Dapper nuwe reisigers: ervaar die lewe op my eie - Versamelings
Dapper nuwe reisigers: ervaar die lewe op my eie
Syedea Jones is sestien jaar oud en 'n senior aan die Oakland Technical High School in Oakland, CA. Sy was een van die drie studente wat die Matador Reisbeurs ontvang het en hierdie somer na Nicaragua gereis het met 'n nie-winsgewende organisasie genaamd Global Glimpse.
Vroeër om te verlaat het ek gemengde emosies gehad. Ek het 'n fobie gehad om op vliegtuie en hoogtes te wees, en dit was nie net die feit dat ek vir die eerste keer alleen buite die land gereis het nie. Ek het die vliegtuig laat ry; As ek etlike ure duisende kilometers in die lug was, was dit my skepties. Ek moes dink aan die angs en gedagtes wat my probeer weerhou van wat ek wou hê.
Ek het haastig by SFO aangekom, angstig, te opgewonde en net gereed om te gaan. Ek was net so gereed om uit te klim, 'n vryheid te ontdek en te ervaar wat ek nog nooit tuis gehad het nie. Die gedagte om iets unieks vir baie mense van my ouderdom en selfs my sosio-ekonomiese status te verlaat en te doen, was my motivering om op hierdie reis te gaan.
'Ek moes dink aan die vrees en gedagtes wat my probeer weerhou van wat ek wou hê.'
Ek kan onthou dat ek op die vliegtuig klim, van die lugversorging vries en na my sitplek stap. Ek het my ma dadelik gebel, want ons het die hele dag nie gepraat nie en ek wou net hê dat sy moes weet dat dit goed gaan met my en haar stem wil hoor. Dit was omstreeks 12vm en sy slaap; sy het geen idee wie ek was nie. Ek het haar gesê ek sal bel as ek Nicaragua toe kom.
Daardie oomblik het my gelukkig en in 'n goeie bui gelaat, omdat my ma ietwat te beskermend is en dat sy half aan die slaap moes wees en gepraat het, baie vasgehou het tydens die reis, omdat dit my gewys het dat ek ontspanne moet wees en geniet wat ek gaan. om te ondervind. Na daardie oproep was dit asof al die gewig van my skouers af gehaal is. Ek het soveel drama, frustrasie en stres agtergelaat met net die een oproep.
Die vliegtuig het begin opstyg en dit het my regtig getref dat ek die Bay Area, Kalifornië, verlaat; Ek het die VSA verlaat. Ek het soveel van dit waaraan ek gewoond was, agtergelaat, soveel van wat ek grootgemaak het. Ek het oorgegaan na nuwe dinge wat soveel groter was as wat ek grootgeword het en gedink het. Wat ek nooit gedink het sou gebeur nie, het eintlik 'n werklikheid geword.
Ek het saam met 'n groep van 16 ander mense gereis wat heeltemal anders was, maar op die een of ander manier presies soos ek. Die groep het bestaan ​​uit 15 studente uit die Bay Area, en twee chaperones: Peter Martin, wat van New Jersey was, en Ben Nathan, 'n inwoner in Atlanta, maar 'n opvoeder aan die Oakland School of the Arts (OSA).
Die organisasie waarmee ons almal op reis was, was Global Glimpse. Ek het uitgevind oor Global Glimpse deur my opleiding in leierskap, Coro Exploring Leadership. Ek kon 'n reisbeurs deur Matador kry, en toe kon ek by Global Glimpse aansluit.
Al die studente moes ook geld insamel vir hul reis en ek het die woord versprei en take in my omgewing gedoen om die geld in te samel. Ek wou meer geld insamel as wat ek nodig het, sodat ek in Nicaragua kon skenk en teruggee nadat ek 'n geleentheid gekry het wat ander op my ouderdom en baie ouer mense nie kon doen nie.
Toe die vliegtuig uiteindelik in Managua, Nicaragua, beland, kon ek net voel hoe die hitte op my vel tintel en dit voel so goed, want die vliegtuigrit was koud en om die warm weer te voel, was dit buitengewoon lekker. Ons het Managua gaan besigtig voordat ons ons koshuis in Leon bereik het, ongeveer 'n uur se ry met die bus.
Tydens die toer was alles so werklik en om daar fisies te wees, was dit soveel beter as om van 'n ander bron af te lees of daarvan te hoor. Die strate was lewendig en daar was kultuur, motivering en honger, nie honger soos om honger te wees nie, maar 'n honger om 'n bestaan ​​te maak en 'n ander dag te oorleef.
My onvergeetlikste oomblikke op die reis was die lewe van 'n dollar per dag, die dag toe ons die Wêreldbeker by 'n kroeg gekyk het, toe my studente my vir ete geneem het en 'n film vir my verjaardag, die dag toe ons na Las Tia's gegaan het, Dit is 'n organisasie om kinders van die straat af te hou, die tyd toe ons Cerro Negro, 'n aktiewe vulkaan, geklim het, en die dag waarop ons die stortplaats besoek het.
Die algemene ervaring was vir my onvergeetlik, maar ek voel dat hierdie oomblikke almal vir my uitgestaan ​​het, omdat dit 'n impak op my gehad het en aan die einde van die dag regtig moes stop en nadink oor wat gebeur het. Dit het my regtig laat nadink oor wat sou gebeur as ek tuis was in plaas van daar, of hoe my lewe in die Verenigde State soortgelyk is en verskil van wat hierdie mense gereeld deurgemaak het.
Van al hierdie gebeure was dit die dag dat ons die stortplek besoek wat die meeste impak op my gehad het. Om die een of ander rede het ek verwag dat die stortingsterrein soortgelyk sou wees aan die stortingsterreine in die Verenigde State. Werknemers wat vir die stortingsterrein in die Verenigde State werk, word betaal vir hul arbeid. Diegene wat vir die stortplek in Leon werk, word nie betaal nie. Ek kon nie eers die idee begryp waarom iemand hierdie mense sou toelaat om te werk op 'n plek wat heeltemal onmenslik was, en nie 'n soort inkomste vir hierdie mense en hul gesinne kon bied nie.
Dit was die dag wat my regtig laat besef het dat mense onregverdig behandel word en dat hulle verskillende sienings het oor hoe 'n persoon op 'n gelyke geleentheid moet kan staan. Ek het begin dink dat ek iets moet laat gebeur omdat hierdie mense soveel meer verdien het as wat hulle ontvang het. Dit was nie dat hulle minder as iemand gevoel het vir wat hulle vir die werk gedoen het nie; hierdie mense was trots op wat hulle gedoen het, want hul harde werk en vasberadenheid was vir hul gesinne. Dit was hierdie vasberadenheid wat my en 'n paar van my portuurgroep oorweeg het om aan hulle terug te gee. Ons idee was om 'n voedselbank vir die vullisterrein en hul gesinne te skep. Ongelukkig met die tyd wat ons gehad het en ons lae fondse, was hierdie idee destyds nie haalbaar nie, maar ek hoop om terug te keer om die projek te laat gebeur.
My grootste prestasies terwyl ek in Nicaragua was, was om Engels te onderrig aan studente wie se ouderdomme van 13-35 jaar oud was, en om my Spaanssprekende vaardighede deur die loop van die reis te gebruik. Die feit dat ek al die studente in my klas kon help, was vir my baie spesiaal, omdat ek 'n band kon bou met elkeen.
Hulle het my ook gehelp om vertroue op te bou in 'n omgewing waar ek relatief niemand geken het nie. Hulle sou met Engels en Spaans gesprekke voer wanneer ek deur die Central Market of Central Plaza sou stap. My studente was buitengewoon slim; hulle het al die inligting opgetel en begrip getoon. Hulle het binne twee kort weke regtig vinnig gevorder.
Ek hou nog steeds kontak met my studente, wat ongelooflik is omdat hulle soveel gegroei het sedert die laaste dag van die klas, wat my regtig trots maak op wat ek hulle gegee het en hulle die inisiatief geneem het om voort te gaan en vaardighede in 'n vreemde taal te ontwikkel. My studente het my aangemoedig om regtig my Spaanssprekende vaardighede te benut.
'Omdat ek buite my gemaksone gestaan ​​het, kon ek meer van my kultuur omhels en 'n beter begrip van my gesin kry, waar ek vandaan kom en wie ek is.'
Omdat ek buite my gemaksone gestaan ​​het, kon ek meer van my kultuur omhels en my gesin beter verstaan, waar ek vandaan kom en wie ek is. Ek het soveel daarin geslaag om by hulle te wees en nou is ek gemaklik om Spaans te praat met my familielede en met my vriende.
Die terugkeer huis toe was vir my so 'n kultuurskok. Ek het Sonati, die koshuis waar ons gebly het, ernstig begin mis. Ek het die weer, die kos en die belangrikste mense wat ek ontmoet het regtig mis. Die lewe is so anders as die Verenigde State, en as u aanpas by die lewenstyl van die land wat u besoek, sal daar altyd 'n gevoel wees wat u sal laat terugkeer of selfs wil bly.
Ek wil studente sterk aanmoedig om aansoek te doen vir alle geleenthede wat beskikbaar is om buite die land te reis. Voor my reis het ek met verskeie mense gesels oor hul ervarings op reis, en hoewel die meeste 'n sterk invloed gehad het op my besluit om buite die Verenigde State te reis, was daar geen groter gevoel as om die lewe op my eie te ervaar nie.
Ek beplan om voort te gaan na die hoërskool en die res van my lewe. Ek voel dat hierdie reis my regtig gehelp het om meer oor myself te leer, en dit het my gehelp om tot 'n kundiger en ervare individu te groei.