“Ons” volg dié aangeduide roete tot ver (uit Europa, die noorde?) waar die ankers in seeslik sink, met al groter donkerte van hemel “tussen twee pare sterre”. Hierin bedink die digter die slak en die slakspoor – ook nie nuut in die poësie nie – dink maar aan Ernst van Heerden se woorde in “Slak”: “’n Slymspoor oor die grys verlate sandsee/wat swenk – enorm en aards vertraag –/’n mondinglose aar van dooie spraak”, of dié van Antjie Krog: “Soos ’n slak uitskedig besmeer jy my/met nattigheid en slym”. ’n Mens sou talle ander voorbeelde, ook uit die anderstalige literatuur, oor hierdie tema kon aanhaal, wat nie beteken dat Van Staden dit nie nuut kan aanwend nie, maar dat sy hierby aansluit en die tema verruim. [HG 2.199.16] "Vader Lamech, - jy is verraai en verlore! - Ek het op die hoogte alles verneem, met betrekking tot watter strikke daar vir jou gestel is!