Geskryf deur Tim Flannery
'N Kind spring uit 'n rotswand in 'n strandmeer op die laagliggende Stille Oseaan-eiland Tuvalu. AAP / Mick Tsikas
In hierdie era van vinnig smeltende gletsers, skrikwekkende megafires en al hoe meer puissant orkane, of versurende en stygende oseane, is dit moeilik om te glo dat enige verdere stimulans tot klimaatsaksie nodig is.
Maar die werklikheid is dat ons voortgaan om in 'n sake-wêreld soos gewoonlik te leef. Ons media is gevul met entoesiastiese aankondigings oor nuwe fossielbrandstofprojekte, of die onthulling van die nuutste fossiel-aangedrewe supermotorasof daar geen verband tussen sulke dinge en klimaatsverandering is nie.
In Australië is die verbinding tussen ons politieke leiers oor die dodelike aard van fossielbrandstowwe veral asemrowend.
Angus Taylor, minister van energie, links, en premier Scott Morrison. Albei meen die besoedelende steenkoolbedryf het 'n sterk toekoms in Australië. Lukas Coch / AAP
Eerste Minister Scott Morrison gaan voort sing die lof van steenkool, terwyl lede van die regering subsidies vra vir steenkoolkragstasies. 'N Paar dae gelede dring Angus Taylor, minister van energie en emissies, aan dat die ou en besoedelende steenkoolkragsentrales van die land toegelaat word om hardloop “teen volle kantel”.
In die verlede het baie van ons sulke uitsprake verdra soos die uiting van idiote - oorspronklike Griekse betekenis van die woord as iemand wat net in hul eie besigheid belangstel. Maar die klimaatskrisis het nou so erg gegroei dat die optrede van die ontkennings roofdier geword het: hulle is nou 'n onmiddellike bedreiging vir ons kinders.
'N' Kolossale mislukking 'van klimaatsaktivisme
Die situasie raak elke jaar meer kritiek. In 2018, wêreldwye uitstoot van kweekhuisgasse gestyg met 1.7% terwyl die konsentrasie van koolstofdioksied in die atmosfeer met 3.5 dele per miljoen gespring - die grootste toename wat ooit waargeneem is.
Geen klimaatsverslag of waarskuwing, geen politieke ooreenkoms of tegnologiese innovasie het die immer opwaartse trajek van die besoedeling verander nie. Hierdie eenvoudige feit dwing my om terug te kyk na myne 20 jaar van klimaataktivisme as 'n kolossale mislukking.
Baie klimaatwetenskaplikes dink dat ons al so ver onder die pad van vernietiging is onmoontlik om die globale temperatuur by 1.5 stabil te stabiliseer bo die pre-industriële gemiddelde sonder om nog te ontwikkel onttrekkingstegnologieë soos dié wat kweekhuisgasse uit die atmosfeer verwyder. Op die huidige neigings, binne 'n dekade of so, sal stabilisering by 2 lik ook buite ons begrip wees.
En aan die ander kant van die drumpel, is die natuur positiewe terugvoerlusse belowe om ons in 'n vyandige wêreld in te gooi. Teen 2100 - net 80 jaar weg - as ons baan nie verander nie, word geskat dat die aarde 4 ℃ warmer dan was dit voordat ons fossielbrandstowwe begin verbrand.
Baie minder mense sal op ons warm planeet oorleef
Dat die toekomstige aarde moontlik genoeg hulpbronne het om te ondersteun baie minder mense as die 7.6 miljard wat dit vandag ondersteun. Die Britse wetenskaplike James Lovelock het 'n toekomstige menslike bevolking van net 'n miljard mense voorspel. Massa-sterftes word voorspel as gevolg van onder andere siekte-uitbrake, lugbesoedeling, wanvoeding en honger, hittegolwe, en selfmoord.
My kinders, en dié van baie prominente besoedelaars en klimaatsontkenners, sal waarskynlik deel daarvan wees grimmig winnende - 'n wêreld wat die Alan Joneses en Andrew Bolts van die wêreld het so hard gewerk om te skep.
Duisende skoolstudente van regoor Sydney woon die wêreldwye klimaatstaking tydens die stadsaal in Sydney in Maart 2019 by. Mick Tsikas / AAP
Hoe moet die ouers van Australië met diegene werk wat so vreugdevol werk om 'n wêreld te skep waarin 'n groot deel van die mensdom sal vergaan? Namate ek al hoe meer woedend geraak het oor die besoedelaars en ontkennings, het ek besef dat hulle my kinders se welstand bedreig net soveel as iemand wat 'n kind sou benadeel.
Jong mense self mobiliseer nou teen die gevaar. Hulle gee al hoe meer moed op woorde, en gebruik aksies. Uitwissing Rebellie is die antwoord van Anthropocene aan die Britse werkersklas rasionele agente, die Amerikaanse onafhanklikheidsverklaring, en die verdedigers van die Eureka Stockade.
Sy verklaring lui:
Dit is ons donkerste uur. Die mensdom bevind hom in 'n gebeurtenis wat ongekend is in sy geskiedenis, wat, tensy dit onmiddellik aangespreek word, ons verder sal vergroot tot die vernietiging van alles wat ons liefhet […] rente ten gunste van korttermynwins en private wins […] Ons verklaar hiermee dat die verbande van die sosiale kontrak nietig verklaar word.
Woorde het nog nie deurgesny nie. Is rebellie die enigste opsie?
Uitsterwing Rebellie het nog nie 'n jaar oud nie, en dit het 'n geweldige impak gehad. In April is dit sluit ses kritieke liggings in Londen, het die polisie en die regstelsel met 1,000-arrestasies oorrompel, en die Britse regering gedwing om die land te word eerste nasie ooit om 'n klimaatsnood te verklaar.
Ons huidige sosiale reaksie is so onstabiel dat 'n enkele jong vrou, Greta Thunberg, was in staat om 'n sterk kragtige wêreldwye beweging aan te wakker. Minder as 'n jaar gelede het sy op 'n eenmalige skoolstaking gegaan. Vandag is skoolstakings vir klimaatsaksie 'n globale verskynsel.
Greta Thunberg, 'n 16-jarige aktivis vir klimaatsverandering van Swede, neem deel aan 'n skoolstaking in Washington in September 2019. Shawn Thew / EPA
Op September 20 in Australië en elders moet skoolhoofde besluit of hulle hul studente sal toelaat optog in die wêreldwye klimaatsstaking in 'n poging om hulself te red van die klimaat roofdiere in ons midde, of hulle te dwing om te bly en te studeer vir 'n toekoms wat op die huidige neigings nie sal gebeur nie.
Ek sal met die stakers in Melbourne optree en ek glo dat onderwysers op daardie dag by hul leerlinge moet aansluit. Ons ouer geslag moet immers pynlik daarvan bewus wees dat ons pogings nie genoeg was om ons kinders te beskerm nie.
Die nuwe en noukeurig beplande opstand deur die jong geslag dwing ons vroeëre geslagte klimaataktiviste om ons strategie te heroorweeg. Moet ons aanhou om woorde te gebruik om die debat te probeer wen? Of moet ons klimaatsopstanders word? Die verandering van die taal rondom die ontkenning van die klimaat sal ons hoop om ons fokus te verskerp terwyl ons nadink oor wat volgende kom.
Tim Flannery, professorale genoot, Institute for Sustainable Society Institute in Melbourne, Universiteit van Melbourne
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Politieke > Die handskoene is af: Roofdiere is 'n bedreiging vir ons kinders