Slim toestelle kan nou jou bui en gedagtes lees - InnerSelf.com
Slim toestelle kan nou jou bui en gedagtes lees
'n Mens het interaksie met 'n robotassistent. (Shutter)
Terwyl ek gewag het om op 'n vliegtuig te klim op 'n onlangse reis uit die stad, het 'n lugrederypersoneellid my gevra om my gesigmasker vir 'n oomblik af te haal sodat die gesigsherkenningstegnologie my kan aanmeld om my instapproses te bespoedig. Ek was verstom oor die stompheid van die versoek - ek wou nie my masker in so 'n oorvol ruimte afhaal nie en ek het nie toestemming gegee om my gesig te laat skandeer nie.
Alhoewel hierdie ontmoeting soos 'n inbreuk op my privaatheid gevoel het, het dit my ook laat dink aan ander biometriese herkenningstoestelle wat, ten goede of erger, reeds in ons alledaagse lewens geïntegreer is.
Daar is die ooglopende voorbeelde: vingerafdrukskandeerders wat deure oopsluit en gesigsherkenning wat betaling deur 'n foon moontlik maak. Maar daar is ander toestelle wat meer doen as om 'n beeld te lees - hulle kan letterlik mense se gedagtes lees.
Mense en masjiene
My werk verken die dinamika van hoe mense met masjiene omgaan, en hoe sulke interaksies die kognitiewe toestand van die menslike operateur beïnvloed.
Navorsers in menslike faktore-ingenieurswese het onlangs hul aandag gevestig op die ontwikkeling van masjienvisiestelsels. Hierdie stelsels voel openlike biologiese seine - byvoorbeeld die rigting van oogblik of hartklop - om kognitiewe toestande soos afleiding of moegheid.
Daar kan 'n saak gemaak word dat hierdie toestelle in sekere situasies onbetwisbare voordele inhou, soos bestuur. Menslike faktore soos afgelei bestuur, wat onder die topbydraers van padsterftes, kan amper uitgeskakel word na 'n voldoende bekendstelling van hierdie stelsels. Voorstelle aan die gebruik van hierdie toestelle opdrag gee word wêreldwyd bekendgestel.
'n Ander dog ewe belangrike toepassing is die een wat deur niemand anders as Elon Musk se Neuralink-korporasie. In 'n Desember 2021-verskyning by die Wall Street JournalMusk se HUB-raadsberaad, het 'n baie nabye toekoms uitgebeeld waar breininplantings pasiënte wat aan verlamming ly, sal help om beheer oor hul ledemate te herwin deur middel van 'n breininplanting.
Terwyl die konsep en, in werklikheid, die werklikheid van brein-rekenaar-koppelvlakke bestaan ​​sedert die 1960's, die gedagte van 'n ingeplante toestel wat direkte toegang tot die brein het, is ontstellend, om die minste te sê.
Dit is nie net hierdie toestelle se vermoë om 'n direkte brug tussen die menslike brein en die buitewêreld te skep wat my bang maak nie: wat sal gebeur met die data wat ingesamel word en wie sal toegang daartoe hê?
Dit maak die vraag oop van wat, met betrekking tot neuro-etiek — die liggaam van interdissiplinêre studies wat die etiese kwessies wat verband hou met neurowetenskap - word na verwys as kognitiewe vryheid.
Italiaanse kognitiewe wetenskaplike Andrea Lavazza definieer kognitiewe vryheid as "die moontlikheid om eie gedagtes outonoom, sonder inmenging uit te brei en om dit heeltemal, gedeeltelik of glad nie op grond van 'n persoonlike besluit te openbaar nie." Kognitiewe vryheid word op die voorgrond gebring wanneer tegnologie 'n punt bereik het waar dit geestelike toestande kan monitor of selfs manipuleer as 'n manier om kognitiewe verbetering vir professionele persone soos dokters of vlieëniers.
Of verstandsbeheer vir veroordeelde misdadigers - Lavazza stel voor dat "dit nie so vreemd sou wees vir die kriminele stelsel om te vereis dat 'n persoon wat aan 'n geweldsmisdaad skuldig bevind is, ['n breininplanting] moet ondergaan om enige nuwe aggressiewe impulse te beheer."
Die gevolge wat die ontwikkeling en ontplooiing van biologiese sensors en toestelle soos brein-rekenaar-koppelvlakke op ons lewens het, is die middelpunt van die debat. Nie net in neuro-etiek, wat die vorming van neuro-regte-inisiatiewe wêreldwyd, maar ook oor die breër burgerlike spektrum waar dit is gedebatteer of aksies wat met 'n inplantaat onderneem word, deur dieselfde wette beheer moet word wat konvensionele liggaamsbewegings bepaal.
Persoonlik sal ek nog tyd moet neem om die voor- en nadele van biologiese sensors en toestelle in my alledaagse lewe op te weeg. En as ek vir toestemming gevra word om my gesig te laat skandeer om vinniger aan boord van 'n vliegtuig te gaan, sal ek reageer met: "Kom ons doen dit op die outydse manier, ek gee nie om om te wag nie."
Francesco Biondi, Medeprofessor, Human Systems Labs, Universiteit van Windsor
Met byna 84% van die wêreld se bevolking wat nou 'n slimfoon besit, en ons afhanklikheid daarvan ...
Waarom polisie op skoolterrein risiko's vir kinders inhou
Verhoogde polisiemonitering van jongmense lei tot meer skooldissiplineverwysings en arrestasies,...
Waarom jou digitale voetspore meer as 'n privaatheidsrisiko is
Wanneer jy die internet gebruik, laat jy 'n spoor van data agter, 'n stel digitale voetspore. Hierdie…