Gelykheid se destruktiewe gevolge is oral rondom ons te sien, want aan wat anders is dit moontlik om gelyk te kom as aan die swakste van die groep? Net soos water noodwendig na die laagste punt toe vloei, so daal al die positiewe kenmerke van menswees na die laagste van die beskikbare norme wanneer gelykheid die strewe is.
Ons moet dag en nag streef na die “morele hoëgrond”, ouers moet die heel beste toewyding gee aan hulle kinders, Afrikaneronderwysers moet die ekstra myl loop vir elke kind, in die sakebedryf en beroepslewe moet die Afrikaners topgehalteprodukte nastreef. Of jy nou skoonmaker of direkteur is, jy moet die hoogste vlak van dienslewering nastreef.
In die “ou Suid Afrika” was hierdie “strewe na uitnemendheid” op ‘n sekere gedeelte van die land se populasie aangemoedig, afgedwing en opgevolg. Menige Suid Afrikaanse pappa was “trots” om sy eersgeborene vir 2 jaar na ‘n militêre kamp te stuur….om van hom ‘n “man” te maak (wat die pa nie kon regkry nie) om die NG Kerk ondersteunde politieke speletjies van ‘n verkrampte klomp ou omies in die Uniegebou te gaan speel. Gelykheid is nie hier die “problem” nie, Dr Breytenbach. Die probleem is “Vryheid”. Elke mens het nou skielik die “Vryheid” om so gelyk te wees as wat hy of sy kan aan wie hy of sy wil…..en die resultate is half teleurstellend.
Hierdie “wonderlike” begrip, UBUNTU, is grootliks verantwoordelik vir die agterlike toestand waarin die meeste Afrika lande hulle tans bevind.
Hierteenoor klink die sowat 7 miljoen Afrikaanssprekendes in Suid-Afrika, en moontlik so agt miljoen wêreldwyd maar min, en dit is duidelik dat, om gehoor te word, nie sommer net gaan gebeur nie. Geleenthede om gehoor te word, moet geskep word, en geleenthede soos hierdie wat opduik, moet met ten volle aangegryp word.
Die buitelandse sendings van verteenwoordigers van minderheidsgroepe, se sukses hang egter nie alleen van hul eie vermoëns en die geleenthede wat hulle kry af nie, dit word sterk gerugsteun deur die gewone mense van daardie minderhede. Van die groepe soos die Armeniërs en Koerde se hande word gesterk deur volksgenote in diaspora. Met vandag se tegnologie, kan byna elkeen egter ‘n ambassadeur vir sy eie mense se saak wees.
Terwyl dit baie belangrik is om die saak van Afrikaans oorsee te versterk, moet die dominante plaaslike politieke psige ook in gedagte gehou word sodat die Afrikaaansprekende nie hier as indringer-verlengstuk uit die Lae Lande beskou word nie.