Ek is ’n opgaarder van alles en nog wat, selfs van stukkende goed. Nie net ek nie. Ander se treurmares oor hul berg opgaargoed bevestig dat ons almal hierdie streek in ons het om nog méér te wil hê. Daarom is ons so besig! Werk, woel en versamel. Dié dinge word gou ons fokus. Ons doen dit aanvanklik met ’n evangeliese strewe om te sorg vir kinders en mekaar, maar spoedig word middele die doel en die oorspronklike doel vergete. Dan leef en werk ons soos slawe vir die dinge en vertrou ons daarop om die lewe sin te gee, terwyl ons mekaar en onsself verloor. Ja, besig-besig vorder ons flink met ons ontmensliking en gee uiteindelik ons ware menswees prys.
Daarom die slotversugting om nie deur sondes oorheers (verslaaf) te word nie, nie ontmenslik te word nie. Alleen dan is ’n mens se gedagtes en spreke menslik soos God dit wil. Alleen God kan ’n mens daartoe bevry. Hy alleen is die onwankelbare Rots, die Enigste wat ons vertroue werd is, anders as die verbygaande dinge. Alleen God is ons Verlosser. Daarvan getuig sy kragtige Woord, wat mens geword en onder ons kom woon het.