Neruda het altyd in groen ink geskryf wat sy persoonlike kleur van hoop was. -DWV Let maar net op hoe ‘n gedig soos die volgende in suggestiekrag en betekenisreikwydte afsteek by ander voorbeelde uit die Afrikaanse poësieskat wat soortgelyke materiaal tot onderwerp het (soos C.M. van den Heever se “”Voëls in die skemering” of “Die vertrekkende wildeganse”): Vanuit die VSA het geldhulp die land binne gestroom. ‘n Groep Zoeloe mans het ŉ liedjie geskryf vir Rosetta en ek het vyf verskillende beelde gemaak oor hierdie insident wat die kreatiewe drif van Afrika op amper argetipiese wyse blootgelê het. (Ek sê juis “oorgelewerd” – want dinge verander baie vinnig hier by ons.) ‘n Digter wat by uitstek ‘n verbeeldingsdigter is – en natuurlik het dit alles met taal te doen – is Tomaz Salamun, wat by Spier gelees het. Op die laaste bladsye lees ons dat dit grootliks gespruit het uit ŉ M.A. studie in kreatiewe skryfkuns wat jy aan die Universiteit van Kaapstad voltooi het.