Die Vlees het woord geword - Jaco Kruger - Wapadrant
Die Vlees het woord geword - Jaco Kruger
LEES: JOHANNES 20:1-18
1. Sien is glo ... of is dit?
Sien is glo ... of is dit? Is dit nie dalk eerder hoor is glo nie? Het u opgelet hoe dat ons, in hierdie gedeelte, saam met Jesus se volgelinge ingelei word in die werklikheid van sy opstanding – nie net deur wat ons sien nie, maar juis deur wat ons hoor! En weet u, hierin kan 'n belangrike insig vir ons wees vir die manier waarop ons nou, vandag lewe as Jesus se liggaam. Dink bietjie saam met my hieroor.
Aanvanklik gaan alles daardie Sondag oggend oor sien. Maria kom by die graf aan – vroeg, terwyl dit nog donker is – en sien dat die klip weggerol is. Nadat sy dit vir Petrus en die ander dissipel gaan vertel het, hardloop hulle na die graf toe. Die ander dissipel kom eerste by die graf aan. Hy sien die doeke lê, maar gaan nie in die graf in nie. Dan kom Petrus daar aan. Hy gaan in die graf in en sien die doeke lê, en ook die doek wat om Jesus se kop was. Daarna gaan die ander dissipel ook in die graf in, hy sien en hy glo. Wat beteken dit hier dat die ander dissipel geglo het? Dit kan ook beteken dat hy toe bloot aanvaar het dat Maria Magdalena se woorde waar is, naamlik dat Jesus se liggaam nie meer daar was nie. Want net daarna staan daar: "Hulle het nog nie die Skrif verstaan dat Jesus uit die dood moes opstaan nie."
In die hele eerste deel van die vertelling – waar sien voorop staan – gaan dit ook gepaard met nie mooi weet nie, nie mooi verstaan nie. Aan die begin gaan sê Maria Magdalena vir die ander: "hulle het die Here uit die graf weggevat, en ons weet nie waar hulle Hom nou begrawe het nie." Later, nadat die dissipels weer weg is bly Maria buite die graf staan, en die nie weet nie gaan aan. Sy buk al huilend om in die graf in te kyk, sien twee engele daar sit, en sê vir hulle: "Hulle het my Here weggevat, en ek weet nie waar hulle Hom nou begrawe het nie."
En dan kom die hoogtepunt van die vertelling, maar die nie weet nie wat saam met die sien gaan, gaan eers nog aan. Maria het omgedraai, en vir Jesus sien staan, maar sy het nie geweet dat dit Hy is nie. Sy dink dis die tuinier, en vra hom waar Jesus se liggaam nou lê. Dis eers wanneer Jesus haar roep op haar naam – Maria! – dat alles as't ware oopgaan. "Leermeester," herken sy hom. Tot op daardie punt is Maria die aktiewe een. Sy soek, sy ondersoek, sy probeer die situasie inpas in haar prentjie van hoe dinge kan werk – iemand het Jesus se liggaam weggevat, die tuinier het hom op 'n ander plek gaan begrawe... Maar met haar eie kykery kry sy nie veel uitgerig nie. Dis eers wanneer Maria die een is wat ontvang, wanneer sy deur Jesus geroep word, wanneer sy Jesus se roepstem hoor, dat sy besef wie dit regtig is vir wie sy sien. Vir Maria kom die rêrige sien deur haar ore. Jesus se stem, wat haar roep, leer haar om reg te sien, reg te kyk. En dis die uitnodiging aan ons vanoggend: om so saam met Maria vir Jesus te ontmoet. Wat sou dit beteken dat Jesus se stem, sy roepstem ons leer om Hom raak te sien op opstandingsondag?
2. Jesus se liggaam
Die eerste wat ons moet sê is dat Jesus regtig opgestaan het uit die dood. Die graf is leeg, en dit beteken nie maar net dat Jesus se liggaam iewers anders begrawe is nie. Nee, Hy lewe, en Hy lewe liggaamlik. Sommige mense vandag vind dit baie moeilik om te aanvaar dat 'n liggaam wat dood is weer kan begin lewe. Hulle sal sê dat die opstanding iets is wat gebeur het in die gemeenskap van Jesus se volgelinge. Sy dood het daardie gemeenskap geïnspireer om sy voorbeeld van liefde na te volg, en in daardie opsig lewe Jesus vandag nog. Jesus se nalatenskap laat hom lewe. Maar ons kan nie met so 'n dun, yl opvatting van die opstanding saamgaan nie. Mense wat so praat, bly op 'n manier vassteek net in die kyk aksie. Hulle bly net by sien, en wat hulle kan insien. Hulle wil hê dat die opstanding moet inpas by hulle eie, natuurwetenskaplike denkraamwerk: sien is glo. Maar daarteenoor moet en kan ons op 'n ander manier praat: ons weet nie hoe dit kan gebeur dat Jesus liggaamlik weer lewend geword het nie, maar ons ervaar tog dat hierdie selfde Jesus met ons praat en ons roep. En so sien ons hom dan werklik liggaamlik raak. Op 'n wonderlike manier is hy anderkant die dood! Dis belangrik om te sê dat Jesus nie net weer lewendig geword het nie – hy lewe anderkant die dood. Hy lewe die ewige lewe. En dis hoe sy stem ons roep om nou na die hele wêreld en die hele lewe te kyk.
So dis die een kant van wat ons moet sê vanoggend: Jesus het liggaamlik deur die dood gegaan. Aan die anderkant moet ons ook sê dat Jesus se liggaam nie meer dieselfde is as ons natuurlike liggame nie. Jesus se opstandingsliggaam is tog ook anders. Dis 'n liggaam wat deur gehoor sigbaar word. Dit is 'n liggaam wat nie met die oog vasgepen kan word nie. En Jesus sê ook direk vir Maria Magdalena: moet my nie vashou nie. Moet my nie probeer vasgryp nie. En dan gaan Jesus voort: Maar gaan na my broers toe en sê vir hulle ... Sê vir hulle. In die opstanding het die vlees woord geword. Dit word vertel, dit word gesê, dit word oorgelewer. In Jesus se geboorte het die Woord vlees geword; in Sy opstanding het die Vlees woord geword. Wat beteken dit? Dit is sy liggaam, en tog is Hy nie dieselfde as voor die opstanding nie. Hy is verheerlik. Sy liggaam is 'n liggaam wat bestaan daarin dat dit vertel word, en in die hoor daarvan word mense se oë oopgemaak, en word hulle deel van die liggaam. Soos die Emmausgangers daardie selfde opstandingsondag, wie se oë oopgegaan het, toe Jesus self vir hulle die Skrif uitgelê het en vir hulle die brood gebreek het.
Jesus het waarlik liggaamlik opgestaan uit die dood, en tog ook as soveel meer: 'n geestelike liggaam wat meer soos 'n woord is: dit word vertel, dit word gehoor, en dan sien mense dit en word hulle aangetrek daarheen: 'Leermeester!"
3. Ek en ons
En nou die vraag: wat hoor ons van Jesus se opstanding vir ons eie lewe, en vir die lewe van die kerk van die Here? Eers hierdie ontsaglike troos vir myself in my lewe: al lyk dit in my lewe of alles dood, dood, dood is. Al kyk en kyk en kyk ek om iets van 'n uitkoms raak te sien, en hoe ek ook al kyk, ek sien niks en ek verstaan niks. Dan is dit nogtans so dat daar in my omstandighede 'n roepstem is. Diep binnekant. Miskien baie sag. Miskien op so 'n manier dat ek moet omdraai agter my soos Maria Magdalena moes doen. Maar dit is die stem van Jesus Christus wat opgestaan het uit die dood. En wat my roep om 'n lewe anderkant die doodsheid raak te sien. 'n Nuwe lewe; 'n dieper, ewige lewe. Dalk totaal anders as wat ek my nou voorstel. Kan ek wag op daardie stem in my omstandighede? Kan ek my eie aktiewe kykery ook laat rus en net wag op die roep? Kan ek "ja" sê vir daardie stem? Die stem van Jesus ons Leermeester wat ons leer om op 'n dieper manier te lewe – anderkant die dood. Die stem wat nie iemand anders is as die Heilige Gees wat van die Vader en die Seun uitgaan nie. Wat beteken dit vandag vir jou in jou lewe?
En dan, wat ons ook moet verstaan liewe broers en susters, is dat waar mense die opgestane Here se roepstem hoor, en omdraai na Hom toe, daar word hulle deel van sy liggaam. En miskien moet ons versigtig wees om dit altyd maklik as net 'n mooi metafoor te verstaan. Die kerk is die liggaam van Christus, maar onthou nou dat die liggaam van Christus 'n opstandingsliggaam is, met karaktertrekke wat wonderlik is, en anders as net 'n bloot menslike liggaam. Alreeds met die instelling van die nagmaal het Jesus sy liggaam oorgegee as 'n teken waarin gedeel moet word: dit is my liggaam ... vir julle; dit is my bloed ... vir julle. En dit is asof hier, na die opstanding, die woordkarakter van die liggaam van Christus net nog meer voorop staan. Miskien moet die opstandingsliggaam van Jesus Christus dalk ook baie meer vanuit die nagmaal verstaan word? Maar hoe dit ook al sy, die kerk is juis hierdie liggaam van Christus. En dit het implikasies vir hoe ons na onsself kyk en oor onsself dink.
Die liggaam van Christus is 'n liggaam wat oorgelewer word, wat vertel word. Die een generasie vertel die liggaam vir die volgende. Dit is wat tradisie is, en ons moet daarom versigtig wees om tradisie sommer as 'n vloekwoord af te maak. Die kerk is tradisioneel, want die liggaam van Christus word van een na die volgende oorvertel. En wanneer daardie vlees, wat woord geword het, gehoor word, dan word 'n mens deel van die liggaam. So word daar vanoggend 'n babatjie gedoop. Dit is asof die liggaam van Christus – die opstandingsliggaam – aan daardie babatjie oorgelewer word, selfs al kan sy dit nog nie verstaan nie. En in die woord wat sy hoor hier in die liggaam word haar oë geleer om vir Jesus Christus te herken. Sodat, deur die Here se genade, sy ook eendag vir Jesus kan sê: Leermeester! En sodat sy ook op haar beurt kan deel hê aan die oorlewering van die liggaam aan nog mense en 'n volgende geslag.
En weet u, broers en susters, wanneer 'n mens so daaroor dink – dat die liggaam woord geword het wat vertel word – dan moet ons ook anders dink oor ons lewe en ons leefwyse as kerk. Die evangelie is nie maar net 'n onliggaamlike pakkie inligting nie: "Jesus het opgestaan uit die dood" nie, waarvoor 'n mens instem, en dit is dan nou jou geloof nie. Die evangelie is hierdie opstandingsliggaam wat oorgelewer word. Die evangelie is 'n leefwyse. En daarom moet ons daarop let dat ons, in ons liggaam wees, dat ons getrou is aan die liggaam van Christus. Die liggaam kan nie maar net enige vorm aanneem, omdat dit tog eintlik gaan oor die inhoud van die evangelie nie. Hoe baie kerke word nie vandag geplant nie, en hoe baiekeer speel hulle nie maar net in op die mense van hulle omgewing se verbruikersmentaliteit nie? Daar kan nie 'n ander liggaam wees as daardie selfde Jesus wat opgestaan het uit die dood, en wat nou al vir twee duisend jaar oorgelewer word nie.
Mag Jesus Christus se roepstem, wat die Gees is, ons lei om sy opstandingsliggaam raak te sien, en te wees en te verkondig.