Bestuur probleemgedrag in klaskamers(Foto: Argieffoto/Unsplash) Deur Mia Coertze Oor tye heen bou mense daarop dat die jeug van vandag die hoop vir die toekoms is. Ongelukkig skets statistiek tans ŉ donker prentjie vir die hoop en die toekoms: Suid-Afrika is onder die top 10 lande vir dwelm- en alkoholafhanklikheid; 15% van die Suid-Afrikaanse bevolking erken dat hulle ŉ afhanklikheidsprobleem het. Soos wat die impak daarvan uitkring, het dit ingrypende implikasies vir onderwysers. Ongeveer 60% van alle misdaad hou met verslawing verband. In bykans elke skool in ons land is daar reeds leerders met ouers, sibbe of die leerder self, wat vasgevang is in hierdie verwoestende kringloop. Sowat 60% van kinders word groot sonder ŉ biologiese vader, en ongeveer 40% van moeders is enkelouers. Aspekte soos werkloosheid en finansiële druk, gesinsgeweld en die golf van misdaad in Suid-Afrika het ŉ onmiskenbare invloed op ons jeug en die gedrag van leerders in die klas. Daarmee saam is die uitwerking van tegnologie, skermgeweld, pornografie, kuberboelies en sosiale media, video’s met “uitdagings” wat byvoorbeeld selfmoord aanmoedig, nog nie statisties verreken nie. Ongeag demografie – die kinders van Suid-Afrika word daagliks gekonfronteer met oorweldigende uitdagings. Die ander kant van hierdie munt is net so waar – onderwysers in Suid-Afrika kom óók daagliks te staan voor oorweldigende uitdagings. Leerders se probleemgedrag is waarskynlik die mees frustrerende en uitputtende van al die uitdagings waarvoor onderwysers te staan kom. Daar is talle onderwysers wat na ŉ paar jaar in die beroep ontnugterd en onvergenoegd voel, of selfs van beroep verander omdat hulle uitgebrand en magteloos voel om kinders se moeilike gedrag te hanteer. Die aanvanklike hoop en entoesiasme om ŉ verskil in kinders se lewe te maak, vervaag saam met die onderwyser se energie en verflou tot ŉ dun stroompie wat gereserveer word vir die minderheid leerders wat wel wil baat vind by wat die onderwyser in die klas bied. Ek stel geen kitsoplossings voor nie. Uit my ervaring as onderwyser, sien ek egter twee belangrike sleutelkomponente aan die kern van die probleem. Die eerste is om werklik tot die besef te kom van God se ontwerp vir die mens, en die tweede is om te groei in die insig van God se doel met die mens. Uiteraard is dit nie antwoorde wat in ŉ sekulêre samelewing baie inslae gaan vind nie. Dit is egter die kruks van hierdie komplekse saak. Hoe verder weg ŉ samelewing funksioneer van God se ontwerp en doel, hoe groter raak die morele kwessies en uitdagings van daardie samelewing. Die mens is nie geskape om buite verhouding met God, self en medemens te funksioneer nie. God se ontwerp vir die mens – en kinders in besonder – was dus nog altyd om binne veilige verhoudings te funksioneer; dit is die plek waar die mens floreer. Navorsing uit die geesteswetenskappe en studies rondom bindingsverhoudings (attachment) toon dat die mens nodig het om binne veilige verhoudings te leef ten einde optimaal te kan funksioneer (ongeag die persoon se godsdienstige oortuigings). Die mens is ook nie geskape om trauma te beleef nie. Vanuit die veilige verhouding met God as Vader, was God se doel vir die mens om as beeld van God in liefde te leef sodat ons nooit deur vrees oorweldig voel nie. Navorsing vanuit die neuro-wetenskappe bevestig toenemend dat die mens – en kinders in besonder – se perspektief van gebeure ŉ groter invloed het op die mens se brein en funksionering as die spesifieke gebeurtenis self. Dit is hoekom mense so verskillend reageer op traumatiese gebeure. Die mate waarin die persoon oorweldig en beangs gevoel het binne die situasie bepaal die effek van die trauma op die persoon se funksionering, nie noodwendig die fynere besonderhede van wat gebeur het nie. Wanneer ŉ onderwyser toegerus is om werklik te begryp watter uitwerking bindingsverhoudings en trauma op ŉ kind se brein het, word baie van die kind se ontwrigtende gedrag meer verstaanbaar. Sodra die onderwyser die kind se gedragspatrone kan identifiseer, is daar ŉ menigte praktiese strategieë beskikbaar om hierdie probleemgedrag effektief te bestuur in die klas. Die Afrikaanse Protestantse Akademie (APA) besef dat onderwysers in ŉ sleutelposisie is om weer hoop te bring aan seer kinders wat slagoffers van die statistieke in ons samelewing is. Ons sterk gemeenskapsgerigte fokus vind vergestalting in ons teologiese opleiding, BA- en NGOS-programme en splinternuwe BSocSci wat aangebied word vanaf 2024. Die APA bied met trots ons verdere professionele toerustingspuntkursusse aan om onderwysers te bemagtig om wel hierdie sleutelrol te kan vervul en sodoende die breër gemeenskap te kan dien. Hierdie kursusse is geakkrediteer by die Suid-Afrikaanse Raad vir Onderriggewers (SACE). Elke kind het nodig om te weet dat sy en haar lewe ŉ unieke doel en roeping inhou en dat daar ŉ liefdevolle God is wat in sy almag die seer en gebrokenheid – in beide die kind en onderwyser se lewe – in oorwinning kan omskakel tot die eer van sy Naam. Soos John Maxwell dit so mooi stel: “Wanneer jy eers eenmaal ware sin beleef het, sal jy nooit weer tevrede wees met net blote sukses nie”. Dit is ons opregte wens dat elke onderwyser hierdie kragtige sleutel van hoop sal leer verstaan en oordra. Dit is ver meer betekenisvol as enige akademiese sukses, vir beide onderwyser en leerder. Verdere opleiding vir onderwysers: Die AP Akademie bied in November ŉ reeks ope aande vir sy toerustingspuntkursusse aan. Die reeks artikels sal die volgende onderwerpe aanspreek: Vir meer inligting oor die TPK se ope aande, besoek www.apa.ac.za/toerustingspuntkursusse-tpk-ope-aande/ Vir meer inligting oor TPK, besoek www.apa.ac.za/toerustingspuntkursusse/ of stuur ŉ e-pos aan [email protected]