Lawa verwys na beide die gesmelte rots wat deur vulkane uitgespuug word tydens ’n uitbarsting en die rots wat ontstaan nadat die lawa afgekoel en verhard het. Die gesmelte rots word binne planete, ook die aarde, en sommige mane aangetref. Die hittebron wat die rots binne die aarde laat smelt, word geotermiese energie genoem.
In die algemeen bepaal die samestelling van die lawa, eerder as die temperatuur van die uitbarsting, sy eienskappe.
Felsofiriese of silikaryke lawa soos rioliet en daciet is suur en stroperig. Dit word veral veroorsaak deur die hoë gehalte aan silika, aluminium, kalium en natrium. Hierdeur ontstaan ’n gepolimeriseerde vloeistof, ryk aan veldspaat en kwarts, wat ’n veel hoër vloeitraagheid as ander lawatipes het. Felsofiriese lawa het ’n smeltpunt van tussen 650 en 750 °C, maar in die praktyk kan die temperatuur met die uitbarsting ook hoër wees.
’n Vulkaan is ’n geologiese struktuur, dikwels in die vorm van ’n berg. Dit bestaan grootliks uit gestolde lawa. Lae skildvulkane met hul breë basis word gevorm deur mafiese basaltlawa met ’n lae vloeitraagheid. Steil stratovulkane word ook saamgestelde vulkane genoem. Hulle word gevorm uit stroperige lawa (meestal andesiet en rioliet) en as. Hierdie suur lawa kan net ’n kort afstand van die bron af wegvloei, want dit stol vinnig. Die resultaat is die keëlvormige struktuur van ’n vulkaan. Die boonste deel van ’n vulkaan kan instort of tydens ’n uitbarsting weggeblaas word. Daardeur ontstaan ’n kaldera, of groot krater, waarin dikwels vulkaniese keëls en lawakoepels ontstaan. Soms ontstaan daar ná ’n tyd ’n heel nuwe vulkaan in die kaldera, soos in die geval van Vesuvius.
Dit is klein, eenvoudige verskynsels met ’n sentrale krater wat gevorm word wanneer vulkaniese materiaal ophoop rondom ’n vulkaanskag. In lawafonteine koel die vloeibare gesteente af, die gedeeltelik gestolde materiaal val terug en vorm ’n hoop rondom die skag. Omdat ’n deel van die lawa nog vloeibaar is, plak die materiaal aan mekaar. Dit gebeur egter nie by ander soorte vulkaniese keëls nie.
Afkoelende, stroperige lawa hoop dikwels op in ’n vulkaanskag. Dié verstoppings en die aanwesigheid van gasse in die lawa laat die druk in die skag opbou. Uiteindelik vind ’n uitbarsting plaas waar groot wolke van vulkaniese as en gas ontstaan, ook bekend as piroklastiese strome. Die meeste ontploffende uitbarstings word gevolg deur ’n rustiger periode waarin lawa uitgestoot word. As die lawa ryk aan silika is, ontstaan ’n stadig groeiende lawakoepel, ’n groot kussingvormige struktuur vol barste en splete. Die bokant en rande van ’n lawakoepel is meestal bedek met brokstukke en as.
Lawatonnels ontstaan wanneer die oppervlak van ’n stroom relatief vloeibare lawa afkoel en ’n kors vorm. Hierdie kors is ’n goeie isolator sodat die onderliggende lawa kan bly vloei. Ná ’n tyd ontstaan ’n soort pyplyn waardeur die gesmelte gesteente kilometers ver kan vloei sonder om veel af te koel.
Kussinglawa ontstaan wanneer lawa uit ’n vulkaanskag onderwater vloei of as die lawa die see bereik. Die stroperige lawa vorm ’n kors wanneer dit met die water kontak maak en barste ontstaan daarin. Uit dié barste sypel nog lawa en vorm "kussings". Kussinglawa is baie algemeen omdat ’n groot deel van die aardoppervlak met water bedek is. Baie vulkane is ook by of onder water geleë.
’n Laminêre lawastroom word gekenmerk deur die feit dat die lawa in lae vloei sonder dat die lae meng omdat daar nie druk loodreg met die rigting van vloei is nie.
In seldsame gevalle word ’n vulkaniese keël met lawa gevul sonder om weer uit te bars. Die opeenhoping van vloeibare gesteente in ’n kaldera word ’n lawameer genoem. Sulke mere bestaan gewoonlik nie vir lank nie omdat die lawa weer afgevoer word na die magmakamer nadat die druk afgeneem het (meestal deurdat gasse deur die kaldera ontsnap) of dit word uitgestoot deur ’n uitbarsting.
’n Lawafontein is die min of meer reëlmatige vloei van lawa uit ’n krater of lawameer Hulle kan soms hoog bo die aardoppervlak uitspuit.