Profete en prisoniere | Mossel Bay Advertiser
Profete en prisoniere
Cornelle Carstens | 23 May 2019
Life goes on. Happy days never come back. 26.
Op 'n drafstap terug na my motor toe, haastig om by die volgende afspraak te kom, stop hierdie woorde my in my spore. Dit is op die vuilerige randsteen buitekant die hoofhek van 'n plaaslike hoërskool geskrywe.
Op die oog af sou dit amper soos 'n Bybelvers kon lyk. Maar die 26 gee 'n leidraad oor die evangelie waaruit hierdie vers kom. Na alle waarskynlikheid dié van die berugte nommerbendes wat 'n skrikbewind in Suid-Afrikaanse tronke voer.
Tien jaar gelede het ek in die tronk van die 26's, 27's en 28's gehoor. Eintlik sien jy dit aan tattoeërmerke wat onder krae uitloer of aan 'n pols sigbaar is. Sommige, om die nodige trou aan die bende te wys, dra hulle merke aan die gesig in daardie klein spasie tussen die wenkbroue, soos 'n teken van die kerk se waterdoop.
"Jy praat nie oor die Nommer nie," het baie al vir my gesê as ek uit nuuskierigheid meer oor hierdie kragtige mite wou weet. Dié wat dit self beleef het, die Nommer in werking agter tronke se mure, het in 'n onbewaakte oomblik iets laat glip wat 'n mens se nekhare by die aanhoor daarvan laat kriewel.
Tien jaar gelede en heelwat meer naïef as vandag, het ek weinig van die Nommer af geweet toe ek van 'n klomp jeuggevangenes akteurs wou maak tydens 'n Kersproduksie. Ek was nie geïnteresseerd in hulle oortredings nie. Al wat ek wou sien, is hoedat die lig terug in hulle oë kom om die duisternis van die verdoemende tattoeërmerke te oorskadu.
Verstaan my reg, ek wou niemand kersten nie – ek wou konsert hou. En ons het. Predikante en prisoniere, skouer aan skouer op een verhoog. En almal het dieselfde applous ontvang – sonder aansien des persoons.
Maar daardie lig het nie in hulle oë gebly nie.
Keer op keer, soos ek hoopvol 'n gerehabiliteerde afgesien het met goeie wense, het ek 'n rukkie daarna 'n oproep ontvang van dieselfde ontnugterde – vanuit 'n ander of dieselfde tronk as voorheen.
Êrens kon ek die Nommer ook nie meer ignoreer nie, want die houvas daarvan het ook 'n spoor in my lewe gelaat.
"Suster, 'n ander predikant vra my nou die dag – 'wanneer doen ons weer 'n show?' Ek het gedink ek sal jou vra?" kom die vraag tydens 'n telefoonoproep voor saktyd dié week.
Die vraag is my nie net eenmaal die afgelope jare gevra nie. Ek antwoord die pastoor, 'n geliefde kennis, dat 10 jaar verloop het sedert daardie "show".
"Dit kan nie wees nie. Sowaar…?"
Ons stem laggend saam dat hy nou te na aan aftrede is vir 'n hoofrol en ek sê my senuwees sal die spanning van so 'n produksie nie weer kan staan nie.
Maar die sentiment is daar.
Onteenseglik. In die 10 jaar na my tronkdae, het ek dikwels weer te doene gekry met my destydse vriende – die prison prophets, soos ek hulle genoem het. Ontnugterdes wat nie werklik weer hulle voete in die lewe ná die tronk kon vind nie.
Snaaks hoe dié woorde my herinner aan die lirieke van Simon and Garfunkel se treffer, Sound of Silence.