Geskryf deur William A. Donohue
Dehumaniserende taal kom dikwels voor die volksmoord.
Een tragiese voorbeeld: 'n Ekstreme ontmenslikende taal het 'n sterk bydraer gelewer tot die volksmoord 1994 in Rwanda. Soos ek geskryf het, het die Hutu-meerderheid 'n gewilde radiostasie gebruik om voortdurend na Tutsi-stamlede, 'n minderheid in Rwanda, as "kakkerlakke" te verwys.
Namate die ondersteuning van hierdie karakterisering onder Hutus gegroei het, het dit in wese enige morele verpligting om Tutsi's as medemense te beskou, ontneem. Hulle was net ongedierte wat uitgeroei moes word.
Studente van die 20e eeuse geskiedenis sal ook hierdie patroon van ontmenslikende taal erken in die aanloop tot die volksmoord gepleeg deur die Turke teen Armeniërs, waar Armeniërs “gevaarlike mikrobes." Gedurende die die holocaust, Duitsers het Jode as 'Untermenschen' of subhumane beskryf.
Op Julie 27 het president Trump getweet dat Baltimore 'n “"walglike, rotte en knaagdiere besmet gemors" en "Geen mens wil daar woon nie."
Die Baltimore Sun staan ​​tereg op 'n redaksie met die titel "Beter om 'n paar rotte te hê as om een ​​te wees."
Ek is 'n geleerde van konflikhantering. Hierdie heen en weer het my laat nadink oor hoe ekstreme, dehumaniserende uitruilings soos hierdie kan lei tot vernietigende uitkomste.
President Donald Trump. AP / Carolyn Kaster
Beledigings en konflik
Die doel van my navorsing oor gyselaaronderhandeling en egskeidingsbemiddeling is om polisieonderhandelaars en hofbemiddelaars te help om uit 'n aangeklaagde situasie na probleemoplossing te skuif.
Oor die algemeen, as mense mekaar respekteer, is dit moeilik om probleme op te los. Maar wanneer die een persoon die persoon se identiteit met persoonlike beledigings uitdaag, vergeet albei partye die probleemoplossingstaak en fokus hulle net op wat ek 'identiteitsherstel' noem, wat beteken dat hy probeer om gesig te red en persoonlike waardigheid te herstel.
Hierdie verskuiwing druk hulle in 'n aangeklaagde konflik wat vinnig kan eskaleer.
Immers, baie studies oor die afgelope dekades het die bevinding versterk 'n groep se identiteit is die gewildste besitting. Mense ontwerp hul identiteite om in 'n kerngroep in te pas - byvoorbeeld as 'n familielid, 'n beroep of 'n stam - wat baie belangrik is vir ons sosiale status. In sommige gevalle, soos die aanvaarding van die identiteit van 'n Amerikaanse mariene, byvoorbeeld, kan groepsbehoeftes noodsaaklik wees vir persoonlike oorlewing.
Die meeste van die tyd is identiteitsuitdagings redelik klein en word maklik geïgnoreer, sodat probleemoplossing nie te vinnig van die baan kom nie. 'N Baas kan op 'n vergadering sê:' Was u nie veronderstel om die verslag vandag gereed te hê nie? '' N Vinnige verdediging van 'n persoon se identiteit as 'n bekwame professionele persoon vir die maatskappy, en die saak word laat vaar en ons is weer aan die gang.
Die Baltimore Sun het 'n redaksie gepubliseer in reaksie op president Trump. Screenshot, Baltimore Sun
Konflik en eskalasie
As die uitdagings erger word, word die identiteitsverdediging fel. Stemme word opgewek, emosies swel en mense word opgesluit in 'n stygende konflik, wat gekenmerk word deur 'n volgehoue ​​aanval-en-verdedigingsiklus.
Gyselaaronderhandelaars en egskeidingsbemiddelaars word opgelei om dialoog van identiteitsbedreigings en probleme op te los, deur verdeelde kwessies te isoleer en met spesifieke voorstelle vorendag te kom.
Ongelukkig, as daar geen beheermaatreëls oor die eskalasie van tale is nie, en partye verwysings maak wat in uiterste, dehumaniserende terme geïnterpreteer kan word, kan hulle glo dat die enigste manier om hul identiteit te herstel deur fisieke oorheersing is.
Woorde werk nie meer nie. Wanneer partye hierdie baie dun lyn oorsteek, val hulle in 'n identiteitsval met min hoop om te ontsnap totdat die geweld eindig.
Alhoewel ek nie verwag dat die konflik tussen die president en Baltimore tot daadwerklike geweld sal opskerp nie, kan hierdie soort uitruil dit aanvaarbaar maak vir volgelinge om hierdie soort taal te gebruik.
Wanneer die president die skare aanmoedig om te sing, “sluit haar op,” en “stuur haar terug” tydens saamtrekke, of beskryf 'n stad as 'n 'walglike, rotte- en knaagdierbesmette gemors' waar 'geen mens' wil woon nie, stel 'n klimaat aan waarin die gebruik van dodelike, ontmenslikende taal normaal lyk. Dit is eenvoudig gevaarlik.
William A. Donohue, uitstaande professor in kommunikasie, Michigan State University
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Daar is 'n donker politieke geskiedenis wat mense van hul waardigheid ontneem