Hanna Grobler is ’n vars briesie in ’n wêreld waar die kollig so maklik verblindend kan skyn. Hierdie beeldskone vrou dink nie aan haarself as ’n glansmens nie, al is sy gereeld in plaaslike TV-reekse en films te sien. En al verskyn sy en haar man, die gewilde Bok van Blerk, gereeld op die rooitapyt by glansfunksies.
Sy onthou ’n ouerhuis waar almal altyd welkom was. “Net so was almal altyd welkom in my pa se gemeente. My ouers het ’n manier gehad om almal spesiaal te laat voel. My pa sou altyd ’n positiewe aanknopingspunt soek en iemand met deernis bemoedig. En as maatskaplike werker kon my ma baie goed luister en ander se menings in ag neem.”
Anders as baie ander pastoriekinders het Hanna die lewe in ’n predikant-huis nooit negatief ervaar nie. “Ja, die pastoriegesin word dikwels met ’n valkoog dopgehou – maar ek het altyd vry gevoel. Ek kon myself wees.
Haar ouers het haar ook aangemoedig om altyd te help waar sy kan. So onthou sy haar eerste, spontane “liefdadigheidsprojek” baie goed: “Ek het gesien daar is ’n nuwe kind in ons skool. Verwaarloos. Arm. Ons was nog baie klein, en sy was nie eens in my klas nie.
“Ek het haar gevra waar sy bly, en daardie middag moes my ma opsluit met my ry sodat ons vir my nuwe maatjie kon gaan kos afgee, en ’n Bybel.”
Sy onthou wel ’n spesifieke oomblik waarin haar idee oor God se alomteenwoordigheid vir altyd verander is: “Ek was stout en het in ’n kas gaan wegkruip. My sussie Welmarie vra my toe vir wie ek wegkruip. En ek antwoord: ‘Vir Jesus’.
“My gedagtes is voortdurend met allerlei planne besig. Soms moet ons verskriklike situasies hanteer, en dikwels het ek geen idee wat en hoe die oplossing sal wees nie. Of waar ek moet begin soek nie. Maar altyd kom die Here – en dan wys Hy die rigting, of gee die plan.”
By Hanna Charity het sy en haar personeel al geleer dat niks vir die Here ’n probleem is nie. “Hy gee soms vir my insig, of vir die personeel bonatuurlike wysheid.