Paul-Henri Spaak (25 Januarie 1899, Schaerbeek – 31 Julie 1972, Brussel) was 'n Belgiese staatsman wat 'n groot rol in die Europese eenwording gespeel het.
Hy lieg oor sy leeftyd om aan die Eerste Wêreldoorlog deel te kan neem, maar hy word gevange geneem en word 'n krygsgevangene van die Duitsers. Ná die oorlog studeer hy regte aan die Université libre de Bruxelles en verdedig talle Kommuniste. Hy word lid van die Sosialistiese Party in 1920 en parlementslid in 1932. In die kabinet van Paul Van Zeeland word hy minister van Vervoer (1935) en Buitelandse sake (1936). Hy word eerste minister in 1938.
Hy word ook die eerste voorsitter van die Parlementêre Assemblee van die Europese Gemeeskap vir Steenkool en Staal, wat later die Europese Parlement sal word.
Spaak was 'n groot proponent van Europese integrasie. Hy stel, met steun van die Benelux, in 1955 op die Konferensie van Messina voor om die Steenkool en Staal-gemeenskap aan te vul met 'n gemeenskaplike mark, 'n geïntegreerde transportstelsel en 'n gemeenskap vir kernenergie. Dit word in 1958 verwesenlik in die EEG en Euratom. Hy onderteken hierdie Verdrag van Rome vir België.