DIE DAVEL-REEKS - Chanette Paul
LYS VAN BOEKE
MAANSCHIJNBAAI-TWEELUIK X >
Maanschijnbaai: Nan en Jeannie ​
GYS NIEMAND-REEKS >
DIE DAVEL-REEKS >
NUUS & OPTREDES
​Chanette vertel meer oor die Davel-reeks verder af op die bladsy . . .
'n Oorlog, bitterheid en 'n heilige belofte staan in die weg van hulle liefde ...
​Wat haar hart ook al voorskryf, vir 'n opstêrs gravinnetjie is 'n bywoner taboe.
Haat vir die vyand en liefde vir haar taal skrei teen die keuse van haar hart.
​Sy kan net haar erfplaas red as sy opstaan teen die man van haar hart.
​Leef sy haar liefde vir musiek uit of veg sy vir stemreg?
Hy besit reeds haar hart, maar hy wil eintlik net haar erfplaas hê.
​Die een soort man wat 'n wildewragtig argeoloog nie mag liefkry nie, is 'n oudhededief.
​Chanette vertel meer oor die Davel-reeks
​Tamara Davel is die eerste hardkoppige en eiesinnige Davel-vrou wie se wel en weë ek saam met haar gevolg het. Sy word die stammoeder in die res van die reeks as moeder van Annabella, Deborah, Maryn en Christiaan en as tante van Willemien wat weer die ma word van Isabelle.
Toe ek Tamara begin skryf het, sou ek nooit kon droom dat dit die eerste van sewe sou wees nie. Om die waarheid te sê, het ek amper ook nie vir Tamara geskryf nie.
In 1999 het my uitgewer my gevra om 'n historiese romanse te skryf ter herdenking van die eeufeesviering van die Anglo-Boereoorlog. My eerste reaksie was o, genade, nee toggie. My matriekgeskiedenis het ver in die verlede gelê. Ek kon my ook nie indink dat die vae beelde wat ek gehad het van omies met bandoliers oor hulle boepense en skeefgetrapte velskoene aan hul voete, vreeslik passievol kon raak oor die uitgedyde tantes wat vroom onder kappies uitgeloer het nie.
Tog het ek na baie gewroeg en bloedsweet oor die opdrag besef dat dit eintlik 'n heerlike uitdaging is. Ek het ook besef dat die mense destyds nie net afbeeldings op dowwe sepia foto's was nie, maar mense wat asem gehaal het soos ons, en liefgekry het soos ons. Op 'n dag het ek Tamara Davel net voor my sien staan met haar lang blonde hare en vurige blou oë. Die gevolg was 'n boek met die naam van Bittersoet Wals.
In 2005, amper ses jaar nadat Bittersoet Wals die lig gesien het, het Lapa Uitgewers my genader om die boek weer uit te gee. Ek was natuurlik in my noppies - totdat hulle bygevoeg het hulle wil ook 'n opvolg hê. Dit was nou weer vir my 'n nuwe uitdaging en ek het dadelik aan Mientjie gedink, Tamara se niggietjie wat saam met haar in die konsentrasiekamp beland het.
Ek het aan Mientjie, wat intussen natuurlik groot en Willemien geword het, se verhaal geskryf toe ek begin wonder het wat van Annabella en Deborah, dis nou Tamara se dogters, gaan word. En natuurlik Ryk Ruben Gould se seuns wat deur Willemien opgepas word. In 'n oomblik van waansin noem ek toe vir my uitgewer dat ek so wonder oor die kinders en toe sê sy vir my: Maar vind uit.
Die gevolg was Annabella en Deborah en terwyl ek so aan Deborah skryf toe wonder ek oor Willemien daar in die vreemde Ierland en wat van haar dogter Isabelle sou geword het.
Intussen het Annabella en Deborah ook 'n tweeling boetie en sussie ryker geword en toe wonder ek nog verder oor hulle ook.
Die laaste ses boeke het ek in een jaar (2005/2006) geskryf. Ek het Davels geëet, gedrink, gedroom, ge-alles. En begin huil toe ek Fleur, die laaste in die reeks, na my uitgewer toe gestuur het.
Die sewe sakke sout wat ek saam met die Davels van Bergendal opgeëet het, was een van my lekkerste skryfervarings.
Ek het die boeke so probeer skryf dat elkeen op hul eie kan staan en buite volgorde geniet kan word. In die laaste twee boeke het ons dan ook 'n geslagsregister bygevoeg om die taak te vergemaklik. Ek dink egter dat dit tog meer leesplesier bied as die reeks wel in volgorde gelees word, of ten minste Tamara eerste en Fleur laaste.