Wedloop en Ouerskap in Toni Morrison se 'Sweetness'
Swart, Wit, en Tinten van Grey
Amerikaanse skrywer Toni Morrison (1931) is verantwoordelik vir die mees komplekse en dwingende literatuur oor ras in die 20ste en 21ste eeu. Die Bluest Eye (1970) bied 'n protagonis aan wat verlang om wit met blou oë te wees. In 1987 se Pulitzer-prysbekende Geliefde word 'n ontsnapte slaaf gejaag deur die dogter wat sy vermoor het om haar, maar brutaal, van slawerny te bevry.
Alhoewel Paradise (1997) met die koue lyn begin, "Hulle skiet eers die wit meisie, maar die res kan hulle tyd neem," word die leser nooit vertel watter van die karakters wit is nie.
Morrison skryf selde kortfiksie, so wanneer sy dit doen, maak dit sin om op te staan ​​en aandag te gee. Trouens, 'Recitatif', van 1983, word beskou as haar enigste gepubliseerde kortverhaal. Maar 'Sweetness', 'n uittreksel uit Morrison se roman God Help the Child (2015) is as 'n alleenstaande stuk in The New Yorker gepubliseer, dus dit lyk regverdig om dit as 'n kortverhaal te behandel. Met hierdie skrif kan jy gratis by The New Yorker 'Sweetness' lees.
Uit die gesigspunt van Sweetness, die ligte ma van 'n baie donkervelde baba, word die verhaal met hierdie verdedigingslyne oopgemaak: "Dit is nie my skuld nie, so jy kan my nie skuld nie."
Op die oppervlak blyk dit dat Sweetness probeer om haarself te bevry van die skuld om aan 'n dogter te wees "so swart het sy my bang gemaak." Maar teen die einde van die storie, vermoed sy dat sy dalk ook skuldig sou voel oor die rowwe manier waarop sy haar dogter, Lula Ann, behandel het.
Tot watter mate het haar wreedheid uit 'n ware besorgdheid ontstaan ​​dat sy Lula Ann moes voorberei vir 'n wêreld wat haar onbillik sou behandel? En tot watter mate het dit bloot ontstaan ​​uit haar eie afkeer teen Lula Ann se voorkoms?
In 'Sweetness' beheer Morrison om ras en velkleur op 'n spektrum te plaas.
Alhoewel Sweetness Afrikaans-Amerikaans is, sien sy haar baba se donker vel, voel sy dat iets verkeerd is.... Die baba verleë haar. Soetheid word aangegryp met die begeerte om Lula Ann met 'n kombers te versmoor. Sy verwys na haar met die afkortende term "pickaninny," en sy vind 'n paar "witchy" oor die kind se oë. Sy distansieer haarself van die kind deur te vertel dat Lula Ann na haar verwys as "Sweetness" eerder as "Mama."
Lula Ann se donker velkleur vernietig haar ouers se huwelik. Haar pa is oortuig dat sy vrou 'n verhouding moes hê; Sy reageer deur te sê dat die donker vel uit sy sykant moet kom. Dit is hierdie voorstel - nie haar waarneembare ontrouheid nie - wat sy vertrek tot gevolg het.
Lede van Sweetness se familie was nog altyd so bleekgeel dat baie van hulle gekies het om vir wit te slaag, in sommige gevalle alle kontak met hul familielede afgesny om dit te doen. Voordat die leser werklik 'n kans het om hieroor te wees, gebruik Morrison tweede-persoon om sulke gedagtes kort te sny. Sy skryf:
"Sommige van julle dink waarskynlik dit is 'n slegte ding om onsself te groepeer volgens velkleur - die ligter hoe beter ..."
Sy volg dit met 'n lys van sommige van die verontwaardigings wat ophoop na die duisternis van jou vel: spoeg op of elbowed, word verbied om op hoede te probeer of die toilette in afdelingswinkels te gebruik, wat van "Gekleurde Slegs" gedrink moet word. waterfonteine, of 'n nikkel by die kruideniersware gevra word vir 'n papiersak wat gratis aan wit koper is. "
Gegewe hierdie lys, is dit maklik om te verstaan ​​hoekom sommige lede van Sweetness se familie gekies het om hulself te gebruik van wat sy na verwys as "velvoorregte". Lula Ann, met haar donker vel, sal nooit die kans kry om so 'n keuse te maak nie.
Lula Ann verlaat Sweetness by die eerste geleentheid en beweeg na Kalifornië, so ver as wat sy kan. Sy stuur steeds geld, maar sy het nie eens Sweetness haar adres gegee nie. Vanuit hierdie vertrek kom Soetigheid af: "Wat jy doen om kinders te maak, en hulle mag nooit vergeet nie."
As Sweetness enigsins verdien, kan dit wees dat die onreg in die wêreld aanvaar word, in plaas daarvan om dit te verander. Sy is regtig verbaas om te sien dat Lula Ann, as 'n volwassene, opvallend lyk en haar swartheid gebruik "tot haar voordeel in pragtige wit klere." Sy het 'n suksesvolle loopbaan, en soos Sweetness notas het die wêreld verander: "Blou swartes is oral in die televisie, in mode-tydskrifte, advertensies, selfs in rolprente." Lula Ann bewaar 'n wêreld wat Sweetness nie gedink het was moontlik nie, wat op sommige vlakke Sweetness deel van die probleem maak.
Tog sal Sweetheid, ten spyte van sommige spyt, haarself nie blameer en sê: "Ek weet dat ek onder die omstandighede die beste vir haar gedoen het." Lula Ann is op die punt om 'n baba van haar eie te hê, en Sweetness weet dat sy op die punt is om te ontdek hoe die wêreld "verander as jy 'n ouer is."