Die nuwe proxy-oorloë(Foto: Stefani Reynolds/AFP) Die Oekraïne-oorlog is nie net ŉ oorlog tussen twee state waarvan een ŉ grootmoondheid met kernwapens is nie, dit is ook in die wyer konteks ŉ konflik tussen die Weste en die Ooste. Die Russiese president, Wladimir Poetin, het dit in ŉ onlangse toespraak in dié konteks geplaas, maar ook in die VSA word dit by implikasie as deel van ŉ groter konflik oor die toekomstige magsewewig van die wêreld gesien. Rusland is daarby net die juniorvennoot van China, wat wel nie self militêr betrokke is nie, maar wat graag die VSA se posisie wil verswak om onder die vaandel van ŉ multipolêre wêreld self die wêreldleier te word. Tydens die Koue Oorlog van weleer was bykans elke konflik tussen state, en meer dikwels tussen verskillende groepe binne state, ŉ volmagstryd (proxy-oorlog) tussen die supermoondhede – die VSA en die Sowjet-Unie. Daarby moet egter nie vergeet word nie dat daar egte griewe en haat op grondvlak was en die supermoondhede wel ingemeng het, maar nie die oorsake van konflikte geskep het nie. Behalwe vir die konfrontasie in Oekraïne is daar ander sones van konflik wat deel uitmaak van die groter konflik tussen die VSA/Navo/EU en bondgenote, aan die een kant, en China/Rusland en hulle verskeie bondgenote, aan die ander kant. In die Stille Oseaan is daar primêr die konflik tussen China en Taiwan, asook tussen Noord- en Suid-Korea, wat beide moontlik ŉ warm oorlog kan word. China het in die streek vir Noord-Korea en Rusland, wat ook aan die Stille Oseaan grens, as bondgenote, Japan, Suid-Korea, Taiwan en Australië deel almal die vrees vir China en beweeg naby aan die VSA. In die Midde-Ooste is die oeroue konflik tussen Israel en die Arabiere ook ŉ botsing tussen die VSA as sterk bondgenoot van Israel, en Iran, aardsvyand van Israel en die VSA en bondgenote met Rusland en in ŉ mindere mate ook met China. Die Golfstate asook Egipte is eerder aan die Weste se kant (alhoewel groot dele van die bevolking anti-Israel en anti-Westers is), en Jemen, Irak en die Palestyne is vriende met Iran. Turkye is wel deel van Navo, maar probeer sy brood aan albei kante botter en sy eie streekspolitiek te bedryf. As Iran sy eie kernwapens vervaardig (blykbaar is hulle baie naby) en daarmee Israel aanval, of Israel ŉ voorsprongoperasie doen om dit te verhoed, is die kans vir ŉ streeksoorlog groot. Reeds nou val Iran se pionne, in die vorm van verskeie terreurgroepe, Israel vanaf sy buurlande Libanon, Gaza en Sirië aan. In Europa is daar in die Balkan die onopgeloste Kosovo-vraagstuk, wat ook ŉ dimensie van die Oos-Wes-konflik het: Serwië is tradisioneel vriende met Rusland. Kosovo het sy staatskap aan Navo en die se lugaanvalle op Serwië te danke en indien Kosovo aangeval word, mag Navo verplig voel om tot die mini-staat se redding te kom. Die onderdrukking van die klein Serwiese minderheid in Kosovo kan Serwië noop om dit as rede te gebruik om Kosovo aan te val en weer by Serwië in te lyf, of die noordelike deel waar die meeste Serwiërs woon, van Kosovo af te sny, na die lees van die Russiese anneksasie van die Krim. Ook in naburige Bosnië-Herzegowina is die ou konflik tussen Serwiërs en Moslem-Bosniërs nog nie opgelos nie en kan dit by ŉ moontlike Kosovo-oorlog ingetrek word.