Dit haal die voorblad van die plaaslike koerant. Van die tannies wat op die stoep sit, verstik byna in hul tee.
Onmiddellik hou hulle op om oor ditjies en datjies te gesels, elkeen skielik besig met haar eie gedagtes.
“Dit kan onmoontlik waar wees,” sê Andries van Jaarsveldt. “Dis ’n opgemaakte storie deur ’n spul jaloerse skepsels. Dis weer net ’n manier om my broer se goeie naam deur die modder te sleep.
’n Ander persoon, ja, hou Andries vol, maar beslis nie sy eie vlees en bloed nie. En beslis nie daar in sy geboortedorp nie.
Daardie selfde agtermiddag besluit oom Andries om ’n draai te gaan maak by die woning van die meisie wat vir sy broer se situasie verantwoordelik is.
Sy vrou probeer hom keer omdat sy weet haar man het ’n humeur wat hom deur niks laat afskrik nie. Sy is net bang hy raak die verkeerde goed kwyt.
Andries se rug trek krom soos hy hom in die pad af haas. Sy vrou wil agterna hardloop, maar dan bedink sy haar.
As Andries eers ’n ding in sy kop het, sal niks hom daarvan laat afsien nie. Sy kan maar net hoop hy gaan niemand te lyf nie.
“Hoor hier, Lena, jy sukkel nou met die verkeerde persoon! My broer het niks verkeerds gedoen nie. Jou dogter is ’n liegbek!”
“Ek het niks vir jou te sê nie. Sersant Michaels het gevra ons moet met niemand praat nie. Geregtigheid moet geskied.”
Sy klap die deur in Andries se gesig toe. Van hom het sy genoeg gehad. Sy gaan nie toelaat dat hy haar of haar dogter intimideer nie.
Sy volg die storie al van die begin af. Van die kommentaar verstom haar. Sy hou liewer haar opinie vir haarself.
In haar agterkop wens sy Yolandi word nie as ’n moeilikheidmaker beskou nie, maar dat geregtigheid sal geskied. Geen volwasse man het die reg om hom aan ’n matriekmeisie op te dwing nie.