George de Mohrenschildt - Inligting
George de Mohrenschildt, die seun van 'n welgestelde edelman, is op 17 April 1911 in Rusland gebore. Sy pa en oom was die bestuurder van die Branobel Oil Company in Bakoe aan die kus van die Kaspiese See.
In 1915 stuur die regering van Nicholas II 'n ander oom, Ferdinand von Mohrenschildt, na Washington om te pleit vir Amerikaanse ingryping in die Eerste Wêreldoorlog. Hy het in die land gebly en uiteindelik met die stiefkleindogter van president Woodrow Wilson getrou.
Na die Russiese Revolusie is sy vader, Sergius Alexander von Mohrenschildt, deur die Bolsjewiste in die tronk gesit. In 1921 is hy na Siberië gestuur, maar het daarin geslaag om met sy gesin na Pole te ontsnap. Sy vrou sterf kort daarna aan tifus.
Terwyl 'n jong man, George de Mohrenschildt, Pole verlaat en tyd deur Europa reis. Hy het later beweer dat hy betrokke was by 'n pro-Nazi-plan om Joseph Stalin dood te maak. De Mohrenschildt het die Verenigde State bereik in 1938. Die Britse intelligensiedienste het die Amerikaanse regering gewaarsku dat hulle vermoed dat De Monrenschildt vir Duitse intelligensie werk.
De Mohrenschildt het by sy ouer broer, Dimitri de Mohrenschildt, en sy nuwe skoonsuster (Betty Hooker) gaan woon. Hy het werk gekry by die Shumaker -onderneming in New York en het gewerk onder Pierre Fraiss wat met Franse intelligensie verbind was. De Mohrenschildt het ingestem om inligting te versamel oor mense wat by 'pro-Duitse aktiwiteite' betrokke is. In 1939 gaan werk hy by Humble Oil, 'n onderneming wat deur Prescott Bush gestig is.
Gedurende hierdie tydperk ontmoet de Mohrenschildt George H. W. Bush. Volgens Bush: "Ek het hom die eerste keer in die vroeë veertigerjare ontmoet. Hy was 'n oom van my Andover -kamermaat (Edward Hooker)." Hy ontmoet ook vir Jacqueline Bouvier, wat hom 'oom George' noem en op sy knie gaan sit.
In 1941 gaan werk die Mohrenschildt vir sy neef, Baron Maydell, en sy onderneming, Film Facts, in New York. Dit was ook bekend dat Maydell pro-Nazi-simpatie gehad het. Gedurende hierdie tydperk maak hy 'n dokumentêr oor die versetsbeweging in Pole. Later dieselfde jaar het hy misluk in sy poging om by die Office of Strategic Services (OSS) aan te sluit.
Na die Tweede Wêreldoorlog verhuis de Mohrenschildt na Venezuela waar hy vir Pantepec Oil werk, 'n maatskappy wat in besit is van die familie van William F. Buckley. In 1950 het hy 'n oliebeleggingsfirma met Edward Hooker begin met kantore in New York, Denver en Abilene. In 1952 verhuis De Mohrenschildt na Dallas waar hy vir die oliemiljoenêr, Clint Murchison, werk. Hy het by die Dallas Petroleum Club aangesluit en gereeld by die Council on World Affairs vergaderings geword, 'n regse organisasie wat deur Neil Mallon gestig is.
De Mohrenschildt het ook by die Texas Crusade for Freedom aangesluit. Ander lede was Earle Cabell, Everette DeGolyer, Harold Byrd, Ted Dealey, Paul Raigorodsky, George Bouhe, Neil Mallon en Lewis MacNaughton.
In 1955 ontmoet George De Mohrenschildt Jeanne LeGon. Die egpaar het 'n verhouding begin. Toe Robert LeGon ontdek wat aan die gang is, skryf hy 'n brief aan die FBI waarin sy haar beskuldig dat sy 'n 'kommunistiese spioen' is. Dit het daartoe gelei dat die FBI navraag gedoen het oor haar politieke aktiwiteite. Volgens Priscilla Johnson McMillan: "Nadat Jeanne George de Monhrenschildt begin sien het, het Robert LeGon twee keer na Dallas gekom. Daar word beweer dat hy sy vrou se bewonderaar met 'n rewolwer agtervolg het, maar daarna 'n privaat speurder aangestel het. Maar, soos soveel ander voor hom. , het hy toegegee aan die De Mohrenschildt -sjarme. Hy het verklaar dat hy sy vrou 'n egskeiding sou gee op een voorwaarde - dat De Mohrenschildt belowe om met haar te trou. "
In 1957 ontmoet George de Mohrenschildt J. Walton Moore, die plaaslike CIA -man in Dallas. Volgens Russ Baker het die twee mans die afgelope paar jaar verskeie vergaderings gehad. Gedurende hierdie tydperk het hy gewerk vir 'n maatskappy genaamd Cuban-Venezuelan Oil Voting Trust Company (CVOVT) wat deur William Buckley Sr. gestig is. Fulgencio Batista, die militêre diktator van Kuba. Crichton het later opgemerk dat "ek van George gehou het. Hy was 'n gawe ou."
George de Mohrenschildt trou in Junie 1959 met Jeanne LeGon. Die jaar daarna sterf George se enigste seun aan sistiese fibrose. George skryf in sy outobiografie: "Ek het my vrou Jeanne gevra om haar suksesvolle ontwerpberoep prys te gee en saam met my op 'n ekspedisie te voet langs die paaie van Mexiko en die hele Sentraal -Amerika." Nadat die egpaar al hul spaargeld gebruik het tydens die reis na Mexiko en Sentraal -Amerika, keer hulle terug na Dallas. George het 'n boek begin skryf oor sy ervarings en Jeanne het 'n werk in die fabriek in die Sanger-Harris-winkel gekry.
Volgens Gregory Burnham was George de Mohrenschildt 'n 'aktiewe lid van 2 CIA -organisasies: The Dallas Council on World Affairs and The Crusade For A Free Europe'. Ander lede was Abraham Zapruder, Clint Murchison, David Byrd, George H. Bush, Neil Mallon en Haroldson L. Hunt.
In 1961 is George de Mohrenschildt genooi vir middagete deur J. Walton Moore. Volgens Edward Jay Epstein het Moore tydens die vergadering aan De Mohrenschildt vertel van Lee Harvey Oswald wat in Minsk woon. In sy boek oor die saak, I'm a Patsy (1977), gee hy egter 'n ander weergawe van die gebeure: 'Vroeg in die somer van 1962 het die gerugte versprei onder die Russiessprekende mense van Dallas en Fort Worth van 'n ongewone paartjie-die Oswalds. Hy was vermoedelik 'n ex-mariene, 'n onvriendelike en eksentrieke karakter, wat na Rusland gegaan het en 'n Russiese vrou saamgebring het. Hy het in Minsk gewoon waar ek my vroeë kinderjare deurgebring het. En so het ek was nuuskierig om die egpaar te ontmoet en uit te vind wat met Minsk gebeur het. Iemand het vir my Lee se adres gegee en een middag het 'n vriend van my, kolonel Lawrence Orloff en ek na Fort Worth gery, ongeveer 30 kilometer van Dallas af. "
Gedurende die volgende paar maande het George de Mohrenschildt Oswald na anti-Castro-vergaderings in Dallas geneem. De Mohrenschildt het later aan Edward Jay Epstein gesê dat J. Walton Moore hom gevra het om uit te vind oor Oswald se tyd in die Sowjetunie. In ruil daarvoor het hy hulp gekry met 'n olietransaksie waarmee hy met Papa Doc Duvalier, die Haïtiaanse diktator, onderhandel het. In Maart 1963 het De Mohrenschildt die kontrak van die Haïtiaanse regering gekry. Hy het aangeneem dat dit te wyte was aan die hulp wat hy aan die CIA verleen het.
In Februarie 1963 stel George de Mohrenschildt Marina Oswald en Lee Harvey Oswald aan Ruth Paine voor. Op 24 April 1963 het Marina en haar dogter by Paine gaan woon. Oswald het 'n kamer in Dallas gehuur, maar het van sy besittings in die motorhuis van Ruth Paine gestoor. Ruth het Oswald ook gehelp om werk te kry by die Texas School Book Depository.
In Junie 1963 verhuis George de Mohrenschildt en sy vrou na Haïti. Hy het later onthou wat hy gedoen het nadat Lee Harvey Oswald gearresteer is vir die moord op John F. Kennedy: "Maar aangesien die amptelike weergawe lui dat Lee Harvey Oswald die hoofverdagte was, het ons ons by die ambassade neergelê. Ons het hom wel geken en ons was bewus van die feit dat hy 'n geweer besit. Ons getuig graag wat ons van hom weet en oor ons verhouding met hom en sy vrou. Maar ons het nie geglo dat hy die moordenaar was nie. "
George de Mohrenschildt is na Amerika teruggeroep om voor die Warren -kommissie te getuig. Hy is gevra oor die bewering van Marina Oswald dat hy weet van Oswald se poging om generaal Edwin Walker dood te maak. Nadat hy getuienis gelewer het, keer hy terug na Haïti.
Op 5 September 1976 stuur De Mohrenschildt 'n boodskap aan George H. Bush, wat destyds direkteur van die CIA was: "Miskien sal u 'n oplossing kan vind vir die hopelose situasie waarin ek verkeer. Ek en my vrou bevind ons omring deur 'n paar waaksaamhede; ons telefoon het gebuig; en ons word oral gevolg. Óf FBI is hierby betrokke, óf hulle wil nie my klagtes aanvaar nie. Ons word tot waansin gedryf deur die situasie. Aangesien my dogter Nadya meer as drie jaar gelede aan (sistiese fibrose) gesterf het, het ek probeer om dom en sonder sukses oor Lee H Oswald te skryf, en ek moes baie mense kwaad gemaak het wat ek nie ken nie, maar om 'n bejaarde soos ek te straf my baie senuweeagtige en siek vrou is regtig te veel. Kan jy iets doen om die net om ons te verwyder? Dit is my laaste versoek om hulp en ek sal jou nie meer irriteer nie. "
Twee maande later was George de Mohrenschildt toegewyd aan 'n geestesinstelling. Volgens sy vrou, Jeanne de Mohrenschildt, het hy aan depressie gely. Hy is na die Parkland -hospitaal geneem en het elektroskokterapie ondergaan.
In Februarie 1977 ontmoet Willem Oltmans George de Mohrenschildt by die biblioteek van Bishop College in Dallas, waar hy Frans geleer het. Oltmans het later aan die Huisgekose Komitee vir Moorde gesê: "Ek kon my oë nie glo nie. Die man het drasties verander ... hy was senuweeagtig, bewe. Dit was 'n bang, baie, baie bang persoon wat ek gesien het. Ek was absoluut geskok, want ek ken De Mohrenschildt as 'n man wat tenniswedstryde wen, wat altyd sonbruin is, wat elke oggend draf, wat so gesond is soos 'n bul. "
Volgens Willem Oltmans het hy erken dat hy betrokke was by die sluipmoord op John F. Kennedy. "Ek is verantwoordelik. Ek voel verantwoordelik vir die gedrag van Lee Harvey Oswald ... omdat ek hom gelei het. Ek het hom opdrag gegee om dit op te stel." Oltmans beweer dat de Mohrenschildt erken het dat hy as middelman tussen Lee Harvey Oswald en H. L. Hunt gedien het in 'n sluipmoord met ander olieman uit Texas, anti-Castro-Kubane en elemente van die FBI en CIA.
Oltmans het aan die HSCA gesê: 'Hy het my gesmeek om hom uit die land te neem omdat hulle agter my aan is.' Op 13 Februarie 1977 neem Oltmans de Mohrenschildt na sy huis in Amsterdam waar hulle aan sy memoires werk. Oor die volgende paar weke beweer de Mohrenschildt dat hy Jack Ruby ken en het aangevoer dat Texas -oliesoldate met intelligensie -agente saamgespan het om die moord op John F. Kennedy te reël.
Willem Oltmans het gereël dat George de Mohrenschildt 'n Nederlandse uitgewer en die hoof van Nederlandse nasionale televisie ontmoet. Die twee mans reis daarna na Brussel. Toe hulle aankom, het Oltmans genoem dat 'n ou vriend van hom, 'n Sowjet -diplomaat, 'n bietjie later by die middagete sou aansluit. De Mohrenschildt het gesê dat hy 'n kort entjie voor die middagete wou stap. In plaas daarvan vlug hy na 'n vriend se huis en na 'n paar dae vlieg hy terug na die Verenigde State. Hy het Oltmans later daarvan beskuldig dat hy hom verraai het. Russ Baker stel in sy boek Family of Secrets voor: "Miskien, en dit sou streng vermoedelik wees, het De Mohrenschildt gesien wat dit beteken dat hy, net soos Oswald, in die geselskap van Sowjets geplaas word. Hy word as 'n Sowjet beskou agent self. En sodra dit gebeur het, was sy uiteindelike lot duidelik. "
Die House Select Committee on Assassinations is ingelig oor die terugkeer van George de Mohrenschildt na die Verenigde State en het die ondersoeker, Gaeton Fonzi, gestuur om hom te vind. Fonzi het ontdek dat hy saam met sy dogter in Palm Beach gewoon het. Fonzi was egter nie die enigste persoon wat op soek was na de Mohrenschildt nie. Op 15 Maart 1977 het hy 'n ontmoeting met Edward Jay Epstein gehad wat deur die Reader's Digest tydskrif. Epstein het hom $ 4,000 aangebied vir 'n onderhoud van vier dae.
Op 27 Maart 1977 arriveer George de Mohrenschildt by die Breakers Hotel in Palm Beach en spandeer die dag deur 'n onderhoud met Epstein. Volgens Epstein het hulle die dag tot laat in die vyftigerjare oor sy lewe en loopbaan gesels.
Twee dae later het Edward Jay Epstein hom uitgevra oor Lee Harvey Oswald. Soos hy in sy dagboek skryf: "Toe, vanoggend, vra ek hom waarom hy, 'n sosialist in Dallas, Oswald, 'n ontloper, opgesoek het. Sy verduideliking, as dit geglo word, plaas die moord in 'n nuwe en onaangename konteks. Hy het gesê dat alhoewel hy nog nooit 'n betaalde werknemer van die CIA was nie, hy soms 'n guns bewys het aan CIA -verbonde amptenare. opname van die Joego -Slawiese kus wat hom in 1957 toegeken is. Hy het aangeneem dat sy "CIA -verbindings" dit vir hom gereël het en hy het vir hulle verslae gegee van die Joego -Slawiese amptenare in wie hulle belang gestel het. "
Epstein en de Mohrenschildt, het middagete gebreek en besluit om weer om 15:00 te ontmoet. George De Mohrenschildt het teruggekeer na sy kamer, waar hy 'n kaart gevind het van Gaeton Fonzi, 'n ondersoeker wat vir die House Select Committee on Assassinations werk. George De Mohrenschildt se lyk is later die dag gevind. Hy het glo selfmoord gepleeg deur homself in die mond te skiet.
Op 11 Mei 1978 het Jeanne de Mohrenschildt 'n onderhoud aan die Fort Worth Star-Telegram, waar sy gesê het dat sy nie aanvaar het dat haar man selfmoord gepleeg het nie. Sy het ook gesê dat sy glo dat Lee Harvey Oswald 'n agent van die Verenigde State was, moontlik van die CIA, en dat sy oortuig was dat hy nie vermoor het nie John F. Sy het toe gesê: "Hulle kan my ook kry, maar ek is nie bang nie ... Dit is tyd dat iemand hierdie ding ondersoek."
Vroeg in die somer van 1962 het die gerugte versprei onder die Russiessprekende mense van Dallas en Fort Worth van 'n ongewone egpaar-die Oswalds. Ek was dus nuuskierig om die egpaar te ontmoet en uit te vind wat met Minsk gebeur het.
Iemand het vir my Lee se adres gegee en op 'n middag ry ek en 'n vriend van my, kolonel Lawrence Orloff, na Fort Worth, ongeveer 30 kilometer van Dallas af. Ons ry oor die somber, rioolgeurige myle wat die twee stede van mekaar skei. Texas het wel lieflike oop ruimtes, maar hier is dit agteruitgegaan en besoedel. Na 'n bietjie gesoek, vind ons 'n hut in Mercedesstraat in 'n semi-industriële, slinkse gebied, naby Montgomery Ward.
Ek klop en 'n pap, maar skoon jong vrou maak die deur oop. Ek stel myself en die kolonel voor en gee as verwysing die naam van George Bouhe van wie ek die adres gekry het. George was 'n bejaarde vlugteling, baie vriendelik, die vader van alle Russe in die Dallas Fort Worth -gebied. Dit was dus Marina Oswald.
Vir Orlov was sy pragtig, nie bestand teen slegte tande en mouerige blonde hare nie.
Ek het haar nie baie aantreklik gevind nie, alhoewel sy 'n besondere sjarme gehad het en sy pragtig, melodieus Russies praat, so anders as die taal wat ons gebruik het, wat ons taal verengels en deur vreemde intonasies en woorde gebastiseer het.
Marina het vir ons 'n bietjie sjerrie aangebied en gesê dat Lee binnekort verby is. Ons het 'n bietjie gek gesels; sy het 'n redelike goeie sin vir humor, maar die opinies wat sy uitgespreek het, was vir my netjies. En toe betree Lee Harvey Oswald wat so beroemd of so berug sou word. Hy het 'n oorpak aangehad en skoon werksskoene aangehad. Slegs iemand wat Lee nooit ontmoet het nie, kon hom onbeduidend genoem het. 'Daar is iets besonders aan hierdie man,' het ek vir myself gesê. U kan onmiddellik 'n baie opregte en voorwaartse man opspoor. Alhoewel hy gemiddeld was, sonder uitstaande kenmerke en van medium grootte, het hy in sy gesprek alle elemente van konsentrasie, denke en taaiheid getoon. Hierdie man het die moed van sy oortuigings gehad en het nie geskroom om dit te bespreek nie. Ek was bly om so 'n persoon te ontmoet en is meegesleur na die dae van my jeug in Europa, waar ons as studente wêreldsake en ons eie idees oor baie biere bespreek het en sonder om tyd te gee.
Lee kyk af en toe teer na Baby June. Hy was lief vir haar.
Ons het hande gevat en vertrek. Toe hy terugry, dink die kolonel: "sy is so sjarmant en jonk!"
'Maar ek vind die ex-marine soveel interessanter,' het ek gesê. My vriend, die afgetrede lugmagkolonel was kwaad vir Lee, sy onverskilligheid, sy ironiese glimlagte en veral sy woeste gees in onafhanklikheid. Al sy simpatie het gegaan aan Marina, die arme Russiese vlugteling.
Ons het eers Engels gepraat en toe op een of ander manier oorgegaan na Russies. Lee het dit baie goed gepraat, net met 'n effense aksent. Marina het nie veel gesê nie. "Praat jou vrou glad nie Engels nie?" Vra ek vir Lee.
"Nee, en ek wil nie hê sy moet Engels ken nie. Ek wil hê sy moet aanhou om haar eie taal te praat. Russies is pragtig en ek wil dit nie vergeet nie." En hy het met diepe oortuiging bygevoeg. "Russiese letterkunde is wonderlik en die mense wat ek in die Sowjetunie ontmoet het, was so hartlik en vriendelik vir my. Ja, ek het baie vriende daar gemaak," het hy nadenkend bygevoeg.
"En wat van die Sowjet -regering?" Vra ek benoud.
"Wel, dit is 'n ander storie. Die moeilikheid met my, ek soek altyd 'n ideaal wat waarskynlik nie bestaan ​​nie."
'Miskien verstaan ​​u vriend nie Russies nie,' sê Lee en kyk na kolonel Orloff. 'Kom ons praat dan Engels. Weet jy, ek was 'n marine en het respek vir die koper, 'glimlag hy en voeg 'n paar vriendelike woorde aan my vriend.
En toe is dit tyd dat ons gaan. 'My vrou praat ook Russies, en sy wil graag tyd saam met u deurbring, Marina, en natuurlik die baba,' het ek gesê.
'Ek wil, maar dit sal van Lee afhang,' antwoord sy nederig.
'Ek is seker dat Lee u sal laat gaan en self sal kom.' 'N Vriendskapsband is reeds tussen ons twee gevorm.
Afgesien van sy familielede, het Oswald geen vriende of nabye vennote in Texas gehad toe hy in Junie 1962 daarheen terugkeer nie, en hy het geen hegte vriendskappe of verenigings aangegaan nie, hoewel dit blyk dat hy George De Mohrenschildt kom respekteer het. Iets van 'n nie-konformis, was De Mohrenschildt 'n perifere lid van die sogenaamde Russiese gemeenskap, waarmee Oswald kontak gemaak het deur Peter Gregory, 'n Russiessprekende petroleumingenieur wat Oswald ontmoet het as gevolg van sy kontak met die Texas Employment Commission. kantoor in Fort Worth ...
Alhoewel die presiese volgorde van gebeure weens die teenstrydige getuienis nie duidelik is nie, blyk dit dat De Mohrenschildt en sy vrou eintlik vroeg in November 1962 na Oswald se woonstel gegaan het en gehelp het om die persoonlike uitwerking van Marina Oswald en die baba te verskuif. Alhoewel dit blyk dat hulle Oswald 'n paar dae tevore verlaat het, blyk dit dat hy die stap so goed as moontlik weerstaan ​​het. Hy het selfs gedreig om sy vrou se rokke te skeur en al die baba -goed te breek. Volgens De Mohrenschildt het Oswald hom aan die onvermydelike onderwerp, vermoedelik omdat hy "klein was, weet jy, en hy was eerder 'n swak individu." De Mohrenschildt het gesê dat die hele aangeleentheid hom senuweeagtig gemaak het omdat hy 'inmeng met ander mense se sake'.
Meneer JENNER. Vertel my van jou huidige man. Watter soort persoon is hy?
Mevrou De MOHRENSCHILDT. Wel, ek vertel jou. Hy is 'n wonderlike persoon, absoluut fantasties. Hy het 'n siel van goud. Ek bedoel dit regtig. En soms maak hy my so mal, ek kan net sy kop stukkend slaan, want hy is so ongeduldig. Hy is uiters ongeduldig. Hy is altyd haastig. U moet tien keer vinniger as hy wees om alles stil te hou. Dit is omtrent die enigste eienskap waarvan ek nie sou hou nie - hy is net altyd haastig.Hy jaag altyd êrens heen, en alles moet onmiddellik gebeur. Nooit 'n sekonde laat nie.
Meneer Is hy 'n uitgesproke persoon?
Mevrou, ja; baie, baie, baie uitgesproke persoon.
Mnr. Baie aantreklik en aantreklik?
Mevrou ek hou van binne - ek dink hy is baie beter binne as buite. Hy is 'n mooi man. En vroue vind hom fantasties aantreklik. Ek doen nie. Ek hou van sy persoonlikheid. Ek dink hy is wonderlik. Hy voel - hy is gaaf met mense, hy is gaaf met diere. Ek dink nie hy kan ooit iemand seermaak of doelbewus leed aandoen nie. Hy kan baie skade berokken deur iets te sê sonder om te dink, en eintlik 'n persoon se gevoelens seermaak sonder om te besef wat hy sê dit kan seermaak. Hy mag dit doen. Maar hy sou nooit doelbewus iets doen om iemand seer te maak nie. So deur so te praat - byvoorbeeld, kan hy 'n grap maak oor 'n persoon, regtig onbedoeld, en die grap kan 'n persoon seermaak.
Meneer Hy is 'n bietjie swaar in sy humor?
Mevrou Ja; soms is dit glad nie nodig nie. En later, as ek dit vir hom sê, stem hy saam met my. Maar dit is reeds gesê. En veral as jy klein mense seermaak, kry hulle vreeslik seer. En hy het die gewoonte om mense te terg, of mense te krap, wat sommige mense waardeer en sommige nie. Ek persoonlik waardeer nie plaag nie, en ek waardeer dit nie - ek dink nie dit is nodig nie. Hy dink dit is baie snaaks. Ek dink glad nie dat dit snaaks is nie. Dit is die ding. Daardeur is ek seker dat hy 'n paar mense het wat nie baie van hom hou nie. Ek dink nie hulle haat hom nie. Die enigste een wat regtig nie van hom hou nie, is sy eksvrou weens die kinders.
Ons het die Libanese ambassadeur gegroet en by die skare aangesluit. George Morel, hoof van die Pan-American Airways in Haïti, kom dadelik na ons toe. 'Het u nie geweet dat u president vermoor is nie?' Vra hy met 'n gespanne stem.
Ons het eers gedink dat hy praat oor die president van Haïti, doktor Francois Duvalier, wat my nominale baas in Haïti was. Toe ons ons leë uitdrukking sien, verduidelik Morel. "President Kennedy is vandag vermoor."
Ek het gehoop dat dit nie in Texas sou gebeur nie, veral in Dallas. Maar Morel het die situasie summier verduidelik-en dit was in Dallas.
Somber het ons by die Libanese ambassade ingekom, waar mense blykbaar nie te erg bekommerd was oor die lot van president Kennedy nie, in die motor geklim en weggery. 'As hy sy tonton-macoutes gehad het, sou dit nie gebeur het nie,' het ek woedend gesê, en dit was my eerste ernstige kritiek op ons dienste wat die president van die Verenigde State sou beskerm.
Ons ry somber na die Amerikaanse ambassade, naby die see en nie te ver van my kantoor af nie. Die deure was wyd oop en twee mariniers staan ​​daar aan weerskante van 'n boek waar die Amerikaanse inwoners hul name sou teken as 'n gebaar van eerbied vir die dooie staatshoof. Nadat ons ons name onderteken het, was ons die eerstes wat dit gedoen het, en ons ry na die huis van 'n ou vriend van my, Valentin (Teddy) Blaque, 'n attache by die ambassade.
Teddy se huis was soortgelyk aan ons s'n, maar meer uitgebrei, met 'n groot terras wat uitkyk oor die sprankelende baai van Port-au-Prince. Verskeie gemeenskaplike vriende het rondgestaan ​​en met verstomde uitdrukking na mekaar gekyk en dieselfde vraag gevra: "Waarom hy?"
"Vir die eerste keer het ons 'n president wat jonk en energiek was. En hy het probeer om die probleme van die wêreld op te los," sê Jeanne hartseer en hou haar trane terug. "En hy moes gaan ..."
Die pragtige uitsig lyk vir ons as begrafnis terwyl ons stil daar staan.
'En in Dallas,' het ek hardop gemeen, hoekom daar? 'N Konserwatiewe en ietwat provinsiale stad, maar suksesvol en trots op die sukses daarvan. Ons het die burgemeester geken-'n bekoorlike man-en baie stadsvaders.
"Maar wie het dit gedoen?" Vra ek vir Teddy.
'Ek het net na die radio geluister en 'n verdagte is reeds in hegtenis geneem,' het hy gesê.
Voordat hy die naam noem, het ek aan Lee en sy geweer met die teleskopiese lens gedink. "Kan dit Lee wees? Nee, dit was onmoontlik."
En toe ons huis toe ry, in verstomte stilte, dink ons ​​aan Lee en die penarie waarin hy verkeer.
Maar aangesien die amptelike weergawe lui dat Lee Harvey Oswald die hoofverdagte was, het ons ons by die ambassade neergelê. Maar ons het nie geglo dat hy die moordenaar was nie.
Toe verneem ons dat 'n brief deur 'n invloedryke in Washington aan die amptenaar van die Haïtiaanse regering gestuur is om my van die betaalstaat af te haal en my so vinnig as moontlik te verban. Gelukkig het ek goeie vriende gehad en laasgenoemde het nie gebeur nie. En later, bietjie vir bietjie, is ons ontslaan deur die Amerikaanse ambassadeur Timmons, daarna deur die Amerikaanse sakelui en staatsamptenare, met wie ons baie goeie toestande gehad het, en uiteindelik kom die nuus van die ondersoek van al ons vriende en selfs kennisse in die Verenigde State.
'N Russies gebore samelewingsfiguur was 'n vriend van die familie van president Kennedy en sy moordenaar, Lee Harvey Oswald. 'N Rits vreemde toevallighede wat die enigste bekende verband tussen die twee gesinne verskaf het voordat Oswald 'n jaar gelede in Kennedy in Dallas geskiet het, is in getuienis voor die Warren -kommissie deur George S. de Mohrenschildt beskryf.
Moore het die gesprek doelbewus in 'n nuwe rigting gestuur, die stad Minsk, waar De Mohrenschildt sy kinderjare deurgebring het, soos Moore blyk te weet nog voordat hy hom vertel het. Moore vertel hom toe van 'n voormalige Amerikaanse Marine wat die afgelope jaar in 'n elektroniese fabriek in Minsk gewerk het en in wie daar 'belangstelling' was, sedert hy na die Dallas-gebied teruggekeer het. Alhoewel Moore nie spesifieke versoeke gerig het nie, het De Mohrenschildt gesê dat hy dit sal waardeer om meer te wete te kom oor die ongewone eks-Marine se aktiwiteite in Minsk.
In die somer van 1962 het De Mohrenschildt meer van hierdie ontloper gehoor. Een van Moore se medewerkers gee hom die adres van Lee Harvey Oswald in die nabygeleë Fort Worth en stel toe voor dat De Mohrenschildt hom graag sou wou ontmoet. Hy het bygevoeg, asof dit 'n aansporing was, dat hierdie eks-marinier met 'n mooi Sowjetvrou uit Minsk teruggekeer het.
Toe de Mohrenschildt en Oswald uiteindelik ontmoet het, in Oktober 1962, moes dit 'n vreemde paar gelyk het. De Mohrenschildt was 'n bulbors en 'n middeljarige, 'n antikommunistiese, Wit-Russiese, aristokratiese bon vivant. Oswald, daarenteen, was maer, stilswyend, na bewering linksgesind en twee en twintig jaar oud, uit 'n gebroke laer-middelklashuis. Sy vrou, Marina, was die na bewering apolitiese niggie van 'n kolonel in die Sowjet -geheime polisie. Ondanks hul verskille het die de Mohrenschildts en Oswalds egter gou onafskeidbaar geword.
George en Jeanne de Mohrenschildt was voortdurend in en uit die Oswald -huishouding en het inleidings gemaak en hulp gebied met die vind van behuising, kindersorg, huweliksberading, sosiale inleidings en meer. 'N Dokument van 'n staatsdepartement verwys na so 'n voorbeeld. "Mevrou de Mohrenschildt het mev. Oswald in haar motor van Fort Worth na Dallas geneem vir tandheelkundige behandeling, 'n week of twee nadat hulle Oswald die eerste keer ontmoet het," staan ​​daar. "Volgens mnr. En mevrou De Mohrenschildt was hulle slegs geïnteresseerd in die Oswalds om hulle as ongelukkige mense te help." Die de Mohrenschildts was in 'n merkwaardige mate aan die Oswalds gewy; nog nooit was dit bekend dat hulle so geïnteresseerd was in die bestuur van die besonderhede van ander mense se lewens nie. En beslis nie mense wat so omstrede en na bewering "moeilik" is soos die Oswalds nie. Nie Lee of Marina was maklik om by te wees nie-en het ook nie baie dankbaarheid getoon nie. Dit het beslis 'n taak van verpligting eerder as van liefde voorgekom.
Allen Dulles, destyds hoof van die CIA, wat nie by die prosedures ingemeng het nie, maar as 'n verre bedreiging daar was. Regter Warren self, 'n taamlik simpatieke, vaderlike figuur wat 'n swakheid vir Marina gehad het, het ons later gevind. Verteenwoordiger-generaal Ford, vriendelik en jeugdig. Die afgelope tien jaar het hom aansienlik verander. En dan ontelbare prokureurs, almal probeer uitvind hoe 'n enkele man, Lee Harvey Oswald, soveel skade kon berokken met sy ou, primitiewe, Italiaanse weermaggeweer. As u so 'n magdom regs- en politieke talent het, hoef u nie gemartel te word nie; u sou beïndruk en geïntimideer wees om byna enigiets te sê oor 'n onbeduidende, dooie eks-marinier.
En tydens my lang afsetting het ek 'n paar onvriendelike dinge oor Lee gesê waaroor ek nou spyt is. Die leser moet my situasie voorstel, daar sit en 'n eindelose stroom goed voorbereide en verraderlike vrae beantwoord vir meer as twee dae .... Was dit 'n intimidasie?
'Ons weet meer oor u lewe as u self, en beantwoord al my vrae eerlik en opreg,' het Jenner begin.
Ek moes gesê het, "as u alles weet, waarom sou ons dan van Haïti af kom?" Maar ek het dit nie gedoen nie en het begin praat. En my antwoorde is baie mooi geredigeer in die daaropvolgende verslag. 'Sê die hele waarheid en niks anders as die waarheid nie,' het hy gesê.
Jenner was 'n goeie akteur, aanvanklik baie koud en afsydig. "Hoe kosmopolities is jy nie! Hoeveel belangrike mense ken jy! Ja, jy is puik!" sê Jenner kermend. En waarskynlik het hierdie vleitaal goed op my gewerk, wat my bewys het dat Albert Jenner so 'n goeie vriend van my was. Dus het ek al die vrae na die beste van my vermoë beantwoord, met opregtheid, sonder om eers te vra om my prokureur by te hê, en hy, die skelm bastaard, het nie 'n woord gesê dat die hele getuienis oor die hele wêreld gedruk en versprei sou word nie . En so is my privaat lewe skaamteloos geskend. Gedurende hierdie tyd kwyn Jeanne en die honde in die ou Willard -hotel.
Aan die einde van hierdie lang getuienis was Jenner oortuig daarvan dat ek geensins betrokke was by hierdie 'reeds opgeloste' moord nie. Hy het my begin komplimenteer en ek het soos 'n ster in 'n pornografiese film gevoel. Voordat ek vertrek, het ek vir Jenner vertel van die skade wat hierdie aangeleentheid my aangerig het, veral oor die houding van die Amerikaanse ambassadeur. Van die refleksie op my werk in Haïti. Hy het dus 'n paar mooi stellings ingevoeg, wat my bo alle verdenking stel. Groot storie! Die skade is reeds aangerig. En hoe kon ek daarvan verdink word dat ek so ver van Dallas was, tensy ek en president Duvalier vodoo -praktyke gebruik en naalde ingesit het of op 'n pop geskiet het wat op president Kennedy lyk. Aangesien alles bekend was, het Jenner my nuttelose getuienis afgesluit met die volgende woorde: "Jy het goed gedoen. Hou aan met die lewe wat jy geleef het. Jy het 'n arm gesin gehelp." En hy het bygevoeg: 'Onthou, soms is dit gevaarlik om te vrygewig te wees met u tyd en hulp'.
Ten spyte van hierdie vrywaring van enige ondermynende of ontroue aktiwiteit van die kant van De Mohrenschildt deur die Warren -kommissie, was daar gerugte dat de Mohrenschildt bande gehad het met die intelligensiegemeenskappe van verskeie lande. De Mohrenschildt het inderdaad self 'n mate van betrokkenheid by die Franse intelligensie erken, maar sy werklike rol by hulle is nooit volledig bekendgemaak nie, en hy het nadruklik alle ander intelligensieverenigings ontken. Hy het sy reise na Haïti verduidelik met die samewerking van die Haïtiaanse regering, aangesien onskadelike sake geen politieke oortone het nie.
Spekulasie het ook voortgegaan oor Oswald se verhouding met de Mohrenschildt weens die kontras tussen die agtergronde van die twee mans. De Mohrenschildt is beskryf as gesofistikeerd en goed opgevoed, en beweeg maklik in die sosiale en professionele kringe van olielede en die sogenaamde "Wit Russiese" gemeenskap, waarvan baie regsgesindes was. Oswald se 'nederige' agtergrond bevat nie veel opvoeding of invloed nie, en hy is in werklikheid vermy deur dieselfde Russiese gemeenskap in Dallas wat de Mohrenschildt omhels het.
Die komitee het onderneem om meer ondersoek in te stel na die agtergrond as verenigings van de Mohrenschildt om te bepaal of meer lig gewerp kan word om die verhouding tussen Oswald en de Mohrenschildt te verduidelik, of om te bepaal of nuwe inligting in stryd is met die beskikbare inligting van die Warren -kommissie. Hierdie ondersoek was geregverdig in die lig van die omstredenheid wat die verhouding steeds omring, en die bykomende bespiegeling wat veroorsaak is deur die oënskynlike selfmoord van De Mohrenschildt in 1977 op die dag dat hy deur 'n ondersoeker van die komitee en 'n skrywer oor Oswald gekontak is. .
U sal hierdie handgeskrewe brief verskoon. Miskien kan u 'n oplossing bied vir die hopelose situasie waarin ek my bevind.
Ek en my vrou is omring deur 'n paar waaksaamhede; ons foon het gebuig; en ons word oral gevolg. Ons word tot waansin gedryf deur die situasie.
Sedert my dogter Nadya oorlede is (sistiese fibrose), gedra ek my soos 'n dom dwaas sedert meer as drie jaar gelede. Maar om 'n bejaarde soos ek en my hoogs senuweeagtige en siek vrou te straf, is regtig te veel.
Kan u iets doen om die net om ons te verwyder? Dit is my laaste versoek om hulp, en ek sal u nie meer irriteer nie.
Sterkte met jou belangrike taak.
Ek ken hierdie man DeMohrenschildt.
Ek het hom eers in die vroeë veertigerjare ontmoet. Hy was 'n oom vir my Andover -kamermaat.
Later verskyn hy in Dallas (miskien 50's).
Hy het betrokke geraak by 'n paar omstrede transaksies in Haïti.
Toe kom hy na vore toe Oswald bekendheid verwerf het. Hy het Oswald geken voor die moord op president Kennedy.
Ek onthou nie sy rol daarin nie.
Op 'n tydstip het/of hy baie geld spandeer.
Ek het baie jare van hom gehoor totdat die aangehegte brief ingekom het.
In sy Warren-kommissie verklaar de Mohrenschildt dat hy meen dat hy Lee Harvey Oswald met J. Walton Moore bespreek het, wat de Mohrenschildt beskryf het as ''n regeringsman, óf FBI óf sentrale intelligensie. Hierdie toegelate verbintenis met J. Walton Moore het die gerugte gevoer oor 'n mate van betrokkenheid deur de Mohrenschildt by intelligensie -aktiwiteite.
In 1963 was J. Walton Moore werksaam by die Central Intelligence Agency in Dallas, Texas, in die afdeling vir binnelandse kontakte. Volgens Moore se personeellêer van die CIA is hy in 1948 by die Afdeling Binnelandse Kontakte aangestel.
In 'n memorandum van die agentskap van 13 April 1977, vervat in die CIA-lêer van George de Mohrenschildt, het Moore feite uiteengesit om 'n bewering te weerstaan ​​wat onlangs deur WFAA-TV in Dallas gemaak is dat Lee Harvey Oswald in diens van die CIA was en dat Moore weet Oswald. In die memorandum word gesê dat Moore volgens sy rekords die laaste keer dat hy met George de Mohrenschildt gepraat het in die herfs van 1961 was.
Op 1 April 1977 ontvang die komitee van Jeanne de Mohrenschildt, die weduwee van George de Mohrenschildt, 'n foto van Oswald wat in 'n erf staan ​​en 'n geweer in die een hand hou en twee koerante in die ander hand. 'N Geweer was in 'n holster om sy heup vasgemaak. Hierdie foto, wat soortgelyk was aan ander foto's wat op 'n soektog na Oswald se eiendom op 23 November 1963 gevind is, was nog nooit deur die Warren -kommissie of wetstoepassers gesien nie.
Agter op die foto was die aantekening 'Aan my vriend George van Lee Oswald', met die datum '5/4/63' en 'n ander notasie 'Kopiereg Geo do M', en 'n inskripsie in Russiese voorlesing 'Hunter of fascists, ha-ha-ha! " 'n handskrifpaneel wat deur die komitee aangestel is, het bepaal dat die skrywe "Aan my vriend George" en die handtekening van Oswald die skrywe van Lee Harvey Oswald was. Die paneel kon nie besluit of die ander skrywe deur Lee Harvey Oswald, Marina Oswald of George de Mohrenschildt geskryf is nie.
Op 1 April 1977 ontvang die komitee ook van Jeanne de Mohrenschildt 'n afskrif van die manuskrip van die boek, "I Am A Patsy, I am A Patsy", wat George de Mohrenschildt geskryf het oor sy verhouding met Lee Harvey Oswald by die tyd van de Mohrenschildt se selfmoord op 29 Maart 1977.
V: Dink u dat de Mohrenschildt selfmoord gepleeg het omdat u hom sou sien? Wat was u reaksie toe u van sy selfmoord gehoor het?
A: Ja. Weereens, dit is my mening. In die tyd dat de Mohrenschildt selfmoord gepleeg het, het daar 'n aantal dinge plaasgevind en 'n aantal spesifieke faktore wat baie druk op hom geplaas het. Die huiskomitee het weer begin. Ek glo dat hy gevra is om 'n ander rol te speel in sy verhouding tot die sluipmoord en sy getuienis voor die Warren -kommissie. Hy is geneem, net voordat hy selfmoord gepleeg het, is hy deur 'n buitelandse joernalis na België geneem. Hy was, ek glo hy het gevoel hy was, besig om op te stel. Hy was veronderstel om 'n vergadering met 'n KGB -amptenaar te hê, glo ek, maar hy het weggehardloop. Hy het teruggekeer na Florida. Hy het geglo dat hy op die been gebring word om te laat blyk dat daar 'n verband tussen hom en die KGB is. En dan natuurlik 'n skakel tussen Oswald en die KGB vanweë sy skakel met die KGB. En dan verskyn Epstein. En weereens, spandeer 'n hele middag saam met hom in 'n hotel in Palm Beach. En ek dink hy is onder groot druk. Hy kom terug huis toe en sy dogter gee my my kaart. Ek was die oggend daar en ek het vir sy dogter gesê dat ek met hom wil praat en dat ek weer kontak sal maak. Hy steek die kaart in sy hempsak en gaan boontoe en blaas sy kop af. En ek dink u het 'n hele reeks skakels daar. Hy was geestelik nie 'n goeie mens nie. Slegs maande daarvoor is hy behandel vir geestelike probleme. Ek dink dus dat die koppeling daar is ten opsigte van die druk wat op hom geplaas word. En ek glo dat hy selfmoord gepleeg het. Ek dink nie daar is genoeg bewyse om aan te dui dat hy dit nie gedoen het nie.
Om 17:00 het 'n polisiemotor, sirene gehuil, by die Breakers Hotel aangekom. Dit het vir my gekom. 'N Beampte van die balju het verduidelik dat die staatsadvokaat my moes sien, want ek was blykbaar die laaste persoon wat George De Mohrenschildt lewend gesien het. De Mohrenschildt, wat 'n belangrike getuie van die sluipmoord op Kennedy was, is 'n uur tevore aan 'n skietwond aan sy kop dood.
Die nuus kom as 'n skok. Ek was te midde van 'n vier dae lange onderhoud met De Mohrenschildt, waarvoor ek ingestem het om hom 'n honorarium van $ 4 000 te betaal. Ek het nog nooit iemand vir 'n onderhoud betaal nie, maar De Mohrenschildt het 'n buitengewone verhouding gehad met die onderwerp van my boek, Lee Harvey Oswald. Ek het rede om te glo dat hy moontlik in staat was om lig te werp op Oswald se vorige verstrengeling in die web van intelligensiedienste. Hy was, wat my betref, 'n man van groot geheimsinnigheid. Selfs sy geboortedatum - "1911", op een paspoort, "1914" op 'n ander - was in twyfel.Hy het in Mei 1938 uit verskillende Europese lande uit Rusland na die Verenigde State geëmigreer en aanspraak gemaak op sulke uiteenlopende beroepe soos versekeringsverkoper, filmvervaardiger, joernalis en tekstielverkoper. Boonop het Britse intelligensie voorgestel dat hy moontlik vir die Duitse intelligensie gewerk het.
In elk geval, toe hy in 1941 by die OSS probeer aansluit, het hy 'veiligheid afgekeur' vanweë sy omgang met Duitse spioenasie -agente. Daarna het hy na die oorlog by die oliebedryf betrokke geraak, 'n sosiale figuur in Dallas geword en baie oor die hele wêreld gereis. In 1962 raak hy bevriend met Oswald, wat pas van Rusland teruggekeer het na Dallas, en het hom aan baie mense voorgestel. Toe, in die lente van 1963, net nadat Oswald probeer het om generaal Edwin A. Walker te vermoor, het hy skielik alle kontak met Oswald verbreek en na Haïti verhuis, waar hy meer as tien jaar gebly het.
Wat De Mohrenschildt onder die aandag van die Warren -kommissie gebring het, was Marina Oswald se getuienis dat De Mohrenschildt teen die trappe van Oswald se huis opgejaag het nadat hy Walker gemis en geskree het: "Lee, hoe het jy General Walker gemis?" Hy moes dus terugkeer uit Haïti om te getuig. Op 'n vraag oor die opmerking deur die Kommissie, het De Mohrenschildt dit as 'n ongelukkige toeval afgetrek: 'n "grap." Daarna keer hy terug na die duisterheid van Haïti en gee nie meer onderhoude nie.
Hy het in die middel van die sestigerjare na die VSA teruggekeer. Ek het die eerste keer met hom 'n onderhoud gevoer op 22 April 1976, maar hy het nie gekom nie. Toe verdwyn hy geheimsinnig in Europa. Toe hy in 1977 terugkom, het hy my meegedeel dat hy geld nodig het. Op daardie stadium het ek hom $ 1,000 per dag aangebied vir 'n onderhoud van vier dae. Die eerste dag het goed verloop. Met die hulp van my navorsingsassistent, Nancy Lanoue, het ek daarin geslaag om baie leemtes in sy loopbaan in te vul voor sy ontmoeting met Oswald.
Toe, vanoggend, vra ek hom waarom hy, 'n geselligheid in Dallas, na Oswald, 'n ontloper, gesoek het. Hy het aangeneem dat sy "CIA -verbindings" dit vir hom gereël het en hy het verslae aan hulle verskaf oor die Joego -Slawiese amptenare in wie hulle belang gestel het.
Aan die einde van 1961 - De Mohrenschildt kon nie die datum bepaal nie - het hy gesê dat hy 'n middagete -vergadering in die sentrum van Dallas gehad het met een van hierdie verbindings; J. Walter Moore. Moore het hul gesprek na die stad Minsk gelei, waar De Mohrenschildt sy kinderjare deurgebring het, soos Moore blykbaar weet nog voordat hy hom vertel het. Moore het vir die CIA se binnelandse kontakdiens in Dallas gewerk. Hy het De Mohrenschildt vertel van 'n voormalige Amerikaanse mariene wat die afgelope jaar in 'n elektroniese fabriek in Minsk gewerk het, Lee Harvey Oswald, wat na die Dallas-gebied teruggekeer het. Alhoewel Moore geen spesifieke versoeke ingedien het nie, het De Mohrenschildt gesê dat Moore dit sal waardeer om meer te wete te kom oor Oswald se aktiwiteite in Minsk. eksplorasieooreenkoms in daardie land. 'N Paar hulp van die Amerikaanse ambassade in Haïti sal hom baie waardeer, het hy aan Moore voorgestel. Alhoewel hy besef dat daar nie 'n quid pro quo bestaan ​​nie, het hy gehoop dat hy dieselfde stilswyende hulp sou ontvang as wat hy voorheen in Joego -Slawië ontvang het. 'Ek sou Oswald nooit in 'n miljoen jaar gekontak het as Moore dit nie goedgekeur het nie,' het hy aan my verduidelik 'Te veel was op die spel'.
Toe Oswald in Dallas aankom, het De Mohrenschildt sy huis besoek, want hy het aan my verduidelik dat hy 'aangeneem het wat Moore wou hê'. Daarna het hy 'n onbewuste debriefing van Oswald uitgevoer - 'n subtiele bevraagtekening waarin die onderwerp, Oswald, in hierdie geval nie besef het dat hy gedebrifeer word nie.
V: Daar is 'n tesis dat Lee Harvey Oswald bevriend was met 'n welgestelde man, George de Mohrenschildt in Texas, wat CIA -verbindings kon gehad het en Oswald effektief kon uitvra sonder dat Oswald dit geweet het. Wat dink jy van die teorie?
A: Ons het baie deeglik gekyk na die aktiwiteite van 'n man met die naam George de Mohrenschildt, 'n Rus, soos Lee Harvey Oswald. Hy was 'n gesofistikeerde man, 'n baie goeie man, 'n wêreldreisiger, en George de Mohrenschildt en sy vrou het in hierdie land 'n vriend met Oswald en Marina geword en ons het baie noukeurig ondersoek of hy 'n kontak, 'n indirekte kontak tussen die agentskap en een van sy eie agente, Lee Harvey Oswald. Na 'n deeglike studie kon ons nie vasstel dat George de Mohrenschildt aan die CIA gekoppel is nie.
Clemard Joseph Charles is in 1963 deur die CIA gewerf, dieselfde jaar wat die agentskap die ballingskap en rebelle groepe borg en betaal om Papa Doc omver te werp. Ons weet Charles is toe deur die CIA gewerf weens die bevindings aan die einde van die sewentigerjare van die House Select Committee on Assassinations.
Die komitee ondersoek die moord op John F. Kennedy en volg 'n man met die naam George DeMohrenschildt, 'n Wit Russiese graaf met uitgebreide bande met die CIA. DeMohrenschildt verhuis na Texas, werk in die oliebedryf en raak bevriend met Lee Harvey Oswald. Daar is eintlik bewyse dat DeMohrenschildt deur die CIA gebruik is om Oswald dop te hou. DeMohrenschildt het Charles in Haïti ontmoet, waar hy sakebelange gehad het, waaronder 'n aandeel in die regering se sisal -hennepbedryf. DeMohrenschildt hou ook 'n ogie oor die vleisverpakkingsonderneming van Clint Murchison en veeboerderye daar. Op 'n tyd het hy by Three States Oil and Gas, een van Murchison se oliemaatskappye, gewerk.
DeMohrenschildt was ook in 'n goeie, vriendelike verhouding met John Mecom, olieman in Houston, volgens 'n privaat oog in Houston wat vertroud was met die Russiese graaf. En die graaf en George Bush ken mekaar blykbaar. Bush se naam en sy adres in Midland, Texas, was in DeMohrenschildt se adresboek.
Een CIA-kontrakagent, Herbert Atkin, het berig dat DeMohrenschildt se werk in Haïti in 1963 was om toesig te hou oor 'n plan wat deur die CIA geborg is om Duvalier omver te werp.
In Mei 1963 het DeMohrenschildt 'n ontmoeting gereël tussen Clemard Charles en Dorothy Matlack, wat assistent -direkteur was van die Army Office of Intelligence, die skakel van die Amerikaanse weermag met die CIA. Volgens DeMohrenschildt se CIA -lêers, wat die sluipmoordkomitee bekom het, was die doel van die ontmoeting met Matlack om 'n afspraak tussen Charles en 'n CIA -verteenwoordiger te reël. DeMohrenschildt het die vergadering met die CIA bygewoon, tot Matlack se verbasing. 'Sy het nie geweet watter rol DeMohrenschildt dien nie, maar het gevoel dat hy Charles op 'n manier' oorheers ',' lui die CIA -memorandum van die komitee, wat dan berig dat Matlack verklaar: 'Ek het geweet dat die Texan [DeMohrenschildt] nie daar was om te verkoop nie hennep. "
Ten slotte, die skopper in die CIA -memo: "As gevolg van die moontlike politieke inligting wat Charles oor die huidige situasie in Haïti kon gee, het die CIA die primêre kontak met Charles geword."
Dit stel Charles in staat om twee vliegtuie uit die Verenigde State in 1964 te bekom tydens 'n embargo en sy daaropvolgende gevangenisstraf van 1967 deur Duvalier in 'n heel nuwe lig. Want dit was in 1967 dat Mitch WerBell, saam met 'n paar Haïtiane en Kubaanse ballinge, betrap is om 'n inval in Haïti uit Florida te beplan.
WerBell was 'n veteraan van die OSS -kantoor in China tydens die Tweede Wêreldoorlog saam met E. Howard Hunt, Paul Helliwell en John Singlaub. Hy het aan die skrywer Jonathan Kwitny gesê dat hy nie 'vir' die CIA gewerk het nie, maar 'by' die CIA. Hy het gesê die onderskeid is dat hy betaal is deur private groepe en nie deur die CIA nie.
Laat Maandagmiddag, op 28 Maart, het ek 'n oproep van Tanenbaum ontvang. Die huis sou daardie Woensdag stem oor die wetsontwerp op herbevoegdheid, en die komiteelede sowel as die voorste personeellid het die meeste van hul tyd daaraan bestee om onder die individuele wetgewers te steun. Soos hulle ontdek het, terwyl baie van die kongreslede nie vir Gonzalez omgee nie, was hy deel van die klub. Sommige lede was selfs kwaad vir Sprague - wat deur ten minste een kongreslid as "net 'n klerk" beskou is - omdat hy Gonzalez uitgeslaan het.
Daardie Maandag was Gonzalez self op die vloer van die huis en het weer gekla oor Sprague se "insubordinasie" en selfs kopieë van 'n "Beste kollega" -brief aan elke huislid versprei waarin hy versoek dat die komitee laat vaar word. Hy was dors na wraak.
Ek het Tanenbaum gevra hoe dit lyk.
"Dit hang af van met wie jy praat, op watter tyd van die dag." Hy klink nie optimisties nie. "In elk geval, Woensdag is die dag. Ons sal die een of ander manier weet."
Ons het 'n rukkie oor die situasie gepraat en toe het ek aan Tanenbaum gesê dat ek 'n CIA -agent genaamd J. Walton Moore, wat 'n openlike binnelandse afdeling in Dallas bestuur het, ontdek het. Moore was daar sedert die tyd van die moord op Kennedy, en daar was 'n paar duidelike wenke in sy persoonlikheid en aktiwiteite. By die kans dat Moore Maurice Bishop sou wees, het ek 'n vriend van my, 'n plaaslike verslaggewer, gevra om 'n sluipfoto van Moore te laat neem sodat ek dit aan Veciana kan wys. (Soos dit blyk, lyk Moore nie soos Bishop nie en Veciana het bevestig dat hy dit nie was nie.)
Ek vertel Tanenbaum in elk geval van my planne om die foto te laat neem. Ek het hom vertel dat Moore ook interessant was omdat hy in kontak was met George de Mohrenschildt, 'n baie gereelde oliekonsultant met geheimsinnige verbindings. Soos vroeër genoem, het de Mohrenschildt, terwyl hy in Dallas gewoon het, met die Oswalds vriende geword sodra hulle uit Rusland teruggekeer het.
"Terloops," het Tanenbaum gesê, "ek het pas 'n oproep gekry van die Nederlandse joernalis, Willem Oltmans. Hy is die man van wie ek jou vertel het."
Maar Tanenbaum hoef nie, want Oltmans was reeds nasionaal - het verskeie televisie -onderhoude gedoen en daarna na Washington gegaan om sy verhaal aan die komitee te vertel. Hy was bevriend met De Mohrenschildt en beweer dat de Mohrenschildt erken het dat hy deel was van 'n 'Dallas -sameswering' van olie -manne en Kubaanse ballinge met ''n bloedskuld om af te handel'. De Mohrenschildt het erken, het Oltmans gesê, dat Oswald "opgetree het volgens sy leiding en opdrag."
De Mohrenschildt het blykbaar 'n senuwee -ineenstorting gehad toe hy met Oltmans gepraat het, maar hy het 'n hospitaal in Dallas verlaat om saam met Oltmans na Europa te reis om boek- en tydskrifregte oor sy verhaal te onderhandel. In Brussel, het Oltmans beweer, het de Mohrenschildt van hom weggehardloop en verdwyn.
Nou vertel Tanenbaum dat Oltmans hom pas uit Kalifornië gebel het. Oltmans het gesê dat hy by die opsporing van De Mohrenschildt gevind het dat de Mohrenschildt in Florida bereik kon word. Tanenbaum het my die telefoonnommer gegee. Nou het Tanenbaum regtig iets vir my gehad.
Die middag het ek die nommer nagegaan. Dit is gelys by mev. C. Tilton III in Manalapan, 'n klein strook van 'n stad aan die oseaan suid van Palm Beach, bekend vir sy welgestelde inwoners. Mevrou Tilton, het ek ontdek, was die suster van een van die voormalige vroue van De Mohrenschildt. Ek het besluit dat dit die beste sou wees as ek hom direk sou kontak as telefonies, en dit was vroeg op 29 Maart 1977 toe ek George de Mohrenschildt in Manalapan gaan soek het.
Robert Tanenbaum: Wat was die rede waarom hy u vertel het om selfmoord te pleeg?
William Oltmans: Een van die redes was dat ek dit in my aantekeninge gevind het dat hy nie wil hê dat sy kinders vir die res van hul lewe na hul pa moet kyk as betrokke nie, direk betrokke by die moord op president Kennedy . Hy sou sê - en ek het aantekeninge - "ek sal eerder myself doodmaak as om my kinders toe te laat" - en hy bel nie net sy dogter Alexandra nie, maar ook sy broer, professor de Mohrenschildt, wat in Kalifornië is. Hy het gesê: 'My broer en dogter, ek wil nie die res van hul lewe met hierdie ding hoef te leef nie.' U weet dat hy betrokke was. "Ek skiet eerder myself." Hy het dit verskeie kere vir my gesê. "
Robert Tanenbaum: Goed, meneer. Het u, tot die tyd dat u New York vanaf die John F. Kennedy -lughawe verlaat het, nog 'n gesprek met hom gehad oor die moord op die president?
William Oltmans: Ja, herhaaldelik.
Robert Tanenbaum: Vertel ons nou, in wese, wat, as iets wat George de Mohrenschildt vir u gesê het - dit is tot die tyd toe u in New York was - oor die moord.
William Oltmans: Meneer, bladsye en bladsye. Ek sal...
Robert Tanenbaum: Sal u ons in wese vertel wat hy gesê het?
William Oltmans: Elke keer sou hy iets anders onthul ....
Robert Tanenbaum: Het u 'n inhoudelike gesprek met hom gehad in New York?
William Oltmans: Glad nie. New York, het 'n bietjie gepraat, maar nie in Londen nie.
Robert Tanenbaum: Het hy tot nou toe ooit Jack Ruby of H. Hunt genoem?
William Oltmans: Ja.
Robert Tanenbaum: Tot hierdie tyd?
William Oltmans: Ja, ek het dit alles vergeet.
Robert Tanenbaum: Sal u dit dan asseblief vir ons sê.
William Oltmans: O.K. U sien, in Dallas, in die talle gesprekke wat ek met hom gehad het om te gaan, vra ek hom onomwonde: "Ken jy Ruby?"
"Was jy al in Ruby's Bar?"
"Wat het dan met Oswald gebeur. As Oswald die Kennedy -moord op die been gebring het, moes hy baie geld gehad het."
De Mohrenschildt het met 'n duiwelse lag gesê: "Hy was nie lank genoeg om die geld te kry nie."
Toe sê ek: "Maar wie sou betaal?"
Jy sien, hy het in sirkels gepraat. Hy het nog in sirkels gepraat. Hy het gekom om te praat, maar toe ek hom vra, wie sou die geld opdok, het hy gesê: wel, het jy die brief van Oswald, wat deur die FBI vrygestel is, aan Hunt gesien? ? Waarom dink jy sou Oswald dan vir mnr. H. Hunt skryf?
Toe sê ek "Ken jy Hunt, ken jy hom?"
Hy het gesê: "Ek ken hom al 20 jaar. Ek was baie naby aan hom. Ek het na al sy partytjies gegaan."
U sien, de Mohrenschildt het duidelik aangedui dat die geld vandaan gekom het, dat sy kontakte "opwaarts na Hunt was, en afwaarts na Oswald."
Tydens hul verblyf in Washington het die DeMohrenschildts in die huis van Jackie Kennedy se ma, nou mev. Hugh D. Auchincloss, gekuier, wat volgens 'n ongepubliseerde boek van DeMohrenschildt gesê het; "Terloops, my dogter Jacqueline wil jou nooit weer sien nie, want jy was naby haar man se moordenaar."
By die terugkeer na Haïti het die DeMohrenschildt se probleme daar toegeneem tot die punt dat hulle in 1967 gedwing is om van die eiland weg te sluip aan boord van 'n Duitse vragskip, wat hulle na Port Arthur, Texas, gebring het. Volgens Jeanne in 'n 1978 -onderhoud met hierdie skrywer, is die DeMohrenschildts ontmoet deur 'n medewerker van die voormalige senator en olieman Bob Kerr in Oklahoma. Die terugkerende egpaar het die gasvryheid van Kerr se huis uitgebrei.
Teen die sewentigerjare het die DeMohrenschildts rustig in Dallas gewoon, hoewel hulle eers ondervra is deur twee mans wat beweer dat hulle van Lewe tydskrif. 'N Tjek het getoon dat die mans fone is.
DeMohrenschildt was tevrede om Frans te onderrig by Bishop College, 'n oorwegend swart skool in die suide van Dallas. Toe, in die lente van 1976, het George, wat aan chroniese brongitis gely het, 'n besonder ernstige aanval gehad. Omdat hy wantrouig was oor die hospitale, is hy deur iemand oortuig-Jeanne kan vandag nie onthou wie hy 'n dokter in Dallas, dr. Charles Mendoza, sou besoek nie. Na verskeie reise na Mendoza in die laat lente en somer, het DeMohrenschildt se brongiale toestand verbeter, maar hy het die simptome van 'n ernstige senuwee -ineenstorting begin ervaar. Hy het paranoïes geword en beweer dat 'die Joodse maffia en die FBI' agter hom aan was.
Ontsteld vergesel Jeanne haar man na dr Mendoza en ontdek dat hy DeMohrenschildt inspuitings en duur medisyne voorskrifte gee. Sy het aan hierdie skrywer gesê: 'Toe ek (Mendoza) met hierdie inligting konfronteer, asook om hom presies te vra watter medikasie en behandelings hy vir George gee, het hy baie kwaad en ontsteld geword. Toe was ek agterdogtig en het ek begin vergesel. George tydens elke besoek aan die dokter. Maar hierdie dokter het nie toegelaat dat ek tydens sy behandelings by George was nie. Hy het gesê dat George ernstig siek was en alleen moes wees tydens die behandelings. "
Jeanne het gesê haar man se geestelike toestand het gedurende hierdie tyd steeds versleg. Sy beweer nou: "Ek het oortuig geword dat hierdie dokter op een of ander manier agter die senuwee -ineenstorting lê wat George in sy laaste maande gely het."
Die dokter is inderdaad geheimsinnig. 'N Kontrole by die Dallas County Medical Society het getoon dat dr Mendoza die eerste keer in April 1976 geregistreer het, minder as twee maande voordat hy DeMohrenschildt begin behandel het, en terselfdertyd begin die House Select Committee on Assassinations befonds word.
Mendoza het Dallas in Desember verlaat, net 'n paar maande nadat DeMohrenschildt geweier het om met die behandeling voort te gaan, op aandrang van sy vrou. Mendoza het 'n aanstuurrede aan die genootskap gelaat wat blykbaar nie bestaan ​​nie. Hy het ook 'n deurmekaar en ongebalanseerde George DeMohrenschildt agtergelaat.
Gedurende die herfs van 1976, terwyl hy in hierdie ongebalanseerde geestestoestand was, voltooi DeMohrenschildt sy ongepubliseerde manuskrip getiteld: Ek is 'n Patsy! Ek is 'n Patsy! na Oswald se beroemde opmerking aan nuusmanne in die polisiestasie in Dallas. In die manuskrip beeld DeMohrenschildt Oswald uit as 'n vloekende, onbedagsame man met 'n sluipmoord, 'n totaal teenoorgestelde prentjie van sy beskrywings van Oswald deur die jare.
Die aand toe hy klaar was met die manuskrip, het DeMohrenschildt selfmoord probeer deur 'n oordosis kalmeermiddels te neem. Paramedici is ontbied, maar hulle wou hom nie na die hospitaal neem nie. Hulle het bevind DeMohrenschildt het ook sy hond se digitalis geneem, wat die kalmeermiddels teëgewerk het.
Kort na sy poging tot selfmoord, het Jeanne haar man in die Parkland -hospitaal in Dallas, waar hy aan elektroskokterapie onderwerp is, oorgeplaas. Om sy geestelike toestand op hierdie tydstip te bepaal, moet u kyk na wat hy aan die huisgenoot van Parkland, Clifford Wilson, gesê het: "Ek weet dat Oswald Kennedy nie vermoor het nie, want ek en Oswald was destyds saam." DeMohrenschildt het aan Wilson gesê dat hy en Oswald in die middestad van Dallas was en kyk hoe die Kennedy -motorade verbygaan toe skote afgevuur is. Hy het gesê dat Oswald by die geluid van skote weggehardloop het en DeMohrenschildt hom nooit weer gesien het nie. "
Hierdie verhaal, wat in die 26 April 1977, uitgawe van die Nasionale ondersoeker as 'Exclusive New Evidence' is onwaar, aangesien beide George en Jeanne by die onthaal in die Bulgaarse ambassade in Haïti was die dag toe Kennedy vermoor is. Maar die voorval illustreer destyds die geestelike toestand van George DeMohrenschildt.
Vroeg in 1977 het DeMohrenschildt, oortuig dat bose magte nog agter hom aan was, met die Nederlandse joernalis Willems Oltmans na Europa gevlug, wat later 'n woede geskep het deur aan die House Select Committee on Assassinations te vertel dat DeMohrenschildt beweer het dat hy vooraf weet van Oswald se moordplan.
DeMohrenschildt het egter nog meer angstig geword in Europa. In 'n brief wat hy na sy dood gevind het, skryf hy: "Soos ek dit nou kan sien, was die hele doel van my ontmoeting in Holland om my finansieel en heeltemal te verwoes."
Middel Maart het DeMohrenschildt na 'n familielid se huis in Florida gevlug en klere en ander persoonlike besittings agtergelaat. Dit was in die modieuse Manalapan, Florida, die tuiste van sy skoonsuster, dat DeMohrenschildt op 29 Maart 1977 aan 'n haelgeweer in die kop dood is, net drie uur nadat 'n verteenwoordiger van die House Select Committee on Assassinations probeer kontak maak hom daar.
Vroeër die dag het hy die skrywer Edward J. Epstein ontmoet vir 'n onderhoud. In 'n 1983 Wall Street Journal -artikel skryf Epstein dat DeMohrenschildt hom daardie dag vertel het dat die CIA hom gevra het "om Oswald dop te hou."
Volgens die verklaring deur prokureur David Bludworth, wat die staat verteenwoordig het tydens die ondersoek na DeMohrenschildt, kan die moontlikheid egter die vrees van DeMohrenschildt veroorsaak het dat Epstein vir hom 'n dokument wys wat daarop dui dat George DeMohrenschildt moontlik na verdere skokbehandeling na Parkland teruggestuur kan word. dood.
Alhoewel verskeie aspekte van DeMohrenschildt se dood veroorsaak het dat hoofnavorser kapt. Richard Sheets van die Palm County Sheriff's Office die skietery as 'baie vreemd' beskou het, het 'n jurie -jurie vinnig selfmoord beslis.
Dit is onduidelik of Oltmans geweet het van DeMohrenschildt se geestelike probleme op die tydstip toe hy sy verklarings afgelê het, maar later het Jeanne aan die nuusman gesê: 'As George se dood ontwerp is, is dit omdat u sulke aandag op my man gevestig het dat die ware samesweerders besluit het om hom uit te skakel net as George iets weet, net soos soveel ander mense wat by die sluipmoord betrokke was. "
Soos Fitzgerald se Gatsby, is baron George Sergei de Mohrenschildt onophoudelik teruggebring in die verlede. In Junie 1976, 'n bedompige dag in Dallas, het hy by die venster van sy woonstel met twee verdiepings gestaan ​​en kyk en terloops gesels oor 'n jong man wat saam met die Baron's Great Danes op die bank gekrul het.
'Maak nie saak wat hulle sê nie, Lee Harvey Oswald was 'n heerlike ou,' het de Mohrenschildt gesê. "Hulle maak 'n idioot van hom, maar hy was slim soos 'n hel. Voor sy tyd regtig 'n soort hippie van daardie dae. Trouens, hy was die eerlikste man wat ek geken het. En ek sal jou dit vertel - ek Ek is seker dat hy nie die president geskiet het nie. "
Nege maande later, op 29 Maart, 'n uur nadat 'n ondersoeker van die huismoordekomitee 'n telefoonkaart by sy dogter gelos het, het die baron blykbaar 'n haelgeweer op sy kop gesit in Palm Beach, Florida. In sy afwesigheid het 'n Nederlandse joernalis en jarelange kennis, Willem Oltmans, na vore gekom met die opspraakwekkende bewering dat de Mohrenschildt erken het dat hy as middelman tussen Oswald en H. Hunt gedien het in 'n sluipmoord met ander Texas-oliesoldate, anti-Castro-Kubane en elemente van die FBI en CIA.
Maar hoe geloofwaardig was de Mohrenschildt? Soos 'n ou vriend in die Russiese gemeenskap van Dallas, George Bouhe, dit een keer gestel het: "Hy is beter toegerus as om te praat. Maar ons het 'n ou Russiese spreekwoord wat altyd van toepassing sal wees op George de Mohrenschildt:" Die siel van die ander persoon is in die duisternis. ''
Intrige en olie was die twee konstantes in die baron se lewe. Hy was 'n emigrante seun van die tsaar -adel wat vyf tale vlot gepraat het en wat tydens die Tweede Wêreldoorlog gerugte het dat hy vir die Franse, Duitsers, Sowjets en Latyns -Amerikaners (die voorganger van die CIA, die OSS, van die hand gewys het) ). Na die oorlog het hy geologiese opnames gedoen vir groot Amerikaanse oliemaatskappye in Suid -Amerika, Europa en dele van Afrika. Hy maak kennis met sekere van Texas se meer invloedryke burgers - olieman John Mecom, konstruksiemagnaat George en Herman Brown. In Mexiko het hy in 1960 gehoor gekry by die Eerste Adjunk -premier van die Sowjetunie, Anastas Mikoyan. In 1961 was hy teenwoordig in Guatemala -stad - op sy eie, op 'n "staptoer" - toe die Baai van varke -troepe na Kuba vertrek.
Uiteindelik, toe Lee en Marina Oswald in Junie 1962 uit die Sowjetunie na Texas teruggekeer het, het die baron spoedig hul naaste vriend geword. Hoekom? Waarom sou 'n lid van die eksklusiewe Dallas Petroleum Club 'n Trotski-sprekende plaatwerker onder sy vlerk neem wat ongeveer 30 jaar jonger as hy was?
Die Warren-kommissie het 118 bladsye van sy getuienis geneem om hom te vergewis van die goedaardige bedoeling van De Mohrenschildt, maar onder die kritici het die vraag voortgeduur: was die baron regtig 'babasitting' Oswald vir die CIA? Terwyl de Mohrenschildt aan die kommissie gesê het dat hy nooit in enige opsig as 'n regeringsagent gedien het nie, erken 'n CIA -lêer vir die kommissie, wat in 1976 gedeklassifiseer is, dat hy hom as bron gebruik het. In die loop van verskeie vergaderings met 'n man van sy kantoor in Dallas by die terugkeer van De Mohrenschildt uit Joegoslavië laat in 1957, "het die CIA -verteenwoordiger buitelandse intelligensie bekom wat onmiddellik in tien afsonderlike verslae aan ander federale agentskappe versprei is." Die amptenaar van Dallas, volgens die lêer, tot en met die herfs van 1961 'informele af en toe kontak' met die Baron gehandhaaf het.
Die bundels van die Warren -kommissie bevat egter slegs deurgaande verwysing in de Mohrenschildt se getuienis na 'n regeringsman met die naam "G. Walter Moore." Sy regte naam was J. Walton Moore, en hy het sedert die ontstaan ​​in 1947 die CIA in Dallas gedien.
In twee kort, kriptiese onderhoude met my in die 18 maande voor sy dood, het de Mohrenschildt beweer dat hy nie sy verhouding met Oswald sou verbreek nie "as Jim Moore nie vir my gesê het dat Oswald veilig is nie." Die baron sou nie op die stelling uitwei nie, behalwe om aan te dui dat dit 'n soort klaring is.
J. Walton Moore is nou 'n lang, witkop man in sy middel sestigs, wat steeds in Dallas se klein CIA-kantoor werk. Op 'n someraand in 1976 by die huis uitgevra oor die opmerkings van De Mohrenschildt, het hy toegegee dat hy die baron ken as 'n 'aangename soortgenoot' wat 'goeie inligting' verskaf het na 'n reis na Joego -Slawië. 'Sover ek onthou, het ek de Mohrenschildt 'n paar jaar voor die sluipmoord nie gesien nie,' het Moore bygevoeg. "Ek weet nie waar George die idee gekry het dat ek Oswald vir hom skoongemaak het nie. Ek het Oswald nooit ontmoet nie. Ek het nooit sy naam gehoor voor die sluipmoord nie."
Die CIA het beslis 'n belang in de Mohrenschildt gehou ten minste tot en met April 1963. Die maand vertrek Oswald uit Texas na New Orleans en de Mohrenschildt berei hom voor om 'n winsgewende geologiese opname -kontrak in Haïti te vertrek. Volgens 'n CIA Office of Security -lêer op 29 April, wat ook in 1976 gedeklassifiseer is, het "[Uitgevee] saakbeampte 'n vinnige tjek van GEORGE DE MOHRENSCHILDT versoek om redes wat die sekuriteit onbekend was."
Daar is 'n beweerde voormalige CIA-kontrakwerknemer, wat nou by 'n oliemaatskappy in Los Angeles werk, wat bereid is om te getuig dat de Mohrenschildt die opsiener was van 'n afgebreekte CIA-plot om die Haïtiaanse president Francois ("Papa Doc") Duvalier in Junie 1963 omver te werp. Die bestaan ​​van so 'n plot is deur die Kerkkomitee ondersoek, maar kon blykbaar nie gestaaf word nie. Herb Atkin is seker die plot bestaan ​​wel.
'Ek ken de Mohrenschildt as Philip Harbin,' het Atkin gesê toe hy telefonies gekontak is 'n paar dae na die selfmoord van die baron. 'Baie mense in Washington het beweer dat Harbin nie bestaan ​​nie.
As dit die geval is, kan die Harbin -alias maklik herkenbaar wees. De Mohrenschildt se vierde vrou, Jeanna, is in Harbin, China, gebore.
Op 'n somersdag in 1976, nog in haar badjas, sit sy aan 'n eetkamertafel vol plante en skottelgoed en kyk hoe haar man op die vloer begin pas. 'Die waarheid van die sluipmoord het natuurlik nie uitgekom nie,' het sy gesê. "Dit sal nooit uitkom nie. Maar ons weet dit was 'n groot sameswering."
Die baron draai om na haar toe. "Oswald," het hy gesê, "was 'n onskadelike gek."
Tydens ons eerste onderhoud het ek de Mohrenschildt gevra wat hy weet van die herhalende verslae van Oswald in die teenwoordigheid van Kubane. Hy knik instemmend. 'Oswald het waarskynlik nie self geweet wie dit is nie,' het hy geantwoord. 'Ek was self in 'n klein gevaar deur die Kubane, maar ek weet nie wie dit is nie. Kriminele gekke.' Toe ek die onderwerp nou in die teenwoordigheid van sy vrou bespreek, het De Mohrenschildt haar iets in Russies gesê. Sy antwoord toe vir hom: "Dit is 'n ander storie. Maar 'n mens moet die anti-Castro-motief van die tyd ondersoek. Na die Varkbaai."
'N Paar maande later is de Mohrenschildt deur sy vrou aan die psigiatriese eenheid van die Parkland Memorial Hospitaal oorgeplaas. Daar was gerugte dat 'n boek CIA -name in verband met Oswald genoem word, wat met die vrou se prokureur weggespring het. Volgens die joernalis Oltmans het de Mohrenschildt met sy vertrek uit die hospitaal vir hom gesê: "Hulle gaan my doodmaak of my vir altyd weghou. U moet my uit die land haal." In Maart neem die baron verlof van sy Franse professoraat by die feitlik alles-swart Bishop College in Dallas. Hy vlieg saam met Oltmans na België, dwaal weg tydens die middagete en beland in Florida by sy dogter se huis. Daar word gesê dat 'n bandmasjien wat gebruik word om 'n televisieprogram oor te skryf sy selfmoord opgeteken het.
In Januarie 1976 skryf hy (George de Mohrenschildt) aan Willem Oltmans, 'n vryskut -Nederlandse televisieverslaggewer wat hy agt jaar tevore ontmoet het. Oltmans se rede vir die behoud van kontak met de Mohrenschildt was 'n onderwerp van bespiegeling, onder meer onder sy Nederlandse mediakollegas. Sy profiel lyk soms minder as die tipiese linksgesinde Nederlandse joernalis en dui meer op 'n Amerikaanse intelligensie-agent. Voormalige kollegas van Oltmans, wat oorlede is, het hom vir my beskryf as 'n komplekse en geheimsinnige figuur. Soos dit duidelik sal word, was Oltmans 'n versleutelaar vir almal, wat soms vasbeslote was om die waarheid bloot te lê en soms die teenoorgestelde te doen. Miskien was hy 'n vry agent, wat 'n bepaalde kursus gevolg het, maar ongelukkig daaroor was. Maar een ding is seker: net soos de Mohrenschildt Oswald help stuur het, het Oltmans in mindere mate dieselfde gedoen vir de Mohrenschildt.
Oltmans was die seun van 'n welgestelde gesin met 'n geskiedenis in koloniale Indonesië. Hy was 'n Nederlandse burger en het in dieselfde Yale-universiteitsklas as William F. Buckley gegradueer en was 'n sterk anti-kommunis. Alhoewel hy geen skynbare verbintenis met Dallas gehad het nie, is Oltmans in konserwatiewe kringe in die stad ingetrek kort na Allen Dulles se gedwonge bedanking en omtrent die tyd dat die CIA se Dallas -offisier J. Walton Moore met George de Mohrenschildt oor Lee Harvey Oswald begin praat het. Die rede waarom Oltmans destyds besoek het, was 'n uitnodiging om af en toe lesings vir vrouegroepe te hou. Daardie vroulike hulpverleners het belangrike ondersteuningsrolle in die hoogs gepolitiseerde en aarts-konserwatiewe elite van Dallas gespeel, net soos die Wit Russiese gemeenskap, die onafhanklike oliemanne en die militêre kontrakteurs en intelligensiebeamptes.
Oltmans se naam verskyn op 'n skedule van komende sprekers by die Dallas Woman's Club wat in die Dallas Morning News in Oktober 1961. Die hoofspreker vir daardie seisoen: Edward Tomlinson, 'n rondlopende Latyns -Amerikaanse redakteur 'vir Reader's Digest.
Oltmans se volgende uitnodiging om met die Dallas -dames te praat, was blykbaar in Januarie 1964, kort na Kennedy se moord. Op daardie stadium ontmoet Oltmans Lee Harvey Oswald se ma op 'n vliegtuig (toevallig, het hy gesê). Sy het haar vermoedens aan hom genoem oor die feit dat die polisie in Dallas haar lank ondervra het oor haar seun, maar nie daarin geslaag het om die belangrike biografiese besonderhede aan te teken wat sy aan hulle verskaf het nie. Sy het aan Oltmans gesê dat sy 'n sameswering by die werk vermoed.
Vanaf daardie oomblik was Oltmans in sy vertelling verslaaf aan die JFK -raaisel. Hy het in 1968 en 1969 'n onderhoud met George en Jeanne de Mohrenschildt gevoer en in die daaropvolgende jare met hulle in aanraking gebly. George de Mohrenschildt het so gemaklik geraak met Oltmans dat de Mohrenschildt vroeg in 1976 'n paar bladsye van 'n manuskrip oor sy lewe gestuur het, met die klem op sy interaksie met Oswald. Oltmans het die onvolledige en styfgeskrewe bladsye geredigeer en teruggestuur na de Mohrenschildt.
Laat ons nie die Republikeinse antwoord of die Demokratiese antwoord soek nie, maar die regte antwoord. Laat ons nie probeer om die skuld vir die verlede op te los nie. Laat ons ons eie verantwoordelikheid vir die toekoms aanvaar. John F. Kennedy
Luister na haar op Debbie Scott se radionetwerk
JFK HEADSHOT - DUIDELIK VAN REGS VOOR
Patrick Wood bring die verborge besonderhede van die Gary Revel -ondersoek van 1977 na die sluipmoord op Martin Luther King JR. om lig te gee. Hy skryf en publiseer "ZORRO: THE UNVEILING OF THE PLOT TO KILL MLK" in hoofstukke op 'n manier wat die intimiteit van Gary se gevaarlike soeke na die waarheid en meer lewendig maak. Om u eie persoonlike reis te begin, klik hier om te lees.
Hy word beskou as die ontdekker van die magiese sampioene, die man wat die psigedeliese beweging geloods het, en word ook beskou as die vader van die gebied van die etnomikologie.
Ek het die volgende inligting ontdek, waarvan die meeste met primêre dokumentasie geverifieer is:
Council on Foreign Relations, R. Gordon Wasson – Voorsitter
1) Wasson was hoof van die CIA 's MKULTRA Subproject 58 -program.
2) Wasson was voorsitter van die Council on Foreign Relations (CFR).
3) Wasson was 'n direkteur van die Free Russia Fund, Inc. Russiese waardes, nie wat ons waardes sou wees as ons ballinge was nie. "
4) Wasson werk as VP by JP Morgan Bank by Wall Street 23, ook bekend as#8220 The Corner ".
5) Wasson was PR (propaganda) VP vir JP Morgan en het gehelp om die huidige finansiële stelsel wat deur sy baas, JP Morgan, op Jekyll Island geskep is, te verkoop (sien Geheime van die Federale Reserweraad deur Eustace Mullins).
6) Wasson het noue bande gehad met Allen Dulles, hoof van die CIA.
7) Wasson het 'n direkteurskap by 'n farmaseutiese onderneming gekry vir sy ontdekking van sampioene. Sien Letcher, Shroom.
8) Wasson was 'n rekeningbestuurder by die Pous en Vatikaan vir JP Morgan. - Dit onthul 'n agenda om te beskerm
9.) Wasson was in beheer van die bevordering van die Russies -Ortodokse Kerk vir Russiese immigrante.
10) Wasson het 'n Russiese vrou, Valentina, gehad wat godsdienstig was. Valentina was van die Russiese intelligentsia - of Russiese elite. Hulle verhaal van hoe sy sampioene versamel het as 'n Russiese boer in die bos op hul wittebrood, lyk absoluut absurd. Hierdie feit is deur hul dogter daarop gewys: " So 'n verduideliking het vir my na 'n Hollywood -sepie gelyk, iets wat karakterloos was vir my pa. ".
11) Wasson plagiaat baie van sy idees oor Soma uit die boek van John G. Bourke Scatologiese rituele – 1892.
12) Primêre dokumente toon aan dat Wasson betrokke was by die verduistering van JP Morgan se betrokkenheid by die burgeroorlog Hall Carbine Affair, en dat Wasson die desinformasieveldtog gelei het. Dit blyk dat hierdie daad Wasson 'n pos as VP van PR vir JP Morgan Bank besorg het.
13) Wasson se direkte baas by JP Morgan, Henry Davison, was Skull & Bones. Henry Luce by Time-Life was Skull & amp Bones. Davison het Time-Life vir sy baas, JP Morgan, geskep. CD Jackson, hoof van die Amerikaanse sielkundige oorlogvoering (aankoper van die JFK Zapruder-film), was VP by Time-Life. Jackson is bekend vir sy beeldmateriaal in die Buchenwald -kamp. Jackson word later president van Time-Life. Wasson beweer dat hy 'n toevallige ontmoeting met Luce " gepubliseer hetOp soek na die Magic Mushroom" (Mei, 1957) met Lewe Tydskrif (http://www.imaginaria.org/wasson/life.htm). Luce en Wasson was lank lid van die Century Club.
14) Wasson het 'n veldtog begin om John M. Allegro se werk te vernietig voordat dit beskikbaar was. Alle eise van Wasson teen Allegro is daarna weerlê (sien Die Heilige sampioen, Irvin, 2008).
15) Wasson bedek dat Andrija Puharich CIA/ARMY/MK-Ultra was toe hy Allegro aanval, en noem Puharich bloot 'n man. (sien Die Heilige sampioen, Irvin, 2008).
16) Wasson was 'n naaswenner (1 van 8.) as voorsitter van die Securities and Exchange Commission wat Wall Street en die NY Stock Exchange bestuur.
17) Wasson het die Aandelebeurswet opgestel. (die wêreldwye impak van hierdie wetgewing is nog steeds onbekend)
18) Wasson het gehelp om die psigedeliese rewolusie van stapel te stuur en#duisende beatniks na Mexiko gestuur op soek na die "Magic Mushroom ".
19) Wasson was verbonde aan nie minder nie as 6 persone wat vermoedelik betrokke was by die JFK -sluipmoord. Sien voorbeelde van Jackson en Luce hierbo. Primêre dokumente koppel Wasson aan die moord op JFK vanuit baie hoeke, insluitend direk na George de Mohrenschildt (die goeie vriend van Lee Harvey Oswald) en die Zapruder -film. de Mohrenschildt se vrou het vir Abe Zapruder gewerk, en de Mohrenschildt het self direk saam met Wasson gewerk. Op de Mohrenschildt 's "suiciding " is Wasson se nommer in sy sak gevind, saam met ander soos George H. W. Bush (nog 'n verdagte).
20) Wasson was goeie vriende met Edward Bernays, met wie hy ten minste 10 jaar lank deurgebring het. Bernays is die vader van propaganda en spin en neef vir Sigmund Freud.
21) Wasson was in die uitvoerende komitee vir die navorsingsprogram oor die U.S.S.R.
22) Wasson was voorsitter van die komitee vir die bevordering van gevorderde Slawiese kultuurstudies.
23) Wasson was in 'n topposisie in die Century Club en 'n elite/CIA/OSS -intelligensiefront wat hom voordoen as 'n eksklusiewe "artklub ". Wasson het daar lesings oor sy sampioennavorsing vir die private/intelligensie -lede gegee.
24) Wasson het die Russian Student Fund, Inc., vir die CIA bestuur.
25) Valentina bestuur die St. Saraphim Foundation.
26) Wasson werk as direkteur van Sandoz farmaseutiese produkte (bo Hofmann? Dieselfde posisie as deur Letcher genoem? Sien #6. Sien ook B.H. Friedman, Trippel, bl. 48 vv.).
27) Wasson het moontlik saam met dr. Timothy Leary saamgewerk om LSD te versprei (Sien ook B.H. Friedman, Trippel, bl. 48 vv.).
Gordon Wasson benoem George Keenan en John Foster Dulles tot die Century Club. Boodskap van buitelandse sake (CFR).
28) Wasson genomineer John Foster Dulles, Walter Lippmann, George Kennan en ander berugte karakters in die Century Club.
29) Wasson was bevriend met Allen Dulles, die hoof van die CIA.
30) Wasson was bevriend met George Kennan, een van die mense agter Operation Paperclip - 'n program om in die geheim top -Nazi -amptenare en wetenskaplikes na die VSA en elders te bring vir navorsing en ander geheime doeleindes.
31) Die Wasson -familie het hierdie inligting doelbewus onderdruk en het toegang tot die Wasson -argiewe by Harvard verhinder vir almal wat nie die huidige Wassoniese mite ondersteun nie. Wasson se familie vereis dat alle navorsers hulle presies moet vertel wat hulle oor Wasson gaan skryf voordat hulle selfs die dokumente (!) #8211 as hulle toegang wil hê.
Hierdie webwerf, wat op 15 Oktober 2016 bekendgestel is, is toegewy aan die blootlegging van R. Gordon Wasson en al sy verraadlike aktiwiteite met die CIA, et al. Terwyl daar aan hierdie webwerf gewerk word, kan belangstellendes hier lees.
Die rol van dwelms in die uitoefening van politieke beheer word ook toenemend bespreek. Beheer kan geskied deur middel van verbod of aanbod. Die algehele of selfs gedeeltelike verbod op dwelms gee die regering aansienlike hefboom vir ander soorte beheer. 'N Voorbeeld hiervan is die selektiewe toepassing van dwelmwette wat onmiddellike soektogte moontlik maak, of geen toegang tot geselekteerde komponente van die bevolking, soos lede van sekere minderheidsgroepe of politieke organisasies nie.
Maar 'n regering kan ook medisyne verskaf om die bevolking te beheer. Hierdie metode, voorsien deur Aldous Huxley in Dapper nuwe wêreld (1932), het die beheerelement wat dwelms selektief gebruik om die bestuurders op verskillende maniere te manipuleer. "
Louis Jolyon West, Hallusinasies: Gedrag, ervaring en teorie. 1975. bl. 298.
Re: George de Mohrenschildt
Alba se waarneming dui daarop dat Oswald daagliks na die motorhuis van Alba gestap het om meer te doen as om net Cokes te drink en tydskrifte te lees. Die motorhuis was die perfekte plek vir hom om kontak te maak met die geheime diens. Ongetwyfeld het hy nooit bedoel dat Alba hierdie kort ontmoeting tussen hom en 'n geheime diensagent sou sien nie gemaak asof om 'n FBI -agent te wees.
Dokumente toon dat 'n Oswald ook verbintenisse met die FBI gehad het. Dit is bekend dat Oswald gevra het om met die FBI -spesiale agent John Quigley in New Orleans te praat ná sy inhegtenisneming op 10 Augustus 1963. Wagoner Carr, prokureur -generaal van Texas, het geglo dat Lee Harvey Oswald 'n FBI -informant was. Hy het dit aan die Warren -kommissie gesê. Carr is meegedeel dat Oswald in September 1962 as 'n FBI-informant gewerf is en dat hy informant nommer S-179 gekry het. Carr en die geheime diens het die Warren -kommissie ingelig oor hierdie besonderhede. Joernalis Alonzo Hudkins het geweier om sy bron vir hierdie inligting te noem, maar hy was vol vertroue om die vraag in 'n artikel in die Houston te stel Post . Min het Hudkins geweet dat daar in 2005 'n memorandum van James J. Rowley, die hoof van die geheime diens, aan John McCone, direkteur van die CIA, sou verskyn. Gedateer op 3 Maart 1964 en as VERTROULIK gestempel, lui dit: Oswald -onderwerp is deur hierdie agentskap opgelei, onder dekking van die kantoor van Naval Intelligence … Tydens vooropleiding gedurende 1957, was die onderwerp aktief in lugverkenning … Onderwerp ontvang bykomende indoktrinasie by ons eie Camp Peary-werf van 8 September tot 17 Oktober 1958 Terwyl hy in die Sowjetunie op spesiale toewysing in die omgewing van Minsk was, sou dit op hierdie stadium nie voordelig wees om die besonderhede van die opdrag bekend te maak nie. Ten tyde van die Dallas -aksie , die Oswald -onderwerp was maar selde in ons diens [kursief bygevoeg deur die outeurs] "
Hierdie memorandum het heelwat opspraak in die navorsingsgemeenskap veroorsaak, en sommige navorsers beweer steeds dat dit 'n hoax is. Ander is nie verbaas dat die oorspronklike nie gevind kan word nie. Die geheime diens of die CIA sou immers nooit vandag erken dat enige regeringsagentskap Lee Harvey Oswald as agent of informant gebruik het nie. Die CIA -kontrakwerknemer Gerry Patrick Hemming het berig dat die eienaar van Reily Coffee jare lank by die CIA gewerk het.
Oswald het op 9 Mei 1963 werk by Reily gekry. Dit beteken nie dat elke werknemer van Reily Coffee Company aan die CIA verbonde was nie, maar dit is waarskynlik dat sommige CIA -informante waarskynlik werk daar gevind het.
'N "Oswald " het einde Julie aansoek gedoen vir 'n pos by Mason Marble and Granite. Een van die verwysings wat hy genoem het, was 'n "Charles Harrison, " wat volgens hom aan die Tulane -universiteit gewerk het. "Charles Harrison " kan dieselfde wees "Charles Harrelson " wat Oswald binnekort sou vergesel na die huis van Elmer en Marietta Gerhart in Houston.
In Marina Oswald se getuienis aan die Warren -kommissie beweer sy dat haar man slegs een vriend in Dallas gehad het van Augustus 1962 tot April 1963. Die vriend was George de Mohrenschildt. Hy was 'n 52-jarige Russiese geoloog en petroleumingenieur. Hierdie man behoort tot baie gesiene kringe en van die blanke Russiese gemeenskap in Dallas tot die olie van Texas
magnate. Hy was verbonde aan die Bush -gesin en het selfs die familie van Jacqueline Kennedy geken.
De Mohrenschildt het in 1938 in die Verenigde State aangekom en teen 1941 het die FBI inligting oor hom in hul oop lêers. Hy was onder toesig as 'n vermeende spioen vanaf 1941 tot die dag van sy dood. Gary Taylor, skoonseun van Mohrenschildt, erken in sy getuienis aan die Warren-kommissie dat hy glo dat sy skoonpa 'n spioen was. Taylor het gevoel dat sy skoonpa die beheerder van Oswald was en dat hy vir Oswald gesê het waar hy moet woon en waar hy moet werk.
Dit kan verduidelik hoe Oswald 'n werknemer van die firma Jagger-Chiles-Stovall geword het. Dit spesialiseer in kommersiële fotografie, sowel as topgeheim werk vir die departement van verdediging. Dennis Hyman Ofstein, 'n medewerker by hierdie firma, het in sy getuienis van die Warren -kommissie van 30 Maart 1964 gesê dat hy gedink het Oswald het as 'n agent vir die Amerikaanse regering na Rusland gegaan. Ofstein en Oswald het meer gemeen as hul posisies by Jagger-Chiles-Stovall.
Ofstein het toegelaat dat hy die Militêre Taalskool in Monterey, Kalifornië, bygewoon het. 'N Opmerking wat deur Warren -kommissaris Lee Rankin tydens 'n uitvoerende sitting van die Warren -kommissie op 27 Januarie 1964 gemaak is, dui daarop dat die kommissarisse Oswald ken ook het die Monterey Language School bygewoon. " …Ons probeer dit afskakel om uit te vind wat hy aan die Monterey School of the Army in tale bestudeer het, " sê Rankin aan mede -kommissarisse.
Daar is 'n vraag oor watter taal of tale Oswald aan die taalskool Ofstein gestudeer het wat in Russies gespesialiseer het. Dit kan bloot toeval wees dat hierdie twee mans later in Dallas by Jagger-Chiles-Stovall ontmoet het. 'N Belangrike vraag is: Het Oswald toegang tot die hoogs geklassifiseerde materiaal waaraan die onderneming gewerk het vir die departement van verdediging?
Ongeag die antwoord op die vraag, dit lyk amper ongelooflik dat hy 'n werk by 'n hoogs geheime firma kon kry nadat hy na Rusland gegaan het.
Sommige navorsers het voorgestel dat George de Mohrenschildt Oswald gehelp het om sy werk by Jaggers-Chiles-Stovall te kry. Hy was moontlik ook die man wat Ruth en Michael Paine aan die Oswalds voorgestel het, voordat die Oswalds in die somer van 1963 na New Orleans verhuis het. Die Oswalds en de Mohrenschildts het mekaar gereeld gesien. As de Mohrenschildt een van die bestuurders van Oswald was, soos die skoonseun van Mohrenschildt beweer het dat hy dit was, dan moes De Mohrenschildt hierdie verantwoordelikheid aan iemand anders in New Orleans oorgedra het. In plaas daarvan om die Oswalds na Louisiana te volg, het hy en sy vrou
ses maande voor die sluipmoord na Haïti verhuis.
George de Mohrenschildt was gerieflik die land uit toe die man wat hy onder sy vlerk geneem het, daarvan beskuldig word dat hy twee mans vermoor het, waarvan een die president van die Verenigde State was. Volgens Joan Mellen, in haar boek Ons man in Haïti , toe de Mohrenschildt hoor van die sluipmoord op Kennedy, was die naam van die moordenaar die leier. "
" Sou dit kon wees Lee Oswald? " het hy dadelik gevra. Daar is geen rede waarom de Mohrenschildt die algemene naam "Lee " aan Lee Harvey Oswald moet koppel nie, tensy hy veel meer van hom weet as wat hy ooit toegelaat het tot die Warren -kommissie. Na die sluipmoord het de Mohrenschildt se kommentaar oor Oswald van tyd tot tyd verskil. Sommige van sy opmerkings
oor Oswald was neerhalend. Trouens, hy het 'n ongepubliseerde manuskrip geskryf met die titel "I Am a Patsy, I Am a Patsy. " Hierin beskryf hy Oswald as 'n man wat op moord fokus. Ander kere het hy aangedui dat Oswald nie in staat was om president Kennedy te vermoor nie.
George de Mohrenschildt (17 April 1911 - 29 Maart 1977) was 'n petroleumgeoloog wat bevriend geraak het met Lee Harvey Oswald gedurende die maande voor die sluipmoord op die Amerikaanse president John F. Kennedy. Per toeval ken hy ook al lank die Bouvier -gesin, waaronder Jacqueline Bouvier Kennedy, die president se vrou. Sy getuienis voor die Warren -kommissie wat die sluipmoord ondersoek het, was een van die langste getuies.
George de Mohrenschildt is gebore in Mozyr in Tsar-Rusland, naby die grens van Pole (sy geboortedatum was 4 April, outydse Russiese Juliaanse kalender). Sy welgestelde vader, Sergius Alexander von Mohrenschildt, 'n anti-kommunis, is kort na die Russiese rewolusie deur die Bolsjewiste in hegtenis geneem en in die tronk gesit. Nadat hy in ballingskap in Siberië tot lewenslange gevangenisstraf gevonnis is, kon hy in die twintigerjare met sy gesin na Pole ontsnap, waar George in 1931 aan 'n militêre akademie studeer het. Luik in 1938.
George de Mohrenschildt - Geskiedenis
George de Mohrenschildt, Oswald se vriend.
Soos ek nou die dag gesê het, is die beste nuusdekking van die nuwe JFK -lêers miskien uit USA Today. Maar dit kan beter wees.
In hierdie 27 Oktober gestuur, Ray Locker gebruik die nuwe JFK -lêers om die ongelooflike verhaal van George de Mohrenschildt uit te lê. Hy was 'n geoloog, 'n goeie persoon en 'n CIA -informant wat pas toevallig in die herfs van 1962 'n jong man genaamd Lee Harvey Oswald in Dallas ontmoet het.
Die enigste probleem met Locker se rekening is dat dit eindig met die ontydige dood van De Mohrenschildt in 1977. Locker sou die res van die verhaal kon gehad het en moes.
Voordat hy dood is, het de Mohrenschildt 'n memoir geskryf waarin hy sy vriendskap met Oswald vertel.
De Mohrenschildt geskryf omdat hy skuldig gevoel het. Hy het in 1964 aan die Warren -kommissie getuig en onder die indruk dat hy van mening was dat Oswald president John F. Kennedy vermoor het. Hy wou hê dat sy herinneringe die indruk moet verdryf.
Locker berig dat kongresondersoekers gedink het dat De Mohrenschildt 'n emosioneel versteurde publisiteitsoeker was wat nie omgee watter tipe publisiteit hy kry nie. "
Die manuskrip, wat 30 jaar lank verdwyn het, lees nie so vir my nie. Soos geredigeer en geannoteer deur Michael Rinella van die University Press of Kansas, Lee Harvey Oswald soos ek hom geken het vind my 'n refleksie van 'n bedagsame, ontsteld en geletterde man. Die USA TODAY -verhaal moes ten minste kennis geneem het van die publikasie daarvan in 2014.
Na my mening, Lee Harvey Oswald soos ek hom geken het kry 'n klap om te beweer dat Oswald 'n fanatikus, 'n sosiopaat, 'n alleenloper of 'n moer was.
George en Lee
Tussen Oktober 1962 en April 1963 het de Mohrenschildt Oswald baie goed leer ken. Hy het baie ure saam met die 23-jarige ex-Marine deurgebring en hom in filosofiese en politieke gesprekke gevoer. Hy het gevind dat Oswald 'n intelligente karakter is met 'n bewonderenswaardige, soms verwarde gees. Hy het gesê Oswald het nie die vaste senuwees van 'n skerpskutter nie.
De Mohrenschildt het gesê hy het nooit gehoor dat Oswald 'n animus teenoor JFK uitspreek nie. Oswald beskou Kennedy as 'n konvensionele politikus, behalwe vir sy beleid oor burgerregte wat Oswald ondersteun het. Hy was beïndruk dat Oswald, 'n ongeskoolde blanke man in die suide, uit sy pad gegaan het om af te spreek oor Afro-Amerikaners en hul regte, en 'n baie besonderheid wat heeltemal ontbreek in die amptelike verhaal dat Oswald 'n eensame moer was. het 'n president vir burgerregte geskiet sonder om die rede daarvoor te sien.
De Mohrenschildt het tot die gevolgtrekking gekom dat sy jong vriend was wat hy gesê het: 'n patsy, en 'n valman vir ander wat presies Kennedy vermoor het. Hy het nie gedink dat sy vriend JFK vermoor het nie, 'n taamlike beduidende weglating van die werk in USA Today se artikel wat andersins goed gerapporteer is.
Lees dus die artikel van Locker, en lees dan Lee Harvey Oswald soos ek hom geken het, geredigeer deur Michael Rinella (University Press of Kansas).
Memoir [wysig | wysig bron]
Jeanne de Mohrenschildt het ook aan die HSCA -komitee 'n afskrif van 'n manuskrip gegee Ek is 'n Patsy! Ek is 'n Patsy! wat George de Mohrenschildt onlangs geskryf het oor sy verhouding met sy 'dierbare, dooie vriend' Oswald, waarin hy gesê het dat die Lee Oswald wat hy ken, hoewel hy gewelddadig en klein kon wees, nie die soort persoon sou gewees het wat John vermoor het nie F. Kennedy. Hierdie oordeel was gedeeltelik gebaseer op de Mohrenschildt se skatting van Oswald se politieke sienings en Kennedy se liberale idees. Die memoires is nog nooit as 'n handelsboek gepubliseer nie, maar is aanlyn beskikbaar sedert die hele tikskrif as bylaag in die HSCA -verslag  gepubliseer is. (Vir 'n gedeeltelike her-tik, sien ). De Mohrenschildt se getuienis aan die Warren -kommissie aan die begin van 1964 gee egter 'n heel ander siening van Oswald - 'n man wat de Mohrenschildt gesê het, beskou hy as 'n 'kind' en nie as 'n vriend nie. [ aanhaling nodig Vanweë die inkonsekwentheid in de Mohrenschildt se verskillende verslae oor Oswald, is sy latere sienings beskou deur Tyd tydskrif met skeptisisme. ⏅ ]
Die nuwe boek van Vincent Bugliosi "Reclaiming History" is baie boeiend
besonderhede oor die De Mohrenschildts, insluitend Jeanne wat blykbaar 'n
pistool op George wat George impliseer om te besluit om te trou
haar (en skei van sy vrou). Maar Bugliosi is 'n verleentheid onakkuraat en
blink as dit kom by die besonderhede van De Mohrenschildt se lewe
het betrekking op Oswald en die sluipmoord op Kennedy. Hier is my kritiek
van slegs een keuse in Bugliosi se nuwe boek (bladsye 1204-1211):
'[Epstein] haal de Mohrenschildt aan om vir hom te sê:' Ek sou dit nooit gedoen het nie
kontak Oswald oor 'n miljoen jaar as Moore (van die CIA) dit nie gedoen het nie
dit goedgekeur. "Gestel de Mohrenschildt het presies aan Epstein gesê
Epstein het gesê dat hy dit gedoen het. "
Eric het geskryf:
En hoekom moet ons nie? Hierdie opmerking dien slegs om twyfel te werp
Epstein het geen geloofwaardige rede vir sulke twyfel gelewer nie.
". As dit iets is, gaan dit presies in die teenoorgestelde rigting as wat die
samesweringsteoretici glo-dit. Oswald was 'n geheime CIA -agent,
en toe hy Kennedy vermoor het, het hy in opdrag van die agentskap opgetree. "
Met verwysing na "die samesweringsteoretici" asof hulle een groep is
mense wat een ding glo, en dan die onwaarskynlikste aanbied
scenario aangesien "een ding" 'n patetiese taktiek is wat gebruik word om diskrediet te maak
enige vermoede oor DeMohrenschildt se hoogs verdagte aktiwiteite en
". Verreweg die mees redelike afleiding is dat óf de
Mohrenschildt, wat destyds 'n wanindruk was en demensie nader
hy het homself doodgemaak, die beweerde CIA geïmpliseer of verbeeld
instruksie aan hom. "
Is dit nie gerieflik dat DeMohrenschildt aan 'waanbeelde' ly nie
vervolging? Volgens Bugliosi blykbaar, omdat George gedink het die
FBI en CIA het hom gevolg, alles wat hy gesê het, kan verontagsaam word.
Dit sou goed wees as Bugliosi onthou dat dit tydens Watergate onthul is
dat die CIA planne gehad het om oorlogsbetogers in diskrediet te bring deur hulle te voed
periodieke dosisse LSD. Sou hierdie taktiek teen De
Mohrenschildt? Hoekom nie?
"of selfs as alles wat de Mohrenschildt vir Epstein gesê het, waar is, is dit
dit dui glad nie op iets sinisters nie. "
DIT is klaarblyklik vals. Bugliosi noem nie dat De Mohrenschildt
het aan Epstein te kenne gegee dat hy die Walker -skietery aangemeld het, en die
agterplaasfoto, aan Moore. As Moore weet van Oswald se vorige
moordpoging, en niks gedoen het om hom vas te trek nie, dit is beslis
* gee* iets sinisters aan.
'Soos die HSCA gesê het, was Moore se pligte in die Dallas -kantoor van die CIA
versamel inligting van mense in die Dallas -omgewing waaroor hulle inligting gehad het
buitelandse aangeleenthede. "
As dit iets is, behoort dit DeMohrenshildts sterk * ​​geloofwaardigheid * te gee
verhaal, maar dit lyk asof Bugliosi die leser hiervan wil aflei
". Aangesien de Mohrenschildt 'n vriend van Oswald was, en Oswald 'n
afvalliger na die Sowjetunie wat na Amerika teruggekeer het. Moore sou
natuurlik belangstel om deur de Mohrenschildt te leer wat Oswald is
moes sê oor Minsk en Rusland. "
Hier maak Bugliosi die * aanname * dat George Oswald reeds geken het
ten tyde van die ontmoeting met Moore. Maar DeMohrenshildt duidelik
het die teenoorgestelde gesê:
'Ek sou Oswald nooit in 'n miljoen jaar gekontak het as Moore dit gehad het nie
dit nie goedgekeur nie. Daar was te veel op die spel. "
Maar belangriker nog, Bugliosi voer aan dat Moore nou OBLIK is
SAL George vir Oswald uitvra. Maar net 'n paar sinne gelede, Bugliosi
Mohrenschildt. die beweerde CIA-geïmpliseerde opgemaak of verbeel
Wat is dit Bugliosi? Jou mees "voor die hand liggende" en mees "redelike"
afleidings is in stryd met mekaar.
'Maar toe de Mohrenschildt voor die Warren -kommissie getuig, nie
net het hy nie voorgestel dat Moore daarin sou belangstel nie
Oswald se bedrywighede in Minsk, maar hy dink hy het Moore moontlik gevra
oor Oswald. "
Dit beteken natuurlik nie dat George * nie * deur Moore oor Oswald vertel is nie,
wat DeMohrenshildt toe oor hom laat vra het. (Dit is hoe George
verduidelik dit later aan Epstein) Hierdie weglating by De Mohrenschildt
getuienis lyk net vreemd as 'n mens vergeet dat DeMohrenschildt dit was
GEDRUK deur die FBI om niks te onthul oor sy gesprekke nie
Moore. Die dokumentêre rekord dui hierdie druk aan, en DeMohrenshildt
beweer dit, iets wat Bugliosi blykbaar nie te geïnteresseerd in het nie, aangesien Bugliosi
noem dit gerieflik nooit nie.
'De Mohrenschildt het aan die Warren -kommissie gesê omdat Oswald 'n
afvalliger, het hy geneig om te glo dat hy 'blitsvinnig gevra het [Max Clark wie se
vrou was deel van die Russiese emigrasie -gemeenskap in Dallas met de
Mohrenschildt] of Walter Moore oor Oswald. Ek het waarskynlik met albei gepraat
hulle oor hom. My herinnering is. . . dat een van hulle gesê het hy is 'n
onskadelike gek. "
Dit lyk asof hy beslis onder druk is om nie van Moore te praat nie
* het hom gevra om Oswald te kontak terwyl hy vroetel en sê dat dit kon gewees het
Moore. of Max Clark.
Alhoewel Moore gesê het dat hy 'n onderhoud met De Mohrenschildt gevoer het, het hy gesê
die HSCA dat hy nooit met de Mohrenschildt oor Oswald gepraat het nie. Wanneer HSCA
personeelondersoeker Harold Leap het Moore gevra of hy Oswald, Moore, ken
het geantwoord: "Ek het nooit ontmoet of met Lee Harvey Oswald gepraat nie. Eintlik het ek nooit
tot die dag van die sluipmoord van die naam gehoor. "
En dit maak SIN vir Bugliosi ?? Soos Bugliosi vroeër erken het,
dit was Moore se * taak * om inligting van mense in die Dallas -omgewing in te samel
wat inligting oor buitelandse aangeleenthede gehad het. "Dit was Moore se * plig * om in kennis te stel
terugkerende besoekers uit die Sowjetunie! As hy nog nooit van die gehoor het nie
ex-marine wat na Rusland oorgeloop het en teruggekeer het na Dallas reg onder syne
waaksaam, het hy sy pligte op die minste afgeskeep.
'Soos aangedui, vind die samesweringsteoretici de Mohrenschildt se selfmoord
baie agterdogtig (baie vermoed dat hy eintlik vermoor is), maar hulle doen dit nie
Gaan voort en sê hoekom-hulle kan nie, want geen sameswering kan aflei nie
Dit is belaglik. As De Mohrenschildt weet van 'n sameswering, of meer
waarskynlik daarby betrokke was, en hy het ook gedink daar word met hom afgetik
en deur spooks, en toe kry hy 'n boodskap wat hom oproep
getuig, sou hy dan nie motivering gehad het om homself dood te maak nie? Is dit 'n
aanneemlike afleiding? Ja natuurlik is dit. Maar Bugliosi behoort dit te weet,
want soos hy berig het, was dit presies wat De Mohrenschildt gesê het
Williem Oltmans WIL HY DOEN:
"Omdat hy 'verantwoordelik' voel vir Oswald se optrede, het de Mohrenschildt
het Oltmans baie keer gesê dat hy homself wil doodmaak, nie wil wees nie
toe sy kinders van sy verantwoordelikheid verneem en sê dat hy dit gedoen het
het baie keer probeer om selfmoord te pleeg, maar dit het misluk. "
'Nóg die Warren -kommissie nóg die HSCA het ooit die
Mohrenichildt 'n verdagte in die sluipmoord. "
Bugliosi weet maar alte goed De Mohrenshildt is deur baie vermoed op die
HSCA -personeel, maar het homself geskiet voordat hy sou getuig. Daar is min
twyfel of hy 'n verdagte sou gewees het as Williem Oltmans en De
Mohrenschildt * albei * het voor die komitee getuig. Oltmans sou hê
rapporteer wat De Mohrenschildt vir hom gesê het, en DeM sal moet verduidelik
'Al sou hulle dit doen, waarom sou u nie bloot die waarheid praat en ontken nie?
is skuld aan 'n HSCA -ondersoeker verkiesliker as om jouself te vermoor? "
So die waarheid is dat hy nie skuldig was nie? Bugliosi maak gevolgtrekkings
die leser se kop.
'Inderdaad, selfs al was De Mohrenschildt weer skuldig, waarom sou u dit dan nie doen nie?
lê onder eed en ontken skuld, wat duisende beskuldigdes in het
kriminele sake word daagliks regoor die land gedoen, verkieslik bo
jouself doodmaak? Dit
maak absoluut geen sin dat de Mohrenschildt "liewer wil hê nie
sterf as om te lieg "vir 'n HSCA -ondersoeker."
Waarom nie die antwoord op die oënskynlike geestelike padblokkade van Bugliosi hier nie?
lees eenvoudig die gedeelte in sy eie boek wat dit verduidelik. Bugliosi
gee 'n heeltemal redelike verduideliking hiervoor, een wat wel was
na verneem word deur De Mohrenshildt SELF gegee:
'Omdat hy' verantwoordelik 'voel vir Oswald se optrede, het de
Mohrenschildt het Oltmans baie keer gesê dat hy homself wou doodmaak, nie
wou by wees wanneer sy kinders van sy verantwoordelikheid verneem,
en het gesê dat hy baie keer probeer het om selfmoord te pleeg, maar dit het misluk. "
"Dit maak absoluut geen sin nie" ?? Bugliosi het blykbaar 'n
hoogs selektiewe rede vir die rede As DeMohrenschildt gedink het die
getuienis teen hom versamel, sou hy gedink het sy kinders
sou gou van sy skuld te wete kom. Hy * het * gesê dat hy liewer sou sterf, dan laat hy
dit gebeur. Bugliosi se veelbekende intellektuele verstand blyk te wees
misluk hom skouspelagtig (en misluk hom herhaaldelik) as dit kom by die
onderwerp van George De Mohrenschildt.
'' N Ander moontlikheid is dat hy bloot vir Epstein iets gegee het
vir sy geld. Epstein het de Mohrenschildt reeds tweeduisend betaal
van sy fooi van vier duisend dollar (Epstein, Assassination Chronicles, p.
Dit was nie nodig dat George leuens bedink om betaal te word nie, en
Bugliosi weet dit. Epstein het REEDS ooreengekom tot vier dae van
onderhoude teen 'n duisend dollar elk. De Mohrenschildt hoef nie
om hom saam te snoer, was Epstein reeds toegewy daaraan om hom te betaal
hy het iets sappigs gekry of nie! De Mohrenshcildt het net nodig gehad
kom op en beantwoord die vrae. Maar Bugliosi sou dit eerder ignoreer
feit en gee eerder 'n motivering vir George om op te maak.
Weier u steeds om die getuienis/getuienis aan te spreek.
"cdddraftsman" <***@yahoo.com> het in die boodskapnuus geskryf: ***@h2g2000hsg.googlegroups.com.
Minus al die nie-sinvolle samesweringskonstrukte wat saamgevoeg is om 'n
die storie klink 'te goed om waar te wees'. Ek dink ek wil eerder bybly
weergawe. Klink meer op die aarde. tl
Uitstekende pos. Met 'n oplettende en kundige peaople soos jy
Bugliosi se hopie word binnekort in die put gestort en bedek
verwyder die stank.
In sy boek uit 1970 "The Assassination of John F. Kennedy: The Reasons
Waarom, "is Albert Newman absoluut oortuig dat DeMohrenschildt
bemoedig EN het Oswald bygestaan ​​in sy poging tot die lewe van genl.
Edwin Walker in April 1963.
As dit waar is, dan was dit seker wat DeMohrenschildt bedoel het
toe hy gesê het dat hy verantwoordelik voel vir Oswald se gedrag.
Bugliosi struikel amper oor homself en prys die boek van Newman. Snaaks
omdat hy dan verder kyk na De Mohrenschildt se agterdog
heeltemal. Ek het uitgegaan en Newman se boek gekoop op grond van jou vorige
aanbeveling. Ek kan nie wag om dit te lees nie. Ondersteun enige ander skrywers
hierdie idee waarvan jy weet?
Absoluut niks waarvan ek weet nie. Baie min, indien enige, praat selfs daarvan
Oswald se vroeëre poging tot moord. Newman is versigtig
gekonstrueerde teorie van presies wat daardie nag gebeur het (10 April,
1963) is boeiend. Regdeur die boek het hy niks anders as minagting nie
vir DeMohrenschildt en sy manipulasie van Oswald.
Hy maak ook die verklaring (in 1970) dat enige toekomstige herondersoek
van die JFK-sluipmoord moet 'n belemmering insluit
ondervraging van DeMohrenschildt. Daar is geen twyfel in my gedagtes nie
DeMohrenschildt het die boek gelees of is ten minste daaroor gewaarsku. en ek
glo dat dit moontlik sy selfmoord op die vooraand van hom veroorsaak het
verskyning voor die HSCA.
Wat Oswald betref, is die Newman -boek die ergste
het uitvoerig navorsing gedoen oor biografie en ontleding van sy gedrag en
motiewe wat ooit probeer is. Newman kry 'n paar klein dinge verkeerd op grond van
latere navorsing en ontdekkings, maar geen ander JFK -moordskrywer nie,
tot miskien Posner, so 'n wonderlik ondersoekde analise van
In sy boek uit 1970, "The Assassination of John F. Kennedy: The Reasons Why",
Albert Newman is absoluut oortuig dat DeMohrenschildt AND aangemoedig het
het Oswald bygestaan ​​in sy poging om die lewe van genl Edwin Walker in April
As dit waar is, dan moes dit gewees het waarna DeMohrenschildt verwys het
toe hy sê dat hy verantwoordelik voel vir Oswald se gedrag.
Ek glo dat George de Morhenschildt die 'meesterbrein' was wat oortuig het
Lee dat 'n opgevoede poging op Castro se vyand, generaal Walker, sou oortuig
Castro dat Lee 'n goeie ondersteuner van Castro en die revolusie was.
Sodra 'n woord van Oswald se poging tot generaal Walker Castro, Oswald, bereik het
sal welkom wees in Kuba.
Toe die nuus van die moord op JFK George de Morhenschildt in Haïti bereik, was hy daar
na bewering gesê het. "Die FBI was agter die moord" George was in 'n
posisie om te weet, en hy het baie meer geweet as wat hy ooit onthul het.
Walker en de Morhenschildt ken mekaar. alhoewel die verhouding
was waarskynlik nie vriendelik nie. Walker het sy bewustheid van de Morhenshildt onthul
tydens sy getuienis voor die Warren -kommissie. Terwyl dit ondervra word
oor hoe hy geweet het dat Lee Oswald die persoon was wat 'n koeël afgevuur het
deur sy venster op 10 April 1963, sê Walker dat hy De Morhenschildt voel
betrokke was. So onthul hy dat hy die basiese beginsels van die plan ken
wat uitgeloop het met die koeëlgat in die vensterbank.
Die feit dat die koeël die vensterraam getref het en nie die venster nie, kan
'n goeie aanduiding wees dat die plotters 'n sigbare koeëlgat wou hê
wys die polisie. As die koeël die ruit getref het, was die hele glas
ruit sou verpletter het en daar sou geen sigbare bewyse gewees het nie
dat 'n koeël die ruit gebreek het. Die skieter wat minder as
100 voet weg gemik op die houtraam, sodat daar 'n koeëlgat kan wees
die vensterbank as bewys dat iemand probeer het om generaal Walker te skiet.
As daardie koeëlgat nie in die houtraam en die hele glas was nie
ruit stukkend was, sou daar geen OBVIOUS gevolgtrekking gewees het dat a
koeël die skade aangerig het. ie As die glas gebreek was, sou die
die polisie sou gevra het wat Walker tot die gevolgtrekking gekom het dat 'n koeël
die skade aangerig het. Hoe het hy geweet dat een of ander kind nie 'n klip gegooi het nie?
deur die venster. (Walker het getuig dat hy gedink het die ontploffing was
net 'n paar buurkinders wat 'n vuurwerk aansteek)
Mary oor kommentaarbeleid
Mary oor Josiah Thompson oor hoe om oor 22 November te dink
G.W.Hicks by die breek van 'n belofte, het Trump die vrylating van JFK -lêers 'n jaar gelede geblokkeer
GW Hicks on Ex-flame sê Jack Ruby het geen ander keuse gehad as om Oswald dood te maak nie
Keyvan Shahrdar oor 'n Nader kyk na die film van Orville Nix 's
In Our Man in Mexico vertel ondersoekende verslaggewers die merkwaardige verhaal van die CIA -stasiehoof en wat hy werklik van die moord op JFK gedink het. Klik op die voorblad om dit nou te koop.
[Ondersoekverslae oor George de Mohrenschildt #2]
Fotokopieë van 'n verslag wat voortspruit uit 'n vertroulike ondersoek na die agtergrond van George de Mohrenschildt. Die verslag lui dat George de Mohrenschildt en sy vrou 'n & quotbeatnik & quot leefstyl geleef het en hoogs geleerd was. 'N Rekening van sy kredietverslag, arrestasierekord en huweliksrekord is ingesluit.
Hierdie rapporteer is deel van die versameling getiteld: John F. Kennedy, Dallas Police Department Collection en is deur die munisipale argief van Dallas verskaf aan The Portal to Texas History, 'n digitale bewaarplek wat deur die UNT Libraries aangebied word. Dit is 857 keer gekyk, waarvan 4 die afgelope maand. Meer inligting oor hierdie verslag kan hieronder besigtig word.
Mense en organisasies wat verband hou met die opstel van hierdie verslag of die inhoud daarvan.
Mense wat op een of ander manier betekenisvol is vir die inhoud van hierdie verslag. Bykomende name kan in onderwerpe hieronder verskyn.
Kyk na ons webwerf vir hulpbronne vir opvoeders! Ons het dit geïdentifiseer rapporteer as 'n primêre bron binne ons versamelings. Navorsers, opvoeders en studente vind hierdie verslag nuttig in hul werk.
Dallas Munisipale Argief
Sedert 1985 het die argief meer as 2 000 kubieke voet materiaal op afspraak vir die publiek oopgehou. Hierdie materiaal bevat afdelingsdokumente, manuskripte, kaarte, foto's, en nog baie meer dokumenteer hulle historiese gebeure soos die moord op Kennedy en die aktiwiteite van Clyde Barrow.
Beskrywende inligting om hierdie verslag te help identifiseer. Volg die onderstaande skakels om soortgelyke items op die portaal te vind.
Deel van die versameling van die polisie in Dallas.
Unieke identifiserende nommers vir hierdie verslag in die portaal of ander stelsels.
Toetreding of Plaaslike Beheer Nr: DSMA_91-001-1804009-3714
Hierdie verslag is deel van die volgende versamelings van verwante materiaal.
John F. Kennedy, versameling van die polisie in Dallas
Hierdie foto's dokumenteer die moord op president John F. Kennedy en die gevolge daarvan. Hulle beeld landmerke, mense en belangrike gebeurtenisse uit voor, op en na 23 November 1963.
John F. Kennedy -gedenkversameling
Materiaal uit die uitgebreide ondersoek van die polisiedepartement van Dallas na die moord op John F. Kennedy en die gebeure wat gevolg het. Die versameling bevat foto's wat deur Dallas Times Herald fotograwe.
[Ondersoekverslae oor George de Mohrenschildt #1] (Verslag)
Fotokopieë van 'n verslag wat voortspruit uit 'n vertroulike ondersoek na die agtergrond van George de Mohrenschildt. Die verslag lui dat George de Mohrenschildt en sy vrou 'n & quotbeatnik & quot leefstyl geleef het en hoogs geleerd was. 'N Rekening van sy kredietverslag, arrestasierekord en huweliksrekord is ingesluit. De Mohrenschildt was 'n kennis van Lee Harvey Oswald en sy vrou, Marina.
Verhouding tot hierdie item: (Is weergawe van)
[Ondersoekverslae oor George de Mohrenschildt #1], DSMA_91-001-1304050-2698, ark:/67531/metapth340216