Versendings vanaf een Dinsdag in Irak - Versamelings
Versendings vanaf een Dinsdag in Irak
As 'n vuurpyl tref, het ek besluit ek sal 'n halwe blok noord loop, teen die heuwel op.
Daar was 'n stegie waar 'n gevalle betonblad 'n 'N' met die mure gemaak het. Ek kon die stegie nie meer sien nie, maar in my kop het 'n rooi-warm letter 'N' geflous.
'N Slingerige maan hang laag oor die viertrek-slagaarsoldate genaamd Route Rat, waar 'n groep stoepwinkels 'n lang stuk puin en gebreekte geboue beëindig.
Toe ons vinnig uit die Sunni-kruideniersware gaan, roep die winkeleienaar vir my: "Koosortek!"
In die Verenigde State kry moeders dit. In Irak is dit die susters.
Op die rand van die borrel van die lig kruip 'n klop-taxi, die tekenwit met oranje fenders, verby 'n vullishoop in die middel van die straat.
In die borrel gloei ons gesigte omdat ons onder ons kopklere gesweet het. Die manchetknope van Tawook blink soos klein spieëls. Die vuur en die borrel en Tawook se mansjetknope was die enigste lig.
Dit was stil en Bagdad het nie soos 'n verwoeste stad gelyk nie.
Dit het ook nie soos 'n oorlogsone gelyk nie.
Die wêreld stop aan die rand van die borrel.
Ons stemme het groot geklink en die plesierigheid van hul eggo het dit gelyk of ons oral in die wêreld kon wees. Toe beweeg die geluid van die Arabiere wat agter my vloek onder die luide benseen-opwekker wat die isolerende borrel van die lig aangehou het.
'Het ek iets gemis?' Het ek die vertaler gevra.
'Hulle hou nie van u nie,' het Babba Shawarma gesê. Shawarma herrangskik sy hempmou om sy verdorde arm te bedek.
'Gaan na 'n VBIED (Vehicle Bourne Improvised Explosive Device),' 'het hy gesê.
Ons het albei op ons maag neergesak en gevoel vir bomme aan die onderkant van die wa. Shawarma het dit by sy neef, Babba Tawook, geleen.
Ek het Tawook vertrou omdat ek Shawarma vertrou het. Baie van die Irakezen in Karrada het geweet dat Tawook gereeld geld van die Amerikaners aanvaar. Die voertuig het nogtans redelik hoog gery.
"Wees maklik vir die ouens om iets groots daar onder te hou," het Shawarma gesê.
Ek het 'n onderhoud met Sunnis gevoer op die vooraand van 31 Januarie 2009, want almal het verwag dat Sunni-bomme die oggend die markte sou laat verdwyn. Oor twaalf uur het stemlokale geopen vir die eerste provinsiale verkiesing wat ooit in Irak gehou is.
Die stof het opgeskop. Die son was 'n wit sirkel op 'n plat vel magenta lug. Weer was my verskoning om my kop toe te draai en 'n motor buite die draad te neem.
Babba Tawook het my 'n ooreenkoms gegee. Vir twintig dollar sou hy my heeldag rondry, oral behalwe Sadr City.
Nie Sadr stad nie, as hulle jou daar sien, bel hulle hul vriende. Nee, maar miskien neem hy my Wahshosh toe.
Die middag sien Tawook dat my pistool nie gelaai is nie en hy weier om na Wahshosh te gaan.
My leë pistool het hom laat nadink. Aan die einde van alles het hy sy prys verdubbel.
'Habebe,' sê hy en tel my verfrommelde rekeninge, 'jy is Amerikaner en 'n wetenskaplike en ek sal volgende keer minstens een koeël vir jou bring. Mamnoon, habebe, mamnoon. "
Ek het die weer voorspel: ek was 'n wetenskaplike. Ek is in Amerika gebore: ek was ryk.
Vroeër die dag het ons met vroue probeer praat. Daar was 'n paar op straat. Nie almal was volledig bedek nie. Nie een van hulle het na ons gekyk nie.
Tawook het die onbedekte meisies teef genoem. Hulle hou van ficki-ficki, hy het gesê. Ons het met 'n paar van hulle gesels. Tawook het die pragtige een van die wydverspreide Amerikaanse rekeninge in sy geldknip gewys. Twee van hulle sou my terselfdertyd tweehonderd dollar kos, het Tawook gesê. 'Hulle is jonk. Baie goed, "het hy gesê.
Al die onbedekte vroue het die oggend 'n bom van al Queda of een of ander groep verwag. Een van die lelike meisies sê stil dat die Sji-militante net so sleg is, maar niemand anders het ná haar gepraat nie.
Die militêre koerant en Amerikaanse offisiervriende het gesê Sunni-harte het die moeilikste in Irak geblyk. Sunni Sheiks in die Anbar-provinsie het 'n boikot van die eerste nasionale verkiesing in 2005 gelei. Talle het sedertdien oor elkeen gerou en rondgeslaan.
Kalmte word nie onder die Arabiere gewaardeer nie. Ek het al slagoffers van die markbomme in die Baghdad-hospitaal afgeneem. 'N Kragvertoning het groter waarde in Irak.
"Lee-esh?" Ek het die bestuurder, Babba Tawook, 'n verkoopsman met 'n litteken onder sy oog, gevra.
'Waarom is Sunniërs gekant teen verkiesings?'
'Waarom het Irakies mekaar aangeskakel?'
Die fronte het ontbreek by al die geboue waar ons verbygegaan het. Borde en stoele is in die kamers omgeswaai. Daar was plakkers wat plaatmetale flappe bymekaar sit om onder te slaap. Die nag het koud geword en die lug verdik met poeieragtige sand. Dertig klein plakkersbrande in die blote vertrekke maak die omtrek van 'n hond wat agteruit draai.
Irakse verslaggewers waarmee ek soms in Karrada saam geëet het, het gesê dat Sunnies kwaad is vir die groter Sjiïese getalle in die nuwe regering. Die meeste Sjiïete word as onopgevoed beskou, het die verslaggewers gesê. Sunni voel dat die mindere sekte 'n groter mening sal hê omdat daar meer van hulle is om te stem.
Vir Tawook, die verkoopsman, die vrouekenner, die numeroloog, was die antwoord meer geheimsinnig en rokerig, soos Bagdad 'n duisend jaar gelede.
'Daar kan net een sterk man wees,' sê Tawook met sy brandende sigaret regop tussen sy duim en wysvinger.
Ek het nooit die nuusvideo voltooi nie. Die volgende dag het toerusting op die helikopter-rit gebreek saam met 'n gelukkige stuk gepoleerde marmer uit een van Saddam Hussein se gedesimeerde perske-gekleurde wegbreekpaleise in die Noordberge.
Die ondervraers was hard. Spoeg vlieg in klippe rond. Dit was 'n maklike redigering.
Die eerste minuut het die tempo bepaal.
Ek sny tussen die skote van die winkel deur die vuil, groen plaatglas; close-ups van die winkelier op 'n tirade; en 'n skewe trein vroue in Burquas wat by die venster verbygaan.
Dit was diamantvormige ninjas wat van die kamera af flikker met DANKIE DANKIE DANKIE DANKIE sakke.
Baie van die meisies was wild. Dit kom uit in hul loop - die skouers en die heupe.
Vroue in Burqua's is 'ninjas' op die weermagradio. Soos in, ons kry dertig ninjas aan die linkerkant. Dunno as jy mans is wat dobbel, maar jy wed op 'n selfmoordvest, dink minstens een of twee ah. Dubbel op daardie swaar gal agterop. Sy is baie kaal.
Ons ry verby konsertina-draadversperring na die verdwaalde Hateen Market-omgewing en volg die ligte lig en stink warm vis na die winkel. Die drie buisligte het die binnekant van die winkel fluoresserend gemaak. Daar was gate in die plafon en baie min op die rakke: sakke dadels, gestrooide Bountystawe, rys en 'n paar blikkies bedek met fyn Irakse stof. Klante slaan die goed op die rakke vas, sodat die stof sal afbloei. Toe hulle die prys sien, skud hulle hul kop daaroor.
Ek het die winkeleienaar gevra vir wie hy sal stem in die provinsiale verkiesing.
Shawarma het sy antwoord aan my vertaal: 'Ek hou nie van een van die kandidate nie. Ek wil nie verantwoordelik wees vir wat hulle doen nie. '
Die koper het opgemerk dat ek nie Arabies is nie.
Daar was oortuiging in die stem van die winkeleienaar. Hy was 'n Sunnie van 300 pond met 'n kaal kop, permanente frons en balhandskoen-hande wat die lug geklap het toe hy skree: 'Ons het geen dienste nie, niks!'
Dienste is water en elektrisiteit. Die man het nie betroubare elektrisiteit of skoon water gehad nie. Hy het diep kringe onder sy oë gehad en sy klere was ongewas. U kan sien dat hy hulle elke dag gedra het. 'Dit is jare lank,' het hy gesê.
Die vet gesig van die winkelier was styf. Hy herrangskik die warm, papier-toegedraaide vleis voor hom. Hy het iets vir Shawarma in Arabies gesê.
Die leerlinge van Shawarma is nou uitgebrei en hy vroetel meer as gewoonlik. Ons trek 'n skare.
Shawarma sit sy goeie hand op die groot Sunni se skouer.
'Moenie met my praat asof dit my skuld is nie,' het Shawarma gesê in 'n stadige, maklike Arabiese taal wat die gesig op sy gesig weerspreek. Shawarma en die groot Sunni praat nou baie nou.
Tawook het met die res gesels. 'Colooombiaano,' sê Tawook en knik na my.
"Amereekie?" vra een.
'Lah habebe, Amreekie Janoob. Colooombiaano, Espani, dieselfde, "het Tawook gesê.
Buite die draad was ek gewoonlik 'n stomme Koerd. Vandag was ek Colombiaans. Tawook wou homself nie aan die vrouens voorstel nie.
Uit die agterkamer kom 'n ander humongous man en skree "Lah, lah, lah" en wys na my camcorder.
"Lee-esh?" Ek het gevra.
Shawarma het die volgende 30 sekondes vinnig gepraat. Sy kop heen en weer soos 'n prysvegter. Sy hoë toonhoogte Amerikaans-Arabies sweef oor hul basargumente en met die hand klap. Shawarma is 'n Irak uit New Hampshire. Hy is 'n kranige tienermeisie, 'n klarinet.
Die ander man wys aanhoudend na die kamera en stamp sy vuis op die toonbank.
'Soveel geld en hulle doen niks. Kyk rond, geen lig nie! Kyk na die stoep! " Groot Sunni sê, rooi in die gesig.
Daar was geen stoep nie. Dit was vuil, puin en vullis.
Die beskadigde regterarm van Shawarma het getik omdat twee mans die straat oorgesteek het om ons in te slaan, en een van hulle het op sy selfoon bel.
Geen Irak wat met Amerikaners te doen het, vertrou iemand nie. Daar is aan my gesê dat die prys van 'n Westerling op $ 10.000 begin. Amerikaners bring baie meer in.
Daar was 'n armslengte stuk hoekyster op die vloer agter my.
Ten grand is 'n huis vir ewig en 'n harem vir 'n week. Lopende water en plafonwaaiers, 'n yskas. Twee vroue, drie keer per dag, baie jonk, baie goed.
Die sig van die hoekyster het homself bo-op die vlammende letter "N" in my brein geplaas. Almal het in Arabies geskree. Daar was altyd skree. Dit het eers geskreeu, toe gerig en geslaan, toe 'n klap, toe 'n steek of 'n geweerskoot aan die voete, en dan nog meer.
Ek kon nie sien wat agter die toonbank is nie.
Shawarma het na albei winkeleienaars woedend verwys en probeer om die gesprek te beheer.
Ek weet nog nie wanneer die punt hier onbeskof is nie. Ek het 'n string baard. Ek kyk te veel rond. Tawook het gesê as ek volgende week iemand doodmaak en die woord daaroor kan versprei, sou ek beter kanse in Bagdad hê.
Shawarma het nou gefrustreerd betoog: 'Wil jy nie stem vir iemand wat jy wil hê nie? Wat wil jy hê, moet 'n ander diktator jou beroof? Net vir iemand om te blameer? '
Ek het geweet dat dit die laaste vraag was toe die ligte verdof en die reuse-yskas wat die hele nag gesputter het - die een waarop ek geleun het - uiteindelik eindig.
Toe val alle oë en die skuld op my:
"Habebe, Shukron, Enamorado los Irahckis. Shukron! Futbol in Irahq kuley zien. Enamorado Futbol habebes. Lo siento, my Arabi pocito. Que Pena! Shukron! La gente de Coluuumbia dice shukron! Hasta pronto Sadiqis. Mi Sadiqi tu. Nosotros estamos sadiqis. Estamos hermanos. Zien, Los Irahquis kuley sien. Hermanos! Voetbal! Amore! Shukron, shukron, shukron! "