Aan ‘n tafeltjie buite ons gehoorveld sit die tweetjies. Met skouerlengte swart hare wat sy gereeld saamvat in haar hand en dan agteroor gooi, dan vat sy dit weer saam en gooi dit oor haar skouer. Sy is ingedagte. Langs haar sit, ek neem aan, haar blonde seuntjie. Hy het gejelde haartjies wat regop staan op sy koppie. Blou ogies kyk rond en dan na die speelgoedjie in sy handjies. Mamma is besig op haar foon. Voor haar is ‘n wortelkoek muffen. Daar is ook ‘n sjokolade melkskommel. Sy eet ‘n hap en probeer vir die kind ook gee. Hy wil nie. Draai sy gesiggie weg. Sy gaan aan met haar foon en dan neem sy nog ‘n hap. Sy skep van die versiersel en hou dit voor die seuntjie. Hy eet dit. Hy wil egter nie die koek self eet nie. Volgende is die melkskommel. Steeds bly Mamma besig op haar foon. Sy skep ‘n lepel vol van die boonste skuim af en gee dit vir haar kind. Hy hou daarvan. Sy gee hom ‘n tweede lepel, die derde lepel wil hy nie hê nie. Sy laat hom afklim van sy stoel en hy gaan in die speelplekkie speel. In die tussentyd bly sy besig met die foon. Voorkop geplooi in konsentrasie. Sy bly die hare saamvat en elke keer na agter gooi. Met die hare aksie kyk sy in die kind se rigting om te sien wat hy doen. Tog glo ek nie sy sien hom regtig raak nie. Hy is heel rustig besig met al die speelgoedjies.
Van die oomblik dat ek die vrou en die kind so sien sit het kom die gevoel by my op dat sy bekend kan wees. Die kindjie lyk baie soos sy pa as dit die persoon is aan wie dit my herinner. Kan dit waar wees? Is die twee regtig bekendes wat ek nog nooit ontmoet het en tog vir my die gevoel gee dat dit hulle kan wees.
Jy het nou hierdie dejavu gevoel so goed beskryf, Ineke. Ek het dit ook al beleef. Ek dink dit het baie te doen met gebeurtenisse en tonele in mens se lewe. Dis iewers in jou brein gestoor en word dan skielik deur so ‘n oomblik geprikkel om uit te kom. Dan voel dit vir jou so bekend.Dis ‘n pragtige foto van die mooiste seuntjie!
Seuntjie is gegoogle! Hy is te mooi. Ja dis vreemd as mens sulke dinge beleef. Sommige dae sien ek skielik – daar loop tannie so en so. Kyk ek weer dan besef ek dis onmoontlik want hul is nie hier nie. Dankie vir die mooi kommentaar. Ek is bly om te hoor dat die beskrywing mooi beskryf het. Wou dit eers as n totaal net n storie vertel maar dit klink of ek die ding reg aangepak het.
Ek wonder partykeer of ons nie elkeen ‘n ‘dubbel’ iewers in die wêreld het nie. Ek het eenkeer vir my skoonsuster in Aghullas ‘gesien’: dieselfde haarstyl en kleur, dieselfde lyf vorm, dieselfde soort klere wat sy gewoonlik dra tot dieselfde tipe sonbrulle! Ek was bo op in die ligtoring en sien sy stap na ‘n motor toe het haar gebel – sy was in Limpopo!
Baie dankie vir jou positiewe kommentaar. Ek het my bes probeer om alles wat ek al geleer het omtrent skrywery te gebruik. Ek is nog maar n groentjie as dit by storie skryf kom. Dat was beslis baie vreemd. Ek stem saam met die alewige fone. Die kind weet al hy moet sy ma uitlos. Baie hartseer eintlik.