U noodsaaklike bedrogspul in Skotland se vyf Skotse streke - Cocktailresepte, geeste en plaaslike kroeë - 2022
As jy lief is vir skotskottel, is dit 'n wonderlike tyd om te lewe. Reeds die beste whisky op die planeet, geniet die vloeistof nou 'n era van ongekende groei. In 2018 het die Verenigde State die eerste uitvoermark van 'n miljard pond ooit geword. En as u na u plaaslike drankwinkel gaan, sal u genoeg bewyse op die rakke sien wat dig is met kleurvolle bottels uit elke uithoek van die land.
Alhoewel ekstra verouderde enkelmout sy eie verskynsel is - die meerjarige voorkeur van die fyner fynproewer - is dit die moeite werd om op te let dat gemengde skotjies die oorheersende drywer van die sukses van die skotse bly. Moenie die geloktheid van eksklusiwiteit prooi nie; daar is baie versnitte, enkelkorrels en nie-ouderdomsverklarings wat die moeite werd is om te ondersoek.
Tipies is hulle almal verdeel in die vyf primêre Skotse produksiestreke: Campbeltown, die Hoogland, Islay, die Laagland en Speyside. Elkeen van hierdie provinsies kan aan 'n spesifieke styl- of smaakprofiel gekoppel word. Sommige beveel aan dat u dit ten minste met 'n soutgraan neem - of gars; niks meer as 'n luim vir bemarking nie. U kan steeds nie die doeltreffendheid daarvan ontken deur ons te help om 'n al hoe digter landskap met etikette af te breek nie.
Met 'n baie breë beroerte, is dit wat u in elke kategorie kan verwag, en enkele voorbeelde hierin.
Wat eens die Victoriaanse Whisky-hoofstad van die wêreld was, is nou net drie werkende distilleerderye. Maar wat hierdie afgeleë kusdorp in getalle ontbreek, maak dit meer uit as in die geskiedenis en trots. Springbank is die laaste operasie in die hele Skotland om al sy eie vloermout te doen. Glen Scotia vervaardig sy produksie onder dieselfde dak wat dit sedert 1832 gehad het. Die vloeistof wat van die rol afrol, lewer dikwels 'n tintjie soutgehalte in 'n ligter liggaam met karamel-geïnspireerde intonasies, wat die verskil tussen Islay en Speyside verdeel. Selfs as u nie die oorkoepelende styl geniet nie, moet u die blywende individualiteit daarvan bewonder as die enigste stad wat erken word as 'n volledige skotlandstreek.
Bottel om te probeer: Glen Scotia Victoriana ($ 95) is die volmaakte smaak van sy geboortestreek. Daar is donkersjokolade, suurlemoen en pomelo's - oortuigende vensterversiering oor die donker note van verkoolde eikehout en rook in die kern.
Skotse praatjie: 'Campbeltown is 'n soort van die vergete streek, maar dit behoort nie te wees nie. Springbank is die naaste aan 'n wettige ma-en-pop-operasie in die Skotse distilleerdery, terwyl Glen Scotia 'n paar innoverende dinge doen met afwerking. " —Aaron Goldfarb, skrywer van "Hacking Whisky"
Die hoogland beslaan die grootste streek volgens vierkante kilometer, en omvat 'n wye verskeidenheid landskappe van Skotland se krakerige westelike oewers tot sy winderige wei in die noorde. Die whisky van hier is ewe divers, en wissel van rokerig tot soet, ledig tot ryk. Een ding wat jy weet jy sal drink, is 'n komplekse gees wat met elke slukkie op die tong ontwikkel. In die afgelope eeue sou afgeleë distilleerderye meer staatgemaak het op turf-oonde om hul mout te droog. Hooglandprodusente leun vandag swaarder op 'n skoner graanbasis met vrugtige ondertone. Verwag veral elegansie.
Bottel om te probeer: Die GlenDronach 15-jarige herlewing ($ 97) is 'n sterk uitgeslape uitdrukking wat een van die hooggeagte besorgers van die Hoogland in 2018 teruggebring het, na 'n afwesigheid van drie jaar uit die rakke. Dit is minstens 15 jaar lank volwasse in vate wat voorheen oloroso en Pedro Ximénez-sjerrie gehou het, en dit ontplooi 'n golwende golf donker vrugte en tabak speserye op die tong. As u wil weet waarom whisky-geeks oor sjerriebotte gaan, moet u nie verder soek nie.
Skotse praatjie: '' N Whiskydrinker kan meestal verwag dat 'n mout uit die hart van die Hoogland ryk, volronig en vrugtig met 'n effens droë verhemelte is, terwyl hooglandmoute aan die kus vrugte openbaar met 'n tikkie rook en 'n kraak seesout. . "- Stewart Buchanan, wêreldwye handelsmerkambassadeur van The GlenDronach
Hou daarvan of haat dit, dit is die onapologetiese tuiste van die rookmonsters. Islay, met die bynaam Whisky Island, is 'n groot rotsagtige turfmossie aan die suidweskus van Skotland. Die aarde verval stadig oor eone in 'n steenkoolagtige brandstofbron, wat tradisioneel gebruik word om die mout te oonddroog. Dit gee 'n medisinale jodiumgehalte wat die beste luidrugtig voorgestel word in bottels Ardbeg, Lagavulin en Laphroaig. En dit is net drie van die nege werkende distilleerderye in die streek. Die ander ses besit dikwels meer balans - soos in die ingewikkelde subtiliteite van Bowmore, Bruichladdich en Bunnahabhain. Maar jy sal byna altyd 'n effense kampvuur hier opspoor. Dit is so 'n kenmerkende element dat voornemende drinkers gereeld skotvink vermy uit vrees dat die vloeistof 'te rokerig' is.
Bottel om te probeer: Bowmore 15 Year ($ 76) is die drama vir jou as jy stadig jou tone in die moeras wil dompel. Vrugte en turf ding mee om die verhemelte, aangesien die effens gekruide note van 'n oloroso-sjerrie-afwerking jou tong oor die wenstreep trek. 'N Steeds so effense maritieme rand word verbeter as dit saam met vars oesters gepaar word.
Skotse praatjie: 'Ek vind dit mal dat 'n eiland so klein soveel ongelooflike whisky kan produseer. Die mees geurprofiel van al die whisky-streke is sonder twyfel Islay-whisky. Gebrande, soet rook, peated rook met 'n punchy swaargewig smaak - dit is Islay. " —Iain McPherson, eienaar van Panda & Sons in Edinburgh
Die lyn tussen die Laagland en Hoogland is oorspronklik in 1784 afgebaken as 'n kwessie van belasting eerder as styl. Met die goedkeuring van die Wash Act, het die Laeveld-distilleerderye belasting betaal volgens gallons wat geproduseer is, in teenstelling met die grootte van hul stilles. Gevolglik het moutfasiliteite nooit hier uitgebrei soos in die noorde nie. Maar wat wel ontwikkel het, was 'n sagter gees, meestal ongesiens en byna universeel gekenmerk as liggewig. Die gebied is die tuiste van sommige van die oudste bedrywighede in Skotland, en dit is die enigste plek met 'n breë toewyding aan die drieling-gedistilleerde metode wat meer algemeen in Ierland is.
Bottel om te probeer: Glenkinchie 12 Year ($ 62) is 'n maklike drink-dram wat amper soos 'n apéritief drink. Daar is heuningagtige note in die verhemelte en 'n tikkie gras op die neus. Giet hierdie goudkleurige vloeistof oor rotse en onder 'n skink koeldrank vir die uiteindelike skotskop.
Skotse praatjie: "Distilleerderye soos Littlemill en Rosewood is al lankal die arbiters van die laaglandse kwaliteit, en vervaardig elegante liggaamswiskies met afwerkings wat amper as vlugtig van aard kan beskou word." —Joel Caruso, invoerder van Gordon en MacPhail
Terwyl hy van die rivier Spey afvlieg terwyl dit van ben na baai vloei, spog hierdie streek met die grootste konsentrasie whisky-distilleerderye oral op die planeet — altesaam 49. Baie van hulle het meer as 'n eeu gelede in hierdie ruwe terrein gevestig in 'n futiele poging om die belastinggaarder te bedwing. Bekende name soos The Balvenie, Glen Grant, The Glenlivet en The Macallan vind deesdae hul smaak hier. Hulle bestuur die spektrum van ronde, soet dromme tot stewige, aardse offers. Ongeag die idiosinkrasies, as 'n geheel bly hulle aangenaam en ingewikkeld. As u die Malt Whisky-roete van Skotland sou besoek, is dit hier waar u sou eindig, by die tipiese skotmakende landskap.
Bottel om te probeer: Glen Grant 18 Year Rare Edition ($ 138) is 'n vars, verfrissende whisky wat perske en peer onder lae vanielje en marsepein uitstraal. Dit is 'n vreugdevolle uitdrukking, geheel en al verteenwoordigend van meester distilleerder Dennis Malcolm se welbekende joie de vivre.
Skotse praatjie: 'Een van my gunsteling dinge oor Speyside is die gemeenskap. Aan die einde van die dag is distilleerderywerkers en toergidse uit die streek by hul plaaslike kroeg met pints of drams saam, maak nie saak waar hulle werk nie. Dit help regtig om die gevoel te skep dat mense vir die streek en die kategorie single malt Scotch whisky werk en nie net hul spesifieke distilleerdery nie. ' —Allan Roth, ambassadeur van Glenfiddich