Die ekonomie van Zimbabwe is in vergelyking met die meeste ander Afrikalande hoogs ontwikkeld en het al 'n hoë vlak van industrialisering bereik. Nogtans het die Zimbabwiese ekonomie as gevolg van wanbestuur in 'n baie ernstige krisis beland en was in die eerste dekade van die 21ste eeu besig om in mekaar te tuimel.
Zimbabwe beskik oor 'n beduidende ekonomiese potensiaal met sektore soos landbou, mynbou en toerisme wat tot in die middel van die 1990's gefloreer het. Naas vrugbare landbougrond is die land ook ryk bedeel met natuurlike hulpbronne soos hoëgraadse metallurgiese chromietreserwes, steenkool, koper, asbes, nikkel, goud, platinum, ystererts en seldsame aardes, en 'n natuurskoon wat toeristetrekpleisters soos die Victoria-waterval insluit.
Die ekonomiese klimaat word oorheers deur uiters negatiewe faktore soos hiperinflasie, 'n wisselkoers wat kunsmatig op 'n onrealistiese vlak gehou word, 'n algemene tekort aan buitelandse valuta en beperkings op invoere. Nywerheidsproduksie en beleggings het sterk afgeneem, en talle sakeondernemings is gesluit. Die nywerheids- en dienstesektor word bowendien deur die grootskaalse emigrasie van opgeleide mannekrag geknel.
die omskakeling van 'n beplande na 'n markekonomie, wat eers in 1990 begin het en nie stelselmatig geïmplementeer is nie;
die groot ekonomiese impak wat droogtes op die landbou het (die regering het die jaar 2007 tot 'n droogtejaar verklaar);
die weiering van die regering om ekonomiese strukture deur middel van 'n hervormingsproses te verbeter (die IMF, die Wêreldbank en ander organisasies en state stel die stabilisering van prysvlakke, 'n vermindering van die openbare sektor en subsidies, 'n liberalisering van die wisselkoersbeleid en die verskansing van eiendomsregte as kernelemente van ekonomiese hervorming voor)
Grond word nie bloot as 'n primêre produksiemiddel deur die inwoners van Zimbabwe beskou nie. Die inbesitneming van grond deur Britse kolonialiste is deur die inheemse bevolking nie slegs as 'n onteiening van land ervaar nie, maar ook as 'n berowing van hul eie geskiedenis, tradisies en identiteit. Net soos in die buurlande het grondhervorming dus 'n baie emosionele kwessie geword, wat deur politici maklik geïnstrumentaliseer kon word. In Zimbabwe het die regerende party sedert die laat 1990's drastiese grondhervorming as 'n politieke troefkaart begin speel.
Toe Zimbabwe onafhanklik geword het, was die helfte van die landbougrond – veral die vrugbare gebiede – in besit van 4 500 groot boerderye wat deur Blanke boere beheer is, terwyl meer as 700 000 kleinboere die ander helfte bewerk het. Die Lancaster House-ooreenkoms, wat vir 'n oorgangsperiode van tien jaar gesluit is, het privaatbesit gewaarborg en sodoende die oordrag van grond aan die mees behoeftiges gekeer. Grondverdeling was derhalwe beperk tot land wat deur die regering op die vrye mark aangekoop kon word. In plaas van 'n beplande 162 000 Swart gesinne is slegs 62 000 op 2,5 miljoen hektaar landbougrond gevestig.
Die ekonomie het nie goed oorgeskakel na Robert Mugabe se leierskap nie. Dit het veroorsaak dat een van Afrika se sterkste ekonomieë tot die wêreld se heel swakste ekonomie verval het. Hulle inflasie is meer as 730 000% en oortref die van enige ander nasie op aarde. Birma beklee die tweede laaste plek met 'n inflasie van 39.5%. Die regering skryf die slegte prestasie toe aan 'n 2001-wet (Zimbabwe Democracy and Economic Recovery Act), 'n VSA-kongresbesluit wat skuldverligting koppel aan sosiale hervormingsteikens, en die vries van die heersersklas se internasionale bates. Die land het tans die laagste BBP-groei van enige onafhanklike land en die 3de swakste groei in totaal (net ná die Palestynse grondgebied).
Ongelukkig strem die politieke onrus en die wêreld se hoogste voorvalle van vigsinfeksies sy vordering.