Verskeie kere in die lente het koeote gemaak nasionale nuus toe hulle die strate van New York, vanaf Manhattan tot Queens, gesien het.
In die afgelope jaar is 'n leër van charismatiese wilde spesies, die coyote wat net die bekendste is, teruggekeer na Amerikaanse stede in getalle wat nie vir generasies gesien is nie. Tog is die amptelike reaksie op baie gebiede in die beste geval ongeorganiseerd, en die response van mense is uiteenlopend. Die tyd het aangebreek om te aanvaar dat hierdie diere hier is om te bly en 'n nuwe benadering tot stedelike wild te ontwikkel.
Die meeste groot Amerikaanse stede beset terreine wat eens ryk ekosisteme was. New York en Boston miskyk dinamiese riviermonde. San Francisco en Seattle grens oorgrote riviermondings, terwyl groot dele van Chicago, New Orleans en Washington, DC res bo-op die voormalige vleilande. Selfs Las Vegas strekt oor 'n seldsame woestyn vallei met betroubare bronne van lewegewende vars water, deur artesiese waterdraers die nabygeleë lente Berge verskaf. Al hierdie plekke een keer aangetrek diverse en baie wild.
In die vroeë dae van stedelike groei, wat vir die meeste Amerikaanse stede in die 18th of 19th eeue was, was charismatiese inheemse spesies nog steeds algemeen in baie toenemend bevolkte gebiede. Hierdie wesens het verdwyn as gevolg van verskeie oorsake, van oorskakeling na besoedeling.
Teen die begin van die 20e eeu is die land se metropolitaanse fauna gereduseer tot 'n gemotoriseerde versameling eksotiese knaagdiere en voëls, pakkies mangyhonde, en die stedelike omgewing se mees vreeslike apex-roofdier, die huiskat wat enige oorblywende inheemse liedvoëls terroriseer.
Terugkeer van groot diere
Dit is onmoontlik om te wys op 'n presiese datum wanneer die wild begin terugkeer na Amerikaanse stede, maar die vrylating van Walt Disney se Bambi, in 1942, is 'n goeie plek om te begin.
Vir Bambi was mense onverskillige brandstigting en bloeddorstige roofdiere wat boswêreldse wesens "diep in die bos" gedwing het. Ironies genoeg het die rolprent se sukses egter die weg gebaan om hertogbevolkings in ontwikkelde gebiede te ontplof.
Na die Tweede Wêreldoorlog, weens die veranderende houding teenoor wilde diere, het jag geweier as 'n Amerikaanse tydverdryf. Terselfdertyd het voorstede in die platteland versprei. Herten, wat amper verdwyn het in verskeie noordoostelike en mid-Atlantiese state, het vermeerder op gholfbane, balvelde en voorwerven.
Begin met die 1960s, het nuwe wette probeer om bedreigde spesies te herstel, en baie lande het roofdierebeheerprogramme ingekort. Nuwe natuurreservate het ook spasies voorsien waar wildbevolkings kan herstel, en van waaruit hulle in nabygeleë stede kan versprei.
Die resultate was vinnig en onmiskenbaar. Vossies, skunks, wasbeer en possums het alomteenwoordige Amerikaanse stedelike gebiede geword. So het baie roofvoëls, soos peregrine valke, wat opgewonde voëlkykers en hoekkantoor-hoofuitvoerende beamptes gelyk het met hul lug-akrobatika en liefde vir die nes op wolkekrabbers.
Een keer 'n skaars uitsig buite woude, het takbokke wyd versprei en in hul oorvloed veranderende ekosisteme. Don DeBold / flickr, CC BY By die 1990s het groter soogdiere in die skaduwee begin verskyn. Coyote, bobcats en swartbere het myl van die naaste houtkruis opgeduik, en bergleeus het die stedelike oorgangsontwerp gedraai.
En daar is meer. Alligators het teruggekeer van naby uitsterwing om kreke en damme van Miami na Memphis te bevolk. Aquatiese soogdiere soos bevers en seeweus het merkwaardige terugkeer plaasgevind, insluitende in stedelike waters. Vissers, lede van die weaselfamilie wat eens beskou word as teruggetrokke inwoners van noordelike woude, het huise van kuieragtig gevind Philadelphia voorstede gemiddelde strate van New York. In die Suid-Kalifornië stad waar ek woon, is die nuutste toevoeging tot ons stedelike menagerie 'n klein bevolking van dowwe.
Hoe lank sal dit wees totdat wolwe in die Denver voorstede verskyn?
Nuwe diere, nuwe beleid
Menslike inwoners van hierdie stede is geneig om te reageer op een van twee maniere - met verbasing of vrees - berigte van sulke charismatiese wild in hul midde. Daar is historiese redes vir beide antwoorde, maar nie maak baie sin vandag.
Mense reageer met verrassing omdat die meeste nog steeds aan die ou oortuiging vasklou dat wilde diere wilde gebiede benodig. Wat hierdie diere eintlik nodig het, is habitat. 'N Geskikte habitat hoef nie 'n afgeleë wildernis of beskermde heiligdom te wees nie; Dit moet net genoeg hulpbronne hê om 'n bevolking te lok en te ondersteun. Vir 'n groeiende kadre van wilde spesies bied Amerikaanse stede 'n rykdom aan sulke hulpbronne.
Onverskrokke: wasbeer vind 'n maklike ete agter 'n pizza-winkel in Florida. Christina Wallies / Flickr, CC BY-ND
Mense reageer met vrees omdat hulle gelei het om te glo dat enige wilde dier groter as broodkas gevaarlik moet wees. Wilde diere verdien ons respek. 'N bietjie versigtig kan help om mense te vermy onaangename ontmoetings, en ekstra waaksaamheid is 'n goeie idee wanneer troeteldiere of kinders betrokke is. Groot wilde diere kan siektes dra, maar behoorlike bestuur kan die risiko's verminder. En roofdiere kan help om siektes te beheer deur knaagdiere en insekteplae te gebruik.
Ten spyte van hul reputasies, is groot wilde diere net nie baie gevaarlik nie. Verreweg die gevaarlikste diere In Noord-Amerika, soos gemeet in menslike sterftes, is bye, wespe en horings. Volgende is honde - man se beste vriend - gevolg deur spinnekoppe, slange, skerpioene, duisendpote en rotte. Die gevaarlikste dier, wêreldwyd en deur die menslike geskiedenis, is ongetwyfeld die muskiet. Coyote is nêrens op die lys nie.
Desalniettemin het amptenare reageer op koeote waarneming in New York en ander stede deur hulle af te rond en hulle na meer "toepaslike" habitats te verskuif. Gewoonlik eindig hierdie pogings met min moeite. Maar in ten minste een onlangse Manhattan-geval het die betrokke botter ontsnap ná 'n chaotiese en duur drie-uur strewe Dit het die owerhede verleë gemaak en die ad hoc-aard van ons beleid openbaar gemaak.
Dit is 'n ongekoördineerde, onbetaalbare, onwetenskaplike en onvolhoubare vorm van natuurlewebestuur.
'N 21-eeuse benadering tot stedelike natuurlewe moet vier elemente insluit:
navorsing is noodsaaklik vir enige bestuurspoging, maar dit is veral dringend in hierdie geval, want wildlewetenskaplikes, wat lankal verkies het om in meer ongerepte gebiede te werk, weet so min oor stedelike ekosisteme
opvoedkundige programme kan help om mites te verdryf en openbare steun te bevorder
infrastruktuur opgradering - soos straat tekens, wild bestand asblik dromme, en nonreflective behandelings wat om voëls glasvensters meer sigbaar te maak - kan help om te verhoed dat ongewenste mens-natuurlewe ontmoetings terwyl diere te beskerm teen beserings en siekte
Ten slotte, 'n duidelike beleid, insluitend reëls van betrokkenheid en beter koördinering tussen die verskillende agentskappe wat verantwoordelik is vir stedelike natuurlewe, is van kardinale belang vir beide lang afstand beplanning en reageer op skaars, maar ware noodgevalle.
Al hierdie maatreëls is noodsaaklik as Amerika se toenemend stedelike menslike bevolking in vrede met sy toenemend stedelike natuurlewe moet lewe.
Peter Alagona is mede-professor in Geskiedenis, Geografie en Omgewingstudie aan die Universiteit van Kalifornië, Santa Barbara. Sy navorsing fokus op die geskiedenis van grondgebruik, natuurlike hulpbronbestuur, omgewingspolitiek en ekologiese wetenskap in die Noord-Amerikaanse Weste en verder. Hy het 'n besondere belangstelling in Bedreigde Spesies en biologiese diversiteit, en hy is besig om 'n nuwe navorsing en onderrig inisiatief oor die geskiedenis van idees oor omgewingsverandering.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Stede wat pas by groeiende geledere van koeies, poeier en ander natuurlewe