Genade le ook in die feit dat jy as laatlam omring is deur jou twee ouer broers en jou ousus as jy die dag een van jou ouers verloor.
Vrydae sal nooit weer vir my dieselfde wees nie. Ons ongeluk het op ‘n Vrydagmiddag omtrent 14h40 Suid-Afrikaanse tyd gebeur. (13h40 in Namibie.)
My sesjarige Luc skreeu onophoudelik. Daar is stof in die kar, en ek hoor myself skreeu “My kind!”. Ek kry die deur oop, sit Luc op die grond buite die Cruiser neer en hardloop na Zoe toe. Saam met my broer, wat bestuur het. Ek sien die bloed aan haar mond, en verligting spoel oor my toe sy begin huil. Ten minste leef sy!
My pa sit steeds in die voorste sitplek, sy kop en nek teen ‘n vreemde hoek. Hy beweeg nie. “My pa is dood!” flits dit deur my kop.
Ons sukkel om die deur by Pa oop te kry. Ek hou gelukkig kop en maak die agterste deur, langs Ma, oop. Dit was op so manier gebuig dat die voorste deur nie kon oop nie.
Met die deur oop kan ons my pa uittel en op ‘n kombers neerle wat my ma vir hom saamgebring – altyd sorgsaam oor haar 82-jarige man.
Pa is onbeweeglik, sy klein oumenslyf loodswaar, sonder samewerking. Maar hy leef!! Ons sukkel hom tot agter die Cruiser, le hom in die skaduwee op sy rug neer. Daar is ‘n diep sny oor sy linkeroog. Daar is baie bloed.
Ma bloei nie juis nie. Veel, veel later onthou ek dat die bloed in haar oogbank se wond begin stol het. Ek hurk by die agterwiel om my kinders te probeer kalmeer dat hulle nie vir Ouma en Oupa ontstel nie. Ek is ‘n armlengte van my ma af waar sy op die agtersitplek le.