Hoe hipersoniese missiele werk en waarom hulle 'n wêreldwye wapenwedloop begin - Verdediging en militêre - 2022
Die wêreld se supermoondhede ontwikkel 'n verskeidenheid hipersoniese missiele wat vinniger as Mach 5, of 3800 myl per uur, dwarsoor die wêreld kan reis. Hierdie wapens kan byna onmiddellike wapenreaksie-vermoëns bied vir die lande wat dit het. Soveel so dat die ontwikkeling van nuwe hipersoniese tegnologie 'n nuwe wapenwedloop regoor die wêreld skep.
Voordat ons kan verstaan ​​hoe hipersoniese missieltegnologie 'n nuwe wêreldwye wapenwedloop veroorsaak, moet ons verstaan ​​hoe hipersoniese missiele werk.
Wat is 'n hipersoniese missiel en hoe werk dit?
Hipersoniese wapens kombineer in wese die spoed van ballistiese missiele met die manoeuvreervermoë van kruisrakette. Hulle kan ongeveer vyf keer die klanksnelheid ry, wat dit moeilik maak om op te spoor in vergelyking met tradisionele missiele. Een van die grootste voordele van moderne hipersoniese missiele is egter nie spoed nie; dit is die ekstra beweegbaarheid teen hierdie hoë snelhede wat dit so prakties maak as aanstootlike en verdedigende wapens.
Terwyl hipersoniese missieltegnologie die sleutel is vir vinnige akkurate aflewering, is die loonvrag die belangrikste deel van enige wapen. Hipersoniese wapens kan binne enkele minute konvensionele of kernlading vragte lewer.
Hypersoniese missiele kan op twee maniere afgelewer word: hulle kan vanaf die laaste fases van interkontinentale of duikboot-gelanseerde ballistiese missiele afgevuur word om met behulp van gespesialiseerde straal-enjins oor die atmosfeer te spring; of hulle kan onafhanklik van stapel gestuur word of vrygelaat word van 'n bomwerper — soortgelyk aan kruisrakette — voordat dit tot ultra-hoë snelhede versnel
Agter hierdie indrukwekkende gevaarlike hipersoniese tegnologie is iets wat 'n supersoniese verbrandingsramjet genoem word, andersins 'n scramjet-stelsel genoem.
Scramjet-enjins versamel suurstof uit die atmosfeer terwyl dit met waterstofbrandstof meng, wat die verbranding skep wat nodig is vir hipersoniese vlug. Deur die ontwerp van die scramjet-inlaat word die lug ingedwing en saamgepers voordat dit met waterstofbrandstof gemeng word, wat dan ontbrand en uit die spuitstuk aan die agterkant gelei word. Dit is eintlik 'n redelike eenvoudige proses in vergelyking met ander verbrandingstegnieke.
Gereelde ramjet-enjins gebruik vloeibare suurstof en waterstofbrandstof, maar dit maak die vaartuig weer baie swaar. Die beste voorbeeld van hierdie enjintegnologie is die nou afgetrede ruimtetuig. Hierin lê die voordeel van scramjet-enjins: hulle hoef slegs waterstof te dra, wat die suurstofopslag uitskakel, wat eweredig 70% is van die brandstofruimte wat in ramjet-rakette gebruik word.
Waarom sou jy dan nie altyd 'n scramjet-vuurpyl gebruik nie? Meestal omdat dit met supersoniese snelhede moet werk om die enjin te laat werk. Dit is nodig om die lugbrandstofmengsel aan die gang te kry om met verbranding te begin.
Om supersoniese spoed te bereik, word die vaartuig gewoonlik met 'n tradisionele booster-enjin gelanseer en sodra dit die regte spoed en hoogte bereik het (gewoonlik ongeveer 100.000 voet), word die scramjet geaktiveer.
VERWANTE: 'N HYPERSONIESE RUIMTEVLAKSJET HET' N KRUISIESE TOETS SLAAG
Nuwe ontwikkelings sluit in dubbelmodus-ramjet-enjins, wat ramjet-aandrywing gebruik om die vaartuig op dreef te kry, waar dit dan oorskakel na scramjet-modus.
Konvensionele ballistiese missiele moet ook op steil trajekte gelanseer word, sodat dit nie opbrand by die lansering en weer in die atmosfeer van die aarde ingaan nie. Terwyl hipersoniese missiele bo-op die atmosfeer kan gly en steeds hul enjins kan gebruik om te versnel en te bestuur.
Hierdie vermoë om met lang snelhede en hoë hoogtes vir lang tydperke te beweeg, vergroot die reeks hipersoniese missiele.
Dit stel hulle ook in staat om die meeste moderne raketverdediging- en opsporingstelsels te omseil. Uiteindelik, soos ons genoem het, kan hipersoniese missiele in vlug manoeuvreer, sodat hul bane nie vooraf ingestel hoef te word nie. Dit staan ​​in skerp kontras met die baie gedefinieerde en steil bane van tradisionele ballistiese missiele, wat makliker opgespoor en onderskep kan word.
Met 'n basiese begrip van hoe hipersoniese missiele werk en waarom dit so voordelig is vir militêre regoor die wêreld, begin ons 'n duideliker beeld kry van waarom hulle 'n wapenwedloop tussen supermoondhede kan begin.
Hoe vinnig kan 'n hipersoniese missiel gaan?
Die laaste ding wat 'n mate van konteks vir hierdie bespreking bied, is om presies te verstaan ​​hoe vinnig hipersoniese missiele beweeg. Hierdie missiele beweeg ongeveer 1,61 kilometer elke sekonde. Dit kom neer op ongeveer vyf keer die klanksnelheid en is verby 3600 km / u (5793 km / uur).
Die hipersoniese wapenwedloop
Tans toets die VSA, China en Rusland hipersoniese missiele wat verskillende soorte loonvragte kan lewer. Die VSA fokus veral op konvensionele loonvragte, terwyl China en Rusland beide konvensionele en kernleweringsmetodes ontwikkel. Ten minste, dit is publiek kennis oor die saak.
In die lente van 2018 het die Russiese president, Vladimir Poetin, die land se nuwe hipersoniese wapens in première gebring. Hy het beweer dat die ses nuwe prototipe-wapens wat in 2020 bekendgestel is, gereed sou wees vir die stryd.
In 2018 het China ook aangekondig dat hy hipersoniese vliegtuie suksesvol getoets het, iets wat die VSA tot op daardie stadium nog nie bereik het nie - weer, wat aan die publiek bekend is.
Omdat China en Rusland albei so 'n groot vordering gemaak het met hipersoniese oorheersing, het dit groot spanning op die gebied van missielarsenale geskep. Ons sien nou 'n wedloop tussen hierdie drie topspelers in die wêreldwye oorlogsbedryf om die beste en mees gevorderde hipersoniese missieltegnologieë te skep.
Die Amerikaanse weermag en vloot beplan om in 2021 drie vlugtoetse van 'n hipersoniese glyliggaam uit te voer, wat die tempo van ontwikkeling aansienlik sal versnel. In Maart vanjaar het die weermag en die vloot 'n suksesvolle vlugtoets van die Common-Hypersonic Glide Body gehad. Hierdie glyliggaam sal dien as basis van 'n nuwe Amerikaanse aanstootlike hipersoniese raket
Die grootste aspek van hierdie ren is egter nie die missiele self nie, maar eerder die verdediging daarteen. Die VSA het tans geen manier om homself te beskerm teen hipersoniese wapens wat andersins meer as 'n kilometer per sekonde beweeg nie.
Moet ons bekommerd wees oor die wapenwedloop?
Alhoewel daar tans geen wêreldwye hipersoniese wapenwedloop is nie, bly die ware vraag. Hoe bekommerd moet ons wees oor hierdie heen en weer eskaleer tussen supermoondhede wat daarop gerig is om die beste hipersoniese wapensisteem te skep? Die kans is nie meer bekommerd as wat ons reeds was oor 'n wêreldwye kernoorlog tussen supermoondhede nie.
Dit lyk dalk 'n bietjie teenintuïtief. Die ontwikkeling van wapensisteme wat ander lande nie maklik kan teëwerk nie, kan 'n magswanbalans in die lewe bring. Om te verstaan ​​waarom hipersoniese (kern) missiele nie so eng is as wat dit klink nie, moet ons die toestand van wapensafweerstelsels regoor die wêreld verstaan.
In wese besit elke gevestigde mag regoor die wêreld die een of ander vorm van raketverdediging, maar al hierdie stelsels is in hul geheel nog baie ver in hul kinderskoene. Die VSA het tans die grootste raketafweerstelsel, maar is grootliks geposisioneer om teen Noord-Korea en Iran te verdedig. Die VSA is grotendeels onvoorbereid om 'n stortvloed nie-hipersoniese missiele van 'n eweknie soos Rusland te stop.
Hierdie feit beklemtoon dat hoewel 'n mens sou dink dat die wêreld se supermoondhede hoëtegnologiese ondeurdringbare raketafweerstelsels het, dit regtig nie die geval is nie. Hipersoniese missiele hou dieselfde bedreiging in as gewone missiele as die onderliggende verdedigingstelsel ook nie kan stop nie, en dit lyk dus asof daar min behoefte is aan ernstige kommer in hierdie groeiende hipersoniese wapenwedloop.
Dit is ook belangrik wanneer u die hipersoniese wapenwedloop bespreek, dat ons seker maak dat ons dit in die regte lig stel. Alhoewel Rusland en China die Verenigde State ver vooruit lyk wat hipersoniese missiele betref, is die werklikheid dat daardie lande nie noodwendig op dieselfde doel skiet nie, wat dit moeilik maak om die hipersoniese wapenwedloop as 'n 'ras' te karakteriseer. .
Wedstryde kan gewoonlik net gemeet word as alle deelnemers na een doel skiet, soos die ruimtewedloop van die Koue Oorlog wat daarop gemik is om 'n man op die maan te laat beland.
Die hipersoniese wapenwedloop is in werklikheid 'n klomp supermoondhede wat hul eie weergawe najaag van wat volgens hulle die belangrikste wapenstelsel is. Alhoewel die VSA, terwyl hy nog 'n paar jaar van hipersoniese vermoëns af is, grootliks gefokus het op hipersoniese nie-kernmissiele, wat aflei dat die missiele baie akkurater sou moes wees as kerngenote. Dit kan verklaar waarom die VSA se tegnologie langer neem om te ontwikkel.
Laastens, as ons na militêre mag kyk en bepaal hoe mededingers meet, is die kompetisie van "wie het die groter stok" nie so eenvoudig soos dit klink nie.
In die vyftigerjare het die VSA met veel groter Russiese magte in Europa te kampe gehad, maar Eisenhower kon die magte met kernwapens teëwerk.
VERWANTE: MAATSKAPPYE HOOP OM HYPERSONIESE PASSASIERVLUGTUIE 'N WERKLIKHEID TE MAAK
In hierdie geval is die gebrek aan konvensionele Amerikaanse troepe aangevul met kernvermoë. Dieselfde kan gepaard gaan met enige potensiële verskil in vuurkrag tussen die VSA en Rusland. Die teenwerk van wapens se vermoëns kom nie op 'n lineêre vlak voor nie.
Dus aan die einde van die dag, terwyl die naderende ondergang deur 'n hipersoniese wapenwedloop sorg vir 'n goeie opskrif, is dit waarskynlik 'n bietjie sensasionalisties.
Die werklike gevolge van die hipersoniese wapenwedloop sal waarskynlik mettertyd stadig in baba-treë speel. Dit is die verskille in hierdie babastappe waaroor ons onsself moet bekommer, nie die ras as geheel nie.
Babastappe in die ontwikkeling van wapens is geneig om die weg na die strategiese kloof te wees. Breuke in die wêreldpolitiek vind nie oornag plaas nie en spanning wat stadig styg, word minder geneig om te stop. Dus, ons moet ons waarskynlik nie met die hipersoniese missiele self besig hou nie, maar miskien meer met die kompetisie wat die ontwikkeling van futuristiese wapensisteme tussen die magtigste magte in die wêreld kan skep.