5. Wittgenstein se resepsie maak dit duidelik dat hy in Augustiniaanse taalfilosofie 'n suiwer referensialisme aan die werk sien, wat na sy lesing die voorloper is van Cartesiaanse epistemologie en Husserl se semantiese fenomenologie: 'Hierdie woorde (die aanhaling uit Confessiones, JB) skets 'n duidelike portret van menslike taal. Dit is: die individuele woorde vir taalbenaamde objekte het 'n duidelike
11. Aquinas het dit eeue later verduidelik as sou die verstaan van 'n grap 'n proprium van mense wees - slegs mense lag vir 'n grap, maar nie alle mense lag vir dieselfde soort grap nie, sommige mense lag glad nie en sommige mense verstaan geen grap nie.
22. Die datering van Abelardus se tekste is al vir baie eeue 'n kontroversiële kwessie in die navorsing, omdat Abelardus tot en met sy dood sy eie werk geherredigeer en gedeeltes selfs volledig herskryf het, wat daartoe gelei het dat verskeie en verskillende edisies van 'n bepaalde werk in omloop was en steeds is (Mews 1986:75; kyk McCabe 1972 :54:54).
28. 'n Fantasm dui in die Middeleeuse filosofie op 'n sintuiglike mentale beeld, wat deur Aristoteles voorgestel is as 'n 'vervoerband' vir denke. In 'n donker klooster, pal koud, alleen, altyd honger en voortdurend verlangend na intieme menslike aanraking, is die brug vanaf fantasm na fantoom vir 'n monnik onafwendbaar: vandaar die teologiese frekwensie van die fantoomdiskoers in die middel-skolastiek en die spookagtigheid van die hele monnikebedryf van die latere Middeleeue.
29. Anders as talle ander Middeleeuse en ook sommige moderne logici, tref Abelardus 'n duidelike onderskeid tussen 'n predikaat en 'n stelling. 'n Subjek en 'n predikaat mag saamgevoeg word sonder dat enige stelling gemaak word. 'God het die mens lief' is 'n stelling, maar dieselfde subjek en predikaat word saamgevoeg in 'As God die mens liefhet, gaan die mens hemel toe' sonder dat die stelling gemaak word (Abelardus 1971:160). Die logiese konsekwensie hiervan is dialekties-teologies natuurlik geweldig gevolgryk: 'n mens kan logies oor die subjek God en 'n predikaat praat, sonder dat enige stelling in die formeel-logiese sin van die woord gemaak word.
36. Die begrip 'intellek' in die skolastiek verwys strykdeur na 'n verstandelike fakulteit wat as 'n substansievorm onafhanklik van materie bestaan.
38. Quidditeit, 'n begrip regstreeks ontleen aan Avicenna en strykdeur aanwesig in die skolastiek, vra na die in quid van 'n saak, 'wat dit is om dit te wees'. Die quidditeit van 'n saak moet uitgespel word in 'n standhoudende definisie van die saak, en is soms, ietwat verwarrend, as sinoniem vir 'essensie' gebruik. By Avicenna self is die quidditeit van enige iets anders as God uitsluitend ten opsigte van die bestaan van die saak: Die saak se bestaan en daarom quidditeit (en andersom) word dus regstreeks aan God ontleen. So 'n teologiese begrip van quidditeit verskil uiteraard dramaties van wat op 'n periodieke tabel weergegee kan word - en tog is dit nie 'n ander logika wat die rigiditeit daarvan dra nie.
40. Die begrip passio in Middeleeuse filosofie verwys na 'n karaktertrek wat tot 'n sekere soort subjek behoort, maar nie genoem word in die definisie van daardie subjek nie. Dat die attribuut tot die subjek behoort, is 'n logiese afleiding vanuit die definisie self.