Site groet diere wat werk om te lewe - Net vir die pret - 2020
Site groet diere wat werk om te lewe
Daar is ongeveer soveel werk vir diere as vir mense: hulle bespeur menslike kankers, voorspel aardbewings en snuif termiete uit. Sommige tree op as polisiemanne, trek wagte en hou misdadigers op. Ander is versorgers wat dowes, blindes en bejaardes help.
Nog ander spesialiseer in die kunste - dit is sterre van verhoog, skerm en video. Vervoerduiwe het hul land in oorlogstyd bedien; katte is huise en winkels van ongewenste wilde diere, net soos hul genetiese gebruik. Selfs slange het hul weg na die werkplek gevind - as terapeute, van alle dinge.
"Die diere is fantasties," sê Carrie Owens, wie se boek, Werkhonde, vertel hul professionele prestasies. 'Hulle help ons almal of ons dit besef of nie. Sonder hulle sou ons lewens baie minder lekker en baie minder produktief wees.'
Honde vorm een ​​van die grootste dele van die arbeidsmag van diere. Volgens 'n raming is ongeveer 200,000 honderde in die Verenigde State in diens, waarvan baie van die regering se amptenare is.
Sestien jaar gelede het die Amerikaanse Departement van Landbou sy Beagle Brigade gevorm om onwettige vrugte, plante en vleis op lughawens uit te snuffel. Die honde is gemaklik in oorvol, lawaaierige plekke, soos in die gebiede met bagasie-eis; hulle het 'n akute reuksintuig en laat die gemiddelde lugredery nie intimideer soos 'n groter, meer aggressiewe dier nie. Die meeste mense vind die honde eintlik aangenaam. Maar hoe onskuldig hulle ook al lyk, hulle kry die werk gedoen: Die Brigade neem elke jaar ongeveer 75,000 beslag op onwettige landbouprodukte.
Texanna is een van die merkwaardigste daarvan. 'N 8-jarige kind wat die afgelope sewe jaar in Charlotte, NC gewerk het, kan ongeveer 50 reuke herken - die gewone appels en lemoene, kruie en worsbroodjies, om nie eens te praat van die kantienbedekking wat sy eens uitgesnuffel het nie gemaak van rendiervel.
Een van die algemeenste dieretiteltitels is 'terapeut', 'n lyn van werk wat nie beperk is tot knus Labradors nie.
Neem Harriet, 'n 25-jarige sambreelkaketoe wat in die Helen Woodward-dieresentrum naby San Diego werk. Die voël is veral goed by verlamde volwassenes. As 'n pasiënt nie haar kan uitsteek nie, beweeg Harriet reguit binne, knuffel teen 'n bors, slap neus, maak 'n oor of streel 'n wang. "Harriet bied onvoorwaardelike aanvaarding," sê Robin Cohen, bestuurder van die sentrum vir uitreikdienste. 'Sy gee nie om dat pasiënte nie kan beweeg nie. Sy aanvaar hulle vir wie hulle op daardie presiese oomblik is, wat 'n geskenk is wat net diere kan gee.'
Een man wat ná 'n beroerte nie kon praat nie, het met Harriet begin praat. Na 'n maand van liefdevolle bek en vere kon hy amper die kaketoe se naam noem.
Die sentrum gebruik ook slange - rooskleurige boa-aanstekers om presies te wees. Die wesens is 'n godsdienstige geskenk vir mense wat allergies is vir pels en word in gedragsterapie gebruik, hoewel die proefpersone (gewoonlik jong seuns) nie daarvan weet nie. "Iemand wat outisties is of spastiese beweging het, moet hulself regtig stil maak om 'n slang vas te hou," sê Cohen.
Perde was natuurlik tradisioneel die swaar hysbakke van die werkers van diere, wat die wegbrekende vragte vervoer en in die dae voor die binnebrandenjin 'n massavervoer lewer.
Vandag het hul werk - net soos almal anders - 'n strenger nis geword. Die Helen Woodward-sentrum het 'n personeel van tien wat opgelei is om mense met gestremdhede te help. Pasiënte wissel van vier tot ouer as 70 en kan selfs aan rolstoele gebind wees (daar is 'n spesiale montering oprit vir die rolstoele).
Die perde help hul ruiters om balans, spiertonus, liggaamshouding en leervaardighede te ontwikkel, soos hand-oog-koördinasie, konsentrasie en korttermyngeheue. Daar is ook die bykomende voordele van verhoogde selfbeeld, onafhanklikheid en beheer. Wat die perde betref, weet hulle wanneer hulle werk het. Telkens wanneer Questa, 'n perd wat al nege jaar in die program is, 'n slegte ruiter kry, is sy "nie baie samewerkend nie," sê Lisa Orcutt, administratiewe toesighouer vir terapeutiese ritte. Maar as iemand met 'n gestremdheid aangaan, word sy 'n modelwerknemer.
Huisduiwe word al duisende jare as boodskappers gebruik. Tydens oorlogstyd het hulle kritiese strategiese inligting oor hulle gehad, en in die 1800's het hulle as verslaggewers gewerk en boodskappe vir die Reuters-nuusdiens afgelewer.
Rocky Mountain Adventures of Fort Collins, Colo., Gebruik 'n span duiwe om hom te film vanaf die begin van 'n witwater-vlotvaart terug na die huiskantoor, sodat dit betyds ontwikkel kan word vir die avonturiers om aan die einde foto's te koop. van 'n reis. Die voëls vlieg met 'n snelheid van 60 km / u en kan binne minder as 'n uur 20 tot 40 myl beslaan (10 minute as hulle 'n goeie stertwind optel). "Die duiwe hoef nie bekommerd te wees oor stoptekens of verkeer nie," sê die foto-bestuurder Mike Breznay.
Hulle dra pasgemaakte lycra-en-velcro-rugsakke en dra een rol 35 mm-film elk. Die onderneming het oor vyf jaar net drie voëls verloor (saam met hul film), waarskynlik aan valk roofdiere.
Puss in boeke
Honderde katte regoor die land het plekke gevind om te woon en te werk met inagneming van die Library Cat Society. Volgens een beraming is daar 316 katte wat in koshuise in klein dorpies woon (daar is selfs 'n video: "Puss in Books: Adventures of the Library Cat"). Solank biblioteekbewoners nie beswaar maak nie, kry die katte hul kamer en koshuis in ruil daarvoor dat hulle kinders en ouer mense wat nie hul eie troeteldiere het nie, vertroosting kan bied.
Uiteraard is die bruikbaarheid van kat nie net tot biblioteke beperk nie en hul beroepe is nie altyd so sag nie: katte word gereeld in winkels gebruik om muise te vang. 'N Ander soort gehuurde geweer is 'n border collie met die naam Jackie, wat by die Willow Grove Naval Air Station in Pennsylvania werk en aanloopbane en taxibaanpaaie patrolleer en inkomende en uitgaande vliegtuie voëlvry hou.
In dieselfde trant word 'n Marston Mills, Mass., Border collie met die naam Tess gebruik om Kanada se ganse van 'n gholfbaan af te hou. Sy is selfs 'n goeie lid van die Amerikaanse Federasie van State, County and Municipal werknemers 2929.
Alhoewel die Amerikaanse Oorlogsdepartement tot 1942 gewag het om 'n amptelike hondeprogram te begin, was daar rekrute met vier voete lank voor daardie tyd.
Een van die bekendste was Stubby, 'n bulterriër-boksermengsel, die enigste Amerikaanse hond wat bekend was in die Eerste Wêreldoorlog. Stubby is in 1917 deur die weermag se 102ste infanterie in Connecticut aangeneem en het gou een van die seuns geword en geëet saam met die soldate het by hulle geslaap en in Februarie 1918 saam met hulle na Europa gevaar (homself suksesvol aan boord van die troepeskip gesmokkel).
Hy het gewys hoe hy gewonde soldate op die slagveld troos, en die dreigende mosterdgasaanvalle uitgeroei het (en woedend geblaf om sy makkers te waarsku). Een keer stop Stubby selfs 'n Duitse spioen wat ontsnap, en gryp hom aan die broekstoel en hang (ongeduldig) aan.
Na die oorlog het presidente Wilson, Harding en Coolidge almal saam met Stubby gehore gehad; en generaal Pershing het 'n goue medalje aan hom toegeken. Die hond het meer regimentêre optogte gelei as enige ander hond in die Amerikaanse geskiedenis, skryf Mary Elizabeth Thurston in haar boek, The Lost History of the Canine Race, en is bevorder tot ere-sersant en word die hoogste ranghebbende hond wat ooit in die weermag gedien het.