Hoe is dit moontlik dat ek na die nuus om tien gisteraand verdwaas deur die huis dwaal? Waarom die hartseer soos groot, heel eiers in my keel? Was die trane nadat ek hulle nie afgesluk kon kry nie, opreg? Is ek vandag saam met die massas verslae oor sy dood, hoe lank dit ook al verwag is? JA
Dankie Alister Sparks, dat jy in die laaste maande van Mandela se lewe soveel respek vir hom gehad het, dat jy geweier het om op ‘n persfoto saam met hom te staan. Jou eerbied vir hom in sy verswakte toestand keer die beeld van hardvogtige joernaliste op sy kop. Jy is die “gentleman” van die Suid-Afrikaanse joernalistiek. Dit was ‘n voorreg om jou hier in Tilburg te ontmoet.
Net soos wat dit ’n voorreg was om die apartheidsfotograaf Alfred Khumalo jare gelede op ’n vlug tussen Kaapstad en Johannesburg te ontmoet. Die man wat foto’s van die wolke gemaak het, het vir my gevra waar kan hy my (tot op hede nog ongerealiseerde) digbundel koop. Dankie vir die inspirasie, meneer Khumalo – al is ook hierdie woorde van my te laat aan u gerig.
@ sebra. Baie dankie vir die kompliment en deurdagte kommentaar. Ongelukkig groei die kloof tussen arm en ryk wêreldwyd. Dis nie net in SA ‘n tendens nie. En ja, daar’s niks edeler as om jou organe te skenk nie, maar in ag genome dat Mandela ruim twee dekades van sy lewe in ‘n beknopte sel moes deurbring, is dit seker verstaanbaar dat hy in die wydsheid van sy geboortegrond, die groen KwaZulu-Natalse heuwels, opgeneem wou word. Daar waar dit lyk asof die tyd stilstaan en die wind soos ‘n immer verliefde meisie deur die lang goue gras dans. En die sagte lag van ‘n stroompie nooit ver is nie.