Hoe vriende en familie kan help met ophou rook
Helpende geliefdes verstaan ​​hoe dit voel om op te hou rook
Die volgende "brief" aan familie en vriende is geskryf deur Richard, die nonsmokerende man van een van 'n forumlid oor die staking van rook.
Deur die ervaring van die ondersteuning van sy vrou, het Mary, soos sy gewerk het om op te hou rook, baie geleer oor hoe dit is vir 'n oud-roker wat herstel van nikotienverslawing.
Sy brief aan 'n geliefde spreek baie goed uit hoe jy die beste kan ondersteun om die roker in jou lewe te help wanneer hy of sy ophou. Sy brief spreek ook aan hoe jy jou eie balans kan handhaaf wanneer dinge ongemaklik raak.
Dankie vir die deel, Richard.
Ek gaan probeer om my lewe vir die beter te verander. Ek gaan ophou rook. Ek wou net hierdie brief vir jou skryf, sodat jy weet wat om te verwag vir die volgende maand of so, aangesien die proses van nikotienonttrekking vir my en vir diegene rondom my, baie uitdagend kan wees. (Die meeste mense besef dit nie, maar nikotienverslawing is letterlik een van die moeilikste dwelms om te skop, selfs moeiliker as heroïne, as gevolg van hoe ingewikkeld in ons lewens dit gewoonlik is).
Almal reageer anders op die onttrekkingsimptome, maar oor die algemeen, gedurende die eerste twee weke (Hell Week en Heck Week), verwag nie veel van my nie. Ek sal waarskynlik nie my normale self wees nie. Al my aandag sal letterlik aangewend word om die fisiese en geestelike dringendheid te beveg om te rook. Ek kan huil, ek kan skree, ek kan jou ignoreer. Die ergste van alles kan ek jou seergemaak, maar ek wil hê jy moet weet dat dit die nikotien praat, nie my hart nie.
Ek sal later daarna om verskoning vra, sodra die gif my liggaam verlaat het en my gedagtes skoongemaak het, maar vir die oomblik, asseblief, onthou asseblief dat ek jou liefhet en laat dit van jou rug af rol.
Jy moet weet dat wanneer 'n roker ophou, die liggaam en die verstand sal probeer om byna enigiets om die gebruiker te mislei om 'n ander puff te neem.
Ek kan rasionaliseer dat "nou nie 'n goeie tyd is nie". Ek mag die waarde van my bestaan ​​bevraagteken. Ek kan praat oor gevoel van leegheid en verlies. My liggaam kan pyne en pyne ontwikkel. Ek mag nie kan slaap nie. Ek kan optree soos die pyn wat ek ervaar, is al jou skuld.
Wees asseblief bewus daarvan dat ek dit vir MY doen, nie vir jou nie. Op hierdie een belangrike manier moet ek selfsugtig wees, sodat ek die nikotien nie die rede kan gee om die skuld op iemand anders te plaas nie. So jy moet nie verantwoordelik voel vir my ongemak en depressie nie. Selfs as jy voel jy kan nie staan ​​om my so te sien nie, wat jy ookal doen, moenie vir my sê dit is reg om te rook nie, net om die pyn te stop. Jy moet sterk wees as ek swak is, dus moenie met 'n "junkie thinking" saamstem nie.
Hier is 10 dinge wat jy kan doen om te help:
Wees daar as ek 'n drukkie nodig het, maar moenie seergemaak word as ek jou wegstoot nie.
As ek jou sê om my alleen te laat, gee my plek, maar gaan nie te ver nie ... Ek moet weet jy is naby, ongeag wat die nikotien sê.
Moenie probeer om met my te argumenteer as ek begin rasionaliseer nie ... stilte is 'n sterker boodskap.
Vermy die onderwerp van sigarette (want ek probeer dit uit my gedagtes kry), tensy ek dit eers opbring.
Doen die beste wat jy kan doen asof alles normaal is. Hoe meer "normaal" jy optree, hoe vinniger sal ek daar kom.
Vermy my bewus van situasies waar ek in die teenwoordigheid van rokers sal wees. Dit kan beteken dat jy gunsteling restaurante of bars vermy, of vir 'n rukkie met sekere vriende uitbreek.
Vermy bewus dat ek in stresvolle situasies kom ... as iets stresvol vir 'n paar weke uitgestel kan word, probeer asseblief om dit te doen. Indien nie, probeer asseblief om my te kuier.
Help my om "sneller" situasies te vermy ... plekke of aktiwiteite waar ek gewoonlik verlig. (Byvoorbeeld, beplan nie lang paduitstappies vir die volgende paar weke as ek gewoonlik in die motor rook nie).
Hou net aan dat dit beter sal word, dat die leegheid en pyn sal verdwyn, dat jy van my hou en dat hierdie moeite die moeite werd is.
Sê vir my ek is sterk. Sê vir my jy is trots op my. Maar ook, vertel my dat jy daar sal wees, maak nie saak wat ek sê of doen nie.
Ek wou jou net voorberei omdat die eerste paar weke gewoonlik die ergste is, maar wees daarvan bewus dat dit nie skielik beter word nie. Dit sal 'n geleidelike proses wees.
Let ook daarop dat terwyl ek hierdie ophou vir my doen, jy en diegene rondom my ook baat sal vind. Ek sal vry wees van die hakies om te weet waar die naaste sigaret winkel is. Ek sal vry wees van die reuk en vlekke. Ek sal vry wees van 'n vroeë dood. En ek sal vry wees om meer kwaliteit tyd deur te bring met diegene wat ek liefhet.