Min het sy toe geweet dat die onderwyser wat haar altyd gehelp het om proewe vir haar klas op te stel, na sy vrou oorlede is, haar man gaan word.
“Na die afsterwe van sy vrou, by die geboorte van hul tweede seun in 1953, het ek besef hoe ek oor hom voel en ’n pos in Worcester aanvaar,” vertel Ferreira.
Maar nie eers die afstand kon hul gevoel vir mekaar verminder nie. Hulle is aan die einde van 1953 in die hu-welik bevestig.
Maar dit was eers in 1995, na haar uittrede by die Hoërskool Nico Malan waar sy sedert 1988 skool gehou het, wat sy permanent klasse tuis aangebied het.
Ferreira, wat die liefste vir triginometrie is, doen individuele werk vir graad 10 tot 12-leerders van regoor die Kouga, en selfs Uitenhage: vier leerders vir vyf dae van die week.
“Om daagliks met die vak om te gaan, is vir my ’n groot voorreg. Ek is innig dankbaar vir elke leerder wat my nodig het, hetsy om wiskunde beter te verstaan of om ’n beter punt te kry.
“Die vreugde in ’n leerder as hy vir die eerste keer iets regtig begryp, is vir my ’n ongelooflike en bevredigende ervaring. Ek dink altyd aan Deon Latsky toe hy vir die eerste keer hier kom en ek ’n absolute grafiek vir hom verduidelik; hoe hy in sy stoel so agteroor leun en sê: ‘Tannie, nou verstaan ek vir die eerste keer wat hier aangaan’ - wonderwoorde vir enige onderwyseres.
Dié gesoute leerkrag moes oor die jare ’n groot verskeidenheid veranderings in die sillabus sien en het geen moeite ontsien om by te hou nie. Van die veranderings sluit in statistieke, finansiële wiskunde en waarskynlikheidsleer.
Ferreira frons: “Ek was nooit lief vir waarskynlikheids-leer nie. Dit het my ’n hele vakansie geneem om dit in te studeer. En statistieke . . . Ek sal nooit verstaan hoekom hulle dit ingebring het nie. Wiskunde is so ’n presiese dissipline; als wat statistieke nie is nie.