Ellis, wat sedert hy ‘n jong kannetjie was, sy rugby van Gobabis in die destydse Suidwes-Afrika af gespeel het, is ‘n sprekende voorbeeld dat iemand nié noodwendig die beste talent in die groot stede raakloop nie. Maar Ellis het hard gewerk. Hy het twee keer per dag gehardloop, baie bulte geoefen, en dikwels swaar voorwerpe in sy hande gehad as hy hardloop.
Maar vreemd genoeg – in Suidwes self was hy nie altyd oral ewe gewild nie. Hoewel hy soms Suidwes aangevoer het, is hy talle kere as kaptein en as speler gepos. Paul Dobson skryf dat hy op tuisbodem as die Rooi Duiwel bekend gestaan het – en nie so seer oor sy rooi hare nie.
Ellis was besonder veelsydig. Op senior vlak het hy ook agsteman en slot gespeel, maar as skoolseun het hy tussen losskakel en stut rondgeval. Op hoërskool was hy stut, maar het na skoolure vir die dorpspan heelagter gespeel.
En ja, na sy rugbydae het hy weer ‘n slag die land aan sy voete gehad – toe hy die slagoffer van ‘n Leon Schuster-fliek was. Ellis se vlammende humeur is in spitstyd beproef deur iemand wat vir Jan, wat in die stilstaande verkeer vasgevang was, aggressief getoet het om sy ry te kry.
Hierdie blomme moes toe hy gelewe het,vir hom gegee gewees het.Niemand het eens geweet hy het kanker nie.