Sanctuary and the Legal Topography of Pre-Reformation London - Artikels - 2022
Regs- en geskiedenisoorsig, Vol. 27: 3 (Herfs 2009)
Inleiding: In die vroeë sestiende-eeuse Engeland was die teenwoordigheid van kerklike heiligdomme in die wettige, sosiale en godsdienstige landskap 'n saak van groot kontroversie. Enige Engelse kerk kan 'n beskuldigde misdadiger 'n tydelike heiligdom aanbied, 'n voorreg wat na ongeveer veertig dae verval het, waarna die misdadiger die ryk moes afskeer. Meer omstrede, in die laat Middeleeue het 'n aantal Engelse godsdienstige huise hul status as koninklik geoktrooieerde vryhede gebruik om 'n heiligdom permanent aan te bied, nie net vir beskuldigde misdadigers nie, maar ook vir skuldenaars, uitheemse vakmanne en veral tydens die burgeroorloë van die vyftiende eeu, politieke vlugtelinge. Hierdie kerklike vryhede, klein gebiede wat verskillende mate van juridiese en politieke outonomie uitgeoefen het, het die jurisdiksiekaart van die laat-Middeleeuse Engeland aansienlik bemoeilik.
Veral Londen, met sy magdom vryhede en eienaardighede, was 'n lappieskombers van wettige jurisdiksies. Alhoewel die burgemeester en burgemeesters van Londen gewoonlik sou sê dat die 'heiligste en mees bedaarde plek van die Cytie van Londen' 'een hoole Countie en een hoole Jurisdiccion en libertie' was waaroor sy burgers regeer het, en slegs die gesag van die koning gered het. hierdie selfversekerde bewering van die Stad se jurisdiksie oor die metropolitaanse vierkante myl is voortdurend deur die teenwoordigheid van hierdie vryhede verwerp. Die opvallendste - en vir die stad, die verontrustendste - was die heiligdom in St. Martin Le Grand, 'n aansienlike gebied binne die grense van die stad, voor 1503 onder leiding van die dekaan en kanons van die College of St. Martin, na 1503 opgeneem in die lande verbonde aan Westminster Abbey en regeer deur die abt. Ongeveer twee eeue voordat St. Martin Le Grand in 1542 ontbind is, was die gebied die tuiste van 'n bloeiende bevolking van skuldenaars, beskuldigde misdadigers en miskien die talrykste uitheemse ambagsmanne, wat almal om verskillende redes gesoek het om burgerlike of koninklike jurisdiksie te vermy. die ontbinding van godsdienstige huise wat die Engelse hervorming vergesel het, het die voorregte van St. Martin's verminder, hoewel dit nie heeltemal uitgewis is nie.
Die onderbou van die heiligdom in die laat-Middeleeuse Londen was 'n ingewikkelde samesmelting van Christelike ideologie en politieke spelmanskap. In 'n wetlike sin het die teorie en die praktyk van die heiligdom 'n aantal wettige regimes gelê - die kerkreg van die Kerk; die reg van die koninklike howe sowel strafregtelik as siviel; en plaaslike gebruiklike jurisdiksies van herehuis, dorp of stad. Soos Richard Helmholz afgebaken het, het die Engelse praktyk van heiligdom, soos verleen deur koninklike handves en gehandhaaf deur koninklike howe en deur statute, 'n ongemaklike en onnauwkeurige verhouding gehad met die wetlike definisies van die Middeleeuse kerk van heiligdom en asiel. 'N Groot deel van die voorafgaande studie oor Engelse heiligdom het aangeneem dat geskille oor heiligdom nog 'n episode was in gevegte tussen 'n oormatige Middeleeuse kerk en 'n moderniserende en uiteindelik triomfantelike staat. Helmholz toon daarenteen aan dat die omvang van die Middeleeuse Engelse heiligdom, soos aanvaar deur die koninklike howe en die regering, eintlik eerder wyer was as wat die amptelike kerkwet toegelaat het.
Die Engelse praktyk van tydelike heiligdom, byvoorbeeld, waar 'n beskuldigde misdadiger wat heiligdom in 'n kerk gesoek het, die kerk moes verlaat en die ryk binne veertig dae moes afweer, het nie afgelei van die kanonieke reg nie en was in sommige opsigte nie daarmee in ooreenstemming nie. Sulke teenstrydighede was egter nie die oorsaak van konflik in die laat Middeleeue oor die heiligdom nie; Engelse kanoniste, wat erken het in hoeverre heiligdomsvoorregte die kanonieke reg / gemenereg grens, het nie beswaar gemaak teen hierdie 'gebruike van Engeland' soos hulle dit noem nie. Net so was die laat-Middeleeuse Engelse praktyk waardeur skuldenaars en uitheemse vakmanne gebruik gemaak het van die idee van 'n kerk se immuniteit teen sekulêre jurisdiksies om hul skuldeisers en gilde-toesig te ontkom, 'n deel van die oorspronklike gees van die kerk se immuniteitseise. Kerklike immuniteit was bedoel om die kerk en sy lede teen geweld te beskerm, eerder as om te ontsnap uit regsprosesse vir skuld of ekonomiese regulering. Laat-Middeleeuse Engelse konseptualisering van die heiligdom het die Engelse konsep van vryheid effektief gekombineer - 'n gebied, kerklik of sekulêr, vrygestel van ander regsgebiede (voorregte wat St. Martin's al lank gehad het, miskien sedert die Angelsaksiese era) - met die heilige ruimte van die kerk beskerm deur kerklike immuniteit. Die interpenetrasie van hierdie idees, wat die jurisdiksionele vrystellings van die vryheid aan die kerkgrond se sakraliteit verbind, onderlê die uitbreiding in die veertiende eeu van heiligdom se jurisdiksionele vrystellings, nie net tot misdaad nie, maar ook tot skuldgeding en die regulering van gildes.