Bourgondië se verkope neem toe, produsente hoop op volgehoue ​​groei - Ander - 2021
Bourgondië se verkope neem toe, produsente hoop op volgehoue ​​groei
Tyd om die Bordeaux neer te sit en 'n bietjie Bourgondië op te tel
Bourgondië se wynverkope het vir die eerste keer in vyf jaar in die Verenigde State en Frankryk toegeneem.
Vir die eerste keer sedert die veldtog 2008-2009 neem die verkoop van Boergondië 'n toename in.
Die Burgundy Wine Bureau (BIVB) het uitvoerverkope van € 214,5 miljoen (of byna $ 275 miljoen) tussen Januarie en April 2013 gerapporteer, volgens Decanter.com. die omset styg met 4,3 persent in volume, terwyl die Franse verkope sterker is met 'n toename van vyf persent in volume.
Michel Baldassini, vise -president van die BIVB, gesê La Vigne dat die syfers toegeneem het as gevolg van sterk prestasies op uitvoermarkte en weens die druk wat 'n reeks klein oesjare op aandele geplaas het. Hy het gewaarsku dat verbruikers daaronder sal ly as die Bourgondiese streek nie 'n normale hoeveelheid wyn in hierdie oesjaar kry nie. Verbruikers soek nie net groot name nie, maar ook kleiner produsente.
Bourgondiese produsente hoop op 'n bestendige groei in die komende maande.
Die geheim vir die sukses van Domino's Pizza Inc
Op 'n lys van die beste restaurantaandele sal die meeste beleggers waarskynlik nie 'n naam noem nie Domino's Pizza (NYSE: DPZ), maar die afleweringsketting het sedert die resessie stil-stil 'n opvallende 5,000% opgelewer.
Terwyl baie van sy kitskosmaats gesukkel het om die opkoms van 'n vinnige toevallige mededinging af te weer, het die pizza-afleweringsleier die neiging opgeskerp deur internasionaal uit te brei, bedrywighede te verbeter en sy handelsmerk deur middel van franchise te benut. Die volgende grafiek toon die sterk verdienste en stygende aandeelprys die afgelope jare.
Hierdie ommekeer het nie per ongeluk gebeur nie. Hier is die sleutels van Domino se verrassende terugkeer.
Verbetering van die produk
Domino's is vandag alomteenwoordig, met 12 500 plekke in 80 lande, maar met 'n afname in wins, het die onderneming en die spyskaart dikwels misluk, het hulle besluit om die handelsmerk laat in 2009 te begin. , met die bekendstelling van nuwe items soos Handmade Pan Pizza en Specialty Chicken.
Kliënte het die verbetering van die pizzakwaliteit opgemerk, en in 'n onvergeetlike advertensieveldtog het Patrick Doyle, uitvoerende hoof van Domino, erken dat kritiek van kliënte, insluitend dat die ou pizza soos karton smaak, geldig is. Hy het teleurgestelde kliënte aangemoedig om Domino's nog 'n kans te gee en geloofwaardigheid te gee aan die nuwe resep van die onderneming.
Domino's is nie die enigste restaurantketting wat verkope laat herleef deur sy produk te herformuleer nie. Onder die vaandel van aktivistiese beleggers, Darden restaurante baie van die resepte van die onderneming verbeter deur dinge so eenvoudig te doen as om sout by die pasta te voeg. Die resultate was indrukwekkend, met 'n bestendige verbetering van verkope in dieselfde winkel en 'n daadwerklike toename in die aandeelprys.
Verbetering van bedrywighede met tegnologie
Namate tegnologie verder toegeneem het in die daaglikse lewe, het Domino's Pizza innovasies soos digitale bestelling gebruik om die gebruikerservaring makliker en geriefliker te maak. Vandag kom 50% van die verkope via aanlynplatforms soos die Domino's -app en -webwerf. Die onderneming het in 2008 aanlyn bestel, en in 2010 het sy eie bedrywighede begin, met die bekendstelling van mobiele programme en later 'n stembestelprogram. Die maatskappy het ook die Domino's Tracker geskep, waarmee kliënte hul pizza van die oond tot by hul drumpel kan volg.
'N Nuwe beloningsprogram wat verlede jaar begin is, is 'n aanvulling op die digitale platform van die onderneming. Domino's het ook 'n nuwe verkoopspuntstelsel, genaamd PULSE, wat operasionele doeltreffendheid verhoog. PULSE word nou in byna alle huishoudelike winkels en 60% van die internasionale plekke gebruik.
Voeg nuut by winkels
Met die momentum van die herlaai van die spyskaart in 2009 en 2010, het Domino's vinnig nuwe winkels begin toevoeg, wat die afgelope vier jaar byna 3000 nuwe plekke geopen het, waarvan die oorgrote meerderheid oorsee was. Alhoewel pizza in die afgelope dekade 'n stadig groeiende mark in die VSA was, sien Domino's internasionale geleenthede. Die maatskappy glo dat die internasionale pizza -afleweringsmark onderontwikkel is en dat daar nie sterk mededinging is nie.
Domino's het nou 7 330 winkels buite die VSA. Die teenwoordigheid van die onderneming is veral sterk in Indië, die VK en Mexiko, wat almal meer as 500 plekke het. Die internasionale winkels van Domino word bedryf deur hoof franchisee-ooreenkomste waarin een franchise 'n groot gebied beheer en dikwels onder franchises aan ander operateurs. Een so 'n franchisee, Domino's Pizza Enterprises, beheer 1 561 restaurante in ses lande. Die franchisemodel is ook voordelig vir die onderneming, aangesien franchisenemers 'n gewaarborgde klant van die verskaffingsketting is, die bron van die meerderheid van die onderneming se inkomste, tesame met tantieme.
Sal die wenreeks voortduur?
Die voorraad van Domino's Pizza het in sy mees onlangse verdiensteverslag weer gespring toe die aangepaste verdienste per aandeel met 26% gestyg het en die plaaslike verkope in dieselfde winkel met 12% gegroei het. Die belangrikste verkoopswaarde het geleidelik verbeter namate Domino's belê het in die verbetering van produkte en tegnologie. Die verkoopgroei in dieselfde winkel was die afgelope drie jaar beter as 5%, en het elke keer toegeneem. Hierdie soort rekord is skaars in die restaurantbedryf en dui op voortgesette groei vir die pizzaketting. Internasionale verkope van dieselfde winkels het vir 22 jaar agtereenvolgens verbeter, nog 'n teken van die sterkte van die handelsmerk.
Die mark het sy onderneming se bestendige groei behaal deur die p/v-verhouding van die aandeel tot 40 te laat styg. Met genoeg ruimte vir uitbreiding in die buiteland en 'n indrukwekkende momentum in verkoopgroei in dieselfde winkel, kan die voorraad van Domino maklik aanhou om die kans te behaal en aan te hou beweeg. hoër.
Suid -Dakota -produsente word steeds geraak deur droogtetoestande
SIOUX FALLS, S.D. (KELO) – Suid -Dakota -boere en -boere word steeds beïnvloed deur droogtetoestande.
Volgens die Amerikaanse droogtemonitoromstandighede vir Suid -Dakota, het verlede Donderdag berig 89,1% van die staat is onder matige droogte (D1) en 49,9% word deur erge droogte (D2) geraak. 1,5% is onder uiterste droogtetoestande (D3), in die suidoostelike hoek van die staat, insluitend Lincoln County en dele van Minnehaha County, Turner County, Union County en Clay County. Die hele staat is abnormaal droog (D0), en geen van die state ondervind buitengewone droogte nie (D4).
Dit is die grootste gebied van droogte in Suid -Dakota sedert 23 April 2013, toe dit in 2012 uit die droogte gekom het, het Laura Edwards, uitbreidingstaatklimatoloog van SDSU Extension, gesê. National Oceanic and Atmospheric Administration het hul winteropsomming bekend gemaak, wat oor Desember tot Februarie strek. Gedurende daardie maande het South Dakota 'n staatsgemiddelde van 'n duim neerslag gehad, het Edwards gesê. Dit was die droogste winter sedert 2005 en die 21ste droogste sedert 1895.
In die kategorie D0 is die groei van graan en weiding verstom, volgens die droogte -impak deur die staat.
D1 beteken dat die bogrond droë graangewasopbrengste daal en weiding en watervoorrade laat beesbedryf onder spanning afneem.
Onder D2 -toestande begin plant vroeg met besproeiing, die gebruik van hooi is kort, die verkope van beeste is vroeg, die brandseisoen word uitgebrei, die vroeë grasbrande kom gereeld voor, en die watergehalte van die landboubedrywe is laag.
D3 beteken dat die verlies aan rygewasse beduidend is, dat produsente water vir beeste vervoer en 'n toename in die verkoop van vee bied, brandverbod begin, takbokke en fasante is laag en die vloei van riviere in groot riviere is laag, klein oppervlakte waterliggame is droog.
Dit is lankal sedert ons hierdie soort erns gehad het, ten minste hierdie tyd van die jaar, het Edwards gesê. " Ons begin nadink oor hoe dit ons in die lente seisoen gaan beïnvloed. "
Edwards het gesê dat hierdie toestande beslis droër is as normaal. Sy het gesê hierdie winter het uiters droë toestande beleef. Sedert vroeg in November, veral in die noordelike en noordwestelike dele van die staat, het hulle minder as 25% van die gemiddelde neerslag gesien.
In die komende paar weke sal ons 'n stelsel sien wat die suidweste en sommige dele van die oostelike sentrale gebied bereik, maar die volgende paar weke lyk gewoonlik redelik droog en miskien 'n bietjie koeler as die gemiddelde, sê Edwards .
So, redelik beperkte kanse om nog vog te kry, het Edwards gesê. Terwyl ons vorentoe kyk in die lente, lyk dit asof dit 'n deel van Suid -Dakota is, miskien eers die suide, maar dan in die rigting van die westelike deel van die staat, droër as die gemiddelde.
Nie net dit nie, maar die vooruitsigte vir die volgende paar maande toon warmer as gemiddelde temperature. Om al hierdie faktore bymekaar te sit, is 'n soort van 'n resep vir droogte, het Edwards gesê.
Hoe sal dit vir areaprodusente lyk?
As ons kyk na boerdery en boerdery vir hierdie seisoen, dra produsente redelik droë gronde van verlede jaar oor, het Edwards gesê. Produsente maak gewoonlik staat op die neerslag om die grond nat te maak, die winter vries en sluit dit in, en dan kan hulle die vog in die lente seisoen gebruik. Verlede herfs was egter baie droog en hierdie winter was baie droog en warm, so die grond begin droog word. Sy het gesê dat hulle baie meer op die lentereënval staatmaak as die afgelope jare.
Edwards sê die positiewe punt is dat lente -aanplantings goed sal verloop in vergelyking met die oorstromings wat ons die afgelope jaar ondervind het. Sy het gesê dat sy al gehoor het dat sommige produsente praat oor die aanplant van kleingraangewasse.
April, Mei en Junie beslaan ongeveer 40% van die jaarlikse totale neerslag, het Edwards gesê. Om produsente se reënval te mis, sal dit moeilik wees vir produsente om 'n hoë opbrengs te kry. Dit kan ook lei tot swak opkoms en ontkieming, kleiner plantgrootte en nie soveel sade nie.
Die laaste keer dat ons sulke toestande in hierdie tyd van die jaar gesien het, was in 2012, wat 'n baie moeilike jaar was, het Edwards gesê.
Kleingraangewasse en grasse benodig minder vog as gewasse soos mielies en sojabone, het Edwards gesê.
Ek weet baie mense kyk nou en dan na die mark en daar is 'n baie goeie prys op mielies en sojabone, so dit is 'n ruil wat jy kan hanteer en watter risiko jy bereid is om te neem op die plaas, het Edwards gesê.
Iets waarna boere in hierdie plantseisoen wil kyk, is grondbewerkingsmetodes, het Laura Broyles, waarnemende staatsbewaarder van die NRCS, gesê.
As ons voortgaan met die droogte hoe ons tans is, en daar is geen ekstra sneeuval en daar is geen bykomende reën en vog nie, is een van die dinge waarna hulle moet kyk, daar is grondbewerkingsmetodes, en#8221 Broyles gesê. Of hulle 'n geenbewerking is of 'n verminderde bewerking, weet u dat as u iemand het wat nog 'n gewone bewerking het en hulle voortdurend bewerk, verloor hulle 'n deel van die grondvog. Dit is beslis een van die dinge waarna hulle sal moet kyk en miskien die verminderde grondbewerking in die gebiede, sodat u meer van die vog in die gebiede kan behou wat hulle sny. "
Broyles het gesê dat een van die dinge waarna hulle wil kyk as hulle dekgewasse gebruik, miskien ekstra dekgewasse in hul mengsels gebruik.
Een gevolg van die droogte en kouer weer wat produsente reeds begin sien, is moontlike skade aan die koringoes, het Broyles gesê.
Edwards het ook gesê dat hierdie toestande die brandgevaar verhoog, wat ook 'n probleem in die operasie is.
Hoe om u operasie op droogte voor te berei:
NRCS bied boere en boere hulpbronne om hul bedrywighede voor te berei voordat 'n droogte toeslaan. Hulle strategieë is ingedeel in kategorieë waterbestuur, grondbestuur en gewasbestuur.
As dit by waterbestuur kom, beveel hulle aan dat u alle soorte besproeiingstelsels evalueer wat geskik is vir u werking, en kies die een wat u sal help om minder water te verloor aan verdamping, deurdringing en afloop. Hulle stel ook voor om maniere te soek om u bestaande besproeiingstelsel meer doeltreffend te maak, 'n wateropbergingstelsel te bou wat water vir besproeiingsseisoen hou, water in slote langs landerye berg, watermetapparate installeer wat watergebruik opspoor en water uit diep waterdraers gebruik. in plaas van oppervlakwater.
Die idees oor grondbestuur van die NRCS sluit in bewaring, gebruik bewaringspraktyke wat afloop verminder en water infiltreer, grondvog monitor, oewerbuffers, filterstroke, grasweë en ander tipes bewaringsbuffers naby waterbronne onderhou en vestig. , ken u vee -behoeftes vir vee, maak diere groot wat nie groot hoeveelhede water verbruik nie en maak kuddes uit volgens 'n skedule om u wins te maksimeer.
Hulle gewasbestuur wenke om in te sluit, is die plant van gewasse wat droogte weerstaan, water hou en die behoefte aan besproeiing verminder, wisselbou beoefen wat die hoeveelheid water wat die grond binnedring, verhoog en oorgaan na teeltstelsels wat minder waterafhanklik is.
Ontmoet tien baanbrekende vroue wat die wynbedryf vorentoe lei
Ter viering van die Vrouegeskiedenismaand, Wynliefhebber 10 sterre van die wynbedryf geproduseer, sowel as gevestigde. Van Suid -Afrika tot Chili en Vermont, dit is die onverskrokke vroue wat toekomstige geslagte druiwestampers inspireer.
Om die temperatuur van die bedryf te bepaal, het ons hulle uitgevra oor hul ervarings op 'n gebied wat deur mans gedomineer word. Het dinge die afgelope jare verander? Watter uitdagings moes hulle oorkom? Een boodskap het geheers: vordering na inklusiwiteit en gelykheid is aan die gang. Klik deur om 10 vroue te ontmoet wat 'n pad in die toekoms van wyn blaas.
Krista Scruggs, eienaar/wynboer, ZAFA Wines, Vermont
Oorspronklik uit Kalifornië, het Scruggs die wynbedryf op 'n leeu binnegegaan. Op die punt om 'n brandweerman te word, het 'n vriendin haar in 2013 gehelp om 'n pos by Constellation Brands te kry as 'n grootmaatkoördineerder. Daarna werk sy vir telers in Washington, Italië, Suid -Frankryk en Texas. Sy het onlangs haar pos as assistent -wynmaker La Garagista Farm & Winery in Vermont verlaat om wingerdbestuurder van Ellison Estate Vineyard te word en eienaar/wynboer van ZAFA Wines.
Hoe is dit om 'n vrou te wees in 'n mansgedomineerde bedryf?
Eerstens is ek trots daarop dat ek 'n vrou is wat hierdie bedryf diversifiseer. Ek weet dat ek nie die vrae wat ek gevra is, gevra sou word as ek 'n man was nie. Om 'n vrou te wees, is om jou vermoë te bevraagteken. Verder is ek opgewonde om deel te wees van die afstammeling van Deirdre Heekin in La Garagista. Ek was haar eerste beskermheer. Sy werk nou saam met ander vroue, en dit is opwindend dat Vermont weens 'n vrou op die wêreld se wynkaart beland het. Mense neem Vermont ernstig en kom hierheen om wyn te maak. Dit is inspirerend.
Het u as vrou in die wynbedryf geslagsverwante uitdagings hanteer?
Ek dink nie die wynbedryf is so anders as enige ander manlik gedomineerde bedryf nie, want om vrou te wees, het altyd sy uitdagings. Dit gesê, op verbruikerswynskoue in groot kosmopolitiese stede - New York, Londen, ens. - word ek gereeld bevraagteken oor my rol in die wingerd. En die vraag kom 100 persent van die tyd by mans. Hulle kan hulle nie voorstel dat ek my hande vuil maak nie, ek ken 'n trekker en staan ​​nie net in die wynmakery met my hande op my heupe nie. Omdat ek die grootste deel van my lewe gemarginaliseer is, aanvaar ek dit as 'n geleentheid om hierdie uitdaging reguit die hoof te bied.
Is daar een vrou in die bedryf of daarbuite wat u gedurende u loopbaan geïnspireer het?
Deirdre Heekin, oftewel "Koningin D." Mentorskap is en sal vir altyd die belangrikste rol in my lewe as wynboer/boer wees, want ek voel ek sal altyd 'n student wees. Die geleentheid om langs Deirdre in die wingerd en wynmakery te werk, het lewens verander. Om langs haar te proe en voortdurend te leer en te groei deur te praat oor die groot dinge en die klein dingetjies, insluitend hoe om 'n vrou in hierdie bedryf te wees, was transformerend.
Viviana Navarrete, hoofwynmaker, Viña Leyda, Leyda Valley, Chili
Navarrete studeer landbouwetenskappe aan die Pontifical Catholic University of Chile, waar sy ook spesialiseer in wynmaak. In 2007 is sy aangewys as die hoofwynmaker by Viña Leyda, waar sy daarna streef om die beste koel klimaatwyne in Chili te produseer. Sy word beskou as 'n innoveerder, en sy is een van die land se min wynmakers wat Sauvignon Gris en Riesling vervaardig, waarvoor sy baie lof ontvang het.
In die begin van my diensverskaffer in my eerste werk, moes ek bewys dat vroulike wynmakers net so doeltreffend as mans kan wees. Ek moes my krag toon, lang ure werk en ekstra moeite doen om my waarde te bewys. Toe ek by Leyda begin het, het slegs 'n paar vroue as wynmakers by die Chileense wynkelders gewerk. Maar die tyd het getoon dat ons net so goed soos mans is. Boonop is ons gedetailleerd, toegewyd aan ons werk en oor die algemeen baie passievol. Ons kan dus bewys dat ons iets besonders het: meer omgee in die werk en met ons mense, ons is in staat om ons passie aan hulle oor te dra en oor te dra, en ons is goeie spanleiers.
Hoe het dinge verander of nie verander nie, vir vroue in u omgewing?
Leyda is 'n klein streek en die getalle het nie te veel verander nie. Na 11 jaar is daar slegs twee vroulike hoofwynmakers. Die res van die wynkelders word deur mans bestuur. Ek sien egter meer vroue betrokke by verskillende dele van die wynbedryf regoor die land. Tans sien ek baie meer vroue werk as uitvoerbestuurders. Jare gelede was hierdie rol onmoontlik, omdat dit baie tyd geëis het om markte te besoek. Daar is ook meer vroue wat bemarkingsafdelings lei, kommunikasie, wat besig is met kwaliteitskontrole. Dit is interessant en opwindend om hierdie beweging te sien. Die enigste gebied waar ons nie so vinnig groei nie, is aan die wingerdboukant.
Dink jy vroue maak wyn anders, of maak hulle ander wyn as mans? Indien wel, hoe?
Ek is seker dat vroue wyne van verskillende style as mans maak. Ek dink ons ​​maak minder geëxtraheerde wyne. In plaas van groot blockbuster -style, soek ons ​​meer fynheid. Persoonlik maak ek wyne met meer mineraliteit, varsheid, lewenskragtigheid en identiteit eerder as groot gestruktureerde wyne. En dit pas perfek by die druiwesoorte van Leyda Valley, wat Pinot Noir, Sauvignon Blanc en Chardonnay is. My styl en wat ek uit hierdie terroir wil uitdruk, pas dus perfek by: wyne met elegansie en fynheid.
Andrea Mullineux, eienaar/wynmaker, Mullineux & Leeu Family Wines, Swartland, Suid -Afrika
Mullineux het haar passie vir wyn grootgemaak by die familietafel naby San Francisco. Nadat sy wingerdbou en wynkunde aan UC Davis studeer het en oeste in die Napa-vallei voltooi het, werk Mullineux in Stellenbosch, en daarna Châteauneuf-du-Pape, waar sy haar man, Chris, ontmoet. Hulle verhuis terug na Suid -Afrika om hul eerste wynmakery in die Swartland te begin. Onder haar leiding is Mullineux & Leeu Family Wines bekroon met die 2014 en 2016 Platter's South African Winery van die jaar. In 2016 is sy aangewys as Wynmaker van die Jaar deur Wynliefhebber.
Toe ek jonger was, het ek te veel vergoed omdat ek 'n bietjie kleiner was as my manlike eweknieë en ekstra hard sou werk om respek in die kelder af te dwing. Dit het my gehelp om te kom waar ek vandag is. Ek kom nog steeds huis toe met wynvlekke en skelm druiwe in die voue van my kortbroek tydens die oes. Dit is belangrik om aan te toon dat niks 'n uitdaging is wat nie in die kelder oorkom kan word nie, en as vrou het ek soms nuwe idees oor hoe om dinge gedoen te kry en let op dinge wat ander moontlik gemis het omdat ek dit van 'n verskillende hoeke, letterlik en figuurlik.
Die moeilikste is om net aan een vrou te dink. Ek is beslis aangetrokke tot en geïnspireer deur sterk vroue in die wynbedryf: Zelma Long, Norma Ratcliffe, Cathy Corison, Heidi Barrett en Carole Meredith, om maar net 'n paar te noem. Buiten die bedryf was een van die eerste individue van die 'vrou in 'n man se wêreld' 'n ruimtevaarder met die naam Millie Hughes-Fulford. Ek het haar gebel en 'n onderhoud met haar gevoer as 'n 13-jarige. Haar inspirerende woorde en werksetiek het die manier waarop ek uitdagings in my lewe aangepak het, ten diepste gehelp.
Vroue het 'n instinktiewe koesteringskant wat ek voel saamgaan met wynmaak. Ons kan holisties na die wingerde, fermentasie en rypwording kyk om 'n wyn deur sy lewe te help ontwikkel, van die eerste druiweformasies tot 'n gebalanseerde wyn in die glas wat die oorsprong daarvan toon. Ek dink nie daar is 'n stilistiese verskil aan wyne wat deur vroue gemaak word nie, maar ek dink dat die ekstra aandag aan detail in die finale produk verskyn.
Gabrielle Bouby-Malagu, adjunk-keldermeester, Champagne Gosset, Champagne, Frankryk
Bouby-Malagu het in Junie by Champagne Gosset aangesluit, 'n logiese vordering vir iemand wat grootgeword het in 'n boeregesin in die Loire-vallei en wat die afgelope 17 jaar in vonkelwyn gewerk het. Sy behaal 'n graad in enologie aan die French Wine and Vine Institute (IFV). Die grootste deel van haar loopbaan was gefokus op Champagne, veral as keldermeester by die Hautvillers -koöperasie. Gabrielle het meer as 'n dekade lank gewerk aan die instelling van kwaliteit- en volhoubaarheidsinisiatiewe, die herlewing van die wynprogram en die bekendstelling van die premium -handelsmerk Hélène Delhéry.
Ek is grootgemaak in 'n familie van boere, 'n bedryf wat deur mans gedomineer word, so ek ken hierdie omgewing nog altyd. Dit is waar dat daar slegs een ander vrou in ons produksiespan in die kelder van Gosset is. As die span egter u tegniese vaardighede en professionaliteit erken het, gaan die res net oor met gewone menseverhoudings. As bestuurder is 'ystervuis in 'n fluweelhandskoen' 'n noodwendig hulpmiddel wat ek elke dag gebruik. Die wynsektor ontwikkel egter. Tien jaar gelede was ek die enigste vroulike lid in die keldermeestervereniging. Nou is daar 10.
Champagne het altyd vroue laat huise bestuur, en nie net beroemde weduwees nie. Suzanne Gosset het die onderneming byvoorbeeld suksesvol bestuur toe haar man tydens die Tweede Wêreldoorlog 'n gevangene was. Later, in die vyftigerjare, het sy haar eie Champagne Rosé bekendgestel, oorspronklik in 'n deursigtige bottel. Dit bly een van ons suksesvolste cuvées.
Daar is baie. Simone Weil en Marie Curie. [En] meer onlangs, Claudie Haigneré, Christine Lagarde of selfs Philippine de Rothschild, om 'n paar Franse karakters te noem.
Andrea León, tegniese direkteur/wynmaker, Lapostolle -wyne, Colchagua -vallei, Chili
León studeer eers wyn op die universiteit in die landbou-ingenieurswese-program aan die Katolieke Universiteit van Santiago, waar sy 'n dubbele rigting in ekonomie en wynkunde en wingerdbou behaal het. Na die gradeplegtigheid werk sy by wingerde in die Verenigde State, Europa en Nieu -Seeland. León keer terug na Chili vir 'n pos by Santa Helena Winery, deel van die San Pedro Wine Group in Colchagua Valley. Vandaar het sy by die Lapostolle-span aangesluit as die wynmaker op die terrein van Clos Apalta in 2004. Sy het vyf jaar in die rol deurgebring en voortgegaan om deur die onderneming te werk, wat haar huidige posisie tot gevolg gehad het.
By die wingerd en die wynmakery voel ek altyd op my gemak, veral omdat ek baie vroulike medewerkers het. Ek het altyd gemaklik gevoel, selfs toe ek swanger was - ek het twee oeste tydens swangerskap gedoen. Daar is 'n stereotipe dat mense op die platteland outyds is, veral in Suid-Amerika, wat die reputasie het dat hulle 'baie macho' is. Maar eerlik, dit is selde dat ek probleme ondervind het. Net af en toe weerstand teen 'n vroulike baas. Vir my vind ek dat probleme meer gereeld aan die handelkant van die onderneming of by die besoek van 'n mark voorkom. Dit is wanneer ek as vrou in die minderheid is. Hierdie besoeke vereis dikwels 'n sosiale komponent wat die enigste vrou 'n bietjie eensaam kan maak. En op sommige markte, as gevolg van kulturele hindernisse, kan vrouwees nogal uitdagend wees.
In Chili vind daar positiewe kulturele veranderinge plaas met betrekking tot die rol van vroue in die samelewing, nie net in die wynbedryf nie. Maar daar is nog steeds probleme om te oorkom. 'N Groot een: die ontsaglike loongaping tussen geslagte, wat ongeveer 30 persent was op grond van statistieke van verlede jaar. Die kommerwekkende deel is dat dit nie afneem nie, maar toeneem. Dit is 'n groot probleem wat aangespreek moet word. Buigsaamheid en innovasie is ook 'n baie belangrike instrument vir verandering, veral om meer vroue aan te moedig om in wyn te werk, in die bedryf te bly en op te werk.
Dit is 'n bietjie veralgemening, aangesien ek meer as geslagsverwant dink, is daar 'n baie belangrike kulturele aspek van wynmaak wat tot verskille kan lei. Soos die wyne wat ons gewoond is aan drink, byvoorbeeld die kos, die landskap waar ons grootword. Oor die algemeen dink ek vroue is meer bewus van die omgewing en kan hulle vinnig aanpas by veranderende omstandighede. Ons is geneig om langer te dink. Ons is baie detailgedrewe, perfeksioniste, en in 'n praktiese sin lei dit tot die maak van verskillende wyne.
Stephanie Jacobs, wynmaker, Cakebread Cellars, Napa, CA
Stephanie Jacobs het verlede jaar wynmaker geword nadat sy in 2004 as enoloog met die handelsmerk begin het. Jacobs het in wyn begin belangstel terwyl sy aan 'n uitruilprogram in Frankryk deelgeneem het. Sy besluit om van hierdie passie 'n beroep te maak terwyl sy aan UC Davis studeer. Na die gradeplegtigheid het Stephanie begin met haar wynmaakloopbaan by 'n klein kelder in die Sierra Foothills, waar sy geleer het oor kelderbedrywighede en laboratoriumanalise. In 2001 het sy as enoloog by Bogle Vineyards gaan werk voordat sy met Cakebread geland het.
Persoonlik het ek nie geslag as 'n uitdaging ervaar nie. Ek het saam met mans en vroue na UC Davis gegaan, en almal het mekaar baie ondersteun. Toe ek in die bedryf grootgeword het, het dit nie eers by my opgekom dat dit moeilik kan wees om werk te kry nie, want ek was 'n vrou. En ek was gelukkig om 'n wynmaakhuis by Cakebread Cellars te vind, waar ek vir 'n vroulike wynmaker, Julianne Laks, gewerk het. Ek is egter moontlik deel van 'n jonger wynmaakgenerasie. As ek na 'n paar ander vroulike wynmakers kyk, soos my voorganger Julianne, kon hulle baie goed die weg gebaan het na hierdie omgewing sonder geslag. Toe ek egter die eerste keer UC Davis bywoon, was ek van plan om biermaak te bestudeer, en dit was absoluut meer manlik. Ek was een van slegs twee vroue in die bierfermentasieklas, maar dit was vir my 'n probleem. Ek wou net najaag waarin ek belangstel, en almal verwelkom dit. My ouers het altyd beklemtoon dat ''n suksesvolle loopbaan met goeie universiteitsopleiding begin het' en passie. En dit was hoe ek my loopbaan wou benader.
Dit is alles perspektief. Ek beskou dit nie as 'deur mans gedomineer' nie. As ek teruggaan na wat ek voorheen gesê het, is dit baie moontlik dat ander gehelp het om hierdie verwelkomende en gebalanseerde omgewing te skep.
Absoluut: Julianne Laks. Sy was die afgelope 14 jaar my mentor en bied 'n spesiale geleentheid hier by Cakebread Cellars. Sy was baie tegnies en gedetailleerd, terwyl sy haar koel gehou het. Sy is uiters kundig op die gebied, en ons het baie nou saamgewerk.
Melissa Burr, direkteur van wynmaak, Stoller Family Estate, Willamette Valley, OR
Burr is grootgemaak in die Willamette -vallei. Nadat sy haar Bachelor of Science -graad voltooi het, was Burr van plan om naturopatiese medisyne te beoefen voordat sy haar passie vir wyn ontdek. Sy studeer wynmaak- en fermentasiekunde aan die OSU en studeer tydens oes by verskeie plaaslike wynkelders voordat sy produksiewynmaker vir Cooper Mountain word.
In 2003 het Burr by Stoller Family Estate aangesluit as die wynmaker se eerste toegewyde wynmaker. By Stoller het sy gehelp om die produksie van 1000 gevalle tot 60,000 te laat groei. In 2013 werk Burr saam met Stoller om History bekend te stel, 'n handelsmerk wat hulde bring aan historiese wingerde in die Noordwes -Stille Oseaan.
Ek het nie te veel geslagsverwante kwessies gehad nie. Ek onthou egter geleenthede toe ek die eerste keer by Stoller begin wyn maak het, en daar kom verkopers en vra om met die wynmaker te praat. Eenkeer het 'n man nie geglo dat ek die wynmaker was nie en moes hy verskeie kere vra. Geen verkoop vir hom die dag nie. By ander geleenthede praat mense hoofsaaklik met die ander manlike lede van die produksiespan eerder as met my, wat irriterend was.
Hoe het dinge verander of nie verander nie, vir vroue in u onderskeie streek?
Daar is beslis meer vroue in die wynbedryf as tien jaar gelede. Daar is soveel geleenthede vir vroue om te leer, te reis en oesjare te doen, opvoedkundige kursusse te volg en betrokke te raak. Ons wynspan streef daarna om elke jaar gelyke hoeveelhede mans en vroue in ons oespersoneel te hê. By Stoller is daar meer departemente as vroue in diens.
Oor die algemeen is vroue meer bewus van hul omgewing en sien hulle die groter prentjie, koester hulle en voel hulle wat moet gebeur sonder dat dit baie keer duidelik is. Vroue kan subtiliteite en nuanses in wyne insien, sodat hulle wyne met kompleksiteit en lae kan maak. Natuurlik kan mans ook baie van hierdie dinge doen, maar die vroulike energie is natuurlik vanselfsprekend om suksesvol te wees.
Kelly Urbanik Koch, wynmaker, Macari Vineyards, Long Island, NY
Koch, oorspronklik van St. Helena, Kalifornië, lei die wynmaakspan vir hierdie Long Island -produsent. Haar liefde vir wyn spruit uit die vroeë kinderjare, toe sy 'n verbinding met wingerde in haar tuisdorp gesmee het en saam met haar pa en oupa tuisgemaakte wyn gemaak het.
Koch het 'n B.S. in wingerdbou en enologie van UC Davis. Sy het by verskeie gesogte wynkelders gewerk, waaronder Beringer en Bouchaine Vineyards in Kalifornië, en Maison Louis Jadot in Frankryk. Sy verhuis in 2006 na Macari, en haar werk is vereer met verskeie toekennings en erkennings.
Die grootste uitdaging het niks te doen met die daaglikse werk of hoe ek presteer nie, maar eerder ander se persepsie van my. Ek was in my middel-twintigs toe ek my eerste wynmakerposisie kry. Baie mense stel wynmakers voor as ouer mans en is verbaas om 'n jong wyfie in 'n wynmaakposisie te sien. Ek dink ook dat dit vir vroue meer moeilik is om hul voet by die deur te kry as hulle begin. Dit kan 'n fisiese werk wees, en as vroue moet ons onsself bewys. Gelukkig is dit nie net brute krag wat 'n uitstekende wynmaker maak nie.
Hoe het dinge verander of nie verander nie, vir vroue in u onderskeie gebied?
Toe ek na Long Island verhuis, was ek eensaam as vrou in die wynmaakwêreld hier. Louisa Hargrave het die bedryf in die laat sewentigerjare gestig. Sover ek weet, was daar na haar geen vroue behalwe die Chileense wynmaker Paola Valverde, wat 'n paar jaar vir die Macari -gesin gewerk het as 'n konsultant -wynmaker nie. Toe ek hier begin, het ek saam met die plaaslike wynmakers maandelikse etes aangesluit, en ek sou liefdevol geterg word oor die enigste vrou. Nou is daar meer vroue in die kelder hier, en dit maak my so bly om te sien. Die North Fork -wynbedryf het 'n laer persentasie vrouewynmakers as ander streke ter wêreld. Ek hoop dat die getal sal toeneem namate ons bedryf ontwikkel.
Dit is moeilik om te sê. Ek dink dat wynmaak so 'n individuele ding is en dat baie verskille meer aan persoonlikheid as geslag toegeskryf kan word. Maar terselfdertyd dink ek dat vroue 'n bietjie meer intuïtief is met hul gevoelens, wat goed vertaal word vir artistieke pogings soos wynmaak. Wetenskap kan net so ver gaan - jou ingewande moet jou die res van die pad dra.
Elena Pozzolini, uitvoerende hoof/wynmaker, Tenuta Sette Cieli, Toskane, Italië
Elena Pozzolini, gebore naby Florence, Italië, het 'n graad in wingerdbou en enologie aan die Universiteit van Pisa ontvang. Elena het haar loopbaan begin met twee oeste in Argentinië vir Bodega Renacer. Sy het ook 'n oes in Mornington -skiereiland, Australië, en twee in Santa Ynez Valley, Kalifornië, behaal. Terwyl sy in Kalifornië was, het Elena Pozzolini saam met die wynmaker Sashi Moorman gewerk, geleer om na die wingerde te luister en haar benadering tot 'n gebalanseerde wyn aan te pas. Terug in Italië het Elena vir Bibi Graetz gewerk voordat sy in 2013 by Tenuta Sette Cieli aangesluit het.
Nadat ek in wingerdbou en enologie gegradueer het, het ek gespesialiseer in wingerdsiektes. Ek het met 'n paar wynkelders saamgewerk, maar toe ek die 'ou manne' probeer leer hoe om dit reg te doen, het hulle my advies nie aanvaar nie. Ek was jonk en vroulik, so niemand het geluister nie. Ek was teleurgesteld, want ek het nie 'n ou man se wêreld verwag nie, vol benoude denke. Op 'n manier is ek dankbaar vir die aanvanklike skok. Dit het my gelei om die wêreld vol te reis, waar ek oopkop mense ontdek het wat in my opinie belangstel.
Vroeër het ons selde vroue gesien wat verantwoordelik is vir wynkelders, of met verantwoordelikhede. Dinge het aansienlik verander, maar dit is steeds nie maklik nie. Baie mans hou verband met vroue, nie as medewerkers nie, maar as vroue om in 'n kroeg te kom.
Ek dink nie vroue maak verskillende wyne van mans nie. Ek dink vroue het 'n ander benadering, is miskien meer detail-georiënteerd, maar elkeen het sy eie styl wat bydra tot wonderlike, unieke wyne. As ek 'n wyn maak, is daar geen resepte of protokolle nie. Elke jaar is anders. Die druiwe is anders, daarom is dit belangrik om in elke fase van die wyn die beste te doen. Wat ek wil hê, is nie 'n wyn waarvan mense hou nie, maar 'n wyn wat van 'n plek praat en persoonlikheid en balans het.
Alexandra Boudrot, Cellarmaster, Pierre Sparr, Elsas, Frankryk
Boudrot, gebore uit 'n wynbougesin in Nuits-St-Georges, is op 'n jong ouderdom blootgestel aan wingerdwerk. Sy fokus op wetenskap en wingerdbou voordat sy wynmaak aan die Universiteit van Dijon studeer. Nadat sy die Diplôme National d'Oenologie (National Diploma of Oenology), verhuis sy na die Elsas. Sy het by die Oenological and Winemaking Council begin, en het daarna in 2003 oorgegaan na 'n pos by Cave de Beblenheim. Daar het Boudrot produsente gehelp om omgewingsvolhoubare groeimetodes te ontwikkel. Boudrot het by Pierre Sparr begin vir die 2015 -oesjaar.
Na my studie het ek 'n pos as 'n wingerdkonsultant aangeneem en die beste advies gegee oor die vervaardiging van pragtige druiwe aan die produsente wat wynkelders lewer. Die eerste jare was uitdagend, maar nie deur geslag nie. As gevolg van my jeug. Dit kan moeilik wees om aan ervare professionele persone te verduidelik dat wat hulle al dekades lank gedoen het, beter en anders gedoen kon word.
In die Elsas word die meeste wynkelders deur mans bestuur, maar dinge het die afgelope paar jaar verander. Vandag het ons meer vroue wat wynkelders besoek of oenoloë word as ooit tevore. Daar is natuurlik nog baie om te doen, maar ek word aangemoedig deur hierdie groei in vroulike leierskap.
Tydens my studie het ek die geleentheid gehad om die Domaine Joseph Drouhin te besoek. Dit is waar ek die eerste vroulike oenoloog van Bourgondië, Laurence Jobard, ontmoet het, wat ongelooflik was.
Lente is 'n hergroei -seisoen, maar dit hou ook gevare in vir sagte plante. Ryp in die laat seisoen is veral bedreigend.
Gedurende die afgelope dekade het Bourgondiese drinkers, veral aanhangers van Chablis, die verwoesting van ryp beleef. Wingerde is sensitief vir beserings, of selfs die dood, as gevolg van vries temperature sodra die groei weer begin. Dodelike temperature wissel van 26 ° F vir geswelde knoppe tot 30 ° F tydens die blaarstadium.
In die lente moet sommige wynmakers die temperatuur in die wingerd verander om ryp te bekamp / Foto deur Andia / Universal Images Group via Getty Images
Afgesien van die keuse van die perseel en die vertraagde snoei van die winter, kom aktiewe lentemaatreëls om ryp te bekamp, ​​neer op veranderende temperature in die wingerd. Windmasjiene en waaiers kan keer dat kouer lug rondom wingerdstamme gaan sit.
'N Ander hulpmiddel is vlekpotte, wat olieverwarmers is met skoorstene wat eers in Europa algemeen was. Vlekpotte genereer lugstrome wat koue lug ontwrig as dit rondom wingerdstokke kom. Moderne weergawes bevat kerse wat biobrandstof verbrand.
Aspersie, of besproeiing van water op wingerd voor 'n temperatuurdaling, beskerm die plant. Alhoewel dit teenstrydig lyk, beskerm hierdie laag ys dit teen kouer temperature.
Rypgebeurtenisse word meer intens en wisselvallig, wat sommige kenners aan klimaatsverandering toeskryf. Plekke wat laat in die lente of herfs nie, soos Libanon, selde of nooit gesien het nie, het onverwagte en skadelike gebeurtenisse beleef.
Faulconer sê klimaatwetenskaplikes voorspel 'n toename in sneeu- en rypgebeurtenisse in die Andesberge naby die Maipo -vallei.
'Alhoewel dit positief is om meer sneeu te hê, aangesien dit ons watertoevoer verseker, is die ryp negatief,' sê sy. 'Ons verbeter ons rypwaarskuwingstelsel om vinniger te kan reageer. Ons het ook geplant met groter traliestelsels. "
Vir elke drie voet wat die knoppe van die grond af lig, styg die temperatuur byna 1 ° F. Die voordeel "is redelik groot", sê Faulconer, gegewe die klein temperatuurmarges waarin ryp wingerdstokke kan beseer.
Maar vir alle wynmakers bly die lente 'n seisoen van hoop.
"Lente is 'n pragtige tyd van groei vir die wingerdstokke, en ook vir die mensdom en die lewe," sê Biyela.
Digitalisering sal die moontlikheid bied om hoogs funksionele kliëntportale te skep wat bestellingsbestuur, dokumentasie en geskiedenis bevat, wat uiteindelik die kliëntediens en aankoopkoste verlaag.
Digitalisering sal die moontlikheid bied om hoogs funksionele kliëntportale te skep wat bestellingsbestuur, dokumentasie en geskiedenis bevat, wat uiteindelik die kliëntediens en aankoopkoste verlaag. Ons sien reeds deurlopende beleggings deur verskeie middel- en groot verspreiders in die verskaffing van inligting en ander ondersteuning aan kliënte, wat alles daarop gemik is om die kliënt se ervaring te verbeter. Digitalisering kan ook die rol van verkoopsverteenwoordigers verander deur hulle te bevry van transaksionele take, sodat hulle eerder kan fokus op verhoudingsontwikkeling en saam met kliënte werk om gesamentlike formulerings, idees vir sake -uitbreiding en innoverende oplossings te ontwikkel.
Daarbenewens kan digitalisering soms die band tussen al drie spelers verskerp deur groter toegang tot tegniese dokumentasie en gevallestudies te bied, digitale produktemonstrasies moontlik te maak en produkkeuse en -verbruik te verbeter.
Wat ook al die voordele van digitalisering vir individuele verspreiders, sukses of mislukking sal noodwendig aan die kwaliteit van die onderneming gekoppel wees. Slegs verspreiders wat werklik waarde toevoeg in die analoog wêreld, sal suksesvol wees in die digitale wêreld, en dit is waar, ongeag wat in die mark afspeel. Ons verwag dus dat diegene met 'n duidelike mededingingsvoordeel wat kwaliteit betref, die waarde van hul analoog platformonderneming in die digitale wêreld kan uitbrei en die waarde kan verhoog.
Trouens, 'n swak sakemodel wat min waarde toevoeg, word nie deur digitalisering bespaar nie - eerder die teenoorgestelde. Baie van die mislukte opstartbedrywe in die bedryf fokus byvoorbeeld net op pasmaats en het nie relevante verdere voordele gebied nie, soos toepassingsnavigasie en transaksie- en logistieke ondersteuning.
As ons sê dat slegs die verspreiders van die hoogste gehalte oorleef, is dit belangrik om te definieer wat ons met 'kwaliteit' bedoel. Bewysstuk 2 bied 'n stel KPI's vir die beoordeling van die kwaliteit van 'n derdeparty-verspreidingsonderneming wat verder gaan as die waarde wat die verspreider gewoonlik toevoeg. Dit bevat die aandeel van veelvuldige produkte, veelvuldige kliënte, die aantal unieke kliënte, of die onderneming 'n gedifferensieerde of eksklusiewe produkmandjie het en die deel van 'oplossingsverkope' (gebaseer op die vermoë om betekenisvolle ondersteuning aan kliënte te bied) in plaas van suiwer transaksionele. Hierdie KPI's tel dus as maak-of-breek-faktore vir verspreiders. Diegene wat 'n hoë telling behaal, kan hul tradisionele analoog sakeplatform omskep in 'n suksesvolle digitale platform en vermy die risiko dat hulle ongemiddeld raak.
Gegewe die moontlikhede om waarde te verhoog deur middel van digitalisering, wat moet individuele verspreiders doen om hul bestaande analoog besigheid te omskep in 'n hoogs skaalbare digitale onderneming? Afhangende van die segmente wat bedien word - en die besigheidsmodelle wat gevolg word - kan die mate van transformasie wat vir die onderneming benodig word, klein of groot wees. Verspreiders moet die proses benader met hul unieke segmente en modelle in gedagte, aangesien elkeen verskillende geleenthede bied en uiteenlopende vereistes stel.
Toonaangewende verspreiders het gewoonlik verskillende sakemodelle en benodig 'n pasgemaakte benadering vir elkeen:
Verskaffersgedrewe ondernemings. Sommige verskaffers kontrakteer hul bemarking en verkope uit aan die verspreider, dikwels deur kontraktuele reëlings en soms deur onderling uitsluitende verhoudings. Hierdie model is tipies die mees relevante in chemiese spesialisverspreiding. Digitaliseringpogings wat op hierdie model pas, moet fokus op die koppelvlak van verskaffers en eersteklas markinligting aan die verskaffer verskaf.
Klante- en beste brongedrewe ondernemings. Verspreiders verkry dikwels verskeie produkte uit die wêreldwye mark om verkope te maak. Hierdie model, wat spesifiek relevant is vir standaard- of kommoditeitsprodukte, sowel as vir geformuleerde (spesialiteits) produkte, hou dikwels verband met die afbreek van grootmaatverpakkings sowel as herverpakking, en soms met die daaropvolgende formulering van verskillende produkte. In hierdie model moet digitaliseringspogings fokus op die identifisering en kwalifikasie van die beste verskaffers op wêreldwye skaal, die bestuur van elke onderskeie wêreldwye voorsieningsketting en produknavigasie vir kliënte. Verspreiders moet in hierdie proses nou saamwerk met logistieke vennote.
Toegevoegde waarde-dienste en formuleringsondernemings. Verspreiders kombineer dikwels verskillende-dikwels gestandaardiseerde-produkte in toepassingsspesifieke formulerings. Sommige verspreiders hanteer die fisiese formulering, terwyl ander resepte vir formulerings ontwikkel en die bestanddele verkoop aan hul kliënte, wat dit self hanteer. In hierdie model moet digitaliseringspogings die ontwikkeling van resepte en formulerings (die skep van 'digitale laboratoriums') ondersteun, sowel as gesamentlike ontwikkeling en toetsing met kliënte.
Nietemin kan verspreiders ongeag hul sakemodel verskeie aksies sonder spyt onderneem. Alle verspreiders moet byvoorbeeld hul kruisverkoopgeleenthede identifiseer en versterk. Hulle moet hul besigheidskwaliteit in oënskou neem om te verstaan ​​watter dele van die onderneming, indien enige, die potensiaal het om op medium en lang termyn deur middel van verskaffers of digitale opstartbedrywighede ontbied te word. Hulle moet ook seker maak dat hulle hul unieke korporatiewe voordele gebruik by verskaffers en kliënte-insluitend gevestigde verhoudings, 'n goeie rekord en tegniese kennis-om hulself te beskerm teen digitale opstart. Ons beveel drie eksplisiete stappe aan vir alle verspreiders:
1. Evalueer. Verspreiders moet begin met 'n eerlike en onbevooroordeelde siening van die huidige sterk- en swakpunte van hul onderneming, terwyl hulle ook moet oorweeg hoe ver hulle hul digitale oorgang wil neem. Hulle moet voortbou op die kwaliteit KPI's wat in bewysstuk 2 uiteengesit word om die toestand van spesifieke markte te verstaan. Hulle moet hul IT -infrastruktuur, sowel as interne en kliëntpynpunte, noukeurig evalueer. Sodra hulle met hierdie inligting gewapen is, kan hulle die digitaliseringspogings ekstrapoleer wat nodig is om 'n strategie en padkaart vir die oorgang te maak en te ontwikkel. In chemikalieë is die hoeveelheid direkte verkope deur verskaffers steeds uiters hoog in vergelyking met ander bedrywe. Ons kan dus 'n veranderende toename in indirekte verkope binne spesifieke segmente voorstel.
2. Moderniseer. Vervolgens sal verspreiders waarskynlik 'n mate van IT -modernisering moet uitvoer. Dit is 'n voorwaarde vir enige volledig digitale platform en moet op 'n baie gefokusde wyse toegepas word, met behulp van behendige metodes, in teenstelling met 'n top-down, grootskaalse transformasie met min ruimte vir verandering. Trouens, ons het opgemerk dat baie ondernemings selfs 'n deel van die digitaliseringsreis kan finansier deur eers IT -oplossings te implementeer wat baie gefokusde digitale gebruiksgevalle aanspreek.
Verspreiders moet hul data ook struktureer en skoonmaak om al die potensiële waarde agter hul kernverskafferbestuur, kommersiële en operasionele aktiwiteite te ontsluit. Baie versuim steeds die belangrikheid van hierdie stap. Hulle moet begin met die prioriteit van hul data vanuit 'n besigheidsoogpunt om te bepaal watter data die belangrikste is, in plaas daarvan om alle data te probeer skoonmaak. Nadat hulle die voordele van die gebruik van skoon data gepluk het, moet hulle die herstelde koste herverdeel om hul breër digitale strategie uit te voer.
3. Digitiseer. Verspreiders kan dan begin met die skep van 'n volledig gedigitaliseerde sakemodel. Die toepaslike benadering word bepaal deur die onderskeie sakestrategie van elke verspreider. Mense met 'n oorheersende aandeel in herhalingsaankope, sal byvoorbeeld hul verskaffingsketting wil digitaliseer om bestellings te genereer wat beide 'no-touch' (ontvang, verwerk en gestuur word sonder menslike betrokkenheid) en 'perfek' (betyds, volledig en onbeskadig). Verspreiders met 'n groot deel van die formuleringsonderneming sal daarteenoor hulself moet onderskei deur middel van 'n digitale portaal vir kliënte-samewerking.
Let daarop dat die nodige digitaliseringspogings en hulpbronne waarskynlik tot 'n verdere konsolidasiegolf in die chemiese verspreidingsbedryf sal lei, aangesien baie klein en middelgrote ondernemings moontlik nie die nodige hulpbronne onafhanklik kan ontsluit nie. In wese sal die strategiese noodsaaklikheid om die waardeketting vir chemiese verspreiding te digitaliseer, waarskynlik die grootte vergroot wat nodig is vir verspreiders om hul besigheid te kan behou, en sodoende die M & ampA in die bedryf te verhoog.
Verskaffers en produsente, let op
Aangesien verspreiders hul sakemodelle geleidelik digitaliseer, sal verskaffers en produsente ook moet kies waar en wat om te digitaliseer. Hulle moet begin met die hersiening van hul kanaalstrategieë, aangesien konvensionele wysheid oor die bediening van kliënte moontlik nie meer geldig is nie. Behalwe dat hulle hul kanaalopsies aan die laagste produkkoste en kompleksiteit meet, moet hulle ook oorweeg watter kanale die klantgerigste is, die maklikste is om sake te doen, en die hoogste deursigtigheidsvlakke te bied. Daarbenewens wil verskaffers en produsente dalk 'n voorraadopname maak van die nuwe ras digitale verspreiders wat geneig is om te fokus op die uitkontraktering van verskaffers se bemarkings- en verkoopsaktiwiteite.
Vervolgens moet hulle hul verskillende stelsels verbind om 'n volledige uiteensetting van die betrokkenheid by kliënte te gee. Multikanaal- en omnikanaal -interaksies sal toenemend algemene verskaffers word en produsente moet bereid wees om kliënte te bedien waar hulle ook al is.
Laastens moet hierdie spelers die versoeking vermy om 'n nabootsende webwinkel te bou wat hul produkte eenvoudig aanlyn neem. As hulle verkies om 'n kliëntportaal te bou, moet hulle verseker dat die portaal in ooreenstemming is met hul algehele kanaalstrategie. Boonop moet hulle antisipeer op al die tipiese uitdagings wat hulle op die gebied van dataverbinding, databeheer en ander gebiede kan ondervind - en dienooreenkomstig begroot.
In die nasleep van die koronaviruspandemie het die behoefte om die waardeketting vir chemiese verspreiding te digitaliseer, nog dringender geword. Verspreiders moet hersien hoe digitale tegnologie die beste by hul besighede geïntegreer kan word, moet uitdaag hoe dit by hul strategiese doelwitte pas, en die toepaslike befondsing en sake -gevalle dienooreenkomstig ontwikkel. Deur hierdie stappe te doen, kan verspreiders met sakestrategieë van hoë gehalte hulself in 'n tydperk van volgehoue ​​groei dryf.
'N GESLAG VIR DIE Verenigde State was min meer as 'n nagedagte in die wynwêreld. Amerika het beslis 'n lang geskiedenis van druiwe verbou en wyn gemaak, maar die geskiedenis het nie saak gemaak nie. Die wyn self het ook nie veel saak gemaak nie. Groot produsente, onder leiding van E & amp; Gallo, het liter onskadelike bekerwyn gemaak, maar slegs 'n handjievol klein, grootliks onbekende Amerikaanse wynkelders het alles geproduseer wat op goeie wyn uit Europa lyk. Toe, oornag, het Amerikaanse wyn 'n groot sprong gemaak in kwaliteit en prestige. Die land wat 'n nagedagte was, het skielik 'n obsessie geword. Opeens het die wêreld Amerikaanse wyn ontdek, en tegelyk het Amerika ontdek dat dit die potensiaal het om wyne te maak wat met die beste van die wêreld kan meeding. Dit is die verhaal van die twee ontdekkings - eers die verhaal waarom dit so lank geneem het voordat die Verenigde State werklik goeie wyn geproduseer het, en daarna die verhaal van hoe Amerika so vinnig kon styg tot sy huidige prominente posisie, indien nie by uitstek nie. , in die wêreld van wyn.
Soos met die meeste ontdekkings, begin die verhaal met 'n belangrike oomblik van besef, 'n oogopening wat gevul is met die bewustheid van nuwe moontlikhede. In hierdie geval kom die tyd twintig jaar gelede, in Parys, waar 'n jong Engelsman met die naam Stephen Spurrier 'n wynskool met die naam L'Arcadé mie du Vin bestuur het. In Mei 1976 het Spurrier 'n paar van die mees gerespekteerde Franse wynkenners van die dag genooi na 'n formele proe van gesogte Bordeaux en Grand Cru White Bourgondië. Spurrier het 'n aantal California Cabernet Sauvignons en Chardonnays by die proe ingesluit-deels vanweë sy bewondering vir hierdie destyds onduidelike wyne en deels vanweë sy kenmerkend Britse begeerte om Galliese pretensie te laat leegloop. Dit was nie die eerste kop-tot-kop-vergelyking van Franse en Amerikaanse wyne nie, maar dit was die eerste mededingende proe wat in Frankryk gehou is met Franse professionele persone wat as beoordelaars gedien het. En dit was blind, wat beteken dat die beoordelaars die wyne moes evalueer en rangskik sonder om te weet watter. Tot almal se verbasing, insluitend Spurrier, was die wenwyne Amerikaans - die rooi a Stag's Leap Wine Cellars 1973 Cabernet en die wit 'n Château Montelena 1973 Chardonnay, albei uit die Napa -vallei. (In die tweede plek kom twee baie beroemde Franse wyne, Château Mouton-Rothschild 1970 en Domaine Roulot 1973 Meursault-Charmes.) Die pers, wat Spurrier beslis na die proe sou nooi, het op die verhaal gespring. In Frankryk weerspieël die reaksie woede en ongeloof, maar in Amerika was dit pure vreugde. Frank Priai, wat in The New York Times geskryf het, het opgemerk dat Europeërs gereeld Amerikaanse wyne afgemaak het deur Amerikaanse smaak te verneder. 'Wat,' het hy retories gevra, 'kan hulle nou sê?' Tydskrif Time het die saak meer bondig gestel: "Verlede week in Parys het die ondenkbare gebeur - Kalifornië het die hele Gallië verslaan."
Natuurlik het niks van die aard werklik gebeur nie. Een gebeurtenis kan nie op sigself die oppergesag bepaal in 'n veld wat so subjektief en veranderlik is as dié van wyn nie. Spurrier het self daarop aangedring dat die Parys-proe minder as 'n kompetisie beskou moet word as as 'n voertuig vir ontdekking-''n geleentheid om te erken dat 'n jong wingerdgebied wyne van topgehalte kan produseer, gegewe dieselfde liefde, belangstelling, vaardigheid en geld as word al eeue lank op Europese wingerde geplant. "
Tog het die Paryse proe verreikende gevolge gehad. Dit het aan Europeërs en Amerikaners bewys dat die Verenigde State (en moontlik ook ander lande van die nuwe wêreld) werklik wyne van wêreldgehalte kan produseer. In Amerika het dit die wynbedryf geïnspireer om sy standaarde te verhoog en te begin dink aan 'wêreldklas' as 'n doelwit. In Europa het dit wynmakers daartoe gelei dat hulle met nuwe waardering en respek na Amerikaanse wyn kyk. Die besef dat goeie wyn kan kom uit wingerde wat nie 'n eeue lange geskiedenis van druiwe gehad het nie, het mense aan weerskante van die Atlantiese Oseaan voorgestel dat hulle moet heroorweeg waaroor goeie wyn gaan. Kortom, die Parys -proe het almal wakker gemaak. Dit het radikale verandering voorspel, in die ou wêreld sowel as in die nuwe.
Baie sou in die komende twintig jaar in Europa verander, maar die mees radikale verandering van alles was die opkoms van Amerikaanse wyn - beide wat kwaliteit betref, sowel as invloed en reputasie. In 'n sekere sin was die styging meteories, soveel so dat die Verenigde State vandag waarskynlik die belangrikste wynland ter wêreld geword het. Tog is wyn sedert die laat 1600's in Noord -Amerika geproduseer, sodat die styging in 'n ander sin nog lank sou kom. Vir meer as drie eeue was Amerikaanse wyn slegs suksesvol in pas en aanvang, met klein oorwinnings wat amper altyd gevolg word deur groot nederlae. Toe skynbaar skielik kom die duiselingwekkende prestasies van die afgelope kwarteeu. Hoe het alles so vinnig verander? Die antwoord is paradoksaal, maar eintlik Amerikaans. Aan die een kant het die wynmaak-entrepreneurs wie se werk die opkoms geïnspireer het, individuele selfstandigheid bepleit. Soos soveel Amerikaners op soveel gebiede voor hulle, het hulle geglo dat hul huidige sukses min of niks te doen het met vorige prestasies nie. Aan die ander kant wou dieselfde wynmakers niks anders as om 'n tradisie te skep en 'n nalatenskap te vestig nie. Hulle het geglo dat geen prestasie te groot was vir die Amerikaanse natuur nie, en hulle beskou dit as hul missie om geskiedenis te maak van die vrugte van die aard - Amerikaanse wyn van druiwe wat in Amerikaanse wingerde verbou word.
MET WILDE DRUIWE wat grootliks op en af ​​langs die oostelike kus groei, moes Amerika vir die eerste Europese setlaars soos 'n wynliefhebber se Eden gelyk het. John Smith's Virginia Company het in die eerste jaar van vestiging byna twintig liter gemaak, wyn wat Smith later onthou het dat hy 'net so groot' was as 'ons Franse Brittanje'. Sy geheue moes truuks gespeel het. Al die ander vroeë intrekkers wat probeer het om wyn te maak van hierdie inheemse Amerikaanse Vitis labrusca -druiwe, het vinnig tot die gevolgtrekking gekom dat die Europese Vitis vinifera -druiwe tuis baie beter werk.Nietemin kan gesê word dat Smith se opmerking die vrae laat ontstaan ​​het en die debat begin het wat die Amerikaanse wynmaak meer as drie eeue lank oorheers het: Moet Amerikaanse wyn volgens 'n streng Europese model gemaak word? Of moet dit 'n eie styl en karakter hê? Die kwessie het lankal betrekking gehad op die basiese druiwespesies, en so lank as wat dit die geval was, het die antwoord eenvoudig genoeg gelyk. Noord -Amerikaanse labrusca -druiwe was heerlik om te eet, maar die wyne wat daarvan gemaak is, het die neiging gehad om te ruik en te smaak - iets soos nat pels. Uiteraard was dit om vinifera -steggies uit Europa in te voer.
HERE DELAWARE HET DIE eerste poging, met die vestiging van 'n plantasie Franse druiwe in Virginia, in 1619 gemaak. Sy plante het almal gesterf. Dieselfde lot het die wingerde ingevoer deur William Penn, Lord Baltimore, Thomas Jefferson en die vele ander wat in die sewentiende en agtiende eeu gedroom het om nuwe wêreldwyne te maak van druiwe uit die ou wêreld. Jefferson, wat wyn as 'n teken van beskawing beskou het, wou hê dat Amerikaanse wyn 'n teenmiddel teen die "whiskey bane" van sy jong land sou wees. Hy was van mening dat 'geen nasie dronk is waar wyn goedkoop is nie', en hy wou hê dat Amerikaners 'so 'n groot verskeidenheid wyne maak as wat in Europa gemaak word' - wyne waarvan hy weet dat dit anders kan smaak, maar dat hy daarop aangedring het 'ongetwyfeld' goed. " Byna dertig jaar lank plant Jefferson Franse, Duitse en Italiaanse wingerde by Monticello. Elkeen van hulle is dood. Uiteindelik, teen 1809, moes hy tot die gevolgtrekking kom dat Amerikaanse wynmakers voorlopig die minderwaardige inheemse druiwe sal moet gebruik. Die wyn wat daaruit voortgebring is, is miskien nie so goed nie, maar dit was vir hom duidelik dat vreemde wingerdstokke "eeue sal neem om aan te pas by ons grond en klimaat".
Ander het aanhou probeer. Een van die mees toegewyde pogings is gedoen deur 'n Ohioan met die naam Nicholas Longworth (1782-1863), wat met allerhande ingevoerde wingerdstokke op allerhande gronde en plekke geëksperimenteer het. Hy het ook misluk. 'Ek het die buitelandse druiwe grootliks vir wyn probeer,' het hy in 1843 erken, 'en daar bly nie een plant in my wingerde oor nie. Ek sal die bewerking van inheemse druiwe alleen aanbeveel. " Longworth het beslis sy eie advies geneem. Hy plant uitgebreide wingerde in die Ohio -vallei naby Cincinnati, en konsentreer op die Catawba -druiwe, 'n hibriede kruising tussen suiwer labrusca en vinifera. Daar produseer hy Amerika se eerste kommersieel suksesvolle wyn, 'n soet "Sparkling Catawba" wat 'n aansienlike gevolg gekry het. Vergelykings met Europese wyn was onvermydelik, en sommige Amerikaners het sover gegaan om Longworth se wyn beter as Champagne te oordeel. Henry Wadsworth Longfellow het stem gegee aan hierdie vurige weergawe van die manifeste lot in 'n gedig uit 1854 getiteld 'Catawba Wine', waarvan 'n deel lui:
Dit is opmerklik dat Longworth self nie op hierdie soort meerderwaardigheid aanspraak gemaak het vir sy 'wyn van die Weste' nie. Hy het baie inheemse druiwe geplant en baie geld gemaak, maar hy het nooit 'inheemse druiwe alleen' geplant nie. Ondanks sy sukses met Catawba, het hy in sy hart geweet dat selfs hibriede labrusca -variëteite nooit wyne van kwaliteit tot die beste uit Europa kan maak nie. Daarom het hy aanhoudend probeer en nie daarin geslaag om Vitis vinifera -druiwe te verbou nie. Maar net soos Jefferson en al die ander voor hom, kon hy nooit agterkom waarom die druiwe in sy wingerde bly vrek nie.
DIE OOSKLIMAAT, met sy hoë somer -humiditeit en erge winterkoue, het nie gehelp nie, maar die werklike probleem was phylloxera, 'n klein geel plantluis wat wingerdstokke doodmaak deur hul wortels aan te val. Alhoewel inheemse Amerikaanse wingerde bestand was teen phylloxera deur eeue se evolusie, het ingevoerde vinifera -wingerdstokke, wat geen weerstand gehad het nie, onvermydelik verdor en gevrek toe dit in Amerikaanse grond geplant is. (Phylloxera het uiteindelik sy weg na Europa gevind, sien die sybalk op bladsy 89.) Pas in die 1960's het iemand daarin geslaag om Europese druiwe in die Oos -Verenigde State te verbou. Tog was phylloxera nie inheems in die hele Noord -Amerika nie. Totdat dit deur die mens vervoer is, het dit nog nooit die Rockies oorgesteek nie. Terwyl die Oosterlinge óf ingevoerde wyn gedrink het, óf met inheemse druiwe klaargemaak het, het die weste in die weste bestaan ​​om wyne volgens 'n Europese model te produseer. As gevolg hiervan het twee baie verskillende wynkulture in die negentiende-eeuse Amerika ontstaan. Die eerste, gesentreer in die groot stede aan die oostelike kus, het sterk onderskei tussen ingevoerde en plaaslike wyne. Anders as die patriotiese muse van Longfellow, was dit geneig om Amerikaanse wyn, wat afkomstig was van plekke soos Middle Bass Island, Ohio en Hermann, Missouri, as tweederangse, indien nie laer klas, te beskou. Die ander kultuur het dinge anders gesien. Gesentreer in Kalifornië, beskou dit Amerikaanse wyne as die potensiële gelyke van Europese invoer. Aangesien die metropolitaanse Ooste soveel van die nasionale kultuur oorheers en inderdaad dikteer het, het hierdie tweede siening die eerste egter nooit ernstig betwis nie. In die grootste deel van die land is wyn deur aristokrate of immigrante geniet, nie deur die algemene bevolking nie. Teen die einde van die eeu produseer Kalifornië wyne wat die beste van Europa kan hou. Ironies genoeg was hulle beter bekend in Londen as in New York.
Die eerste Westerse wingerde het behoort aan Spaanse nedersettings langs die Rio Grande in New Mexico en Franciscan missies in Kalifornië. Die wyn is gemaak vir godsdienstige doeleindes, maar sekulêre plesier kon nie lank geïgnoreer word nie, en teen die vroeë negentiende eeu word vinifera -wingerde kommersieel naby Los Angeles verbou. Die druiwe van keuse, die sending genoem, kom uit Spanje via Suid -Amerika, en die wyn wat daarvan gemaak is, proe na alles eenvoudig en saai. Dinge het taamlik dof gebly tot in die 1850's. Toe kom die eerste wynboom in Kalifornië, na die Mexikaans-Amerikaanse oorlog en die goudstormloop. Dit is gelei deur immigrante-byvoorbeeld die Hongaar Agoston Haraszthy, die Duitsers Charles Krug en Jacob Beringer, die Fransman Charles LeFranc en sy Boergondiese skoonseun, Paul Masson. Hierdie wingerdboupioniers het wingerdstokke op en af ​​langs die kus van Kalifornië geplant, en konsentreer meestal op die valleie noord en oos van San Francisco -baai. Eers in Sonoma en daarna in Napa het hulle geëksperimenteer met elke Vitis vinifera -druifsoort wat hulle in die hande kon kry. (Haraszthy alleen het ongeveer driehonderd variëteite van 'n Europese reis in 1861 teruggebring.) Dit is nie verbasend dat hulle wyne op 'n streng Europese model gemaak het nie. Een van die beste verslae is Robert Louis Stevenson in The Silverado Squatters, gepubliseer in 1883. Stevenson, wat goeie wyn uit sy jeug in Edinburgh en sy reise op die vasteland geken het, het 'n jaar of wat in 'n verlate mynwerkerhuis in die Napa gewoon Vallei. 'Wyn in Kalifornië is nog in die eksperimentele fase,' het hy geskryf. 'Dus, die Kaliforniërs, bietjie vir bietjie, tas rond vir hul Clos Vougeot en Lafite.' Stevenson bewonder veral die wyne wat Jacob Schram naby Calistoga gemaak het. In die kelders van Schram word "die room van die aarde afgeroom en gegraveer", en 'kan' die smaak van die aarde, soos dit is, proe. Sommige van die Schramsberg -wyne is na Londen gestuur, en Stevenson het met goedkeuring opgemerk dat "Mr. Schram het 'n goeie idee van die Engelse smaak. "
Teen die 1880's het Kalifornië Ohio oortref om die toonaangewende wynproduserende staat in die Unie te word. Phylloxera het in dieselfde dekade van krag geword, maar omdat die oplossing van enting op weerstandbiedende onderstokke ontdek is, het 'n landbouramp 'n bietjie meer as 'n finansiële afswaai beland. Binnekort het Kaliforniese wyne medaljes in internasionale kompetisies begin wen, waaronder meer as dertig by die Exposition Universelle in Parys in 1889. Benewens Europa, word dit ook na Australië, Asië en Suid -Amerika uitgevoer. Nog belangriker, hulle het 'n klein mate van aanvaarding in die Ooste begin kry. Dit lyk dus of die binnelandse wyn sy beeld as tweederangs en minderwaardig begin afskryf. Na byna drie eeue het Amerikaanse wyne uiteindelik 'net so groot soos ons Franse Britte' geword, en 'n kultuur vir hul waardering was blykbaar aan die toeneem.
Maar 'n ander, sterker kultuur was ook stygend - die van matigheid en dan van die verbod. In 1851 word Maine die eerste staat wat drooggemaak het. Teen 1914 het ongeveer twee-en-dertig ander gevolg, en in 1920 begin die nasionale "edele eksperiment". Amerikaners het beslis nie opgehou wyn maak of drink gedurende die dertien jaar van die verbod nie. Hulle produseer eintlik meer wyn as ooit tevore. Sommige is vir medisinale doeleindes verkoop, sommige het na skoenlappers gegaan, maar nog meer is tuisgemaak. Die Volstead -wet het elke burger toegelaat om tot tweehonderd liter (vermoedelik nie -bedwelmende) wyn of sider "uitsluitlik vir gebruik in sy huis" te vervaardig, en boere het dadelik begin om druiwe spesifiek vir hierdie doel te verbou. Hierdie druiwe moes uiters stewig wees. Hulle is dikwels duisende kilometers oor die hele land gestuur, óf in oop treine, óf in pakkies gekonsentreerde sap, bekend as wynstene. Die sakegroei het gegroei, en teen 1923 het sommige Kalifornië-wingerdpryse van vyfhonderd tot vyf-en-twintig honderd dollar per hektaar gestyg. Maar kwantiteit, nie kwaliteit nie, was die belangrikste. Niemand het meer omgegee oor die verskille tussen wyndruiwe en tafeldruiwe, Vitis vinifera en Vitis labrusca, Europese wyne en duidelik Amerikaanse wyne nie. Druiwe was druiwe, gis was gis, en alkohol was alkohol. Terwyl Amerikaanse wyn dit oorleef het en selfs in 'n ruwe getal floreer het tydens die verbod, was dit 'n kultuur wat waardeer het.
Toe die herroeping in Desember 1933 plaasvind, was die land in die dieptes van die depressie. 'N Paar avontuurlustige entrepreneurs het probeer om die Kaliforniese wynbedryf aan die gang te sit, maar die wingerde moes herplant word, die banke het nie geld om te leen nie, en die belangrikste is dat feitlik almal nou aan Amerikaanse wyn dink as iets wat in 'n bad gemaak word. Die ou ooskus -beeld van Amerikaanse wyn as tweedeklas was terug met 'n wraak, en daar sou ongeveer veertig jaar verloop voordat dit ernstig betwis word.
Dit was die lang nalatenskap van die verbod: wyn word beskou as net 'n ander vorm van alkohol, en Amerikaanse wyn is min meer as goedkoop drank. Die kwaliteit van Amerikaanse wyn het gedaal. Die regulasies wat na herroeping ingestel is, het wyn verbind met ander alkoholiese drank, en die drankbedryf in die algemeen het die grootste deel van sy geld uit die verkoop van bier en whisky gemaak. Die paar produsente wat nog wyn maak, verkoop dit gewoonlik in grootmaat, en stuur dit per spoor of vragmotor na groothandelaars, dikwels 'n kontinent daarvandaan. Om so 'n behandeling te oorleef, moes die wyn taai wees - wat gewoonlik beteken dat dit versuiker of gestabiliseer word met brandewyn.
Die publiek, wie se smaak gekoester is deur dertien jaar verbode wyn, het die min belangstelling in droë tafelwyne verloor, en teen 1940 was meer as 80 persent van die Amerikaanse wyn óf soet óf versterk. Toe kom die wêreldoorlog, en teen die middel van die eeu was dit amper 'n leeftyd sedert iemand buite Noord-Kalifornië Amerikaanse vinifera-wyn van hoë gehalte gedrink het.
Die geslag wat volwasse geword het in die groot voorspoedgolf wat na die Tweede Wêreldoorlog gevolg het, het gedink aan fyn wyn as iets vreemds en aan Amerikaanse wyn as iets wat op 'n glybaan behoort. Die debat oor die identiteit van Amerikaanse wyn het nie meer betrekking op druiwespesies nie. Dit het eerder betrekking gehad op kwaliteit, en daar was eintlik min oor om te sê. Byna alle "premium" wyne is ingevoer, byna alle "grootmaat" en "pop" wyne huishoudelik. Dit was die era van Thunderbird, Ripple en Cold Duck - wyne wat nie voorgee om 'n Europese model of 'n internasionale standaard van kwaliteit na te boots nie. Die Amerikaanse kultuur, in die vorm van film, musiek, mode en dies meer, het wêreldwyd ongekende invloed en aansien geniet. Maar in die wynwêreld het die Verenigde State 'n toppunt bereik.
DIE OPKOMS BEGIN IN DIE 1960's toe Amerikaners, as deel van die rustelose reaksie van die land teen die bestendige homogeniteit van die naoorlogse jare, begin eksperimenteer het met nuwe smake en ervarings. Wyn het een daarvan geword. Sommige mense het dit as 'n alternatief vir whisky en skemerkelkies probeer, ander het dit gedrink omdat dit eksoties of verfyn gelyk het, terwyl ander, veral jong drinkers op universiteitskampusse, na wyn gedraai het omdat dit natuurlik en 'van die aarde' was. Tussen 1965 en 1975 het die nasionale verbruik met byna 150 persent toegeneem. Dit is duidelik dat die hoeveelheid geld wat Amerikaners bereid was om daaraan te bestee, selfs vinniger gestyg het, byvoorbeeld dat dit verdubbel het van 1968 tot 1972. Vir die eerste keer sedert die verbod die verkoop van tafelwyne het dié van versterkte en nageregwyne oortref. Amerikaanse produsente het op twee heel verskillende maniere op hierdie nuwe belangstelling in wyn gereageer. Die eerste en meer algemene benadering was die eerbewuste benadering om kliënte te probeer gee wat hulle wil. Ernest en Julio Gallo was meesters in hierdie strategie en was baanbrekerswerk in verbruikersnavorsing oor Amerikaanse smaakvoorkeure, en het meer as 'n halfeeu lank omtrent elke neiging in wynverbruik verwag. Maar die tweede benadering, wat deur Robert Mondavi die prominentste voorgestaan ​​is, het min aandag aan verbruikersvoorkeure gegee. Dit het uitgegaan van die aanname dat mense wat nuut is in wyn nog nie sterk voorkeure en afkeure ontwikkel het nie, en dit het ten doel gehad om die Amerikaanse smaak op te voed met wyne wat volgens Mondavi se woorde "hoort in die geselskap van die werklik goeie wyne van die wêreld . "
Die verhaal van Amerikaanse wyn oor die volgende dertig jaar is die verhaal van hoe Mondavi se benadering die dag gedra het. Die Britse wynskrywer Oz Clarke beskryf dit as 'n kwessie van visie en ambisie. Wat die Amerikaanse wyn onderskei, sê hy, is dat wynmakers van Kalifornië tot New York 'almal' die beste 'as hul doel beskou, die topwyn as hul rolmodel ... Soms is blote ambisie hul ondergang. Maar hulle pogings sing meer gereeld met die opgewondenheid dat 'n nuwe bedryf die tafel laat draai na ou, eerbiedige instellings, en die hele wêreld moet daarvoor dankbaar wees. " Die wêreld het rede om dankbaar te wees, want die vinnige opkoms van Amerikaanse wyn het produsente oor die hele wêreld die vertroue gegee om 'n soortgelyke benadering te volg. Hulle het ook begin dink dat 'die beste' nie van eeue oue wingerde hoef te kom nie en op eerbiedige maniere gemaak moet word. Dit was waar in lande van die nuwe wêreld, soos Australië en Chili, waar groeiende internasionale markte gelei het tot die skep van nuwe wyne in nuwe style. Maar dit was ook waar in Europa, waar Amerika se sukses 'n omwenteling in die kwaliteit van wyne uit tradisionele gebiede soos Piemonte in Italië en Bourgondië in Frankryk geïnspireer het. Die probleem is nie net kompetisie nie, 'n goeie Bourgondiër het nog nooit baie probleme ondervind met die verkoop van sy wyn nie. Die belangrikste kwessie is kwaliteit. Sowel in die wingerd as in die wynmakery het Kalifornië, met die res van die Verenigde State op sleeptou, verander hoe die wêreld wyn maak en waardeer.
HOE HET DIT GEBEUR? Hoe het 'n land en 'n staat met feitlik geen tradisie om wyn van wêreldgehalte te produseer 'n wêreldleier geword nie? Baie verskillende, dikwels stadig versamelende kragte het ter sprake gekom, maar twee faktore val op. Eerstens was dit juis die afwesigheid van tradisie in Kalifornië en die Verenigde State in die algemeen wat visioenêre wynmakers en entrepreneurs in staat gestel het om nuwe roetes op te blaas en Amerikaanse wyn na 'n nuwe vlak te neem. Soos Matt Kramer opgemerk het in sy Making Sense of California Wine, het die wynmakers van die 1960's en 1970's 'geen herinnering aan vorige pogings nie'. Hulle het geweet dat ander voorheen hul pad verbygesteek het, maar hulle het ook geweet dat enige pad voor die verbod, "as dit hoegenaamd waarneembaar was", nêrens lei nie. Drie eeue se Amerikaanse druiwe verbou en wynmaak, van John Smith tot Nicholas Longworth tot Jacob Schram, het niks te doen gehad met die toekoms van Amerikaanse wyn nie, en in die 1960's, vir Robert Mondavi sowel as vir Ernest en Julio Gallo, was die toekoms nou. Die tweede faktor was die besef dat Amerikaanse wynmakers, as die Amerikaanse wyn werklik 'die beste' as 'n doelwit sou neem, die beste moet probeer herdefinieer. Hulle kon net so ver gaan deur die beste wyne uit Europa na te boots, wyne wat tradisioneel uitnemendheid in historiese terme gedefinieer het wat hulle nie deel nie en nie kon deel nie. So het die ou vrae nog steeds weergalm: Kan Amerikaanse wyn 'n eie styl en karakter ontwikkel? Of sou 'n vinnige onafhanklikheidsverklaring eintlik verhinder dat Amerikaanse wyne 'so groot' is as hul stilistiese modelle, die groot Franse wyne uit Bourgondië en Bordeaux?
Die laboratorium was 'n plek om antwoorde te soek, en die wynmakers wie se werk die opkoms van Amerikaanse wyn in die 1960's en 1970's aangewakker het, het sterk op wetenskap en tegnologie staatgemaak om hulle te vertel wat hulle moet doen. Baie studeer aan die Departement Wingerdbou en Enologie aan die Universiteit van Kalifornië in Davis, en hulle werk soos NASA -ingenieurs en probeer om die natuur te beheer om konsekwente en voorspelbare resultate te behaal. Wingerdkundiges wat deur Davis opgelei is, was baanbrekerswerk in landboumetodes soos meganiese oes, drupbesproeiing en veldoorplanting, wat alles ontwerp is om meer effektief te beheer wat in die wingerd gebeur. Die wynmakers het soortgelyke doelwitte gehad. Sommige werk volgens resep en formule net soos volgens smaak, hul koppe is gevul met syfers en vergelykings - pH -saldo's, fermentasietemperature, Brix -vlakke, ensovoorts. Vir hulle was wynmaak minder 'n individuele kuns as 'n herhaalbare wetenskap. Al hierdie sistemisering het 'n besliste nadeel, want baie van die wyne proe uiteindelik steriel. Maar die voorkant was baie groter. Hierdie klem op wetenskap en tegnologie is meer as enigiets anders wat Amerikaanse produsente in staat gestel het om hul Europese eweknieë in so 'n ongelooflike kort tyd in te haal. Wat eeue se beproewing en fout in die ou wêreld geleer het, is in die Nuwe byna onmiddellik in praktyk gebring, aangesien eksperimentering en innovasie die plek van erfenis ingeneem het.
DIE BELANGRIKSTE Amerikaanse innovasie van almal was die klem wat wynmakers op die huidige samestelling van 'n wyn begin plaas het as die belangrikste maatstaf vir die kwaliteit daarvan. Dit het behels dat tegniese data te make het met suurvlakke en grade van suiker, maar dit het begin en geëindig met iets baie meer basies: die druif self. Die professore by Davis het geleer dat beide druiwe en wynmaak tot wiskundig verifieerbare reëls beperk kan word. Die kritieke veranderlike, wat die een wyn van die ander geskei het, was die druiwe, die spesie - vinifera in teenstelling met labrusca, en, nog belangriker, die variëteit in die spesie, en dan die kloon in die variëteit, wat almal bestudeer kon word , ontleed en selfs verbeter in die laboratorium.
Dit was glad nie die tradisionele klem in Europa nie.Daar is baie meer aandag gegee aan die ligging, wat die Franse vigneron terroir genoem het. Terroir is tot 'n mate kwantifiseerbaar. Faktore soos grondsamestelling, dreinering en blootstelling aan wingerd kan wetenskaplik en ten minste gedeeltelik beheer word deur menslike arbeid. Maar terroir behels meer as die huidige ligging. Vir die wynmaker in Bourgondië of Bordeaux kom die kwaliteit van 'n goeie wyn nie net van die druiwe wat in 'n spesifieke wingerd verbou word nie. Dit kom eerder van druiwe wat baie, baie lank in dieselfde wingerd verbou is. Dit wil sê, dit kom ten minste gedeeltelik uit die geskiedenis. Hierdie aspek van terroir kan nie in 'n laboratorium gekwantifiseer of ontleed word nie, en aanvanklik wantrou die Amerikaanse wynmakers dit intens. Hulle het dit gedoen omdat dit die enigste aspek van goeie wyn was, soos dit tradisioneel gedefinieer is, wat hulle nie kon nie en nie kon nie. Solank die geskiedenis 'n belangrike rol gespeel het in die definisie van kwaliteit, sou Amerikaanse wyn 'n kerf onder die "beste" moes bly. Maar as 'die beste' in die huidige terme herdefinieer kon word - dit wil sê in terme van die druiwe waarvan die wyn die sap is - was daar geen rede waarom Amerikaanse wyn nie na die hoogste vlak sou streef nie. Fisiologies was Amerikaanse druiwe die beste ter wêreld. Waarom sou die wyn dan ook nie die beste wees nie?
Toe Amerikaanse wynmakers kwaliteit analities eerder as histories begin definieer het, het hulle ook opnuut na die groot wyne van Europa begin kyk - as vertrekpunte eerder as as modelle vir slaafse nabootsing. Die Fumé Blanc van Robert Mondavi bied een van die vroegste en beste voorbeelde. Hierdie droë witwyn, wat eers in 1968 vrygestel is, is geïnspireer deur die skerp, tert wyne uit die Loire-benaming van Pouilly-Fumé. Maar omdat dit in eikebome verouder is, is dit nie soos Pouilly-Fumé gemaak nie-en dit smaak beslis nie so nie. Mondavi voel vry om te innoveer en te eksperimenteer wanneer hy dit maak (en noem) omdat sy doel nie was om 'n kloon uit die Ou Wêreld te skep nie. In plaas daarvan wou hy 'n wyn maak wat op sy eie voorwaardes by die beste van Europa pas.
Nagenoeg dieselfde was die geval met die Cabernets en Chardonnays wat agt jaar later gewen het in Stephen Spurrier se proe in Parys. Alhoewel hulle geïnspireer is deur Bordeaux en Bourgondië, proe hulle, in Oz Clarke se woorde, "verbysterend, opwindend anders." Dit wil sê, hulle het 'n eie styl, gekenmerk deur 'n intense, mondvol kwaliteit en ryk, deurdrenkte vrugtegeure. In die volgende twintig jaar sal die styl Amerikaanse wyn bepaal. Op sy beurt sou dit Amerika se grootste geskenk word aan die wêreld van wyn in die algemeen - 'n uitbundige, ryp wynstyl wat soveel as moontlik van die druiwe afkomstig is, indien nie meer as waarvandaan hulle gekweek word nie.
DIE VROEGE 1970's WAS HEADY dae vir Amerikaanse wyn. Nuwe wingerde is op onwaarskynlike plekke geplant: Illinois, Georgia, Maryland, Texas, Washington en Oregon. Ou wingerde is in Virginia, Ohio en New York herstel. En elke dag was die opening van 'n nuwe wynmakery in Kalifornië. Geld het vrylik gevloei, aangesien baie fortuin op ander gebiede die ambisieuse drome van Amerikaanse wynmakers gefinansier het. Kort voor lank het groot ondernemings soos Coca-Cola, Pillsbury en Nestlé die spel ingegaan en soms gevestigde wingerde en wynkelders gekoop, soms hul eie handelsmerke begin. Al hierdie optimisme en entoesiasme was gebaseer op die oënskynlik logiese aanname dat wynverbruik in die Verenigde State sou bly toeneem. Amerikaners drink 'n jaarlikse gemiddelde per capita van 2,5 liter wyn, ver van die Franse (29 liter) of Italianers (30 liter). Dit sal beslis styg. In November 1972 verskyn die tydskrif Time met 'n voorblad met die titel 'American Wine Comes of Age'. 'N Foto van Ernest en Julio Gallo verskyn op die voorblad, en die artikel verklaar dit "onvermydelik dat meer Amerikaners wyndrinkers sal word."
DIT HET NIE GEBEUR NIE. VERKOOP VAN TAFELWYN het steeds gestyg, maar die algehele wynverbruik in die Verenigde State het in die volgende twintig jaar eintlik effens afgeneem-in groot mate as gevolg van die beweging teen alkohol in die 1980's. Tog het iets uiters belangriks verander. Vir die eerste keer in die Amerikaanse geskiedenis geniet 'n klein, maar beduidende persentasie van die bevolking wyn as deel van die daaglikse lewe. Voor die verbod het slegs die hoë samelewing of immigrante gereeld wyn gedrink. Nou het dit deel geword van die middelklaslewe. Wat toe verander het, ten minste vir 'n belangrike deel van die bevolking, was Amerikaanse smaak, van soet na droog (of droër) en van taai tot glad. Die Verenigde State was nie bestem om 'n wyndrinkende land op die Franse of Italiaanse skaal te word nie, maar Amerikaners het toenemend min gebruik gemaak vir die wyne wat baie Franse en Italiaanse wyndrinkers daagliks verbruik-rowwe, goedkoop vin ordinaire. Natuurlik het baie Amerikaners steeds glad nie in wyn belanggestel nie. Sommige het dit steeds as 'n ander vorm van alkohol beskou en beskou alle alkohol as die duiwel se handewerk. As 'n samelewingsmag het die nalatenskap van die verbod nog geleef. Die Amerikaners wat in wyn geïnteresseerd was, het egter meer gefokus op die plesier as die effek wat dit bied. Hulle het omgee vir kwaliteit, en in hierdie opsig het die nalatenskap van die verbod amper sy loop gekry. Hierdie wyndrinkers het wyn benader met 'n duidelike Amerikaanse verbruikersmentaliteit. Onder leiding van 'n advokaat uit Maryland genaamd Robert Parker, wat hom soos Ralph Nader gedra het en wyne op 'n 100-puntskaal krities beoordeel het, het hulle gesoek na die beste bottel in watter pryskategorie ook al, ongeag die oorsprong daarvan. Hulle was ongebonde aan tradisie en het vry gevoel om wyne te probeer wat self weinig tradisie het. Maar omdat hulle ongebonde was, het hulle ook min lojaliteit, en dit lyk asof hulle altyd op die uitkyk was na iets nuuts of beter. Om Amerikaanse wyn hul belangstelling te behou, moet die kwaliteit daarvan nog meer styg.
Die eerste groot sprong in kwaliteit het gekom met massaprodusente wyne wat ontwerp is vir daaglikse drink. In Europa het vin ordinaire feitlik niks gemeen met goeie wyn nie. Grof en vuil was dit tradisioneel die provinsie van die werkende armes, met die lae prys die enigste ding wat dit vir enigiemand anders aanbeveel (insluitend Amerikaanse toeriste). In die Verenigde State het grootmaatwyn egter sy oorsprong gekry in premiumwyn. Dit was omdat 'n Amerikaanse groot wynmakery gewoonlik beide tipes gemaak het, en die styl van die een het meer en meer die ander gevolg. Die veranderende rigting by E & amp; Gallo bied miskien die beste illustrasie. Hierdie onderneming wat deur 'n familie bestuur word, het jare lank floreer met die verkoop van kanne, nagereg en popwyne. In die kategorie tafelwyn was sy verskillende lyne generiese versnitte, hetsy (of nog steeds) Chablis Blanc en Hartige Bourgondië onder die familie-etiket of die rooi, wit en rosé wyne met die naam Carlo Rossi, meerjarige topverkopers. Maar in die middel van die sewentigerjare begin Ernest en Julio Gallo die klem, indien nie die volume nie, van hul produksie begin verskuif. In 1974 het hulle 'n reeks variëteite vrygestel, hul eerste wyne wat eerder met kurkproppe as met skroefblokkies toegemaak is. Later in die dekade het hulle 'n massiewe ondergrondse verouderingskelder gebou. Toe, in die tagtigerjare, begin hulle met die aankoop van meer en meer eersteklas wingerdgrond in die provinsie Sonoma, waarvan baie gestort en gevorm het tot die terroir wat hulle wou hê. Hulle het 'n nuwe wynmakery gebou, die beste toerusting aangeskaf en in 1994 hul eerste Chardonnay en Cabernet met bottels vrygestel, onderskeidelik teen dertig en sestig dollar per bottel. Die Sonoma -wingerde kon slegs een persent van Gallo se jaarlikse opbrengs lewer, maar die wyne wat van die druiwe gemaak word, stel die standaard vir alles anders. Want teen die 1990's wou Gallo ook 'die beste' maak.
HIERDIE BEWEGING VAN GENERIESE versnitte met wyne met 'n variëteit en vintage-gedateerde wyne was 'n logiese uitbreiding van die filosofie dat die druif die sleutel tot die kwaliteit van 'n wyn is. Dit het gou vinnig oor die hele wêreld gevee. Chardonnay en Cabernet was die gewildste druiwe, en telers het dit omtrent oral begin plant. Binnekort het 'bestryding van variëteite' uit Australië, Chili, Italië en Frankryk, om nie eens te praat van die Stille Oseaan Noordwes, New York en Texas nie, op die wêreldmark met Kalifornië -wyne meegeding. 'N Werklik internasionale wynstyl, wat veral die smaak van vrug beklemtoon het, het aangebreek. Hierdie styl het 'n groot deel van die kritiek getrek, wat baie verdien is. Te veel produsente in gevestigde wingerdbougebiede het oor inheemse druifsoorte geënt, te veel wynmakers werk nou volgens formule en te veel wyne het dieselfde gelyk. Maar op die vlak van goedkoop wyn was die opkoms van 'n wêreldwye styl ongetwyfeld 'n goeie ding. Die verbetering in die kwaliteit van Amerikaanse wyn het aan produsente oral getoon dat grootmaatwyn eintlik skoon en aangenaam kan proe. Die nuwe klem op die druiwe bied kwaliteitstandaarde wat wetenskaplik gemeet kan word, en moderne tegnologie het beide beter druiwe in die wingerd en beter wyn in die wynmakery opgelewer. Om dit eenvoudig te stel, was slegte wyn teen elke prys iets van die verlede.
Op die hoogste gehalte kan die obsessiewe aandag aan die druif egter Amerikaanse wyn net so ver neem. Die meer talentvolle Amerikaanse wynmakers het in die vroeë 1980's net soveel begin besef. Baie het hul universiteitstudies uitgebrei met uitgebreide werkervaring in Europa, en geleidelik het die "ons versus hulle" -mentaliteit wat met die aanvanklike opkoms van Amerikaanse wyn gepaard gegaan het, verdwyn. Buitelandse kommer belê baie in Amerikaanse wingerde, en samewerking begin net so belangrik word as mededinging. Niks verteenwoordig hierdie veranderende houding beter as die vrystelling van Opus One in 1984 nie. Opus One was 'n gesamentlike onderneming tussen Robert Mondavi en baron Philippe de Rothschild van Château Mouton- teen 'n prys van sestig dollar per bottel. Rothschild in Bordeaux. Aanvanklik kontroversieel, het dit in die daaropvolgende oesjare voortgegaan om aansienlike kritiek sowel as verbruikersaantrekking te wen (insluitend 'n telling van 93 van Robert Parker vir die 1987 -oesjaar). Belangriker as die lofsange is egter die teenwoordigheid van die wyn. Dit is gemaak van druiwe uit die Napa -vallei en is van die begin af ontwerp om die nadruk op die Ou Wêreld op streek en in die Nuwe Wêreld op druiwesoorte te oortref. Die deelname van die baron dui op die aanvaarding van die Nuwe Ou Wêreld, maar Robert Mondavi se deelname dui op iets anders: 'n subtiele, maar beduidende rigtingverskuiwing vir Amerikaanse wyn, 'n laaste wending in die herdefinisie van 'die beste'.
BY HIERDIE PUNT AMERIKAANSE wynmakers het duidelik die vaardigheid onder die knie gekry om wyn te produseer wat 'n druif se variëteit kan uitdruk. Hulle wyne was baie goed, soms selfs van wêreldgehalte, maar knaende vrae het gebly: was die variëteit regtig 'n gepaste doel op sigself? Kan dit werklik goeie wyn definieer? Sou dit nie meer sinvol wees om aan beide terroir en die druif te dink as 'n manier om 'n gemeenskaplike en groter doel te bereik nie? Meer en meer wynmakers het hierdie vrae begin stel. Een van die mees bedagsame was Warren Winiarski, 'n voormalige professor in politieke filosofie wie se Stag's Leap Cabernet die Parys -proe in 1976 gewen het. Destyds was Winiarski verbind tot die ideaal van die druif. Nou was hy onseker. Sommige wyne, het hy bespiegel, is goed omdat dit aan die plaaslike verwagtinge voldoen. Hulle het 'sjarmante, intieme assosiasies met plaaslike omstandighede, nie net soos grond en klimaat nie, maar selfs torings, kerkklokke, bome, dorpe en geskiedenis'. Ander wyne is goed, want dit pas by die verskeidenheid. Hulle proe soos wyne van 'n sekere druiwe moet smaak. Maar die beste wyne vermy buitensporige parogiale oorsprongsassosiasies, hetsy die oorsprong van die plek of die oorsprong van die druifsoort. Hulle het hierdie assosiasies beslis nodig, maar hulle neem hul mening as 'die beste' uit ander oorwegings - in Winiarski se woorde, 'oorwegings soos harmonie, balans, proporsie, skaal, omvang en eufoniese verhouding van dele.' Sulke oorwegings is self produkte van die geskiedenis, maar dit word nie beperk tot of gedefinieer deur 'n spesifieke geskiedenis nie. Hulle verteenwoordig eerder 'n ideaal om na te streef - nie 'n internasionale styl nie, maar 'n internasionale standaard van kwaliteit.
As 'die beste' as 'n eie kategorie beskou word en nie bloot 'n wysiger nie (soos in 'die beste Bordeaux' of 'die beste Cabernet'), is dit die laaste fase in die opkoms van Amerikaanse wyn. Vandag is die Amerikaanse wynbedryf gevul met mense wat probeer om tradisie in te span op 'n nuwe onderneming. Die ent kan vreemde vorme aanneem, soos byvoorbeeld in die argitektuur van die wynland van Noord-Kalifornië, waar faux Italiaanse villa's langs sestigjarige boere se skure sit. Tog is hierdie soort vreemdheid in 'n sekere sin slegs 'n uiterlike manifestasie van iets meer wesenliks - naamlik die toenemende besef van Amerikaanse wynmakers dat groot wyn geskiedenis en tradisie nodig het om groot te wees (en te bly). 'Die beste' kan nie net in uitsluitlik huidige terme gedefinieer word as uitsluitlik historiese terme nie. Terwyl Amerikaanse wyn steeds geïdentifiseer word in terme van die druif, word die beste wyne toenemend geïdentifiseer in terme van die druif in konteks - die konteks van die wingerd sowel as die wynmakery, hul verlede sowel as hul hede. Kalifornië loop voor, maar die lesse word aangeneem in die Noordwes -Stille Oseaan, New York, Virginia, en oral in die Verenigde State droom iemand van Thomas Jefferson se ou droom: om wyne "ongetwyfeld so goed" te maak as dié uit Europa.
DIE STORIE VAN AMERIKAANSE wyn begin met die poging om Europese wyn in Amerikaanse wingerde te reproduseer. Driehonderd jaar lank, vanweë die natuur of menslike dwaasheid, het die poging telkens misluk. Die opkoms het eers begin toe Amerikaanse wynmakers met behulp van wetenskap, tegnologie en dikwels onbeskofte ambisie wyn op hul eie voorwaardes begin maak het. Die resultate was indrukwekkend, soveel so dat die wêreld 'n pad na hul deur geslaan het. Maar die terme was uiteindelik te eenvoudig. 'Op 'n slag,' sê Robert Mondavi, 'het ek regtig gevoel dat tegnologie ons beheer gee. Hier maak ons ​​hierdie skoon, vars, vrugtige wyne en ek het gedink dit was die volmaakte hoogtepunt. Maar wat ons vergeet het, was dat alhoewel die wyne skoon en goed gemaak is, baie meer as die algemene wyne van die wêreld, ons nie die hart of die siel van die wyn ken nie. " Die poging om dit te weet, om die ideaal van die herdefinieerde "beste" te verwesenlik, is die volgende en miskien grootste uitdaging vir Amerikaanse wynmakers. Maar as 'n uitdaging is dit nie net hulle s'n nie. Die beste wynmakers regoor die wêreld neem dit ook op, en vandag produseer wynstreke oor die hele wêreld wyne van ongeëwenaarde gehalte, beide op massa- en ambagsvlak. Die laaste dekades van die twintigste eeu het 'n ware goue era vir wyn geword, wat in groot mate geïnspireer is deur die sukses sowel as die voortgesette belofte van Amerikaanse wyn.
Hoe Amerika die wingerde van Europa die tien belangrikste Amerikaanse wyne gered het
Die rekenaarmark het pas sy eerste groot groei in 10 jaar beleef
Die rekenaar was veronderstel om 10 jaar gelede te sterf, maar dit het pas sy eerste groot groei in 'n dekade beleef. Die marknavorsingsfirma Canalys berig dat PC -besendings in 2020 297 miljoen eenhede bereik het, 'n indrukwekkende 11 -persentasie van 2019. IDC stel die jaar op 302 miljoen besendings, 13.1 persent meer as jaar na jaar. Gartner stem ook saam dat 2020 'n groot jaar vir rekenaars was en die grootste groei wat ons sedert 2010 gesien het.
PC -aflewering is te danke aan die vraag wat verband hou met die voortslepende koronaviruspandemie. Aanbodbeperkings het dit moeilik gemaak om halfpad deur die jaar 'n nuwe skootrekenaar te koop, en die vraag het gedurende 2020 voortgeduur. Terwyl tuiswerk en afstandsonderrig die groot dryfveer was, wend mense hulle ook tot rekenaars en skootrekenaars vir vermaak.
Apple se MacBook Air met M1 -chip. Foto deur Vjeran Pavic / The Verge
"Die voor die hand liggende dryfkragte vir verlede jaar se groei fokus op huiswerk en behoeftes op afstand, maar die sterkte van die verbruikersmark moet nie oor die hoof gesien word nie," sê Reith. 'Ons sien steeds rekenaar-rekenaars en monitor die verkope van alle tye en Chrome-gebaseerde toestelle brei verder uit as opvoeding na die verbruikersmark.'
Daar was ander tekens gedurende 2020 dat PC -vragte styg. Microsoft het aan die begin van die pandemie verklaar dat "die rekenaar terug is", en die onderneming het ook 'n groot sprong in Windows -gebruik gesien nadat hulle 1 miljard Windows 10 -gebruikers aangemeld het. Microsoft het ook sy Windows 10X -planne aangepas as gevolg van die pandemie en 'n toenemende vraag na rekenaars. 10X was oorspronklik veronderstel om op twee-skerm toestelle bekend te stel, maar Microsoft beplan nou om eers die OS-variant op enkelskerm-skootrekenaars te begin.
Rekenaars was sentraal in hoe ondernemings vinnig digitaal geword het of werkers in staat gestel het om op afstand in 2020 voort te gaan. . 'Dit gaan baie moeilik wees om die rekenaar af te skryf, soos sommige van ons 'n paar jaar gelede gedoen het. Rekenaars is hier om te bly. "
Ek het lank aangevoer dat daar nie iets soos 'n 'na-rekenaar'-era is nie, en 2020 het beslis bewys hoe waardevol skootrekenaars en rekenaars is.
Canalys en IDC stem albei saam dat Lenovo in 2020 die beste rekenaarverkoper was, gevolg deur HP in die tweede plek en Dell in die derde plek. Apple het ook 'n indrukwekkende groei beleef met sy versendings met 17 persent, volgens Canalys, of tot 29 persent op grond van IDC se ramings.
Apple het ook beoordelaars en bedryfsdeskundiges beïndruk met sy nuwe Arm-gebaseerde M1-chip. Dit plaas die MacBook Air weer bo -aan die aanbevelings van skootrekenaars en sal die komende jare die raamwerk bied vir 'n stryd met skootrekenaarverwerkers.
Opdatering, 11 Januarie 16:00 ET: Artikel opgedateer met Gartner PC -versendingsverslag.
Texas lei steeds die VSA in die rou bevolkingsgroei, skat die Census Bureau
Konstruksiewerkers bou op Dinsdag 4 Mei 2021 'n kompleks met meer gesinne in Missouri City. Volgens die sensusberamings wat Dinsdag bekend gemaak is, gaan Texas voort om die Verenigde State te lei in rou bevolkingsgroei. Die voorstede van die staat het ook steeds geswel. Collin en Denton counties sal na verwagting groter bevolkingsverhogings hê as byvoorbeeld Harris County. Intussen sal Fort Bend County na verwagting die sesde grootste bevolkingsaanwas in die land aanteken. Daar was 373,965 meer inwoners van Texas in 2020 as in 2019, wat die grootste toename sedert 2017 was, volgens die ramings, wat die resultate van die 2020 -sensus nie bevat nie.
Brett Coomer, Houston Chronicle / Staff fotograaf Wys meer Wys minder
Konstruksiewerkers bou 'n huis wat reeds verkoop is in die Sienna -ontwikkeling op Dinsdag 4 Mei 2021 in Missouri City. Volgens die sensusberamings wat Dinsdag bekend gemaak is, gaan Texas voort om die Verenigde State te lei in rou bevolkingsgroei. Die voorstede van die staat het ook steeds geswel. Collin en Denton counties sal na verwagting groter bevolkingsverhogings hê as byvoorbeeld Harris County. Intussen sal Fort Bend County na verwagting die sesde grootste bevolkingsaanwas in die land aanteken. Daar was 373,965 meer inwoners van Texas in 2020 as in 2019, wat die grootste toename sedert 2017 was, volgens die ramings, wat die resultate van die 2020 -sensus nie bevat nie.
Konstruksiewerkers bou 'n modelhuis in die Sienna -ontwikkeling op Dinsdag 4 Mei 2021 in Missouri City. Volgens die sensusberamings wat Dinsdag bekend gemaak is, gaan Texas voort om die Verenigde State te lei in rou bevolkingsgroei. Die voorstede van die staat het ook steeds geswel. Collin en Denton counties sal na verwagting groter bevolkingsverhogings hê as byvoorbeeld Harris County. Intussen sal Fort Bend County na verwagting die sesde grootste bevolkingsaanwas in die land aanteken. Daar was 373,965 meer inwoners van Texas in 2020 as in 2019, wat die grootste toename sedert 2017 was, volgens die ramings, wat die resultate van die 2020 -sensus nie bevat nie.
Elijah Haskin help sy ma om 'n paar baksteenstene af te laai vir die huis wat die gesin onlangs op Dinsdag 4 Mei 2021 in Missouri City ingetrek het. Volgens die sensusberamings wat Dinsdag bekend gemaak is, gaan Texas voort om die Verenigde State te lei in rou bevolkingsgroei. Die voorstede van die staat het ook steeds geswel. Collin en Denton counties sal na verwagting groter bevolkingsverhogings hê as byvoorbeeld Harris County. Intussen sal Fort Bend County na verwagting die sesde grootste bevolkingsaanwas in die land aanteken. Daar was 373,965 meer inwoners van Texas in 2020 as in 2019 - wat die grootste toename sedert 2017 was - volgens die ramings, wat nie die resultate van die 2020 -sensus bevat nie.
Konstruksiewerkers bou 'n huis van die Sienna -ontwikkeling op Dinsdag 4 Mei 2021 in Missouri City. Volgens die sensusberamings wat Dinsdag bekend gemaak is, gaan Texas voort om die Verenigde State te lei in rou bevolkingsgroei. Die voorstede van die staat het ook steeds geswel. Collin en Denton counties sal na verwagting groter bevolkingsverhogings hê as byvoorbeeld Harris County. Intussen sal Fort Bend County na verwagting die sesde grootste bevolkingsaanwas in die land aanteken. Daar was 373,965 meer inwoners van Texas in 2020 as in 2019, wat die grootste toename sedert 2017 was, volgens die ramings, wat die resultate van die 2020 -sensus nie bevat nie.
Volgens die sensusberamings wat Dinsdag bekend gemaak is, gaan Texas voort om die Verenigde State te lei in rou bevolkingsgroei.
Die US Census Bureau voorspel dat die Lone Star -staat in 2020 373,965 meer inwoners as in 2019 gehad het, 'n groter toename in rou getalle as in enige ander staat. Texas is gevolg deur Florida, Arizona, Noord -Carolina en Georgia.
Daar word geglo dat die styging in Texas, die grootste sedert 2017, en mdash die staat se bevolking tot 29,36 miljoen gestoot het. Wat die persentasieverhoging betref, styg Texas en rsquo -1.29 -persentasie met Idaho, Arizona, Nevada en Utah.
Die bevolkingsberamings word jaarliks ​​bekendgemaak en is nie die resultate van die 2020 -sensus nie, die aantal jare wat deur die federale regering onder toesig gehou word. Die Sensusburo het verlede week wel aangekondig dat die getal bevind dat die inwonende bevolking van die VSA op 1 April 2020 331 449 281 was. Texas het sedert 2010 die meeste inwoners numeries gekry, wat die staat geregtig het op twee nuwe setels in die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers.
Die ramings wat Dinsdag bekend gemaak is, het intussen meer groei in metrogebiede en voorstede in Texas geïdentifiseer. Die Sensusburo het gesê dat die provinsies Collin en Denton op pad is om groter bevolkingsverhogings as Harris County te hê, met Fort Bend County wat die sesde grootste bevolkingsstyging in die land aangeteken het.
'N Groot deel van die uitbreiding word aangedryf deur migrasie, met Texas wat weer die topbestemming is om Amerikaners te verhuis. Dit sal na verwagting tweede bly in Florida oor die aantal aankomende internasionale migrante.
In wese was die verskil tussen die afgelope dekade en hierdie dekade in terme van veranderingskomponente 'n groter deel van ons bevolkingsverandering as gevolg van binnelandse migrasie, 'het dr. Lloyd B. Potter, die demograaf van die staat & rsquos, gesê. Binnelandse migrante wat van buite die staat na Texas kom, is geneig om in die voorstedelike ringstate te land. & rdquo
Volgens die ramings het die metro-gebiede Dallas-Fort Worth en Houston die grootste bevolkingsopbrengste gehad van 2010 tot 2020, volgens die ramings, wat bereken word deur die 2010-sensus as basis te gebruik en huidige geboortes, sterftes en migrasiegetalle te ontleed.
Die migrasiekoerse na die provinsies Collin en Denton, noord van Dallas-Fort Worth, het steeds hoog gebly, selfs toe Harris County en rsquos afgeneem het. Maar selfs met 'n netto verlies aan binnelandse migrante, het Harris County 'n vyfde plek in die totale netto migrasie van 2010 tot 2020 behaal.
Fort Bend County het ook hoë migrasiesyfers geregistreer. Van 2010 tot 2020 het die graafskap meer as 255,000 nuwe mense bygevoeg en 'n groeikoers van ongeveer 43,5 persent, die 13de hoogste in die land, bygevoeg.
Die baie uiteenlopende graafskap wes van Houston was veral aantreklik vir mense wat reeds in die VSA woon, aangesien die tempo van binnelandse migrasie toegeneem het. Meer as 18,000 Amerikaners het tussen 2019 en 2020 na Fort Bend County verhuis, die sewende hoogste styging in die land.
Sharon Parker, 'n eiendomsagent, onthou grondpaaie deur Texas 6, minder skole en nie baie restaurante toe sy byna 20 jaar gelede na Sienna verhuis het nie. Deur die jare het sy gesê dat sy onder meer die bou van onderafdelings, meer skole en die uitbreiding van besighede gesien het, wat plaaslike inwoners meer eetopsies bied en werk aan tieners en studente by die huis aan die universiteit voorgestel het wat voorheen 'n lang reis moes onderneem.
En die huismark, het Parker gesê, sal nie meer groei nie.
& ldquoDit & rsquos asof ons nooit die grond opraak nie, & rdquo Parker. & ldquo Dit lyk so. & rdquo
Mense wat van 2019 tot 2020 na Texas verhuis het, was die grootste deel van die bevolkingstoename in die staat, 58 persent. Natuurlike bevolking neem toe, en dit is die aantal mense wat gebore is, minus die aantal mense wat gesterf het, en 42 % van die groei.
Potter, die demograaf wat ook onderrig gee aan die Universiteit van Texas in San Antonio, het gesê dat hierdie groei in ooreenstemming was met nasionale aanduidings. 'N Deel van die rede vir huishoudelike migrasie wat die afgelope dekade verantwoordelik was vir 'n groter deel van die bevolkingsaanwas, kan te wyte wees aan die herstel van Texas in die ekonomiese resessie wat verband hou met eiendomswaarde en ekonomiese herstel wat individue kan aangemoedig het om ander groot state te verlaat, soos Kalifornië en immigrasiebeperkings die afgelope jare.
En voorspellings dui daarop dat die neiging sal voortduur, het hy gesê. Maar daar is uitdagings: Texas het minder kinders as vyf tot tien jaar gelede, wat uiteindelik sal beteken dat minder mense in die arbeidsmag verouder word. 'N Groeiende ekonomie sal die invoer van arbeid vereis.
Die staat sal waarskynlik 'n afname in die persentasie groei vind uit natuurlike stygings.
As die neiging voortduur en as ons steeds 'n ekonomies lewendige staat is, bly ons huishoudelike arbeid in, 'het hy gesê, en bygevoeg dat daar moontlik ook meer internasionale migrante is.
Met meer groei as gevolg van aankomende migrante en minder as gevolg van natuurlike verhogings, hoeveel kan die staat aanhou groei?
SPESIALE VERSLAG: S.D. suiwelbedryf groei vinnig om aan die behoeftes van kaasmakers te voldoen
Hierdie verhaal word gerapporteer deur South Dakota News Watch, 'n nie-winsgewende nuusorganisasie. Vind meer diepgaande verslagdoening by www.sdnewswatch.org.
Suiwelprodusente in Suid -Dakota het die afgelope paar jaar 'n vinnige uitbreiding ondergaan om aan die melkbehoeftes van die groeiende kaasindustrie in die staat te voldoen, wat plaasgesinne en boerderygemeenskappe in die oostelike helfte van die staat 'n uitbarsting van ekonomiese voorspoed meegebring het.
Melkproduksie in Suid-Dakota het met 12% gestyg van Desember 2019 tot Desember 2020, en volgens die USDA National Agricultural Statististic Service het boere ongeveer 14 000 nuwe melkkoeie gedurende die eenjaarperiode bygevoeg. Die onlangse sprong in melkkoeie en melkproduksie gaan voort met 'n neiging tot uitbreiding wat die afgelope dekade ontwikkel het.
Die uitbreiding van die suiwelbedryf kom in reaksie op die opkoms van South Dakota as 'n belangrike speler in die ontluikende Amerikaanse kaasmaakbedryf, wat nuwe aanlegte aanlyn en groot uitbreidings van bestaande aanlegte in die staat gesien het.
Kundiges in die bedryf sê dat die toename in melkkoeie die gevolg is van die uitbreiding van jarelange melkerye, die bekendstelling van melkbedrywighede op bestaande plase wat gediversifiseer is, en ook van die verskuiwing van melkbedrywighede na Suid -Dakota van state soos Kalifornië.
Amptenare in Suid-Dakota probeer al jare om die teenwoordigheid van die staat in die Amerikaanse suiwelbedryf te versterk, en hierdie pogings het ingesluit in die onlangse uitbreiding van die melkverwerkingsvermoë by kaasaanlegte en 'n verwelkomende regulerende omgewing om die voortgesette styging in melkkoeie in die staat.
'Ons het tans 'n geweldige groot belangstelling in suiwel in Suid -Dakota en ons groei in die behoefte,' het Marv Post, 'n Volga -suiweloperateur, voorsitter van die South Dakota Dairy Producers Association gesê.
Post het gesê dat onlangse uitbreidings in die hele East River South Dakota plaasgevind het, insluitend op plase naby Bryant, noord van DeSmet en in Lake en Brookings.
Die algehele ekonomiese impak van die suiwelbedryf in Suid -Dakota is moeilik om vas te stel, maar dit bly 'n relatief klein deel van die land se totale landboubedryf van $ 32,5 miljard.
'N Ontleding deur 'n professor aan die South Dakota State University met behulp van data van 2012 het die direkte inkomste van die suiwelbedryf op $ 427 miljoen per jaar beloop, met ongeveer 2000 voltydse poste, en die totale direkte en indirekte ekonomiese impak word op ongeveer $ 650 miljoen geraam n jaar. Die meeste suiweloperateurs het 'n mengsel van plaaslike inwoners en immigrantwerkers op visums.
Die verslag stel die waarde van elke melkkoei in die staat op ongeveer $ 7,100 per jaar, hoewel ander verslae die totale ekonomiese impak van elke melkkoei in Suid -Dakota tot $ 26,000 per jaar beraam het. Die bedryf het met byna 'n derde gegroei sedert die SDSU -syfers bekend gemaak is.
'N Paar melkkoeie neem 'n blaaskans om kuilvoer te eet nadat hulle gemelk is by die Drumgoon Dairy naby die Norden -meer, Suid -Dakota. Melkboere in Suid -Dakota het die afgelope paar jaar duisende koeie by hul bedrywighede gevoeg om melk te voorsien aan die kaasbedryf in die staat. Foto: Bart Pfankuch, South Dakota News Watch
Selfs as die aantal melkkoeie in die staat aanhou toeneem, neem die aantal melkplase konstant toe. Soos in ander landboubedrywe, gebruik melkboere toenemend genetika, data-monitering, tegnologie en robotika om die produksie van elke individuele dier te bevorder, terwyl hulle 'n skaalvoordele-benadering tot die grootte van hul plase implementeer, wat die doeltreffendheid en winsgewendheid van hul diere verhoog bedrywighede.
In 2013 het Suid -Dakota 272 melkbedrywighede met ongeveer 92 000 koeie gehad, vergeleke met 171 plase met 127 000 koeie in 2020, wat 'n 37% -vermindering in plase en 'n toename van 38% in die aantal diere verteenwoordig. Die hoeveelheid melk wat geproduseer is, het gestyg van 2,0 miljard pond in 2013 tot 3,1 miljard in 2020, 'n sprong van 55% gedurende die tydperk van agt jaar.
Die hoeveelheid melk wat elke melkkoei in die VSA produseer, het die afgelope dekade met 11% gestyg tot byna 24 000 pond per jaar, 'n toename wat toegeskryf word aan verbeterings in teling, melktegnologie en behandeling van diere.
Drie groot kaasprodusente in die ooste van Suid -Dakota het 'n groot deel van die kapasiteit vir die uitbreiding van die suiwelbedryf geskep. Die bekendstelling van Bel Brands in Brookings in 2014 en groot uitbreidings wat in 2019 voltooi is by die Agropur-kaasfabriek in die Norden-meer en by die Valley Queen Cheese-aanleg in Milbank, het die behoefte aan ongeveer 115 000 meer melkkoeie geskep om aan die uitgebreide produksievermoë te voldoen.
Sommige plase het nuwe of uitgebreide staatsafvalbeheerpermitte gesoek waarmee hulle meer diere kan huisves en melk. Die KC Dairies-boerdery wat deur Edward Kavanaugh in Elkton bedryf word, het byvoorbeeld 'n gekonsentreerde uitbreidingspermit vir dierevoeding, terwyl die staat die dier se perk tot 'n maksimum van 2 250 melkkoeie en 800 melkkalwers moet verhoog.
Die suiwelbedryf ondersteun hierdie wetsontwerp 'n wetsontwerp om die tydsduur vir hernuwing van gekonsentreerde veevoerpermitte te verdubbel van vyf tot tien jaar wat die wetsontwerp goedgekeur het en in Februarie onderteken is.
Die doeltreffende reaksie van die suiwelbedryf op die uitbreiding van die kaasmaakbedrywighede is byna volledig om die huidige melkverwerkingsvermoë by die grootste kaasaanlegte in die staat te bevredig. Maar die vermoë van suiweloperateurs om 'n toenemende hoeveelheid melk te verskaf, bied nog groter geleenthede vir toekomstige uitbreiding of diversifikasie van kaasaanlegte, wat geen verlangsaming in die vraag na kaas en ander suiwelprodukte onder verbruikers in Amerika en in ander lande regoor die wêreld ondervind nie.
'Die melkgroei het beslis ons aandag getrek, en ek kan u vertel dat ons nog nie klaar is nie,' sê Doug Wilke, uitvoerende hoof van Valley Queen Cheese.
Bron: Suid -Dakota Departement van Landbou
Die vraag na kaas dryf die groei van suiwel
Alhoewel die verbruik van vloeibare melk in die VSA 'n bestendige afname het, met 28% van 2000 tot 2019 gedaal het, het Amerika se aptyt vir suiwelprodukte in die algemeen vinnig gestyg en in 2019 rekordvlakke bereik, volgens data van die USDA Ekonomiese Navorsingsdiens.
Die verbruik per capita van alle suiwelprodukte in die VSA het die afgelope 30 jaar met 16% gestyg, van ongeveer 560 pond per jaar in 1989 tot ongeveer 650 pond per jaar in 2019, volgens die USDA. Net die afgelope dekade het die verbruik van botter per capita met 24% gestyg, die verbruik van jogurt het met 7% gestyg, en die belangrikste vir Suid-Dakota en sy kaasmaakbedryf is dat die verbruik van kaas per capita in die VSA met 19% gestyg het die afgelope 10 jaar.
Suid -Dakota het op verskeie fronte gewerk om sy melkbedryf te versterk, wat 'n hoogtepunt van ongeveer 250 000 melkkoeie op duisende meestal klein plase in die 1960's bereik het, maar twee dekades later op slegs 80,000 koeie op 'n paar honderd plase geval het. Die bedryf het in die vroeë 2000's 'n bestendige herstel gemaak.
Staatsbestuurders, landboukommissarisse en amptenare vir ekonomiese ontwikkeling het met sterk ondersteuning van opvoeders by SDSU saamgewerk om nuwe melkerye en suiwelprodusente na die staat te lok en ook toekomstige boere op te lei om dit te bestuur.
Die onlangse uitbreiding is aansienlik versterk deur die uitbreiding van die melkverwerkingsvermoë deur verskeie kaasaanlegte in die oostelike deel van die staat.
'N Groot hupstoot vir die kaasmaakbedryf in Suid-Dakota het in 2014 gekom toe Bel Brands sy fabriek van $ 140 miljoen, 170 000 vierkante meter, in Brookings geopen het wat elke jaar 22 miljoen pond Mini Babybel-kaasrondes kan lewer. Die plant benodig melk van ongeveer 15 000 koeie.
Die behoefte aan melk het weer toegeneem toe twee bestaande kaasaanlegte aansienlik uitgebrei is.
Valley Queen het ongeveer $ 52 miljoen bestee om sy kapasiteit in 2019 met ongeveer 25% uit te brei, en Agropur het 'n uitbreiding van $ 252 miljoen ondergaan wat sy kapasiteit byna verdriedubbel het.
Die Valley Queen Cheese -fabriek in Milbank, Suid -Dakota, het onlangs 'n uitbreiding van $ 52 miljoen ondergaan wat die behoefte aan nog miljoene pond melk van melkboere in Suid -Dakota geskep het. Foto: Courtesy Valley Queen Cheese
Die South Dakota Dairy Drive was deel van die stimuleringspoging in die bedryf en het geleenthede aangegryp om die belangstelling van boere te vestig om die groei van bestaande melkerye te bespoedig of nuwe produsente na die staat te lok.
Die program bied aan Suid -Dakota -melkprodusente geleenthede om geleenthede soos die World Dairy Expo en World Ag Expo by te woon en deel te neem aan plaaslike opvoedkundige forums wat deur die American Dairy Association geborg word. Besoeke aan Suid -Dakota is ook gereël vir boere wat oorweeg om na die staat te verhuis.
Die melkboer Rodney Elliott van die Norden -meer het gesê dat sulke staatsprogramme hom inligting gee oor die suiwelbedryf in Suid -Dakota en plaaslike ontwikkelingsgeleenthede toe hy dit oorweeg om na Noord -Ierland na die Verenigde State te verhuis. Elliott het gesê dat hy in 2004 op 'n staatsondersteuning na Suid-Dakota gegaan het en in 2006 hierheen verhuis het om grond te koop en te boer.
Elliott het gesê die staat het hom nie finansiële aansporings gegee om na Suid -Dakota te verhuis nie, maar het wel inligting en tegniese hulp gebied.
Sedertdien het Elliott voortgegaan met die uitbreiding van sy onderneming, genaamd Drumgoon Dairy, wat van 1400 melkkoeie aanvanklik gegroei het tot ongeveer 6000 nou. Sy plaas produseer ongeveer 360 000 pond melk elke dag.
Elliott het onlangs 'n aansienlike uitbreiding ondergaan, insluitend die toevoeging van robotmelkmasjiene, om meer melk te produseer om die kapasiteitsverhogings by Agropur en Valley Queen te akkommodeer.
Rodney Elliott, operateur van Drumgoon Dairy in Lake Norden, het gesê die pogings van die staat South Dakota om boere op te voed oor geleenthede om 'n plaas in die staat te begin, het hom gehelp om te besluit om in 2006 van Noord -Ierland na die Rushmore -staat te verhuis. Elliott het onlangs sy melkoperasie om uitbreidings deur plaaslike kaasaanlegte te akkommodeer. Foto: Bart Pfankuch, South Dakota News Watch
Elliott het gesê dat hy in die toekoms groter geleenthede vir groei in die suiwelbedryf in Suid -Dakota sien.
'Dit is 'n jong, lewendige suiwelbedryf wat bevolk word deur goeie, passievolle mense,' het hy gesê. "Ons kyk na die suiwelbedryf en ons kan 'n blink toekoms hier sien, want baie van die melkerye is nuut en gebruik die nuutste tegnologie en baie doeltreffend en gebou vir waar ons woon."
Tom Peterson, uitvoerende direkteur van die South Dakota Dairy Producers Association, het gesê sy groep het verskeie boere gehelp om nuwe of melkerye te begin om hul bedrywighede na Suid -Dakota te verskuif, insluitend uit Kalifornië, nou die land se voorste staat in melkproduksie.
'Ons het 'n aantal gehad wat van die Kaliforniese mark verhuis het, wat al laat voorkom,' het Peterson gesê. 'Ons het baie groei gehad ten opsigte van nuwe melkerye, maar baie van ons bestaande boere voeg ook by.'
Peterson het gesê dat boere wat uit ander state na Suid -Dakota verhuis het, huiwerig was om ondervra te word omdat hulle nie so vinnig hul verhuisingspogings wou bespreek nie.
Die onlangse groei in die suiwelbedryf in Suid -Dakota is ook deels aangespoor deur die vergelyking van die toestemmingsprosesse vir plase en wat beskou word as 'n vriendelike regulerende omgewing vir landboubedrywighede, het Peterson gesê. Verder bied die staat se sterk rye-industrie 'n gereed voer vir koeie, het hy bygevoeg.
"In Suid-Dakota het ons 'n goeie balans gehad tussen die uitbreiding van die melkverwerker en die boere kom om baie redes, weens regulatoriese klimaat en ook baie naby aan voerinsette soos sojameel of mieliekuilvoer," het Peterson gesê. 'Baie van die dinge wat hulle nodig het vir die versorging van diere, is naby in die aangrensende plase, so dit was 'n wen-wen-oplossing.
As 'n landboubedryf of onderneming uitbrei, baat die landboubedryf en besighede wat dit ondersteun, op een of ander manier, van boere wat mielies en sojabone as voer vir koeie verbou, tot verkoopsentrums tot vragmotorsondernemings.
Maar verder as die direkte impak op boere en die landboubedryf, het Peterson gesê dat groei in die suiwelbedryf 'n groter raaklyn vir gemeenskappe regoor die staat bied.
'Die geld rol in gemeenskappe, dit help plaaslike restaurante in die hoofstraat, dit help om skole te versterk wat 'n afnemende bevolking sal sien,' het Peterson gesê. 'Dit is net 'n groot algemene gemeenskapsvoordeel.'
Kaasmaker sien kans vorentoe
Valley Queen Cheese in Milbank het die afgelope paar jaar die produksie en die behoefte aan melk aansienlik verhoog.
Die kaasmaker het die uitbreiding van $ 52 miljoen in 2019 voltooi, wat die melkverwerkingsvermoë met ongeveer 25%of ongeveer 1 miljoen pond per dag verhoog het, sê Wilke, die uitvoerende hoof. Die fabriek produseer nou ongeveer 200 miljoen pond kaas elke jaar.
Die fabriek het ongeveer 40 werksgeleenthede bygevoeg tydens die uitbreiding en het nou ongeveer 315 mense in diens met 'n jaarlikse betaalstaat van ongeveer $ 20 miljoen, het Wilke gesê.
Die uitbreiding het 'n beduidende behoefte aan meer melk veroorsaak, en die suiwelbedryf in Suid -Dakota het gereageer deur 'n vinnig toenemende produksie, het Wilke gesê. Die grootste deel van die verhoogde melkproduksie deur produsente wat Valley Queen bedien, het plaasgevind deur die uitbreiding van bestaande melkerye, het Wilke gesê, hoewel die fabriek ook navrae gehad het van boere buite Suid -Dakota wat oorweeg om te verhuis.
Valley Queen is al meer as 90 jaar in bedryf, en vir 'n groot deel van die 2000's was daar 'n bestendige produksie met min beduidende groei, het Wilke gesê. Die vraag na kaas was sterk en styg, maar die produksiegroei is beperk deur beperkte plaaslike melkvoorrade.
Deur selektiewe teling, die gebruik van tegnologie en data -monitering en verbeterde dieresorg, lewer melkkoeie soos hierdie by Drumgoon Dairy in die Nordenmeer, Suid -Dakota, meer melk as ooit tevore, soveel as 24 000 pond per jaar elk. Foto: Bart Pfankuch, South Dakota News Watch
Valley Queen het met sy uitbreiding begin op ongeveer dieselfde tyd toe die Argopur-kaasfabriek in die Nordenmeer 'n groot uitbreiding begin het wat die melkverwerkingsvermoë by sy fabriek verdriedubbel het van 3,3 miljoen tot 9,3 miljoen pond per dag.
Daar word beraam dat die uitbreiding van Agropur melk benodig van ongeveer 85 000 meer koeie in sy bedieningsgebied. Valley Queen het tydens die uitbreiding meer kapasiteit vir ongeveer 15 000 meer koeie gebied, wat die totale behoefte tot ongeveer 90 000 koeie verhoog, volgens die maatskappye. Valley Queen verwerk nou elke jaar ongeveer 1,8 miljard pond melk van melkboere in Suid -Dakota en Minnesota.
Wilke het gesê dat hy nuuskierig en 'n bietjie bekommerd was om te sien of die suiwelbedryf in Suid -Dakota voldoende kan reageer op die groter behoefte aan melk vir die drie groot aanlegte en ander kleiner produsente, soos Dimock Dairy.
In die drie jaar daarna het hy gesê dat hy aangenaam verras is oor die uitbreidingstempo van melkerye en die toename in die aantal melkkoeie in die staat.
"Valley Queen het histories 'n beperkte groei gehad as gevolg van die beperking van die melkvoorraad in Suid -Dakota, maar ons het nou 'n oorvloed melk en dit groei in ons streek," het hy gesê.
Die maatskappy het gedink dat dit Suid -Dakota -melkerye tot 2023 sou neem om die produksie te verhoog om aan die volle behoefte aan melk by Valley Queen te voldoen, maar nou lyk dit asof die kapasiteitsvereiste in 2022 bereik sal word, het Wilke gesê.
'Melkproduksie loop voor ons voorspelling,' het hy gesê.
" Melkproduksie loop ons voorspelling voor en#8230 die melkgroei het beslis ons aandag getrek, en ek kan u vertel dat ons nog nie klaar is nie. " — Doug Wilke, uitvoerende hoof van Valley Queen Cheese in Milbank
Met 'n konstante, sterk aanbod van melk en 'n groeiende verbruikersvraag na kaas- en kaasbyprodukte soos wei en laktose, kan Valley Queen binnekort opsies vir toekomstige uitbreiding sien, het Wilke gesê. Wei word in proteïenstawe en drankies gebruik, en laktose is 'n bestanddeel in lekkergoed en suikerformules, het hy gesê.
"Hoe die volgende groeisiklus daar uitsien, hang af van hoe die melkproduksie in die streek bly groei en wat ons kliënte in terme van produkte wil hê," het hy gesê.
Suid -Dakota -melkboere neem stappe om hul bedryf op die lange duur te ondersteun, sê Post, die melkboer van die Volga wat onlangs 'n leiersposisie in die nasionale suiwelbedryf aanvaar het.
Post het gesê dat baie suiwelprodusente in Suid -Dakota deelneem aan die afmeldprogram van die American Dairy Association, waarin boere 10 sent skenk vir elke 100 pond melk wat geproduseer word om vir bemarking en promosie gebruik te word. Die program het die afgelope jaar ongeveer $ 3,2 miljoen aan bemarkingsfondse opgelewer wat gebruik kan word om suiwelbedrywighede en produkte aan verbruikers en potensiële toetreders tot die mark te bevorder, het Post gesê.
Post het gesê dat hy nie besonderhede kon verstrek nie, maar het gesê dat 'n verdere uitbreiding van die melkverwerkingsvermoë binnekort in Suid-Dakota sal plaasvind, wat nog 30 000 tot 40 000 koeie benodig.
Post het gesê hy verwag dat melkprodusente in Suid -Dakota in die behoefte aan meer melk sal kan voorsien as dit opduik.
'Ons het bewys dat elke keer dat die verwerking uitgebrei het, dat ons die melk sal produseer om aan die behoefte te voldoen,' het hy gesê.
Die kaasfabriek van Agropur in die Norden -meer, Suid -Dakota, het sy kaaskapasiteit in 2019 byna verdriedubbel, wat die behoefte aan ongeveer 85 000 nuwe melkkoeie by melkplase in die hele staat veroorsaak het. Foto: Bart Pfankuch, South Dakota News Watch -lêer