Piramide - Inligting
'N Piramide is 'n struktuur of monument, gewoonlik met 'n vierhoekige basis wat tot 'n driehoekige punt styg. In die algemene verbeelding is piramides die drie eensame strukture op die Giza -plato aan die rand van die Sahara -woestyn, maar daar is meer as sewentig piramides in Egipte wat oor die Nyl vallei strek, en in hul tyd was dit die middelpunte van groot tempelkomplekse . Alhoewel dit grotendeels uitsluitlik met Egipte geassosieer word, is die piramidevorm eers in antieke Mesopotamië in die moddersteenstrukture bekend as ziggurats gebruik, en word dit steeds deur die Grieke en Romeine gebruik. Piramides word ook suid van Egipte aangetref in die Nubiese koninkryk Meroe, in die Maya -stede in Sentraal- en Suid -Amerika, en in 'n variasie op die vorm, in China.
Die piramide, wat deur die Egiptenare bekend was as 'mr' of 'mir', was 'n koninklike graf en word beskou as die plek van opkoms vir die gees van die oorlede farao. Van die boonste punt van die piramide, is gedink, sou die siel na die hiernamaals van die Rietveld reis, en as sy dit sou verkies, maklik na die aarde kon terugkeer (die hoogtepunt van die piramide, of 'n lewens- soos 'n standbeeld van die koning, wat dien as 'n baken wat die siel sou herken). Vroeg het die eenvoudige mastaba gedien as 'n graf vir die gewone mense en koninklikes, maar in die vroeë dinastiese periode (ongeveer 3150-2613 v.C.) is die piramide-ontwerp ontwikkel onder die bewind van Djoser van die Derde Dinastie (ongeveer 2670- 2613 vC).
Die hoofargitek van Djoser Imhotep (omstreeks 2667-2600 v.C.) het besluit om iets te probeer wat nog nooit probeer is nie: om 'n kolossale monument geheel en al uit klip te bou. In plaas van die eenvoudige mastaba-graf, ontwerp en ontwerp hy 'n proses waardeur die vorige modderstene-mastabas uit kalksteenblok gebou sou word en op mekaar geplaas sou word, elke vlak 'n bietjie kleiner as die onderkant, om 'n piramide te skep . Hierdie reeks groot, klip, gestapelde mastabas, noukeurig gebou in 'n gegradueerde ontwerp, het die eerste piramide in Egipte geword - die beroemde Step Pyramid in Saqqara. Die piramide van Djoser het 62 meter (hoog en bestaan ​​uit ses afsonderlike 'trappe') gestyg. Die basis van hierdie piramide was 358 x 411 voet (109 by 125 meter) en die 'trappe', of lae, het kalksteen gekry. Die piramide is gebou in die middel van 'n groot kompleks van tempels, huise vir die priesters en administratiewe geboue wat 'n oppervlakte van 16 hektaar beslaan en omring was deur 'n muur van 10,5 meter hoog. By die ontwerp van hierdie piramide en kompleks , Imhotep het destyds die hoogste struktuur ter wêreld geskep wat onmiddellik Saqqara se grootste toeriste -aantreklikheid geword het.
Die eerste piramide, soos ons die struktuur vandag sou herken, verskyn in die 4de dinastie in die regering van Snofru, wat twee piramides by Dashur voltooi het.
Die piramides van Meso -Amerika volg hierdie presiese ontwerp, alhoewel daar geen bewyse is van kulturele uitruil tussen Egipte en stede soos Chichen Itza of Tikal of die groot stad Tenochtitlan nie. Die groot piramides van die Maya -beskawing en ander inheemse stamme in die streek verteenwoordig berge wat die mens se poging om nader aan die koninkryk van die gode te bereik, simboliseer. Die piramide bekend as El Castillo, by Chichen Itza, is spesifiek ontwerp om die groot god Kukulkan terug te verwelkom op die aarde tydens die lente en herfs equinoxes. Op daardie datums gooi die son 'n skaduwee wat, as gevolg van die konstruksie van die piramide, die slanggod blyk te wees wat met die trappe van die piramide op die grond afdaal.
Bewyse van die bou van piramides in Griekeland bestaan ​​in argeologiese opgrawings by Hellenicon en in die werke van die antieke skrywer Pausanius wat twee piramides in Griekeland sien sien het. Die Griekse piramides-funksie bly geheimsinnig omdat die ruïnes by Hellenicon nie so goed bewaar word as die piramides van Egipte nie en dat daar geen rekords bestaan ​​deur die Grieke wat die piramide-gebou noem nie.
Pausanius se berigte dui blykbaar aan dat die piramides monumente was vir gevalle helde, en miskien was daar sommige daarvan; maar die feit dat die ruïnes by Hellenicon 'n deur in die basis het wat slegs van binne toegesluit kan word, het geleer dat sommige geleerdes bespiegel het dat piramides miskien as wagtorings gebruik is (in piramide vorm, maar sonder die hoogtepunt). Aangesien die top van die piramide by Hellenicon egter lank ontbreek, en daar geen antwoorde daaroor uit die oudheid is nie, moet dit spekulasie bly.
In die Romeinse tyd keer die piramide terug na die Egiptiese gebruik as 'n graf en die Piramide van Cestius staan ​​vandag nog in Rome naby die Porta San Paulo. Die piramide, gebou tussen 18 en 12 vC, was die graf van die landdros Gaius Cestius Epulo en styg 125 voet van 'n voet van 100 voet. Daar is 'n mate van meningsverskil oor die vraag of die Romeine die piramide -vorm uit Egipte of uit Nubië aangeneem het, aangesien die vorm en interieurontwerp van die piramide van Cestius geïnterpreteer kan word as die een of die ander. Die piramides van die Koninkryk Meroe (suid van Egipte in die hedendaagse Soedan) is identies aan dié van Egipte, maar dit lyk asof hulle nie die ingewikkeldheid van binnekamers ontbreek nie.
In elke kultuur wat daarvan gebruik gemaak is (en natuurlik, soos genoem, was daar ook piramides in China, dwarsdeur Meso -Amerika, in Indië en later in Europa) was die piramide die middelpunt van 'n omliggende kompleks. Vandag sit die Groot Piramide in Giza tussen die twee kleiner piramides en ander onlangs opgegrawe Mastabas, maar sou oorspronklik uitgestyg het uit die terrassen en wandelinge en geboue wat toegewy is aan die gees van die oorledene of aan die gode van die spesifieke plek. Arbeidersdorpe het eens opgestaan ​​op die plato van Giza, wat aanleiding gegee het tot winkels en en handelsentrums. Hierdie werkers was nie vreemde slawe nie, maar Egiptenare wat óf vir arbeid as 'n godsdienstige offer gewerf is, vrywillig as gemeenskapsdiens of betaal is vir hul tyd en talente. Argeologiese opgrawings het geen bewyse van dwangarbeid op die piramides in Giza of op enige van die ander monumente van Egipte gevind nie. Die gewilde indruk van Hebreeuse slawe wat swoeg onder die wimper om die piramides te bou, kom uit die Bybelse Exodusboek en nêrens anders as fiksies en films wat die verhaal gewild gemaak het nie. Die Giza -plato was geen slawekwartier waar mense gedwing is om teen hul wil te werk nie, maar 'n bloeiende gemeenskap van Egiptenare wat daar gewoon, gewerk en aanbid het. Die posisie van die Sfinx in Giza, sowel as onlangse argeologiese vondste daar en elders in Egipte, ondersteun die teorie van piramide -komplekse as sentrums van aanbidding, werk, handel en sosiale lewe eerder as alleenstaande grafte wat op leë vlaktes opgerig is.
Van neonskoppe tot kristalskedels - die wilde geskiedenis van die Memphis -piramide
Die Memphis -piramide is 'n ongewone landmerk op die stadshorison, maar die geskiedenis daarvan is selfs interessanter © Davel5957 Getty Images/iStockphoto
Aan die oewer van die Mississippirivier, net noord van die sentrum van Memphis, staan ​​een van die grootste piramides ter wêreld, 100 meter van die basis tot by die top. Sit dit langs die beroemdste van alle piramides in Giza, en dit sou die derde hoogste in die groep wees, en hoewel dit moontlik nie dieselfde historiese intrige het as die Egiptiese eweknieë nie, is daar steeds laag op laag stories om te vertel.
Die Memphis -piramide sou altyd 'n groot probleem wees. Dit was die punt. Musiek het moontlik gehelp om die stad Tennessee op die kaart te plaas-Graceland is hier, so is Sun Studio, die selfverklaarde 'geboorteplek van Rock 'n' Roll '-maar stadsversterkers wou 'n opvallende landmerk hê, 'n skyline-handtekening soos die Gateway Boog in St. Louis. 'N Piramide het 'n logiese pas gekry, gegewe die naam van die stad in Egipte, en die plaaslike presedent vir Egipties-geïnspireerde argitektuur, soos die historiese gebou van Universal Life Insurance.
Die naam kom van 'n Maya -verhaal uit die 19de eeu, getiteld die Leyenda del Enano de Uxmal (The Legend of the Uxmal's Dwarf). Volgens hierdie legende het 'n dwerg die piramide in een nag gebou, gehelp deur sy ma, 'n heks. Hierdie gebou is een van die indrukwekkendste van Uxmal, met 'n hoogte van ongeveer 115 voet. Dit is gebou gedurende die laat- en terminale klassieke periodes, tussen 600 en 1000 nC, en vyf konstruktiewe fases is opgespoor. Die een wat vandag sigbaar is, is die nuutste een, gebou omstreeks 900-1000 nC.
Die piramide, waaroor die werklike tempel staan, het 'n eienaardige elliptiese vorm. Twee trappe lei na die bokant van die piramide. Die oostelike trap, die breër, het 'n klein tempel langs die pad wat die trap middeldeur sny. Die tweede toegangstrap, die Westerse, kyk uit na die Nunnery Quadrangle en is versier met fries van die reëngod Chaac.
Die Pyramid of the Magician is die eerste gebou wat 'n besoeker teëkom in die seremoniële gebied van Uxmal, net noord van die Ball Game Court en die paleis van die goewerneur en oos van die Nunnery Quadrangle.
Verskeie fases van die tempel wat bo -op die piramide gebou is, is sigbaar terwyl die piramide van die basis na bo geklim word. Vyf konstruksiefases is opgespoor (Tempel I, II, III, IV, V). Die fasades van die verskillende fases is versier met klipmaskers van die reengod Chaac, tipies van die Puuc -argitektoniese styl van die streek.
Die woord "sfinx", wat 'wurg' beteken, is eers deur die Grieke gegee aan 'n wonderlike wese wat die kop van 'n vrou gehad het, die liggaam van 'n leeu en die vlerke van 'n voël. In Egipte is daar talle sfinkse, gewoonlik met die kop van 'n koning wat sy hooftooisel dra en die liggaam van 'n leeu. Daar is egter sfinkse met ramkoppe wat verband hou met die god Amun.
Die Groot Sfinx is noordoos van Khafre (Chephren) Valley Temple. Waar dit sit, was eens 'n steengroef. Ons glo dat Khafre se werkers die klip in die leeu gevorm het en meer as 4500 jaar gelede die gesig van hul koning gegee het. Khafre se naam is ook genoem op die Dream Stele, wat tussen die pote van die groot dier sit. Niemand is egter heeltemal seker dat dit in werklikheid die gesig van Khafre is nie, hoewel dit inderdaad die oorwig van denke is. Onlangs is egter aangevoer dat Khufu, bouer van die Groot Piramide, moontlik ook die Groot Sfinx laat laat bou het.
Die Groot Sfinx word beskou as die grootste steenbeeld in die rondte wat die mens ooit gemaak het. Daar moet egter op gelet word dat die Sfinx nie 'n geïsoleerde monument is nie en dat dit in die konteks van sy omgewing ondersoek moet word. Net soos baie van Egipte se monumente, is dit spesifiek 'n kompleks wat nie net bestaan ​​uit die groot standbeeld self nie, maar ook uit die ou tempel, 'n tempel van die nuwe koninkryk en 'n paar ander klein strukture. Dit is ook nou verwant aan die tempel van Khafre's Valley, wat self vier kolossale sfinks -beelde gehad het, elk meer as 26 voet lank.
Die materiaal van die Sfinx is die kalksteengrond van wat geoloë die Muqqatam -formasie noem, wat vyftig miljoen jaar gelede afkomstig is van sedimente wat neergelê is op die bodem van seewater wat gedurende die Middeleeoseen tydperk noordoos -Afrika verswelg het. 'N Walle gevorm langs die noord-noordwestelike kant van die plato. Nummuliete, wat klein, skyfvormige fossiele is wat vernoem is na die Latynse woord vir 'muntstuk', pak die wal. Dit was eens die skulpe van planktoniese organismes wat nou uitgesterf het. Daar was 'n vlak en koraalrif wat oor die suidelike helling van die wal gegroei het. Karbonaat modder wat in die strandmeer neergelê is, het versteen in die lae waaruit die ou bouers, ongeveer vyftig miljoen jaar later, die Groot Sfinx uitgekap het.
Om dit te doen, het hulle 'n diep, U-vormige sloot gegrawe wat 'n groot reghoekige rotsblok geïsoleer het om die Sfinx te sny. Hierdie omhulsel is onmiddellik die diepste om die liggaam, met 'n rak aan die agterkant van die monument waar dit onvoltooid gelaat is en 'n vlakker uitbreiding na die noorde waar belangrike argeologiese vondste gemaak is.
Die goeie, harde kalksteen wat om die kop van die Sfinx gelê het, is waarskynlik almal in 'n steengroef vir blokke om die piramides te bou. Die kalksteen wat verwyder is om die liggaam van die dier te vorm, is blykbaar gebruik om die twee tempels oos van die Sfinx te bou, op 'n terras laer as die vloer van die Sfinx -omhulsel, die een amper direk voor die pootjies, die ander na die suid van die eerste een.
Daar word algemeen gedink dat steengroef rondom die oorspronklike knol steen toon wat te swak was vir konstruksie. Daarom het 'n visioenêre individu die plan bedink om wat van die knol oorgebly het, in die Sfinx te verander. Die Sfinx kan egter van die begin af net so goed beplan gewees het, goed of sleg. Die mure van die Sfinx -omhulsel het dieselfde eienskappe as die lae van die Sfinx -liggaam en vertoon soortgelyke erosietoestande.
Die fondament van die Sfinx het 'n staande gedeelte geword van die dieper kalksteenlae van die Giza -plato. Die laagste laag van die Sfinx is die harde, bros rots van die ou rif, waarna verwys word as lid I. Al die geologiese lae helling ongeveer drie grade van noordwes na suidoos, sodat hulle hoër is by die kruis van die Sfinx en laer by die voorpote. Die oppervlak van hierdie gebied het dus nie merkbaar verweer in vergelyking met die lae daarbo nie.
Die grootste deel van die Sphnix se leeuliggaam en die suidwand en die boonste deel van die sloot is in die lid II gesny, wat bestaan ​​uit sewe lae wat naby die bodem sag is, maar toenemend harder word aan die bokant. Die rots wissel egter eintlik tussen hard en sag. Die kop en nek van die Groot Sfinx is gemaak van lid III, wat 'n beter klip is, maar dit word moeiliker verder.
Die Sfinx kyk uit na die opkomende son met 'n tempel aan die voorkant wat lyk soos die tempels wat later deur die konings van die 5de Dinastie gebou is. Die leeu was 'n sonsymbool in meer as een ou Nabye Oosterse kultuur. Die koninklike menslike kop op 'n leeu se liggaam simboliseer krag en mag, beheer deur die intelligensie van die farao, borg van die kosmiese orde, of ma'at. Sy simboliek het twee en 'n half millennia lank oorleef in die ikonografie van die Egiptiese beskawing.
Die kop en gesig van die Sfinx weerspieël beslis 'n styl wat aan Egipte se Ou Koninkryk behoort, en veral aan die 4de Dinastie. Die algemene vorm van sy gesig is breed, amper vierkantig, met 'n breë ken. Die hooftooisel (bekend as die 'nemes' kopdoek), met sy vou bo-oor die kop en sy driehoekige vlakke agter die ore, die teenwoordigheid van die koninklike 'uraeus' kobra op die wenkbrou, die behandeling van die oë en alle bewyse dat die Sfinx gedurende hierdie tydperk gesny is.
Die beeldhouwerke van die konings Djedefre, Khafre en Menkaure en ander farao's van die ou koninkryk toon almal dieselfde opset as wat ons op die Sfinx sien. Sommige geleerdes meen dat die Groot Sfinx oorspronklik baard was met die soort formeel gevlegte baard. Stukke van die massiewe baard van die Sfinx wat deur opgrawings gevind is, versier die British Museum in Londen en die Kaïro -museum. Dit blyk egter moontlik, indien nie waarskynlik dateer uit die Nuwe Koninkryk nie, en dit is waarskynlik later bygevoeg. Die afgeronde goddelike baard is 'n vernuwing van die Nuwe Koninkryk, en volgens Rainer Stadelmann het dit nie in die Ou of Middelryk bestaan ​​nie. Dit is moontlik bygevoeg om die god met Horemahket te identifiseer.
Daar is 'n gat aan die bokant van die kop wat nou ingevul is, wat vroeër ondersteuning bied vir ekstra kopversiering. Uitbeeldings van die Sfinx uit die laaste dae van antieke Egipte toon 'n kroon of pluime bo -op die kop, maar dit was nie noodwendig deel van die oorspronklike ontwerp nie. Die bokant van die kop is egter platter as latere Egiptiese sfinkse.
Die liggaam is 72,55 meter lank en 20,22 meter lank. Die gesig van die sfinks is vier meter breed en sy oë is twee meter hoog. Die mond is ongeveer twee meter breed, terwyl die neus meer as 1,5 meter lank sou gewees het. Die ore is meer as 'n meter hoog. 'N Gedeelte van die uraeus (heilige kobra), die neus, die onderoor en die rituele baard ontbreek nou, terwyl die oë gepik is. Die baard van die sfinks word in die British Museum vertoon.
Onder die nek het die Groot Sfinx die liggaam van 'n leeu met pote, kloue en stert (om die regterhok gekrul), wat op die rots van die rotsagtige omhulsel sit waaruit die monument gesny is. Die omhulsel het groter mure in die weste en suide van die monument, in ooreenstemming met die huidige leuen van die land.
As dit van naderby beskou word, lyk die kop en liggaam van die Sfinx relatief goed in verhouding, maar van verder af gesien en van kant af lyk die kop klein in verhouding tot die lang lyf (self proporsioneel baie langer as wat dit in latere sfinkse kan sien). In sy onbeskadigde toestand sou die liggaam waarskynlik nog groter rondom die kop verskyn het, wat nie soveel verminder is deur erosie nie. Die menslike kop is op 'n skaal van ongeveer 30: 1, terwyl die leeu se liggaam op die kleiner skaal van 22: 1 is. Daar kan 'n aantal verduidelikings vir hierdie verskil wees.
Dit was, sover ons weet, een van die heel eerste van die Egiptiese sfinkse, alhoewel daar ten minste een ander is wat aan Djedefre toegeskryf word, wat dit voorafgaan. Die verhoudingsreëls wat algemeen op latere en kleiner voorbeelde gebruik word, was moontlik nog nie geformuleer tydens die snywerk van die Groot Sfinx van Giza nie. In elk geval was die sny van sfinkse altyd 'n buigsame formule, in 'n ongewone mate in die konteks van Egiptiese artistieke konserwatisme.
Dan is die Sfinx moontlik ook so gemaak dat dit op sy beste lyk, van naby gesien en min of meer van voor af. Daar is ook die moontlikheid dat daar eenvoudig onvoldoende goeie rots was om die kop, waar fyn besonderhede nodig was, groter te maak. Die skeuring aan die agterkant van die Groot Sfinx het moontlik ook 'n langer liggaam, eerder as 'n veel te kort, dikteer.
Die moontlikheid bestaan ​​dat die kop al geruime tyd herbou is en daardeur in grootte verminder is, maar op stilistiese gronde alleen sou dit waarskynlik nie na die Ou Koninkryk in die ou Egipte gebeur het nie.
Daar is drie gedeeltes in of onder die Sfinx, waarvan twee van duistere oorsprong is. Die een van die bekende oorsake is 'n kort doodloopskag agter die kop wat in die negentiende eeu geboor is. Geen ander tonnels of kamers in of onder die Sfinx bestaan ​​nie. 'N Aantal klein gaatjies in die Sphinx -liggaam kan verband hou met steierwerk tydens die snywerk.
Die figuur is die grootste deel van sy lewe in die sand begrawe. Dit was koning Thutmose IV (1425 - 1417 vC) wat 'n stela tussen die voorpote van die figuur geplaas het. Daarop beskryf Thutmose 'n gebeurtenis, terwyl hy nog 'n prins was, toe hy gaan jag het en aan die slaap geraak het in die skadu van die sfinks. Tydens 'n droom het die sfinks met Thutmose gepraat en gesê dat hy die sand moet verwyder. Die sfinks het vir hom gesê dat as hy dit sou doen, hy met die koningskap van Egipte beloon sou word. Thutmose het hierdie versoek uitgevoer en die sfinks het sy einde van die winskopie opgehou. Natuurlik, met verloop van tyd, het die groot standbeeld, die enigste enkele voorbeeld van 'n kolossale beeldhouwerk wat in die ronde direk uit die natuurlike rots gesny is, weer onder die sand begrawe.
In die meer moderne era, toe Napoleon in 1798 in Egipte aankom, is die Sfinx weer begrawe met sand tot by sy nek, en op hierdie stadium glo ons dat die neus al 400 jaar lank vermis was. Tussen 1816 en 1817 het die Genoese handelaar, Caviglia, probeer om die sand skoon te maak, maar hy kon slegs 'n sloot langs die bors van die standbeeld en langs die voorpote grawe. Agguste Mariette, die stigter van die Egyptian Antiquities Service, het ook probeer om die Sfinx op te grawe, maar het teleurgesteld opgegee oor die enorme hoeveelheid sand. Hy het die tempel van die Khafre -vallei verken, maar het in 1858 na die Groot Sfinx teruggekeer. Hierdie keer het hy daarin geslaag om die sand skoon te maak tot by die rotsvloer van die sloot rondom die Sfinx en in die proses verskeie dele van die beskermende mure rondom die sloot, asook vreemde messelkaste langs die liggaam van die monument wat moontlik as klein heiligdomme gedien het. Hy het egter blykbaar steeds nie al die sand skoongemaak nie.
In 1885 het Gasto Maspero, destydse direkteur van die oudheidsdiens, weer probeer om die Sfinx skoon te maak, maar nadat hy die vroeëre werk van Caviglia en Mariette blootgelê het, moes hy ook die projek laat vaar weens logistieke probleme.
Tussen 1925 en 1936 het die Franse ingenieur Emile Baraize namens die oudheidsdiens die Sfinx opgegrawe, en blykbaar het die groot dier vir die eerste keer sedert die oudheid weer blootgestel aan die elemente.
Die sand was eintlik sy redder, aangesien dit van sagte sandsteen gebou is, dit lankal sou verdwyn het as dit nie die grootste deel van sy bestaan ​​begrawe was nie.
Nietemin verkrummel die standbeeld vandag weens die wind, humiditeit en die rookmis van Kaïro. Die rots was van die begin af hier van 'n swak gehalte, reeds geskeur langs gesamentlike lyne wat teruggekeer het na die vorming van die kalksteen miljoene jare gelede. Daar is 'n besonder groot spleet oor die agterstewe, deesdae gevul met sement, wat ook verskyn in die mure van die omhulsel waarin die Sfinx sit.
Onder die kop begin ernstige natuurlike erosie. Die nek word erg verweer, blykbaar deur wind wat deur die wind waai gedurende die lang tydperke toe net die kop uit die woestyn steek en die wind die sand langs die oppervlak kan laat katapulteer en die nek en die verlengings van die hooftooisel kan skuur. nou heeltemal. Die klip hier is nie heeltemal van so goeie kwaliteit soos die van die kop hierbo nie.
Erosie onder die nek lyk nie soos skuur deur sand wat deur die wind waai nie. Trouens, die rots van die grootste deel van die liggaam is so arm dat dit seker agteruitgegaan het sedert die dag dat dit uit die klip gesny is. Ons weet dat dit meer as een keer in die oudheid herstelwerk nodig gehad het. Dit bly erodeer voor ons oë, met kalkstene wat tydens die hitte van die dag van die liggaam afval.
Vandag is baie van die werk oor die Groot Sfinx in Giza nie gerig op verdere verkennings of opgrawings nie, maar eerder op die behoud van hierdie wonderlike wonder van Egipte. Dit is die fokus, en hoewel sommige vandag nog die oudheidsowerhede kan laat delf oor die monument op soek na verborge kamers met die geheime van Atlantis, sal dit waarskynlik nie binnekort gebeur nie.
Herodotus, die Griekse historikus, het geskryf dat 100,000 werkers die piramides gebou het, terwyl moderne Egiptoloë 'n syfer van meer as 20 000 of 30 000 werkers kry. Kan u dit verduidelik?
In die eerste plek beweer Herodotus net dat hy dit gesê het. Hy het gesê: 100 000 mans wat in drie skofte werk, wat twyfel laat ontstaan, dink ek, as jy dit in die oorspronklike Grieks lees, of dit drie skofte van 100 000 man elk is en of jy die 100 000 mans onderverdeel. Maar my eie benadering hieroor spruit tot 'n mate uit 'Hierdie ou piramide.' manier waarop ons die hele antieke samelewing wat hierdie tegnologie omring het, kan herhaal. Ons klippe is met 'n bakkie afgelewer, in teenstelling met die bakke wat ons nie die bakkies wat die 60 ton granietblokke van Aswan af gebring het, nie gerekonstrueer het nie. Wat ons dus eintlik gedoen het, is, soos ons in die film en in die meegaande boek sê, dat ons die vermoë het om spesifieke gereedskap, tegnieke en operasies te toets sonder om die hele bouprojek te toets.
In 'n NOVA-eksperiment het ons gevind dat 12 mans baie maklik 'n blok van 'n anderhalf ton oor 'n gladde oppervlak kan trek. & quot
Maar een van die dinge wat my die meeste beïndruk het, was die feit dat 12 mans in kaal voete, wat in die oostelike woestyn woon, in 21 dae 'n nuwe steengroef oopgemaak het omtrent die tyd wat ons klip nodig gehad het vir ons NOVA -piramide, en in 21 dae het hulle 186 klippe uitgehaal. Nou het hulle dit gedoen met 'n ysterkabel en 'n lier wat die klip van die steengroefmuur weggetrek het, en al hul gereedskap was van yster. Maar verder het hulle dit met die hand gedoen.
Selfs vandag, meer as 4500 jaar sedert Khufu se tyd, gebruik Egiptiese messelaars handgereedskap om smal loopgrawe in kalksteen uit te sny om blokke te maak.
Ek het dus net 'n rou figuur geneem, as 12 mans in kaal voete-hulle het dag en nag in 'n skuins skuilplek gewoon het-as hulle 186 klippe in 21 dae kan steek, laat ons die eenvoudige wiskunde doen en kyk, in 'n baie eenvoudige, eenvoudige berekening, hoeveel mans moes 340 klippe per dag lewer, wat u aan die Khufu -piramide moes lewer om dit binne 20 jaar te bou. En dit kom uit op tussen 400 en 500 man. Die ystergereedskap, veral die ysterlier wat die klip van die steengroefmure weggetrek het, het my gepla, en ek het gesê: laat ons 'n ekstra span van 20 man inbring, sodat 12 man 32 word, en laat nou & #x27s voer die vergelyking uit. Dit blyk dat al 340 klippe in 'n dag deur iets soos 1 200 man in 'n dag gebreek kon word, selfs al gee u groot ruimte vir die ystergereedskap. En dit word plaaslik in Giza ontgin - die grootste deel van die klip is plaaslike klip.
Dus, as gevolg van ons kartering en as gevolg van ons benadering, waar ons kyk na die vorm van die grond hier, waar die steengroef is, waar die piramide is, waar die oprit sou loop, kon ons 'n figuur kry hoeveel mans dit sou verg om die klippe na die piramide te sleep. Nou word gereeld gesê dat die klippe elke twee minute teen 'n dosis van 1 afgelewer word. En New Agers wys dit soms op as 'n onmoontlikheid vir die Egiptenare van die Khufu -dag. Maar die klippe het nie die een na die ander ingegaan nie, sien jy. En u kan eintlik die wrywingskoëffisiënt bereken of op 'n gladde oppervlak gly, hoeveel 'n gemiddelde klip geweeg het, hoeveel mans dit sou verg om dit te trek. En in 'n NOVA-eksperiment het ons gevind dat 12 mans baie maklik 'n blok van 'n anderhalf ton oor 'n gladde oppervlak kan trek. En dan kan u baie konserwatiewe beramings maak oor die aantal mans wat nodig is om 'n blok van gemiddelde grootte die afstand van die steengroef, wat ons ken, na die Piramide te trek. En u kan selfs verskillende konfigurasies van die oprit in ag neem, wat u 'n ander lengte sou gee.
Tydens die vervaardiging van die NOVA -film "Hierdie ou piramide" het Egiptiese werkers 'n groot kalksteenblok suksesvol met houtrollers saamgetrek. Het die ou mense so 'n tegniek gebruik?
As u op sulke maniere werk - en ek daag almal uit om aan die uitdaging deel te neem - kom dit uit dat u eintlik die aflewering kan kry wat u benodig. U benodig daagliks 340 klippe, en dit is 34 klippe elke uur in 'n tien uur lange dag, nie waar nie? Vier-en-dertig klippe kan deur 'n aantal bendes van 20 mans afgelewer word, en dit kom op iets soos 2 000, iewers in daardie gebied. Ons kan die presiese syfers oorweeg. Ons het dus 1 200 man in die steengroef, wat 'n baie ruim skatting is, en 2 000 man lewer. So dit is 3,200. Goed, hoe gaan dit met mans wat die klippe sny en dit sit? Wel, dit verskil van die kernstene wat met 'n groot skuinsfaktor vasgemaak is, en die omhulselstene wat op maat gesny en geset is, met soveel akkuraatheid dat u nie 'n meslem tussen die gewrigte kan kry nie . Daar is dus 'n verskil. Maar laat ons dit vir 'n oomblik verlig.
Pyramid Federal Credit Union het 'n ryk geskiedenis in Arizona en in die hele Tucson -gemeenskap.
Die verhaal van Pyramid dateer uit 1925 en die sale van die poskantoor, toe geleë in die ou Ronstadt's Hardware -gebou in die sentrum van Tucson. 'N Paar ondernemende pospersoneel het 'n beleggingsgroep op die aandelemark gevorm wat 'n manier wou vind om hul finansiële lewens te verbeter. Hierdie vroeë beleggers het met kollegas gespog oor hul verdienste en meer het by die groep aangesluit om te deel in die belofte van finansiële sukses.
En ten spyte van die dreigende krisis wat die Amerikaanse ekonomie tot die Groot Depressie van 1929 laat trek het, het die stigters van Pyramid 'n manier gesien om mekaar te help tydens hierdie moeilike finansiële tye. Binnekort word Pyramid 'n leier van die krediet -uniebeweging in die Verenigde State. Charterlede het gehelp om ander kredietverenigings in Tucson te begin.
Pyramid was in werking jare voordat kredietverenigings amptelik deur die staat erken en gereguleer is. Na vele reise na Phoenix en maande se werk saam met die wetgewers in Arizona, is 'n Arizona Credit Union -wet in 1929 aangeneem. 29ste. Namate berigte oor die kredietvereniging versprei het, het die ledetal van Pyramid toegeneem.
Daar is sake gedoen uit die sak van die tesourier, oral waar hy te vinde was - in die poskantoor, sy huis, op die posroete of selfs vanaf die agterklep van 'n pakkie.
Die eerste Pyramid -jaarvergadering is gehou in die swaaikamer van die hoofposkantoor, toe in die federale gebou in die middestad. Twee verspreidingsklerke het die vergadering tydens hul pouse bygewoon om 'n kworum te hê. Ses van die oorblywende lede het na South Scott gegaan na 'n restaurant en almal was in dieselfde stand, wat die tradisie van die jaarlikse ete begin het.
In die vroeë veertigerjare is 'n byvoegingsmasjien vir $ 75 gekoop, en 'n rolstoel en 'n draaistoel is voorsien vir die Pyramid -onderneming, wat 'amptelik' in die kelder van die ou Pueblo -stasie in die middestad plaasgevind het.
Toe die ou Pueblo -stasie gesluit is en die bylae in Helenestraat en negende laan oopgemaak is, is die lessenaar binne die oog op die tyd naby die swaaikamer geskuif. Baie nuwe poskantoor -werknemers sou, nadat hulle die eerste keer op die horlosie geslaan het, by die kredietbank se kantoor stilstaan ​​om te vra: "Hoeveel geld kan ek leen?"
In hierdie vroeë jare, toe daar min uitgawes was, is daar elke ses maande 'n dividend van 10% betaal. 'N Dividend van 7% is jaarliks ​​vir die volgende 10 jaar betaal. Tydens die Tweede Wêreldoorlog was baie lede in die gewapende dienste. Talle krediet -unie -rekeninge is gesluit. Loans were limited by federal regulations. Total shares were reduced to $2,500. Dividends dropped to 2%. Pyramid barely survived.
After 29 years of seeing Pyramid Credit Union grow from $10,000 in assets to $3.8 million from one employee in a back bedroom of his home for an office drawing $150 a year salary to 13 part-time employees in a four-room office, Manager Munday Curd, at age 65, felt it was time to retire in 1977. To honor his legacy and contributions to the Credit Union, Pyramid began offering the Munday Curd Scholarship for deserving young members in 2005 to help them further their educational goals.
Pyramid - History
The History of Pyramid Communications
Pyramid Communications is a leading designer and manufacturer of wireless data and voice transmission equipment. Committed to quality and customer satisfaction Pyramid Communications has long been a leading manufacturer in the Public Safety and Business and Industry markets.
Quality remains the core belief of Pyramid Communications . All products are 100% tested throughout the manufacturing process to ensure reliable product performance. Our commitment to quality begins with product design and manufacturing and extends to our highly trained customer service and support team.
Our commitment to our dealers and customers
Pyramid Communications markets and sells our products throughout the United States by partnering with the industry's top National Manufacturer's Representatives and 1000 + Authorized Dealers. We believe that the dealer and representative network are the best possible distribution channel for customer support and satisfaction.
The Bible tells us that during that period the Israelite slaves were forced to make mud bricks (Exodus 5:10-14). This detail is consistent with the type of brick used to construct pyramids. In fact, according to Exodus 5:7, Pharaoh told the taskmasters, "You shall no longer give the people straw to make brick as before. Let them go and gather straw for themselves." While we are not told specifically that the bricks were used for pyramids, it seems plausible that they were. The Jewish historian Josephus supports this theory: "They [the Egyptian taskmasters] set them also to build pyramids" (Oudhede, II:9.1).
The slavery of the Israelites ended abruptly at the Exodus. According to archeologist A. R. David, the slaves suddenly disappeared. She admits that "the quantity, range and type of articles of everyday use which were left behind in the houses may indeed suggest that the departure was sudden and unpremeditated" (The Pyramid Builders of Ancient Egypt, bl. 199). The Egyptian army that was destroyed at the Red Sea was led by Pharaoh himself (Exodus 14:6), and this could account for the fact that no burial place or mummy has been found for the 13th-dynasty Pharaoh Neferhotep I.
Pyramids originated from simple rectangular "mastaba" tombs that were being constructed in Egypt over 5,000 years ago, according to finds made by archaeologist Sir Flinders Petrie. A major advance occurred during the reign of the pharaoh Djoser (reign started around 2630 B.C). His mastaba tomb at Saqqara started off as a simple rectangular tomb before being developed into a six-layered step pyramid with underground tunnels and chambers.
Another leap in pyramid-building techniques came during the reign of the pharaoh Snefru (reign started around 2575 B.C.) who built at least three pyramids. Rather than constructing step pyramids, Snefru's architects developed methods to design smooth-faced, true pyramids.
It appears that Snefru's architects ran into trouble. One of the pyramids he constructed at the site of Dahshur is known today as the "bent pyramid" because the angle of the pyramid changes partway up, giving the structure a bent appearance. Scholars generally regard the bent angle as being the result of a design flaw.
Snefru's architects would correct the flaw a second pyramid at Dahshur, known today as the "red pyramid" &mdash so named after the color of its stones &mdash has a constant angle, making it a true pyramid.
One of the main reasons for this question is that secular literature commonly dates the Great Pyramid around 2550 BC.1 If this date is correct, then the Great Pyramid existed before the Flood of Noah's day, which occurred around 2350 BC and destroyed everything on earth ( 2 Peter 3:5–6 )! Obviously, something is askew.
Were the pyramids built before the Flood? Did the pyramids survive the Flood? Consider three points:
With all this evidence, the Great Pyramid is clearly post-Flood.
So, why the older date for the Great Pyramid in secular literature? Many of the accepted dates for events in ancient Egypt came from an ancient list of pharaohs and the lengths of their reigns recorded by the historian Manetho, who lived in Egypt about 200 BC.
Although there is much more to this, Manetho assumed the pharaohs' reigns had been consecutive and so tallied them up sequentially to arrive at a very long Egyptian chronology. The problem, it appears, is that some of these pharaohs were reigning at the same time in different Egyptian kingdoms—the Upper Kingdom, Middle Kingdom, or Lower Kingdom. Sometimes fathers and sons seem to have reigned together for a long time, too.
So the dates for the pharaohs are grossly inflated. As an analogy, if we took all the past state governors of the United States and stacked their terms sequentially, the nation would appear to be much, much older than it is! The problem should be obvious.
Kyk die video: La revelación de las pirámides - P. Pooyard Versión original completa español-castellano