Ostrogotiese koninkryk - Die opkoms en ondergang van die Oosterse Gote - Geskiedenis Podcasts - 2022
Ostrogotiese koninkryk - Die opkoms en ondergang van die Oosterse Gote
In die vroeë Middeleeuse en vroeë AD -geskiedenis van Europa was daar baie opkomende lande, en ook baie migrasies. Stamme was rusteloos, byle geslyp en ou koninkryke het swak geword. En in sulke onstuimige tye is alles moontlik. Die 'Groot Migrasies' het die opkoms van nuwe kulture, sterker nasionale identiteite en die vinnige verspreiding van die Christendom beleef.
Vandag vertel ons die verhaal van een so 'n opkomende koninkryk - 'n nasie van heersers wat hul kanse aangegryp en geleenthede benut het. Dit is 'n verhaal van die Ostrogotiese koninkryk - 'n nasie van hewige Germaanse veroweraars en hul opkoms en val. Sluit by ons aan en verken die verhaal van verowerings en wraak. Van die eindes van een ryk, tot die wraak deur die stygende oorblyfsels, was die Ostrogote die middelpunt van alles.
Teodorik die Grote en die opkoms van die Ostrogotiese Koninkryk
Die Amalungs was een van die vooraanstaande Germaanse Gotiese heersers, en in 454 nC het die hoof van die dinastie, koning Theodemir, 'n seun gehad. Þiudareiks noem hy hom, die heerser van mense. Vir sy tydgenote en ons vandag staan ​​hy bekend as Theodoric, en hierdie erfgenaam van die Gotiese Amalung -dinastie sou die geskiedenis heeltemal verander.
In 453 nC, 'n jaar voor sy geboorte, was die Ostrogote uiteindelik vry van die onderdrukkende juk van die Huns. Dit was die jaar van die dood van Attila die Hun, en daarmee het sy kortstondige ryk begin verbrokkel. 'N Paar jaar later het die Bisantynse keiser Leo die Thraciër sy heerskappy oor die Ostrogote uitgeoefen en 'n verdrag met koning Theodemir onderteken - dit het die Ostrogote verplig om jaarliks ​​hulde te bring aan die Bisantynse troon in Konstantinopel.
Om te verseker dat die huldebetaling betaal word en die Ostrogote gehoorsaam bly, het die Bisantyne die seun van die koning as gyselaar geneem. Theodoric is na Konstantinopel geneem. Omdat hy van adellike geboorte was, is die jong Theodoric opgelei volgens die beste standaarde van die Bisantynse hof - destyds een van die mees gevorderde ter wêreld.
Theodorik die Grote, koning van die Ostrogotiese Koninkryk. (Ввласенко / CC BY-SA 3.0 )
Hy het geletterd geword, rekenkunde geleer en die Romanitas, die deurslaggewende aspek van die Romeinse identiteit wat alle politieke en kulturele konsepte en praktyke van Rome omvat. Hierdie opvoeding het hom bo sy Ostrogotiese landgenote voorgelê.
Theodoric het omstreeks 470 nC na sy huis teruggekeer en het as koning van die Ostrogote heerskappy gekry, saam met sy oom Valamir en sy vader koning Theodemir. Sedertdien het Theodoric homself toenemend uitgebeeld as 'n bondgenoot en vasaal van die Bisantyne, wat dikwels fokus op die hantering van die vyande van die ryk.
Soos iets uit die wandelende dooies: Middeleeuse kryger gevind met meshandprotese
Ulpiana, 'n welgestelde ou stad wat deur hebsug vernietig is
Die uitsonderlike verhaal van die Kovel Spearhead, wie het dit gemaak en waar is dit vandag?
Kaart van die 4 ste eeu wat die stad Ravenna, hoofstad van die Ostrogotiese Koninkryk, toon. (D A R C 12345 / )
Toe die rustelose owerste van die Germaanse Thervingi -stam - Theodoric the Squinter - in opstand kom teen die Bisantynse keiser Zeno die Isauriër, kom die jong Theodoric hom te hulp teen die Thervingi, en word hy as bevelvoerder van die Oos -Romeinse magte aangewys. Dit het weer die Ostrogote - sy mense - 'n foederati van Rome. Foederati was stamme en koninkryke wat Rome militêre hulp verleen het in ruil vir verskillende voordele en bondgenootskappe.
Maar kort daarna het die flou keiser Zeno sy hand oorgespeel, en in 'n poging om die twee Germaanse leiers verder te vervreem, het hy die bevel van die leër aan sy onlangse vyand gegee - Theodoric the Squinter of the Thervingi. Vanaf hierdie punt, verraai en woedend, het Theodoric en sy Ostrogote begin met 'n reeks strooptogte in Bisantynse gebiede, met plundering en plundering - met onskuldige burgerlikes wat gereeld die woede onder die knie gekry het. Hy het vinnig die krag en die wreedheid van die Ostrogote bekend gemaak by die Bisantyne, wat keiser Zeno in toenemende paniek laat uitstuur het.
Theodoric het sy mense in 479 in Epirus gevestig, en het Larissa in 482 afgedank en oor die hele Griekeland toegeslaan. Gekonfronteer met sy eie fout, was Zeno genoodsaak om Theodoric die magister te maak militum praesentalis - 'n militêre bevelvoerder op hoë vlak - in 483, en 'n aangewese konsul in 484. Dit het Theodoric die bevel gegee oor die provinsies Dacia Ripensis en Moesia Inferior.
Die geboorte van 'n koninkryk - bots met Zeno
Nadat hy die weelderige buit van die strooptogte teen die Romeine geproe het, kon Theodoric nie tevrede wees nie. Hy het sy strooptogte op die gebiede van die Oos -Romeinse Ryk voortgesit en die verhouding tussen hom en Zeno het tot openlike vyandigheid gegroei.
Uiteindelik het hulle 'n soort ooreenkoms bereik, wat eintlik 'n poging van Zeno was om van sy twee grootste bedreigings ontslae te raak - Theodoric the Amal en Odoacer. Odoacer was 'n Germaanse staatsman van Rome, wat Romulus Augustus afgesit en Julius Nepos vermoor het - en word beskou as die val van die Wes -Romeinse Ryk tot 'n hoogtepunt.
Odoacer regeer Italië en word toenemend vyandig teenoor die ryk. In 'n poging om van hom ontslae te raak, het Zeno Theodoric gestuur met die aanbod om as sy verteenwoordiger in Italië te regeer as hy Odoacer kon verslaan.
Theodoric het in 488 na Italië vertrek, en in die volgende jaar het hy die Alpe oorgesteek en die skiereiland binnegegaan. Die heel eerste konfrontasie met die magte van Odoacer het byna onmiddellik plaasgevind toe die twee leërs by die rivier Isonzo bots. Odoacer se magte is verpletter en teruggetrek na Verona. Net 'n maand later het Theodoric neergedaal en weer 'n verpletterende oorwinning behaal.
Die Ostrogote vertrek na Italië. (Internet -argiefboekprente / )
Vir die Ostrogote was die verowering van Italië 'n eenvoudige, maar nietemin bloedige saak. Odoacer, wat duidelik in die moeilikheid beland het, vlug na Ravenna, sy hoofstad, op soek na veiligheid. Sy bevelvoerder, ene Tufa, en 'n groot deel van die leër, het hulle oorgegee aan Theodoric, en die taak was om hul vorige meester, Odoacer, aan te val. Maar een keer 'n draaijas altyd 'n draaijas - Tufa het weer trou verander en teruggekeer na die magte van Odoacer.
Die volgende jaar, in 490, wat weer versterk is, het Odoacer 'n nuwe militêre veldtog teen die Ostrogote begin. Sy leër het Milaan, toe Cremona, bevry en beleër die Gotiese hoofstad Pavia. Dinge het opgesoek na Odoacer - totdat die Visigote ingegryp het.
Hierdie versterkings, die westelike tak van die Gotiese familie, het Theodoric te hulp gekom en die beleg van Pavia suksesvol opgehef. Verenigde, het die Gotiese magte 'n offensief uitgevoer en die magte van Odoacer gesamentlik verpletter tydens die Slag van die Addarivier op 11 Augustus 490 nC. Odoacer vlug na Ravenna en bly daar.
Die hoofstad Ravenna is vinnig beleër en Odoacer is omring agter sy mure. Maar aangesien die hawe van Ravenna ongestoord gebly het, kon voedsel en voorrade maklik bekom word. Daarom het die beleg ongeveer 3 jaar geduur. Uiteindelik is 'n Gotiese vloot saamgestel en voedselvoorrade is uiteindelik van Ravenna afgesny. Odoacer is uiteindelik gedwing om te onderhandel.
Toneel verteenwoordig 'n geveg tussen Ostrogote en Romeine. (Jastrow / )
Die twee strydende partye het 'n verdrag beding en verklaar dat Italië tussen hulle verdeel sou word. Om dit te vier, het hulle die aand van 15 Maart 'n groot banket in Ravenna aangebied ste in 493. Dit was toe dat Theodoric, in 'n ware " Rooi troue "Mode, 'n roosterbrood aangebied en Odoacer met sy eie hande vermoor.
Odoacer se magte is ook dadelik vermoor. Met hierdie laaste beroerte, 'n bloedige uitroepteken tydens sy verowering, het Theodoric the Amal die oorlog tot 'n einde gebring. Hy het Italië verower en die Ostrogotiese koninkryk is gebore.
Theodoric wou sy mag ten volle bevestig, en daarvoor het hy die erkenning van Konstantinopel nodig gehad. Toe keiser Zeno in 491 sterf en Anastasius kom regeer, was dit van kardinale belang dat Theodoric erken word. Dit gebeur uiteindelik in 498 na verskeie onderhandelinge. Na hierdie onderhandelinge was daar 'n duidelike aanvaarding van Theodoric se onafhanklike heerskappy in die Italiaanse provinsies.
Vanaf die begin van sy bewind het Theodoric gepoog om al die etnisiteite van Italië gelyk te regeer. Hy het groot godsdienstige verdraagsaamheid uitgeoefen en hom as die koning van Romeine en Gote bestempel - want hy was sowel 'n Gotiese as 'n Romeinse burger en patrisiër. Hy het bekend gestaan ​​as Theodoric die Grote en regeer van 493 tot 526.
Sy bewind is gekenmerk deur 'n groot tydperk van relatiewe vrede en voorspoed vir die Italiaanse skiereiland en die Ostrogotiese Koninkryk. Hy het terselfdertyd daarin geslaag om op te tree as 'n Romeinse heerser van Romeinse burgers, en as 'n tradisionele 'Koning van die Gote' vir sy eie mense. Verskillende Christelike denominasies en godsdienste het oor die weg gekom. Tog was sy verhouding met die troon in Konstantinopel op sy beste gespanne, met verskeie botsings gedurende die jaar - maar sonder oorlog.
The Dissipating Kingdom - Die dood van die Groot Koning
Theodoric die Grote sterf op 30 Augustus 526 nC, in sy tweede en sewentigste jaar. En saam met hom het al die prestasies wat hy in sy 33 -jarige bewind behaal het, ook begin sterf. Die alliansie het begin verdwyn en die opvolgers het om mag begin veg. Theodoric se erfgenaam was sy kleinseun, Athalaric, wat nie kon regeer nie.
The Mausoleum of Theodoric the Great, heerser van die Ostrogotiese Koninkryk, Ravenna, Italië. (Richard / CC BY-SA 2.0 )
In sy plek was sy ma en die dogter van Theodoric, Amalasuntha, as regent. Vanweë haar seks en haar beleid wat op positiewe Gotiese en Romeinse verhoudings staatgemaak het, was die Gotiese edeles nie gek nie. Sy het staatgemaak op die steun van keiser Justinianus I, by die afkeer van haar tydgenote. Hulle het uiteindelik beplan om haar omver te werp.
Toe haar seun, die jong Athalaric, sterf, het sy geweet dat haar enigste oplossing die ondersteuning van haar neef Theodahad was. Sy het ook voorstelle aan Justinianus gestuur om Italië aan hom af te staan. Amalasuntha kroon daarna Theodahad en gee hom 'n koninklike kroon om sy ondersteuning te verseker. Maar in plaas daarvan het hy haar gevange gehou op 'n eiland in die Bolsena -meer. Daar is sy in Mei 535 in haar bad tereggestel.
Vir keiser Justinianus I was dit 'n groot verskoning om Italië terug te neem en 'n einde te maak aan die Ostrogotiese koninkryk en die bedreiging wat dit inhou. Dit het gelei tot die begin van die Gotiese Oorlog. Dit duur van 535 tot 554 en was 'n poging van Justinianus om die gebiede van die Romeinse Ryk wat in die vorige eeu verlore gegaan het, terug te kry.
Met twee groot generaals aan sy sy, Narses en Belisarius, het hy besluit om Italië eens en vir altyd van die Germaanse hande terug te neem. In die vorige jare het Justinianus die provinsie Afrika suksesvol herower uit die Germaanse stam Vandale.
In die eerste vyf jaar van die oorlog het die Bisantyne groot oorwinnings van twee kante behaal. Mundus verower Dalmatië (maar sterf in die proses), terwyl Belisarius Sicilië verower, daarna Napels in 536, Rome in dieselfde jaar, en uiteindelik die hoofstad Ravenna in 540. Hiermee het die Bisantyne oënskynlik hul verlore provinsie verower. Maar na die vertrek van Belisarius en die gebrek aan 'n Romeinse opperbevelhebber om dinge bymekaar te hou, het die Gote - wat steeds die noordelike dele van die provinsie gehou het - 'n nuwe koning gekies - Baduila - en vanaf 542 begin 'n nuwe offensief.
Onder sy leiding marsjeer Gote suidwaarts en omseil Rome. Die meeste Romeinse garnisoene was nie sterk genoeg nie, en Suid -Italië was gou weer onder Gotiese heerskappy. Daarna keer hy terug om Rome te beleër. Die stad was 'n hele jaar onder beleg. Intussen keer Belisarius met nuwe magte terug na Italië en herower die suide.
In Desember 546, terwyl Belisarius nog in die suide was, het Baduila se magte Rome binnegegaan en die stadsmure geplunder en verwoes. Toe hulle vertrek, herower Belisarius Rome in 547 en herstel.
Dit was eers in 551 dat die Bisantyne genoeg troepe bymekaargemaak het om 'n finale herowering van Italië te begin en 'n laaste poging om die Ostrogote te vernietig. Hulle het hierin geslaag in Oktober 553 nC, toe hulle beslissend in die Slag van Mons Lactarius gewen het, die laaste oorblyfsels van die Ostrogote vernietig en hul verlore provinsie herower het. Die Ostrogote was nie meer nie - en saam met hulle het die Ostrogotiese koninkryk verdwyn.
1 900 jaar oue Romeinse dorp wat in Duitsland opgegrawe is
Koning Alaric: sy beroemde aflegging van Rome, geheime begrafnis en verlore skat
Bronsperdhoof van Waldgirmes beklemtoon dat Germaanse stamme en Romeine soms lekker gespeel het
Die Gote in die Slag van Mons Lactarius. (Hohum / Publieke domein )
Die Longobards gryp die kans aan
Die oorloë vir Italië het die skiereiland heeltemal verwoes en ontvolk gelaat. Paradoksaal genoeg kon die Bisantyne hul gebied nie suksesvol behou toe die Ostrogote weg was en die land onvrugbaar was nie. Die oorloë was tevergeefs - in 568 nC het die Germaanse Longobard -stam op Italië neergedaal en groot dele daarvan verower. Hulle sou regeer tot 774 nC.
Dit was die gevreesde lot van Italië - in 'n tydperk wat groot migrasies en ywerige aptyt beleef het, was dit die gewone mense wat gely het. Lewens het verlore gegaan, dorpe het toegeslaan, dorpe is verwoes. Geslagte het op die punt van die swaard omgekom, en etnisiteite het heeltemal verdwyn.
Dit was die wil van die Germaanse krygerstamme - stryd op stryd op stryd - besig om hulself te erodeer totdat hulle nie meer bestaan ​​nie. En geskiedenis en tyd vee oor hul geheue, met niks om dit lewendig te hou nie.
Die land van Oium
Die Oekraïense Week gaan voort met 'n reeks publikasies oor ou mense wat eens Oekraïens lande bewoon het en hul ryk kulturele erfenis agtergelaat het (sien The Ukrainian Week, Jes. 50, 2011 oor die Kelte). Hierdie week kyk ons ​​na die Gote.
Vandag bly die Gote een van die kragtigste kulturele mites in Europa. Die historiese stamvereniging het egter in die meeste gevalle eintlik niks daarmee te doen nie. Nóg die gotiese argitektuur, nóg die gotiese letterkunde en visuele kunste, nóg die redelik algemene jeug -subkultuur wat die gewilde handelsmerk uitbuit, hou enigsins verband met die historiese erfenis van die Oos -Germaanse stamme wat by feitlik alle belangrike gebeurtenisse in die Europese geskiedenis betrokke was. einde van die oudheid en die vroeë Middeleeue.
Die Gote word in historiese bronne genoem vanaf die vroeë 1ste eeu nC toe hulle migreer van die legendariese eiland Scandza (Skandinawiese skiereiland) na die suidelike oewer van die Oossee naby die monding van die Vistula -rivier. Van daar het hulle suidoos beweeg en uiteindelik Polissia en Volhynia bereik. Die Gotiese deelstaat Oium is in die 2de-3de eeu nC gestig en strek oor wat tans Oekraïne van die Regterbank is. Dit het die basis geword vir 'n reeks aanvalle wat die Oos -Europese barbare op die Romeinse Ryk geloods het.
Die Romeine kon eers in die vroeë 270's 'n einde maak aan hierdie invalle toe hulle na lang oorloë ooreengekom het om hul bure die status van konfederate te gee wat hulle in wese bondgenote maak. In die 3de eeu verdeel die Gote in die geheel in die Visigote, regeer deur die Balti -dinastie, en die Ostrogote, onder die bewind van die Amali -dinastie.
Die Gotiese staat bereik sy hoogtepunt in die middel van die 4de eeu onder die Amali-heerser Ermanaric. Hierdie mag van die staat was egter nie blywend nie, aangesien die Huns dit vernietig het toe hulle die suidelike Oekraïense steppe in 375 binnegeval het. Hulle het die oorlog verloor en is onderwerp, maar het daarin geslaag om 'n sekere kultuurhistoriese outonomie binne die & ldquosteppe-ryk & rdquo van die Huns te behou. Hulle het selfs hul eie vorste gehad.
Die geskiedenis van die Ostrogote, wat onder vreemde heerskappy was, was dramaties. In die mees prominente gebeurtenis op die ouderdom van Attila en die stryd om die Catalaunian Plains (451) en ndash was die Ostrogote deel van die Hunniese troepe en het hulle geveg teen die Visigote wat ongeveer 'n derde van die Romeinse leër uitgemaak het. Na die uitbreek van die & ldquosteppe -ryk & rdquo kort na die dood van sy heerser, het hulle aktief deelgeneem aan die verdeling van die Hunniese erfenis. Ostrogote het dikwels sleutelposte in die Konstantinopel -hof en in die gewapende magte van die Oos -Romeinse Ryk aangeneem.
Theodoric (451-526), ​​wat later die benaming & lsquothe Great & rsquo verdien het, word koning van die Ostrogote in 474. Hy behaal die hoogste militêre en burgerlike geledere in Rome, maar was bo alles die koning van sy eie mense. Na 'n reeks misverstande met die Konstantinopel -hof, het Theodoric 'n aanval op die Apennynse Skiereiland uitgevoer, en sy leër het hom in die herfs van 493 tot heerser van Italië uitgeroep en sodoende die geskiedenis van die Ostrogotiese koninkryk begin. Ten spyte van hierdie oorwinning, sou die koninkryk van Theodoric nie lank duur nie.
In 535 begin keiser Justinianus van Konstantinopel (527-565), wie se id & eacutee fixe die ryk sou herstel binne die grense van die & ldquogolden-ouderdom & rdquo van die Antonines, 'n oorlog teen Theodoric & rsquos-erfgename. Hierdie konflik het met uiteenlopende sukses voortgeduur tot 554 toe die Bisantyne die nominale oorwinnaars geword het. 'N Klein deel van die Gote het ná die nederlaag in Italië gebly, terwyl die meerderheid terugkeer, meen navorsers, na hul oorspronklike land Skandinawië. Die sogenaamde Vendeltydperk het in die 6de eeu begin. Hierdie tydperk het 'n kultuur ingesluit met die lewendige manifestasies van 'n post-imperiale erfenis, die kenmerke van 'n staatstradisie wat waarskynlik by die terugkerende Gote gebring is.
Die Codex Argenteus. Die manuskrip van die Heilige Skrif vertaal deur die Gotiese biskop Ulfila
Eilande van Ostrogote was in die vroeë Middeleeue versprei oor 'n groot gebied rondom die Swart See. In die besonder het die sogenaamde & ldquoSmall Goths & rdquo wat Theodoric nie na Italië gevolg het nie, in die omgewing van Bulgarye Nikopol gewoon en keisers in Konstantinopel bedien. Die skrywer Jordanes wat die geskiedenis van die Gote geskryf het sedert hul migrasie van Skandinawië na die middel van die 6de eeu, was een van die klein lote en verskeie hooggeplaaste offisiere in die Justinianus en die rsquos-weermag het dieselfde oorsprong gehad. Gotiese wagte wat die keiser vergesel, word ook getoon in die beroemde mosaïek in die Basiliek van San-Vitale (Ravenna). Dit is bekend dat Ostrogotiese nedersettings bestaan ​​het in die benaderings tot die Krimberge en selfs aan die Swartsee -kus in die Kaukasus (in die moderne Rusland). Die odyssee wat etlike eeue geduur het, het groot groepe Ostrogote buite Skandinawië laat versprei.
Die Gotiese nedersetting in die Krim, met Mangup as hoofstad, het die langste oorleef. Dit is eers in 1475 vernietig deur Mehmed II en rsquos Ottomaanse troepe. Maar toe was die inwoners nie net Goties nie, aangesien die Krim -skiereiland 'n smeltkroes van mense geword het. Al die Christelike inwoners van die Krim het saamgedrom om die heersers in Mangup, en Grieks was die taal van internasionale kommunikasie. Die Prinsdom Theodoro was egter van Gotiese oorsprong en die Ortodokse eparchy daar word ook Goties genoem.
Die Krim -Gote het hul kulturele kenmerk behou, selfs in die Ottomaanse Ryk. 'N Klein woordelys van hul taal, wat in die 16de eeu saamgestel en uitgegee is deur die Oostenrykse ambassadeur Augier de Busbecq, het hedendaagse taalkundiges toegelaat om vas te stel dat dit ongelooflik naby aan Sweeds is, ondanks die insluiting van talle Turkse, Iraanse en Slawiese woorde. Katarina II maak 'n einde aan die Krim -hoofstuk in die Gotiese geskiedenis toe sy besluit het om die land deel van die Russiese Ryk te maak. Sy het beveel dat alle Krim -Christene na gebiede noord van die See van Azov verhuis het. Hulle afstammelinge word nou & ldquoMariupol Grieke & rdquo in die Oekraïne genoem.
Ondanks die lang verblyf in die hedendaagse Oekraïne en hul langdurige verblyf in die land en veral die Gotiese toestand wat voorspoedig was onder Ermanaric, soek argeoloë nou al meer as 'n eeu na spore van die kultuur.
Hedendaagse geleerdes is ietwat skepties oor hierdie geskiedenis en is geneig om die gebied wat deur die Gote beheer word tot die gebied van die argeologiese kultuur van Cherkiakhiv te beperk. Maar selfs binne hierdie beperkings was die Gotiese staat 'n unieke verskynsel van barbaarse Europa tydens die laat Romeinse Ryk.
Tog het die Gotiese erfenis nie spoorloos in die oostelike deel van die vasteland verdwyn nie. In die vroeë Middeleeue was die mees aktiewe groep van die plaaslike barbariërs en Slawiërs die Slawiërs wat tot 'n sekere mate hul pad gevolg het toe hulle in die 5de eeu suid en suidoos migreer, van Polissië na die Donau -grens van Bisantium. Talle lenings uit Oos -Germaanse tale (hoofsaaklik Goties) toon aan dat hulle 'n aantal kulturele elemente uit die Gote aangeneem het. In die besonder het waardevolle elemente van die destydse militêre kultuur (swaarde, helms en wapenrusting) Germaanse name. Dit was opmerklik dat die seremoniële drag van welgestelde Slawiese vroue 'n verpligte paar groot fibulas bevat wat ooreenstem met die manier waarop edele Gotiese vroue geklee was. In die vroeë Middeleeue was Goties sinoniem met & ldquoelite & rdquo en & ldquoprestigious & rdquo onder Oos -Europese barbare (insluitend ons voorouers). 'N Verdere detail is dat die gewone Slawiese naam vir 'n liniaal en mdash kniaz (prins) en mdash 'n Germanisme is. Selfs die woord vir brood (khlib) is in Goties aanwesig, en laat alle Oekraïners elke keer 'n oorblyfsel van Gotiese kultuur agter wanneer hulle om brood vra.
Ostrogoth, lid van 'n afdeling van die Gote. Die Ostrogote het in die 3de eeu nC 'n ryk noord van die Swart See ontwikkel en in die laat 5de eeu onder Theodorik die Grote die Gotiese koninkryk Italië gestig.
Die Ostrogote het 'n groot ryk opgebou wat strek van die Don tot by die Dniester-riviere (in die huidige Oekraïne) en van die Swart See tot by die Pripet-moerasse (Suid-Wit-Rusland), wat suidwaarts van die Oossee af binnegedring het. Die koninkryk het sy hoogste punt bereik onder koning Ermanaric, wat na bewering op 'n hoë ouderdom selfmoord gepleeg het toe die Huns sy mense aangeval en hulle ongeveer 370 onderwerp het. Hoewel baie Ostrogotiese grafte suid en suidoos van Kiev opgegrawe is, is min bekend die ryk. Die Ostrogote was waarskynlik in die 3de eeu geletterd, en hulle handel met die Romeine was hoogs ontwikkeld.
Na hul onderwerping deur die Huns word daar ongeveer 80 jaar min van die Ostrogote gehoor, waarna hulle weer in Pannonia aan die middelste Donau -rivier verskyn as federasies van die Romeine. Maar 'n sak het agtergebly op die Krim -skiereiland toe die grootste deel van hulle na Sentraal -Europa verhuis het, en hierdie Krim -Ostrogote het hul identiteit deur die Middeleeue behou. Na die ineenstorting van die Hun -ryk (455) het die Ostrogote onder Theodorik die Grote weer begin beweeg, eers na Moesia (c. 475–488) en daarna na Italië. Theodoric word in 493 koning van Italië en sterf in 526. 'n Tydperk van onstabiliteit volg toe in die regerende dinastie, wat die Bisantynse keiser Justinianus uitlok om oorlog te verklaar teen die Ostrogote in 535 in 'n poging om Italië uit hul greep te verdryf. Die oorlog het byna 20 jaar lank met uiteenlopende fortuine voortgegaan en onherroeplike skade aan Italië aangerig, en die Ostrogote het daarna geen nasionale bestaan ​​gehad nie. Dit lyk asof hulle tot die Ariese Christendom bekeer is, kort nadat hulle ontsnap het uit die oorheersing van die Huns, en in hierdie dwaalleer het hulle aangehou tot hulle uitsterf. Alle bestaande Gotiese tekste is voor 554 in Italië geskryf.
"Totila" was die nom de guerre van 'n man wie se regte naam Baduila was, soos blyk uit die muntstukke wat hy uitgegee het.  "Totila" is die naam wat gebruik word deur die Bisantynse historikus Procopius, wat die Bisantynse generaal Belisarius vergesel het tydens die Gotiese oorlog, en wie se kronieke die belangrikste bron van ons inligting vir Totila is. Volgens Henry Bradley is 'Totila' en 'Baduila' verkleinwoorde van Totabadws.  Totila, gebore in Treviso, was 'n familielid van Theudis, koning van die Visigote en 'n swaarddraer, wat 'n goeie loopbaan onder sy familielede moontlik gemaak het. 
Totila is in 541 verkies tot koning van die Ostrogote, na die moord op sy oom Ildibad en nadat hy in 541 die sluipmoord op die kortstondige opvolger van Ildibad, sy neef Eraric, ontwerp het.  [a] Net soos Alaric I was Totila nogal jonk toe hy koning word en deur die Gote so verklaar is dat hy die heerskappy oor die Italianers sou herwin.  Die amptelike Bisantynse standpunt, ingeneem deur Procopius en selfs deur die Romanized Goth, Jordanes - skryf net voor die afsluiting van die Gotiese oorloë - was dat Totila 'n usurpator was.  Volgens historikus Peter Heather, as neef van Ildebadus, kom Totila nietemin uit 'n prominente Gotiese familie, een wat Theodoric se Amal -dinastie omring en selfs soms uitgedaag het ".  [b]
Die moord en vervanging van Eraric met Totila stel die Bisantyne voor-sedert Eraric die onderhandeling met keiserlike mag bevoordeel het-dat hierdie Gotiese opvolger waarskynlik oorlog verkies en dat 'n Bisantynse ekspedisiemag van twaalfduisend man noordwaarts van Ravenna na Verona gestuur is om moontlike dreigende te voorkom. aanval. 
In Verona het 'n plaaslike simpatiseerder 'n kontingent Romeinse soldate die stad toegelaat, en terwyl die Gote aanvanklik paniekerig geraak het, het hulle gou besef dat die hoofleër 'n entjie van die stad gestop is.  Hulle sluit onmiddellik die hekke en die Romeinse soldate wat die stad binnegedring het, spring van die mure af. Intussen het die Romeinse magte teruggetrek na Faenza (Slag van Faventia), waar Totila hulle met vyfduisend man ontmoet het om te veg, terwyl nog driehonderd Gotiese boogskutters hulle van agter af verras het, wat gelei het tot 'n roete, waardeur die Gote beide verkry het gevangenes en gevegstandaarde.  [c] Ooreenkomstig beweer die historikus Thomas Burns dat Totila 'n begaafde kryger en goewerneur was, en as 'n Ostrogoth slegs die tweede plek onder Theodoric die Grote self was. 
Na die oorwinning in 542 in Faenza, beleer Totila's Goths die sterk verdedigde Florence in 'n poging om die Via Cassia na Rome oop te maak, maar toe die keiserlike magte opdaag om die stad te help verlig, het Totila teruggetrek na die Mugello-vallei, waar historikus Herwig Wolfram sê , het hulle 'die vyand 'n verpletterende nederlaag toegedien'.  Aangesien hierdie streek relatief gespaar was van enige vorige konflikte, kon Totila's Goths aansienlike voorsiening en buit kry.  Intussen het hy besluit om sy operasies na die suide van die skiereiland oor te dra, in plaas daarvan om die verowering van Sentraal -Italië te volg, waar die keiserlike magte te gedug was vir sy klein leër.  Hy verower Beneventum sowel as Cumae, wat 'n Gotiese vesting gebly het, selfs nadat die Gotiese koningskap nie meer bestaan ​​het nie. 
Gedurende 'n krisistydperk te midde van die Oos -Romeinse militêre leierskap, wat die burgerlike bevolking in sy hele gebied onder druk geplaas het, beweer historikus Victor David Hanson dat Totila hom voordoen as 'n 'nasionale bevryder wat die hernieude kettings van die Romeinse onderdrukking sou weggooi'.  Hanson beweer verder dat hierdie gekibbel tussen die Bisantynse generaals van "verskillende faksies en etnisiteite" die verbeuring van wat Belisarius in 540 gewen het, veroorsaak het. 
Totila se strategie was om vinnig te beweeg en beheer oor die platteland oor te neem, sodat die Bisantynse magte in beheer was van goed verdedigde stede, en veral die hawens. Toe Belisarius uiteindelik na Italië terugkeer, vertel Procopius dat "hy gedurende 'n tydperk van vyf jaar nie een keer daarin geslaag het om 'n voet op enige deel van die land te sit nie. na die ander. "  Totila het die stede omseil waar 'n uitgerekte beleg nodig sou gewees het, en die mure van stede wat hom oorgegee het, soos Beneventum, verwoes. Totila se verowering van Italië was nie net gekenmerk deur eerlikheid nie, maar ook deur barmhartigheid, en Gibbon sê "niemand is mislei nie, hetsy vriende of vyande, wat afhang van sy geloof of sy genade."  Na 'n suksesvolle beleg van 'n weerstandbiedende stad, soos in Perugia, kan Totila egter genadeloos wees, soos Procopius vertel. Procopius het 'n geskrewe uitbeelding van Totila verlaat voordat sy troepe vir die geveg opgestel is:
Die wapenrusting waarin hy geklee was, was oorvloedig met goud bedek en die oorvloedige versierings wat aan sy wangplate gehang het, asook sy helm en spies was nie net pers nie, maar in ander opsigte by 'n koning gepas ... En hy self sit op 'n groot perd, begin vaardig onder die arms tussen die twee leërs dans. En terwyl hy ry, gooi hy sy spies in die lug en vang dit weer terwyl dit bokant hom bibber, en gee dit vinnig van hand tot hand, en verskuif dit met volmaakte vaardigheid. 
Waar Totila hierdie 'dans' geleer het, word nooit deur Procopius duidelik gemaak nie, maar hierdie optrede het waarskynlik iets vir die Gote beteken, en ondanks sy vaste oortuiging van naasbestaan ​​met die Romeine en hul kultuur, vertel Burns, net soos Theodoric, 'het hy 'n Goth gebly. "  Ten spyte van sy etniese status as 'n Germaanse kryger, het Totila nie die platteland geplunder vir voorrade soos ander barbare in plaas daarvan nie; hy het huur en belasting ingesamel om die inkomste aan te vul wat hy nodig gehad het sonder om die stede en dorpe wat hy verower het, te verwoes. Hy het ook slawe gewerf in die geledere van sy leër.  [d]
Procopius berig (Oorloë, 7.9–12) dat Totila gedurende die volgende twee veldtogseisoene verskeie strategies belangrike sentrums kon inneem, waaronder die vesting by Auximum, wat hom in staat gestel het om landkommunikasie tussen Rome en Ravenna te onderbreek.  Bykomende vestings by Caesena, Urbinus, Mons Feretris, Petra Pertusa, Campania, Lucania, Apulia, Bruttium en Calabria val ook op Totila se magte, wat die Gote in bevel van byna die hele Suid -Italië plaas.  Na hierdie suksesse het Totila sy leër nou na Napels gelei en die stad beleër, wat Justinianus ontstel het. Die keiser reageer deur die burger Maximin te stuur om die krisis die hoof te bied.  Toe Maximin 'n slenter probeer en baie voedselvoorrade via skepe stuur om die voorkoms van 'n veel groter leër te laat lyk, het dit misluk, aangesien Totila volledig van al die feite ingelig was. Die spanne is gedood en 'n tweede poging is aangewend om Conon in Napels weer te voorsien. Ondanks die feit dat die skepe veilig aankom, word die vaartuie deur 'n stormwind aan wal geblaas en is hierdie spanne doodgemaak en generaal Demetrius - wat in opdrag van Maximin gestuur is - is deur Totila gevange geneem.  Die Gotiese koning het Demetrius se hande laat afsny en sy tong verwyder voordat hy hom losmaak.  Nietemin het Totila vrygewige voorwaardes gebied vir die verhongerde garnisoen van Conon in Napels en hulle het hul poorte in die lente van 543 vir die Gote oopgemaak.  Historikus J.B. Bury skryf:
By hierdie geleentheid het Totila 'n aansienlike menslikheid getoon, wat die historikus Procopius nie van 'n vyand of 'n barbaar verwag het nie. Hy het geweet dat as die voedsel oorvloedig was, die hongersnoodbewoners hulself sou doodmaak. He posted sentinels at the gates and in the harbor and allowed no one to leave the city. Then he dealt out small rations, gradually increasing the quantity every day until the people had recovered their strength. The terms of the capitulation were more than faithfully observed. Conon and his followers were embarked in ships with which the Goths provided them, and when, deciding to sail for Rome, they were hindered by contrary winds, Totila furnished horses, provisions, and guides so that they could make the journey by land. 
Throughout the occupation of Italy, Totila never really wavered from the aim to recover the kingdom and sovereignty for the Goths (Procopius, Oorloë, 7.1.26), but not solely under those auspices, as historian Walter Goffart suggests he avows it was also to become "subcontractors in upholding the nomen Romanum in Italy."  Towards the end of 545 the Gothic king took up his station at Tivoli and prepared to starve Rome into surrender, making at the same time elaborate preparations for checking the progress of Belisarius who was advancing to its relief, and whose fleet almost managed to relieve the city.  In December 545, Totila besieged Rome and a year later entered and plundered the city, where he prayed at St. Peter's Basilica, suggesting continuity with Theodoric, but the act was near meaningless since the city was practically empty. 
Kyk die video: Bekendstelling: Die opkoms en ondergang van die NG Kerk deur Jean Oosthuizen (Julie 2022).