Dr MJ du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 30 Julie 2006 (aand)
Sing vooraf: Skrifberyming 1-1:2, 3
Lofpsalm 73:10, 11
Skriflesing: Hebreërs 13
Teks: Hebreërs 13:20, 21; Kategismus Sondag 30
Mag die God van die vrede, wat die groot Herder van die skape, naamlik onse Here Jesus Christus, deur die bloed van die ewige testament uit die dode teruggebring het, julle volmaak in elke goeie werk, om sy wil te doen, deur in julle te werk wat welbehaaglik is voor Hom deur Jesus Christus aan wie die heerlikheid toekom tot in alle ewigheid! Amen. (Hebreërs 13:20-21 AFR53)
Geen mens kan glo en aanhou glo as die Here nie hierdie geloof in hom vestig en ook bevestig nie.
Ons kan nie vir mekaar glo nie, maar ons kan wel vir mekaar bid.
Dit is presies wat in hierdie gedeelte gebeur: Die skrywer bid dat die gemeente se geloof versterk moet word.
Dit is baie opvallend hoe en waardeur die gemeente se geloof versterk moet word: Die God van vrede moet dit doen, en Hy doen dit deur die middelaarswerk van Jesus Christus.
Die gelowiges reageer daarop deur twee dinge te doen:
Hulle doen goeie werke wat vir God welbehaaglik is;
en hulle gee aan Jesus Christus die eer.
1. Wat glo ons van die offerande van Christus?
2. Waar pas selfondersoek by die offerande van Christus?
Die Here Jesus het aan die kruis gesterf tot verlossing vir die mense wat almal in Hom glo.
Dit is ook mense oor wie Hy sy Heilige Gees uitgestort het sodat hulle biddend kan leef, en Hom ook onder die leiding van sy Gees sal dien en vereer.
Een van die middele wat Hy gegee het om ons sy kruisoffer te laat verstaan, is die viering van die Heilige Nagmaal.
Dit het Hy ingestel as 'n maaltyd, nie as 'n voortdurende offer, soos wat die offers in die Ou Testament was wat elke keer herhaal moes word nie.
Daar staan in Hebreërs 7:27, 28 dat die Seun van God die ware Hoëpriester was en dat Hy net een offer gebring het, en dit was toe Hy Homself geoffer het.
Die gedagte dat elke Nagmaal weer 'n offer is (of kan wees) is dus heeltemal onbybels.
Die maaltyd by die Heilige Nagmaal vestig ons geloof op die offer van Christus. Dit is 'n herinneringsmaaltyd en dit is ook 'n gemeenskapsmaaltyd.
By hierdie maaltyd word ons geleer dat ons volkome versoening van al ons sondes ontvang het van Jesus Christus ons Here af.
Die sakrament beeld dit sigbaar uit dat ons fisies deel het aan die verlossingswerk van die Here Jesus.
Ons het inderdaad aan die Nagmaaltafel gemeenskap met die Here Jesus Christus en met die ander gereddes deur die Here Jesus Christus.
Die feit is dat Jesus self by sowel die breek van die brood as by die neem van die beker konstateer dat die versoening wat Hy oor ons sondes bewerk het, volkome is.
Dit beteken dat sy versoening oor ons absoluut volmaak is.
Dit beteken dat ons geen eie bydrae hoef te maak vir ons saligheid nie, want sy bydrae is volkome.
Dit beteken ook dat ons by niemand of niks anders hulp hoef te soek nie (en ook nie kan soek nie).
Daarom is die bedoeling dat hierdie maaltyd ons met 'n baie groot en diep innerlike vreugde moet volmaak.
Die bedoeling is ook verder dat die gelowige wat aan die Nagmaaltafel aansit, en die Here Jesus werklik ken, dit geestelik sal ervaar dat hy/sy ingelyf is in 'n lewende en 'n ewige gemeenskap met Jesus Christus.
Die ware gelowige sal aan die Nagmaaltafel die vrede ervaar dat hy weer van nuuts af glo dat niks en niemand hom van God kan vervreem nie.
By Nagmaal het ons met die belangrike saak te doen dat dit vir ons tot 'n seën is as ons die Nagmaal reg gebruik, maar dat dit sonde is as ons dit verkeerd gebruik.
Vir die mense wat met 'n ware geloof hulle deelgenootskap in die verbond beleef, is die Nagmaal tot 'n seën omdat dit vir hulle 'n sigbare bewys is dat hulle en nog ander deel in die verlossingsgemeenskap met die Here.
Maar enigeen kan nie in 'n verhouding van gemeenskap met die Here staan nie.
Daarom moet elke Nagmaalganger homself eers deeglik ondersoek.
Nou help dit ook nie veel as jy jouself ondersoek, en daarby bly dit nie.
Jy moet sleg voel oor die verkeerde dinge wat jy by jouself kry.
Die kennis wat ons opdoen oor ons sondes moet by ons die besef wakker maak dat dit stry teen die heiligheid van God, en ook teen die heiligheid wat Hy weer in ons bewerk het deur die soendood van sy Seun Jesus Christus.
Die evangelie beloof juis aan die een wat berou het, volkome vergifnis van sy sondes.
Dié dinge alles saam behoort ons te beweeg om weer vreugde in ons heiligmaking te ervaar.
Selfondersoek is dus selfontdekking met 'n lewe wat daarna volg waarin daar gebreek word met jou sonde.
Selfondersoek saam met berou en bekering werk altyd groei in die geloof.
Enigiemand wat eerlik na homself kyk, sien by homself tekens van die dood – nie net in sy sonde self nie, maar ook in sy eie gesindheid teenoor sy sondes.
Elke ware gelowige se berou grond in twee dinge:
Die eerste is dat hy weet dat hy die heiligheid van God skend.
Die tweede is dat hy ook besef dat Christus nie gemeenskap hou met mense wat hom nie gelowig wil aanvaar en dien nie.
Daarom is die opdrag van die Here aan die kerk ook so skerp, naamlik dat diegene wat nie tot bekering wil kom nie, doodgewoon van die Nagmaal af weggehou moet word.
Die afhouding van die Nagmaal af moet hulle gewete dringender met hulle laat praat sodat hulle van hulle sondes afstand kan doen.
Dit is hier waar die Nagmaal versterkend intree.
Alle mense doen sonde, maar almal volhard nie daarin nie – hulle stry teen die sonde en al verloor hulle dikwels daarteen, staan hulle tog op uit die sonde.
Die Nagmaal leer aan sulke mense dat God ook vergewe.
Soveel dat Hy selfs sy Seun laat sterf het om sondaars se sondes te straf sodat hulle nie as gevolg van hulle sondes deur sy oordeel vernietig sal word nie.
Maar dan bly die eis dat sulke mense werklik opreg en voluit teen die sonde moet veg.
Die troos van die Nagmaal maak dat ons weer in Christus se krag kan opstaan, en dat ons ook weer na sy stem wil luister.
Dan het ons weer moed om verder te lewe.
By die nagmaal ervaar ons die mildheid en sagtheid van God se liefde – ook die geluk van sy genade.
Kom ons lees saam wat ons belydenis ons hiervan leer in die Heidelbergse Kategismus Sondag 30:
(a) Heb 10:10, 12; 7:26, 27; 9:12, 25; Joh 19:30; Matt 26:28; Luk 22:19. (b) 1 Kor 10:16, 17; 6:17.
(c) Joh 20:17; Kol 3:1; Heb 1:3; 8:1. (d) Matt 6:20, 21; Joh 4:21; Luk 24:52; Hand 7:55; Kol 3:1; Fil 3:20; 1 Tess 1:10. (e) Heb 9:26;10:12, 14.