Hoewel hy dankbaar is vir die kans om hom as ’n hoofafrigter in die Vodacombeker-reeks te vestig beskou MJ Mentz dié geleentheid as net ’n basis vir sy loopbaan.
Die Pumas het Maandag bevestig die voormalige Blitsbok gaan die leisels vir die duur van dié reeks by Jimmy Stonehouse oorneem, maar hy beplan om die voorkeurkandidaat te wees wanneer die unie later vanjaar ’n breier vir die Curriebeker-reeks aanstel.
“Ons doen reeds die keuring, maar dit beteken nie MJ kan nie sy naam ook in die hoed gooi nie,” het Pieter Burger, die Pumas se besturende direkteur, gesê.
Ondanks die oorgangstydperk wat die span ervaar, gaan daar nie aan die suksesvolle spankultuur wat onder Stonehouse gevestig is, gekarring word nie.
■ Intussen is die Pumas baie positief oor hul vooruitsigte vir die Vodacombeker nadat hulle ’n sterk groep vir die reeks aangekondig het.
Ek word kort na 06:00 wakker en is deeglik bewus daarvan dat dit ’n Saterdag is. Die vyf stappers wat deurdruk Muxía toe, woel ook al, al het Sonya en Fanus nog laatnag foto’s gestuur van waar hulle partytjie hou. Hulle het ’n 30 km-dag wat voorlê.
Dis nog te donker om te sien hoe jy klim, maar jy kan die kort opdraandes aan jou kuite voel byt. In die sterk skemer kan jy egter die Xallas-vallei onder jou sien.
“Daar kom 'n tyd dat die berg waarop die huis van die Here is, ’n blywende plek sal hê bokant die bergtoppe en sal uitstaan bo die heuwels. Al die nasies sal daarheen stroom, baie volke sal daarnatoe gaan en sê: ‘Kom, laat ons optrek na die berg van die Here toe, na die huis van die God van Jakob sodat Hy ons sy wil kan leer, en ons daarvolgens kan lewe, want uit Sion kom die openbaring, uit Jerusalem die woord van die Here.’
Hy sal oordeel tussen die nasies, regspreek oor baie volke. Hulle sal van hulle swaarde ploegskare smee en van hulle spiese snoeiskêre. Die een nasie sal nie meer die swaard teen die ander opneem nie, en hulle sal nie meer leer om oorlog te maak nie."
Hier waar jy op ’n koppie in die skemerdonker staan, slaan die woorde soos ’n vuishou. Ek het kort voor ons toere saam met Maties Travel afgekom op die video hieronder.
Die blogger het meer as 800 km vanaf St. Jean Pied de Port gestap. Die video is aan die lang kant (so 30 minute), maar dit vat die gees van die Camino goed vas. Daarin haal hy ’n non aan wat sê sy dink die Here wil hê dat ons elke dag mekaar só moet behandel soos wat die pelgrims mekaar op die Camino behandel.
Ek dink aan dié woorde toe ek die teksvers lees. Op die Camino stap jy vir dae, weke aaneen sonder om onveilig te voel.
Jy sal al jou verbeelding moet gebruik om na Logoso as ’n dorp te verwys, maar hier sit ’n lekker eetplekkie met ’n paar tafels reg op die roete. Die restaurant is lekker knus toe ons inkom. Ons bestel roosterbrood en koffie. Die weer pak saam.
Sowat 1,5 km van daar af (op ’n mooi woudpaadjie) kry jy die Toerisme-kantoor van Hospital. Hierdie dorp is al eeue lank ’n rusplek vir pelgrims, maar is glo deur Napoleon se troepe tot op die grond afgebrand tydens ’n oorlog. Nie dat dit nou saak maak nie. Die wolke kon nie langer knyp nie en het in stortreën uitgebars.
Ek en Wilmé staan ’n rukkie onderdak by die Toerismekantoor van Hospital sodat ek die Terra Firma se reënjas oor hom kan trek, maar besef dit sal nie juis help om re wag dat die reën opklaar nie. Van hier af tot by Cee is nog ’n goeie 15 km, en volgens die weer-app gaan dit nie vinnig ophou reën nie. Gelukkig hou my Hi-Tec Lady Nimba-baadjie my lekker droog.
Dit alles is egter goed versteek, want ek is twee keer hier verby (in slegte én goeie weer) en het nie die monumente of die afdraaiplek soontoe opgemerk nie.
Wat ons wel sien, is die Marco do Couto-kruis, wat sedert die 18de eeu hier staan. Die baken is met die voorletters “RC” gemerk, wat waarskynlik verwys na “Camino Real” – die "koninklike roete". Eeue gelede is paaie wat deur die Spaanse regering gebou is, almal so gemerk. Dit het nie noodwendig iets met die Spaanse koningshuis te doen nie.
Toe ek saam met groep 1 hier langs kom, was die kerkie oop omdat hulle op dié Saterdag gereedgemaak het vir ’n groot viering die volgende dag. ’n Vriendelike vrou het ons nader gewink en beduie dat ons maar kan rondkyk. Selfs my Canon M50 kry ’n duime op-teken toe ek haar vra of ek mag foto’s neem.
By die ingang is ’n indrukwekkende beeld van Jakobus, maar waar jy dikwels die dissipel in pelgrimsgewaad sien (met die breë hoed en skulp op die kop), is hierdie ’n beeld van Jakobus die kryger. (Jy sien ’n soortgelyke beeld in die katedraal in Santiago de Compostela.)
Met Groep 1 se stappery, kry ek ’n hele klomp van die groep wat vir oulaas piekniek maak voordat die skerp afdraand na Cee begin. Hulle het langs die pad geselsies met Japannese pelgrims aangeknoop. Ek val sommer in. Maar met groep 4 is ons egter lugtig vir die weer en druk ons maar deur tot op Cee.
Teen laatmiddag stap ek ook af see toe om te gaan skulpies optel op die strand. Ek stel vir Sandra en Wilmé bekend aan Spaanse warm sjokolade, maar hulle trek hul neuse op ’n plooi. Dis verskriklik soet. Ons kry mekaar later almal by ’n eetplek in die middedorp (sonder dat ons afgespreek het).
Muxía word oral as ’n slaperige kusdorpie beskryf, maar groep 1 het net mooi tydens die een of ander fees daar aangekom. (Die Spanjaarde is nogal lief vir feesvier. En hulle ken ’n opskop.) Die dorpie bewe. Die groeplede stuur later vir ons foto’s van die vuurwerkvertoning wat hulle op die strand sien.
My Suunto-horlosie het ’n indrukwekkende klomp treë getel vandag. Buiten die sowat 18 km wat ons tot op Cee gestap het, het ons ook daarna nog ’n hele paar kilometer op die dorp gestap. Jy dink jy kan nie in ’n kamer moet 20 ander mense slaap nie? Jy kán! Jy moet net moeg genoeg wees.