Burakku: Swart kultuur in Japan - Diverse
Burakku: Swart kultuur in Japan
'N Expat verhuis na Japan en ontdek 'n fassinasie met sy eie kultuur.
Elke keer as ek iemand ontmoet wat 'n geruime tyd in Japan was, word daar onmiddellik 'n oppervlakkige band gevorm. Die skrif begin: Waar het jy gewoon? Hoe lank was jy daar? Het u Engels geleer? Met watter geselskap was jy? Hierdie gesprekke verander uiteindelik in persoonlike ervarings oor die daaglikse gesukkel vir 'n buitelander in Japan, en hoe dit gelyk het in die eerste paar weke nadat hy aangekom het (of oorleef het).
Ek het van Montreal na Tokio verhuis, opgewonde oor die ontdekking van nuwe kos, 'n nuwe taal leer en ou tempels sien. Dit het ek alles gedoen. Maar niemand het vir my gesê ek sal ook restaurante in die Karibiese Eilande vind nie, meisies wat bomme-baadjies dra met 'respek vir die swart vrou' of 'swart vir die lewe' wat agterop geskryf is en ouens wat in ou Cadillacs uithang wat hulle in lae ruiters omskep het. In my naief het ek gewonder waar die antieke land van die geheimsinnige oriëntasie wat ek in die vooruitsig gestel het, was. Ek het my eie weergawe van kultuurskok beleef.
Om aspekte van my eie kultuur in Japan te sien, was om die minste te sê verrassend. Ek het nie heeltemal geweet wat om van Jamaikaanse kos- en musiekfeeste, Japanse reggae-kunstenaars of klubs met die naam Harlem of Bootie te maak nie, wat die nuutste Hip hop- en R- en B-musiek gespeel het. Aangesien sommige Japanese mense blykbaar baie betower met swart dinge, het ek gedink Sjoe om hoekom?
"Kokujin kakkoii!" Dit is wat ek gereeld vertel het as ek gevra het wat agter die bewondering van swart mense staan. Eintlik was ek cool, bloot omdat ek swart was. Ek erken dat dit 'n bietjie ego-hupstoot was om te hoor dat dit agter my gefluister het toe ek in die nou, maar tog stampende Takeshita –Dori in die nuwerwetse Harajuku afstap of terwyl ek op die dansvloer tot 05:00 in Shibuya afklim. Soms kom mense na my toe en sê dit. Waarheen ek sal glimlag en 'n eenvoudige dankie sê.
Maar gou het ek begin voel soos 'n beroemdheid sonder al die voordele. Mense het my nie geken nie, maar tog gedink hulle weet waaroor ek gaan. Ek het moeg geword vir gesprekke wat begin het met 'Waar kom jy vandaan? New York? '' Is jy 'n DJ? 'Vir watter sportspan speel jy?' Ek kom uit Kanada, en ek het hierheen gekom om Engels te leer. Jammer om jou teleur te stel.
Ek het 'n bandlid van The Roots en Tiger Woods (wat ek nie naastenby lyk nie) verkeerd geag en gevra om 'n handtekening van 'n hoërskoolmeisie te onderteken tydens Tokio Disney. Ek is gevra om foto's te hou terwyl ek 'n pasgebore baba hou, en gekomplimenteer deur 'n groep tieners in die stad op sekere dele van my anatomie op 'n Tanabata-fees. Een man het selfs uit sy pad gegaan om sy treinkaartjie by die toonbank langs my te koop net sodat hy kon sê 'wat gaan dit met my brotha?', En staan ​​daarna met 'n tevrede glimlag. Ek dink ek het sy dag gemaak.
Dan was daar die ontelbare aantal 20 dinge wat ek gesien het wat ronddwaal, wat 50 000 yen (ongeveer 500 Amerikaanse dollar) in 'n elegante salon betaal het om te laat lyk asof hulle 'n maand of twee met natuurlike gevreesde slotte sit. Of die ouens geklee soos hulle kom van 'die kap' en probeer om die toespraak te pas. In werklikheid is daar geen kappie in Japan nie, en hul taal is gebaseer op aangenaamheid en vriendelikheid in plaas van taktlose, stomp direktheid.
Mense sê dikwels dat nabootsing die grootste vorm van vlei is. Maar is dit regtig? Net wat hulle daaruit gekry het om hul hare toe te laat om 'n afro te kry en dan 'n afro-pluk daarin te plak? Soveel van dit het onheilspellend gelyk. Vir een ding het ek die hedendaagse b-boys geken, geklop en toegesluit in die gange van treinstasies (met ekstra moeite soos ek altyd verbygegaan het), dancehall divas en rent-a-dreads was môre se salaris en OL's (salarismanne) en kantoor dames, gesamentlike Japannees vir sakelui en sekretaresses. Hulle sou uiteindelik hul voormalige hartstogte en tydverdrywe opgroei, konformeer en as 'n kinder-ding beskou.
'N Swart manlike kollega van my wat ook in Japan gewoon het, het 'n ander perspektief aangebied. Hy vind dit verfrissend om te sien hoe musiek, mode en kos ons albei grootgeword het. Ek was nie so maklik oortuig nie. Om met kultuur te speel soos jy met die nuutste gadget speel, kan beswaarlik 'n positiewe ding wees, veral as jy nie die kultuur goed ken nie. Dit lyk asof daar geen kommer bestaan ​​oor of hul optrede, kleredrag, opmerkings of haarstyl aanstoot kan gee nie.
Met verloop van tyd het ek vir die Japannese jeug besef dat die swart kultuur 'n vorm van rebellie is en daarin die trekpleister lê. Jong mense hou daarvan om op die een of ander manier anders te wees en as individue uit te staan. Moeilik om te doen in 'n land waar ooreenstemming aangemoedig word. Leef dieselfde, dink dieselfde, lyk dieselfde, WEES dieselfde. Om doelbewus uit te staan ​​vra vir moeilikheid. Soos 'n bekende Japannese spreekwoord sê: die spyker wat uitsteek, moet neergeslaan word.
Miskien is dit net 'n vorm van bewondering en moet dit nie meer as iets beskou word nie. Soveel van die hiphop-kultuur het deesdae jeugkultuur geword, en dit is soms moeilik om tussen die twee te onderskei. Maar my kollega het 'n punt gehad. Japanese mense plaas hul eie wending op dinge. Ongeag watter subkultuur hulle aanneem, hulle word meesters, versamelaars en aficionados.
U hoef nie verder te soek as Mighty Crown Sound Crew nie, wat internasionaal bekend is en verskeie toekennings gewen het vir hul reggae-remix en DJ-vaardighede. Om nie eens te praat van Junko, 'n danseres wat in 2002 die Jamaikaanse koningin-kompetisie in Jamaika gewen het en nou kinders in Japan leer hoe om soos sy te dans nie. Ek het Japanese dudes ontmoet wat beter Jamaikaanse patois praat as wat ek selfs kon naboots, en eienaars van soul R&B- en hiphop-vinielversamelings wat 'n geringe fortuin gekos het.
Ek is nou 'n paar jaar terug in Kanada, en ek vind myself dikwels droom van my tyd wat ek in Japan deurgebring het. Nadat ek meer as drie en 'n half jaar in verskillende gebiede van Saitama en Tokio gewoon het, het my uit my Kanadese gemaksone getrek en die grense van my Westerse geduld getoets. Dit het my manier van dink uitgedaag om my bewus te maak van die verskil tussen groepsmentaliteit en individu. Japan en Japanese mense het my altyd gedink. Net toe ek gedink het dat ek almal agterkom, gooi hulle vir my nog 'n kulturele kromme.
Die teenwoordigheid van swart kultuur in Japan laat my nog steeds met ambivalente gevoelens. Wat egter duidelik is, is dat daar 'n jong generasie nihonjin is wat hul eie taal en kultuur van mekaar hou, ten spyte van die feit dat hul eie taal en kultuur hulle meer as ooit tevore probeer nader aan die res van die wêreld, op een of ander manier verbind voel en steeds in die proses is om uit te vind hoe.