Die sentrum van die tuin het 'n sirkelvormige planter, wat oorspronklik gebou is om 'n boom te huisves, maar is dan omskep in 'n sirkelvormige tuinbed. Photo credit: PermaCultured, Flickr
By 'n konferensie 'n paar jaar gelede het 'n aktivis wat werk in Afrika vertel het 'n ontmoeting gehad met die minister van landbou van 'n sekere Afrika-land. Die minister het met opgewondenheid gepraat oor die hoë-tegnologie landbou tegnologie wat hy in vennootskap met groot agribesigheidsmaatskappye in die land binnegekom het. Die aktivis het dus die onderwerp van organiese landbou opgedoen. Die minister het gesê: "Stop. Jy verstaan ​​nie. Ons kan nie sulke luukshede hier bekostig nie. In my land is mense honger. "
Dit weerspieël 'n algemene opvatting oor organiese landbou - dit bied produktiwiteit op in die belang van die omgewing en gesondheid. Dit is die rede dat as jy van plaagdoders en chemiese kunsmis afstand doen, sal opbrengs ly.
Dit is eintlik 'n mite. in heilige Ekonomie Ek noem navorsing wat aandui dat wanneer dit behoorlik gedoen word, organiese groeimetodes twee tot drie keer die opbrengs van konvensionele metodes kan lewer. Studies wat die teenoorgestelde toon, is swak gebou. Natuurlik as jy twee velde neem en elkeen met 'n monocrop plant, dan sal die een sonder plaagdoders erger doen as die een, maar dit is nie regtig wat organiese boerdery is nie.
Konvensionele landbou probeer nie om opbrengs per hektaar te maksimeer nie; Dit poog om die opbrengs per arbeidspunt te maksimeer. As ons 10% van die bevolking in landbou gehad het eerder as die huidige 1%, kon ons die land sonder petrochemikalieë of plaagdoders maklik voed.
Permakultuurmetodes kan maklik wêreldbevolkings voed
Dit blyk egter dat my statistieke te konserwatief is. Die nuutste permakultuurmetodes kan veel meer lewer as net die opbrengs van konvensionele boerdery verdubbel of verdubbel. Ek het onlangs hieroor gekyk artikel deur David Blume Chronicling sy nege jaar permaculture onderneming in Kalifornië. As hy 'n CSA vir 300-450 mense op twee hektaar grond bestuur, het hy opbrengs behaal agt keer wat die Departement van Landbou sê per vierkante voet moontlik is. Hy het dit ook nie gedoen deur die grond te myn nie - grondvrugbaarheid het dramaties oor sy tyd daar toegeneem.
Wanneer mense 'n dreigende voedselkrisis produseer wat gebaseer is op bevolkingsgroei of Peak Oil, neem hulle vanselfsprekend die landboumetodes wat ons vandag oefen. Dus, terwyl die oorgangsperiode tydelike voedseltekorte en werklike swaarkry kan meebring, kan permakultuurmetodes maklik die piekwêreldbevolking van miskien 10 of 11 miljard wat ons teen die middel van die eeu sien, kan voed.
Dit is waar dat die ou, beheer-gebaseerde metodes van landbou die hoogtepunt van hul produktiewe potensiaal bereik. Verdere beleggings in hierdie soort tegnologie bring dalende marginale opbrengste af, getuig van die verspreiding van Roundup-weerstandbiedende onkruide en die noodsaaklikheid van nuwe soorte onkruiddoders om dit te hanteer. Dit vergelyk die situasie met soveel ander soorte beheergebaseerde tegnologie, hetsy in die geneeskunde, in die onderwys, in die politiek .... ons is inderdaad naby aan die einde van 'n era.
Die ou modelle werk nie finansieel nie
Een teken dat dit so is, is dat die ou modelle ook nie meer finansieel werk nie. Eenmalig kon monokropping die mees doeltreffendste manier wees om te boer, maar vandag kan selfs boere wat volgens die konvensionele reëls speel, skaars in besigheid bly. Blume oortref dit nie net ekologies en opbrengsvriendelik nie, maar ook finansieel.
Die oorgang na permakultuur is dus 'n oorgang in ons denke, ons gewoontes en ons vorme van ekonomiese organisasie. Dit spruit natuurlik uit ekologiese denke, dit beliggaam die gewoonte van diens aan ander, en dit stem ooreen met die ekonomiese vorm van klein, onafhanklike of koöperatiewe produsente. Om hierdie rede pas dit nie maklik by die bedrywighede van groot agribesigheidskorporasies nie.
Laat ons egter daarop let dat hulle ook verouder word in hul huidige hiërargiese, gesentraliseerde vorm. Die definisiebeeld van 20-eeu-landbou was die groot kombinasie oes van eindelose graanvelde.
Ek wil graag 'n heel ander visie vir 21-eeuse landbou bied:
(1) Hoë intensiteit permakultuur rondom groot bevolkingsentrums wat voldoen aan 80 /% van hul voedselbehoeftes. Blume wys daarop dat, selfs sonder moderne permakultuur tegnieke, die stad New York, met meer as een miljoen mense, al sy voedselbehoeftes binne sewe myl voor 1850 bereik het.
(2) Wydverspreide tuine die vervanging van 'n beduidende gedeelte van Amerika se huidige nommer een-oes: grasperk. Baie voorstede kan byna selfversorgend in kos wees.
(3) 'n Genesing van die beskadigde lande van die plaasgordel en 'n herstel van die oorspronklike woude en prairies van baie van daardie gebiede. Met hoë intensiteit plaaslike produksie, sal baie van die akker wat met mielies, koring en sojabone in die Weste geplant word, onnodig wees vir voedselproduksie. Dit is nie te sê dat kommoditeitsgewasse vir uitvoer na ander streke sal verdwyn nie, net dat hulle 'n baie verminderde rol sal hê.
(4) Verhoogde produksie van biobrandstowwe op verminderde oppervlakte. Terwyl die meeste biobrandstof in die VSA van koring gemaak word, wys Blume daarop dat ander gewasse soveel as tien keer die brandstof per hektaar kan lewer - en dit is nie eens die gebruik van sellulose-omskakelingstegnologie nie.
(5) Soos voorspel deur die herlewing van belangstelling in boerdery Onder jongmense sal 'n veel groter deel van die bevolking in die landbou betrokke wees, en tuinbou sal amper universeel wees. Afvallige plattelandse gebiede sal herbevolk word en klein dorpie-ekonomieë sal floreer op grond van plaaslike produksie en verbruik.
Oorskakel na 'n nuwe visie
In Amerika sal die oorgang na hierdie visie 'n ernstige ontwrigting van ons huidige lewenswyse inhou. In ander lande waar mense steeds kleinskaalse boerdery beoefen wat ooreenstem met moderne permakultuur, kan die oorgang baie gladder wees. Hulle kan die 20-eeu direk in die 21st spring, sonder om ons ekologies en sosiaal verwoestende foute te herhaal. Inderdaad, baie permakultuur tegnieke is aangeneem van inheemse boere regoor die wêreld.
Mense in ander lande kan die beginsels van permakultuur aanpas by hul eie spesifieke omgewings- en sosiale omstandighede. Dit gaan nie oor slim, wit mense wat 'n nuwe model uitvind en dit op iemand anders opdê nie. Dit gaan oor almal wat van almal leer, alles gelei deur die ideaal van trou-agronomie tot ekologie en die bevordering van bioregionale voedselvoorsiening.