973) en die verbod op egskeiding is verwyder deur die vyftiende wysiging van die Grondwet van Ierland (1996). Tog het die Ierse Hooggeregshof in 1973 verklaar dat die voorbehoedingswetgewing van 1935 nie van die Grondwet afweer nie en dus geldig bly.