Gister, vir ’n paar uur lank, is die kuberruim oorval met inskrywings van mense wat skryf dat hulle bid dat die bevryde buitelandse gyselaar in Jemen, die Suid-Afrikaner Pierre Korkie sal wees.
Die hoop het beskaam, maar nie na baie, baie Afrikaanssprekendes nie weer biddend gewys het hoe dit hulle raak as iemand uit eie geledere in die hande van gewetenlose terroriste beland nie.
Die nuus oor Akademia volg minder as ’n week na Rapport onder meer in ’n hoofartikel sy kommer uitgespreek het oor die jongste verwikkelinge by die Pukke en op Maties. Akademici stamp koppe oor of die nuwe NWU-rektor, prof. Dan Kgwadi, se planne vir Afrikaans tot nadeel gaan wees, en so ook oor of die nuwe taalbeleid vir Afrikaans op Stellenbosch taalbeleid vir Afrikaans op Stellenbosch nie vir Afrikaans die dood in die pot inhou nie.
As iemand ’n ander wil kritiseer of slegsê omdat die ander nie Afrikaans of Afrikaners genoeg sou wees nie, kan hy of sy darem seker as gesuiwerde Afrikaner darem nie Afrikaans gaan beledig deur dit soos sy of haar agterent te skruif, ekskuus, skryf nie.
Dit moet egter in gedagte gehou word dat om Afrikaans by enkele bestaande universiteite te beredder, nie die volle prentjie bied nie. Kultuur is veel meer as net taal. By Kovsies het ’n jong Afrikanerseun, en diep gelowige Christen, enkele jare gelede vir ’n landbougraad ingeskryf. Die universiteit se etos en logo het gepas by sy eie. Toe hy sy B-graad ontvang, was die gradeplegtigheid egter in geheel van enige Christelike tradisies soos opening met gebed gestroop. Die naam van God is ten spyte van groot protes uit die logo verwyder. Sy honneursklasse moet hy hoofsaaklik in Engels deurloop. Daardie volgende gradeplegtigheid is vir die ouers ’n kultuurskok, chaoties en “opgekikker” met ’n “sangitem” wat die toeskouers die hasepad wil laat kies.
’n Eie universiteit bring meer as net taalbestendigheid en -sekuriteit, dit bied ook die ruimte waarbinne die Christelike kultuur sy fondamente stewig kan lê – en “teen die ganse wêreld vry”.
Dit is immers baie beter as die bobbejaan wat sy hand deur die gaatjie steek wat die boer vir hom in die pampoen gesny het. Dan gryp hy ’n hand vol pitte, en sy vuis is te groot om terug deur die gaatjie te trek. En dan is dit klaar met Kees.