Wat was die rol van die konsul in die Romeinse Republiek? - Geskiedenis Podcasts - 2022
OLYMPUS DIGITALE KAMERA
Alhoewel antieke Rome die bekendste is vanweë sy dikwels despotiese en flambojante keisers, funksioneer die meerderheid van sy klassieke verlede nie as 'n ryk nie, maar eerder as 'n republiek.
Namate die invloed van Rome oor die Middellandse See versprei het, is die uitgestrekte netwerk van provinsies beheer deur 'n menigte burokrate en amptenare. Die beklee van 'n openbare amp was 'n simbool van status en gesag, en die geledere van die administrateurs van Rome was gevul met aspirant -edeles, of patrisiërs.
Bo -aan hierdie hiërargie het die kantoor van die konsul bestaan ​​- die invloedrykste en magtigste figure in die Romeinse Republiek. Van 509 tot 27 vC, toe Augustus die eerste ware Romeinse keiser geword het, het die konsuls Rome regeer gedurende 'n paar van die mees formatiewe jare. Maar wie was hierdie manne, en hoe het hulle regeer?
Hierdie dokumentêr bied 'n oorsig van Romeinse Brittanje en sy erfenis. Met Romeinse historici en argeoloë Simon Elliott, Barbara Birley, Adrian Goldsworthy, Catherine Nixey, Miles Russell en Lindsay Powell.
Twee vir twee
Konsuls is deur die burgerlike liggaam verkies en altyd in pare regeer, terwyl elke konsul 'n vetoreg oor die ander se besluite het. Die twee mans sou die totale uitvoerende gesag hê oor die bestuur van Rome en sy provinsies en 'n volle jaar beklee voordat albei vervang word.
In tye van vrede sou 'n konsul dien as die hoogste landdros, arbiter en wetgewer in die Romeinse samelewing. Hulle het die gesag gehad om die Romeinse senaat - die hoofkamer van die regering - byeen te roep en het gedien as die hoogste diplomate van die republiek, wat dikwels met buitelandse ambassadeurs en afgevaardigdes vergader het.
Gedurende oorlogstyd sou konsuls ook die leër van Rome in die veld lei. In werklikheid was die twee konsuls dus gereeld onder die hoogste generaals van Rome en was hulle dikwels aan die voorkant van konflik.
As 'n konsul tydens die amp sterf, wat weens sy militêre verpligtinge nie ongewoon was nie, sou 'n plaasvervanger gekies word om die termyn van die oorledene na te gaan. Jare was ook bekend onder die name van die twee konsuls wat gedurende daardie tydperk gedien het.
'N Klasgebaseerde stelsel
Veral gedurende die beginjare van die Romeinse Republiek was die aantal mans waaruit die konsuls gekies sou word, relatief beperk. Kandidate vir die amp sou na verwagting reeds hoog geklim het binne die Romeinse staatsdiens en afkomstig wees van gevestigde patrisiërsgesinne.
Gewone mans, bekend as plebeiërs, is aanvanklik verbied om as konsul aangestel te word. In 367 vC is plebeiërs uiteindelik toegelaat om hulself as kandidate voor te stel en in 366 word Lucius Sextus verkies as die eerste konsul uit 'n plebeiaanse familie.
By geleentheid sou die twee konsuls in hul verantwoordelikhede deur hoër owerhede vervang word, veral in tye van uiterste nood of gevaar. Dit was veral die vorm van die diktator - 'n enkele figuur wat deur die konsuls gekies is om vir 'n tydperk van ses maande in krisistye te regeer.
Kandidate vir die posisie van diktator is deur die senaat voorgehou en tydens 'n diktator se premierskap was die konsuls verplig om sy leierskap te volg.
Hoewel konsuls slegs vir 'n jaar gedien het en in die skoolhoof slegs na tien jaar herkiesbaar sou wees, word dit gereeld geïgnoreer. Die militêre hervormer Gaius Marius het altesaam sewe termyne as konsul gedien, waaronder vyf agtereenvolgens van 104 tot 100 vC.
Gaius Marius het sewe termyne as konsul gedien, die meeste in die Romeinse geskiedenis. Krediet: Carole Raddato
'N Lewe van diens
Die behaal van die rang van konsul was natuurlik die toppunt van 'n loopbaan van 'n Romeinse politikus en word beskou as die laaste stap in die cursus honorem, of 'verloop van ampte', wat gedien het as die hiërargie van die Romeinse politieke diens.
Ouderdomsbeperkings opgelê aan verskillende kantore regdeur die cursus honorem bepaal dat 'n patrisiër minstens 40 jaar oud moet wees om in aanmerking te kom vir die konsulsskap, terwyl plebeïers 42 moet wees. suo anno - 'in sy jaar'.
Die Romeinse staatsman, filosoof en redenaar Cicero het by die eerste geleentheid as konsul gedien, sowel as uit 'n plebeiaanse agtergrond. Krediet: NJ Spicer
Nadat hul ampstermyn voltooi was, was die diens van die konsuls aan die Romeinse Republiek nog nie verby nie. In plaas daarvan word van hulle verwag om as prokonsuls te dien - goewerneurs wat verantwoordelik was vir die administrasie van een van die vele buitelandse provinsies in Rome.
Daar word verwag dat hierdie mans tussen een en vyf jaar lank dien en die hoogste gesag in hul eie provinsie gehad het.
Ontneem van krag
Met die opkoms van die Romeinse Ryk is die konsuls van hul mag ontneem. Terwyl die keisers van Rome nie die amp van konsul afgeskaf het nie, het dit 'n grootliks seremoniële pos geword, wat toenemend kwesbaar was vir korrupsie en misbruik.
Mettertyd het die konvensie bepaal dat die regerende keiser een van die twee konsulêre posisies sou beklee, terwyl die ander slegs die nominale administratiewe gesag sou behou.
Konsuls word steeds aangestel selfs na die ineenstorting van die Wes -Romeinse Ryk, met die Pous wat die reg aanvaar om die titel as eerbewys te verleen. Die dae van die konsuls as die argitekte van die lot van Rome was egter lank verby.
Kopbeeld: die Roman Forum. Krediet: Carla Tavares / Commons
A Romeinse konsul was die hoogste verkose politieke amp van die Romeinse Republiek.
Elke jaar is twee konsuls saam gekies om vir 'n termyn van een jaar te dien. Elke konsul het 'n vetoreg oor sy kollega gekry en die amptenare sou elke maand afwissel. 
Die konsuls was gewoonlik patrisiërs, maar na 367 vC kon plebs (gewone mense) as konsul verkies word.
Konsuls het in vredestyd uitgebreide mag gehad (administratief, wetgewend en geregtelik), en het in oorlogstyd dikwels die hoogste militêre bevel gehad. Hulle het godsdienstige rituele gevoer wat slegs deur die hoogste staatsamptenare uitgevoer kon word. Konsuls lees ook voorspellings, 'n noodsaaklike stap voordat hulle leërs in die veld lei.
Soos u miskien opgemerk het, het die Wikipedia -artikel geen verwysings nie, en dit is dus moeilik om vas te stel wat eintlik bedoel word met 'n 'juridiese kollegium'. In die Romeinse republiek was 'n kollegium 'n sosiale samelewing met 'n algemene verwysing na sy lede as 'n spesifieke handwerk. Timmermanne of soldate bv. Dit was 'n algemene verpligting in die Collegium om mekaar 'n behoorlike begrafnis te verseker. Om lid te word, betaal u 'n toegangsgeld, en ook 'n maandelikse fooi. As 'n slaaflid vry geword het tydens sy lidmaatskap, moes hy 'n ekstra wyn betaal, wat ook deel was van die aanvanklike fooi. Die artikel wat die wet noem, kan na twee dinge verwys soos ek dit sien:
Die kollegium self het reëls op sigself, wat dit 'n wettige konstruk maak.
Dit verwys na die keisertyd waarin elke kollegium deur die senaat en die keiser goedgekeur moes word.
Persoonlik dink ek die tweede moontlikheid is heel waarskynlik.
Die konsuls van Rome is 'n ander verhaal. Die konsuls is verkies deur die mense, in 'n volksvergadering. Die mense in hierdie geval was beperk tot volwasse, manlike, Romeinse burgers. Die konsuls was die hoogste lede van die Romeinse landdros en is vir 'n termyn van een jaar verkies. Dit was moontlik vir die een konsul om 'n veto teenoor die ander te plaas. Die landdros is 'n term vir die kollektiewe staatsamptenare van die republiek.
"Is die besluite van konsuls formeel aangeneem as besluite van die kollegium?"
Die Romeinse magstelsel was baie ingewikkeld en indirek. Veral met inagneming van die beskermheer-kliëntstelsel wat goed verduidelik word in hierdie artikel https://en.wikipedia.org/wiki/Patronage_in_ancient_Rome As die konsuls lede van 'n kollegium was, is dit waarskynlik dat die kollegium 'n mate van invloed het.
"Het die konsuls deelgeneem met hul persoonlike rykdom in die kollegium?"
Geld was 'n groot faktor in die Romeinse republiek om die sosiale status daarvan te bepaal. Saam met die landdros en die volksvergadering was die Romeinse senaat die derde tak van mag. Om lid van die senaat te wees, het u 'n fortuin van nie minder nie as 1.000.000 sestertser nodig. Ek verbeel my, maar ek het geen bewys nie, dat geld ook 'n faktor was in die magsverhouding van die kollegium, veral met inagneming van die belofte van die kollegium van behoorlike begrafnis, wat gewoonlik duur is.
Dit lyk asof die Wikipedia -artikel die republiek en die keisertyd vermeng het, wat natuurlik 'n probleem is, aangesien dit eeue lank strek en dus verskillende heerskappye het.
bron: susanne william rasmussen, Romerne, Politikens forlag 2006 (Deense boek, titel is "The Romans" baie goeie inleiding tot die Romeinse samelewing in die algemeen.)
6a. Die Romeinse Republiek
Die Romeine het 'n regeringsvorm gevestig en 'n republiek en mdash wat eeue lank deur lande gekopieer is. Trouens, die regering van die Verenigde State is deels op Rome se model gebaseer.
Die leer na politieke mag in die Romeinse senaat was anders vir die welgestelde patrisiërs as vir die laer-klas plebeiers.
Sodra hulle vry was, het die Romeine 'n republiek gestig, 'n regering waarin burgers verteenwoordigers verkies het om namens hulle te regeer. 'N Republiek verskil heelwat van 'n demokrasie, waarin van elke burger 'n aktiewe rol in die bestuur van die staat verwag word.
Die Romeinse konsep van die burger het gedurende die Romeinse Republiek ontwikkel en aansienlik verander tydens die latere Romeinse Ryk. Nadat die Romeine hulle van die Etruske bevry het, het hulle 'n republiek gestig, en alle mans ouer as 15 wat van die oorspronklike stamme van Rome afstam, het burgers geword. Burgers van Rome onderskei hulle van slawe en ander nie -burgers deur 'n toga te dra wat die meeste 'n wit toga gedra het. Tydens die Ryk het elke keiser 'n pers toga gedra om hom as die princeps, of "eerste burger."
Burgerskap het baie gewissel. Die volle burger kon stem, vrygebore persone trou en handel dryf. Sommige burgers mag nie stem of openbare amp beklee nie, maar behou die ander regte. 'N Derde tipe burger kon stem en handel dryf, maar kon nie die amp beklee of met vrygebore vroue trou nie.
In die laat republiek kon slawe wat vryheid gekry het, volwaardige burgers word. Omstreeks 90 v.G.J. het die nie-Romeinse bondgenote van die Republiek burgerskap gekry, en teen 212 G.J., onder die Edik van Caracalla, kon alle vrye mense van die Romeinse Ryk burgers word.
Fresko's lê langs die mure van lank vergete Etruskiese grafkelders. Hierdie skildery, gevind in die graf van Augurs in Tarquinia, is getiteld Hel se deur.
Die aristokrasie (welgestelde klas) het die vroeë Romeinse Republiek oorheers. In die Romeinse samelewing was die aristokrate bekend as patrisiërs. Die hoogste posisies in die regering is beklee deur twee konsuls, of leiers, wat die Romeinse Republiek regeer het. 'N Senaat, bestaande uit patrisiërs, het hierdie konsuls verkies. Op die oomblik het burgers van die laer klas, of plebeeërs, feitlik geen seggenskap oor die regering gehad nie. Beide mans en vroue was burgers in die Romeinse Republiek, maar slegs mans kon stem.
Geleidelik het die plebeiërs nog meer mag verkry en kon hulle uiteindelik die pos van konsul beklee. Ten spyte van hierdie veranderinge, kon die patrisiërs egter steeds hul rykdom gebruik om beheer en invloed oor verkose leiers te koop.
Hannibal het tydens die Tweede Puniese Oorlog sy olifante suidwaarts na die Italiaanse skiereiland opgeruk.
Die geskiedenis van die Romeinse senaat strek so ver terug as die geskiedenis van Rome self. Dit is die eerste keer gestig as 'n adviesgroep van 100 lede vir die Romeinse konings. Later het konings die groep uitgebrei tot 300 lede. Toe die konings uit Rome verdryf is en die Republiek gevorm is, het die Senaat die magtigste beheerliggaam geword. In plaas daarvan om die staatshoof te adviseer, verkies hy die uitvoerende hoofde, die konsuls genoem.
Senators was eeue lank streng uit die patrisiërklas. Hulle het die vaardighede van retoriek en redenaars beoefen om ander lede van die regerende liggaam te oorreed. Die senaat het wette byeengeroep en goedgekeur in die curia, 'n groot gebou op die terrein van die Roman Forum. Heelwat later bou Julius Caesar 'n groter curia vir 'n uitgebreide Senaat.
Teen die 3de eeu v.G.J. het Rome groot gebiede verower, en die magtige senatore het leërs gestuur, verdragsvoorwaardes beding en totale beheer oor die finansiële aangeleenthede van die Republiek gehad.
Senatoriese beheer is uiteindelik omstreeks 82 v.G.J deur die diktator Sulla uitgedaag. Sulla het honderde senatore laat vermoor, die ledetal van die senaat tot 600 verhoog en baie nie -patriese as senatore geïnstalleer. Julius Caesar het die getal tot 900 verhoog (dit is verminder na sy sluipmoord). Na die totstandkoming van die Romeinse Ryk in 27 v.G.J., het die Senaat verswak onder sterk keisers wat hierdie heersende liggaam dikwels met geweld gedwing het. Alhoewel dit tot die val van Rome oorleef het, het die Romeinse senaat bloot 'n seremoniële liggaam geword van ryk, intelligente mans sonder mag om te regeer.
Soms het 'n noodsituasie (soos 'n oorlog) ontstaan ​​wat die besliste leierskap van een individu vereis het. Onder hierdie omstandighede kon die senaat en die konsuls 'n tydelike diktator aanstel om vir 'n beperkte tyd te regeer totdat die krisis opgelos is. Die posisie van diktator was baie ondemokraties van aard. 'N Diktator het inderdaad alle mag gehad, besluite geneem sonder enige goedkeuring en het volle beheer oor die weermag.
Die beste voorbeeld van 'n ideale diktator was 'n Romeinse burger met die naam Cincinnatus. Tydens 'n ernstige militêre noodgeval het die Romeinse senaat Cincinnatus van sy plaas af gebel om as diktator te dien en die Romeinse leër te lei. Toe Cincinnatus uit die diktatuur tree en slegs 15 dae nadat hy Rome se vyande suksesvol verslaan het, na sy plaas terugkeer, hervat die republikeinse leiers beheer oor Rome.
Die twaalf tafels
Een van die vernuwings van die Romeinse Republiek was die idee van gelykheid onder die wet. In 449 v.G.J. het regeringsleiers sommige van die belangrikste wette van Rome in 12 groot tablette gesny. Die twaalf tabelle, soos dit bekend geword het, was die eerste Romeinse wette wat op skrif gestel is. Alhoewel die wette volgens vandag se standaarde taamlik streng was, het hulle aan elke burger gelyke behandeling onder die wet gewaarborg.
Wette uit die twaalf tabelle
Wat die wet en burgerskap betref, het die Romeine 'n unieke benadering tot die lande wat hulle verower het. Die Romeine het hulle uitgenooi om burgers te word as om die mense as verowerde onderdane te regeer. Hierdie mense het toe 'n deel van Rome geword, eerder as dat vyande daarteen veg. Uiteraard het hierdie nuwe burgers dieselfde wettige regte as almal ontvang.
Die twee partye het drie bloedige oorloë gevoer, bekend as die Puniese oorloë (264-146 v.G.J.), oor die beheer van handel in die westelike Middellandse See. In die tweede oorlog het Hannibal, 'n Kartago -generaal, Italië suksesvol binnegeval deur 'n leër en mdash te lei, kompleet met olifante en mdash oor die Alpe. Hy het 'n verpletterende nederlaag aan die Romeinse leër gegee, maar kon nie die stad Rome self afdank nie. Nadat hy meer as 'n dekade lank Italië ingeneem en verwoes het, is Hannibal uiteindelik in 202 v.G.J. verslaan deur die Romeinse generaal Scipio in die Slag van Zama.
Teen die Derde Puniese Oorlog was Rome gereed om die Kartago -bedreiging ten goede te beëindig. Na 'n suksesvolle beleg van Kartago van 'n paar jaar, het die Romeine die stad tot op die grond afgebrand. Volgens die legende het die Romeine dan sout in die grond gegooi sodat daar nooit weer iets sou groei nie. Kartago is uiteindelik verslaan, en die Romeinse Republiek was veilig.
Die verdeling van die gesag van die koning was net die eerste stap wat die Romeine geneem het om die mag van hul regering na te gaan. Hulle het ook die mag van die Senaat aansienlik verhoog. Die Senaat was 'n raad van Romeinse aristokrate, genoem patrisiërs, wat vroeër die Romeinse konings adviseer het. Onder die Republiek het die Senaat beheer oor openbare fondse verkry. Dit het nog 'n doeltreffende kontrole bygedra tot die mag van die konsuls, want wat die konsuls ook al besluit om te doen, die senaat kon hulle altyd die geld weier om dit te doen. Die patrisiërs van Rome het ook 'n ander uitlaatklep in die vergadering van die Curia gevind.
Die Curia was die 30 voorste patrisiërsgesinne van Rome. In die vroeë republiek sou hierdie gesinne verteenwoordigers na 'n vergadering stuur, wat oor wetgewing gestem het, hofsake verhoor het en die belangrikste was dat hulle die konsuls verkies het. Tussen die senaat en die vergadering van die Curia het die patrisiërs van Rome nou 'n groter invloed gehad as wat hulle onder die koning gehad het. Die gewone mense van Rome, bekend as plebeïers (of net plebs), het egter steeds so magteloos gevoel as wat hulle ooit was.
Militêre tribunes was die ses mees senior offisiere in 'n legioen. Hulle was van die ruiter of soms die senatoriumklas (teen die keiserlike tydperk was een gewoonlik van die senatoriale klas), en sou na verwagting reeds minstens vyf jaar in die weermag gedien het. Militêre tribunes was in beheer van die welsyn en dissipline van die troepe, maar nie taktiek nie. In die tyd van Julius Caesar het die legate die tribunes in belang begin verduister.
Beamptes vir die eerste vier legioene is deur die mense verkies. Vir die ander legioene het die bevelvoerders die aanstelling gedoen.
Lucius Junius Brutus (floreer 6de eeu vC) was die legendariese stigter van die Romeinse Republiek, en die voorouer van Marcus Junius Brutus wat Julius Caesar vermoor het, die diktator wat die Republiek tot 'n einde gebring het. Hierdie vroeë Brutus word toegeskryf aan die organisering en leiding van die opstand wat die laaste koning van Rome en rsquos verdryf het, waarna Brutus verkies is tot die nuwe republiek en die eerste konsulskap van die republiek en die hoogste amp in Rome en rsquos.
Rome is deur konings regeer tot 509 vC, toe die koning & rsquos seun, Sextus Tarquinius, 'n edelvrou, Lucretia, verkrag het. Volgens oorlewering het sy alles aan familielede en ander versamelde Romeine vertel om die eer van die gesin en die eer te behou, en haarself toe doodgesteek. Tot dan het Brutus, 'n neef van die koning, min tekens van potensiële grootheid gegee en die naam Brutus is Latyn vir & ldquoDullard & rdquo. Hy het sy eie griewe teen die koning, wat die broer van Brutus tereggestel het, en dit is moontlik dat Brutus 'n dowwe handeling gedoen het om sy oom en vermoedens te vermoed. Hoe dit ook al sy, dit het alles verander op die dag van Lucretia en rsquos se dood: deur die mes uit haar bors te haal, beloof Brutus wraak en lei 'n volksopstand.
Teen 507 vC was die monargie klaar, en Rome het 'n republiek geword, met Brutus die eerste hooflanddros. Hy verbeeld die ideaal van pligsgetrouheid en ernstige onpartydigheid in die vervulling daarvan: hy veroordeel sy eie seuns tot die dood toe hulle by 'n sameswering aangaan om die konings te herstel. Volgens oorlewering is hy vermoor tydens 'n geveg teen 'n koninklike leër in 'n enkele geveg met die seun van die koning wat Brutus verdryf het.
Hy word toegeskryf aan die oprigting van baie basiese instellings van die Romeinse Republiek, wat ongeveer 'n half millennium geduur het voordat dit in duie gestort het en deur Julius Caesar en Augustus verwyder is. Baie van die Brutus -republikeinse instellings het eeue lank voortgegaan, in veranderde en verminderde vorm, terwyl keisers probeer het om ten minste die republikeinse fasade te bedien.
Romeinse burgerskap was 'n noodsaaklike voorvereiste vir die besit van baie belangrike regsregte, soos die reg op verhoor en appèl, huwelik, stemreg, ampstermyn, bindende kontrakte en spesiale belastingvrystellings. 'N Volwasse manlike burger met volle wetlike en politieke regte is ontbied optimo jure. Die optimo jure verkose vergaderings, en die vergaderings tot landdroste, wetgewing uitgevaardig, voorsit vir verhore in hoofsake, oorlog en vrede verklaar en verdragen gesmee of ontbind het. Daar was twee tipes wetgewende vergaderings. Die eerste was die comitia ("committees "), wat almal vergaderings was optimo jure. Die tweede was die concilia ("rade "), wat vergaderings was van spesifieke groepe van optimo jure.
Burgers op hierdie byeenkomste is verder georganiseer op grond van curiae (gesinsgroepe), eeue (vir militêre doeleindes) en stamme (vir burgerlike doeleindes), en elkeen het elkeen in sy eie byeenkomste vergader. Die Curiate Assembly het slegs 'n simboliese doel in die laat Republiek gedien, alhoewel die vergadering gebruik is om die magte van nuutverkose landdroste te bekragtig deur wette bekend te maak as leges curiatae. Die comitia centuriata was die vergadering van die eeue (soldate). Die president van die comitia centuriata was gewoonlik 'n konsul, en die comitia centuriata magistrate kies wat imperiumbevoegdhede (konsuls en praetors) het. Dit het ook sensure verkies. Slegs die comitia centuriata kon oorlog verklaar en die resultate van 'n sensus bekragtig. Dit was ook die hoogste hof van appèl in sekere geregtelike sake.
Die vergadering van die stamme, die comitia tributa, is gelei deur 'n konsul, en bestaan ​​uit 35 stamme. Die stamme was nie etniese of verwantskapsgroepe nie, maar eerder geografiese onderafdelings. Alhoewel dit nie baie wette aanvaar het nie, het die comitia tributa het quaestors gekies, aediele en militêre tribunes gekeur. Die Plebeiaanse Raad was identies aan die vergadering van die stamme, maar het die patrisiërs uitgesluit. Hulle het hul eie offisiere, plebeïese tribunes en plebeïese aediles verkies. Gewoonlik sou 'n plebeiaanse tribune die vergadering lei. Hierdie vergadering het die meeste wette goedgekeur en kan ook as appèlhof dien.
Aangesien die tribunes as die beliggaming van die plebeiërs beskou is, was dit heilig. Hulle heiligheid is afgedwing deur 'n belofte wat die plebeiers geneem het, om enige persoon wat 'n tribune benadeel of belemmer het tydens sy ampstermyn, dood te maak. As sodanig is dit beskou as 'n groot oortreding om 'n tribune leed aan te doen, sy vetoregering te verontagsaam of sy optrede in te meng. In tye van militêre nood sal 'n diktator vir 'n termyn van ses maande aangestel word. Die konstitusionele regering sou ontbind word, en die diktator sou die absolute meester van die staat wees. As die termyn van die diktator eindig, sou die konstitusionele regering herstel word.
Regering in antieke Rome: Hoe is die Romeinse Republiek bestuur?
Die Romeinse Republiek het van 509 vC tot 27 vC geduur. Dit het begin ná die tydperk van die Romeinse konings en geëindig met die begin van die Romeinse Ryk. Hier verduidelik Cameron Sweeney hoe die regering in die Romeinse Republiek werk. Dit beskou die Senaat, die Vergadering, die Kwestors, Aediles en Praetors, die Konsuls en die Censors.
'n 19de-eeuse uitbeelding van die Romeinse senaat deur Cesare Maccari. Die skildery word genoem Cicero val Catiline aan.
Rome. Sekerlik die bekendste ryk in die geskiedenis van die mensdom. Rome het 'n erfenis van kuns, filosofie, letterkunde en argitektuur agtergelaat (en a perd Konsul, maar ons sal dit ignoreer). Mense weet van die geskrifte van Seneca, of van die verhaal van Aeneïs, of selfs van die akwadukte en Colosseum. Of dit nou was toe Caligula oorlog verklaar het Neptunus of die verhale van Julius Caesar, mense weet gewoonlik baie oor Rome. Maar waarvan baie mense nie weet nie, is hul regering. Die Romeine het 'n vorm gelaat waarin westerse beskawings gebruik is in die vorming van hul regering.
Sosiale verdeeldheid gedurende die Republiek
Totdat Julius Caesar Rome in 49 vC in besit neem, is Rome nie deur 'n almagtige individu beheer nie, maar deur twee verkose konsuls. Destyds is Rome beskou as 'n Republiek, en Rome was die naaste wat dit ooit aan 'n demokrasie sou wees.
Die burgers van die Republiek is verdeel in drie hoofklasse: die Patrisiërs, Plebeiane en Slawe.
Die patrisiërs was gewoonlik die rykste en elite gesinne van Rome. Ek beklemtoon gesinne omdat Rome 'n samelewing was waar selfs die rykste plebeiërs nie as patrisiërs beskou is nie, vanweë hul 'gens' of naam. Patriciërs het in groot villa's gewoon en slawe moes hulle werk vir hulle doen. As gevolg van hul elite sosiale klas, is hulle toegelaat om te stem en deel te neem aan die regering.
Die plebeiers was die laer klas van Rome. Gewoonlik sonder rykdom of slawe, moes die plebeiaanse klas gewoonlik vir die lewe werk ('n heeltemal afstootlikidee, ek weet). Dit was egter nie ongewoon vir 'n welgestelde plebeier nie koop hul pad na die patrisiërklas, as 'n sekere patrisiese gesin dringend geld nodig gehad het. Ongeag hiervan was Plebeians nog steeds burgers van Rome en kon hulle dus ook stem en deelneem aan die regering.
Die slaweklas van Rome, aan die ander kant, het geen geld, geen grond en geen vryhede gehad nie. Alhoewel hulle slawe was, het hulle sekere regte en beklee hulle dikwels belangrike posisies, soos rekenmeesters of dokters. Hulle is nietemin nie as burgers van Rome beskou nie en is nie toegelaat om te stem of deel te neem aan die regering nie.
Gedurende die geskiedenis van Rome het die senaat 'n belangrike rol gespeel in die Romeinse politiek en regering. Die senaat het bestaan ​​uit mans van 30 jaar of ouer, en senatore het hul amp beklee hele lewe! Senators sou die konsuls, en selfs die keiser later in die Romeinse geskiedenis adviseer, en sou dikwels oor wetgewing bespreek en daaroor stem.
Wat die Senaat interessant maak, is dat hy geen wetgewende mag gehad het nie. Dit is reg, die senaat het geen mag gehad om wette te skep of te vernietig nie. Dit het dit nie magteloos gemaak nie, aangesien die senaat nog steeds 'n beduidende invloed op die regering gehad het en in die tyd van die Republiek as 'n belangrike adviesorgaan vir die consuls gedien het.
Gedurende die tyd van die keiser het die Senaat natuurlik aansienlike mag verloor. Tog het die Senaat die binnelandse en buitelandse beleid bespreek en toesig gehou oor betrekkinge met buitelandse moondhede en regerings. Die senaat sou die godsdienstige lewe van Rome lei en, bowenal, die staatsfinansies beheer. Die vermoë om finansies te beheer, was 'n ongelooflike hulpmiddel vir die beskikking van die Senaat, want dit het hulle die krag gegee toe die Germaanse stamme besluit het dat hulle nog net een keer die oorgang van Rome wou oorneem, en die keiser ekstra geld nodig gehad het om oorlog te voer.
Regdeur Rome was daar verskillende vergaderings wat wetgewende mag gehad het. Die Senaat het moontlik invloed uitgeoefen op wetgewing en beleid, maar die vergaderings het wetgewende mag gehad. Die mees prominente vergadering was die 'Concilium Plebis, "Of die Council of the Plebeians. Hierdie byeenkoms het Plebeërs toegelaat om inspraak in die Romeinse reg te verkry. Hierdie byeenkomste het as die stem van Rome gedien en die behoeftes en begeertes van die algemene publiek uitgebeeld.
Meer nog as die elite -senaat, verteenwoordig hierdie vergaderings die stem van die plebeiërs, en nog meer die stem van die gewone burgers van Rome. Hierdie stelsel was geensins volledig demokraties nie, maar die oprigting van hierdie vergaderings was een van die eerste stappe na die moderne demokrasie, wat vandag in baie lande gebruik word. Die kritiese rol van die gemeentes in die Romeinse regering is wat dit 'n naam gegee het in hul militêre standaard, SPQR - "Senatus Populusque Romanus."
Die Quaestors, Aediles en Praetors
Aan die begin van die Romeinse Republiek het mense vinnig besef dat hulle landdroste benodig om toesig te hou oor verskeie administratiewe take en poste. Mettertyd het hierdie posisies bekend geword as 'n "pad na konsulskap. " Elke posisie het 'n ander taak en doel om te vervul.
Die eerste stap van die "pad na konsulskap"Was die Quaestor. Mans van 30 jaar (28 as jy 'n patrisiër was) of ouer was in aanmerking om te hardloop. Kwestors het in verskillende finansiële posisies regdeur die Ryk gedien. Kwestors het nie die mag van imperium en is nie deur die Lictors Guild bewaak nie.
Die volgende stap was die Aediles. Op 36 -jarige ouderdom is voormalige kwestors toegelaat om vir Aedile te hardloop. Daar was te alle tye vier Aediele, twee patrisiërs en twee plebeiërs, wat elk deur die Raad van die Plebeiërs verkies is. Hulle is administratiewe posisies toevertrou, soos die versorging van openbare geboue en tempels of die organisering van speletjies. Hierdie vermoë om speletjies te organiseer, was van kritieke belang om enige aspirant -politici se gewildheid onder die mense te verhoog, en is beslis ten volle benut.
Die laaste stap na konsulskap was die Praetor. Nadat hy die kantoor van die Aediles of Quaestor beklee het, kon 'n man van 39 jaar verkiesbaar wees. In die afwesigheid van enige konsul sou 'n predikant die bevel oor die garnisoen neem. Die hoofdoel van die Praetor was egter om as regter op te tree.
Die twee konsuls van die Romeinse Republiek verteenwoordig werklik twee hoofsake van 'n uitvoerende gesag, en kontrole en saldo's. Met die totstandkoming van die konsulsskap na die val van die Romeinse konings, het dit die begin van 'n uitvoerende gesag getoon, in die sin dat daar een of twee in die geval van die Romeine 'n magtige hoof (s) van 'n regering is. Wat hierdie stelsel interessant gemaak het, is dat daar te alle tye twee konsuls was, en beidemekaar kon veto.
Deur die mag van veto te gee aan hierdie uitvoerende gesag, die konsul, is die veto nog 'n toevoeging tot die Romeinse kontrole en saldo's om een ​​man te weerhou om die hele Rome te regeer, en daarom was daar nooit 'n Romeinse keiser ... O, wag 'n oomblik ... In elk geval ... Tot Caesar het die Romeine die konsuls in toom gehou deur hul eie stelsel van kontrole en saldo's. Aangesien beide konsuls mekaar kon veto plaasvind, en daar 'n vergadering was om te stem en wette te bespreek, is die konsul daarvan weerhou om die Romeinse regering te oorweldig.
Die konsul het die mag van Imperium,of basies die mag om die leër te lei, die voorsitter van die senaat was en die staat in buitelandse sake verteenwoordig het. Dit gesê, selfs met kontrole en saldo's, het elke konsul aansienlike mag gehad. Nadat Rome deur keisers regeer is, het die kantoor van die konsul sy magte dramaties verloor aan die keiser, maar dit is steeds gehandhaaf as 'n soort simboliese herinnering aan die Republikeinse verlede van Rome en waar hulle vandaan kom.
Die sensors en Magister Populi
Om 'n sensor in Rome te word, word beskou as die hoogtepuntvan verskeie ampte om verskeie redes. Gedurende die tyd van die Republiek het die Censor 'n termyn van 18 maande gehou, in teenstelling met die gewone termyne van 12 maande. Hierdie posisie is elke vyf jaar verkies, en hoewel dit sonder die mag van imperium was, word dit steeds as 'n groot eer beskou.
Sensore het nie net die bevolking of sensus in Rome getel nie, maar het ook die vermoë om senatore uit die amp te voeg en te verwyder, asook om openbare geboue te bou. 'N Voorbeeld van hierdie wese Appius Claudius, wat die eerste akwaduk goedgekeur het.
Die laaste 'openbare amp' wat opgeneem moet word, is die van die diktator, of Magister Populi.In tye van geweldige gevaar of krisis sou die mense een van die sittende konsuls kies om die titel van Magister Populi, of Meester van die Volk. Hierdie posisie het ses maande gedien en in wese regeer as 'n keiser, met totale mag. Hierdie posisie duur voort totdat Julius Caesar deur die senaat lewenslank as diktator aangewys is, en die posisie sal daarna nooit weer gebruik word nie. Ongelukkig, in 44 vC, is Caesar in die rug gesteek ... letterlik ... 23 keer ... Sy dood het uiteindelik die Republiek beëindig en die bewind van die keisers begin.
Die Romeinse Republiek, en SPQR in die algemeen was dit 'n beskawing wat die toets van die tyd deurstaan ​​het en uiteindelik ongeveer bestaan ​​het 1800 jaar.Die manier waarop hulle die wêreld waarin ons vandag leef, gevorm, en regeer, vorm en bly vorm gee. Hulle vermoë om te regeer, te hervorm en aan te pas by hul groeiende omgewing, het hulle uiteindelik byna laat bestaan twee millennia, en bewys hulself so 'n suksesvolle beskawing.
Wat dink u van die Romeinse regering? Laat weet ons hieronder.
Konsul: Romeinse landdros, vergelykbaar met 'n premier of 'n president. Onder die ryk was die kantoor gesog, maar onbelangrik.
'N Romeinse landdros en twee liktore wat fasces dra
Die oudste en belangrikste landdros was die konsulaat, wat die beste beskryf kan word as 'n dubbele premier of presidentskap. Die twee mans is deur die Comitia centuriata, 'n vergadering van die mense waarin die rykste Romeine in die meerderheid was. Die konsuls het slegs een jaar gedien (ter voorkoming van korrupsie) en kon slegs regeer wanneer hulle daaroor instem, want elke konsul kon die ander se beslissing veto.
Die konsuls was die voorsitters van die senaat, wat as raad van adviseurs gedien het. Hulle was ook bevelvoerder oor die Romeinse leër (albei het twee legioene) en het die hoogste juridiese mag in die Romeinse ryk uitgeoefen. Daarom het die Griekse historikus Polybius van Megalopolis die konsuls met konings vergelyk. Slegs wette en die voorskrifte van die senaat of die volksvergadering het hul bevoegdhede beperk, slegs die veto van 'n konsul of 'n tribune kan hul besluite vervang. Dit het beteken dat die konsuls altyd kon inmeng met die besluite van praetors, aediles en quaestors. (Tribunes, sensore en diktators was immuun.)
Die idee om uitvoerende leierskap te verdeel, is waarskynlik afgelei van Kartago, wat deur 'n soortgelyke kollege van agtervolg ("beoordelaars"). Dit blyk te word bevestig deur die feit dat die konsuls oorspronklik bekend gestaan ​​het as afdelings ("beoordelaars"). 'N Alternatiewe verklaring is dat die idee sy oorsprong het in Sentraal-Italië, waar kolleges van medisyne regeer stamme soos die Sabines en die Samnite federasie. (Hierdie onderwerp word hier bespreek.)
Oorspronklik moes die twee konsuls aan die Patriciate, die Romeinse aristokrasie, behoort. In die 360's is die kantoor egter geopen vir plebeiers (in 366, volgens 'n onakkurate chronologie wat hier bespreek word). Die naam 'konsul' is destyds die eerste keer gebruik.
'N Mens moes minstens 43 jaar oud wees om konsul te word. (Dit is neergelê in die Lex Villia annalis van 180.) Vanaf die derde eeu vC was dit ook nodig dat die kandidaat in ander landdroste gedien het (byvoorbeeld die praetorskap). Dit was moontlik om 'n tweede termyn as konsul te hê, maar tien jaar behoort hierdie twee terme te skei, maar aan die einde van die tweede eeu was Gaius Marius konsul in 107, 104, 103, 102, 101 en 100. Later was mans soos Julius Caesar en Octavianus het soortgelyke loopbane gehad.
Onder die ryk was die konsulskap dikwels slegs twee maande lank op hierdie manier; twaalf senatore kon die ryk se hoogste amp beklee. (In die jaar 190 was daar nie minder nie as vyf-en-twintig konsuls.) Hoewel die verkiesing van die konsul in die gebou van die Senaat (Curia Julia) plaasgevind het, is die kandidate deur die keiser aangestel as hy 'n keiser wou eer spesifieke senator, het hy die amp gedeel (bv. die keiser Trajanus en senator Sextus Julius Frontinus in die eerste twee maande van 100). Op daardie stadium was die konsulskap net 'n bietjie meer as 'n suiwer eretitel en die minimum ouderdom is aansienlik verlaag. Tydens 'n krisis (byvoorbeeld na die dood van 'n keiser) het 'n konsul egter steeds groot verantwoordelikhede gehad.
'N Konsul het twaalf lyfwagte (liktore) en is toegelaat om 'n persrandige toga te dra. Die twee konsuls het hul name aan die Romeinse jaar gegee.