Brein Plastisiteit: Hoe Ervaring Verander die Brein
Hoe Ervaring verander die brein
Breinplastisiteit, ook bekend as neuroplastisiteit, is 'n term wat verwys na die brein se vermoë om te verander en aan te pas as gevolg van ondervinding. Wanneer mense sê dat die brein plastisiteit besit, stel hulle nie voor dat die brein soortgelyk aan plastiek is nie. Neuro verwys na neurone, die senuweeselle wat die boustene van die brein en senuweestelsel is, en plastisiteit verwys na die brein se smeebaarheid.
Geskiedenis en Navorsing oor Brain Plasticiteit
Tot en met die 1960's het navorsers geglo dat veranderinge in die brein slegs tydens die kinderskoene en kinderjare kan plaasvind. Teen vroeë volwasse jare is geglo dat die brein se fisiese struktuur meestal permanent was. Moderne navorsing het getoon dat die brein voortgaan om nuwe neurale bane te skep en bestaande te verander om aan te pas by nuwe ervarings, nuwe inligting te leer en nuwe herinneringe te skep.
Sielkundige William James het voorgestel dat die brein miskien nie so onveranderd was soos wat hy vroeër in 1890 vroeër geglo het nie. In sy boek "The Principles of Psychology," het hy geskryf, "organiese materiaal, veral senuwee weefsel, lyk met 'n baie buitengewone mate van plastisiteit . " Hierdie idee het egter vir baie jare grootliks geïgnoreer.
In die 1920's het navorser Karl Lashley bewys gelewer van veranderinge in die neurale bane van rhesus ape. Teen die 1960's het navorsers begin om gevalle te ondersoek waarin ouer volwassenes wat massiewe beroertes gehad het, in staat was om te funksioneer, wat bewys dat die brein baie smeebaarder was as wat voorheen geglo het.
Moderne navorsers het ook bewyse gevind dat die brein self die volgende skade kan herschroef.
Redes waarom die brein as onveranderlik gesien is
In sy baanbrekende boek, "Die brein wat hom verander: stories van persoonlike triomf vanuit die grense van breinwetenskap", stel Norman Doidge voor dat hierdie oortuiging dat die brein nie in staat was om verandering teweeg gebring het nie, hoofsaaklik uit drie belangrike bronne bestaan, waaronder:
Die antieke oortuiging dat die brein baie soos 'n buitengewone masjien was, wat in staat was om verstommende dinge wat nie in staat was om te groei en te verander nie.
Die waarneming dat mense wat ernstige breinskade gehad het, dikwels nie kon herstel nie.
Die onvermoë om die mikroskopiese aktiwiteite van die brein te evalueer, het 'n rol gespeel in die idee dat die brein relatief vas was.
Danksy moderne vooruitgang in tegnologie, kan navorsers 'n nooit-voor-moontlike blik op die brein se innerlike werk kry. Namate die studie van die moderne neurowetenskap floreer het, het navorsers gedemonstreer dat mense nie beperk is tot die verstandelike vermoëns waaraan hulle gebore is nie en dat beskadigde brein dikwels in staat is om merkwaardige verandering teweeg te bring.
Hoe brein plastisiteit werk
Die menslike brein bestaan ​​uit ongeveer 86 miljard neurone . Vroeë navorsers het geglo dat neurogenese , of die skepping van nuwe neurone, kort ná geboorte gestop is. Vandag word verstaan ​​dat die brein die merkwaardige vermoë het om paaie te herorganiseer, nuwe verbindings te skep, en in sommige gevalle selfs nuwe neurone te skep.
Eienskappe van Neuroplastisiteit
Daar is 'n paar definisie eienskappe van neuroplastisiteit, insluitend:
Dit kan wissel volgens ouderdom. Terwyl plastisiteit gedurende die leeftyd voorkom, is sekere tipes veranderinge meer oorheersend gedurende spesifieke lewensleeftye. Die brein is geneig om gedurende die vroeë jare van die lewe baie te verander, aangesien die onvolwasse brein groei en organiseer. Oor die algemeen is jong brein geneig om meer sensitief te wees en reageer op ervarings as baie ouer brein.
Dit behels 'n verskeidenheid prosesse. Plastisiteit is deurlopend deurlopend en behels breinselle anders as neurone , insluitende gliale en vaskulêre selle.
Dit kan om twee verskillende redes gebeur. Plastisiteit kan voorkom as gevolg van leer, ondervinding en geheueformasie, of as gevolg van skade aan die brein. Terwyl mense daarvan geglo het dat die brein na 'n sekere ouderdom vasgestel is, het nuwe navorsing getoon dat die brein nooit ophou om te verander in reaksie op leer nie. In gevalle van skade aan die brein, soos tydens 'n beroerte, kan die areas van die brein wat met sekere funksies verband hou, beskadig word. Uiteindelik kan gesonde dele van die brein daardie funksies oorneem en die vermoëns herstel kan word.
Omgewing speel 'n noodsaaklike rol in die proses. Genetika kan ook 'n invloed hê. Die interaksie tussen die omgewing en genetika speel ook 'n rol in die vorming van die plastisiteit van die brein.
Brein plastisiteit is nie altyd goed nie. Breinveranderinge word dikwels as verbeterings gesien, maar dit is nie altyd die geval nie. In sommige gevalle kan die brein beïnvloed word deur psigo-stowwe of patologiese toestande wat kan lei tot nadelige uitwerking op die brein en gedrag.
Daar is twee tipes neuroplastisiteit, insluitend:
Funksionele plastisiteit: Die brein se vermoë om funksies van 'n beskadigde area van die brein na ander onbeskadigde gebiede te verskuif.
Strukturele plastisiteit: Die brein se vermoë om sy fisiese struktuur as gevolg van leer te verander.
Hoe ons brein verander
Die eerste paar jaar van 'n kind se lewe is 'n tyd van vinnige breingroei. By geboorte het elke neuron in die serebrale korteks ongeveer 2500 sinapse; Teen die ouderdom van drie het hierdie getal tot 15 000 sinapse per neuron gegroei.
Die gemiddelde volwassene het egter ongeveer die helfte van daardie aantal sinapse. Hoekom? Omdat ons nuwe ervarings opdoen, word sommige verbindings versterk terwyl ander uitgeskakel word. Hierdie proses staan ​​bekend as sinaptiese snoei. Neurone wat gereeld gebruik word, ontwikkel sterker verbindings en diegene wat selde of nooit gebruik word, sterf uiteindelik nie. Deur nuwe verbindings te ontwikkel en swak te snoei, kan die brein aanpas by die veranderende omgewing.
> Doidge N. Die brein wat hom verander: Verhale van persoonlike triomf vanuit die grense van breinwetenskap. New York: Viking; 2007.
> James W. Die beginsels van sielkunde. Klassieke in die Geskiedenisgeskiedenis. Groen CD, ed. 1890.
> Kolb B, Gibb R. Brain Plasticiteit en Gedrag in die ontwikkelende brein. Clarke M, Ghali L, eds. Tydskrif van die Kanadese Akademie vir Kinder- en Adolessente Psigiatrie . 2011; 20 (4): 265-276.
> Hockenbury SE, Nolan SA, Hockenbury D. Ontdek Sielkunde. 7de uitg. New York, NY: Worth Publishers; 2016.
> Hoiland E. Brain Plastisiteit: Wat is dit? Chudler EH, ed. Neurowetenskap vir kinders. Universiteit van Washington.