Libido in die laboratorium - Gesondheid - 2022
Sy is een van die warmste wetenskaplikes in die land. Selfs Oprah Winfrey loop na haar! Meredith Chivers, 'n sielkundige en navorser in seksologie aan die Queen's University in Kingston, Ontario, ondersoek 15 jaar 'n wetenskaplike gebied wat vroeër deur die wetenskap geïgnoreer is: die seksuele aptyt van vroue. Haar fassinerende ontdekkings maak haar praat oor die hele wêreld. Chatelaine het haar ontmoet.
Chatelaine : Wat presies is jou navorsing?
Meredith Chivers : Ek probeer om die faktore wat vroue seksueel aan te spreek (fisiese voorkoms van die maat, omgewing, mate van intimiteit, tipes aktiwiteite, ens.) Te identifiseer. Is dit baie anders as wat mans opgewonde maak? Is daar variasies volgens of hulle reguit, biseksueel of lesbies is? Hoe beïnvloed stereotipes oor seksualiteit hul libido (Ek dink byvoorbeeld aan gedrag wat vir 'n vrou in die bed beskou word, byvoorbeeld)? Wat maak sommige mense nie meer begeer nie? Hoe gaan dit in die bed nadat hulle kinders gehad het? Kortom, daar is geen tekort aan boupersele nie. Ons het nog steeds min antwoorde, maar ten minste word die navorsing van stapel gestuur. Glo dit of nie, hierdie basiese vrae is amper nooit 15 jaar gelede wetenskaplik ondersoek nie.
Chatelaine : Hoe om dit te verduidelik?
Meredith: Omdat die meeste van die navorsing deur mans gedoen is, dink ek. In die laat 1990's was ek die enigste vrou in my departement in Toronto. Terwyl ek verbaas was om so min dokumentasie te vind oor die begeerte om vroulik te wees, het een van my kollegas, 'n leier in seksologie, aan my verduidelik dat hy nooit die reg gehad het om seksualiteit van vroue te bestudeer nie omdat hy 'n man was. Die goeie nuus is dat die afgelope paar jaar meisies die seksologie departemente van die Kanadese universiteite binnegeval het. In hierdie gebied is ons land een van die mees avant-garde; navorsers is gratis en redelik goed befonds deur die staat. Veel meer as in die Verenigde State, waar ek gestudeer het. Ek het reeds 'n harde tyd gehad met lede van George Bush se regering, wat verontwaardig was dat ons navorsingspan befondsing ontvang het om vroue se seksuele reaksie op pornografie te bestudeer. Hulle het ons byna die kos geknip.
Chatelaine: Jy het reeds gesê dat jy soos 'n tweedeklas wetenskaplike voel, selfs hier.
Meredith: Inderdaad. Ons moet harder werk as ander om mense te oortuig van die belangrikheid van ons werk. Seksuele afwykings - soos byvoorbeeld probleme om orgasme te bereik - word nie altyd ernstig geneem nie, terwyl hulle 'n groot impak op ons geestesgesondheid, ons verhoudings met ons geliefdes het. 5 tot 10% van die vroue ly daaraan. Dit is baie! Dit is so ernstig soos baie gesondheidsprobleme waarvoor fondse oopgesluit word en tog 'n kleiner deel van die bevolking beïnvloed.
Chatelaine : Tot dusver, watter ontdekking het sy jou die meeste verras?
Meredith: Ek is gefassineer deur die seksuele reaksies van reguit vroue. Deur 'n verskeidenheid toestelle wat oogbewegings en veranderinge in genitale volume volg, is dit besef dat 'n wye verskeidenheid scenario's hulle verlig - veel meer as mans en gay. Lesbiërs, byvoorbeeld, reageer meer sterk op seksuele tonele tussen twee vroue; reguit mans, tonele tussen 'n man en 'n vrou (of tussen twee vroue!); terwyl reguit vroue sensitief is vir alles, alles, alles. Selfs bonobos wat kopieer of die oë van 'n regop penis penis kan hulle seksueel stimuleer.
Chatelaine : Hmm ... Troubling! Wat beteken dit?
Meredith: Ons weet nog nie. Ek moet sê dat dit fisiese reaksies is wat deur ons toestelle gevang word. Dit het niks te doen met wat ons deelnemers beweer het dat hulle opgewonde voel as hulle erotiese tonele sien nie. Volgens hul getuienisse het die bonobos en homoseksuele verhoudings hulle van marmer verlaat, terwyl die masjien in hul vagina in die teenoorgestelde gestel het. Interessant genoeg het ons nie die verskil tussen manlike vrywilligers gesien nie. Hul getuienisse en die reaksies van hul penis was in simbiose. Dit kan 'n kwessie van anatomie wees: mans kan hulle oprigting skaars ignoreer. Dit is anders vir vroue, wie se seksorgane intern is.
Chatelaine : Is dit moontlik dat jou deelnemers oor hul ware seksuele ywerigheid, verleentheid of konformisme gelieg het?
Meredith: Ek dink hulle het gesê wat hulle regtig gevoel het. Hoeveel is hul gevoelens gevorm deur die sosiale druk om byvoorbeeld aan 'n sekere model te voldoen, byvoorbeeld van die heilige moedervoog van moraliteit? Moeilik om te sê. Maar om weer die geval van die ape te neem, sal ek verbaas wees dat die reaksie van hul vagina 'n geheime begeerte verraai! Dit is waarskynlik 'n eenvoudige refleks van die liggaam waarvan hulle nie bewus is nie. 'N Refleks wat berei vir die moontlikheid van 'n seksuele verhouding. Om jou 'n beeld te gee, is dit soos 'n vegetariër wat instinktief met die geur van spek salivaat, al het hy dit nie nodig om dit te eet nie.
Chatelaine : Onder die verskeidenheid scenario's wat vroue se seks maak, is daar een wat verwarrend: die fantasie om verkrag te word. Hoe om dit te verduidelik?
Meredith: Vroue reageer seksueel op verhale van verkragting en gedwonge seks - een van my nadoktorale genote, Kelly Suschinsky, het dit in die laboratorium getoets. Ek het pasiënte behandel wat beweer het dat hulle tydens 'n aanranding gesmeer is. Party het selfs orgasmes gehad. Hulle was baie ontsteld, want in geen geval het hulle plesier beleef nie. Hul smering is nie 'n bewys nie "so diep, hulle hou daarvan"; volgens my navorsing is dit eerder 'n automatisme om die vagina teen wonde en infeksies te beskerm. In prehistoriese tye is dit waarskynlik dat vroue dikwels seksueel aangerand is; In die loop van evolusie het hul liggame hierdie verdediging ontwikkel.
Aan die ander kant het die frase "fantasie van verkragting" my altyd gemaak. Ek sou verkies om "fantasie van oorheersing" te sê. Omdat dit na my mening nie die verkragting is wat hulle inmeng nie. Dit is die gevoel dat dit so wenslik is dat die ander nie kan help nie maar op hulle spring, om hulle met geweld te besit. Die feit dat dit taboe is, voeg waarskynlik by hul opwinding ... Behalwe dat hier nog steeds hulle volle beheer oor die situasie het; hulle stem in tot hierdie verhouding van oorheersing. Dit is die volledige teenoorgestelde van 'n ware verkragtingservaring.
Chatelaine : Vroue word nie as monogaam gemaak nie, sê Daniel Bergner, die New York Times-bydraer, in 'n onlangse boek wat sterk op jou werk staatmaak: Wat wil vroue hê? Avonture in die Wetenskap van Vroulike Begeerte. Volgens hom sou dit hulle wees, en nie die ouens nie, die "alledaagse van seks". Hy baseer gedeeltelik sy proefskrif op die feit dat vroue in paartjies meer probleme ondervind om hul maat oor tyd te hê, veral as beide saamwoon (studies toon). Wat dink jy?
Meredith: Sonder om te sê dat hy heeltemal in die veld is, is ek versigtig vir hierdie soort stelling. Ons val terug in die strik van stereotipes "vroue is dit, mans is dit". Sommige mense is nie gelukkig in monogame verhoudings nie, terwyl ander gelukkiger is. Dit is minder 'n kwessie van geslag as van persoonlikheid.
Verder het ek verlede jaar 'n studie besef wat sy proefskrif oor monogamie ondermyn. Dit was 'n kwessie van vergelyking van die mate van opwinding wat gevoel het voor drie scenario's: om lief te hê met 'n langmaande gade, om 'n vreemdeling lief te hê, om lief te hê vir 'n vriend. Spousale seks tonele was omtrent so opwindend soos dié met die onbekende, amper gelyk onder ons vroulike en manlike deelnemers. Ons is nie klaar met die ontleding van die data nie, maar een ding is seker: vir ouens soos vir meisies is die vooruitsig om met 'n vriend te slaap, diep blus!