Dis in ŉ skoolkoerant gepubliseer. ŉ Adolessente gedig oor verlore liefde. In haar boek Country of my skull (2003) verwoord Krog belydenisse van slagoffers voor die Waarheids- en Versoenings kommissie (WVK), waarvan etlikes as poësie in Kleur kom nooit alleen nie teenwoordig is. Die doel van die WVK was onder andere om ’n liminale gebied te skep vir die vertel en openbaarmaking van gruweldade wat tydens die apartheidsbewind gepleeg is, ten einde ’n proses van versoening in die land te begin. Dalk, genade vir mekaar in ’n wêreld waar die sin ons so dikwels ontwyk? Of selfs, waarin sin ontbreek en ons alleen maar ’n vertaling van sin moet vind in stukke medemenslikheid? Die bundel word sodoende as selfopgestelde onderneming of ontdekkingsreis, ‘n herbesoek van die dinge (soos ons dit in sy voorafgaande bundels leer ken het: by die dinge, Palimpses, Verweerde aardbol, Plaaslike kennis, Aves, Diorama, ens.), tog hier op ’n heel ander terrein.