Vroeë diagnose kan baie help om die situasie vir almal makliker te maak. Die pasiënt kan in die vroeë stadium van die siekte self help om besluite te neem en te besin oor toekomstige probleme en die hantering van toekomstige versorging, wat baie van die verantwoordelikhied en las van latere besluitneming vir die familie kan verlig. Die menslike en wetlike aspekte van terminale sorg en die laaste fases van lewe behoort indien moontlik bespreek en met die pasiënt uitgeklaar word.
Alhoewel die diagnose van die siekte aanvanklik vir die pasiënt geweldig ontstellend kan wees, degenereer hulle gedagteprosesse mettertyd tot so ‘n mate dat hulle hoegenaamd geen insig het nie. Die grootste las word gedra deur die naby familie (veral die eggenoot) en die versorgers. As dinge te veel word, kry professionele hulp met berading, ondersteuning, streshantering, medikasie waar nodig. Versorgers moet gereeld afgelos word, selfs indien nodig (en moontlik) deur die pasiënt vir kort periodes in ‘n inrigting toe te laat. Langtermyn versorging in ‘n inrigting is nie altyd beskikbaar of finansieel moontlik nie. Versorging in die tuisopset kan lei tot ernstige probleme.
Baie Dankie vir die inligting. Ons is so bietjie in die duister gewees. My skoon vader het begin met verkalkte are na die hart en brein. Nou is dit veel erger. Ons is n geweldige 3 jaar met hom deur en hoop om hom nou te kan verstaan.
Lindie die inligting brei altyd uit. Soos jy weet is die Brein die mees fassinerende orgaan bekend. So hartseer as dit siek word.
C.de Villiers. Multi-infarksie is ‘n voorkombare siekte en moet altyd gediagnoseer en behandel word om sodoende demensie te voorkom. Se vir jou moeder dat sy nie demensie sal kry as sy sorg dat sy nie ook dieselfde siektes het nie. (dit is nie Alzheimer se siekte nie. )