Ethiopië - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Ethiopië, amptelik die Federale Demokratiese Republiek van Ethiopië, is 'n land in die Horing van Afrika. Dit het een van die mees uitgebreide bekende geskiedenisse as 'n onafhanklike nasie op die vasteland of in die wêreld, en is ook een van die stigters van die Verenigde Nasies. Ethiopië, uniek onder Afrikalande, het onafhanklikheid gehandhaaf tydens die Europese stryd om Afrika-kolonies, en het dit voortgegaan behalwe vir 'n tydperk van vyf jaar (1936-1941) toe dit onder die Italiaanse besetting was.
Die lang heerskappy van monarge het in 1974 tot 'n einde gekom, toe 'n pro-Sowjet Marxist-Leninistiese militêre junta, die "Derg", die keiser Haile Selassie afgesit en 'n eenparty-kommunistiese staat gestig het. Na bykans twee dekades van terreur en hongersnood, is kol. Mengistu Haile Mariam in 1991 verslaan deur 'n koalisie van rebellemagte en gevlug na ballingskap in Zimbabwe. Die regering wat die Derg vervang het, het stappe gedoen om die ekonomie en die politieke omgewing te liberaliseer, hoewel daar nog voldoende ruimte vir verbetering is.
Die Ethiopiese ekonomie is gebaseer op landbou, wat 47 persent tot die BNP bydra en 85 persent van die bevolking in diens het. Die belangrikste uitvoergewas is koffie. Dit groei inderdaad wild in die suidweste, wat glo die oorspronklike bron van die boontjie is.
Ethiopië, met 'n grootte van 1,127,127 vierkante kilometer groot, vorm die grootste deel van die Horing van Afrika, wat die oostelikste deel van die Afrika-landmassa is. Grens aan Ethiopië is Soedan in die weste, Djiboeti en Eritrea in die noorde, Somalië in die ooste en Kenia in die suide. Addis Abeba, die hoofstad, het 'n geskatte bevolking van drie miljoen. Die hoogte van 8.000 voet verseker 'n gematigde klimaat. Dit huisves verskeie internasionale agentskappe, soos die Wêreldgesondheidsorganisasie.
Satellietbeeld van Ethiopië Kaart van Ethiopië
Twee massiewe hooglandstreke is 'n kompleks van berge en plato's, geskei deur die Groot Skeurvallei, wat oor die algemeen suidwes tot noordoos loop. Hoogtes in die westelike streek, bekend as die Amhara-plato, wissel van 7.800 tot 12.000 voet (2.377-3.658 m). Die Somaliese plato, oos van die Groot Skeurvallei, het pieke wat 3,962 m hoog is. Die vallei self wissel van 25 tot 40 myl breed. In die noorde bevat dit die Denakil-depressie, 'n woestyngebied 380 voet (116 m) onder seevlak. Die laaglande is hoofsaaklik in die noord-sentrale en oostelike dele van die land geleë. Die grootste deel van die bevolking woon in die hooglande vanweë die koeler temperatuur en meer volop water, wat deur die warm, klam winde van die Indiese Oseaan binnegedring word. In die suidweste lewer 'n kombinasie van lae hoogte en hoë reënval reënwoude en 'n klimaat wat bevorderlik is vir eksperimente met gewasse.
Die Groot Skeurvallei bevat 'n ketting van mere, insluitend die Tana-meer, die grootste in Ethiopië. 'N Lente net noord van die Tana-meer word beskou as die bron van die Blou Nyl, wat deur diep klowe in die Soedan inloop en dan met die Wit Nyl aansluit om die Nylrivier te vorm.
Die groot verskeidenheid van terreine, die mees robuuste in Afrika, lei tot groot variasies in klimaat, grond, natuurlike plantegroei en nedersettingspatrone.
Klimaat en ekologie
Hoogte lewer drie klimaatsones: die koel sone bo 2400 m, waar die temperatuur wissel van naby vriespunt tot 16 ° C; die gematigde sone op 'n hoogte van 1,500 tot 2400 m met 'n temperatuur van 16 ° C tot 30 ° C; en die warm sone onder 1 500 m (tropiese en droë toestande) en dagtemperature wat wissel van 27 ° C tot 50 ° C. Die normale reënseisoen is vanaf middel Junie tot middel September (langer in die suidelike hoogland), voorafgegaan deur intermitterende reën vanaf Februarie of Maart; die res van die jaar is oor die algemeen droog.
Ethiopië het 'n groot aantal endemiese spesies, veral die Gelada-bobbejaan, die Walia-steenbok ('n seldsame bergbok), en die Ethiopiese wolf (of Simien-jakkals). Jakkalse, wildehonde en hiënas, sowel as jakkalse, kom gereeld voor. Antilope en ape kom in die laaglande voor. Krokodille, seekoeie, en ander reptiele en visse word in die riviere en mere aangetref. Arende, flamingo's en valke kan in die Groot Skeurvallei gesien word, maar ander voëls sluit die aigret, horingvlieg, ibis, volstruis, pelikan, ooievaar en aasvoël in.
Sommige van die vroegste bekende fossiele van hominiede is in Ethiopië gevind, waaronder die skelet bekend as "Lucy" en ander dateer uit vyf miljoen jaar. Die gebied word dus dikwels gekrediteer as die oorsprong van die mensdom. Bene wat in die ooste van Ethiopië ontdek is, dateer 3,2 miljoen jaar. Ethiopië word beskryf in die geskrifte van die Griekse historikus, Herodotus, uit die vyfde eeu B.C.E.
Ander argeologiese bewyse, insluitende klipwerktuie en artefakte soos versierde keramiek, is ook ontdek, wat getuig van die lang tydperk van menslike bewoning in die streek. Die landbou het gedurende die Neolitiese periode ontwikkel. Die nasie is ook die oudste onafhanklike land in Afrika en een van die oudste ter wêreld.
Die Engelse naam "Ethiopië" is vermoedelik afgelei van die Griekse woord Aithiopia, van Aithiops ''n Ethiopiër', afgelei van Griekse terme wat 'van verbrande gesig' beteken. Hierdie etimologie word egter betwis. Die Boek van Aksum, in 'n kroniek wat in die vyftiende eeu saamgestel is, lui dat die naam afgelei is van "Ityopp'is,'n seun (nie genoem in die Bybel nie) van Kus, die seun van Ham, wat volgens die legende die stad Axum gestig het.
Volgens die legende is die koningin van Skeba en koning Salomo die voorouers van 'n monarge-reeks wat met twee kort onderbrekings voortgeduur het tot die moderne tyd. Hul seun, Menelik, is deur sy vader tot koning verklaar, en diegene wat beweer dat hy sy nageslag is, het die dinastie voortgesit totdat dit in 1974 omvergewerp is.
Die opkoms van aansienlike bevolkings met 'n skryfstelsel dateer uit minstens 800 B.C.E. Proto-Ethiopiese skrif wat op kliptafels aangebring is, is in die hooglande gevind, veral in die stad Yeha. Die oorsprong van hierdie beskawing is 'n twispunt. Volgens die tradisionele teorie het immigrante van die Arabiese skiereiland hulle in die noorde van Ethiopië gevestig, wat hul taal, die prototo-Ethiopiër (of Sabean), saamgebring het, wat ook aan die oostekant van die Rooi See ontdek is.
Hierdie teorie oor die oorsprong van die Ethiopiese beskawing word betwis. Volgens 'n nuwe teorie was beide kante van die Rooi See 'n enkele kulturele eenheid en dat die opkoms van die beskawing in die Ethiopiese hooglande nie 'n produk van verspreiding en kolonisasie uit die suide van Arabië was nie, maar 'n kulturele uitruiling waarin die bevolking van Ethiopië 'n belangrike rol gespeel het en aktiewe rol. Gedurende hierdie periode was waterweë soos die Rooi See virtuele snelweë, wat kulturele en ekonomiese uitruil tot gevolg gehad het. Die Rooi See het mense aan albei kuste verbind en 'n enkele kulturele eenheid geproduseer wat Ethiopië en Jemen insluit, wat mettertyd in verskillende kulture afgewyk het. Dit is slegs in Ethiopië dat die prototo-Ethiopiese skrif vandag ontwikkel is in Ge'ez, Tigrean en Amharic.
In die eerste eeu C.C. het die antieke stad Axum 'n politieke, ekonomiese en kulturele sentrum in die streek geword. Die Axumiete het die Rooi See-handel teen die derde eeu oorheers. Teen die vierde eeu was hulle een van slegs vier lande in die wêreld, saam met Rome, Persië en die Kushan-koninkryk in die noorde van Indië, om goudmuntstukke uit te reik.
Die Koninkryk Axum was 'n kulturele en handelsentrum. Op verskillende tye, insluitend 'n periode in die sesde eeu, het Axum die grootste deel van die hedendaagse Jemen, sommige van die suide van Saoedi-Arabië net oorkant die Rooi See, sowel as die noorde van Soedan, Noord-Ethiopië, Eritrea, Djibouti en die noorde van Somalië beheer.
Die Axumite-ryk het egter uiteindelik afgeneem as gevolg van die verspreiding van Islam, wat gelei het tot 'n verlies aan beheer oor die Rooi See, sowel as 'n uitputting van natuurlike hulpbronne in die streek wat die omgewing nie in staat was om die bevolking te ondersteun nie. Die politieke sentrum het suidwaarts na die berge van Lasta (nou Lalibela) verskuif.
Church of Our Lady Mary of Zion in Axum, waar deur die Ethiopiese Ortodokse Kerk geglo word dat die Ark van die Verbond lê.
Dit was in die vroeë vierde eeu C.E. dat 'n Siries-Griekse skuilplek, Frumentius, na die hof gebring is en uiteindelik koning Ezana tot die Christendom bekeer het en sodoende die amptelike godsdiens gemaak het. Terwyl Islam sy verskyning aan die kus gemaak het, het Christene na die hooglande teruggetrek en hul gesag daar gekonsolideer en die Ethiopiese Ortodokse Christendom as die staatsgodsdiens gevestig.
Die meeste geskiedkundiges beskou Yekunno Amlak as die stigter van die Solomoniese dinastie. In die proses om sy heerskappy te legitimeer, het die keiser die reproduseer en moontlik die Kebra Nagast (Glory of the Kings), wat as die nasionale epos beskou word. Die "Glory of the Kings"is 'n versnit van plaaslike en mondelinge tradisies, Ou- en Nuwe-Testamentiese temas, apokriewe teks, en Joodse en Moslem-kommentare. Die epos is saamgestel deur ses skrifgeleerdes in Tigreane wat beweer dat hulle die teks uit Arabies in Ge'ez vertaal het. Die kernverhaal daarvan is die verhaal van Salomo en Skeba, 'n uitgebreide weergawe van die verhaal in I Kings of the Bible. In die Ethiopiese weergawe het koning Salomo en die koningin van Skeba 'n kind met die naam Menelik (waarvan die naam afgelei is van die Hebreeus) Ben-Meleg wat beteken "seun van die koning"), wat 'n dubbele Joodse ryk in Ethiopië stig. Met die vestiging van hierdie ryk bring Menelik I die Ark van die Verbond saam met die oudste seuns van die Israeliese edeles saam. Hy word gekroon as die eerste keiser van Ethiopië, die stigter van die Solomoniese dinastie.
Uit hierdie epos het 'n nasionale identiteit ontstaan ​​as God se nuwe uitverkore volk, erfgenaam van die Jode. Die Salomo-keisers is afstammend van Salomo, en die Ethiopiese bevolking is die nasate van die seuns van die Israeliese edeles. Die afkoms van Salomo was so noodsaaklik vir die nasionalistiese tradisie en monargiese oorheersing dat Haile Selassie dit in 1931 in die land se eerste grondwet opgeneem het, wat die keiser vrygestel het van die staatsreg op grond van sy "goddelike" geslagsregister.
Beide die Ortodokse Kerk en die monargie het nasionalisme bevorder. In die epiloog van die Glory of the Kings, Die Christendom word na Ethiopië gebring en as die "regmatige" godsdiens aangeneem. Dus was die ryk geslagsregister van die groot Hebreeuse konings, maar 'regverdig' in die aanvaarding van die woord van Jesus Christus.
Die Salomo-monargie het 'n wisselvallige mate van politieke beheer oor Ethiopië vanaf die tyd van Yekunno Amlak in 1270 tot Haile Selassie se ontwrigting in 1974.
Behalwe vir kontak met Portugal wat Ethiopië in 1527 in staat gestel het om Moslem-indringers terug te keer, het enkele Europeërs tot in die negentiende eeu in Ethiopië aangekom.
Fasilides 'Castle in Gondar, Amhara-streek.
Dit alles het bygedra tot die isolasie van Ethiopië van 1755 tot 1855, die 'Age of Princes'. Die keisers het figurehoofde geword wat deur streeksoorloge beheer word. Etiopiese isolasionisme eindig na 'n Britse sending wat 'n alliansie tussen die twee nasies gesluit het; Dit was egter eers in die regeringstyd van keiser Tewodros II, wat Ethiopië begin moderniseer het en die mag in die keiser herinstel het, dat Ethiopië weer aan wêreldsake begin deelneem het.
In die 1880's het die Italianers met die Britte begin veg vir invloed in die aangrensende streke. Assab, 'n hawe naby die suidelike ingang van die Rooi See, is in 1870 van die plaaslike Afar-sultan, vasal aan die Ethiopiese keiser, gekoop deur 'n Italiaanse onderneming, wat teen 1890 tot die vestiging van die Italiaanse kolonie Eritrea gelei het. Konflikte tussen die twee lande het gelei tot die Slag van Adowa in 1896, toe die Ethiopiërs die wêreld verras het deur die koloniale mag te verslaan en onafhanklik te bly, onder die beheer van Menelik II. Die vroeë twintigste eeu is gekenmerk deur die regering van keiser Haile Selassie I, wat die vinnige modernisering van Ethiopië onderneem het. Die aansoek van Haile Selassi om in 1919 by die Volkebond aan te sluit, is van die hand gewys, omdat die slawerny steeds in Ethiopië sterk was en eers in 1923 uitgeskakel is. Die soewereiniteit van Ethiopië is slegs onderbreek deur die kort Italiaanse besetting (1936-1941). Britse en patriotiese Ethiopiese troepe het die Ethiopiese vaderland in 1941 bevry, wat op 31 Januarie 1941 gevolg is deur soewereiniteit, en die Britse erkenning van volle soewereiniteit (dit wil sê sonder enige spesiale Britse voorregte) met die ondertekening van die Anglo-Ethiopiese ooreenkoms in Desember 1944 .
Die bewind van Haile Selassie eindig in 1974, toe 'n pro-Sowjet-marxistiese-Leninistiese militêre junta, die "Derg", hom afgesit en 'n eenparty-kommunistiese staat tot stand gebring het. Derg is die kort naam van die Koördineringskomitee van die weermag, polisie en territoriale leër, 'n komitee van militêre offisiere wat die land van 1974 tot 1987 regeer het. Tussen 1975 en 1977 het die Derg tienduisende van sy teenstanders sonder verhoor tereggestel en gevange geneem.
Mengistu Haile Mariam het onbetwis leierskap van die Derg verkry, wat in 1987 formeel ontbind is en die land onder 'n nuwe grondwet die Volksdemokratiese Republiek van Ethiopië geword het. Baie van die Derg-lede het in belangrike regeringsposte gebly en as lede van die Sentrale Komitee en die Politburo van die Arbeidersparty van Ethiopië (WPE), wat Ethiopië se burgerlike weergawe van die kommunistiese partye in die Oos-Blok geword het. Mengistu het sekretaris-generaal van die WPE en president van die land geword, asook die oorblywende opperbevelhebber van die weermag.
Ethiopa waar die Blou Nyl uit die Tara-meer te voorskyn kom.
Wanbestuur, korrupsie en algemene vyandigheid teenoor die gewelddadige heerskappy van die Derg was gekoppel aan die dreinerende gevolge van voortdurende oorlogvoering met die separatistiese guerrillabewegings in Eritrea en Tigray, wat gelei het tot 'n drastiese afname in die algemene produktiwiteit van voedsel en kontantgewasse. Alhoewel Ethiopië geneig is tot chroniese droogtes, was niemand voorbereid op die omvang van droogte en hongersnood wat die land in die middel van die tagtigerjare getref het nie. Honderde duisende het van ekonomiese ellende, diensplig en politieke onderdrukking gevlug en in buurlande en dwarsoor die Westerse wêreld gaan woon, en sodoende 'n Ethiopiese diaspora geskep.
Nagenoeg agt miljoen mense het hongersnood tydens die droogte van 1984 geword, en meer as een miljoen is dood. Die Ethiopiese regering se onvermoë of onwilligheid om die hongersnood 1984-1985 te hanteer, het universele veroordeling deur die internasionale gemeenskap uitgelok. Die primêre reaksie van die regering was om groot getalle kleinboere wat in die betrokke gebiede in die noorde gewoon het, te ontwortel en hulle in die suide te hervestig. Verskeie menseregte-organisasies het beweer dat tienduisende kleinboere gesterf het as gevolg van gedwonge hervestiging.
Vanaf 1985 word kleinboere gedwing om hul woonplekke in beplande dorpe te verskuif, wat om water, skole, mediese dienste en hulppunte voorsien word om die verspreiding van dienste te vergemaklik. Baie kleinboere het gevlug eerder as om hulself te verhuis met verhuising, wat oor die algemeen baie ongewild was. Boonop kon die regering in die meeste gevalle nie die beloofde dienste lewer nie. Die voedselproduksie het, ver van die voordeel van die landbouproduktiwiteit, gebly.
In 1977 het Somaliërs Ethiopië in die Ogaden-oorlog aangeval, maar Ethiopië het hulle vinnig verslaan met 'n massiewe toestroming van Sowjet-militêre hardeware, direkte Kubaanse militêre teenwoordigheid, tesame met Oos-Duitse en Suid-Jemenitiese militêre hulp. Ten spyte van die toeval van een van die grootste leërs in Afrika weens welwillende militêre hulp van Oos-Blok-lande, het 'n onophoudelike opstand in die destydse provinsies Eritrea en Tigray, 'n groot droogte in 1985 en regime-veranderinge in die voormalige Sosialistiese Blok het daartoe gelei dat die Derg-regime in 1991 verslaan deur die Eritrean People's Liberation Front (EPLF) in die verre noorde, en elders deur die Ethiopian Peoples 'Revolutionary Democratic Front (EPRDF), 'n los koalisie van rebellemagte wat hoofsaaklik deur die Tigrean People's Liberation Front oorheers is.
Keer terug na demokrasie
In 1993 word die provinsie Eritrea onafhanklik van Ethiopië, na 'n referendum, met meer as dertig jaar van gewapende konflik, een van die langste in Afrika.
In 1994 is 'n grondwet aanvaar wat gelei het tot die eerste jaar na Ethiopië se eerste veelpartyverkiesing. In Mei 1998 het 'n dispuut oor die onbeperkte grens met Eritrea gelei tot die Eritrese-Ethiopiese oorlog wat tot Junie 2000 geduur het.
Op 15 Mei 2005 het Ethiopië weer 'n meerpartyverkiesing gehou, wat gelei het tot die terugkeer van die EPRDF, maar 'n veel groter groep opposisieparlementslede is verkies.
Die irredentistiese aansprake van die ekstremisties-beheerde Raad van Islamitiese Howe (CIC) in Somalië in 2006 het 'n wettige bedreiging vir Ethiopië en die oorgangs federale regering (TFG) van Somalië inhou. In Desember 2006 het die TFG die Etiopiese weermag se hulp versoek om te reageer op die aggressie van die CIC. Binne enkele weke het gesamentlike Ethiopiese-TFG-magte die CIC vanaf Somalië vervoer, en die ontplooiing van die Afrika-unie se missie in Somalië (AMISOM) in Maart 2007 het begin om veiligheid in Mogadishu te bied om die Ethiopiese troepe vinnig uit Somalië te onttrek.
Die Somalies-sprekende Moslems wat in die Ogaden-streek woon, druk steeds die regering op onafhanklikheid. Die Ogaden National Liberation Front voer periodieke gevegte met die Ethiopiese weermag aan en in April 2007 word 65 soldate en nege Chinese werkers doodgemaak by 'n olieveld wat deur die Chinese bestuur word naby die grens van Somalië.
Menseregteskendings wat gedurende 2006 deur die Amerikaanse Staatsdepartement aangemeld is, sluit in: beperking op die reg van burgers om tydens die verkiesing van regering te verander; onwettige moorde, en verslaan, mishandeling en mishandeling van aangehoudenes en opposisie-ondersteuners deur veiligheidsmagte; swak gevangenisvoorwaardes; arbitrêre inhegtenisneming en aanhouding, veral diegene wat vermoed word dat hulle met die opposisie simpatiseer of as lede daarvan bestaan; aanhouding van duisende sonder aanklag en lang voorlopige aanhouding; inbreuk op die privaatheidsregte van die burgers en gereelde weiering om die wet rakende soeklasbriewe te volg; beperkings op die vryheid van die pers; arrestasie, aanhouding en teistering van joernaliste vir die publikasie van artikels wat kritiek op die regering was; beperkings op vryheid van vergadering; beperkings op vryheid van assosiasie; geweld en sosiale diskriminasie teen vroue en mishandeling van kinders; verminking van vroulike geslagsdele (FGM); uitbuiting van kinders vir ekonomiese en seksuele doeleindes; mensehandel; sosiale diskriminasie teen persone met gestremdhede en godsdienstige en etniese minderhede; en regeringsinmenging in vakbondaktiwiteite.
Die verkiesing van Ethiopië se 547-lid konstituerende vergadering is in Junie 1994 gehou. Hierdie vergadering het die grondwet van die Federale Demokratiese Republiek van Ethiopië in Desember 1994 aangeneem. Die verkiesing vir die eerste volksverkose nasionale parlement en streekswetgewers in Ethiopië is in Mei en Junie 1995 gehou. Die meeste opposisiepartye het verkies om hierdie verkiesing te boikot. Die Ethiopiese Volksrevolusionêre Demokratiese Front (EPRDF) was 'n oorwinningsoorwinning. Internasionale en nie-regeringswaarnemers het tot die gevolgtrekking gekom dat opposisiepartye sou kon deelneem as hulle sou verkies om dit te doen.
Toe die regering in Augustus 1995 geïnstalleer is, was die eerste president Negasso Gidada. Die EPRDF-geleide regering van premier Meles Zenawi het 'n beleid van etniese federalisme bevorder wat belangrike magte aan plaaslike, etnies-gebaseerde owerhede verleen het.
Ethiopië het vandag nege semi-outonome administratiewe streke wat die mag het om hul eie inkomste in te samel en te bestee. Onder die huidige regering geniet Ethiopiërs groter politieke deelname en vryer debat as ooit tevore in hul geskiedenis, hoewel sommige fundamentele vryhede, insluitend die vryheid van die pers, in die praktyk ietwat omskryf is.
Sedert 1991 het Ethiopië warm verhoudings met die Verenigde State en Wes-Europa gevestig en het aansienlike ekonomiese hulp van Westerse lande en die Wêreldbank gesoek. In 2004 het die regering 'n poging aangewend om meer as twee miljoen mense van die dorre hooglande van die ooste te verskuif op grond daarvan dat hierdie hervestiging voedseltekorte sou verminder.
Sedert die Tweede Wêreldoorlog het Ethiopië 'n aktiewe rol in wêreld- en Afrika-aangeleenthede gespeel. Ethiopië was 'n handveslid van die Verenigde Nasies en het in 1951 en die Kongo in 1960 aan die VN-operasies deelgeneem. Voormalige keiser Haile Selassie was 'n stigter van die Organisasie vir Afrika-eenheid (OAE), nou die Afrika-unie (AU), wat in Addis Abeba gesetel is. Die hoofstad huisves ook die VN se ekonomiese kommissie vir Afrika. Ethiopië is ook lid van die Intergo Governmental Authority on Development, 'n streekgroep van Horn of Africa.
Alhoewel hy nominaal 'n lid van die Nie-Gerigte Beweging was, het Ethiopië na die rewolusie van 1974 in 'n noue verhouding met die Sowjetunie en sy bondgenote verhuis en hul internasionale beleid en posisies ondersteun totdat die regering in 1991. Die Ethiopië het vandag baie goeie betrekkinge met die Verenigde State en die Weste, veral om op streekstabiliteit te reageer en die oorlog teen terrorisme te ondersteun, en toenemend deur ekonomiese betrokkenheid.
Ethiopië se verhouding met Eritrea bly gespanne. Alhoewel samesprekings oor die oplossing van die grensvraagstukke voortduur, het die partye tot dusver nie ooreengekom oor 'n finale afbakening nie. Die VN-missie in Ethiopië en Eritrea (UNMEE) se vredesmissie patrolleer 'n tydelike veiligheidsone van 25 kilometer in TSV (EZR) binne Eritrea wat die twee lande skei.
Ethiopië het ook 'n los drieparty-vennootskap aangegaan van (nie-militêre) samewerking met Soedan en Jemen.
Die Ethiopian National Defense Forces (ENDF) bevat ongeveer 200,000 personeel, wat dit een van die grootste militêre lande in Afrika maak. Gedurende die 1998-2000 grensoorlog met Eritrea het die ENDF se gemobiliseerde krag ongeveer 350,000 bereik. Sedert die einde van die oorlog is ongeveer 150,000 soldate gedemobiliseer. Die ENDF gaan voort met 'n oorgang van sy oorsprong as guerrilla-leër na 'n professionele militêre organisasie wat vrywillig werk, met die hulp van die Verenigde State en ander lande. Opleiding in vredesoperasies, professionele militêre opleiding, bestuur van militêre opleiding, operasies teen terrorisme en militêre medisyne is een van die belangrikste programme wat deur die Verenigde State geborg word. Ethiopië het een vredesvoorwaardelike kontingent in Liberië.
Ethiopië het 'n gelaagde stelsel bestaande uit 'n federale regering, etnies gebaseerde streeksstate, sones, woredas (distrikte), en kebeles (Wyk). Daar is nege etnies-gebaseerde administratiewe streke, onderverdeel in 68 sones, twee geoktrooieerde stede (Addis Abeba en Dire Dawa), 550 woredas, en ses spesiale woredas.
Die grondwet ken die uitgebreide mag aan streeksstate toe wat hul eie regering en demokrasie kan vestig. Artikel 39 gee verder elke regstaat die reg om van Ethiopië af te staan. Daar is egter debat oor hoeveel van die mag wat in die grondwet gewaarborg word, eintlik aan die state verleen word.
Die streke en geoktrooieerde stede van Ethiopië, alfabeties genommer.
Die onderafdelings van Ethiopië is:
Addis Abeba (geoktrooieerde stad)
Dire Dawa (geoktrooieerde stad)
Suidelike Nasies, Nasionaliteite en Volkestreek
Vrouekoffieboer met mandjie koffiebone in Ethiopië
Na die rewolusie in 1974 is die ekonomie van Ethiopië as 'n sosialistiese ekonomie bestuur: sterk staatskontroles is geïmplementeer, en 'n groot deel van die ekonomie is oorgedra na die openbare sektor, insluitend die meeste moderne nywerhede en grootskaalse kommersiële landbou, alle landbougrond en stedelike huureiendom, en alle finansiële instellings. Sedert middel 1991 het die ekonomie ontwikkel na 'n gedesentraliseerde, markgerigte ekonomie, met die klem op individuele inisiatiewe wat ontwerp is om 'n dekade van ekonomiese agteruitgang te keer. Geleidelike privatisering van sake, nywerhede, bankwese, landbou, handel en handel is aan die gang.
Terwyl die proses van ekonomiese hervorming aan die gang is, het die hervormings tot dusver slegs geringe buitelandse beleggings gelok, en die regering bly baie betrokke by die ekonomie. Die regerende EPRDF beheer meer as 50 groot ondernemings volgens die Chinese model. Talle eiendomme wat deur die regering besit word gedurende die vorige regime, is pas oorgedra na ondernemings in besit van EPRDF in die naam van privatisering. Verder omskryf die Ethiopiese grondwet die reg om grond te besit slegs as 'die staat en die volk', maar burgers mag slegs grond (tot 99 jaar) huur, en kan dit nie verpand, verkoop of besit nie.
Met net tien persent van sy bewerkbare grond is die Ethiopiese ekonomie gebaseer op landbou, wat 47 persent bydra tot die BNP en meer as 80 persent van die uitvoer, en 85 persent van die bevolking in diens het. Die belangrikste landbou-uitvoer-oes is koffie, wat 35 persent van Ethiopië se buitelandse valuta-verdienste lewer, af van 65 persent 'n dekade gelede as gevolg van die daling in koffiepryse sedert die middel van die negentigerjare. Ander tradisionele groot landbou-uitvoere is huide en velle, peulvrugte, oliesade en die tradisionele 'qat', 'n blaaragtige struik wat psigotropiese eienskappe het as dit gekou word. Die produksie van suiker en goud het ook die afgelope jare belangrik geword.
Die landbou van Ethiopië word geteister deur periodieke droogte, gronddegradasie wat veroorsaak word deur onvanpaste landboupraktyke en oorbeweiding, ontbossing, hoë bevolkingsdigtheid, onontwikkelde waterbronne en swak vervoerinfrastruktuur, wat dit moeilik en duur maak om goedere in die mark te kry. Tog is landbou die land se belowendste hulpbron. Die potensiaal bestaan ​​vir selfvoorsiening in korrels en vir die ontwikkeling van vee in vee, blomme, korrels, oliesade, suiker, groente en vrugte.
Goud, marmer, kalksteen en klein hoeveelhede tantaal word in Ethiopië ontgin. Ander hulpbronne wat potensiaal vir kommersiële ontwikkeling het, is groot aardgasafsettings, aardgas, ystererts en moontlik petroleum en geotermiese energie. Alhoewel Ethiopië oor goeie hidro-elektriese bronne beskik, wat die grootste deel van sy vervaardigingsektor aanwend, is dit heeltemal afhanklik van die invoer van olie.
Ethiopië, 'n land wat toegesluit is, vertrou sedert die grensoorlog tussen 1998 en 2000 met Eritrea op die hawe van Djiboeti. Ethiopië is verbind met die hawe van Djibouti per pad en spoor vir internasionale handel. Van die 23 812 kilometer alle weersomstandighede in Ethiopië, is 15 persent asfalt. Bergagtige terrein en die gebrek aan goeie paaie en voldoende voertuie maak landvervoer moeilik en duur.
Afhangend van 'n paar kwesbare gewasse vir buitelandse valuta-verdienste en afhanklik van ingevoerde olie, het Ethiopië nie voldoende valuta-verdienste nie. Die finansieel konserwatiewe regering het maatreëls getref om hierdie probleem op te los, insluitend streng invoerbeheermaatreëls en die skerp verlaging van die subsidies op kleinhandelpryse. Nietemin is die ekonomie wat grootliks bestaan ​​nie in staat om aan die begrotingsvereistes vir droogteverligting, 'n ambisieuse ontwikkelingsplan en onmisbare invoer soos olie te voldoen nie. Die gaping is grotendeels gedek deur invloei van buitelandse hulp.
Die bevolking van Ethiopië is baie uiteenlopend. Die meeste mense praat 'n Semitiese of Kushitiese taal. Die Oromo, Amhara en Tigrayans vorm meer as drie-vierdes van die bevolking, maar daar is meer as 80 verskillende etniese groepe in Ethiopië. Sommige hiervan het so min as tienduisend lede.
Semitiessprekende Ethiopiërs en Eritreërs verwys gesamentlik na hulself as Habesha of Abesha, alhoewel ander hierdie name verwerp op die basis dat dit slegs na sekere etniese aspekte verwys. Die Arabiese vorm van hierdie term is die etimologiese basis van 'Abyssinia', die voormalige naam van Ethiopië in Engels en ander Europese tale.
Tradisioneel was die Amhara die dominante etniese groep, met die Tigreans as sekondêre vennote. Die ander etniese groepe het anders op hierdie situasie gereageer. Verset teen die oorheersing van Amhara het verskillende separatistiese bewegings tot gevolg gehad, veral in Eritrea en onder die Oromo. Eritrea was kultureel en polities deel van die hoogland Ethiopië sedert Axum se politieke oorheersing; Eritreërs beweer die afstamming van die Axumiet soveel as wat Ethiopiërs doen.
Die "Oromo-probleem" pla Ethiopië steeds. Alhoewel die Oromo die grootste etniese groep in Ethiopië is, het hulle nog nooit in hul geskiedenis politieke mag gehad nie. Ethiopiese hooglanders het baie etniese groepe in die huidige staat Ethiopië, soos die Oromo, aan koloniale status onderwerp. Daar word verwag dat verowerde etniese groepe die identiteit van die dominante Amhara-Tigraense etniese groepe (die nasionale kultuur) sou aanneem. Dit was onwettig om tot in die vroeë 1970's in enige Oromo-dialek te publiseer, te onderrig of uit te saai, wat die einde van Haile Selassie se bewind was. Selfs vandag, nadat 'n etniese federalistiese regering tot stand gekom het, het die Oromo nie 'n gepaste politieke verteenwoordiging nie.
Slegs 42,7 persent van die totale volwasse bevolking is geletterd, met manlike geletterdheid op 50,3 persent en vroulike geletterdheid op 35,1 persent (2003 est.). Die BBP per capita is $ 1000 (2006 skat). Die bevolking onder die armoedegrens is 38,7 persent. Die lewensverwagting by geboorte is 49,23 jaar (mans 48,06 jaar en vrouens 50,44 jaar).
Kinders in stedelike gebiede begin op vyfjarige ouderdom skool toe as hul gesinne die koste kan betaal. In landelike gebiede is skole min en kinders doen plaaswerk. Dit beteken dat 'n baie lae persentasie van die jeug op die platteland skoolgaan. Die regering probeer hierdie probleem verlig deur toeganklike skole in landelike gebiede te bou. Kinders wat goed doen in die laerskool gaan na die hoërskool. Universiteitsopleiding is gratis, maar toelating is uiters mededingend. Elke sekondêre student neem 'n gestandaardiseerde eksamen. Die aanvaardingskoers is ongeveer 20 persent van almal wat die toetse aflê.
Tradisioneel word arbeid deur geslag verdeel, met gesag wat aan die senior man in 'n huishouding verleen word. Mans is verantwoordelik vir ploeg, oes, die verhandeling van goedere, die slag van diere, beeste, die bou van huise en die sny van hout. Vroue is verantwoordelik vir die binnelandse sfeer en help die mans met aktiwiteite op die plaas. Vroue is verantwoordelik vir kook, bier brou, hop sny, koop en verkoop van speserye, botter maak, hout versamel en dra, en water vervoer.
Die geslagsverdeling in stedelike gebiede is minder uitgesproke as op die platteland. Baie vroue werk buite die huis, en daar is 'n groter bewustheid van geslagsongelykheid. Vroue in stedelike gebiede is steeds verantwoordelik, met of sonder 'n loopbaan, vir die huishoudelike ruimte. Indiensneming op 'n basisvlak is redelik gelyk, maar mans is geneig om baie vinniger en meer gereeld bevorder te word.
Aangepaste huwelike is die norm, hoewel hierdie praktyk baie minder algemeen word, veral in stedelike gebiede. Die aanbieding van 'n bruidskat uit die gesin van die man aan die vrou van die vrou is gereeld. Die bedrag is nie vas nie en wissel met die welvaart van die families. The dowry may include livestock, money, or other socially va