Geboorteverhaal: Spraaklesse as arbeidshulp - Inligting - 2022
Gebore 15 Julie 2007 om 04:18 uur.
8 pond, 1 gram en 20 1/2 duim
Die trotse ouers: Brian en Bethany Hudson
Brian en ek is jong ouers - ons was albei 23 toe Sophia, ons eerste kind, gebore is. Ons is in Desember 2005 getroud gedurende ons senior jaar van kollege. Ons het van die begin af geweet dat ons kinders wil hê. Brian is 'n programbestuurder vir 'n groot rekenaarprogrammatuuronderneming en ek is 'n aktrise en bly tuis by ons dogter. Ons is 'n Christelike gesin, en ons woon in die Seattle-omgewing.
Brian en ek is albei net kinders - nie volgens ons ouers se keuse nie. Aangesien ons grootgeword het met verhale oor hoe moeilik dit vir ons ouers was om ons swanger te word, het ons besluit om nie lank te wag nie, want ons het geweet ons wil kinders hê. Ons het gevoel dat ons 'n goeie voorsprong het deur so jonk te trou. Ons het ons verhouding, ons finansies, ens. Oorweeg en in Oktober 2006, tien maande na ons troue, besluit dat ons gereed is om 'n baba te hê. Ons het daardie eerste maand swanger geraak, en ons was so opgewonde! Dit was so 'n seën om te vind dat ons geen probleme gehad het om swanger te raak nie.
Ek het uitgevind dat ek swanger was enkele dae voor Brian se verjaardag. Ek is nie goed daarmee om groot nuus vir myself te hou nie, daarom het ek voorgestel dat hy sy geskenke vroeg oopmaak, aangesien ons op die verjaarsdag uit die stad sou wees. Saam met sy geskenke het ek vir hom 'n ekstra doos gegee met die positiewe swangerskapstoets en 'n nota wat sê: "Gelukkige verjaardag, pappa!" Hy was so opgewonde. Hy het gesê, "Regtig?" met hierdie enorme grynslag op sy gesig, gryp my dan in sy arms en soen my.
My swangerskap het redelik glad verloop. Ek het slegs ligte oggendsiekte gehad, en ek het nooit 'n enkele rekmerk gekry nie. Ek het geen rome of iets gebruik nie. Niemand in my gesin het ooit rekmerke gekry nie - dit moet geneties wees.
Ons het bietjie geskrik toe my dokter sê dat ons baba onder die tiende persentiel was vir groei. Ons het voortgegaan met 'n reeks ultraklanke, gewoonlik elke twee weke, en ek het 'n proteïen-dieet gehad. Na 'n paar maande hiervan, moes ek nog nie 'n uiteensetting hoor van wat verkeerd is met my baba nie. Ek het die spesialis voortdurend daaraan herinner dat ek in kaart gebring het voordat ek swanger geraak het, en ek was redelik seker dat my sperdatum later was as wat ek meegedeel is - kan dit nie die lesings beïnvloed nie Uiteindelik, toe dit gelyk het asof ons baba gesond was, het ons opgehou om ultraklank te neem en oorgeskakel na 'n vroedvrou vir my voorgeboortelike sorg. Dit was die beste besluit wat ons tydens die swangerskap geneem het!
Voordat ek swanger geraak het, het ek altyd gedink ek wil verras wees deur die geslag van die baba. Maar toe dit daarop neerkom, wou ek so graag ons kind op sy of haar naam noem. Voor die 20-week-ultraklank was ek en Brian seker dat dit 'n seun sou word. Almal het gesê dat ek gelyk het asof ek 'n seun het: ek het 'n goeie vel, ek het voor en hoog gedra.
Toe die tegnikus vir ons sê dat dit 'n meisie was, was ek baie bly! Ek wou nog altyd 'n dogter hê. Ek wil ook 'n seun hê, maar nou het ek my dogtertjie ten minste. Brian het my later vertel dat hy ongeveer 'n millisekonde albei stomgeslaan en 'n bietjie teleurgesteld was, en toe die volgende millisekonde gedink het, "Soet, dit is 'n meisie! Dit is selfs beter as 'n seun!" Ek weet nie hoekom nie. "
Ek wou 'n natuurlike bevalling hê. Ek was bekommerd oor die newe-effekte van 'n epiduraal. Die idee om 'n IV te kry, laat my amper verbygaan, so ek het geweet dat ek nie 'n naald en kateter op enige plek naby my ruggraat wil hê nie! Buiten dat ek die idee van geboorte natuurlik so bemagtigend en geestelik gevind het. Ek wou nie hierdie seldsame en pragtige geleentheid misloop nie, net weens 'n bietjie pyn.
Die klas in my hospitaal help niks soos ons voorberei het nie. Ons hospitaal het 'n epidurale tempo van 90 persent, en die klasse is grotendeels beskikbaar vir diegene wat een of ander vorm van pynmedikasie wil hê. Maar as aktrise het ek meer as 'n dekade stemklasse gehad wat leer hoe u stem, gees en liggaam met mekaar verbind word. As u vry, doeltreffend, eerlik en openlik kan inasem en stem, volg u ingesteldheid en liggaam. Dit is baie soos joga. Ek het nooit 'n Bradley-klas of so iets gevolg nie, ek vertrou net jare van Linklater-stemles. Hulle het my uiteindelik baie goed gedien.
Alhoewel ek 'n natuurlike geboorte wou hê, was ek vasbeslote dat dit in 'n hospitaal sou wees. My ma het meer as 24 uur lank met my gewerk, maar op die ou end het sy 'n noodsituasie benodig. Ek het verstaan ​​dat mediese ingryping soms nodig is, en ek was oop vir die moontlikheid.
Ek was net meer as 40 weke toe ek vermoed het dat ek vrektesie lekkasie het. Ek was positief vir groep B-strep, so ons is op 14 Julie na die hospitaal. Ek was so seker dat hulle my sou vertel dat dit nie vrugwater was nie, dat ek niks saamgebring het nie - ek het nie eens aandete geëet nie . Wel, dit was vrugwater. Hulle het my met penisillien begin, en toe vir my gesê ek kan huis toe gaan, pak en later die aand terugkom om geïnduseer te word.
Toe die verpleegster die IV vir die penisillien insit, het ek gefnuik! Die verpleegster het my baie opmerklik gevra: 'Wat is u plan om te hanteer?' Ek het gesê: 'Ag, ek is van plan om natuurlik te gaan.'
'Wel,' sê sy vir my, 'bly maar oop vir ander opsies, ok?' Ek het haar verseker dat naalde my baie bang maak, maar dat ek gereed was om die baie verskillende pyn van geboorte te hanteer. Ek is redelik seker dat sy my nie geglo het nie, maar sy het dit nooit gesê nie. Sy was baie vriendelik.
Ons het omstreeks 11 uur na die hospitaal teruggekeer. Ek het in my toga geklim, in die bed geklim en nog 'n druppeltjie penisillien gekry. Hulle moes my op die 15de middag in aktiewe kraam kry weens die vloeistofdrup en die groep B-strep, so om 15 uur begin hulle my met 'n lae dosis Pitocin. 'N Uur later neem hulle die dosis op, en teen 17:00 voel ek uiteindelik 'n bietjie saamtrek.
Ek het die oggendure rustig op die golf van elke sametrekking deurgebring met my man wat my heeltyd ondersteun. Ek het in die sale rondgeloop, want ek het geweet dat ek later baie tyd in die kamer sou spandeer. Dit was ongemaklik, want ek was verbonde aan 'n IV en monitors, maar ons het daarin geslaag. As daar 'n sametrekking kom, plaas ek my arms om my man se nek en ontspan heeltemal vorentoe op sy bors, dan maak ek 'n paar eenvoudige stemme. As ek die impuls kry van wat ek in die sametrekking gevoel het, sou ek diep in my maag ingeasem en hums of huh vrylaat. Op 'n stadium het die verpleegsters my gevra watter klasse ek geneem het en gesê ek moet 'n video maak. Ek het gelag! Op hierdie stadium van kraam het ek nog steeds maklik gelag.
Namate die kontraksies sterker geword het en ek moeg geword het om te loop, is ons terug kamer toe. Ek het besluit om 'n geboortebal te probeer en my man 'n blaaskans te gee voordat aktiewe arbeid aangaan. Ek leun oor die bal en stem met my oor daarop gedruk. Ek het die trillings en die klank baie vertroostend en ontspannend gevind.
Omstreeks 09:00 kyk my vroedvrou, Michelle, na my. Ek was teleurgesteld om te hoor dat ek net 3 sentimeter verleng was - ek moes teen die middag redelik ver wees, of ek moet 'n keisersnee benodig. Michelle het gesê dat sy op 11 sou terugkom, en ons het aangehou met 'n paar uur. Michelle het gesorg dat ek poeding kan kry, want ek het die oggend niks geëet nie. Boy, was dit poeding goed!
Michelle hou vol met nog 'n aflewering, sodat sy nader aan die middaguur terugkom. Ek het geen vordering gemaak nie, daarom besluit sy om my water te breek. Die idee om iemand te bereik wat lyk soos 'n haakhaak binne-in my, was vreesaanjaend, maar ek het my man se hand vasgehou en dit het regtig nie seergekry nie. Dit het soos 'n Pap-smeer gevoel. Wat my seergemaak het, was my volgende sametrekking. Voordat my water gebreek het, het ek gedink: "Weet jy, hierdie arbeid is nie so pynlik nie. Ek sal dit omtrent 'n drie gee op 'n skaal van een tot tien." Nadat my water gebreek is, het daardie pynskaal tot by 'n nege gespring.
Nadat ek die skok van die eerste sametrekking oorgedoen het - en let op dat ek op Pitocin was, so my kontraksies was sedert die begin twee minute van mekaar - het ek my asemhalingsritme herstel met hulp van my man. My asemhaling het dieper geraak en my stem was langer en harder. Ek het nie geweet dat ek soveel krag in my het nie, of dat my reeks so laag kan gaan nie! My stemonderwyser sou so trots gewees het.
Voorheen was die sametrekkings soos 'n golf van spanning, soos 'n swak rysperd in my buik. Teen 01:00 was hulle almal beslag. Ek het probleme gehad om te fokus. Ek kan onthou dat ek op 'n stadium op die toilet gesit het, diarree gehad het, heeltemal naak, en een van die verpleegsters het my rug deur 'n samentrekking gevryf, en ek kon minder omgee! Ek is gewoonlik 'n baie beskeie persoon. Ek het gevra dat al die personeel in my kamer vroue moet wees, en ek dink dit het my gehelp om gemakliker te voel.
Teen 02:00 was die kontraksies uiters kragtig. Ek het gedink: "As dit is soos aktiewe arbeid, weet ek nie hoe ek die oorgang kan oorleef nie." Ek het my man gesê ek het 'n epiduraal nodig. Hy het gesê dat ons met die vroedvrou daaroor sou praat, en met my ma gesels. Hulle het geweet hoeveel ek 'n natuurlike bevalling wou hê, maar ek begin bang word. Ek was twee uur verder as ek moes geboorte geskenk het, en ek het nie gesien hoe ek iets pynliker kon oorleef as wat ek gevoel het nie. Ek het begin bewe en koud gevoel. En toe gooi ek op.
Michelle het binnegekom en my gekyk en vertel wat ek self begin vermoed het: ek was al in 'n oorgang! Ek was op 7 sentimeter. Ek het heeltemal vernuwe gevoel. Ek huil van blydskap op Brian se bors. Ek het geweet ek kan dit nou hanteer. Ek het alles wat ek gehad het om te ontspan, te stem en my liggaam toe te laat om die baba in die wêreld te bewerk.
Op voorstel van Michelle het ek tyd in die Jacuzzi deurgebring, maar ek het te warm geword en besluit om terug te gaan bed toe. Al wat ek wou doen, was om aan my kant te lê en konsentreer om die volgende asem te haal. Ongeveer 3 het ek begin met kontraksies wat vyf tot 10 minute oorvleuel het, met 'n rustyd van ongeveer 30 sekondes voordat die siklus weer opgeneem is. Al was ek baie pyn, voel ek so opgewonde! Wanneer u iets anders in u lewe so intens ervaar as u weet dat u iets goed doen en u nie benadeel nie? Ek was ontsag vir my liggaam, ontsag vir God. Ek was bly, selfs te midde van die pyn. Natuurlik sou jy van buite af nooit geweet het nie. Ek het óf gejok of 'n gehuil gehuil wat geklink het soos 'n kruising tussen 'n leeu en 'n koei.
Net voor 4 het ek skielik hierdie intense druk gevoel, soos my liggaam probeer het om die baba uit te braak. Dit is regtig grafies, maar dit is hoe dit gevoel het. Michelle kry alles gereed vir aflewering. Sy het my ongeveer 20 minute vantevore nagegaan en gesê dat ek met die gevoel moet gaan en moet druk as ek wil. Daar is nooit aan my gesê hoe om dit te doen nie, maar op een of ander manier het ek presies geweet wat om te doen. Ek was nog steeds aan my kant - Michelle het gesê ek kan in daardie posisie bly om te lewer, wat vir my baie goed geklink het omdat ek nie wou verhuis nie. Hulle lig my been in die lug: Brian staan ​​voor my, hou my knie vas, en my ma staan ​​agter my en ondersteun my voet. Dit was so 'n seën om die twee belangrikste mense in my lewe te help om my dogter die wêreld in te bring.
Ek was stomgeslaan toe Michelle, net tien minute later, sê: "Sjoe! Dit is baie hare!" Vyf minute later is die baba besig om te kroon. Ek was verbaas hoeveel dit gebrand het en ek het begin skree - die enigste keer dat ek eintlik tydens al die arbeid en bevalling geskree het. Michelle kalmeer my, ek begin weer in my laer register stem, en ek stoot - en my dogter se kop kom uit! Ek het my hand neergesit om aan haar nat hare te raak, en ek het begin huil.
Toe kom ons in die moeilikheid. Haar skouers sit vas. Na 'n paar sametrekkings het Michelle vir my gesê: "Oukei, Bethany, luister. Ons moet die lyk nou uittrek. Moenie bekommerd wees oor die sametrekkings nie, druk net so hard as wat u kan." Dit was my eerste smaak van hoe hard 'n ma vir haar kind kan werk. Sophia is gebore en vinnig by die verpleegsters geplaas sodat sy haar asem kon haal. Dertig sekondes later hoor ek die mooiste geluid wat ek nog ooit gehoor het: die eerste huil van my dogter! Ek het nie meer die pyn opgemerk nie. Al wat ek kan onthou, is dat Brian sy arms om my sit, trane in sy oë en sê: "Ek is so trots op jou."
Nadat Sophia inasem, bring die verpleegster haar na my en lê haar op my bors. Ek was eufories! Ek het net na haar gestaar, trane van my wange af gesê: 'Sy is so mooi!' Ek het die plasenta gebore en toe kon ek Sophia vir die eerste keer verpleeg. Sy was rustig en helderoog en trek maklik aan. Nadat sy geëet het, het die verpleegster haar vir my man gegee, en hulle het haar eerste bad in die kamer gegee terwyl ek opgesteek het. Ek het derdegraadse trane gehad en verskeie kleiner. Dit het 'n goeie halfuur geduur voordat ek opgemaak is. Dit was ongemaklik, maar ek was so hoog dat ek nie omgee nie.
Ek het die eerste dag pynmedikasie geneem vir die kramp en die steke. Toe ek die volgende middag huis toe gaan, neem ek net 'n ontlasting vir ontlasting, wat nodig was vir die eerste week of so totdat die steke opgelos het, want ek het amper tot my rektum geskeur - gelukkig nie die hele pad nie!
Ek was verbaas oor hoe vinnig my liggaam teruggekom het. Ek weet nie of dit my ouderdom of genetika was nie, maar binne drie dae was ek klaar met kraamhemde, en binne twee weke was ek in my ou jeans. Ek het aktief gebly - ons het Sophia vanaf die eerste dag saam met ons geneem. Dit was baie nuttig om my ma by ons te laat bly. Dit was ongelooflik om 'n ekstra stel hande te hê of iemand om die aandete klaar te maak as Sophia in die middel van kos moes verpleeg. Ek is nie seker of ek ook sonder my ma sou teruggespring het nie. Ek beveel aan dat 'n familielid of goeie vriend aanvanklik by u bly of ten minste gereeld kom. As u dit nie kan doen nie, moet u beslis 'n doula huur. Die kameraadskap, indien niks anders nie, is van onskatbare waarde. Ek beveel ook aan om uit die huis te gaan en u roetine so veel as moontlik te hou. Dit is duidelik dat, as jy moeg is, rus!
As ek my eerste week saam met my dogter in vyf woorde moes beskryf, sou dit wees: leer, omgee, verpleeg, vreugde en liefde. Oorweldigende liefde.