Menslike welstand is 'n daaglikse verskynsel. Die groot lewe ritmes van landdiere soos ons, eet en vas, slaap en wakker, volg 'n vier-en-twintiguur siklus wat self die son volg.
Chronobiology, die wetenskap wat sulke ritmes bestudeer, het baie sulke siklusse in die soogdierbrein en -liggaam uitgewys. Dit sluit nie net waarneembare gedrag in nie, maar fisiologiese patrone asook voorspelbare variasies in hartklop, liggaamstemperatuur, en selmetabolisme en sikliese veranderinge in die vlak van hormone soos kortisol en melatonien.
Ons mense is sirkadiese wesens. Soos die maan oorhoofse en die oseane getye dit regeer, leef ons daagliks op gereelde stroombane van eb en vloei, vertrek en terugkeer.
Wanneer ons aan PTSD ly, kan dagvaardigheid soos 'n groot vyand voel. Ons kom om 'n vier-en-twintiguur siklus van swak slaap, uitgeputte wakkerheid, en uur na uur uit te stel soos mylaanhangers op 'n verlore snelweg van vrees, woede en eensaamheid. Aangesien dae van so 'n lewe maande en selfs jare word, kan ons voel dat ons 'n skrif invariant uitleef soos dié van 'n gevangene wat 'n lewenslange vonnis uitdien. Sonopkoms bring geen vreugde, sononder geen verligting nie.
Tog, wanneer ons besluit om nuwe gewoontes van liggaam en verstand te vestig, word die brein se voorspoed teenoor dagvaardigheid 'n groot bondgenoot. 'N Aktiwiteit wat elke dag voorkom, veral die een wat ongeveer dieselfde tyd gebeur, word op beide bewustelike en onderbewuste vlakke in ons fisiese en geestelike skemas opgeneem. Ons begin om daardie aktiwiteit as 'n gegewe te aanvaar en sy invloed versprei ver buite die tyd wat dit spandeer.
Gewone Daaglikse Gedrag
Die meeste van wat ons in enige vier-en-twintig uur doen, is eintlik gewone gedrag. Ons staan ​​op 'n sekere tyd op, wat dan 'n voorspelbare reeks aksies uitoefen wat ons deur ons dag dra. Ons maak nie bewus nie besluit Om ons tande te borsel en die voor- en nadele van hierdie keuse teen ander alternatiewe te weeg. Ons vind ons onsself by die wasbak van die badkamer, slaap slaperig in die spieël en borsel. Wanneer ons besluit om ons lewens van PTSD te herstel, besluit ons om nuwe gewoontes van liggaam, hart en verstand te skep wat ons op nuwe maniere deur ons dae sal dra.
Elke nuwe jaar, een uit twee Amerikaanse burgers besluit om 'n gewoonte te verander. Een derde van hulle gelof om gewig te verloor. Ander belowe om op te hou rook, begin oefen of vind ware liefde.
Amerikaners se rekord oor die eintlike herstelling van sulke gedrag is nie goed nie. Minder as 10 persentasie volg deur en bereik hul doelwitte. Vyf en twintig persent sal teen Januarie 8 in die handdoek gooi.
Misverstand Die Rol Van Wilkrag
Wat veroorsaak dat die meeste mense struikel? Meer as enigiets anders, is die probleem misverstaan ​​die rol van wilskrag in die aanvang en handhawing van nuwe gedrag. Kom ons kyk saam op hierdie belangrike punt.
'N Heersende kulturele mite beskou brute wilskrag as die aktiewe bestanddeel om ons gedrag aan te pas met gewenste uitkomste. Dink aan die maksimum Sê net nee! Doen dit net!
Hierdie mite oorweeg krag van wil 'n Spier ontwikkel om jouself in die hand te hou en na jou doelwitte te beweeg. Dikwels neem hierdie voorskrif morele oortones: "goeie" mense tree in ooreenstemming met hul gestelde doelwitte en waardes. Sulke mense "weerstaan ​​versoeking" om in "ondeurdringings" te val soos onaktiwiteit, ooreet, rook sigarette, ensovoorts.
Daar is twee probleme met hierdie siening. Die eerste is dat navorsingsdata dit nie ondersteun nie. Navorsing toon dat "poging tot impulse inhibisie" -psigologie se beskrywing van "weerstandbiedende versoeking" -is negatief gekorreleer met selfbeheersing en doelwitprestasie.
Onophoudelike Momentum kry beter resultate as moeite
Baie suksesvolle mense betrek veel minder moeite as ander. Eerder as effortfully Weerstaan, hoë presteerders word gedra moeiteloos vorentoe met geweld, nie van wil nie, maar van gewoonte. Gewoonte gedrag dra hulle deur hul dae soos stroom op 'n rivier. Hulle "vind hulleself net" hul tande borsel, oefen, eet goed, werk op produktiewe maniere, ensovoorts.
Die tweede probleem met die krag-van-wil-oplossing is dat dit ons in 'n magstryd met onsself opstel. 'N Kollega verwys na hierdie as die "slawe-bestuurder dilemma." Ons haal 'n stok om onsself in een of ander rigting te dryf, ons dink ons ​​moet "gaan". Maar soos ons kollega opmerk, "Die natuurlike ding vir 'n slaaf om te doen, is om op te daag!" So slaafry ry ons eintlik vir mislukking.
Slawe ry kan ons 'n stap of twee onder die pad kry, maar soos by 90 persent van die nuwe jaar resolusie is, gaan hierdie benadering gou terug. Wanneer ons dit doen, hervat ons rook, hou op met oefening, keer terug na ons bekende gewoontes, en het nou die nuwe probleem om mismoedig, skuldig en sleg oor ons te voel.
Baie dikwels - feitlik altyd - iets in ons omgewing maak ons ​​aan die gang en ons word teruggedruk in die ou maniere van dink, voel en optree. Ons vertel onsself terugval "bewys" dat ons hopelose gevalle is, wat ons net gedink het, ons het beter gewen, en dat enige verdere pogings in die rigtings wat ons gewerk het, nutteloos sal wees.
Die voordele van gereelde praktyk
Baie navorsingstudies het getoon hoe meer mense op hulself werk, hoe meer hulle verbeter. 'N Groot studie van meer as een duisend joga-praktisyns het getoon dat groter frekwensie van joga-oefening buite die klas korreleer met groter welsyn, beter slaap en minder moegheid. 'N Studie van dinkagtigheidsmeditasie wat 'n joga-komponent insluit, het getoon dat die hoeveelheid oefening direk verband hou met afname in stres en toenames in sielkundige welsyn.
Die voordele van gereelde oefening strek veel verder as verbeteringe in bui en slaap. Gereelde joga oefening is gevind om die immuunfunksie te verbeter. Navorsers het ook opgemerk dat die aantal jare joga-praktyk gekorreleer is met 'n beskermende effek op die ouderdomverwante verlies van grys materie in die brein.
Twee studies is spesifiek aangespreek joga praktyk vir PTSD. In 'n vervolg-PTSD-studie het vroue wat een en 'n half jaar joga voortduur, minder simptome gehad en minder geneig om PTSD te diagnoseer.
Deelnemers aan 'n Kundalini-joga soos onderrig deur Yogi Bhajan-program vir PTSD beskou huistoepassing as "krities" vir die sukses van die program. Respondente het uitgedruk dat "terwyl dit aanvanklik 'n uitdaging is om jouself te dissiplineer, die konsekwentheid, struktuur en roetine van 'n selfhelpende praktyk wat enige tyd gedoen kan word, is noodsaaklik vir gevoelens van selfverbetering en welsyn."
Kan Houding doen
'Selfdoeltreffendheid', 'n term wat deur Stanford sielkundige en voormalige president van die Amerikaanse sielkundige vereniging Albert Bandura geskep is, beskryf geloof in die vermoë om take te voltooi en doelwitte te bereik. Bandura wys daarop dat die verandering van ou gewoontes en die verkryging van nuwes twee verwagtings behels. Een, ons verwag nuwe gedrag wat nuwe effekte in ons lewens veroorsaak. Twee, ons verwag dat ons die nuwe gedrag eintlik sal uitvoer en onderhou.
Tog is die idee van selfdoeltreffendheid baie ouer as die moderne sielkunde. Byna twee duisend jaar gelede het die Indiese salie Patanjali in sy boek geskryf Joga Sutra daardie geloof en energie is die eerste stappe in die bereiking van die "superbewuste ekstase" wat die doel van joga is. Patanjali spreek ook die konsep van selfdoeltreffendheid: a geloof Ons kan ons doelwitte bereik motivering om so te doen.
Selfdoeltreffendheid word dikwels ondersoek in navorsingstudies. In een studie was borskanker-oorlewendes met groter selfdoeltreffendheid meer geneig om joga klasse by te woon. En omdat selfdoeltreffendheid gedrag oplewer wat verband hou met beter behandelingsuitkomste, het navorsers gesoek na maniere om hierdie menslike kwaliteit te ontwikkel en te verhoog.
Sulke navorsing dui daarop dat ons positiewe terugvoerlusse in ons lewens kan skep. Oefening van joga verhoog ons selfdoeltreffendheid, wat weer joga oefening ondersteun. Dit is presies wat met die Motivator-instrument gebeur: ons gedrag skep die bereidwilligheid om die nuwe gedrag voort te sit. Soos ons die voordele van hierdie deugsame siklus maai - groter geluk, selfwaarde, beter slaap, ens. - word die nuwe gedrag in die brein geïnkripteer as 'n selfversterkende deel van ons gereelde repertoire.
Soos Bandura opgemerk het, in ooreenstemming met al die bogenoemde, gebeur een addisionele ding: ons verander ons oortuigings oor onsself. Ou self-saboterende oortuigings soos Dinge sal nooit beter word nie, ek kan niks reg doen nie. Daar is geen punt om te probeer nie gee plek aan nuwe, lewensbevorderende oortuigings in ons vermoë om lewens te skep wat die moeite werd is om te lewe.
Geloof is die grond waaruit al ons denke ontstaan. Lewensbevorderende oortuigings produseer nuwe denkpatrone, gevoelens en gewoontegedrag wat ons toenemend sal laat vorder soos stroom op 'n rivier na al die bestemmings wat ons graag wil bereik. "Minder en minder moet jy dinge dwing," het die Tao Te Ching, 'n klassieke Chinese teks van filosofiese leiding, vertel ons. "Wanneer niks [dwingend] gedoen word nie, word niks ongedaan gelaat nie."
Die Ou-Engelse term foreweard is die wortel van ons woord "vorentoe." Foreweard het sulke betekenisse gedra soos "geneig tot die voorste," "vroeë" en "voormalige." Ons hou baie van hierdie konnotasies. Wanneer ons leef uit voor van ons lewens verberg ons niks agter nie. Wanneer ons is vroeë In ons lewe is ons nie bedenkende dinge of betrokke by sekuriteitsbedrywighede wat stroomaf kom van ons negatiewe gedagtes nie. As gevolg hiervan is ons meer spontaan, oop, onsself. Ons kan die herstel van trauma as terugkeer na ons konseptualiseer voormalige, pre-trauma selves.
Boeddhisme se eerste edele waarheid is: "Die lewe ly." Al die groot wêreldpaaie gee ons hul weergawe van die verklaring. "Geluk is ons eersgeboortereg." Sulke stellings weerspreek mekaar nie: hulle is eerder soos twee voet loop. Elke uur van elke dag bring sy vorm van lyding. Iets gaan nie ons pad nie. Iemand sê 'n ongekende woord. Ons fisiese gerief of welstand word op allerhande maniere groot of klein bedreig.
Maar ongeag die omstandighede van ons lewens het ons die moontlikheid om dit te gebruik om die geluk wat in die middel van die menslike lewe en sterwende lewe is, te ervaar en te verdiep.
Ons kan kognisie en fisiese aard die mure, vloer en dak van ons eerste huis oorweeg. Wat ons dink en hoe ons onsself deur ons dae en nagte dra, verskaf die primêre struktuur waarin ons leef. Enige strukture verder as dit - ons fisiese huise, nasiestate en so meer - is dalk minder invloedryk op ons geluk as hierdie eerste.
Mense met baie min buite-struktuur leef gereeld diep gelukkig, betekenisvolle lewens. En mense wat van buite lyk om "alles te hê" is soms so ongelukkig dat hulle hulself doodmaak. Dit lyk asof die Griekse Stoïdes dit reg gehad het: dit is nie wat ons raak nie, maar wat ons vir ons sê, bepaal die kwaliteit van ons menslike ervaring.
Enige pad vorentoe is niks anders as die grond onder ons voete nie. Ons is eintlik altyd al op pad.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > lewe verander > Die pad vorentoe: die ontwikkeling van die gewoonte van 'n kan doen houding