Sy staan met haar voete op die inskripsie. Ek weet nie of sy dit al ooit gelees het nie, maar duidelik het sy dit nie ter harte geneem nie. Dit maak in elk geval nie ‘n verskil aan haar ervaring van die etniese onenigheid in hulle klein Transvaal-buurt nie. Dit is asof die edel motiewe wat in die name en simbole van die buurt vasgevang is, nie grondgevat het in die gesindheid en verhoudinge tussen die gewone mense wat daar woon nie. Dalk verteenwoordig die vreemdelingehaat wat uit die vrou se woorde na vore kom, nie werklik die sentimente van die meerderheid buutbewoners nie. Nogtans tref dit mens dat sy nie huiwer om in duidelik hoorbare klanke, op die openbare plein, so ‘n uitspraak te maak nie. En die feit dat sy dit vir ‘n polisievrou in amptelike drag en voertuig sê, vertel ‘n verhaal op sigself.