People always die in character | MaanKind
18 thoughts on “People always die in character”
22 November, 2016 om 7:12 nm
Net vandag gesels ek en ‘n vriendin oor my man wat seker nooit sal aftree nie, hy moet altyd ‘n nuwe uitdaging kry en dan is hy soos ‘n kind met ‘n nuwe speelding.
Toe sê ek, hoe wonderlik is dit eintlik as iemand doodgaan terwyl hy doen waarvan hy die meeste hou.
Soveel keer sal ons sê ‘tragies’, wat dit is, maar eintlik wonderlik as dit so kan gebeur.
22 November, 2016 om 7:42 nm
Dis presies wat ek probeer sê.
22 November, 2016 om 7:51 nm
22 November, 2016 om 11:59 vm
Ek het nog te veel om te doen voor ek doodgaan. So ek sal seker nog vir die Dood sê, “wag net so bietjie, ek is nog nie klaar nie” 😆
22 November, 2016 om 12:40 nm
Ja, ek weet…
22 November, 2016 om 9:53 vm
Ek wonder hieroor. My kind was 4 jaar oud toe hy skielik in ‘n ongeluk dood is. Ek dink dit is makliker om oor die dood te dink, skryf en gesels as mens geriefllikheidshalwe dit by jou gedagtes kan uitblok dat kinders ook doodgaan. Ek is seker dat ouers wie se kinders maande lank in pyn en lyding leef as gevolg van kanker en behandeling daarvan, nie hiermee sal saamstem nie. Om uiteindelik as uitgeteerde, pyndeurdrenkte, bykans onherkenbare weergawe van die eens vrolike kleuter te sterf, is beslis nie om te sterf hoe mens geleef het nie.
22 November, 2016 om 10:15 vm
Ag Carina, dis verskriklik! Ek is so jammer. Tog maak die pyn nie daardie kleuter se inherente menswees anders nie? Tensy mense die kanker kinders verromantiseer, sien ek dikwels steeds wonderlike eienskappe by daardie kinders. Het jy Oskar en die pienk tannie gelees?
22 November, 2016 om 7:21 vm
Dit laat menz wonder … hoe die einde vir menzself gaan kom ….. kicking and cursing – in opstand tot die laaste, of vaal en doodgewoon net ophou wees ….
22 November, 2016 om 7:43 vm
Menz ken haarself… Dis Great.
22 November, 2016 om 7:56 vm
Dis ‘n proses in wording ….
Selfmoord natuurlik. Horribaal bloederig deur jouself 48 keer in die rug te steek met ‘n kombuismes
22 November, 2016 om 7:45 vm
22 November, 2016 om 7:57 vm
Soos menz weekliks oefen, ja ….
22 November, 2016 om 8:02 vm
Julle twee laat my soms worry… Die jaar word te lank.
22 November, 2016 om 8:15 vm
Die jaar IS te lank ….
22 November, 2016 om 12:04 nm
Solank daar nog ‘n geskerts aangaan is dinge onder beheer. Wanneer dit doodstil raak is wanneer die moeilikheid begin, want dan is daar ‘n (self)moord in progress.
21 November, 2016 om 11:54 nm
ek het ook al so gedink. Maar ek sal moet begin lysies maak!. My blog moet ook tog asb maar by rondsweef in die ruimte vir die wat wil lees. Dalk raak ons eendag beroemd soos ou Kahlil! Nie dat ons nou so wys soos hy is nie, maar darem. My dagboeke is in die kluis. Ek wou dit jare gelde vernietig, maar geniet dit nou om dit te lees. Indien my kinders dit wil lees, fine, ( as julle die skrif kan ontsyfer), indien nie, ook fine. Ek is dan nie meer hier om daaroor bekommerd te wees nie.
Ek het nou lekker aan hierdie skrywe van jou gelees.
22 November, 2016 om 7:44 vm
Jou kinders sal dit dalk nie so geniet nie, maar dit gaan kosbaar wees vir kleinkinders…