Oktober | 2016 | Mal, dis al...EkWasHier...
Boelies VS jouself wees…
Vandag gee 'n Pikkewyn vir my 'n boek met 26 items in en vra ek moet dit proeflees. Ek neem die boek en sê ek sal een deeglik proeflees, ek sien hy kyk na my met 'n ver kyk in sy oë…later maak ek die boekie oop en begin lees. Ek kon nie neersit nie…daar is soveel goed wat hy na uitroep, 'n kreet om hulp en tog is die gediggies so, maar so mooi. Dit handel oor boelies, Suid-Afrika, skool, huis ens…nou verstaan ek waarom hy dit vir my gegee het.
Hy noem dat mense net bemoeienis wil maak met die 'cool' kids…en ek stem saam met hom. Mense wil nie bemoeienis maak met die moeiliker gedeelte van die lewe nie, wil alles net maklik ervaar. Wil net 'in' wees en wil net uitstaan…en wat van die een wat nie sportief is nie? Wat van die een wat nie gewild of aanvaar word oor die algemeen nie, die één wat net smag om raakgesien te word. Hoe breek my hart nie vir daardie enetjie nie…
Wie is ons, as mens, as onderwyser, as opvoeder, OM NIE TE WIL PA/MA STAAN vir die hulp krete na buite nie? Ek weet ek het werk wat voorlê met hierdie saggeaarde Pikkewyn wat so smag om net raakgesien te word. Ek moet bylas dat sy gedigte kort en kragtig is. Niks uitgerek of temerig nie…tog soveel van sy siel daarin gesit. Jy my Pikkie, jy gaan nog eendag die een wees wat sukses gaan bereik, jy gaan die een wees wat die volheid van die lewe sal waardeer en goed aan ander sal doen.
Jy het soveel goedheid in jou jou, soveel deernis vir mense en die manier hoe jy met ander praat, kan ek sien, jy het ietsie in jou wat hierdie wêreld gaan verryk…moenie ophou nie, jy is besonders en jy staan al klaar uit bo die res…
Ek glo in jou…
Jinne, so het 'n skoolloopbaan van 12 jaar gevlieg. Laerskool was redelik stadig dog goeie jare, maar hoërskool het absoluut verby gevlieg – vir my. My seun sal natuurlik sê hy is dankbaar dis verby, net om later terug te verlang na die 'goeie ou dae'. (dit hoor ek gereeld van oud-leerders)
Ek wil graag hiermee van die geleentheid gebruik maak om diegene te bedank wat met M bemoeienis gemaak het, wat werklik soveel ingesit het en hom leer ken het vir wie hy is. So min mense is bereid om ander werklik te leer ken en sodra mens dit doen, leer mens 'n ander sy ken. My kind, ek is trots op jou, ek is oneindig lief vir jou, en ek weet jy gaan eendag dit nog ver bring. Jy het die seer in die lewe ervaar. Jy het die moeilike in die lewe ervaar, jy het gesien hoe ander swaarkry, selfs hoe jy self swaargekry het.
Jy wat my rots is, jy wat my anker en die rede is vir my voortbestaan…ek w
eet jy sal die een wees wat eendag 'n goeie papa vir jou kinders sal wees, en 'n besonderse man vir jou vrou.
Ek glo in jou my seun…mag jy 'n geblessed eksamen binnegaan…
Frustrasie op die stasie…
Frustrasie op die stasie, die fluitjie willie blasie…die keer is dit my selfoon…ek sit sonder 'n selfoon. Ek het die foon ingeneem, net om te hoor die charging port is stukkend. R280 later en dis reg, die ou wil nog sê die battery ook, maar ek weier, die battery makeer niks. Ek het 'n foon by vriendin geleen, die man beweer toe dat die selfoon out of date is en hy stel voor dat hy die foon nuwe software nodig het.
Tuisgekom en vra my seun om asb die foon se software te update…een twee drie…en die foon word nou upgedate. So binne 'n dag of 2 sal die foon updated wees en dan sal ek weer lekker kan gesels. My ou BlackBerrie'tjie is besig om in te gee…en ek luv die foontjie juis so baie.
Gee 'n foon net vir die jonger geslag en alles val in plek. Dankie M en A…Mama het geen kennis van hierdie tipe tegnologie nie. Ek hou my veel eerder by my lees.
Kissing…flippen…touches…of izit wegkruipertjie…
'n Uitmergelende dag, en hier sit ek en speel games op my foon. M kon lê by my en stel voor ons speel 'kissing touches', kyk dis nie die 'kissing touches' wat julle ken nie, dis die 'kissing touches' wat ons ken. So besluit en ons kry vir A om saam te speel.
Ons speel natuurlik wegkruipertjie. Sit al die ligte af, dis stikdonker en ek begin tel. (Nie dat ek regtig tel nie, ek sal maklik in tiene tel) Die twee besluit om deur die garage te gaan en buite weg te gaan kruip. Ek begin soek. Stamp eers my kop, toe my toon, toe loop ek vas in die meubels. Ek kom in die garage en glimlag, hmmm…die deur is nie gesluit nie en ek sluit toe…die twee hardloop verby die tweede meenthuis van myne af en daar begin die alarm skreeu. Rustig loop ek in en wag…vinnig vra hulle om in te kom…
Yeah! My beurt om weg te kruip. M moet tel. Ek kruip onder die breakfastnook in, presies tussen die nook en die rekenaar se tafel. M het gesorg dat beide teenaan mekaar staan vir sy rekenaar. Benoud wonder ek of daar afgestof is…netnou kruip 'n spinnekop dalk oor my. Maar sit, sit ek. M soek en kry vir A – my wegkruipplekkie was goed, later, heel verveeld om so opgekrul met my ou lyf te sit, skreeu ek maar 'WHA!' uit toe hy verby stap. Hmmm, goed geskrik! Ons het 'n paar keer so gespeel. Laas dit gedoen toe hulle kleiner was. Dit was werklik pret. Dink grootmense moet ook soms dit speel. Dink môre gaan die bene 'n paar blou kolle hê en seer van die opkrul en wegkruip. Ja, LOL of hehehe of hahaha…ouvrou hou haar lyf jonk, voel beslis nie so nie…
Dis vir my so 'n voorreg om saam met twee jongmense van 20 en 18 wegkruipertjie te speel. Steeds sal ons dit 'kissing touches' noem, want toe hulle klein was het ek hulle gesoen toe ek hulle gekry het…en dit het ons 'kissing touches' geword. Eendag, as ek bevoorreg is om kleinkinders te kan hê, sal ek die tradisie voortsit. Ek is bevoorreg om my 2 kids vanaand by my te kan hê, veilig en by my. Dis al wat ek het, en hulle twee is my trots, en besit die punt van my hart. Vanaand net opnuut besef hoe kosbaar die twee vir my is. Sonder die twee, is hierdie mama net 'n leë dop…A en M is my hart se musiek…♫♪♫…die polsslag van my hart se volmaaktheid…♪♫♫…
Captain America VS Mama EkWasHier…
15 Saterdag Okt 2016
Drup…drup…drup…die einste gedrup gaan my nog mal maak…ek hou nie daarvan as 'n kraan drup nie. Tyd om die ou bobbejaanmoersleutel te gaan uithaal – spanner klink soveel beter as moersleutel. Ek verstaan waar kom die woord moersleutel vandaan, dis om die moere reg te…ag jy weet! Ek draai die waterkraan mooi styf toe en M gaan bad, daarna besluit ek om te gaan stort. Al die water moet immers goed opgebruik wees. Niks water in die stort nie…geen water in die krane nie…MOOI! Operasie moersleutel en kraan, hier kom ek! Draai krane oop, geen water…drup…drup…drup…net. Toe ek die kraan mooi los het by die muur, stroom die regterkantste water uit. Nogal waar die koue water is…maar nee!!! Dit stroom en ek sit die prop vinnig in die bad…dit stroom nie koue water nie, nee, dis dekselse kokende water…vinnig draai ek die washers, goed…goed…ringe om, want hulle makeer niks nie…en wag maar vir die bad om vol kokende water te tap. Uitendelik stop die water en ek sit die krane terug. Bad vol water, en gooi bietjie ys by, nee ek is ernstig…koel effens die water af en besluit om maar te bad! Krane is reg en lekker warm bad geneem…
Die windjie begin toe 'n paar draai gooi en roer die gordyne effens. Die varsheid van die lug bring 'n lafenis. Skielik volg die gedreun en woedend ruk die kwaai wind die gordyne heen en weer en ek hoor hoe die wind die 'bushalte' heen en weer ruk. 'Oppi Deck' se gordyne ruk ook heen-en-weer en dis toe ekke dink: Tyd vir Captain America…aaaggg, ek bedoel Mama EkWasHier om bietjie die 'bushalte' te gaan stut. Stap uit, en is vinnig terug, opsoek na die flitsie. Ai, toggie tog!! Batterye waar is julle…so sit ek die klein batterytjies een vir een in die houertjie in. Uiteindelik is die flitsie reg en ek strompel die donkerte in. Hier en daar (meer hier as daar) plons groot druppels op my neer. Ek kom by die 'bushalte' gryp een van die Tuscon se motorbande wat as sitplek dien en druk dit styf agter die rugkant van die 'bushalte' in en gryp nog 'n band…mooi, nou is beide kante mooi gerugsteun. Bekyk my handewerk aan dié kant en toe aan daardie kant. 'Purrrrfect!!!' dink ek so en draai om en stap terug huis toe.
Baie produktiewe middag en aandjie gehad…vanaand slaap ek rustig, geen gedrup-drup in my ore nie en die gras is effens nat.
Ek is werklik dankbaar vir elke druppeltjie reën wat elke grassprietjie en blommetjie kom nat maak…die reuk van die reën is so welkom en verfrissend. Dit is die teken dat nuwe lewe voortspruit uit elke reëndruppel wat op die Aarde neer plof…Dankie, dankie, dankie…
Onderskeiding of onder-skeiding…??
14 Vrydag Okt 2016
Vandag vind ek hierdie op my Facebook wat ek 'n paar jaar gelede geplaas het, en gedink ek sal dit graag wil plaas…
Onderskeiding of Onder-skeiding
Onlangs bevind ek my by 'n prysuitdeling van 'n hoërskool. Deftigheid was in oortreffende spoggerigheid uitgestal. Die gaste, voorsitter van die bestuursraad, raadslede, groot donateurs, kleiner donateurs, skoolhoof, departementshoofde en heelagter, die onderdorp. Konvensie op sy aanstootlikste.
Regs voor die Dux-kandidate en ander skoolbaadjies met die ritse balkies onder die skoolwapen. Die geleentheid wil by hierdie pryswenners bevestig hoedat die Here ruimskoots IK uitgedeel het aan hierdie gesiene groepie. Vol selfvertroue en selfvoldaan, net een vrees – is ek derde, tweede of eerste.
Die Hervormde dominee open, Prediker 12. Die nuwe adjunkhoof seremonieer. Ek praat oor die mooi toekoms. Pouse drink die elite tee in die personeelkamer. Vroomheid doen voor as innigheid. Die onderdorp drink warm Cokes by die snoepie-luik. Laatnag vind my hart en my potlood papier.
Wat van kinders wat nie daar was nie? Die outjies wat nie die kriteria haal nie. Die dom lot wat nooit in twaalf jaar oor 'n skoolverhoog stap nie, maar altyd strepe verf op die atletiekbaan (in skooltyd), die bus was, skottelgoed wegpak in die gasvryheidsklas na die grênd mense gefees het, en dan huis toe loop en wonder en droom en hoop.
'n Brief aan Ouma
Dis vanaand prysuitdeling by die skool.
Ek gaan nie.
Hulle het die hele week sulke pakke sertifikate getik, bekers gepolish en in die gange gefluister wie wen wat.
My maats is vanaand almal skool toe.
Nou skryf ek maar vir Ouma, want ek weet Ouma is ook by die huis.
Ek wonder so baie oor Genesis.
Daai tyd toe die Here alles gemaak het.
Het Hy ook hartseer, verlang, wens en hoop gemaak?
Of het Hy net visse en sterre gemaak en allerhande groot goeters.
Hy het tog seker geweet hoe voel mense, want Hy was ook een, en Hy weet, want Hy het hulle gemaak.
Ek wonder net…..
Ouma, ek wonder hoe voel dit as mense vir jou hande klap.
En as hulle na jou kyk en nie wegkyk nie.
Nou die dag moes ek vir Meneer iets in die saal gaan haal, toe loop ek sommer skelm oor die verhoog.
Daar was niemand anders nie – net ek.
Ouma moet nie van my snaaks dink nie, maar toe verbeel ek my die saal is vol mense.
En ek wen sewe pryse en ek kon dit nie eers alles dra nie.
En die een tannie met die lang wit rok het my nogal gesoen ook.
Hulle sê dit gaan baie keer na skool beter met 'n mens.
As dit so is dan wens ek dit is nou al dan.
Ek het gehoop om iemand te wees Ouma.
Die ergste is, ek kan met niemand hieroor praat nie.
Want dan sê hulle ek is 'n suurgat.
Ekskuus vir die woord Ouma, maar dis wat hulle sê.
Ouma weet mos wat ek meen.
Hierdie jaar was ek by alles by die skool.
Ek het niks gemis nie, want Meneer het so gesê.
Partykeer het ek so gehoop dat hulle my moes raaksien….en sien ek is daar.
Ek dink nie hulle het gesien nie.
Ouma het gesê ek moet nie praat van Mamma-hulle nie.
Ek het nie – ek belowe.
'n Ander meise het en nou spot die kinders haar.
Ek het haar getroos en nou is sy my beste maatjie.
Sy gaan ook nie vanaand nie.
Ouma weet, daar is 'n juffrou van wie ek baie hou.
Ons kyk vir mekaar in die klas.
Laas termyn het sy eenkeer vir my gesê ek het potensiaal.
Nou die dag het sy een van my maats, wie se pappie dood is, na die klas teruggeroep.
Ek dink sy gee om.
Ek dink haar pa is dalk ook al dood.
Ek hoop iemand vra my ook eendag vir 'n matriekafskeid.
Hulle doen alles vir 'n mens daai aand.
En jy mag laat inkom ook.
Ek wil graag eenkeer laat inkom.
Ouma, hoe maak 'n mens as jy weet jy is beter, maar niemand anders weet dit nie?
Mag 'n mens sê, of sal hulle slegdink?
Dink Ouma hulle praat van my in die personeelkamer?
Ek wonder wat sê hulle van my. Ek hoop net iets.
Ek wil nie dink oor vanaand nie.
Ek kan maar vir Ouma sê…..ek IS jaloers.
Het niemand dan eers ietsie van my raakgesien nie?
Wat van Liewe Jesus – Hy sien tog….
Hy weet mos van alles. Hoekom los Hy dit so?
Ek het nog nie een aand oorgeslaan om te lees of te bid nie.
Wanneer, dink Ouma, luister Jesus na kinders?
Sê Hy Sy Pa iets van my?
Of hoor hy net grootmense?
Ek is tog meer werd as visse en sterre….die Bybel sê dan so.
Hulle sê die groot prys is die Ewige Lewe.
Partykeer wens ek, ek was al dood.
Nadat ek dit gelees het, het ek weereens aan al die leerders gedink wat nooit uitgesonder word nie, wat altyd net in die agtergrond is, die stilles, die banges, die wat eenvoudig net nooit raakgesien word omdat hulle nie 'n 80'ger of sportuitblinker is nie…aan julle, ek lig my hart en klink 'n glasie op jou blink sukses en weet jy gaan 'n sukses maak van dit wat jy aanpak…
"It Is TruelY SaiD ThaT LaughteR Is ThE BesT MedicinE, BuT SomE PeoplE HatE MedicatioN!!!"
Life should be lived with a little more GRATITUDE instead of so much ATTITUDE
…they will fall to earth
Life is Short….Eternity isn't…..
… Jacob fooled
Oktober…die mooiste, mooiste maand…
Die mooiste, mooiste maand…so besig C Louis Leipoldt die mooiste maand…dis die maand wat ek beskou waar alles mooi en nuut en vars moet voortspruit…
Nou waarom is baie so moody en ongeskik teenoor ander? Waarom 'agro'? Luister Poppie, gaan sit 'n bietjie en raai wat…die son het nie gaan sak nie. Die son draai nie om jou nie… oe eh eh, sarkasme en agterafheid is nou sommer aan die orde van die dag…draai liewers stadig om en loop weg, moenie dat mense die trane van teleurstelling in jou opmerk nie…
Vandag na alle stories om my gesit en luister, soveel gesprekke, soveel praatjies…en die een wil die ander met 'n soete glimlag uitmekaar torring, botter smelt beslis nie sommige se monde nie, raak veel eerder 'n dik stuk vet wat vasklou aan die verhemelte…net om die kollig op hulself te kan kry. Hehe, die kollig is net 'n oomblik; van korte duur…Sien hul dan nie die mooiheid in ander raak en probeer dit eerder ontwikkel nie?
Sal 'n glimlag nie dalk beter gewees het as die aanval nie? Soms keer 'n glimlag of iets moois die grimmigheid af as om dadelik iemand aan te val net omdat hul ongelukkig is. Ek is gelukkig binne my, en wil nie ongelukkig gemaak word deur ander se ongelukkighede nie. Ja ek kan kla, veral nou dat my TV en M se rekenaar deur al die kragonderbrekings ingegee het…ek kan kla oor baie goed, maar verkies om myself positief in te stel…
Ons het juis 'n 'lagterapie' sessie gehadi.p.v. 'n vergadering, en ek moet sê, ek het baat gevind daarby… en vandag juis vir myself gelag…eers skiet my ehm…onderklere se vasmaakknippie los, toe rek die bloes wawyd oop – 'n lang matnaald werk toe nie so mooi nie… en gelukkig mag ek huis toe gaan om ander klere aan te trek. Net toe ek motor toe loop trek my skoen deur die lug soos die streppie bo-oor my voet los skeur, en die swart werkers wat agter my geloop het, bars uit van die lag…dis toe ek ook lag en skoene uit skop en motor toe loop en kaalvoet bestuur…Lag? My seun kan my laat lag dat my asem wegraak en hy my beveel om net asem te haal…ek lag so dat ek skoon uitasem is…dis hoe die lewe hoort te wees…lag en vrede…
Nou ja, Oktober bly vir my een van die mooiste maande, en alles word grasgroen en ons wag vir die reën…die voëltjies tjirp soggens en saans van pure lewenslustigheid…
Dankie vir genade en nuwe dae, nuwe lewe wat met die Lente bespeur word…ongeloofike blessings wat voortspruit…'n ou glimlaggie is beslis meer werd as 'n duisend kreune en steune…
Vanaand voel ek sommer doodmoeg…matrieks se eindeksamen is voor die deur en ek wens dat ek M se papa se samewerking gehad het met die mooi seun wat hy het. Soms is enkelouer baie moeilik, maar ek haal my hoed af vir alle enkelmama's…
Mag elke enkelmama gebless word vir hulle liefde vir hulle kinders. Ek weet hoe moeilik dit is om 2 kiddies groot te maak…my liefde vir hulle is onmeetbaar en sal hulle nie ruil vir enige iets in die wêreld nie. Ek hoop my kids weet hoe lief ek hulle het, ek sal tot my lewe vir hulle opoffer as ek moet. Daar bestaan geeen twyfel om dit nie…enige moeder, so dink ek, sal dit doen…
Soms dink ek dit 'n lewensles is wat ek moes baasraak voordat ek my lewe verder kon aanpak…soms wonder ek of God my die pad laat loop omdat hy my as inner;ik sterk sien…soms wonder ek of ek so innerlik sterk is…net Hy sal weet, want soms sit ek by Sy voete en huil my hart uit waar niemand my kan sien nie…en wanneer my kind my so sien, dan sien ek hy begin stil raak….en dis nie reg nie…'n tiener moet sy lewe kan leef…dus doen ek maar alles saans, wanneer dit net ek en God is…en net Hy my gedagtes kan hoor…my trane wat net God kan afvee…
Die week het die TV en rekenaar probleme begin gee a.g.v. powersurge en dis so moeilik…die assuransie moet mense uitstuur om dit te vervang en mens wag en wag…M se werk moet klaar. Vandag wou my laptop nie charge nie a.g.v. iemand wat die charger se port iets aan gedoen het…miskien het my huiswerker die laptop laat val…en nog 'n issue…ek worry oor M omdat sy RTV en IT moet klaar en die rekenaar en laptop is stukkend. Jaag ek toe na Matrix en R500 later is die port terug, en vas met superglue…gelukkig het ek gesien hoe doen die tegnikus die herstelwerk…volgende keer gaan ek self die laptop uitmekaar haal en dieselfde werk verrig.
Wat sal 'n mama nie vir haar kids doen nie…liefde is al wat 'n ma in haar hart het. My kids besit die punt van my hart en ek gee alles. Selfs die Pikkewynbe by die skool is deel van my kroos…