Benjamin het teen hierdie tyd seker al sy sewende whisky van die aand agter die rug. Of dalk sy agtste. Tjoeftjaf, laat hy val waar hy wil. Is dit al middernag?
Hy skink gewoonlik sy eerste dop so vyfuur. Die ou kerkklok slaan 12 slae en die klank sweef meedoënloos deur die slapende en gevrekte dorpie. Die kerkklok klink traag, moeg. Lewensmoeg. Net soos sy op die oomblik voel.
Dalk sien sy baie bloed wanneer sy skiet. Sy het al in flieks gesien hoe party slagoffers ná ’n skietery in ’n plas bloed lê.
Mathilda het nou die onderkant van die trap bereik. Sy haal swaar asem. Toe sy by Benjamin se studeerkamer kom, sy man cave soos hy dit noem, reik haar linkerhand stadig na die deur se handvatsel.
Sy sit haar oor versigtig teen die deur; dalk hoor sy hom snork. As hy snork, weet sy hy slaap vas. Sy sien sommer in haar geestesoog hoe hy met sy mond wyd oop en met sy grys kop agteroor op sy stoel lê.
Sy skraap al lank moed bymekaar om dié man, wat glad nie meer haar liefdevolle man is nie, dood te maak. Koelbloedig. Hy het sedert hulle getroud is in ’n liederlike monster verander.
Verdomp, net toe sy by die klimaks van haar storie kom, pla die kinders. Kan sy dan nooit in rus en vrede klaar skryf nie?
Haar buurman Hennie beaam dit wanneer hy soms die rose in sy tuin snoei en ’n geselsie oor die heining probeer aanknoop.
Toegegee, haar kroos is beslis nie modelkinders nie. Elkeen het sy eie persoonlikheid, of moet ’n mens liefs sê nukke.
Die uitgesproke Klara met haar alewige puisie- en kêrelprobleme, die skaam Ben met sy woedeuitbarstings en ek-haat-die-hele-wêreld-houding. En Emil, haar oudste, die voor-op-die-wa bulletjie wat rammetjieuitnek die hele wêreld in een dag wil verower.
’n Koppie tee vir die daaglikse katastrofes, het haar oorlede ma altyd gesê. Die tee is pure lafenis. Ai, as sy nou net daardie slot agter die rug kan kry.
Die witsous wil-wil klonte maak terwyl sy die warm tee afsluk. Nou die maalvleis en pasta in lae pak en dan die witsous en kaas.
Dalk moet sy begin sepies skryf. Dink net; om jou karakters op die kassie te sien. En dis meer geld as wat ’n tydskrif soos Lief en Leed betaal.
“Klara, kan jy asseblief kom tafel dek?” vra sy. Haar geduld raak op met die kinders wat so op hul selfone kuier. Waar’s die dae toe gesinne nog met mekaar gesels het? Sy konfiskeer sommer al drie se selfone en hou dit ’n week.
“Wel, jy het in die eerste plek nog nie eens vir my gevra of jy mag uitgaan nie. En as ek mag vra: saam met wie?” vra Katinka.
“En wanneer julle klaar geëet het, dek asseblief die tafel af. Emil, dis jou beurt om die skottelgoed te was. Ek gaan nou verder skryf.”
Mathilda maak die deur stadig oop. Sy hoor hoe Benjamin balke saag. Sjoe, hy sal vir Rufus ’n go gee.
Haar man slaap vas, soos ’n baba. Hoe onskuldig lyk hy nie. Asof hy geen vlieg sal skade aandoen nie. Nou is die groot oomblik, por sy haarself aan.
Sy maak die deur toe en stap met die trap op, terug slaapkamer toe. Hoeveel keer gaan sy nog in haar slaap loop en dit nogal met ’n mes in die hand? Wanneer gaan die aaklige nagmerrie waarin sy Benjamin wil vermoor einde kry?
Sy kyk na die gesinsfoto op haar lessenaar waar hulle vyf voor die Victoriawaterval in Zimbabwe staan. Klara was so 10 jaar oud, Emil amper 14 en Ben agt. Hy lyk nog soos ’n seuntjie.
Haar oorlede man, Klaus, het sy jaghoed op. Daardie kakiehoed wat sy so kon verfoei. Sy was nooit lief vir ’n kamera nie, maar is so dankbaar vir dié foto, want dit is geneem net voor Klaus en die seuns gaan witwaterroei het.
Die kerkklok slaan twaalfuur. Katinka gaap. Sy gaan staan voor die spieël en vryf deur haar hare wat vroegtydig grys wys. Nee wat, so hoef sy darem nie te lyk nie. Net môre gaan koop sy ’n kleursjampoe.