Vierde Franse godsdiensoorlog - Verloop van Geskiedenis - 2021
Vierde Franse godsdiensoorlog
Die oorsake van die Franse godsdiensoorloë kan onder vier opskrifte geplaas word. Hierdie verdeling van subopskrifte is bloot gerieflik en al vier is baie onderling verbind.
Die vier gebiede is:
Die monargie; sy finansiële swakheid, sy strukturele swakheid en sy swak persoonlikhede. Calvinisme en die Rooms-Katolieke Kerk; sommige van die voorste Calviniste was ook lede van senior aristokratiese families. Waarom het hulle hul bekeer en wat was die gevolge vir Frankryk? Faksie-wedywering tussen die grootste families van Frankryk; die belangrikste families in hierdie uitgawe was die Montmorency-, Guise- en Bourbon-gesinne. Hulle wou hul eie magsbasis uitbrei ... maar ten koste van die monargie? Ekonomiese depressie; Frankryk is swaar getref deur die ekonomiese gevolge van die Habsburg-Valois-oorloë wat eers in 1559 geëindig het.
Volgens Engelse standaarde het die Franse konings 'n hoë inkomste gehad. Henry II het die ekwivalent van £ 1 miljoen per jaar. Baie van hierdie geld is egter vermors op 'n "beleid van grootsheid". Hierdie frase sluit die koste van oorloë, die bou van pragtige paleise en die buitengewone vermaak in hierdie paleise in. Belasting kon nie hierdie verlies opmaak nie en die monargie moes op groter skaal gebruik maak om titels en kantore te verkoop as wat voorheen gebeur het. Die handel hierin was so groot dat 'n kantoor opgestel moes word om die transaksies te hanteer. In 1568 hef Charles IX 'n belasting op die oordrag van een amp van een persoon na die ander. Hierdie titels het volgens wet eiendom geword en die besit van sekere titels het die titelhouer effektief buite die beheer van die koning geplaas.
Henry II het probeer om die absolutisme uit te brei, maar selfs sy kanselier, L'Hôpital, het opgemerk dat die kroonliggaam absoluut gelyk het, maar dat dit nie hande en voete het nie. In 1557 is die kroon bankrot verklaar. Die tekort aan belastinginkomste is aangevul deur lenings. Lyons het 'n sentrum van internasionale finansies geword en die jaarlikse inkomste van die kroon is weggevee deur rentebetalings op die lening van die vorige jaar. Armoede was 'n groot probleem vir die Franse kroon.
Hoe het die adel so 'n gebrek beskou? Henry II het homself nog nooit aan die edeles toegejuig nie, omdat hy probeer het om hul mag verder te verminder ten koste van hulle. Henry het veral die provinsies geteiken as gebiede waar monargiese mag uitgebrei moes word, aangesien die adel steeds geneig was om hierdie streke te oorheers. Dit het hom in direkte opposisie gebring met die provinsiale magnate. Die statuur van Henry in die gedagtes van die senior magnate was egter van so aard dat hulle hul opposisie baie stil gehou het. Die magnate is agtergelaat met 'n diep woede wat broei. Sy onverwagte dood en die opvolging van 'n vyftienjarige seun, Francis II, het moontlik 'n reaksie ontlok. Dit was bekend dat Francis 'n verswakte seun was. Hy is in 1560 oorlede en word opgevolg deur Charles IX, wat net nege jaar oud was toe hy tot koning gekroon is. Sy ma is aangestel om regent te word tot sy ouderdom - Catherine de Medici.
Die senior adel is vir meer as 'n halwe eeu deur 'n sterk monarg in toom gehou. Hulle magte is verswak en daar kon nie veel daaraan gedoen word nie. Die vrees vir die staande koninklike leër, die gebruik van politieke aanstellings, die verdraagsaamheid en die aanmoediging van die adel om hulself te betrek by die Habsburg-Valois-oorloë en die blote persoonlikhede van Francis I en Henry II, het die adel in lyn gehou. Maar hulle gehoorsaamheid is gebore uit noodsaaklikheid nie uit blinde lojaliteit aan die kroon nie. Die onverwagte dood van Henry II in 1559 het jare se woede bykans sekerlik ontsluit wat op die nuwe monarge gerig is, wat albei weens hul ouderdom nie deur die magnate gerespekteer kon word nie. Die adel het die situasie as ryp beskou om hul vorige mag te herwin en selfs daarop uit te brei.
Henry II kon die drie hoofgesinne in toom hou. Sy hoofadviseur by die hof was Anne van Montmorency. Hy het die titel Konstabel van Frankryk beklee. Henry het ook na Francis, Hertog van Guise, geluister om 'n gebalanseerde mening te handhaaf. Dit het ook die indruk geskep dat hy nie een gesin te veel bevoordeel het nie. Anne en Francis het mekaar verfoei.
Die Montmorency-familie was baie sterk in Sentraal- en Noord-Frankryk. Godsdienstig is die gesin verdeel. Anne was 'n toegewyde Rooms-Katoliek. Sy nefies was toegewyde Hugenote. Die opvallendste van hierdie Hugenote was Coligny, admiraal van Frankryk. Coligny wou nie die gevestigde orde omverwerp nie. Hy was 'n sterk gelowige in die handhawing van die mag van die monarg, sodat die stabiliteit van Frankryk gewaarborg is. Coligny was 'n toegewyde gelowige - hy het hom nie tot Calvyn bekeer om dit as hulpmiddel te gebruik om sy eie saak te bevorder nie. Al wat hy wou hê, was die vryheid van aanbidding vir Hugenote, verkieslik deur 'n onderhandelde skikking wat die Hugenote die wettige steun sou gee om dit te doen. Maar dit sou nodig wees dat die Parlément de Paris enige koninklike wetsontwerp moet bekragtig, en hierdie liggaam is teen die Calvinisme en alles waarvoor dit gestaan ​​het. Dit het Francis I nie vergeet of vergewe dat hy die Hugenote as 'n hefboom gebruik het om hul mag te verminder nie, terwyl monargiese mag gevolglik toegeneem het. Die wens van Coligny vir 'n wettige erkenning van die Hugenote se regte was hoogs onwaarskynlik, terwyl die hertog van die Guise aan die hof van Francis II was. Die familie Guise het 'n invloed op Francis gehad. Hy was 'n kort tydjie getroud met Mary, koningin van die Skotte, wat self katoliek was en deur die Guise-familie beïnvloed is. Anne se gesag in die hof het drasties afgeneem toe Henry II gesterf het. Francis was meer geneig om na die advies van Francis, die hertog van die dekmantel, te luister, en gevolglik het hul invloed by die hof aansienlik toegeneem ten koste van die Montmorency's.
Die Guise-familie was sterk katoliek en hul magsbasis was in Oos-Frankryk. Francis, hertog van Guise, het 'n passie gehad vir oorlog en liggaamlike oefening. Hy het 'n baie hegte vriendskap met Marshall Saint-André ontwikkel wat as die beste soldaat in Frankryk beskou is. Die moeder van Mary, koningin van die Skotte, was 'n dekmantel: vandaar die invloed wat die gesin op Francis II gehad het. Francis van Guise beklee die titel luitenant-generaal van Frankryk ('n posisie wat aan hom gegee is deur Henry II) en hy beskou dit as sy plig om Frankryk teen eksterne bedreigings en interne vyande te beskerm. Hy het Hugenote afgemaai en hy het hulle gesien as 'n de-stabiliserende bedreiging. Hy het veral die Bourbon-gesin gehaat vanweë hul noue bande met die Hugenote.
Die Bourbons was die senior gesin in Frankryk. Hulle is gelei deur Anthony van Bourbon, wat koning-konsort van Navarra was, 'n klein koninkryk aan die Franse / Spaanse grens. Anthony was 'n Hugenoot. Sy jonger broer, Louis, prins van Condé, was ook 'n Hugenoot, maar hy het dit gedoen om sy eie politieke ambisies te bevorder. Hy was 'n potensieel de-stabiliserende mag. As uiteindelike militêre leier van die Hugenote-mag, noem Louis homself die 'Beskermer-generaal van die kerke in Frankryk'.
Die godsdienstige probleem in Frankryk
Die "toestand van vrotheid" van die Katolieke Kerk was welbekend in Frankryk. As voorbeeld was die kardinaal van Lorraine ('n lid van die Guise-familie) aartsbiskop van Rouen toe hy veertien jaar oud was. Later het hy ook die aartsbiskope van Metz en Verdun verwerf. Pluralisme en nepotisme was algemeen. Die kroon het ook met die pous bots. Die Valois-familie was sterk katoliek, maar wou onafhanklik van die pouslike heerskappy bly (hoewel hulle nie die leerstelling wat as die bewaring van die pousdom beskou word) wil betwis nie. Na 1516 maak die Franse monargie al die belangrike aanstellings by die Franse kerk. Dit het wydverspreide korrupsie tot gevolg gehad. Terwyl die senior geestelikes ryk was en luukshede geleef het, was die parogie-priesters dikwels baie arm en polities radikaal.
Ondanks dat hulle vervolg is, het die Hugenote wins gemaak. Dit was weens 'n aantal redes. Francis I het die godsdiens verdra, en dit het tyd gegee om homself te versterk en te ontwikkel. Toe hierdie verdraagsaamheid eindig met die sake van die plakkate, was die Hugenote 'n gevestigde werklikheid. Die grootste deel van diegene wat hulle tot die Hugenote bekeer het, het dit om godsdienstige redes gedoen en daarom was hulle daartoe verbind. 'N Paar het hulle bekeer in hul pogings om hul eie doelstellings te bevorder. Maar die grootste deel was geestelike bekeerlinge wat bereid was om vir hul kerk te preek, waardeur dit versprei kon word.