Vandag skryf twee FB-vriendinne oor hulle ma’s. Marsha du Toit (wat ek van skooldae af ken) se ouers leef nog, en sy was die naweek by hulle op die plaas. So skryf sy: “Tel jou seëninge. Tel hul een vir een. En as jy ouers soos myne het, tel hulle twee maal.”
Maar ek mis nie net die aardse seëninge van ‘n ma en pa nie. Ek mis alles van hulle, besef ek toe ek Marsha se inskrywing lees.
Ek sien hom in sy kakiestofjas in die tuin – hy was altyd skoon, en het selfs sy tuinklere met groot ontsag behandel (tipies ‘n kind wat in die Depressie grootgeword het). Ek sien hom ingestap kom met ‘n skotteltjie vol vars groenbone uit die tuin, ‘n groen ui met die lobbe nog aan waarin my ma die tjoppies moes potbraai. Ek onthou dat hy weer verlei kon word met bruinerige soetpatats. En koekies by sy tee.
Ek stem saam met ‘n ander kommentaar op Sonia se status: eintlik sou Skype die lekkerste gewees het. Vir wys, en vir sien.
Maar nou moet jy my verskoon: ek wil gaan kyk of ek nog daardie bruinpoeding kan maak… Wie het gesê dis net vir Sondae?
Ek was elke oggend op dieselfde plek: op sy skoot. Waar ek happies van sy ontbyt gebedel het. Peper of te nie.
Ek het eers omtrent drie weke gelede DSTV gekyk nadat ek vir drie van die vier jaar sedert my egskeiding glad nie TV-konneksie gehad het nie. Nie eers om Es Y Bie Sie te kyk nie.
Nee, nie vir die mooi nuusleser met die onbeweeglike lippe nie (hoe DOEN sy dit???), en ook nie vir die weervrou wat die hele tyd met haar nie-beduiende hand óf ‘n V-teken óf ‘n stokstywe middelvinger vertoon nie. (Seriaas, gaan kyk bietjie – middelvinger, V, middelvinger… maar darem op heuphoogte, so dis seker net mense met siek breine wat dit raaksien. Soos ek…)
Toe wonder ek of ou Dirkman nie dalk ‘n hou te veel teen die kop gekry het op sy dag nie. Dit lyk immers of sy neus al ‘n paar keer gebreek was, en die neus en die brein is mos nogal naby mekaar…
Anyhoe, die stilte het omtrent ‘n maand geduur, en toe sy nou lekker kan loop, begin sy weer praat. (En sy het nog nie weer opgehou nie… sug.)
‘n Ander keer speel-baklei die katte op die vloer voor sy hok. Die geskop en gesis en aanganery het hom later verveel, waarop hy vernaam op sy hok se dak klim en vir hulle begin blaf.
Ek laat maak vir Freud ‘n leertjie vir sy hok, want hy kou gereeld sy stokke deur. Maar hy vind die nuwe leer heeltemal te intimiderend, en ek haal dit vir eers uit en sit dit agter sy hok. En vergeet daarvan. Die volgende oggend maak ek sy hok oop, en hy klouter oor die nog-met-kombers-bedekte-hok na bo en stryk fluks aan na die vensterraam waaraan hy so graag kou. (Ek het toe al ‘n rubberhandskoen en ‘n sagte speelding daar gehang om hom af te skrik, maar niks werk nie.) Toe hy so oor die rand van die hok loer en die leertjie in die geliefde vensterbank sien staan, steek hy vierspoor – wel, tweespoor dan – vas en sê: “My f*k!” (Natuurlik NIE by deugsame ekke geleer nie! J) Ek is bly om te vertel dat die vensterraam nog nooit weer deurgeloop het nie, en dat ek vriend Ludi eerlik kon antwoord toe hy vra wat Freud van die leertjie dink wat hy gemaak het.