Ons moet vinnig die verskuiwing van 'n "sake-georiënteerde" samelewing na 'n "persoon-georiënteerde" samelewing begin. Wanneer masjiene en rekenaars, winsmotiewe en eiendomsregte as meer belangrik beskou word as mense, is die reuse-drieling van rassisme, materialisme en militarisme nie in staat om oorwin te word nie. - Dr. Martin Luther King Jr.
As ons moet oorleef, as ons die planeet en sy mense moet vernietig, moet ons leer om oor mekaar en die gemeenskaplike goed omgee. Ons benodig 'n nuwe kultuur wat nie mededingend en gesny is nie, dit is nie elkeen vir homself nie. Ons moet besef dat ons almal hierin saam is. Dat ons mekaar nodig het.
Daar is 'n paar dinge wat ons moet doen. Ons moet mense help om die nuwe, meer positiewe, visioene van menslike natuur en geluk te verstaan. Ons moet gemeenskap ondersteun, die "deelrevolusie" en lokalisering.
Die empatieverbinding: Omgee vir mense wat jy nie eens weet nie
Ons moet mense betrek, maar dit is nie net nie wat Ons doen maar die manier waarop ons dit doen. As ons wil hê dat mense moet sorg vir die algemene welstand, moet ons empatie oproep - die idee dat omgee vir die gemeenskaplike goeie beteken omgee vir mense wat jy nie eens weet nie. Empatie is 'n emosie wat jou verbind met ander, help jou om die lewe deur hul oë te sien. Ons het gesien dat empatie kom deur allerhande gemeenskapsaktiwiteite soos "stop en geselsies", studiekringe en die deel van u gereedskap.
Maar al hierdie dinge kan op 'n halfhartige manier gedoen word. Te veel mense gaan net deur die bewegings sonder geesdrif.
Die nodige emosie is vreugde. Ons moet meer as gemeenskap hê. Dit moet 'n vreugdevolle gemeenskap wees.
Gemeenskap: Inspirerende Mense Deur Vreugdevolle Solidariteit
Waarom is vreugde so belangrik? Om mense te inspireer om verandering teweeg te bring - om te werk om 'n kultuur van omgee te skep - het ons die sterkste, mees motiverende emosie nodig, en vreugde is die uiteindelike ervaring van geluk, die noodsaaklike begeerte van ons lewens. Ons is 'n depressiewe, siniese, eensame mens, en net vreugde sal ons beweeg.
Op 'n persoonlike vlak is ons geïsoleer en ongelukkig; Op nasionale vlak is ons so verdeeld deur vyandigheid dat ons regering verlam is. Nie net is die burgerlike verantwoordelikheid afneem nie, daar is 'n afname in enige soort groepaktiwiteit. Ons het geen sin van onderlinge verantwoordelikheid nie, geen vreugde van solidariteit nie. En solidariteit is al wat ons moet gebruik teen die magte wat dit is.
Ons moet mense inspireer om saam te kom. Om Antoine de St. Exupery, die outeur van Die Klein Prins, as jy iemand wil hê om jou 'n boot te bou, gee jy nie net gereedskap, hout en planne nie; nee, jy leer hulle om te verlang na die groot en eindelose see. Ons kan nie net 'n vinger op mense skud nie. Ons moet mense 'n visie van die vreugdevolle lewe gee sodat hulle hulself in die skepping kan gooi.
Dans in die strate: Herontdekking van gemeenskaplike vreugde
Hoe doen ons dit? Ons benodig die ekwivalent van wat Barbara Ehrenreich beskryf het as "dans in die strate." In haar boek van daardie naam, ontdek sy dat as die beskawing verby is, mense ophou om in die strate te dans. Dansen in die strate is iets waarna mense gebruik het, maar dit is ook 'n simbool - 'n simbool van gemeenskaplike vreugde. Ehrenreich sê dat mense in die krag besef dat mense wat in die strate dans, mense is wat jy nie kan beheer nie - so word dit geleidelik uit die kultuur verdryf.
Ehrenreich doen 'n fassinerende werk om die opkoms van die beskawing op te spoor en die ondervinding van kollektiewe vreugde te ondervind. Namate kapitalisme gestyg het, het vreugdevolle ekstase geval. In die besonder het die mense aan die bokant geleer om na die vreugdevolle dans van die "primitiewe" mense te kyk as iets walglik. Disgust en minagting is gereedskap die kragtige gebruik om die onderlinge te beheer. Die gevoel van "disrespected" is een van die primêre kragte agter woede en woede.
Dit is Progress ??? Van Gemeenskap ... tot gebrek aan deelname ... tot isolasie ... tot depressie
In die 17e eeu is mense glo met 'n epidemie van depressie getref - iets nuuts vir mense. Terselfdertyd het mense na geleenthede gegaan soos speel en konserte om vermaak te word, om nie deel te neem soos hulle vroeër gedoen het nie. Namate die kaste stelsel gestol het, het mense met obsessie met selfversorging en status geobsedeer. En individualisme en isolasie het gegroei.
In die 19e eeu was daar toenemende selfmoord. Max Weber, 'n invloedryke sosioloog en politieke ekonoom, het dit gesien as die opkoms van Calvinisme en kapitalisme - twee ideologieë wat 'n "ongekende innerlike eensaamheid" geskep het in 'n mededingende, sink of swem ekonomie. Jy het bestaan ​​om te werk, om nie jouself met ander mense te geniet nie. Beide Calvinisme en kapitalisme vernietig spontane impulsiewe genot.
Dit alles blyk te wees, argumenteer Ehrenreich, toe die klasstelsel ontstaan ​​het (weer rykdom ongelykheid). Sy haal 'n antropoloog, Victor Turner, aan as die dans van boere as 'n uitdrukking van communitas - liefde en solidariteit in 'n gemeenskap van gelykes. "Dit is iets wat ons nie meer het nie - maar dit is die visie waarna ons soek.
Om 'n nuwe kultuur te skep, moet ons die ekwivalent van dans in die strate skep - mense kom saam vir 'n vreugdevolle gemeenskap en vind vreugde in die ander mede. Dit was wat ons gedoen het in die '60'e. Al die bewegings was rondom musiek en mense dans en marcheer na die musiek.
Herwinning van uitbundigheid en entoesiasme deur middel van gemeenskapsfees
"Dancing in the Streets" is deur Martha en die Vandellas in 1964 opgeneem toe die burgerregtebeweging regtig vir die res van die land sigbaar geword het. Dit was in 1964 dat die noordelike studente suid gekom het om in die beweging te werk en alles het verander. Lyrics in die liedjie het uitgeroep: "Dit is 'n uitnodiging, regoor die land, 'n kans vir mense om te ontmoet!" Presies! Wie van ons kan nie die lok en opwinding van die burgerregtebeweging voel as ons die musiek van die '60s' hoor nie?
Ons moet daardie gevoelens herwin. Dis meer as empatie; Dis vreugde in die ander mede. Dis wat Kay Jamison, in haar boek Uitbundigheid: die passie vir die lewe, verwys na as die "wyn van die gode". Uitbundigheid is 'n ebullient, bruisende emosie wat onbelemmerd en onherstelbaar is. Pasteur het gesê die Grieke het vir ons 'n wonderlike woord gegee - entoesiasme, 'n God binne. " "Gelukkig is hy wat 'n God dra en wie dit gehoorsaam is," sê Pasteur.
Wat gebeur as mense nie meer omgee nie? Depressie en eensaamheid en 'n verlies aan verbinding met ander. 'N Afname in geluk.
Hoe kan ons vreugde en uitbundigheid oproep?
Een ding kom in gedagte - gemeenskapsfees (bv. Boeremarkte, Feeste en Kermis)
© 2013 deur Cecile Andrews. Alle regte voorbehou.
Living Room Revolution: 'n Handboek vir gesprek, gemeenskap en die algemeen goed
deur Cecile Andrews.
Die hart van geluk sluit aan by ander in goeie praat en lag. Living Room Revolution bied 'n praktiese toolkit van konkrete strategieë om persoonlike en sosiale verandering te fasiliteer deur mense in gemeenskap en gesprek bymekaar te bring. Die wedergeboorte van sosiale bande en die gevoel van omgee en doel wat uit die skep van gemeenskap kom, dryf hierdie noodsaaklike transformasie. Elke persoon kan 'n verskil maak, en dit kan alles in jou eie sitkamer begin!
Cecile Andrews is 'n gemeenskapsopvoeder wat op vrywillige eenvoud fokus, "neem jou tyd," die "Sharing Economy" en Pursuit of Happiness Conversation Circles. Sy is die skrywer van Slow is Beautiful, Circle of Simplicity en mede-outeur van Less is More. Sy het 'n doktorsgraad in die onderwys van die Stanford Universiteit. Cecile is baie aktief in die oorgangsbeweging in die VSA. Sy en haar man is stigters van Seattle Phinney Ecovillage, 'n volhoubare gemeenskap in die buurt.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Prestasie > Gemeenskap vieringe en dans in die strate