Kinders kan geleer word om die web krities te lees. Os Tartarouchos / Moment / Getty Images
Die web is 'n verraderlike plek.
Die skrywer van 'n webwerf is miskien nie die outeur daarvan nie. Verwysings wat legitimiteit verleen, kan weinig te doen hê met die bewerings wat hulle anker. Seine van geloofwaardigheid soos 'n dot-org domein kan die kunstige handewerk wees van 'n Washington, DC, PR.
Tensy u oor 'n aantal doktorsgraad beskik - in virologie, ekonomie en die ingewikkelde immigrasiebeleid - is die verstandigste ding om op 'n onbekende terrein te land, dikwels om dit te ignoreer.
Leer om inligting te ignoreer is nie iets wat op skool geleer word nie. Die skool leer die teenoorgestelde: om 'n teks te lees deeglik en noukeurig voordat uitspraak gelewer word. Enigiets minder as dit is uitslag.
Maar op die web, waar 'n heksebrou van adverteerders, lobbyisten, samesweringsteoretici en buitelandse regerings saamspeel om aandag te kap, dieselfde strategie spel ondergang. Aanlyn, kritiese ignoreer is net so belangrik soos kritiese denke.
Dit is omdat, soos 'n flipperkop wat van buffer tot buffer weerkaats, ons aandag sorg van kennisgewing na SMS-boodskap na die volgende vibrerende ding wat ons moet nagaan.
Die koste van al hierdie oorvloed, soos wyle Nobelpryswenner Herbert Simon opgemerk het, is skaars. 'N Vloed van inligting verswak die aandag en breek die konsentrasievermoë.
Moderne samelewing, het Simon geskryf, staan ​​voor 'n uitdaging: om te leer 'doeltreffend aandag te skenk aan die oorvloed van bronne wat dit kan verbruik'.
Ons verloor die stryd tussen aandag en inligting.
Dit is moontlik om te leer hoe om dit wat ons op die internet roep, te ignoreer. MoMo Productions / DigitalVision / Getty Images
'Geplak aan die werf'
As 'n toegepaste sielkundige, Ek bestudeer hoe mense aanlyn bepaal wat waar is.
My navorsingspan by Stanford Universiteit het onlangs 'n nasionale steekproef van getoets 3,446 hoërskoolleerlinge oor hul vermoë om digitale bronne te evalueer. Gewapen met 'n regstreekse internetverbinding, het studente ondersoek ingestel na a webwerf wat beweer dat hulle 'feitelike verslae oor klimaatwetenskap versprei'.
Studente is gevra om te beoordeel of die webwerf betroubaar is. 'N Aanwysing op die skerm het hulle daaraan herinner dat hulle oral aanlyn kon soek om hul antwoord te bereik.
In plaas daarvan om die webwerf te verlaat, het die oorgrote meerderheid presies gedoen wat die skool leer: hulle bly vasgenael op die webwerf - en lees. Hulle het die bladsy "Oor" geraadpleeg, op tegniese verslae geklik en grafieke en grafieke ondersoek. Tensy hulle toevallig 'n meestersgraad in klimaatwetenskap gehad het, het die webwerf, gevul met die uitrusting van akademiese navorsing, goed gelyk.
Die paar studente - minder as 2% - wat geleer het die terrein is ondersteun deur die fossielbrandstofbedryf het dit nie gedoen nie omdat hulle kritiese denke op die inhoud toegepas het. Hulle het daarin geslaag omdat hulle van die webwerf gespring en die oop web geraadpleeg het. Hulle het die web gebruik om die web te lees.
Soos 'n student op die internet na die groep se naam gesoek het, skryf: 'Dit hou verband met groot ondernemings wat mense doelbewus wil mislei as dit by klimaatsverandering kom. Volgens USA Today, Exxon het hierdie niewinsorganisasie geborg om misleidende inligting oor klimaatsverandering uit te pomp. "
In plaas daarvan om verstrengel te raak in die verslae van die webwerf of na die neutraal klinkende taal te kyk, het hierdie student gedoen wat professionele feitekontroleurs doen: sy het die webwerf geëvalueer deur dit te verlaat. Feitekontroleurs neem deel aan wat ons noem laterale lees, om nuwe oortjies bo-aan hul skerms oop te maak om na inligting oor 'n organisasie of individu te soek voordat u na die inhoud van 'n webwerf duik.
Eers nadat hulle die oop web geraadpleeg het, bepaal hulle of aandag daaraan werd is. Hulle weet dat die eerste stap in kritiese denke is om te weet wanneer om dit te implementeer.
Die goeie nuus is dat studente so geleer kan word om die internet te lees.
In 'n aanlyn voedingskursus aan die Universiteit van Noord-Texas het ons kort instruksievideo's ingebed wat die gevare van verblyf op 'n onbekende terrein aangetoon het en studente geleer het hoe om dit te evalueer.
Aan die begin van die kursus is studente mislei deur funksies wat belaglik maklik is om te speel: die voorkoms van 'n webwerf, die aanwesigheid van skakels na gevestigde bronne, string wetenskaplike verwysings of die groot hoeveelheid inligting wat die webwerf bied.
By die toets wat ons aan die begin van die semester afgelê het, het slegs drie uit 87 studente 'n webwerf verlaat om dit te evalueer. Aan die einde het meer as driekwart dit gedoen. Ander navorsers, wat dieselfde strategieë leer, het bevind net so hoopvol resultate.
Om te leer om die lokmiddel van twyfelagtige inligting te weerstaan, vereis meer as 'n nuwe strategie in die digitale gereedskapkis van studente. Dit vereis die nederigheid wat voortspruit uit die kwesbaarheid van iemand: dat niemand ondanks die formidabele intellektuele magte en kritiese denkvaardighede immuun is vir die gladde onrus wat deur die hedendaagse digitale skelms gepleeg word nie.
Deur op 'n onbekende perseel te woon en onsself slim genoeg voor te stel om dit te slim te maak, verspil ons die aandag en gee ons beheer oor aan die ontwerpers van die werf.
As ons 'n paar oomblikke spandeer om die webwerf te ondersoek deur gebruik te maak van die ontsaglike kragte van die oop web, kry ons weer beheer en daarmee saam ons kosbaarste bron: ons aandag.