Sy kyk af. Besef wat sy vashou. Maar dit kan nie wees nie. Maar dit is. In haar hand is nie ’n kortbroek of een van Braam se T-hemde of selfs ’n onderbroek nie. Onderklere, ja, maar nie ’n man s’n nie.
Haar woorde van ’n kwartier of wat gelede kom om by haar te spook: As Braam skelm wil wees, kan hy nie ten minste groter versigtigheid aan die dag lê nie? Dis nie gewens om laat by ’n lesinglokaal op te daag nie.
Van Omgewingsreg weet sy so min as Madonna van subtiliteit. Sy weet die dosent is ’n professor Botha en dis hoe ver haar kennis strek. Sy maak die deur oop. Stóót dit oop. Huiwer nie, want sy het genoeg ergernis en ontsteltenis in haar vir ’n hele oorlogslinie.
Mardaleen is daarvan bewus dat die deur nie heeltemal agter haar toegeswaai het nie; Lara hou dit op ’n skrefie oop sodat sy kan loer.
Sy sien Braam Hercules Malherbe se mond oopgaan, en toegaan. Sy hou immers die wasgoedmandjie met sy klere vas. Sy lippe mag nou wel nie beweeg nie, maar sy oë rig baie vrae, waarvan een definitief is hoekom sy so vasberade lyk.
Dat Mardaleen Coetzer gekom het om ’n baie spesiale special delivery te maak, moet vir die slaperigste siel in die klas duidelik wees. Sy klem die mandjie onder haar linkerarm vas, want haar regterhand is die een waarmee sy gooi. Die eerste T-hemp trek in sy rigting.
“Mardaleen?” vra Braam gedemp, maar hy kon dit geskree het ook, so hard is dit in die buiteruimtelike stilte.
’n Paar jeans tref hom teen die bors toe hy opstaan. Hy wil agter die ou langs hom verbyskuif om uit te kom, maar moet koes vir ’n onderbroek. Wat deur een van die ander ouens gevang word, voor hy ’n oordrewe gilletjie van walging gee.
Sy laat trek die gewraakte kledingstukkie deur die lug – vir ’n kolskoot in sy eienares se gesig. Katryn snak na haar asem en toe die ding hoorbaar op die skryfoppervlak voor haar land, is haar gesig so rooi as wat die panty geel is. Daar word luidkeels gelag.
Tyd vir Mardaleen om haar vertrek te neem. Sy knik vir die professor, wat van stryk gebring lyk, maar met ’n besliste plukkie by die een mondhoek. Uit by die swaaideur. “Kom,” sê sy vir Lara. Hulle loop vinnig. In stilte. Lara ken haar goed genoeg om te weet dis nie ’n goeie tyd vir praat nie.
Mardaleen het gedoen wat sy moes, maar as sy dit wat pas gebeur het nou begin dissekteer, gaan sy aan die tjank raak.
Enigeen sou weet hoekom dit hom ’n rukkie gevat het om hulle in te haal: hy klou die mandjie vas waarin hy skynbaar die meeste van sy klere versamel kon kry.
“Mardaleen!” roep hy uit asof sy nie kan sien hy’s hier nie, of asof hy wil seker maak sy dink nie dalk dis met Lara wat hy wil praat nie. Sy antwoord nie, kom net tot stilstand. Hy skep asem. “Jy’s die heeltyd besig . . . Wanneer jy nie waitress nie, sit jy jou aande om by die koerant.” “So dis my skuld?” “Marda . . .” Die mandjie gly. Hy klou dit vaster. “Ek was eensaam.” “Jou arme ding. Ek waitress nie omdat ek dit geniet nie – ek moet self vir my studies betaal, Braam!”
“En die koerant?” Toe sy net sug, kla hy: “Daar’s altyd iets. Iets belangriker as ek.” “Dis nie waar nie! Ek wil net . . . Ek werk hard, want ek wil nie soos my . . .” Sy knip die sin net daar af. Sy skuld hom geen verduideliking nie.