Nabot – die slagoffer van ‘n ander man se hebsug. Agab het met ‘n verterende drang die kosbare wingerd van Nabot begeer. Hy was bereid om dit te ruil vir ‘n beter wingerd of om ‘n billike koopprys daarvoor te betaal. Nabot wou egter vanuit ‘n beginsel nie dit wat vir hom kosbaar was en wat hy as erfenis ontvang het, prysgee nie. Nabot het die bevel van God waarvan ons in Núm. 36 lees, geëer. “...sodat die erfdeel van die kinders van Israel nie van stam tot stam oorgaan nie; want die kinders van Israel moet elkeen die erfdeel van die stam van sy vaders vashou.” (:7). Daarenteen het Agab die verbod van God uit Eségiël 46:18 verontagsaam. “En die vors mag niks neem van die erfdeel van die volk om hulle uit hul besitting te verdring nie; van sy besitting moet hy aan sy seuns ‘n erfdeel gee, sodat my volk nie verstrooi word elkeen uit sy besitting nie.”
Nabot was ongelukkig nie die laaste slagoffer van ‘n ander se hebsug nie. Die Afrikanervolk is vandag op die wêreldverhoog in die kollig as ‘n slagoffer van ‘n heidense regime wat hom met haat en uit hebsug van sy erfenis wil ontneem. En anders as koning Agab word hy nie ‘n billike koopprys of ‘n beter eiendom aangebied nie, maar onregmatig wil die regering sy erfenis van hom afneem. Ironies genoeg word, soos in Nabot se geval, die leuen ook ingespan om hierdie volk wat weier om van sy erfenis afstand te doen te beswadder sodat sy vermoording uiteindelik “geregverdig” kan word.
Ons moet as ‘n volk dalk weer oor ons erfenis besin. Ons moet besin oor waar dit vandaan kom. Ons moet besin oor ons rentmeesterskap daaroor. En ons moet besin of ons apatiese houding t.o.v. ons erfenis nie daartoe sal lei dat daar vir ons kinders en hulle kinders geen erfenis behalwe ‘n verlore erfenis sal oorbly nie; of ons nou praat van ‘n staatkundige of geestelike erfenis.