Blog – Die Venster
En so, op die vooraand van my dertigste verjaarsdag, vra 'n vriend my: "Wat vat jy saam met jou uit die vorige dekade?" Sjoe… dan moet ek eers onthou wat alles die afgelope dekade gebeur het. Alles vanaf my tweede jaar van my studies tot die tweede jaar van my verdere studies. Ek deel maar hier wat ek het.
Punte is goed. Harde werk is beter.
Harde werk is goed, maar gereelde kwaliteittyd met jou mense is noodsaaklik.
Jou mense is noodsaaklik, maar so ook is grense.
Grense is nie teenoor genade nie.
Ons loop almal op genade, so laat ek liefs stil wees as iemand anders hulself op 'n ander pad bevind.
Die lewe is nie een lang pad wat ons hoef te stap ad infinitum nie. Ons mag maar draaie neem en nuwe rigtings inslaan.
Nuwe rigtings is nie tekens van swakheid nie, maar van waagmoed.
Swakheid is jou grootste sterkpunt.
Saam swak-wees is nog sterker.
Saam-wees is 'n voorreg, maar so ook alleen-wees.
Alleen reis is een van die beste goed wat jy in jou lewe kan doen.
Reis as 'n toeris is lekker. Reis as 'n pelgrim transformeer jou.
Doen in jou tuisdorp wat jy sou gedoen het as jy oorsee was.
Oorsee reis is ongelooflik, maar om in jou kar te klim en deur ons land te toer is magical.
Jy kan nie genoeg Harry Potter lees nie.
Lees die koerant en kyk die nuus, maar nie te veel nie.
Jy gaan altyd nuwe nuus oor jouself by ander leer. Haal asem, lag selfs, en maak seker jy weet wat jy doen en hoekom jy dit doen.
Vra jouself hoekom jy hou waarvan jy hou. En maak vrede met dit wat jy nie van hou nie, al is dit teen die grein. Want nee, die Mona Lisa is nie mooi nie.
Skerp jou in op die kuns van die lewe, maar lees Prediker genoeg sodat jy sal onthou dat ook wysheid tot niks kom.
Kyk die realiteit van die totale chaos en hartseer wat hierdie lewe jou kant toe kan gooi in die oë. Huil, woed, lament, maar maak ook vrede dat sommige goed net bo begrip en bo verstand is.
Vrede-maak beteken nie dat almal stil bly nie, maar dat verhoudings reg is vir almal betrokke. Dit gaan oor geregtigheid ook.
Geregtigheid en liefde kan langs mekaar staan en kan nie mekaar uitskakel nie.
Liefde vir mense met wie jy nie saamstem nie is vrek moeilik, en vrek waardevol.
Om te stry met iemand met wie jy nie saamstem nie, maak selde 'n verskil. Om langs mekaar te leef, maak 'n groter impak.
Jou impak op mense is nie jou besigheid nie. Doen net wat jy doen tot die beste van jou vermoë.
Partykeer kyk mens terug en wonder oor jou keuses. Om dan te kan sê: "ek het die beste gedoen met die inligting tot my beskikking" het my al baie gehelp.
Google dit. Lees dit. Maar luister ook na die mense om jou se wysheid wat tot jou beskikking gestel is.
Vriendskappe vat partykeer tyd. Dit is dikwels eerder jou ma se slow cooker stew as jou MSG two minute noodles.
Vriendskappe vra vergifnis. Baie. Dit is hoe goeie vriendskappe geskoei word.
Van dit kom al maklik, maar natuurlik kry ek nie alles reg nie. Maar dalk, as dit God se wil is, het ek nog 'n dekade om dit in te skerp.
Wat is die eerste ding wat mense sê as hulle hoor jy is 'n dominee?
"Skies, ek vloek…"
Want dis mos die dominee-doodsonde. Blykbaar. Die f-woord. Tog het ek al op twee geleenthede oomblikke van diepe konneksie met God te midde van hierdie verskriklike f-woord beleef.
Die eerste geleentheid is nie my storie om te vertel nie. Die tweede was vandag.
Halfpad op teen 'n berg het die woord "Fokof!" vanuit my diepste wese in die aarde voor my geval. Vir 'n oomblik het ek stilgestaan en gehuil. En toe het ek gebid. En dit was goed.
Ek weet ek sou nou my ouma skok. Ek weet my oupa sou sê dat ek nou nie reg praat nie. Ander ouma sou my 'n drukkie gee (al was sy dalk geskok). Maar ek dink my ander oupa, die dominee, sou dalk, net dalk, gelag het en saamgestem het. Want as jy met mense se stories werk, weet jy dat PG-rated taal soms net nie genoegsaam is om die chaos van die lewe aan te spreek nie.
Ons leer ons kinders van vroeg af om nie te vloek nie, maar leer ons hulle (en onsself) wel om sekere dinge in hierdie lewe te vervloek wat dit werd is om vervloek te word? Want party goed in ons lewens verdien niks minder as 'n fokof nie. Ons verwar 'nice' en 'goed' te gereeld met mekaar. Die punt is nie om 'nice' mense te wees nie, maar om te werk vir goedheid en goedheid sê vir boosheid om te fokof.
So hier is die heidense raad wat my dag gemaak het: gryp daardie koekie seep as dit jou gewete sal sus en vlug in jou ekwivalent van die berge in. Vat jou tyd. Laat die heilige woede in jou opbou. Mik daardie gevreesde vyf letters in die aangesig van dit wat lankal reeds moes wyk. Sit in dit. Sê dit! Skree dit! Spoeg dit!
Mag dit meer as katarsis wees. Mag dit heilig wees en heiligmaking wees. Nie omdat ons stoute woorde soos 'n resep staan en stammel nie, maar omdat God dalk in ons eenvoudige handeling kan kom en doen wat God doen: om oor chaos te beweeg en vir die donker te sê: "Fokof!"
Tydens die dankoffer leun sy oor: "Ek bedoel dit nie sleg nie, maar as iemand van buite moet kom en niks van hierdie goed weet of ken nie, sal die nagmaal en soos daai ding wat almal so saam opsê super freaky wees."
"Ek weet," antwoord ek haar. "Ek het vandag presies dieselfde gedink."
Ek sit in die kerk langs my goeie vriendin, Riana*. Sy het ingestem om vanmore saam met my kerk by te woon, ten spyte van die feit dat sy haarself nie werklik as 'n 'Christen' sou beskryf nie. Riana beweeg eintlik as 'n buitestander van die kerk. So vanmore, tydens die erediens, het ek die vreemdste ervaring gehad: vir 'n oomblik het ek uit Marileen se lyf geklim; Marileen wat in die kerk grootgeword het en wat in die binnekring van die kerk beweeg (selfs by hierdie gemeente waar sy 'n besoeker is). Vir 'n oomblik het ek in Riana, wat langs my in die kerk sit, se lyf geklim.
So toe die seëngroet uitgespreek is, het ek dit vir die eerste keer gehoor soos wat 'n buitestander dit moes hoor:
"Ek groet julle en ek bid dat God en die Sewe Geeste wat voor sy troon is en Jesus Christus genadig sal wees vir julle en dat Hy vir julle sy vrede sal gee" (Openbaring 1:4).
My eerste gedagte? "Wat op dees aarde…?"
In daardie oomblik kon ek nie anders as om te wonder hoe vreemd kerk vir 'n buitestander moet lyk nie.
Ek staan in 'n ry om die tekens van die nagmaal te gaan haal. Ons sê die Apostoliese Geloofsbelydenis op. Almal op dieselfde, bekende ritme. Ons sing die Onse Vader. Ek pik 'n traan. Selfs hier, as besoeker, vind ek koestering in die woorde van die geloofsbelydenis:
"Ek glo in 'n heilige, algemene, Christelike kerk
Die vergewing van sondes…"
Ek, 'n binnekring besoeker vind 'n tuiskoms in die bekende liturgie (diensorde), simbole en rituele wat my lyf so goed ken. Dis verwelkomend. Dis 'n anker vir hierdie swerwer tussen kerke. Hoe sing Francois van Coke? "Ek dryf weg, maar jy sal konstant bly."
Ek het die liturgie van die kerk nodig. Ek het nodig om die brood te kan skeur en plat druk tussen my vingers, om die wyn swaar te sluk. Ek het nodig om te bely, te besin en te besing (selfs al hou ek nie van 'n spesifieke lied nie). Ek het dit nodig om my hande bak te kan hou wanneer die seën uitgespreek word. Ek het die Christus-kers nodig.
Ek dink nie Riana sou dieselfde taal gebruik nie. Miskien is die liturgie vir haar juis iets vreemd, iets wat haar buite hou, haar versigtig maak. Ek weet nie.
Maar ek weet dat sy my vriendskap nodig het (soos ek hare). Ek weet dat ons vriendskap vra dat ons saam mekaar se hande druk soos wat ons swaar aan die lewe sluk. Ek weet dat sy my lief het omdat ek glo, soos wat ek haar lief het omdat sy worstel. Ek weet dat ons saam onsself in verwondering vir musiek kan ingooi en ek is gek oor die feit dat ons altyd hard en diep oor die lewe en oor ons verstaan van God dink. Ek weet sy het goedheid nodig en dat sy dit uitleef sover sy kan.
In teologie praat ons van die "liturgie van die lewe". Dit is die gedagte dat die idees agter die liturgie, rituele en simbole in die erediens nie op Sondae moet stop nie, maar dat dit moet uitloop in ons alledaagse lewens.
Soos in ons vriendskappe.
Ek is nie vriende met Riana sodat ek haar "kan bekeer" nie. Nee. Dit is vriendskap en liefde sonder bybedoelings. Steeds voel ek wel geroepe om die liturgie wat haar of iemand anders moontlik op 'n Sondag vreemd kan laat voel, op so 'n manier buite die erediens te lewe dat sy welkom voel by my.
Ons wil so graag mense Sondae in die erediens laat welkom voel. En dit is goed. Ek dink egter nie ons gaan dit doen deur die liturgie uit te gooi nie. Ons lywe het die liturgie nodig, selfs al mag dit ook freaky wees. Ek dink ons gaan dit eerder doen deur die liturgie te lewe sodat mense in die lewe welkom by ons voel – en selfs dit, as ons dit reg doen, kan nogals freaky lyk.
Vandag hoor ek 'n uitnodiging aan ons elkeen (nie net as lede van die kerk nie, maar as die kerk self):
Lean into your freaky.
Want freaky mag dalk net mooi een van die beste dinge wees wat ons het om te bied.
"I suppose it's like the ticking crocodile, isn't it? Time is chasing after all of us, isn't that right?" – Finding Neverland
Eendag, op 'n eiland wat ek en jy na alle waarskynlikheid nooit sal sien nie, het 'n krokodil 'n smulhap van 'n hand geneem – en daarmee saam 'n horlosie as bykos. Kaptein Hook was onbeïndruk. Sedertdien jaag die krokodil agter die Kaptein aan met die hoop om sy ete af te handel, maar die Kaptein is elke keer gewaarsku deur die klank van die horlosie wat steeds in die krokodil se maag getik-tik-tik het. Die klank het hom met vrees gevul. 'n Doodsangs.
Baie van ons is bang vir tyd, vir oudword, vir die dood selfs, maar daar is 'n groep onder ons wat hierdie getik-tik-tik anders hoor. Dis 'n tik-tik-tik wat in die maag gaan sit. Nee. In die baarmoeder. En vir die vroue wat niks behalwe dié geluid hoor nie, is dit angswekkend.
"Het ons geweet?" vertel my fiksheidsinstruktrise verontwaardig, "dat vrouens wat oor die ouderdom van 35 swanger word, se swangerskappe as geriatriese swangerskappe bekendstaan?"
"Asof ek nie klaar geweet het dat ek oor die muur is nie?!"
Sy, kom ons noem haar Wendy, is 37. Om die waarheid te sê het ons gister eers ontmoet. Ek ken nie haar geraamtes of geite nie. Ek het geen idee hoekom sy nog enkellopend is nie, maar vir die duur van 'n gemiddelde skemerkelkie (en ek drink stadig), het ek gesien hoe haar maag (is dit haar maag?) van vrees draai.
"Waar moet ek 'n man ontmoet? Ek werk by die huis en dan kom gee ek vir 'n spul vroue klas…" haar sin verdwyn in die rookdampe om haar.
"Wil jy ooit kinders hê?" vra iemand anders.
Sy weet nie. Pouse. Wat as sy nou besluit dat sy kinders wil hê en dan kan sy nie kinders kry nie?
Soos ek terugry, sit Wendy op my siel. Die vrou wat so graag 'n familie wil hê, maar te bang is om daarvan te droom. Sy is nie die enigste wie ek ken nie. Ek ken ander Wendy's wat die idee van kinders kry al laat vaar het. Dáárdie krokodil het alreeds opgevang. Die droom is egter steeds lewendig.
En so wat sê ek, wie nog nie daar is nie (en moontlik nie eens kinders wil hê nie) vir so iemand? Niks. Ek sê niks nie. Want ek kan nie. Ek weier om vir haar te sê dat dit gaan kom wanneer sy dit die minste verwag. Ek weier om te sê dat dinge sal gebeur as dit moet gebeur. Ek weier, want ek weet nie.
As jy soos Wendy is, wat byna te bang is om te droom van kinders, is ek jammer. Ek wil graag langs jou sit. En as jy iemand soos ek is, wat te ver verwyder staan, wil ek jou nooi om saam met my 'n oomblik van stilte te hê. 'n Oomblik van stilte vir jong babas wat sterf, vir stilgeboortes, miskrame en aborsies. En vandag, 'n oomblik van stilte vir die kinders wat maar net 'n gedagte bly vir die Wendy's tussen ons.
Ek het nog nie veel tyd in my lewe gebruik om oor haarkappers te besin nie – behalwe daardie één keer toe 'n haarkapper in Vredendal 'n uur lank gearbei het net om teleurstelling en weersin aan my kant te laat posvat. Oor die algemeen is haarsny vir my 'n funksionele saak. Vandag dink ek egter goed en lank oor haarkappers. Oor vier haarkappers, om spesifiek te wees.
Die eerste haarkapper ken ek nou al vandag ek 9 is. Vir die afgelope 21 jaar deel my ma en dié vrou hulle geheime, resepte en stories oor die kinders. Eie aan die Italiaanse volk aan wie sy behoort, praat die vrou met haar hande – 'n gewoonte wat hare sny én gesels effe kompliseer. So Ma spandeer gewoonlik meer tyd by haar haarkapper as wat sy andersins sou, maar dit pla ma nie en sy keer elke keer terug, want hierdie vrou het oor 21 jaar 'n vriendin geword. Ma was vandag weer daar, soos elke jaar wanneer die skole begin. Dit is 'n ritueel wat so gevestig is, 'n ritueel wat my ma (na my mening) nie net mooi laat voel nie, maar wat ook ingeweef is in hoe die lewe in Pretoria volgens haar lyk.
Die ding van iewers bly is dat jy oor tyd 'n tipe van 'n 'brein'kaart begin teken met merkers van jou gunsteling eetplekke, winkels en die paaie wat die spul aan mekaar verbind. Trek jy iewers heen (soos wat ek onlangs na Stellenbosch verhuis het), word daardie kaart ewe skielik vervang met 'n leë kaart. Okay, nie heeltemal leeg nie: ek weet waar is my nuwe werk. Skielik moet ek egter Google waar my nuwe Spar gaan wees en my nuwe karwasplek. Ewe skielik moet ek op Google spring en na 'n nuwe haarkapper soek.
Só beland ek vroeg Januarie in The Boredroom, 'n chick haarkappery wat ek hoofsaaklik vir sy naam gekies het (en vir die feit dat hulle my nog op dieselfde dag kon help). Die details van hoe my nuwe haarkapper my hare sorgvuldig gesny het (anders as die Vredendal affêre van 2020), is onbelangrik. Wat van belang is, is die gevoel wat ek gehad het toe ek daar uitgestap het: ek het 'n haarkapper! Nog 'n merker op my kaart. Nog 'n stukkie van my Stellenbosch-legkaart. In daardie oomblik het ek 'n gevoel van tuiskoms gehad. Dít alles, oor 'n haarkapper.
Dit is dan g'n wonder dat my vriendin, wie onlangs met kanker gediagnoseer is en in Pretoria woonagtig is, gister ons almal in die kar gegooi het om na Dullstroom te ry om haar hare te gaan sny nie. "Dullstroom?!" vra my pa ongelowig. Ja, Dullstroom. Want wanneer jy jou hare kort sny uit vrees en in voorbereiding vir die tyd wat voorlê, doen jy dit waar jy veilig voel en by iemand wat jy ken. Haar haarkapper is lieflik en liefdevol. Hy verstaan hoe belangrik hierdie oomblik is. Hy werk sag en maak terselfdertyd seker dat ons wynglase vol bly. Ek neem 'n foto van haar blonde lokke wat by sy voete op die vloer lê. Hiérdie hare is nie gewetenloos afgesny nie, maar eerder gesnoei sodat die blom tot haar reg kan kom. Sy werk word skielik 'n liefdesdaad. 'n Liefdesdaad wat 'n groot oomblik in haar pad byna 'n mooi oomblik maak.
En dan vandag, toe ek hoor dat my haarkapper in Saldanha eergister oorlede is. In my vyf jaar in Saldanha was ek seker vyf keer by hom, maar hy was 'n dierbare mens met baie liefde en daarom ook baie honde. My Saldanha-vriendin, wie al jare lank 'n pad met hom stap, is regtig hartseer, maar sy het ook vrede. Sy dood was aan die aankom (ai die kanker…) en hier op die end het my vriendin vir hom 'n boodskap gestuur waarin sy vir hom gesê het wat hy vir haar beteken het. Nou groet sy hom vaarwel met 'n seer hart, maar met die gemoedsrus wat kom met die wete dat jy gepraat het toe jy moes praat.
Miskien is 'n haarkapper vir jou ook maar 'n funksionaliteit, maar die waarheid wat ek die afgelope week aan my eie hare gevoel het, was dat haarkappers 'n kosbare rol in ons gemeenskappe speel. So dankie aan húlle wat daar is wanneer ons met ons hande in ons hare sit.
Ek en dertig beloer mekaar van oorkant die vertrek. Binnekort gaan ons hand om die blaas staan. Tot en met 28 Desember verlede jaar het ek eintlik nogal uitgesien. Dertig klink so gesofistikeerd. Die twintigs is gevul met die spreekwoordelike 'sletsappies' en die dertigs met skemerkelkies en wyn. Die twintigs het boyfriends en die dertigs het life partners.
Kyk hoe veralgemeen ek nou. My een ouma het haar lewensmaat op 19 getrou. My broer het getrou op 24. Buitendien, daar is geen empiriese bewyse dat ek (of enigiemand anders) meer classy gaan wees in my dertigs nie, of dat die lewe makliker, of beter, of meer sinvol gaan wees nie. En as ek om my kyk weet ek sommer dat ek besig is om bog te praat.
'n Wenk: Weet jy nie wat om vir iemand te sê nie? Het julle reeds die weer bespreek? En Korona (spaar ons tog dit)? Vra dan vir Ben Bleek of hy saamstem met Francois van Coke wat sing dat dit beter raak as jy ouer raak? Ek het al my eie informele navorsing gedoen en my bevindinge dui daarop dat mense onder 40 dink dat Van Coke al weer die kluts kwyt het, maar dan blyk dit dat diegene ouer as 40 tog met hom saamstem.
Die punt is: dalk is ek besig om die kar voor die perde te span. Dalk moet ek eerder wag tot 40 voordat ek optimisties of pessimisties raak oor ouer word. Of dalk moet ek erken dat ouderdom niks met die saak uit te waai het nie. Die lewe is te onvoorspelbaar. Kyk daar na my vriendin. Haar nuutste gunsteling grap? Sy het gehoop om 'n Ph.D. teen dertig te hê, maar nou het sy kanker teen dertig. Jy moet so bietjie 'n donker humorsin hê om saam met ons oor daardie een te glimlag.
Terug by 28 Desember verlede jaar, die dag toe ek besef het dat ek eintlik nogal die risiko staan om soos 'n ongewillige slagoffer langs dertig te staan. Niks het op 28 Desember verander nie, buiten my eie konsep van hoe die lewe werk. (Okay dalk is dit nie niks nie). Skielik het ek die lewe as 'n pad gesien. 'n Lang pad sonder afdraaie wat beteken dat hoe dinge nóú is, dit vir ewig gaan wees. Hiermee saam kom 'n gevoel van magteloosheid en nietigheid. Dan, soos wat ek dit skryf, onthou ek: die lewe is nie 'n pad nie. Dit is 'n reeks tree. Dalk klink die twee byna dieselfde, maar vir my eie gesonde verstand het ek nodig om te weet dat ek nie op die autobahn ry nie, maar eerder bundu bash in die bosveld iewers. Elke tree bied die opsie van 'n duisend ander, nuwe tree.
Elke keer as ek iewers bundu bash val ek sonder uitsondering iewers hard op my agterstewe. Baie 'twintigs'. Ek weet egter dat die dertigs ook maar geskraapte knieë en rou basvelle inhou. Ek weet my drome van gesofistikeerdheid is van die deftigste lugkastele wat ek al gebou het. Maar ek wíl hand om die blaas met dertig staan! Nie omdat dit beter gaan raak soos ek ouer raak het nie, maar omdat ek vrede met die aard van die lewe gemaak het. Die lewe gooi waarskynlik vir ons so mengsel van 'sletsappie' en skemerkelkie (en as ons regtig ongelukkig is, soms Jagermeister) in, ongeag of ons in ons twintigs, dertigs, of tagtigs is. Met matigheid, maats en op die maat van musiek, behoort ons seker ook deur dit te kom – hopelik met so min as moontlik hoofpyn.
Jou brein kan 'n vreesaanjaende plek wees. Laat ek liewer praat waarvan ek weet: my brein kan 'n vreesaanjaende plek wees. Daar is doolhowe in groeiende duisternis en as ek myself nie betyds vang nie, is ek diep verdwaald.
Ek is eintlik trots op my self-kennis en self-regulering. Meeste dae. Daarom is dit vir my soveel slegter as ek myself nie verstaan nie, nie gereguleer kry nie. Dit is dán wanneer ek bang word.
Om self jou brein te moet verstaan en te bestuur is een ding. Maar wat as jy iemand anders moet help verstaan? Wat as jy moet verduidelik wat jy skrams verstaan? Praat van vreesaanjaend…
Oor die jare het ek al geleer om iets van die doolhowe in my brein en my gemoed, sowel as my behoeftes, te kommunikeer aan familie en vriende. Maar die afgelope tyd moet ek weer opnuut my brein vertaal aan 'n ander en soms, moet ek bely, het ek nie die taal nie.
Die beste wat ek weet om te doen is om in my beperkte taal te sê wat ek kan, en dan te wag… wag vir hul reaksie. Daar is soveel maniere waarop hulle kan reageer en my brein verwag mos dikwels die ergste.
Hoe mooi dan, is daardie oomblik wanneer jou brein en sy doolhowe met sagte oë en hande ontvang word nie? Onsekere hande selfs, maar nie harde hande nie. Nie vuiste nie.
Nie almal lewe met angs en doolhof breine nie. Vir party mense is dinge maar net straight forward. Ek laat my wel nie vertel dat ons almal nie soms met naakte brein voor 'n ander moet staan en dan bid vir sagte oë nie.
Vanaand is ek dankbaar vir sagte oë en sagte hande. En vandag bid ek dit vir jou toe. Mag jou brein veilig in die blik van 'n ander wees.
Ek word Dinsdag 29. My laaste jaar in my twintigs. Die twintigs het my goed hanteer. Baie goed. As Francois van Coke reg is en dit inderdaad beter raak as jy ouer raak, dan kan hierdie storie mos nou net lekker wees. Maar ek is gelukkig, ek weet. Gelukkig, geseënd, of watter woord jy ook al verkies.
Ek ken baie mense wie se 20s nie vir hulle goed was nie. Wat 20s geken het aan trauma: aan egskeiding(s), aan dood, aan werkloosheid, aan finansiële uitdagings, aan eensaamheid, aan siekte. Ek is altyd sensitief vir hierdie stories. En dan gooi Facebook vandag vir my hierdie woorde: "As long as you stay close to God, your job, the person you marry, where you live, what you do, will all work out perfectly, don't worry."
Sjoe. Ek dink aan hoeveel gemoedsrus hierdie sin vir so baie mense moet bring. Ongelukkig glo ek ook dat dit bloot net nie waar is nie. Nie as ek luister na die stories rondom my nie. Nie as as ek dink aan die mense wat opreg na God gesoek het en steeds hulself voor die prokureurs gevind het nie, die mense wat hande in die hare na werk soek nie. Hoeveel keer moes ek nie al verwytend vertel word dat iemand "alles reg" gedoen het soos wat die kerk gesê het, en dat dinge dan steeds nie uitgewerk het nie?
In 'n wêreld waar geloof soms verkoop word as die flatervrye resep vir die lewe moet ons as Christene juis getuig dat God se genade nie in die afwesigheid van flaters, floppe en f-oppe lê nie, maar in die pad wat vanuit daardie oomblikke in 'n toekoms van hoop in loop. Waar perfeksie as die ideaal verkoop word, moet ons, kruis in die hand en hart, die kwaliteit van daardie produk bevraagteken. Geloof is geen waarborg vir 'n maklike lewe nie. Dit kan nie, moet nie, moes nog nooit, die punt gewees het nie.
Dat dinge ten goede sal meewerk, ja dit glo ek. Maar dit is iets heeltemal anders as "perfek" uitwerk. Perfek is die afgod van ons tyd waarteen ons ons kinders moet waarsku, wat ons moet verafsku soos die vyand wat dit is. Die vyand wat vernietig wat reeds goed genoeg is.
Ek bevind myself tans op 'n paar kruispaaie in my lewe en ek vang myself waar ek die "perfekte" pad wil kies. Die waarde van die pad wat ek stap, herinner ek myself egter, lê nie in die kwaliteit van die pad wat ek kies nie, maar in die manier waarop ek daardie pad aanpak. Diep oortuig is ek dat daar slaggate wag, met God aan my sy of te not. My gebed vir myself en ander is daarom nie 'n slaggatlose pad nie. My gebed is een wat vra vir die afsterwe van 'n onbereikbare ideaal. Vir opstanding waar die lewe sy tol eis. En vir koek op my verjaarsdae – al is dit ook nie flatervry nie.