Lý Toét in the the City: Kom in ooreenstemming met die moderne in Vietnam 1930 - Deel 2 - The Holy Land of Vietnam Studies
927 Views 0 Comments Ly Toet Xa Xe, Ander skrywer
Om beter te kan posisioneer Lý Toét as karakter sowel as karikatuur, laat ek eers 'n kort agtergrond gee Phong Hóa. Die joernaal het die eerste keer in 1932 in Hà Nội verskyn en het daarna 'n prominensie gekry toe dit oorgeneem is deur Nguyễn T Tamng Tam, beter bekend deur sy nom de plume van Nhất Linh. Deel van die ontploffing van quốc ngữ publikasies wat in die dertigerjare plaasgevind het, Phong Hóa word vir die volgende vier jaar weekliks gepubliseer en die finale uitgawe daarvan in Junie 1936 gepubliseer.8 Teen Julie 1933 berig die koerant reeds oor 'n weeklikse sirkulasie van tien duisend, wat getuig van 'n enorme gewildheid wat deels afgelei is van die vermaaklike en innoverende formaat en die inhoud daarvan.9
Die bladsye van Phong Hóa weerspieël die dinamiese stedelike omgewing wat sy lesers aangemoedig het, en bevat aktuele nuus met mode-advies, humor, illustrasie en literatuur in die vorm van bondige verhale en romans. Dit het ook nuuthede soos blokkiesraaisels bekendgestel (sien Figuur 1), koppel-by-die-punt-speletjies en prente met kleur vir nommer wat die beelde van die foto onthul het.10 Hierdie teks en beeldmateriaal is ondersteun deur advertensies wat hulself weerspieël het deur die nuwe produkte en kommersiële dienste wat toenemend beskikbaar en bekostigbaar is vir die groeiende stedelike middelklas. Alles van die nuutste Europese kledingstukke tot sigarette, patentmedisyne, motors en reisdienste word geplaas met die literatuur en illustrasies van die week. Die 'moderne' inhoud van die tydskrif is dus eksplisiet gekoppel aan die modernisering wat inherent was aan die produkte en gaste wat te koop aangebied word.
Phong Hóa en Ngày Nee (gevestig in 1935) weerspieël die begeerte om 'n uitgangspunt te bied vir die literêre pogings van die redakteur en kern van skrywers en illustreerders en om te reageer op die jarelange tydskrif vir samewerkers, Nam Phong [Wind uit die suide].11 Geredigeer deur die Francophile neotraditionist Phạm Quỳnh, Nam Phong (1917-1934) verteenwoordig 'n stam van neo-konfucianisme wat probeer het om die politiese en sosiaal-konserwatiewe elemente van daardie ideologie toe te pas op die vinnig veranderende Viëtnamese samelewing van die 1920's en 1930's.12 Male Phongse blykbaar paradoksale ondersteuning van die moderne terwyl hulle die bevordering van wat baie as 'n Confucianistiese verlede beskou het, aan die brand geslaan het Phong Hóase redakteurs, wat herhaaldelik probeer demonstreer dat Confucianism nie in pas was met die veranderende tye nie.13 Wanneer die langtermyn Nam Phong eindelik die publikasie in 1934 gestaak het, Phong Hóase redakteurs het met vreugde sy dodebok geskryf.
Lý Toét en Karikatuur
Lý Toét eerste verskyn op die bladsye van Phong Hóa op 26,1933 Mei XNUMX, vind ons hom loer na 'n reghoekige en rondvlakkige waterkant van die straatkant, en ons verwonder ons aan so 'n vreemde begrafnisstele (sien Figuur 2).14
Alhoewel dit die eerste keer was dat die merkwaardige sambreeldorp met die naam geïdentifiseer is, het die karikatuurfiguur alreeds 'n gereelde kenmerk in die tydskrif geword, hoewel dit onder 'n ander naam was.15 Hierdie argetipiese karakter was nie die produk van 'n enkele individu nie, maar 'n algemene vorm wat deur 'n verskeidenheid illustreerders gebruik is. Inderdaad, Phong Hóa het sy lesers van tyd tot tyd genooi om in te dien Lý Toét illustrasies en grappies, en dié wat gepubliseer is, het hul skeppers 'n lyn vir hul bydrae gemaak, en soms ook 'n prys van een of ander aard.16 Dus, die Lý Toét karakter kan in 'n sekere sin beskou word as weerspieëling van 'n sekere gewildheid mentalite. Hy was 'n uitdrukking nie van die eng visie van 'n enkele sosiale kommentator nie, maar eerder van die gevoelens, vrees en hoop vir 'n groter deursnit van die geletterde Vietnamese publiek.
Alhoewel talle illustreerders gelewer is Lý Toét vir Phong Hóa, hierdie verskeidenheid kunstenaars is nie altyd duidelik nie. Hoe dit ook al sy, die algemene style van die bydraers het verskil, Lý Toét en sy onderskeidende kenmerke moes in soortgelyke en maklik herkenbare vorms uitgebeeld word. As 'n versoek van 1933 vir Lý Toét-tekenprente herinner potensiële bydraers aan: "[A] s for all of Lý Toét'n Spesifieke eienskappe waarvan u al vertroud is. '17 Hy is dus altyd gewys met die pet, lang tuniek en 'n langbroek wat deur dorpsheren bevoordeel is. Hy was nooit sonder 'n sambreel —Gewoon, hoewel nie altyd nie, swart — wat gefunksioneer het as 'n kenmerk van sy dorpstatus, selfs omdat dit hom as buitestander van die gesofistikeerde stedelike toneel geïdentifiseer het. Hy het 'n geknarsde gesig, soms meer en soms minder goed versorg. Op hierdie manier was hy onmiddellik herkenbaar, hetsy hy direk in die onderskrif geïdentifiseer is of nie.
Lý Toét was tekenend van 'n nuwe verskynsel in die Vietnamese joernalistiek, dié van die karikatuur. Die bekendstelling van karikatuur op die bladsye van Phong Hóa en die uiteindelike voorkoms van Lý Toét was na alle waarskynlikheid 'n produk van Nhất Linhse studie in Frankryk gedurende die laat 1920's en vroeë 1930's. Gedurende hierdie tyd Nhất Linh was blootgestel aan die Franse tradisie van karikatuur wat veral sedert die Franse Revolusie gedien het as 'n middel om sosiale en politieke kommentaar te byt. Nhất Linh blyk veral beïnvloed te wees deur die nuutgestigte (1915) joernaal Le Canard Enchaine [The Chained Duck], wat veral beroemd was vir die gebruik van karikature om kommentaar te lewer op 'n reeks huidige gebeure.18 Terwyl die Franse tradisie van karikatuur egter uiters polities was, en terwyl 'n paar tekenprente in Phong Hóa het wel satiriese kommentaar gelewer op politieke figure van die dag, die Lý Toét-tekenprente hulleself het te veel politieke kommentaar ontwyk, eerder as sosiale en kulturele kritiek gekies. Dit weerspieël albei Lý Toétse besondere kapasiteit as 'n ikoon van kulturele botsings en die feit dat Vietnamese taalkoeranteveral in die noorde, was dit swaar sensuur onderworpe, wat politieke kommentaar in enige vorm op die beste 'n riskante stelling gemaak het.19
Die tradisie van karikatuur, wat in Viëtnam oorgeplant is deur Nhất Linh en moontlik ander, het om verskillende redes vrugbare grond gevind. Die eerste was die nuwigheid daarvan, veral binne die konteks van die wêreld van die Vietnamese gedrukte media, wat baie elemente uit Westerse koerante voorgestel het. Die tweede plek was die humor, soms politieke, maar meer gereeld 'n satiriese besinning oor die samelewing en kultuur waarin lesers gewoon het. Kort na die bekendstelling van karikatuur, as Marr het opgemerk: "[C] kunstenaars gebruik hierdie nuwe medium tot aansienlike kritiese en satiriese effek. Goeie tekenprente het soms op die voorblad verskyn, en dit het ongetwyfeld daartoe bygedra om papiere te verkoop. Spotprenttekenaars het visuele stereotipes ontwikkel om die Franse amptenaar, die Viëtnamese mandaryn, die hoofman van die dorp [dws Lý Toét], die jong vrou van die Wes-Kaap, die uitgebinde boer en vele meer te verteenwoordig. "20 Inderdaad, Lý Toét as 'n karikatuurfiguur pas perfek binne die bladsye van Phong Hóa, wat van die voorblad tot die finale bladsye vol strokiesprente en karikature was, wat alles uit internasionale politieke figure — Hitler en Mussolini — en hedendaagse politieke en kulturele figure uitbeeld - Trọn Tr Kimng Kim en Nguyễn Văn Tâm—Om generiese voorstellings van sosiale tipes wat nie net Lý Toét insluit nie, maar ook 'n verskeidenheid ander Marr suggereer.
Derdens, en ietwat paradoksaal, lê 'n aansienlike deel van die aantrekkingskrag van die karikatuur daarin dat visuele sowel as gesproke satire reeds 'n lang geskiedenis in die Vietnamese kultuur gehad het. Oor die eeue heen het die Viëtnamees 'n sterk vermoë ontwikkel om figure uit alle lewensterreine te skeer, hoewel niemand meer effektief as pompe of onbevoegde amptenare nie. Dit word gereeld in 'n wye verskeidenheid volksverhale bespot. Rekeninge van die loopbaan van Trỳng Quỳnh [Meester Quỳnh], 'n slim literatus op laer vlak wat deurgaans die politieke en ekonomiese elite bevoordeel het, was slegs die prominentste in hierdie belangrike tradisie. Ander verhale in hierdie aar fokus op die figuur van Trợng Lợn [Master Pig], wat die hofbeampte as dwaas voorgestel het, en talle wanvoorstellings opgespoor het waarin sy dwaasheid en naïwiteit altyd daarin geslaag het om hom te red en hom soms tot 'n onwaarskynlike held omskep het.21 Peter Zinoman het daarop gewys dat die literêre kritikus Văn Tâm sterk parallelle tussenin gesien het Trợng Lợn en Rooikop Xuân, die sentrale karakter in Vra Trụng Phụngse Stom geluk, wat op dieselfde manier sukses gevind het ten spyte van (of miskien as gevolg van) sy onkunde.22
Alhoewel elite-sosiale figure meestal verstrik geraak het in volksverhale of in ander mondelinge tradisies, is hulle soms ook visueel opgevang, hoewel indirek, in die vorm van houtblokkie-weergawes van verskillende diere word gebruik om die wêreld van mense voor te stel. Die gebruik van diere en dieregenootskap Om vir mense in te staan, was natuurlik 'n manier om kommentaar te lewer op 'n wyse wat skuins genoeg is om te verstaan ​​sonder om aan te dui dat hulle direk gesagsfigure aanval. In ieder geval was houtblokvertonings van amptenare of sosiale elite as spesifieke diere 'n ander manier om te bied wat slegs as karikature beskryf kan word. Boonop het sulke houtblokprente selfs op die bladsye van Phong Hóa, hoewel dit in bygewerkte vorm is, soos die weergawe van die "Wedding of the Rats"(sien Figuur 3), wat die moderne (motors, fonograwe en Westerse drag) met die tradisionele (vuurvroue, 'n huweliks banket en hulde aan ouers).23
Uiteindelik is dit miskien nie verbasend dat inheemse kulturele elemente soos hierdie 'n belangrike, of soms subtiele, deel van moderne tydskrifte soos Phong Hóa. Hierdie elemente weerspieël die dorpse oorsprong van ten minste sommige stedelike skrywers uit die dertigerjare, en die realiteit dat die meeste stedelike inwoners self onlangse oorplantings uit dorpe was, en as sodanig humor sal waardeer wat hul eie kulturele ervarings weerspieël, selfs al was die oorsprong daarvan soms verduister.24 Gevolglik, Lý Toét en die breër karikatuurterrein waarvan hy slegs 'n klein deel uitmaak, moet nie as 'n geheel vreemde en ingevoerde kunsvorm beskou word nie, maar eerder as die samesmelting van twee strome humor: die Franse tradisie van politieke karikatuur en die gevestigde Viëtnamese tradisie. van mondelinge en visuele satire.
'N Finale rede vir die appèl van Phong Hóa'N illustrasies —Beide in die Lý Toét karikature en in ander tekenprente - dit was moontlik hul vermoë om beweging en beweging uit te beeld. Baie van hierdie tekenprente het meervoudige rame behels, wat 'n opeenvolging van gebeure toon wat die leser kon volg vanaf die begin tot die slotsom. Sommige was 'n relatiewe reguit tweepaneel "voor en na"Volgorde, terwyl ander drie of meer rame betrek en 'n reeks gebeure byna soos 'n bewegende beeld vertoon. Baie van hierdie tekenprente het die gevare van die moderne stadslewe uitgebeeld, wat hierdie gevare vertoon in 'n reeks beelde: jong mans wat hul fietse oor drie rame gekraak het; 'n persoon wat diep in die gesprek in twee rame rondloop en dan in 'n oop mangat in die derde neerval.25 Selfs die klomp Phong Hoá illustrasies wat bestaan ​​uit enkelraambeelde, kan beweging toon deurdat dit 'n gevoel gee van wat volgende sou gebeur: Lý Toét op die punt om deur 'n trein getref te word, Lý Toét op die punt om sy skoene te laat steel, en dies meer. Die beweging wat dus op die gedrukte bladsye van Phong Hóa stel die snelheid, die verandering en die dinamika van stedelike moderniteit voor. Hierdie beelde het ook, in sommige opsigte, die nuwe rolprentmedium nagevolg, wat in die vroeë dertiger jare toenemend gewild geword het in Hà Nội.26
7. 'n Nuttige kort skets van Nhất Linh se loopbaan en betrokkenheid by Phong Hóa kan hy vind in Nguyễn Văn Ký, ''n Stad wat onthou' 'in Hanoi: Stad van die opkomende draak, Ceorges Boudarel en Nguyễn Văn Ký (Lanham, besturende direkteur: Rowman en Littlefield, 2002), 35-37; sien ook Creg Lockhart, "Broken Journey: 'Going to France' van Nhất Linh," East Asian History 8 (Desember 1994): 73-134; ook Jamieson, Verstaan ​​Vietnam, 113-114.
8. Jamieson, Verstaan ​​Vietnam102.
9. Phong Hoa, 28,1933 Julie 3, p. 34; Nguyễn Văn Ký, 'Die stad wat onthou', XNUMX. Nguyễn Văn Ký skat lesersyfers vir Phong Hóa van ongeveer 15,850 en vir Ngày Nee van 7.850. Nguyễn Văn Ký, La Societe Vietnamienne,
10. Die eerste blokkiesraaisel, byvoorbeeld, verskyn op 17,1933 Maart XNUMX ( 15) onder die opskrif "Xếp Chữ Ô" [aangesteek. "Plaas die letters in die kassies"] en bevat 'n gedetailleerde uiteensetting van hoe sulke raaisels funksioneer. Daarna was blokkiesraaisels 'n gereelde kenmerk op die bladsye van Phong Hóa.
11. Die twee koerante het in 1935 vlugtig oorvleuel, maar Ngày Nee voortgegaan om te publiseer na Phong Hóa die volgende jaar gesluit.
12. Hue-Tam Ho Tai, Radikalisme en die oorsprong van die Vietnamese Revolusie (Cambridge, MA: Harvard University Press, 1992), 49.
13. "Tự Lực Văn Đoàn," Phong Hóa, Maart 2,1934, p.2.
14. Phong Hóa, 26,1933 Mei 5, bl. XNUMX.
15. Raadpleeg Nguyễn Văn Ký vir meer inligting oor die vroeë inkarnasies van Lý Toét, La Society Vietnamienne,
16. Kyk byvoorbeeld na die versoek vir Lý Toét-bydraes in Phong Hóa, 15,1933 Desember 6, p. XNUMX. David Marr het daarop gewys dat die nuwe wêreld van publikasies 'n forum skep, nie net vir lesers nie, maar ook vir skrywers en illustreerders, en die bladsye van Phong Hóanet soos dié van baie ander tydskrifte in hierdie periode, het die bydraes van lesers gereeld verskyn (Marr, 'A Passion for Modernity', 261).
17. Phong Hoá, Desember 15,1933, p. 6.
18. Nguyễn Văn Ký, "'N Stad wat onthou,' Vir 'n gedetailleerde ondersoek na die oorsprong van daardie tydskrif, sien Laurent Martin, Le Canard enchaine op Les Fortunes de la vertu: Histoire d'un journal satirique 1915-2000 [The Chained Duck or the Fortunes of Virtue: History of a Satirical Journal, 1915-2000] (Parys: Flammarion, 2001), veral hoofstukke 1 en 2. Vir meer algemene oorsig oor die Franse tradisie van satiriese karikatuur, sien Robert Justin Goldstein, Sensuur van politieke karikatuur in Frankryk in die negentiende eeu (Kent, OH: Kent State Univeisity Press, 1989); David S. Kerr, Karikatuur en Franse politieke kultuur, 1830-1848: Charles Philipon en die Illustrated Press (Oxford: Clarendon Press, 2000).
19. Die Lý Toét-tekenprente kan dus nie gesien word as die geboorte in Viëtnam van 'n moderne politieke kritiek nie, soos in plekke soos Indonesië gesien is, hoewel dit later in die eeu, soos Benedict Anderson beskryf het. Benedict Anderson, "Tekenprente en monumente: Die evolusie van politieke kommunikasie onder die nuwe orde,"In Political Power and Communications in Indonesia, ed. Karl D. Jackson en Lucian W. Pye (Berkeley en Los Angeles: University of California Press, 1978), 286-301.
20. Marr, ''n Passie vir moderniteit', 261-262.
21. Hy kan in Hữu Ngọc 'n voorbeeld van 'n Lợn-verhaal vind, Sketse vir 'n portret van die Vietnamese kultuur (Hà Nội: Thế Giới Uitgewers, 1998), 761-764; Raadpleeg bladsye 616-618 vir meer bespreking van hierdie element van Vietnamese volkssatire.
22. Peter Zinoman, inleiding tot Stomme geluk, deur Vũ Trọng Phụng, red. Peter Zinoman, trans, deur Nguyễn Nguyệt Cầm en Peter Zinoman (Ann Arbor: Universiteit van Michigan Press, 2002), 13.
23. Phong Hóa, Desember 1,1933, p. 1.
24. Kyk na die opkoms van 'n groot stedelike bevolking in Hanoi, Zinoman, inleiding tot Stom geluk, 7; sien ook Creg Lockhart en Monique Lockhart, inleiding tot Lig van die hoofstad: drie moderne Viëtnamese klassieke (Kuala Lumpur: Oxford University Press, 1996), 9-11. Verskeie van Phong Hóa se kernskrywers was horing in landelike gebiede, maar dit is moeilik om 'n meer presiese weergawe van die demografie van die skrywers te bewerkstellig.
25. Kyk na voorbeelde van tekenprente vir fietsongelukke Phong Hóa, 29,1934 September 1, p. 13,1933; en 8 Oktober XNUMX, p. XNUMX; vir 'n tekenfilm van die mangatdeksel, sien Phong Hóa, Augustus 18,1933, p. 13.
26. Sek, byvoorbeeld, Nguyễn Văn Ký, La Societe Vietnamienne, 181-191, wat daarop wys dat meer as vyfhonderd films tussen 1937 en 1938 in Hanoi vertoon is.