Ek het my hele lewe geglo dat daar 'n noodsaaklike interaksie is tussen 'n persoon en die Goddelike. Hierdie interaksie kom nie net na profete, bodhisattvas en ander groot geestelike meesters nie, maar dit kom ook by ons in: gewone mense in ons gewone lewens. Dit is deel van ons natuurlike menslike vermoë om een ​​van die duisend name van God te noem. En dit is deel van ons menslike vermoë om die reaksie waar te neem en te interpreteer.
Oproep en reaksie is miskien die oudste impuls wat ons ken. Die mensdom het altyd gekyk en voor die geheime van die heelal neergebuig en God gevra om teenwoordig te wees. Moses, Boeddha, Jesus, Mohammed - godsdienste ontstaan ​​uit 'n verskeidenheid bewing profete wat verstaan ​​het dat God eintlik sou verskyn as hy gedagvaar word.
Volgens hul verhale was dit gewone mans en vroue wat uit hul gewone lewe gehaal is in diens van wat hulle opgeroep het. Omdat ons dit weet, staan ​​ons in ons gewone ordening en vermoed ons dat God ook aan ons kan verskyn en ons kan oopbreek vir die dienslewe wat in alledaagse besonderhede skuil.
Wat 'n wonderlike geleentheid het ons om ons eie taal van oproepe en God se eie reaksietaal te ontdek - en om verantwoordelikheid te aanvaar dat ons, soos die tye wat ons leef, minder gewoon word, in reaksie op die behoeftes van die keer.
Om te weet wat God lyk
My familie vertel 'n storie dat ek 'n meisie van vyf of ses jaar was, en ek het woedend gekrabbel op 'n groot vel papier wat my ma op die vloer neergesit het.
Krytjies het rondom my versprei, die tong het in konsentrasie uitgedruk, ek het die kleure op die bladsy gewerk. Die tekstuur van die linoleum het deur die papier opgekom en verrassingsontwerpe by my tekening bygevoeg, wat soos magie gelyk het. My ma het rondgetrek en my gevra, "Wat teken jy?"
"'N Foto van God," het ek geantwoord.
My ma het geknak om haar teleurstellende nuus so sag moontlik te lewer. "O, skat, jy kan dit nie doen nie. Niemand weet hoe God lyk nie."
Ek hoor dat ek my blik nie eens uit die verrukking van my kunswerk opgehef het nie, omdat ek haar op die hoogte gebring het: "Hulle sal so gou as wat ek klaar is met my tekening."
Die Duisend Gesigte van die Goddelike
Verbinding met wat teoloog Joan Chitester noem "die een wie se hart met ons s'n slaan" is deel van ons natuurlike menslike kapasiteit. En hoewel kinders dikwels 'n natuurlike en vol vertroue het met die goddelike, in die lang reise deur godsdienstige opleiding en enculturation, word baie mense volwassenes nie meer seker wat hulle aan God dink nie, of hulle weet wat "God" is of wat "God" lyk soos.
In my eie reis, hoe meer ek lees, en hoe meer ek ervaar, hoe meer misterieus word die Goddelike. Ek het 'n Protestantse Christen met die Here grootgeword as my herder en klein blokkies witbrood en druiwesap een keer per maand in die kerk bedien. Ek het my verwonder oor die uitgewerkte gebede van speelmaats wat wit sluiers na hul eerste nagmaal gedra het en tot Moeder Maria gebid het en 'n gasheer van wat ek "die heiliges en heiliges" genoem het. Onder die pad, as ek gebly het tot Vrydag, skemer in Howie Bernstein se huis, het sy ma eksotiese gebede gesing, kerse gesit en my huis toe gestuur met 'n stukkie warm challah in my hand.
In my twintigerjare het ek my gees gegrond in Quaker Meeting en sosiale aktivisme, gevolg deur eklektiese lees in wêreldgodsdienste, en bevestiging van volwassenes as 'n Episcopalian. My godsdiensopleiding is aangevul deur insigte uit inheemse geestelike tradisies; studies in sjamanisme en Keltiese spiritualiteit; oefen in joga, chi gong en vipassana meditasie; en lang wandelinge in die natuur met my hond.
Al wat ek weet, is dat daar duisend gesigte van die Goddelike is, en duisend maniere om te bid. Elke minuut van die lewe bied 'n noodsaaklike keuse: om van hierdie verhouding gebruik te maak, of om afsonderlik te sluit.
Herwinning van 'n persoonlike verhouding met die goddelike
Ons weet dat daar krag in die gees is wat ons gebede kan beantwoord en ons lewens kan verander, maar ons weet miskien nie waarvoor om te bid of hoe reg ons is om ons lewens te laat verander nie, baie dankie, God.
Ons weet dat daar krag in die gees is wat die raaisel van die lewe kan dekodeer, maar dit is Dinsdag, en ons het 'n lang lys dinge om te doen. Ons stel ons bereidwilligheid om geestelike transformasie dag vir dag te onderhou uit.
Tog, maak nie saak hoe ambivalent ons is nie, hoe liberaal of konserwatief ons godsdienstige en geestelike sienings, ons verlange na aktiewe verhoudings met iets groter as onsself, kan nie vir altyd ontken word nie. Hierdie verlange kan die kapasiteit wees wat ons in tye soos hierdie spaar. Dit is nie 'n beweging na 'n spesifieke godsdiens, of weg van godsdiens nie: dit is 'n beweging om 'n persoonlike verhouding met die Goddelike te herwin.
Onder die mensdom is miljoene en miljarde goedhartige, goedmoedige, welmenende mense. Ek glo dat hierdie mense - ook u en ek - die gang van die geskiedenis kan herlei. Ons het reeds begin. Miljoene van ons is bereid om sosiale en persoonlike waardes opnuut te beoordeel, en selfs kernoortuigings te verander, gebaseer op nuwe en toenemende inligting en insig oor die wêreld.
Miljoene van ons dra by tot die algemene voordeel deur miljarde klein, maar tog beduidende goedhartigheid en deernis. En miljoene van ons is op soek na een of ander verbintenis met die gees wat so eg is, so onmiskenbaar outentiek, dat dit ons vermoë sal vrystel om 'n enorme verskuiwing te maak in die manier waarop ons mekaar en die wêreld behandel.
Beantwoord jou selfoon, gees roep
Soms dink ek aan die verbinding met gees soos 'n telefoonlyn. Die verbinding is altyd oop: dit is ons helfte van die verhouding om beskikbaar te bly vir inkomende oproepe. Soms skakel ek die luier af. Soms ignoreer ek die lui. Soms tel ek die telefoon met agterdog op. Soms hang ek van woede op. Soms raak ek ongeduldig oor die onderbreking. Soms het ek geen idee hoe ek moet reageer nie.
Die probleem is nie in die versending nie, maar in die ontvangs. En in teenstelling met baie ander oproepe, is die een uit die gees die een wat ons hoop om te ontvang.
Een keer, toe ons saam met 'n vriendin tee drink, was ons diep in gesprek toe die telefoon lui. Ek het dit geïgnoreer en gedink dat ek beleefd is. Jerry stop sy gedagte in die middel van die sin en vra: "Gaan u nie die telefoon kry nie? Miskien roep God u." Ek kyk hom verbaas aan, reik na die ontvanger en sê voorlopig: "Hallo? ..."
Ek onthou nie wie gebel het nie, maar ek het nooit Jerry se boodskap vergeet om nuuskierig te bly om te sien of ek die goddelike in alledaagse interaksies kan dekodeer nie. Ons het 'n geheimsinnige vermoë om in gewone oomblikke en uiterste oomblikke met die stem van God te praat.
Gebed vir geestelike versoening
Te midde van al hierdie gesoek word ek wakker in my huis tot die eerste lig van die dag. Ek gaan uit op die klein balkon wat by my kantoor op die tweede verdieping uitbult en staan ​​in die oggendlug. Gewoonlik is ek nog steeds in my badjas toegedraai, soms oor die reling geleun om na die tuin daaronder te kyk, soms onder die dakrand ingedruk om uit wind of reën te hou.
Gewoonlik het ek 'n koppie tee in die hand, en 'n corgi-hond het aan my voete gekrul. Saam kyk ons ​​na die dag. Ek staan ​​tussen hoë bome wat my huis omring en die uitsig omring. Ek stel my voor dat ek my eie wortels in die rotsagtige kleigrond neersit. Ek sien wesens verbygaan, die kat van die buurman, 'n voorstedelike takbok. 'N Voël begin sing en ek sluit daarby aan. Ek onthou my eie kreatiwiteit, buig voor my volle afhanklikheid van die aarde om my te onderhou en my gees om my te lei. Dan bid ek my daaglikse gebed.
Die kern van hierdie gebed is 'n lys: 'n string van sewe rigtings wat gedurende 'n paar maande in my gedagtes opgekom het. Ek dink aan hulle as 'n ekumeniese mantra. Hulle taal is universeel.
Ons kan hulle binne enige geestelike of godsdienstige tradisie waarneem en dit volg volgens die voorskrifte van persoonlike gewete. Dit is kort, onvergeetlike frases wat as gebed opgesê kan word en in oomblikke van nood onthou kan word.
Ek dink aan hulle as fluistering van geestelike gemeenskappe:
Beweeg by die pas van leiding.
Oefen sekerheid van doel.
Oorgee om te verras.
Vra vir wat jy nodig het en bied wat jy kan.
Hou die mense voor jou lief.
Terug na die wêreld.
As die Goddelike elke dag sy groter wysheid probeer kommunikeer, is een van die belangrikste dinge wat ons kan doen, 'n manier om na gees te luister.
Om hierdie sewe fluisteringe voor te sê, is 'n baie eenvoudige gebruik. Dit verg nie liggaamlike oefening of uithouvermoë nie. Ons hoef nie na eksotiese en heilige plekke te reis nie. Ons hoef nie eers uit die bed te kom nie.
Dit is die praktyk - vertel en kyk wat gebeur. Bel en kyk wat reageer. Let op hoe hulp kom.
Nuwe Wêreldbiblioteek. © 2002, 2005).
deur Christina Baldwin
In hierdie veelseggende werk lei Christina Baldwin, die selfondersoek-pionier, lesers van alle geestelike oortuigings om doelbewus na die stem in hul siel te luister: die stem van die gees. Sy doen dit deur sewe meditatiewe frases te deel - die wysheid wat verkry word deur na haar eie innerlike gees te luister.
meer boeke deur Christina Baldwin.
Christina Baldwin het al meer as twintig jaar internasionaal kursusse aangebied. Haar eerste boek, Een vir een, selfverstaan ​​deur tydskrifskryf (1977) is sedert die oorspronklike publikasie in aaneenlopende druk gebly. Haar beste verkoop boek, Lewensgeselskap, Blaarskrywing as 'n geestelike soeke (1990) neem die kuns van skryf en brei dit uit tot geestelike praktyk. In die vroeë 1990's het sy begin verken hoe om mense te help oorbrug van verkennings van persoonlike bewussyn tot geestelik gebaseerde sosiale aksie. Sy is die skrywer van Bel die sirkel, die eerste en toekomstige kultuur (1998) en Die Sewe Fluke. sy gestig PeerSpirit, Inc. 'n opvoedkundige maatskappy, met skrywer en natuurkundige Ann Linnea.
deur Christina Baldwin. As 'n geestelike praktyk, wanneer ons vra wat ons nodig het en mekaar aanbied ...