Gedig: In die konsentrasiekampArgieffoto (Foto: Антон Дмитриев/Unsplash) C Louis Leipoldt (1880 – 1947) Aliwal-Noord, 190 I O, pazienza, pazienza che tanto sostieni! – Dante Jou oë is nat met die trane van gister; Jou siel is gemartel, deur smarte gepla; Van vrede en pret was jy vroeër ŉ verkwister; En nou, wat bly oor van jou rykdomme? Ja, ŉ Spreekwoord tot steun – daar’s geen trooswoord beslister: “Geduld, o gedu]d, wat so baie kan dra!” Hier sit jy en koes teen die wind wat daar suie Yskoud deur die tentseil, geskeur deur die hael – Jou enigste skuil in die nag teen die buie; Die Junie-lug stort oor die stroom van die Vaal – Jy hoor net die hoes van jou kind, en die luie Gedrup van die reëndruppeltjies oor die paal. ŉ Kers, nog maar anderhalf duim voor by sterwe, Brand dof in ŉ bottel hier vlak naas jou bed. (ŉ Kafhuis gee makliker rus: op die gerwe Daar lê ŉ mens sag, en sy slaap is gered!) – En hier in die nag laat jou drome jou swerwe ŉ Aaklige rondte met trane besmet. Hier struikel die kind wat te vroeg was gebore; Hier sterwe die oumens te swak vir die stryd; Hier kom ŉ gekerm en gekreun in jou ore; Hier tel jy met angs elke tik van die tyd; Want elke sekond’ van die smart laat sy spore Gedruk op jou hart, deur ŉ offer gewyd. En deur elke skeur in die seil kan jy duister Die wolke bespeur oor die hemel verbrei; Geen ster skyn as gids; na geen stem kan jy luister (Eentonig die hoes van jou kind aan jou sy!) Wat sag deur die wind in jou ore kom fluister: “Geduld, o geduld, wat so baie kan ly!” Vergewe? Vergeet? Is dit maklik vergewe? Die smarte, die angs het so baie gepla! Die yster het gloeiend ŉ merk vir die eeue Gebrand op ons volk; en dié wond is te ná – Te ná aan ons hart, en te diep in ons lewe – “Geduld, o geduld, wat so baie kan dra!”