Ons eerste honde moes altyd buite slaap en is nooit in die huis toegelaat nie. Na die huisvol kinders elkeen hul rigting gekry het, trek twee Schnauzers hier in en doen net wat hulle wil. ‘n Derde een voeg hom ‘n jaar later by die spannetjie, toe sy ma die pad vat om in Sjina te gaan skoolhou. Aanvanklik is die outjie bietjie soos ‘n vyfde wiel aan ‘n wa, maar vind mettertyd sy plekkie in die span.
Na nog ure se slaap, kef vir hadidas op die grasperk, slaap, kef vir wie ookal die deurklokkie lui, weer slaap, ontwaak hulle laatmiddag en begin woes speel met mekaar. Soms gaan dit so rof, dat hulle oor die stoele en banke in die sitkamer hardloop, dat jy net kussings sien waai. Hulle trek mekaar plat, byt mekaar aan die agterbene, rol rond, grom. Dit klink verskriklik, maar hulle speel so saggies met mekaar en kry selde seer.
Hulle is pragtig en hoe kry jy hulle in die mandjies in om daar te slaap? Genis slaap onder sy pa se bed met pa se ou baadjie as ‘n kombers. Wee jou as jy waag om hom daar te probeer uithaal. Net soos sy pa, loop hy rond in die nag en eet, drink en snork om die beurt. Ek probeer om hulle albei in hulle eie kamer te laat slaap, maar vergeefs.
Genis is natuurlik tot in die afgrond bederf – deur sy pa en nou ly ons almal daaronder. Ek en hy baklei gereeld oor ‘n sitplek voor die TV.
Jy herinner my aan my eie kind – vandat sy so 2 jaar oud was het sy Saterdagoggende by ons kamer ingeloop die gordyne oopgetrek en aangekondig: opstaan opstaan son skyn!
Ek is 'n natuurliefhebber en fotografie is my stokperdjie. Ek en my man reis baie rond, veral in Suidelike Afrika en ons is op ons gelukkigste daarbuite.
Alledaagse gebeurtenisse maak die lewe interessant en saam met my fotografie is skryf ook 'n passie.