Die Dans met God - Abel Pienaar
Resensie: Die Dans met God
Abel Pienaar se nuutste boek, Die Dans met God, word in April 2015 vereer met 'n Woordtrofee vir beste leefstylboek. Die toekening is tydens die jaarlikse Stellenbosse fees ('n ATKV en US Woordfees geleentheid) van letterkunde, teater en musiek gedoen.
Die dans met God: 'n Dans met Zen en Jesus
Resensie deur André Bartlett
Eerste keer verskyn in Beeld, Boeke.
Met die verskyning van Abel Pienaar se jongste boek, Die Dans met God, het ons vir die eerste keer in Afrikaans 'n redelik omvattende én toeganklike uiteensetting van Boeddhisme en in besonder van Zen-Boeddhisme.
Die skrywer, 'n voormalige NG predikant en tans direkteur van die Sentrum vir Eietydse Spiritualiteit, vertel in dié publikasie die verhaal van sy eie blootstelling aan Zen en sy aangetrokkenheid tot hierdie wysheidstradisie.
Hy maak by voorbaat duidelik dat hy sy tema vanuit 'n eiesoortige staanplek benader: Hy is nie meer deel van enige tradisionele Christelike tradisie nie, hoewel dit die geloofstorie is waarbinne hy gebore en opgegroei het. Só staan hy ook buite die Zen-Boeddhisme en kyk hy na albei hierdie tradisies "met die hart van 'n filosoof." Albei tradisies word met diep respek benader en albei se insigte bied rigting in sy soeke na 'n vollediger verstaan van God en die sin van die lewe.
Die doel van die boek is volgens Pienaar "om die vele mense wat nie meer gemaklik voel met die tradisionele antwoorde op lewens- en geloofsvrae nie, te help om vir hulself te begin soek – én vind". In dié verband bied Zen as denkrigting volgens hom een van die doeltreffendste en sinvolste moontlikhede.
Wat nie heeltemal oortuig nie, is Pienaar se poging om die Christelike tradisie en die Zen-denkrigting met mekaar te versoen, om aan te toon dat "Boeddha en Jesus (dalk) tog sielsgenote, broers" is. Insiggewende raakpunte tussen dié twee figure en hul onderskeie tradisies word wel gewys, maar die grondliggende verskil tussen die tradisies word myns insiens misgekyk.
Dit is veral in die benadering tot die lydensvraagstuk dat die twee tradisies (anders as wat Pienaar meen) redelik ver uiteenloop. Anders as in die Boeddhisme, word lyding in die Christelike tradisie nie net in verband gebring met die mens se begeerte wat veroorsaak dat ons nie dinge kan aanvaar soos wat dit is nie. Gevolglik word daar ook nie in die Christelike tradisie aanvaar dat lyding sal ophou wanneer mense loskom van die begeertes wat hulle aan hierdie tydelike bestaan bind nie.
In die Christelike tradisie word lyding wel enersyds verbind aan die ondeurdringbare misterie van die lewe, wat as onvermydelike deel van die aardse bestaan aanvaar moet word. Andersyds word lyding egter ook verbind aan die kwaad wat mense hulself, ander mense en die skepping aandoen.
Desnieteenstaande lewer Pienaar met hierdie boek 'n boeiende bydrae tot die gesprek tussen verskillende denktradisies en hul soeke na antwoorde op die groot lewensvrae.
André Bartlett is hoof van die Sentrum vir Bedieningsontwikkeling aan die Universiteit van Pretoria.
Die Dans met God, (R189) is nou beskikbaar in boekwinkels.
Die eens onaantasbare dogmas wat aan ons as die absolute waarheid voorgehou was, word nou al hoe meer bevraagteken. Hierdie tendens is natuurlik wêreldwyd reeds geruime tyd aan die gang.
Dit beteken egter nie dat wanneer iemand nuut dink oor God en geloof, só 'n persoon nie ook spiritueel is nie. Die teendeel is eerder waar – dit is vrydenkers wat met nuwe dink en praat oor God, godsdiens en spiritualiteit, buite georganiseerde godsdienste om, dieper betekenis en sin in hulle lewens probeer vind. Dit is mense wat 'n nuwe dans wil dans. 'n Nuwe dans met die lewe en met God.