Die Cheetah-model noem ’n vriend dit – die goeie kleintjie wat teen ’n oormag veg, maar dan geskroef word ten gunste van groottes wat nie die mas opkom nie. Dikwels in die rug.
Die stof het bietjie gaan lê oor die wyse waarop die Suid-Afrikaanse Rugbyunie sy sin gekry het deur toe te sien dat die Cheetahs ten gunste van die groter witbroodjie-rugbyspanne uit die nuwe Europese Pro16-rugbyreeks gelaat word, maar die graf groei nie toe nie.
Wat intussen wel repliek vra, is ’n suidelike hoofartikel waarin sito-sito met die Cheetahs afgereken word as dat hulle nie eintlik die mas in die Pro14 opgekom het nie. Die “ekonomie van die spel” tel ook glo teen hulle. Maar toemaar . . . daar ís vir hulle ’n plekkie in die son in Suid-Afrikaanse rugby. “En dit lê in die Curriebeker . . .”
Oor die “ekonomie van die spel”: Ja, jou werklikwaar. Jy sny iemand se bene af en dan verwag jy hy moet op gelyke voet met ander deelnemers meeding.
En wat bydrae tot Suid-Afrikaanse rugby betref: Onthou die 66ste minuut van 2019 se Wêreldbeker-eindstryd in Japan. Daardie magiese oomblik toe Makazole Mapimpi die eerste Springbok-rugbyspeler geword het wat ’n drie in ’n WB-eindstryd gedruk het.
Natuurlik sê die swygende Saru die Cheetahs se weglating was nie eintlik hul besluit nie. Al was dit vooraf ’n uitgemaakte saak nes die Universiteit van die Vrystaat se besluite oor Afrikaans en die M.T. Steyn-standbeeld waarin ook “prosesse” gevolg is. Nou waag die Cheetahs nog om hul Curriebeker-wedstryde te wen, met ene Jake se spannetjie op hul kerfstok.
Hoe durf hulle die meesterplan so saboteer? Nee wat, sonder die Cheetahs waar hulle hoort, verloor Suid-Afrikaanse rugby fut. En die flou, aangedikte Chasing the Sun-reeks oor die span wat homself moes “redeem”, kikker dit nie op nie.