19 Jy sal dan vir my sê: Waarom verwyt Hy dan nog, want wie het sy wil weerstaan? 20 Maar tog, o mens, wie is jy wat teen God antwoord? Die maaksel kan tog nie vir die maker sê: Waarom het u my so gemaak nie? 21 Of het die pottebakker nie mag oor die klei, om uit dieselfde klomp die een voorwerp tot eer en die ander tot oneer te maak nie? 22 En as God, al wil Hy sy toorn bewys en sy mag bekend maak, tog met groot lankmoedigheid die voorwerpe van toorn wat vir die verderf toeberei is, verdra het, 23 juis om bekend te maak die rykdom van sy heerlikheid oor die voorwerpe van barmhartigheid wat Hy voorberei het tot heerlikheid, 24 ons naamlik wat Hy geroep het, nie alleen uit die Jode nie, maar ook uit die heidene? 25 Soos Hy ook in Hoséa sê: Ek sal die wat nie my volk is nie, my volk noem; en haar wat nie bemin is nie, beminde; 26 en in die plek waar aan hulle gesê is: Julle is nie my volk nie! daar sal hulle genoem word kinders van die lewende God. 27 En Jesaja roep oor Israel uit: Al is die getal van die kinders van Israel soos die sand van die see, net die oorblyfsel sal gered word; 28 want Hy volbring 'n saak en verkort dit in geregtigheid, omdat die Here 'n saak wat verkort is, op die aarde sal doen. 29 En soos Jesaja tevore gesê het: As die Here van die leërskare vir ons nie 'n nageslag oorgelaat het nie, soos Sodom sou ons geword het en aan Gomorra gelyk gewees het.
Die wil van die mens, sy trots en sy sin vir geregtigheid bied weerstand teen God se verkiesing, wil en handelinge. Die ongehoorsame mens is soos die mier wat vir die olifant sê: “Hoekom trap jy op my?” (Jesaja 45:9).
Paulus ontwikkel nie ‘n filosofie sonder genade uit sy lewenservaring en kennis nie, maar verduidelik dat die skeiding tussen diegene wat weggedryf word deur die toorn van God en diegene wat verheerlik is in sy genade, nie net die Heidene interesseer nie, maar ook die gekose Jode. Hy verduidelik hierdie punt deur God se openbaring aan Hosea (2:23) te noem, dat hy van diegene wat nie sy volk is nie, sy eie volk sal maak. Die apostel Petrus het ook in sy eerste brief aan die gelowiges van die Heidene bevestig: “Maar julle is 'n uitverkore geslag, 'n koninklike priesterdom, 'n heilige volk, 'n volk as eiendom verkry, om te verkondig die deugde van Hom wat julle uit die duisternis geroep het tot sy wonderbare lig, julle wat vroeër geen volk was nie, maar nou die volk van God is; aan wie toe geen barmhartigheid bewys is nie, maar nou bewys is.” (1 Petrus 2:9-10).
In sy liefde vir hulle wou Paulus die Jode in Rome leer dat God die reg het om die ongekose Heidene te red en om hulle heeltemal te heilig, terwyl hy die gelowige Jode verhard het totdat hulle vernietig is. Hierdie ervaring het nie gekom as teoretiese logika nie, maar was in die hart van Paulus gerealiseer met betrekking tot die Jode wat gespog het oor hulle selfgeregtigheid. Hy wou hulle tot bekering lei dat hulle mag bely dat Jesus die beloofte Messias was wat hulle verlossing bied. Die meerderheid van Jode verwerp Jesus steeds vandag.