Die Groningen-gasveld in Nederland is in 1959 ontdek en is die grootste aardgasveld in Europa. (Skitterphoto / Wikimedia), CC BY-SA
'N Algemene vraag in besprekings oor klimaatsverandering is om die wetenskap te respekteer. Dit is gepas. Ons moet almal noukeurig let op die dringende en vreesaanjaende gevolgtrekkings word deur klimaatwetenskaplikes gepubliseer.
Maar wetenskaplikes is nie die enigste kenners wat eis dat ons na hulle moet luister oor hierdie kwessie nie. Baie ekonome beweer wetenskaplike gesag omdat hulle daarop aandring dat die prys van koolstofdioksied, hetsy deur koolstofbelasting of handelaarstelsels, die beste manier is om koolstofvrystellings te verminder.
As u die toepaslike prys van koolstofstof, volgens hulle, prys, sal dit markaansporings skep wat die vermindering van koolstofvrystellings in die goedkoopste moontlike manier. Baie beleidmakers het al na hierdie raad geluister. Koolstofprysstelsels bestaan ​​in Kanada, die Europese Unie, Noorweë, Nieu-Seeland en Japan.
Die geval met koolstofpryse is egter nie so ysterbedek soos die geval vir klimaatsoptrede nie. Die ekonomiese teorie onderliggend aan koolstofprysskemas is gebaseer op twyfelagtige teoretiese aannames. Dit veronderstel byvoorbeeld dat mense as rasioneel en self geïnteresseer kan word, wat 'n groot oorvereenvoudiging kan wees.
Voorstanders van koolstofpryse ignoreer dit dikwels baie mense kan nie verminder hul koolstofvrystellings, selfs al kry hulle finansiële aansporings. Ekonome wat koolstofpryse verkies, moet nog nie 'n antwoord op die vraag beantwoord nie groot politieke terugslae wat gepaard gaan met die instelling van koolstofbelasting in baie van die jurisdiksies waar dit bekendgestel is, insluitend Frankryk, Australië en Kanada.
'N Minder algemene bespreking om die aandrang op koolstofpryse te bevraagteken as 'n sentrale klimaatbeleid, kom uit die geskiedenis. Deur die loop van die 20ste eeu het baie regerings suksesvol in werking getree radikale tegnologiese oorgange. Gekonfronteer met 'n dringende behoefte om ons energiestelsel te verander, is dit verstandig om te kyk hoe hulle dit bereik het. My navorsing oor hoe regerings in die verlede grootskaalse tegnologiese verandering doelbewus versnel het, doen dit net.
Modernisering onder beleg
In 1937 kyk Britse beleidmakers senuweeagtig aan terwyl die Wehrmacht na Oostenryk optrek. Oorlog met Duitsland het 'n ernstige voedselvoorsieningsprobleem vir Brittanje inhou. Britse landbou was dekades ineenstort onder mededinging van goedkoop buitelandse voedsel, en dit was bekend dat Duitsland duikbote gebruik het om vyandelike skeepvaart te ontwrig. Beleidmakers het begin voorberei vir 'n beleg-ekonomie.
Die Women's Army Army het tydens die Tweede Wêreldoorlog lande in Brittanje op trekkers geploeg. Imperial War Museum
Om dit te doen, die Britse regering direk ingegryp het in die landbousisteem. Dit het duisende trekkers aangekoop, 'n gesubsidieerde vaste prys vir graan ingestel om markte te stabiliseer, plaaslike Uitvoerende Komitees vir die Landbou van die Oorlog opgerig om voedselproduksie te maksimeer en in baie gevalle het die boere die polisie gedwing om nuwe grond te ploeg.
Hierdie beleid het nie net die Britte toegelaat om hongersnood tydens die Tweede Wêreldoorlog te vermy nie, maar het ook begin met 'n massiewe strukturele transformasie wat in die 1950's en 1960's voortduur as Britse boere. omhels trekkers, kunsmis, plaagdoders en monokulture.
Veranderings in Britse graanopbrengste, 1900-70. (Data van 'Britse historiese statistiek')
Die beste maak uit 'n bonanza
Hitteverbruik in Nederland, 1945-98. (Gegevens van Nederland Statistiek) Energieproduksie in Nederland, 1945-73. (Gegevens van Nederland Statistiek)
In 1959 ontdek die Nederlandse olie-industrie die Slochteren-aardgasveld naby Groningen, in Nederland. Die grootte daarvan was destyds geskat op 60 miljard kubieke meter gas: die grootste gasveld wat tot op daardie stadium op aarde gevind is. Dit blyk baie groter te wees: 2,800 miljard kubieke meter.
Dit was nie heeltemal duidelik wat Nederland, 'n oorwegend steenkoolaangedrewe land, met soveel gas sou doen nie. Besprekings tussen die fossielbrandstofbedryf en die regering het uiteindelik 'n radikale antwoord gekry: Nederland sou die hele ekonomie omskakel na aardgas.
Nadat die besonderhede van hierdie plan ooreengekom is, het die vordering met 'n verstommende spoed gevorder. Die Nederlandse regering het in net vyf jaar 'n landwye netwerk van gaspypleidings opgebou, kortings vir verbruikers aangebied om toestelle in gaskrag om te skakel, 'n advertensieveldtog geloods om aardgas as 'n skoon en moderne brandstof te bevorder en ongeskoolde steenkoolmynwerkers opgelei om in die gasbedryf te werk. Teen die 1970's was aardgas die oorheersende krag in die Nederlandse hitte-toevoer.
Lesse uit 'n energiekrisis
In 1973 het Denemarke geen binnelandse olie-industrie gehad nie en was daar min diplomatieke hefboom. Dit het beteken dat die 1973 oliekrisis tref Denemarke hard. Verminderde olievoorraad het 'n ekonomiese depressie veroorsaak en beleidmakers gedwing om dit te implementeer uiterste maatreëls vir energiebesparing, soos om straatligte uit te skakel en Sondagbestuur te verbied.
Deense hittetoevoer, 1968-90. (Data van Statbank Denemarke)
Vir 'n langtermynoplossing wou Deense beleidmakers minder afhanklik raak van ingevoerde energie. Om die land se afhanklikheid van verwarmingsolie te verminder, het hulle distriksverwarming geprioritiseer: 'n Uiters doeltreffende vorm van ruimteverwarming wat geïsoleerde pype vol warm water gebruik om verskeie geboue, of selfs 'n hele woonbuurt, tegelyk te verhit, eerder as om elke gebou op te vertrou. 'n individuele oond.
Soos met die vorige twee voorbeelde, is hierdie verandering deurgemaak doelbewuste ingryping, wat hoofsaaklik deur munisipaliteite hanteer is. Op sommige plekke het munisipaliteite private oonde verbied. In ander het hulle rentevrye lenings aan energiekoöperasies aangebied. Hierdie gekoördineerde nasionale strategie het gelei tot 'n vinnige toename in die aandeel van die verhitting in die Deense verhittingstelsel.
Hierdie gevallestudies het belangrike verskille, beide met mekaar en met die uitdaging van klimaatsaksie in die huidige tyd. In elkeen is radikale tegnologiese verandering egter nie bereik deur nie op prysseine staat te maak om verandering te koördineer nie, maar deur die staat tussenbeide te tree en dit direk te koördineer.
Dit is 'n sterk historiese bewys teen die aandrang van sommige ekonome op die prys van koolstofdioksied as die belangrikste manier om tegnologie en praktyke met 'n lae koolstofinhoud te bevorder. Aangesien hulle 'n manier bepaal om klimaatsverandering die beste te verminder, moet beleidmakers die ekonomiese teorie aanvul met empiriese lesse uit die geskiedenis.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > Koolstofpryse kan te veel beoordeel word, indien geskiedenis 'n aanduiding is