ek glo nie eintlik aan ironie nie. of laat ek dit so stel – ek ervaar gebeure in my lewe nie as ironies nie, en daarom bedoel ek dinge gewoonlik nie as ironies nie. hierdie hele proses is nog steeds vir my baie bedrieglik. ek aanvaar ook dat wat ek meen om oor te dra en dit wat iemand sal lees in my werk net so onderhewig is aan allerhande interference. so ek dink nie dis belangrik wát ‘n simbolies verborge subteks sou beteken nie. dis eerder gevoel wat hier ter sprake is en nie altyd betekenis nie – ‘n stem in jou oor eerder as in jou brein. uiteindelik was die konkrete produk – en hier het my werk as argitek my baie gehelp – die dryfveer en in daardie sin kan dit eintlik ‘n voor die hand liggende produk wees. Kostelik, en in ŉ selfs snediger toonaard, is die vers “lewensafrigters” (114) waarin die digter onder andere sy bedenkinge uitspreek oor die nuwe gier om mense “soos honde en perde/ katte en papegaaie af te rig/ om te lewe”. ŉ Gedig van groot skoonheid (ondanks die “g” in “springkane”) is “onsydige vegetatiewe vrou” wat ŉ interessante perspektief op geslagtelikheid bied, en ŉ haas verdwene beeld van ŉ vrou in ŉ landelike omgewing oproep (122).