M1944 rugsak - Inligting - 2022
M1944 -rugsak, afgelei van die M1931 wat deur bergtroepe gebruik is
In 1940 het Motorola (destyds die Galvin Manufacturing Company) 'n kontrak van die oorlogsdepartement gekry om 'n draagbare, radio aangedrewe stemradio -ontvanger/-sender te ontwikkel vir veldgebruik deur infanterie -eenhede. Die projekingenieurspan bestaan ​​uit Daniel E. Noble, wat die ontwerp bedink het met behulp van frekwensiemodulasie, Henryk Magnuski, die belangrikste RF -ingenieur, Marion Bond, Lloyd Morris en Bill Vogel. Die SCR-300 werk in die 40.0 tot 48.0 MHz frekwensiebereik en is gekanaliseer. Saam met ander mobiele FM-tenk- en artillerieradio's, soos die SCR-508 (20.0 tot 27.9 MHz) en die SCR-608 (27.0 tot 38.9 MHz), was die SCR-300 die begin van die oorgang van gevegsnetradio van laag -HF AM/CW tot lae-VHF FM. 
Alhoewel 'n relatief groot radio met 'n rugsak eerder as 'n handheldmodel, is die SCR-300 in die tegniese handleiding TM-11-242 in die departement van oorlogsdepartement beskryf as 'hoofsaaklik bedoel as 'n walkie-talkie vir voetgevegstroepe', en so die term ' walkie-talkie "is eers in gebruik geneem. 
Die finale aanvaardingstoetse het in die lente van 1942 in Fort Knox, Kentucky, plaasgevind. Die prestasie van die SCR-300 tydens die toetse het getoon dat dit die vermoë het om te kommunikeer deur interferensie en die robuuste kwaliteit van die ontwerp. Motorola sou gedurende die Tweede Wêreldoorlog byna 50 000 van die SCR-300-eenhede vervaardig.  
Die SCR-300 vind plaas in die Pacific Theatre, wat in Augustus 1943 in New Georgia begin het. Kolonel Ankenbrandt het generaal Meade ingelig dat "dit presies is wat nodig is vir kommunikasie in die teater in die voorste linie". In sy oogpunt was die grootste probleem om hulle met vars batterye te voorsien. 
Die SCR-300 is baie gebruik vir die inval in Normandië en die Italiaanse veldtog. Dit het ook 'sleuteltoerusting' geword wat gehelp het om verwarring in die Slag om die Bulge te voorkom. 
Die Britte het die ontwerp van die SCR-300 vir hul eie gebruik vanaf 1947 aangeneem as die "Wireless Set No. 31".  
Die SCR-300 was 'n 18-buis radio-gestuurde ontvanger. Dit het 'n FM -senderafdeling en 'n dubbele superheterodyne -ontvanger gebruik. Dit bevat 'n squelch -kring, 'n outomatiese frekwensie -beheerkring en 'n kristalbeheerde kalibreringskring.  
USMC M-1941 Haversack en Knapsack
Marines op Iwo Jima, syaansig van M-1941 Haversack, Februarie 1945.
Die USMC M-1941 Haversack (boonste sak) en Knapsack (onderste sak) was 'n tweedelige pakstelsel wat tydens die Tweede Wêreldoorlog aan mariniers uitgereik is. Die Haversack het twee bande om die hoofklep vas te hou, en afsonderlike kombersrolbande is gebruik vir 'n hoefyster om die pak. In die boonste middel is 'n klep met ooglede voorsien vir 'n intrenching tool en 'n vasgemaakte band aan die voorkant van die pakkie wat die handvatsel van die instrument vasgehou het. Die pakhangers (Suspenders, Web Belt M-1941) het twee bande wat agteroor gekruis het, maar nie verbind was nie. Hulle het klouhake gebruik om aan die gordel vas te maak. Skouerbande kan in plaas van die bretels gebruik word. 'N Tweede oogklep aan die regterkant was bedoel vir 'n bajonet of enige toerusting met die M-1910-hake.
Die rugsak het twee bande om die hoofklep toe te maak en sybande om die onderste arms van die hoefyster -kombersrol vas te hou (as dit oor die lang pad gerol is). Kort bande aan die onderkant van die Haversack het die rugsak vasgemaak toe dit gebruik is.
Marines op die strand, met 'n M-1941-rugsak met kamoefleerkombers, Guam, 1945.
Alle komponente van die M-1941-pakstelsel was in die USMC vooroorlogse of mosterdbruin of#34 kakie vir die Tweede Wêreldoorlog, hoewel OD#7 later gebruik is en selfs nylonweergawes in die vroeë Viëtnam. Tipiese merke bevat:#34USMC " in die klep, saam met die vervaardiger "BOYT " en datumaanduidings, soos ൴ ".
Dit was moeilik om aan te pas by die werklike gebruik en was nie gewild onder die mariniers wat dit moes dra nie.
'N Kort geskiedenis van die moderne rugsak
Die geskiedenis van die moderne rugsak is 'n moeilike onderwerp om aan te pak. Die redes hiervoor is dat die ontwikkeling nie lineêr was nie, met baie van dieselfde eienskappe wat op verskillende tye op verskillende plekke verskyn, en omdat dit moeilik is om te definieer wat 'n moderne rugsak is.
Soos Nena Kelty gesê het, het#8220Man vir altyd goed op sy rug gedra. 'N Rugsak is niks nuuts nie. "
As ons terugkyk in die geskiedenis, het mense inderdaad altyd dinge op hul rug gedra. Een van die maniere waarop ons verband hou met ons bespreking van moderne rugsakke, is om 'n sak met aangehegte skouerbande, dit wil sê 'n rugsak, te gebruik. Dit is die tipe verpakking wat ons sien gebruik word deur mense soos Nessmuk en Kephart. 'N Ander manier waarop dinge op die agterkant gedra kan word, is deur die gebruik van 'n raam met aangehegte skouerbande. Aan die raam het mense dan toerusting, vate, bokse, ens. Vasgemaak. Die Alaskan -pakraam is 'n goeie voorbeeld en is geïnspireer deur vroeër inheemse Amerikaanse raamontwerp.
Alhoewel albei bogenoemde benaderings verband hou met die moderne rugsak en toerusting suksesvol moontlik maak, sou ek nie een van hulle 'n moderne rugsak noem nie. As ek dit in gedagte hou, gaan ek in hierdie pos na historiese gebeurtenisse van konvergensie tussen hierdie twee kenmerke. Daarmee bedoel ek, ek sal kyk na die opkoms van 'n sak met 'n gewigstelsel en 'n gewigsoordragende raam, intern of ekstern. Hou ook in gedagte dat dit slegs 'n paar aantekeninge is wat ek bymekaargemaak het omdat ek nuuskierig was. Dit moet op geen manier beskou word as 'n omvattende werk oor die onderwerp nie.
Met die wete van die vindingrykheid van die mens, het 'n rugsak wat aan die bogenoemde kriteria voldoen, waarskynlik in die geskiedenis op verskillende plekke in die wêreld plaasgevind. In hierdie pos sal ek kyk na die meer wydverspreide gebruik van sulke ontwerpe, wat 'n meer direkte invloed gehad het op die verpakkings wat ons vandag sien. Een van die vroegste gedokumenteerde gevalle van 'n ietwat moderne pakketontwerp, dateer egter al uit 3300 vC. Dit is die pak Otzi, wie se lyk in die Alpe bevrore gevind is. Ons kan nie met sekerheid sê presies hoe die pakkie gelyk het nie, maar een moontlike rekonstruksie lyk so:
As Otzi se rugsak in werklikheid soortgelyk was aan die bogenoemde rekonstruksie, sou dit 'n relatief moderne ontwerp gewees het. Dit het 'n eksterne raam met dwarsstukke en 'n sak daaraan. Daar is geen heupgordel nie, so die gewigsoordrag is minimaal. Dit is natuurlik net 'n raaiskoot. Ons weet dat die stukke wat ontdek is, moontlik dele van 'n sneeuskoen was. Dit is ook nie duidelik of dit die uitvinding was van 'n kreatiewe individu nie, of dat dit destyds 'n algemene en wyd gebruikte ontwerp was. As dit later was, sou die gebruik van die ontwerp om die een of ander rede nie maklik in die millennia gesien word nie.
Die eerste duidelike, wydverspreide en goed bewaarde voorkoms van 'n geraamde rugsak kom in die laat 1800's in Noorweë voor. Die pakket wat u hieronder sien, word sekk med meis genoem, wat letterlik 'n sak met 'n raam beteken en dateer uit 1880.
Dit bevat weer 'n raam waaraan 'n sak vasgemaak word. Die sak self is tipies van die rame -rugsakke wat destyds gebruik is. Daar kan 'n band wees wat om die middel vou, maar dit lyk nie asof dit 'n draagbare funksie het nie.
Waarskynlik was die eerste gepatenteerde geraamde rugsakontwerp die ontwerp van kolonel Merriam in 1886. Dit was 'n wysiging van die destydse tipiese militêre rugsakke.
Alhoewel die raam omslagtig lyk en nog nooit wydverspreid gebruik is nie, is dit die eerste keer dat 'n poging om die gewig van die pak van die skouers en op die heupe oor te dra. Alhoewel dit nie 'n volledige heupgordel bevat nie, kan die ontwerp aansienlike gewigsoordrag na die heupe plaas, wat swaarder vragte kan dra.
Die volgende gepatenteerde rugsakontwerp was dié van die Noorse Ole F. Bergans in 1909.
Die ooreenkoms met die vroeëre 19de -eeuse Noorse rugsakke is duidelik. Dit maak gebruik van dieselfde rugsakontwerp wat deur mense soos Nessmuk en Kephart gebruik is, en voeg 'n metaalraam in plaas van die hout wat ons in die 1880 sekk med meis gesien het. Die metaalraam is volgens die liggaam gevorm, en hoewel daar geen heupgordel was nie, sou die geboë vorm van die middellyf ten minste 'n bietjie gewigsoordrag na die heupe moontlik maak.
In 1922 het Lloyd F. Nelson die Trapper Nelson -rugsak gepatenteer. Dit was gebaseer op vroeëre inheemse Amerikaanse pakraamontwerpe en het duidelik afsonderlik ontwikkel van die Noorse pakontwerpe. Dit lyk baie meer na die moontlike rekonstruksie van die Otzi -pakket.
Die pak bevat 'n volledige raam met 'n aangehegte sak wat verwyder kan word. Die geboë middellyfstuk wat ons in die Bergans -ontwerp sien, is nie hier nie, en ook geen ander toestel om gewig op die heupe oor te dra nie. Alhoewel die raam aansienlik styf is, word die gewig van die pak grootliks op die skouers ondersteun. Alhoewel dit 'n latere ontwerp is, lyk die Trapper Nelson -pak verder verwyder van die moderne rugsak as die vorige Bergans -ontwerp. Tog was dit kommersieel relatief suksesvol.
Die volgende stap in die ontwikkeling van die moderne rugsak het plaasgevind in 1952 toe Asher "Dick " Kelty en Nena Kelty pakke in hul motorhuis begin vervaardig het. Hul pakke bevat 'n eksterne aluminium raam wat oor die hele lengte van die verpakking gestrek het en 'n heupgordel gehad het wat 'n mate van gewig na die heupe kon oordra.
Alhoewel Kelty hul ontwerp nie ontwerp het nie, word dit algemeen erken dat dit die eerste ontwerp van hierdie pakket op die mark is. Hoewel die pak vir enige moderne rugsakreisiger as 'n klassieke eksterne raampak herkenbaar was, het dit steeds nie 'n vol gewatteerde heupgordel gehad nie. Op 'n moderne pak kan die heupgordelontwerp meer as 60% van die gewig en 90% van die gewig op die heupe oordra. Dit was nog steeds nie moontlik met die dun bandontwerp van die vroeë Kelty -pakkies nie. Die Kelty -pakke wat Jim Whittaker en sy span in 1963 op Everest gedra het, het nog steeds nie 'n volledige omhulde heupgordel nie.
Iewers aan die einde van die sestigerjare het Kelty begin om 'n gewatteerde gordel as 'n opsie op hul pakkies aan te bied. Ek kon nie die presiese datum vind nie, of vasstel of die gordelontwerp by een van sy mededingers ontstaan ​​het nie.
In 1970 stel Kelty die heupgordelsluiting met 'n vinnige vrylating bekend, en teen 1972, toe die Kelty Tioga bekendgestel is, het die bekende rugsak met 'n eksterne raam ontstaan, kompleet met 'n sak, 'n vol raam en 'n vol opgestopte heupgordel aansienlike gewig vir die heupe.
Die foto hierbo toon 'n moderne Kelty Tioga -rugsak. Dit het al die kenmerke van wat ek as 'n moderne rugsak sou beskou.
Sodra al die kenmerke van 'n moderne rugsak bymekaar gekom het, is die rugsak van die interne raam kort daarna vrygestel. Daar is 'n mate van debat oor wie die eerste prototipe gemaak het, maar dit word algemeen aanvaar dat Kelty in 1973 die eerste kommersieel beskikbare model, die Kelty Tour, vrygestel het.
Die Kelty Tour wat u op die foto hierbo sien, is die eerste in 'n reeks pakkies wat die rugsak gaan oorheers, en vir die meeste mense vorm dit die beeld van die moderne rugsak. Dit is gebaseer op 'n sak met 'n groot kompartement, met 'n inwendige volledige lengte raam, wat die gewig van die pak na 'n heupgordel na die heupe oordra.
Daar is egter nog 'n meer onlangse ontwikkeling in die evolusie van die moderne rugsak, wat soms geïgnoreer word vanweë die relatief klein mark wat dit bereik. Dit het in 1997 begin toe Patrick Smith Kifaru gestig het. Kifaru, saam met verskeie ander ondernemings, was die pionier in die vorm van 'n eksterne raampakket, wat die meeste mense kwalik as sodanig sou erken. Soortgelyke ontwerpe word aangebied deur Stone Glacier, Mystery Ranch, Kuiu en Paradox Packs.
Die foto hierbo toon 'n Stone Glacier -pak met hul Krux -raamstelsel. Die pakke word meestal deur jagters gebruik, wat die vermoë benodig om baie swaar vragte te dra. Of hierdie tipe pakkie na 'n groter publiek versprei, moet nog gesien word. Wat duidelik is, is dat dit nie u gewone rugsak is nie.
Al die bogenoemde is slegs my kort oorsig van die geskiedenis en ontwikkeling van die moderne rugsak. Natuurlik bestaan ​​daar altyd verskillende ontwerpe saam. Verpakkings sonder rame het bestaan ​​en kom algemeen voor in ultraligte rugsakringe, eksterne raampakkies, soos die Kelty Tioga, word steeds vervaardig en kan op die roete gesien word, en in sommige gebiede word selfs ouer metodes, soos pakborde, steeds gebruik.
Sommige van die foto's hierbo bevat hiperskakels na die webwerf waar ek die prentjie gekry het of inligting bevat oor die onderwerp. Maak seker dat u hulle gaan kyk.
Ek het vinnig gespeel en verloor met die Mother Earth News -ontwerp, maar ek het wel die pakkie -patroon gebruik. Aangesien ek min vertroue in my naaldwerk gehad het, het ek dit eers aangepak, sodat ek die korrekte afmetings vir my pakbord kon omwerk.
Die belangrikste opmerking is dat die naaipatroon nog 'n 0,5 "bygevoeg moet word vir naattoelating vir die tyd wat u dit vasmaak. Nadat ek die finale afmetings gehad het, het ek dit met 'n krytmerker op die doek neergelê en die dele uitgesny. Ek kon, ek het alles op die pak dubbel gestik vir sterkte.
Die stap wat nie duidelik uit die tydskrifinstruksies blyk nie, is dat daar 'n ekstra naat ongeveer twee sentimeter van die rand van die saamgestelde sak is, waarheen die grommets gaan. U kan hierdie stap dalk oorslaan, maar ek verbeel my dat dit die spanning op die sak van die sak verlig.
Om die grommets te installeer, het ek dieselfde gom setter gebruik wat Dave in sy video's gebruik het. Ek is nie seker of daar 'n reël is vir die aantal oogskroewe nie, maar ek sal huiwer om minder as vier te gebruik.
Met die pakkie toegewerk, vergelyk ek die sakafmetings met die afmetings van die tydskrif en sny my pakbordstukke. Ek het 'n derde dwarsbalk bygevoeg sodat lywige vragte nie deurdring nie en my rug getref het terwyl ek stap.
Ek sou beslis die proses saam met 'n bandsaag kon bespoedig het, maar die ontwerp was eenvoudig genoeg, ek het dit probeer doen met 'n Japannese treksaag en beitels. Laat ons dit maar los. Ek het verskeie lesse geleer oor die uitblaas van nie -ondersteunde rande en die korrekte toediening van houtvuller.
Ek het die raam met koperskroewe gemonteer, aangesien ek 'n vintage voorkoms wou hê. Staalskroewe sal beslis werk, maar ek hou van die voorkoms van koperbevestigingsmiddels. By die skuur het ek veral aandag gegee aan die afronding van die binnekante wat moontlik met my rug in aanraking sou kom.
Om dit af te werk, het ek verskeie lae gekookte lynolie aangebring. Dit neem dae om tussen die lae te droog, maar die natuurlike eikekleur is baie aantreklik.
Nadat die pakraam gebou is, kon ek meet en die agterkorset (soos ek dit noem) vaswerk. Soos die pak, het ek 'n naattoelaag van 'n half duim bygevoeg en die rande dubbel gestik. Die bande moet daardeur kom, so ek sny 'n gat naby die bokant.
Met soveel afvalleer byderhand, het ek besluit om die rande te versterk met nageleide leerafwerking, om die rand dubbel te stik of om 'n tweede laag seil te stik. Aangesien daar laterale spanning is, sal ek huiwer om dit onvoltooid te laat.
Vir die veters het ek 'n grys 550 koord gekry. Die oorspronklikes en Dave Canterbury's gebruik 'n katoen tou, maar die parakoord is meer veelsydig en minder geneig tot verrotting.
Met die sagte materiaal voltooi het ek oorgegaan na waterdigting. Ter verwysing het ek 'n wonderlike artikel oor die kuns van manlikheid gevind oor die geskiedenis en die proses van waterdigting met was. Oor die algemeen vryf jy was ('n mengsel van byewas en paraffien) op die sagteware en smelt dit in die vesel met 'n hittegeweer of 'n haardroër.
Ek vind dit die maklikste om 'n houtbord in die pak te sit, Netflix aan te skakel en 'n laag op 'n oppervlak te vryf. Tussen bonatuurlike episodes sou ek dit met 'n hittegeweer in die doek smelt. Dit lyk nie asof daar 'n truuk is nie, slegs elmboogvet.
Verbasend genoeg beïnvloed die was nie die kleur of voorkoms van die doek nie. Slegs kolle met swaar wasspikkels lyk soos ligte verwering.
Om die pakkie vas te maak, het ek twee lyne parakoord deur die oogskroewe gehardloop en met 'n boogknoop aan die onderste oogskroef vasgemaak. Dit kan ook as toutjies aan die bokant van die pak verdubbel en is weer veelsydiger as draadstawe.
Ek het beslis gedink dat die finale pak swaar, maar stewig sou wees. Verbasend weeg dit slegs 6,72 pond. Ter vergelyking, my ALICE -verpakking met aluminium is 6,00 pond en my REI Mars -gewig 6,03 pond. Dit is gemaklik om die uitgerekte doek te dra, maar ek moet dit nog nie met 'n aansienlike gewig laai en rondstap nie. Daar is 'n reis na die Appalachian Trail in Mei, so ons sal sien.
Die Light Assault Pack
Laat ek hieroor duidelik wees: ek praat nie van u standaard aanvalspakket van drie dae nie. Ek praat nie eens van die relatief skaars medium ALICE -pak nie.
Nee, ek praat nog kleiner.
Volhoubare rakke soos ALICE, of eintlik enigiets met 'n kapasiteit van meer as 45 liter, is vir eksistensvragte. As u nie die term ken nie, is dit goed. Ek het dit kortliks genoem tydens die bespreking van draende konsepte. Kortom, die bestaanslading, soms die volhoubaarheidslading, word bedoel om vir lang periodes in die veld te oorleef. Die bedoeling is om na 'n posisie te marsjeer, die losband vir 'n paar dae te laat val en daaruit in die veld te leef.
'N Klein aanvalspak saam met draagbare rat
Die aanrandingspakket is baie kleiner. Dink aan 'n 24-uur operasie of so. Dit bevat ander items wat nie direk gesteun en gate gemaak en gate toegemaak het nie, maar om watter rede ook al belangrik is.
Algemene items wat u in die aanrandingspakket vir ons "Scenario X " kan laai, sluit in:
Noodskuiling (poncho, tou, ens.)
Skoonmaakstel en versterker
"Boo-Boo-stel " vir klein noodhulpvoorrade
Ekstra klere, veral sokkies
Toiletpapier, want higiëne
As u dit nog nie gelees het nie, het ek gedagtes oor ander hoofvragmetodes behandel in afsonderlike artikels, hieronder gekoppel.
Die bedoeling hier is dat u ekstra items moet hou om u lewe makliker te maak, maar u wil nie so graag dat dit 'n belemmering vir mobiliteit word nie. Jy doen nie wil hierdie pak by die eerste teken van konflik laat val en moet terugkom en dit vind. Oorweeg eerder 'n integrale deel van u toerusting.
Dit is nie regtig nuwe inligting nie. Daar was die afgelope tyd 'n taamlik duidelike neiging tot klein, ligte aanvalspakke.
Hierdie opwindende versnellingsgeskiedenis sal nie lank neem nie. Om aanvullende toerusting in 'n klein pakkie te dra, was baie gereeld in die geskiedenis.
Ek sal in WWI begin met die M1910 Pack en Haversack. Hierdie stelsel het clips gebruik om aan die agterkant en voorkant aan die patroonband vas te haak. Dit was ongewild by die troepe, want dit was ongemaklik en ingewikkeld om in te pak. Desondanks het dit in die Tweede Wêreldoorlog voortgegaan as 'n effens aangepaste weergawe, bekend as die M1928.
Die inhoud van hierdie kit was nie te ver van wat ek hierbo gelys het nie. Basiese rantsoene, verskansingsgereedskap, skuilingstel, tou en toiletware was alles deel van die toerusting.
WWI -soldaat met die M1910 -pak
Die M1936 Musette Bag in pakmodus
Die M1928 was nog aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog, maar troepe het die M1936 Musette -sak eerder as 'n rugsak gebruik. Dit is as hulle natuurlik een in die hande kon kry.
Die M1944 en M1945 het die musette -sak aan die einde van die oorlog vervang en voortgegaan om te dien deur die Koreaanse konflik. Die onderstaande foto toon 'n M1945 -stel saam met die vragpak wat onder die veldpak gery het.
Hierdie rat het tot 1956 gewerk, met die bekendstelling van die M1956 -laaddraagtoerusting wat ek in die LBE -artikel uiteengesit het. Die kleiner veldpak migreer af na die bandlyn waar u die vrag op die foto hierbo sien. As dit nodig was, het troepe 'n groter rugsak bygevoeg, benewens die riemtoerusting.
Moderne era -aanrandingspakkette
Die manier van dra het van M1956 tot in die 1990's voortgeduur. Toe ons die laat 90's en vroeë 2000's bereik het, het ons die styging van MOLLE-rucks en kleiner pakke van 3 dae "assault ", soos die London Bridge Trading (LBT) 1476 of die USMC FILBE Assault Pack, gesien.
Die ding is egter dat hierdie pakke slegs kleiner was as die groot pakke vir onderhoud. Dink aan 30L teenoor 65L+ in kapasiteit. Dit weerspieël die verhouding tussen die ou mediumgrootte ALICE (34L) en die groot ALICE (40L). In albei omstandighede het u die pak laat val voor 'n geveg en dit daarna opgehaal.
Op 'n stadium in die rigting van die latere deel van die operasies in Irak en Afghanistan, het troepe die pak nog verder afgeskaal en teruggekeer na die ou wortels van M1936 en M1944. Spesiale operasionele magte het klein dagpakkette begin gebruik wat aan die agterkant van hul bordhouers geheg was. Hulle het noodsaaklike toerusting gedra sonder om te groot of swaar te wees.
Deur gewig aan die agterkant toe te voeg, is ook 'n swaar ratkas teen swaar versnellings teengewig. Alhoewel die totale vrag moontlik hoër was, was dit gemakliker op die rug- en kernspiere.
Vir hierdie modelle het u die pakkie altyd by u gehou. Dit was klein en lig genoeg om u nie in 'n geveg te vertraag nie, en het u beter voorsien vir kort missies.
Die onderneming is in 1952 gestig deur Asher "Dick" Kelty (13 September 1919 - 12 Januarie 2004), wat een van die eerste ratontwerpers was wat 'n rugsak met 'n eksterne raam vervaardig en bemark het wat spesifiek vir burgerlike gebruik ontwerp is.  Hy word beskou as die uitvinder van die rugsak met aluminiumraamwerk.  Kelty was ook die verskaffer van toerusting in die klassieke TV -program uit die 70's The Land Of The Lost.
Kelty-produkte word wyd verkoop deur groot buitenshuise uitrusters, soos Eastern Mountain Sports en REI.
Kelty-produkte word wyd verkoop deur groot buitenshuise uitrusters, soos Eastern Mountain Sports en REI. Kelty het ongeveer 170 produkte / 253 modelle vrygestel. Tent is een van die belangrikste produkte van Kelty. Kelty-tent gemaak van materiale van hoë gehalte. Die tentstof is gemaak van polyester wat langer hou as Nylon en die pale is gemaak van DAC aluminium.
Dick Kelty se seun, Richard Kelty, het een van die stigters geword van Sierra West, 'n mededingende onderneming. 
Pack, Field, Combat, M-1944 en Pack, Field, Cargo, M-1944
Die ontwerp van die M1944-pak was gebaseer op die M-1941 USMC-stelsel. Die bedoeling was dat die M-1944-veldveldpak (boonste eenheid) ligter benodigdhede dra, soos onderklere, gemorsstel en toiletartikels met 'n poncho of bedrol vasgemaak. Dit kan verbind word met die M-1944-vragpakket (onderste eenheid) om ekstra klere, meer rantsoene of ander items te dra.
Tabs met ooglede was op die verpakking om 'n M-1943-vasgereedskapgereedskap (plus 'n band om die graafhandvatsel vas te hou), of ander gereedskap of bajonet. Die aparte vragpakket, met 'n handvatsel, het baie gebruike gehad, insluitend as sak. Die hangers, pak, veld, vrag-en-geveg, M-1944 kan gebruik word vir die dra van pakke, of alleen gebruik word om te help met die gewig van 'n pistool of patroonband.
Aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog het geen van die vegters enige vorm van beskerming vir die kop gekry nie, behalwe doek- en leerdoppe, hoogstens bedoel om te beskerm teen sabelsnitte. Toe die loopgraafoorlog begin het, het die aantal ongevalle aan alle kante wat aan ernstige kopwonde gely het (meer dikwels as gevolg van skrapnelkoeëls of dopfragmente as deur geweervuur) toegeneem, aangesien die kop tipies die mees blootgestelde deel van die liggaam was in 'n loopgraaf . Die Franse was die eerstes wat meer beskerming nodig gehad het - einde 1915 het hulle Adrian -helms aan hul troepe begin uitreik.   Die Britse en die Gemenebest -troepe het gevolg met die Brodie -helm (waarvan die ontwikkeling later ook deur Amerikaanse magte gedra is) en die Duitsers met die Stahlhelm.
Aangesien die Duitse weermag huiwerig gedra het by die ontwikkeling van 'n effektiewe kopbeskerming, het sommige eenhede in 1915 voorlopige helms ontwikkel. Gestasioneer in die rotsagtige gebied van die Vosges, het die weermagafdeling "Gaede" aansienlik meer kopbeserings opgedoen as gevolg van klip- en skulpsplinter as wat troepe in ander sektore van die front. Die artillerie -werkswinkel van die Army Detachment het 'n helm ontwikkel wat bestaan ​​uit 'n leerdop met 'n staalplaat (6 mm dik). Die bord beskerm nie net die voorkop nie, maar ook die oë en neus.  
Die helm was redelik diep in verhouding tot die dikte van die staal wat 'n Amerikaanse onderneming wat staal met soortgelyke dikte probeer druk het in die vorm van die veel vlakker Brodie -helm, kon dit nie doen nie.  Die helm het koeëlbestande vermoë wanneer pistoolrondes soos die 9 mm Luger en 45 ACP slegs die oppervlak daarvan kon afsteek.
Die ontwerp van die Stahlhelm is uitgevoer deur dr. Friedrich Schwerd van die Tegniese Instituut van Hannover. Vroeg in 1915 het Schwerd 'n studie gedoen van kopwonde wat tydens loopgraweoorlog opgedoen is en 'n aanbeveling vir staalhelms ingedien, waarna hy na Berlyn bestel is. Schwerd het toe die taak onderneem om 'n geskikte helm te ontwerp en te vervaardig, breedweg gebaseer op die 15de-eeuse palet, wat goeie kop- en nekbeskerming bied. 
Na lang ontwikkelingswerk, waaronder die toets van 'n seleksie van Duitse en geallieerde hoofdeksels, was die eerste stahlhelm is in November 1915 op die Kummersdorf Proving Ground getoets en daarna deur die 1ste Aanvalbataljon getoets. Dertigduisend voorbeelde is bestel, maar dit is eers in die nuwe jaar van 1916 goedgekeur vir algemene uitgawe, daarom word dit meestal die 'model 1916' genoem. In Februarie 1916 is dit aan troepe by Verdun versprei, waarna die voorkoms van ernstige kopbeserings dramaties gedaal het. Die eerste Duitse troepe wat hierdie helm gebruik het, was die stormtroepe van die Sturm-Bataillon Nr. 5 (Rohr), onder bevel van kaptein Willy Rohr.
In teenstelling met die Hadfield -staal wat in die Britse Brodie -helm gebruik is, het die Duitsers 'n harder martensitiese silikon/nikkelstaal gebruik. As gevolg hiervan, en ook as gevolg van die vorm van die helm, is die Stahlhelm moes gevorm word in verhitte matris teen 'n groter eenheidskoste as die Britse helm, wat in een stuk gevorm kon word. 
Net soos die Britte en Franse, het Duitse troepe baie met hul helms geïdentifiseer, aangesien dit 'n gewilde simbool geword het van paramilitêre groepe na die Eerste Wêreldoorlog. Dit was die aanhegting van die Eerste Wêreldoorlog -generasie aan die ontwerp dat dit na bewering die rede was dat Hitler 'n gemoderniseerde, skuins helmontwerp verwerp het om dit te vervang. 
Stahlhelm gebruik in ander lande Wysig
Duitsland het weergawes van die M1935 -helm na verskillende lande uitgevoer. Weergawes van die M1935 Stahlhelm is van 1935 tot 1936 na die Republiek van China gestuur en die M1935 -helm was die belangrikste helm van die Chinese nasionalistiese leër tydens die Tweede Wêreldoorlog. Spanje het ook die helm gestuur. Gedurende die tussenoorlogse jare is verskeie militêre missies onder bevel van Hans Kundt na Suid-Amerika gestuur, na die Chaco-oorlog het die Boliviaanse leër die helm tot onlangs gedra. Die M1935 -helms wat uitgevoer is, was soortgelyk aan die Duitse uitgawe, behalwe vir 'n ander voering.
Sommige lande het hul eie helms vervaardig met behulp van die M1935 -ontwerp, en hierdie basiese ontwerp was in die laat 1970's in verskillende lande gebruik.
Die Duitsers het die Hongare toegelaat en bygestaan ​​om hul ontwerp van die M1935 -staalhelm te kopieer. Daarom is die deur die Tweede Wêreldoorlog vervaardigde M38 Hongaarse staalhelm byna identies aan die Duitse M1935. Albei het byna dieselfde vorm, vasgemaakte ventilasiegate en die klassieke gerolde rand. Verskille sluit in 'n bietjie growwer Hongaarse afwerking, 'n ander voering en 'n ander klinknagelposisie - die gesplete penne is agter die ventilasiegate. 'N Vierkantige metaalbeugel is aan die agterkant vasgeknyp, bo die agterrand wat gebruik word om die helm aan die rugsak vas te maak terwyl hy marsjeer. Dit is tipies in Hongaars bruingroen geverf, alhoewel daar blougrys weergawes bestaan. Dit word soms die 'Finse M35' genoem vanweë die uitgebreide gebruik daarvan deur die Finse leër tydens die voortgesette oorlog 1941-44.
Na die einde van die Eerste Wêreldoorlog het Pole groot hoeveelhede helms van M1918 beslag gelê. Die meeste daarvan is later aan verskillende lande verkoop, waaronder Spanje. Aan die einde van die dertigerjare is egter ontdek dat die standaard Poolse wz. 31 helm was ongeskik vir tenk troepe en gemotoriseerde eenhede, terwyl dit behoorlike beskerming gebied het, dit was te groot en swaar. As 'n stop-gap-maatreël voordat 'n nuwe helm ontwikkel is, het die algemene personeel besluit om helm M1918 uit te reik aan die 10de gemotoriseerde kavallerie-brigade, wat hulle tydens die Poolse verdedigingsoorlog gebruik het.
Gedurende die tyd van die Warskou -opstand is die helm ook deur die lede van die Poolse Huisleër gedra, en dit was gedurende hierdie tyd dat die helm die simbool van die verset geword het, soos elke Stahlhelm gedra deur 'n soldaat van die ondergrondse weermag dui op 'n dooie Duitse besetter van wie dit geneem is.
In November 1926 het die Ierse Weermag besluit om die Duitser aan te neem Stahlhelm. Toe die Ierse regering egter die Duitse buitelandse kantoor kontak met 'n versoek om 'n monster, word hulle meegedeel dat Duitsland deur die Verdrag van Versailles verbied is om staalhelms uit te voer. Die Iere wend hulle daarna tot die in Londen gevestigde Vickers en bestel 5.000 eksemplare van 'n model wat baie soos die M1918 -helm lyk. Die helm bly in gebruik totdat dit in 1940 deur die Britse Mark II-model vervang is. Na die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog het die helms die onderwerp geword van anti-Ierse propaganda van oorsprong uit Brittanje. 'N Groot aantal helms wat teruggetrek is, is weer na verskillende nooddienste uitgegee nadat hulle wit geverf is. 
Switserland gebruik 'n helm, aangedui as die M1918, wat ongeveer dieselfde was as die M1916, maar 'n vlakker, breër en meer afgeronde kroon en romp gehad het. Dit was om te beskerm teen die harde winterwinde van die alpiene streke.
Die Chileense weermag was 'n produktiewe gebruiker van die Vulkanfiber -modelle, wat voor die Tweede Wêreldoorlog gekoop is, saam met 'n paar helm M1935 en Tsjeggo -Slowakye.  Na die oorlog het die plaaslike vervaardiging van liggewig vesel- en plastiekmodelle begin, wat vandag nog in seremoniële en garnisoen gebruik word.   FAMAE het in die 80's klein lopies staalhelms gemaak, maar uiteindelik is dit nie aanvaar nie vanweë die opkoms van kevlar- en sintetiese ballistiese veselhelms teen daardie tyd.  A. Stahlhelm met gekruiste bajonette en die ooreenstemmende nommer is die standaardteken van infanterieregimente.
Die Argentynse weermag het tydens die Tweede Wêreldoorlog 'n soortgelyke model van persvesel aangeneem, wat weerspieël die tradisionele simpatie teenoor Duitsland wat by baie van die offisiere voorkom. Vir gevegs- en provinsiale gebruik was die ingevoerde Switserse M1918 -helms nog so laat as 1976 in diens.
In die Sosialistiese Bondsrepubliek Joego -Slawië, as gevolg van groot hoeveelhede wat deur die Tweede Wêreldoorlog gevange geneem is, het die Stahlhelm is tot 1959 in die Joego -Slawiese volksleër gebruik, toe dit uitgefaseer en vervang is deur die M59/85 staalhelm.
Na die Tweede Wêreldoorlog het die Bundesgrenzschutz -grenswagte in Wes -Duitsland en 'n paar Wes -Duitse polisie -eenhede die Stahlhelm in their inventories (police units can be seen wearing them during footage of the Black September hostage crisis in 1972), and the Fallschirmjäger variant was used for some time by the GSG 9. With the re-armament of West Germany the Bundeswehr introduced the United States Army M1 Helmet which was replaced by a Kevlar helmet (Gefechtshelm), similar to the modern US helmets, in the 1990s. German firefighter units today still use Stahlhelm-shaped helmets in a fluorescent color.
But by and large students were stuck toting their supplies by strap or by hand. In die boek The Hippie Guide to Climbing the Corporate Ladder and Other Mountains: How JanSport Makes It Happen, the original JanSport salesman Skip Yowell wrote that in 1972, &ldquostudents had no choice but to tote their textbooks and notebooks around campus with their hands. Some tied a belt around them or clutched them to their chests as they walked.&rdquo