10 dinge wat u nie van Herbert Hoover mag weet nie - GESKIEDENIS - Inligting
10 dinge wat u nie van Herbert Hoover mag weet nie
1. Hy was die eerste president wat wes van die Mississippirivier gebore is.
Herbert Clark Hoover is op 10 Augustus 1874 gebore in 'n tweekamer-witgekalkte kothuis wat deur sy pa in West Branch, Iowa, 'n klein dorpie met slegs 265 mense, gebou is. Die toekomstige president het eers oos van die Mississippirivier oorgesteek totdat hy 22 jaar oud was.
2. Hoover het op 9 -jarige ouderdom weeskind geword.
Toe Hoover 6 jaar oud was, sterf sy pa aan 'n hartaanval terwyl hy aan longontsteking ly. Iets meer as drie jaar later sterf Hoover se ma, Hulda, aan longontsteking en tifus, wat jong "Bertie" en sy ouer broer en jonger suster ouerloos gelaat het. Die drie kinders is geskei om by Hulda se verskillende familielede te woon. Toe Hoover 11 was, is hy op 'n westelike Union Pacific -trein geplaas om saam met Hulda se broer John Minthorn in Newburg, Oregon, te woon.
3. Hy was lid van die Stanford -universiteit se eerste klas.
In 1891 het Hoover ingeskryf vir die nuwe Weskus -universiteit wat deur die nyweraar Leland Stanford gestig is. Terwyl die toekomstige president Stanford se toelatingseksamen gedruip het, bewonder die professor wat die toets afgelê het sy 'merkwaardige bekwaamheid' en het hy voorwaardelik toegelaat. Hoover het so min geld dat hy soms in die kaserne gewoon het waar konstruksiewerkers die universiteit bou. Hoover het as finansiële bestuurder vir Stanford se sokker- en bofbalspanne gedien, die verkiesing as tesourier gewen en sy toekomstige vrou, Lou Henry, in die geologieklas ontmoet.
4. Hy was 'n selfgemaakte multi-miljoenêr.
'As 'n man teen die veertig nog nie 'n miljoen dollar verdien het nie, is hy nie veel werd nie,' het Hoover gesê. Nadat hy in 1895 'n geologiegraad aan Stanford behaal het, het Hoover 'n ingenieurswerk by die Britse mynbouonderneming Bewick, Moreing and Company aangeneem. Hy het die wêreld deur gereis om winsgewende mineraalafsettings op te spoor, en op 27 -jarige ouderdom het hy een van die vier vennote van die firma geword. Hy verlaat die onderneming in 1908 en het spoedig winsgewende sakebelange op elke vasteland behalwe Antarktika. Die welgestelde Hoover het sy presidensiële salaris aan liefdadigheid geskenk.
5. Hoover het miljoene van hongersnood help red na twee wêreldoorloë.
Alhoewel sommige daarvan beskuldig word dat hulle oproerig gereageer het op die miljoene Amerikaners wat tydens die Groot Depressie op broodlyne gedwing is, word Hoover regoor die wêreld erken as so 'n groot humanitêre mens dat hy vyf keer genomineer is vir die Nobelprys vir Vrede. Nadat Hoover aan die spits was van 'n privaat poging om die veilige terugkeer van 120 000 Amerikaanse toeriste te verseker wat tydens die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog in Europa gestrand was, het die Amerikaanse regering hom gewerf om kos te lewer aan neutrale België, waar 7 miljoen mense honger ly. Later was Hoover aan die hoof van die American Relief Administration, wat kos aan tientalle miljoene mense in meer as 20 oorloggeteisterde lande afgelewer het. Tussen 1921 en 1923 het die hulp wat hy aan die Sowjetunie geteister het, meer as 15 miljoen mense daagliks gevoed. 'Wat ook al hul politiek, hulle sal gevoed word!' het hy teenstanders verklaar wat hom daarvan beskuldig het dat hy kommunisme gehelp het. Na die Tweede Wêreldoorlog het die Demokratiese president Harry Truman die Republikeinse Hoover gevra om die wêreld om te draai om die pogings om 'n wêreldwye hongersnood te voorkom, te koördineer. 'Hy het meer mense gevoed en meer lewens gered as enige ander man in die geskiedenis', sê Neil MacNeil, medewerker van Hoover.
6. Franklin D. Roosevelt wou eens dat Hoover president sou word.
Die openbare mening van Hoover was so hoog ná sy humanitêre werk tydens die Eerste Wêreldoorlog dat beide Republikeine en Demokrate hom in 1920 as 'n presidensiële kandidaat gehoord het. "Hy is beslis 'n wonder, en ek wens ons kon hom president van die Verenigde State maak," het Roosevelt, destydse assistent -sekretaris van die vloot, geskryf. "Daar kan nie 'n beter een wees nie." Twaalf jaar later het die twee mans bitter vyande vir die presidentskap geword toe Roosevelt Hoover in 'n grondverskuiwing verslaan het.
7. Voordat Hoover president geword het, speel hy in die eerste televisie -uitsending in die Amerikaanse geskiedenis.
Terwyl hy as sekretaris van handel gedien het onder president Calvin Coolidge, is Hoover se stem en beeld lewendig oor telefoondrade oorgedra tydens die eerste Amerikaanse demonstrasie van televisie op 7 April 1927. 'Vandag het ons in 'n sekere sin die eerste keer dat ons die eerste oogopslag ontvang het. tyd in die wêreldgeskiedenis, "het Hoover aan 'n byeenkoms van koerantverslaggewers en hooggeplaastes in New York, 200 myl daarvandaan in Washington, DC, gesê:" Menslike genie het nou die belemmering van afstand vernietig. "
8. Hy het die presidentskap gewen in sy eerste verkiesingsveldtog ooit.
Hoover het nooit 'n elektiewe amp beklee totdat hy die presidensiële veldtog van 1928 gewen het nie. Voordat Hoover die 31ste president geword het, is hy in sy vorige regeringsposisies aangestel.
9. Daar is 'n sport wat Hoover se naam dra.
Om Hoover fisies fiks te hou, het die dokter van die Withuis, admiraal Joel T. Boone, elke oggend 'n spel opgestel wat die president en sy personeel op die suidelike grasperk van die Withuis gespeel het, waarin spanne van twee tot vier spelers 'n medisynebal van 6 pond gooi 'n net van 8 voet hoog. Die sport, wat in 1931 deur 'n verslaggewer van die New York Times 'Hooverball' genoem is, word op 'n soortgelyke tennisbaan gespeel en dieselfde telling behaal, behalwe dat die bal gegooi is in plaas van met 'n raket geslaan te word. "Dit het minder vaardigheid as tennis vereis, was vinniger en meer kragtig en het daarom in 'n kort tyd meer oefening gegee," skryf Hoover in sy memoires. Elke jaar word 'n nasionale Hooverball -kampioenskap in Hoover se geboorteplek, West Branch, Iowa, gehou.
10. Hy is nie uitgenooi na die toewyding van die Hooverdam nie.
Die massiewe dam aan die Colorado -rivier wat nou Hoover se naam dra, is goedgekeur toe hy sekretaris van handel was en was in aanbou terwyl hy president was. Terwyl die ingenieurswonder oorspronklik voorgestel is om die Hooverdam genoem te word, het Roosevelt se sekretaris van binnelandse sake, Harold Ickes, beweer dat "Hoover baie min met die dam te doen het" en sy amptelike naam verander na Boulderdam. Toe Roosevelt die dam op 30 September 1935 toewy, het die administrasie Hoover nie uitgenooi na die seremonie nie en het die president nie eens sy voorganger in sy toespraak genoem nie. In 1947 onderteken president Harry Truman 'n wet wat die oorspronklike naam herstel het - Hoover Dam.
Kry toegang tot honderde ure se historiese video, kommersieel gratis, met HISTORY Vault. Begin vandag met u gratis proeftydperk.
Die Empire State Building: 10 dinge wat u nie geweet het van die New York City Landmark nie
New York is altyd 'n wonderlike tyd, en u moet beslis die Empire State Building besoek. Ons het 'n paar goeie feite oor die landmerk.
Die Empire State Building is 'n herkenbare ikoon in die skyline van New York. Dit hou soveel geskiedenis binne sy mure en bestaan ​​so lank as wat ons kan onthou. Dit is een van die sewe wonders van die moderne wêreld. en met goeie rede. Die unieke styl en argitektoniese betekenis daarvan word lewenslank in ons gedagtes ingebed.
Ons het hierdie lys gemaak om 'n paar feite te deel wat u waarskynlik nie van hierdie epiese gebou geweet het nie. Die geskiedenis rondom hierdie gebou sal u gedagtes opblaas as u sien hoe dit met soveel ander faktore vervleg is. Lees verder om tien dinge te leer wat u nie geweet het van die Empire State Building in New York nie!
Wanneer White Susan Stafford vervang as WielEn as sy 'n briefdraaier was, was sy 'n teleurstellende aktrise wat dit in Hollywood probeer haal het. Dit was in November 1982, twee jaar nadat sy van haar huis in Myrtle Beach, Suid -Carolina, na Los Angeles verhuis het, dat sy die oudisie gekry het. Sy onthou: "Ek was so senuweeagtig omdat ek hierdie werk so graag wou hê. My knieë bewe my mond sidder, ek kon skaars praat. & Quot Tog, Wiel die skepper en sakemagnaat Merv Griffin het iets besonders in White gesien, en op Thanksgiving Eve 1982 is sy aangestel en haar iets gegee om voor dankbaar te wees.
White het tydens haar ampstermyn meer as 6.500 ensembles gedra sonder herhalings. Maar haar huiskas is vol jeans en truie, wat volgens haar 'die regte ek is.' Elke paar weke ontmoet & xA0Wit die show & aposs kostuumontwerper en probeer dit in die omgewing van 50 uitrustings en toga. Hieruit kies sy haar gunstelinge.
Lesplan - kry dit!
Herbert Hoover was die eerste president wat 'n miljoenêr was. Trouens, hy het elke sent wat hy uit al sy regeringsgeleenthede gemaak het, aan liefdadigheid geskenk.
Hy was 'n baie gerespekteerde, suksesvolle sakeman. Ongelukkig word hy toegeskryf aan die prop wat die finansiële situasie van die land laat afloop het!
Hoe kan 'n miljoenêr die finansiële ondergang van 'n land veroorsaak?
In hierdie les sal u sien waarom Herbert Hoover die skuld gekry het dat hy die era, bekend as die 'Groot Depressie' in die Amerikaanse geskiedenis, ingelui het.
Herbert Hoover was op negejarige ouderdom wees gelaat en is grootgemaak deur sy tante en oom. Hy was uiters arm en het die toelatingseksamen aan die Stanford Universiteit gedruip, maar 'n professor was so beïndruk met hom dat hy Herbert voorwaardelik toegelaat het.
Hy het tydens die bou van die kollege in die behuising wat vir die bouers bedoel was, gewoon omdat hy geen geld gehad het om te huur nie. Hy het jare lank finansieel gesukkel. Toe hy met 'n graad in geologie aan Stanford studeer, het hy die wêreld deur gereis op soek na grond waar minerale ontgin kon word, en hieruit het hy 'n taamlik finansiële ryk geskep.
Dit is nogal ironies dat die sittende president 'n miljoenêr was terwyl die land meer as $ 30 miljard in die Groot Depressie verloor het. Aangesien hy 'n briljante sakeman was, wonder u hoekom hy nie kon help om die finansiële ellende van die land uit te vind nie.
Die Groot Depressie was 'n tyd in die Amerikaanse geskiedenis toe die aandelemark neergestort het en die meeste mense na die bank gegaan het om hul geld te onttrek. Toe dit gebeur, het die banke bedrywig geraak omdat hulle nie geld gehad het om aan te hou werk nie. Dit was 'n groot probleem vir die Amerikaanse bevolking, want baie het alles verloor wat hulle gehad het.
Skep 'n fiktiewe verhaal oor Hoover en waarom sy rykdom en besigheidsin nie in sy presidentskap oorgedra is nie. Miskien wou hy al die geld vir homself hê, of miskien het hy daarvan gehou om te sien hoe die Amerikaanse mense in voedselrye staan ​​en alles verloor terwyl hy om hope geld dans.
Waarom dink u dat hy die mense van die Verenigde State gedurende hierdie tyd in die geskiedenis nie kon red van finansiële ondergang nie? Wees kreatief en skryf 'n verhaal oor sy onvermoë om 'n ekonomies stabiele land te skep (miskien het vreemdelinge sy liggaam oorgeneem en kon hy nie die land bestuur soos hy bedoel het nie). Deel u kreatiewe verhaal met u onderwyser of ouer.
Fiksie skryf kan 'n goeie manier wees om kreatief te wees met geskiedenis. Historiese fiksie is 'n genre (kategorie) literatuur wat help om belangstelling in die geskiedenis te skep deur 'n verhaal daarby te skep. Jy het net iets in die rigting gedoen! Mooi werk. Laat ons nou teruggaan na die feite van Herbert Hoover se presidentskap.
Let op ten minste sewe feite oor Herbert Hoover terwyl u kyk Herbert Hoover (Amerikaanse presidente):
U sal u lys met die lys in die volgende afdeling vergelyk. Maak seker dat u u feite reg het, maar u weet nooit wanneer u 'n vasvra kan afloop nie!
#3 Herbert Hoover was die 31ste president van die Verenigde State
Na die Groot Mississippi -vloed van 1927, die goewerneurs van ses state langs die Mississippi het spesifiek gevra vir die hulp van Herbert Hoover. Dit het daartoe gelei dat president Coolidge Hoover aangestel het koördineer die reaksie op die vloed. Hoover se doeltreffende leierskap tydens die krisis het sy reputasie by die Amerikaanse volk gemaak sy hoogtepunt bereik. Toe Calvin Coolidge dus besluit om nie herverkiesing te soek nie, word Hoover die voorste kandidaat vir die Republikeinse nominasie. In die presidentsverkiesing van 1928 verslaan Hoover die Demokratiese genomineerde, Goewerneur Al Smith van New York. Hy het die verkiesing gewen met 58.2% persent gewilde stemme en 444 verkiesingsstemme uit 531. Herbert Hoover het gedien as die 31ste president van die Verenigde State van 4 Maart 1929 tot 4 Maart 1933. Hy het herverkiesing versoek maar is verslaan deur Franklin D. Roosevelt in die verkiesing van 1932.
Herbert Hoover is gebore op 10 Augustus 1874 in West Branch, Iowa. [a] Sy vader, Jesse Hoover, was 'n smid en eienaar van plaaswerktuie van Duitse, Switserse en Engelse afkoms.  Hoover se ma, Hulda Randall Minthorn, is grootgemaak in Norwich, Ontario, Kanada, voordat sy in 1859 na Iowa verhuis het. Soos die meeste ander burgers van West Branch, was Jesse en Hulda Quakers.  Omtrent twee jaar het "Bertie", soos hy gedurende daardie tyd genoem is, 'n ernstige botsing opgedoen, en daar word vermoed dat hy dood is totdat hy deur sy oom, John Minthorn, gered is.  As 'n jong kind word hy deur sy pa gereeld na my verwys as "my stokkie in die modder" toe hy herhaaldelik vasgevang was in die modder wat die onverharde straat oorsteek.  Die familie van Herbert was prominent in die openbare gebedslewe van die stad, wat amper heeltemal te wyte was aan die rol van moeder Hulda in die kerk.  As kind het Hoover deurgaans skole bygewoon, maar hy het self nie veel gelees nie, behalwe die Bybel.  Hoover se pa, wat deur die plaaslike koerant opgemerk is vir sy 'aangename, sonskynende geaardheid', sterf in 1880 op 34 -jarige ouderdom.  Hoover se ma sterf in 1884 en laat Hoover, sy ouer broer, Theodore, en sy jonger suster, May, as weeskinders. 
Na 'n kort tydjie by een van sy oumas in Kingsley, Iowa, woon Hoover die volgende 18 maande by sy oom Allen Hoover in West Branch op 'n nabygeleë plaas.   In November 1885 is Hoover na Newberg, Oregon, gestuur om by sy oom John Minthorn, 'n Quaker -dokter en sakeman, te woon wie se eie seun die jaar tevore gesterf het.  Die Minthorn -huishouding word as gekweek en opvoedkundig beskou en het 'n sterk werksetiek verleen.  Net soos West Branch, was Newberg 'n grensdorp wat grootliks deur Midwestern Quakers gevestig is.  Minthorn het gesorg dat Hoover 'n opvoeding ontvang, maar Hoover was mal oor die vele take wat aan hom opgedra is, en het dikwels 'n hekel aan Minthorn. Een waarnemer beskryf Hoover as ''n weeskind [wat] blykbaar op baie maniere verwaarloos was'.  Hoover het Friends Pacific Academy (nou George Fox University) bygewoon, maar het op dertienjarige ouderdom opgehou om kantoorassistent te word vir sy oom se eiendomskantoor (Oregon Land Company)  in Salem, Oregon. Alhoewel hy nie hoërskool bygewoon het nie, het Hoover by 'n nagskool boekhou, tik en wiskunde geleer. 
Hoover was lid van die eerste "Pioneer Class" van die Stanford Universiteit en het in 1891 ingeskryf, ondanks die feit dat hy nie alle toelatingseksamens behalwe wiskunde geslaag het nie.  [b] Gedurende sy eerstejaarsjaar het hy sy hoofvak oorgeskakel van meganiese ingenieurswese na geologie nadat hy by John Casper Branner, die voorsitter van die geologie -afdeling van Stanford, gewerk het. Gedurende sy tweede jaar, om sy koste te verlaag, was Hoover mede-stigter van die eerste studentebehuisingskoöperasie in Stanford, "Romero Hall".  Hoover was 'n middelmatige student, en hy spandeer baie van sy tyd in verskillende deeltydse werk of aan kampusaktiwiteite.  Alhoewel hy aanvanklik skaam was vir medestudente, het Hoover die verkiesing as tesourier van studente gewen en het hy bekend geword vir sy afkeer van broederskap en meisies.  Hy dien as studentebestuurder van sowel die bofbal- as sokkerspanne, en help om die eerste Big Game teenoor die Universiteit van Kalifornië te organiseer.  Gedurende die somers voor en na sy senior jaar het Hoover by die ekonomiese geoloog Waldemar Lindgren van die United States Geological Survey geïnterneer. Hierdie ervarings het Hoover oortuig om 'n loopbaan as mynbougeoloog te volg. 
Toe Hoover in 1895 aan Stanford studeer, was die land te midde van die paniek van 1893, en hy het aanvanklik gesukkel om werk te kry.  Hy het in verskillende mynbou-werk in die Sierra Nevada-bergreeks gewerk totdat hy die vooraanstaande mynbouingenieur Louis Janin oortuig het om hom aan te stel.  Nadat hy 'n jaar lank as mynverkenner gewerk het, is Hoover gehuur deur Bewick, Moreing & amp, 'n Londense onderneming wat goudmyne in Wes-Australië bedryf het.  Hoover is eers na Coolgardie, toe die sentrum van die Oostelike Goudveld. Alhoewel Hoover 'n salaris van $ 5,000 (gelykstaande aan $ 155,540 in 2020) ontvang het, was die omstandighede op die goudvelde erg.  Hoover beskryf die Coolgardie- en Murchison -weivelde aan die rand van die Groot Victoria -woestyn as 'n land van "swart vlieë, rooi stof en wit hitte". 
Hoover het voortdurend oor die buiteland gereis om die myne van die onderneming te evalueer en te bestuur.  Hy het Bewick, Moreing oortuig om die goudmyn Sons of Gwalia aan te skaf, wat een van die suksesvolste myne in die streek was.  Gedeeltelik as gevolg van Hoover se pogings, het die maatskappy uiteindelik ongeveer 50 persent van die goudproduksie in Wes -Australië beheer.  Hoover het baie Italiaanse immigrante ingebring om die koste te verminder en die arbeidsbeweging van die Australiese mynwerkers teë te werk.   Gedurende sy tyd by die mynmaatskappy het Hoover gekant teen maatreëls soos 'n minimum loon en werkersvergoeding, en gevoel dat dit onregverdig was teenoor eienaars. Hoover se werk het sy werkgewers beïndruk, en in 1898 is hy bevorder tot junior vennoot.  'n Openbare vete ontstaan ​​tussen Hoover en sy baas, Ernest Williams, maar maatskappyleiers het die situasie ontlont deur Hoover 'n oortuigende posisie in China aan te bied. 
By sy aankoms in China het Hoover namens Bewick, Moreing en die Chinese ingenieurs- en mynbouonderneming goudmyne naby Tianjin ontwikkel.  Hy het baie geïnteresseerd geraak in die Chinese geskiedenis, maar het vinnig opgegee om die taal te leer. Hy het in die openbaar gewaarsku dat Chinese werkers ondoeltreffend en minderwaardig is.  Hy het aanbevelings gemaak om die lot van die Chinese werker te verbeter, met die doel om langtermyn-serwituutkontrakte op te lê en hervormings in te stel vir werkers op grond van verdienste.  Die Boxer Rebellion het uitgebreek kort nadat Hoover in China aangekom het en die Hoovers en talle ander buitelanders vasgekeer het totdat 'n multi-nasionale militêre mag Boxer-magte in die Slag van Tientsin verslaan het. Uit vrees vir die dreigende ineenstorting van die Chinese regering, het die direkteur van die Chinese Engineering and Mining Company ingestem om 'n nuwe Sino-Britse onderneming met Bewick, Moreing, te stig. Nadat Hoover en Bewick, Moreing effektiewe beheer oor die nuwe Chinese mynmaatskappy gevestig het, word Hoover einde 1901 die bedryfsvennoot van Bewick, .
As bedryfsvennoot reis Hoover voortdurend namens Bewick, Moreing deur die wêreld, en besoek myne wat deur die onderneming op verskillende kontinente bedryf word.Begin Desember 1902 het die onderneming toenemende regs- en finansiële probleme ondervind nadat een van die vennote erken het dat hy voorraad in 'n myn bedrieglik verkoop het. Meer kwessies het in 1904 ontstaan ​​nadat die Britse regering twee afsonderlike koninklike kommissies saamgestel het om Bewick, Moreing se arbeidspraktyke en finansiële transaksies in Wes -Australië, te ondersoek. Nadat die onderneming 'n pak verloor het, het Hoover begin soek na 'n manier om uit die vennootskap te kom, en hy het sy aandele middel 1908 verkoop. 
Nadat hy Bewick, Moreing, verlaat het, werk Hoover as 'n onafhanklike mynboukonsultant en finansierder in Londen. Alhoewel hy bekend geword het as geoloog en mynoperateur, het Hoover baie aandag gevestig op geldinsameling, herstrukturering van korporatiewe organisasies en die finansiering van nuwe ondernemings.  Hy spesialiseer in die verjonging van mynboubedrywighede en neem 'n deel van die wins in ruil vir sy tegniese en finansiële kundigheid.  Hoover het aan homself en sy medewerkers gedink as 'ingenieursdokters vir siektes', en hy het 'n reputasie gekry as 'dokter van siek myne'.  Hy het beleggings op elke vasteland gemaak en kantore gehad in San Francisco, Londen, New York, Parys Petrograd en Mandalay, Brits Birma.  Teen 1914 was Hoover 'n baie welgestelde man met 'n geskatte persoonlike fortuin van $ 4 miljoen (gelykstaande aan $ 103,35 miljoen in 2020). 
Hy was 'n mede-stigter van die Zinc Corporation om sink naby die Australiese stad Broken Hill te onttrek.  Die Zink Corporation het die opskuddingsproses ontwikkel om sink uit lood-silwererts te onttrek  en het die wêreld se eerste selektiewe erts-differensiële flotasie-aanleg bedryf.  ​​Hoover werk saam met die Burma Corporation, 'n Britse firma wat silwer, lood en sink in groot hoeveelhede by die Namtu Bawdwin -myn vervaardig het. : 90–96,101–102  Hy het ook gehelp om koperproduksie in Kyshtym, Rusland, te verhoog deur die gebruik van piritiese smelting. Hy het ook ingestem om 'n aparte myn in die Altai -gebergte te bestuur wat volgens Hoover 'waarskynlik die grootste en rykste enkele erts in die wêreld' ontwikkel het. : 102–108 
In sy vrye tyd het Hoover geskryf. Sy lesings aan die Columbia- en Stanford -universiteite is in 1909 gepubliseer as Beginsels van mynbou, wat 'n standaardhandboek geword het. Die boek weerspieël sy beweging na progressiewe ideale, aangesien Hoover agt uur werksdae en georganiseerde arbeid goedgekeur het.  Hoover raak diep geïnteresseerd in die wetenskapgeskiedenis, en hy was veral aangetrokke tot die De re metallica, 'n invloedryke werk uit die 16de eeu oor mynbou en metallurgie. In 1912 publiseer Hoover en sy vrou die eerste Engelse vertaling van De re metallica.  Hoover het ook by die kuratorium in Stanford aangesluit en 'n suksesvolle veldtog gelei om John Branner as president van die universiteit aan te stel. 
Gedurende sy senior jaar in Stanford het Hoover 'n klasmaat genaamd Lou Henry raakgeslaan, hoewel sy finansiële situasie destyds die huwelik belet het.  Die dogter van 'n bankier uit Monterey, Kalifornië, Lou Henry, besluit om geologie aan Stanford te studeer nadat hy 'n lesing bygewoon het deur John Branner.  Onmiddellik nadat hy 'n promosie in 1898 verdien het, het Hoover Lou Henry aangelê en haar gevra om met hom te trou. Nadat sy haar aanvaarding van die voorstel teruggestuur het, keer Hoover kortliks terug na die Verenigde State vir hul troue.  Hulle sou getroud bly tot Lou Henry se dood in 1944.  Hoewel sy Quaker -opvoeding sy loopbaan sterk beïnvloed het, het Hoover tydens sy volwasse lewe selde Quaker -vergaderings bygewoon.   Hoover en sy vrou het twee kinders gehad: Herbert Hoover Jr. (gebore in 1903) en Allan Henry Hoover (gebore in 1907).  Die Hoover -gesin het in 1902 in Londen begin woon, hoewel hulle gereeld gereis het as deel van Hoover se loopbaan.  Na 1916 het die Hoovers in die Verenigde State begin woon en huise in Palo Alto, Kalifornië en Washington, DC onderhou 
Verligting in Europa
Die Eerste Wêreldoorlog het in Augustus 1914 uitgebreek en die Geallieerde Magte (Frankryk, Rusland, die Britse Ryk, België en ander lande) teen die Sentrale Moondhede (Duitsland, Oostenryk-Hongarye en ander lande) getref. Hoover en ander in Londen gevestigde Amerikaanse sakemanne het 'n komitee gestig om die terugkeer van die ongeveer 100,000 Amerikaners wat in Europa gestrand is, te reël. Hoover is aangestel as voorsitter van die komitee en het met die instemming van die kongres en die uitvoerende gesag die leiding geneem oor die verspreiding van hulp aan Amerikaners in Europa.  Hoover verklaar later: "Ek het dit op die oomblik nie besef nie, maar op 3 Augustus 1914 was my loopbaan vir ewig verby. Ek was op die gladde pad van die openbare lewe."  Teen die begin van Oktober 1914 het Hoover se organisasie verligting aan minstens 40 000 Amerikaners versprei. 
Die Duitse inval in België in Augustus 1914 het 'n voedselkrisis in België veroorsaak, wat sterk op voedselinvoer staatgemaak het. Die Duitsers het geweier om verantwoordelikheid te aanvaar vir die voeding van Belgiese burgers in gevange gebiede, en die Britte het geweier om hul blokkade van België wat deur Duits beset is, op te hef, tensy die Amerikaanse regering toesig gehou het oor die invoer van Belgiese voedsel as 'n neutrale party in die oorlog.  Met die samewerking van die Wilson -administrasie en die CNSA, 'n Belgiese hulporganisasie, het Hoover die Commission for Relief in Belgium (CRB) gestig.  Die CRB het miljoene ton voedsel verkry en ingevoer vir die CNSA om te versprei, en het gehelp om te verseker dat die Duitse weermag nie die kos toepas nie. Privaat skenkings en staatstoelaes het die grootste deel van sy begroting van $ 11 miljoen per maand voorsien, en die CRB het 'n ware onafhanklike republiek van verligting geword, met sy eie vlag, vloot, fabrieke, meulens en spoorweë.  'n Britse amptenaar beskryf die CRB as 'n "seerowerstaat wat vir welwillendheid georganiseer is". 
Hoover het 14 uur dae uit Londen gewerk en die verspreiding van meer as twee miljoen ton kos aan nege miljoen oorlogslagoffers toegedien. In 'n vroeë vorm van pendeldiplomasie het hy veertig keer die Noordsee oorgesteek om met die Duitse owerhede te vergader en hulle te oorreed om voedsel te vervoer.  Hy het ook die Britse kanselier van die skatkis, David Lloyd George, oortuig om individue toe te laat om geld na die mense van België te stuur, waardeur die werklas van die CRB verminder word.  Op versoek van die Franse regering het die CRB in 1915 begin om voorrade aan die mense van Noord -Frankryk te lewer.  Die Amerikaanse diplomaat Walter Page beskryf Hoover as 'waarskynlik die enigste man wat 'n privaat persoon het (dws sonder om 'n amp te beklee) ) onderhandelings aangegaan met die Britse, Franse, Duitse, Nederlandse en Belgiese regerings ".  
Die Verenigde State het Duitsland in April 1917 oorlog verklaar nadat Duitsland 'n onbeperkte duikbootoorlog teen Amerikaanse vaartuie in Britse waters beoefen het.  Terwyl die VSA vir oorlog mobiliseer, het president Woodrow Wilson Hoover aangestel om aan die hoof te staan ​​van die Amerikaanse voedseladministrasie, wat die land se voedselbehoeftes tydens die oorlog moes verseker.  Hoover het sedert ten minste 1916 gehoop om in 'n sekere hoedanigheid by die administrasie aan te sluit, en hy het die pos verkry nadat hy 'n beroep op verskeie kongreslede en Wilson se vertroueling, Edward M. House, gedoen het.  Hoover het die benaming "voedsel -tsaar" gekry en het 'n vrywillige mag van honderde duisende vroue gewerf en propaganda in rolprentteaters, skole en kerke aangewend.  Hy het sorgvuldig mans gekies om te help met die leiding van die agentskap - Alonzo Taylor (tegniese vaardighede), Robert Taft (politieke verenigings), Gifford Pinchot (landbou -invloed) en Julius Barnes (besigheidsvernuf). 
Die Eerste Wêreldoorlog het 'n wêreldwye voedselkrisis veroorsaak wat die voedselpryse dramaties laat styg en onluste in die oorlog veroorsaak het. Hoover se hoofdoel as voedsel -tsaar was om voorraad aan die geallieerde moondhede te verskaf, maar hy wou ook binnelandse pryse stabiliseer en binnelandse tekorte voorkom.  Onder die breë bevoegdhede wat deur die Food and Fuel Control Act verleen is, het die Voedseladministrasie toesig gehou oor die produksie van voedsel in die Verenigde State, en die administrasie het van sy bevoegdheid gebruik gemaak om voedsel te koop, in te voer, op te slaan en te verkoop.  Vasbeslote om rantsoenering te vermy, het Hoover vasgestelde dae ingestel om mense te vermy om spesifieke kosse te eet en te bewaar vir soldate se rantsoene: vleislose Maandae, koringlose Woensdae en "as jy twyfel, eet aartappels". Hierdie beleid is deur die regering se publisiste 'Hooverizing' genoem, ondanks Hoover se voortdurende bevele dat publisiteit hom nie by die naam moet noem nie.  Die Voedseladministrasie het 23 miljoen ton voedsel na die Geallieerde Magte gestuur, wat die ineenstorting daarvan verhoed en Hoover groot lof verwerf het.  As hoof van die Voedseladministrasie het Hoover in die Verenigde State 'n aanhang gekry, veral onder progressiewe wat in Hoover 'n kundige administrateur en 'n simbool van doeltreffendheid gesien het. 
Die Eerste Wêreldoorlog het in November 1918 tot 'n einde gekom, maar Europa het steeds 'n kritieke voedselsituasie ondervind, volgens Hoover dat tot 400 miljoen mense die moontlikheid van hongersnood in die gesig staar.  Die Amerikaanse voedseladministrasie het die American Relief Administration (ARA) geword, en Hoover is daarvan beskuldig dat hy voedsel aan Sentraal- en Oos -Europa verskaf het.  Benewens verligting, het die ARA infrastruktuur herbou in 'n poging om die ekonomie van Europa te verjong.  Gedurende die Vredeskonferensie in Parys was Hoover 'n noue adviseur van president Wilson, en hy het grotendeels die doelwitte van Wilson om die Volkebond tot stand te bring, grense te vestig op grond van selfbeskikking, en daarvan weerhou om 'n swaar straf toe te lê. die verslane Sentrale Magte.  Die volgende jaar het die beroemde Britse ekonoom John Maynard Keynes in The Economic Consequences of the Peace geskryf dat as Hoover se realisme, "kennis, grootmoedigheid en belangeloosheid" 'n groter rol in die rade van Parys gevind het, sou die wêreld "die Goeie vrede ".  Nadat die Amerikaanse regering se finansiering vir die ARA in die middel van 1919 verstryk het, het Hoover die ARA omskep in 'n privaat organisasie en miljoene dollars ingesamel van private donateurs.  Hy het ook die Europese Kinderfonds gestig wat verligting bied aan vyftien miljoen kinders in veertien lande. 
Ten spyte van die opposisie van senator Henry Cabot Lodge en ander Republikeine, het Hoover na die oorlog hulp verleen aan die verslane Duitse nasie, asook verligting aan hongersnoodgeteisterde Russiese Sowjet-Federatiewe Sosialistiese Republiek.  Hoover veroordeel die Bolsjewiste, maar waarsku president Wilson teen 'n ingryping in die Russiese burgeroorlog, aangesien hy die Wit Russiese magte as weinig beter as die Bolsjewiste beskou en die moontlikheid van 'n uitgerekte Amerikaanse betrokkenheid vrees.  Die Russiese hongersnood van 1921–22 het ses miljoen mense geëis, maar die ingryping van die ARA het waarskynlik miljoene lewens gered.  Op die vraag of hy nie die bolsjewisme help deur verligting te bied nie, het Hoover gesê: "twintig miljoen mense honger. Wat hulle politiek ook al is, hulle sal gevoed word!"  Weerspieël die dankbaarheid van baie Europeërs, in Julie 1922, het die Sowjet -skrywer Maxim Gorky aan Hoover gesê dat "u hulp die geskiedenis sal betree as 'n unieke, reuse prestasie wat die grootste glorie waardig is, wat nog lank in die geheue van miljoene Russe wat u uit die dood gered het ". 
In 1919 stig Hoover die Hoover War Collection by Stanford University. Hy het al die lêers van die Commission for Relief in België, die Amerikaanse voedseladministrasie en die American Relief Administration geskenk en $ 50,000 as 'n skenking belowe (gelykstaande aan $ 746,353 in 2020). Geleerdes is na Europa gestuur om pamflette, publikasies van die samelewing, regeringsdokumente, koerante, plakkate, proklamasies en ander kortstondige materiaal te versamel wat verband hou met die oorlog en die revolusies wat daarop gevolg het. Die versameling is in 1922 herdoop tot die Hoover War Library en staan ​​nou bekend as die Hoover Institution Library and Archives.  Gedurende die na-oorlogse tydperk was Hoover ook die president van die Federated American Engineering Societies.  
Hoover was voor 1914 min bekend onder die Amerikaanse publiek, maar sy diens in die Wilson -administrasie het hom as 'n aanspraakmaker in die presidentsverkiesing van 1920 gevestig. Hoover se oorlogstyd dring op tot hoër belasting, kritiek op die optrede van prokureur-generaal A. Mitchell Palmer tydens die Eerste Rooi Skrik, en sy voorspraak vir maatreëls soos die minimum loon, agt-en-veertig uur werkweek en die uitskakeling van kinderarbeid het hom tot progressiewe beroep laat doen. van beide partye.  Ondanks sy diens in die Demokratiese administrasie van Woodrow Wilson, was Hoover nog nooit nou verbonde aan die Demokrate of die Republikeine nie. Hy het aanvanklik probeer om te verhoed dat hy hom in die verkiesing van 1920 aan enige party verbind, in die hoop dat een van die twee groot partye hom vir hul onderskeie nasionale byeenkoms vir president sou opstel.  In Maart 1920 verander hy sy strategie en verklaar hy homself as 'n Republikein. Hy was grootliks gemotiveer deur die oortuiging dat die Demokratiese kandidaat min kans sou hê om die presidentsverkiesing van 1920 te wen.  Ten spyte van sy nasionale bekendheid, het Hoover se diens in die Wilson -administrasie boere en die konserwatiewe ou garde van die GOP vervreem, en sy presidensiële kandidatuur het verval ná sy nederlaag in die voorverkiesing in Kalifornië deur die gunsteling seun Hiram Johnson. By die Republikeinse Nasionale Konvensie van 1920 het Warren G. Harding as 'n kompromiskandidaat voorgekom nadat die konvensie tussen die ondersteuners van Johnson, Leonard Wood en Frank Orren Lowden vasgevang was.  Hoover het Harding se suksesvolle veldtog in die algemene verkiesing gesteun, en hy het die grondslag gelê vir 'n toekomstige presidentskap deur 'n basis van sterk ondersteuners in die Republikeinse Party op te bou. 
Na sy verkiesing as president in 1920, beloon Harding Hoover vir sy ondersteuning en bied aan om hom as sekretaris van binnelandse sake of minister van handel aan te stel. Die minister van handel word beskou as 'n minderjarige kabinetspos met beperkte en vaag omskrewe verantwoordelikhede, maar Hoover besluit om die pos te aanvaar.  Hoover se progressiewe standpunte, volgehoue ​​steun aan die Volkebond en onlangse bekering tot die Republikeinse Party wek teenkanting teen sy aanstelling deur baie Senaat -Republikeine.  Om hierdie opposisie te oorkom, het Harding die benoeming van Hoover gekoppel aan die van die konserwatiewe gunsteling Andrew Mellon as sekretaris van die tesourie, en die benoemings van beide Hoover en Mellon is deur die senaat bevestig. Hoover sou van 1921 tot 1929 as sekretaris van handel dien, dien onder Harding en, na Harding se dood in 1923, president Calvin Coolidge.  Terwyl sommige van die mees prominente lede van die Harding -administrasie, waaronder prokureur -generaal Harry M. Daugherty en sekretaris van binnelandse sake, Albert B. Fall, betrokke was by groot skandale, het Hoover grootliks ongeskonde gekom uit ondersoeke na die Harding -administrasie. 
Hoover beskou die handelsdepartement as die middelpunt van die land se groei en stabiliteit.  Sy ervaring met die mobilisering van die oorlogstyd-ekonomie het hom oortuig dat die federale regering doeltreffendheid kan bevorder deur afval uit te skakel, produksie te verhoog, aanmoediging van data-gebaseerde praktyke aan te moedig, in infrastruktuur te belê en natuurlike hulpbronne te bewaar. Tydgenote beskryf Hoover se benadering as 'n 'derde alternatief' tussen 'onbeperkte kapitalisme' en sosialisme, wat in Europa toenemend gewild word.  Hoover het probeer om 'n balans te vind tussen arbeid, kapitaal en die regering, en hiervoor is hy op verskillende maniere 'n korporatis of 'n assosiasionalis genoem. 
Hoover eis, en ontvang, magtiging om ekonomiese aangeleenthede regdeur die regering te koördineer. Hy het baie onderafdelings en komitees gestig, wat toesig hou en reguleer oor alles, van vervaardigingsstatistieke tot lugreise. In sommige gevalle het hy die verantwoordelikheid van ander kabinetsdepartemente "oorgeneem" toe hy van mening was dat hulle hul verantwoordelikhede nie goed nakom nie, en sommige het na hom verwys as die "sekretaris van handel en onder-sekretaris van alle ander departemente".  In reaksie op die depressie van 1920–21 het hy Harding oortuig om 'n presidensiële kommissie oor werkloosheid saam te stel, wat plaaslike regerings aangemoedig het om teensikliese infrastruktuurbesteding aan te gaan.  Hy het 'n groot deel van Mellon se belastingverminderingsprogram onderskryf, maar het 'n meer progressiewe belastingstelsel voorgestaan ​​en is gekant teen die pogings van die tesourie om die boedelbelasting uit te skakel. 
Radio en reis
Tussen 1923 en 1929 het die aantal gesinne met radio's gegroei van 300,000 tot 10 miljoen,  en Hoover se ampstermyn as minister van handel het die radiogebruik in die Verenigde State sterk beïnvloed. In die vroeë en middel 1920's het Hoover se radiokonferensies 'n sleutelrol gespeel in die organisering, ontwikkeling en regulering van radio-uitsendings. Hoover het ook gehelp om die radiowet van 1927 deur te gee, wat die regering in staat gestel het om in te gryp en radiostasies wat as 'nie-bruikbaar' beskou is, aan die publiek af te skaf. Hoover se pogings om radio te reguleer, word nie deur alle kongreslede ondersteun nie, en hy het baie opposisie van die senaat en van radiostasie -eienaars gekry.   
Hoover was ook invloedryk in die vroeë ontwikkeling van lugreise, en hy wou 'n florerende private bedryf skep deur indirekte staatsubsidies. Hy het die ontwikkeling van noodlandingsvelde aangemoedig, vereis dat alle aanloopbane met ligte en radiostrale toegerus is, en boere aangemoedig om van vliegtuie gebruik te maak om gewasse af te stof.  Hy het ook die bevoegdheid van die federale regering gevestig om vliegtuie en vlieëniers te lisensieer, wat 'n presedent skep vir die latere Federale Lugvaartadministrasie. 
As sekretaris van handel het Hoover nasionale konferensies oor straatverkeer aangebied, gesamentlik bekend as die National Conference on Street and Highway Safety. Hoover se hoofdoel was om die toenemende ongevalle -getal verkeersongelukke aan te spreek, maar die omvang van die konferensies het toegeneem en het spoedig motorstandaarde, padreëls en stedelike verkeersbeheer omarm. Hy het die genooide belangegroepe verlaat om onderling ooreenkomste te onderhandel, wat dan deur state en lokaliteite voorgelê is. Omdat motorhandelsverenigings die beste georganiseer was, weerspieël baie van die posisies wat die konferensies ingeneem het hul belange. Die konferensies het 'n model Uniform Vehicle Code uitgereik vir aanneming deur die state, en 'n Model Munisipale Verkeersverordening vir aanneming deur stede. Albei was baie invloedryk, wat groter uniformiteit tussen jurisdiksies bevorder en die prioriteit van die motor in die strate van die stad bevorder het. 
Hoover se beeldgebou
Phillips Payson O'Brien voer aan dat Hoover 'n probleem in Brittanje gehad het. Hy het soveel jare in Brittanje en Australië gewoon, as 'n werknemer van Britse ondernemings, was daar 'n risiko dat hy as 'n Britse hulpmiddel bestempel sou word. Daar was drie oplossings, wat almal in noue samewerking met die media probeer het, wat hom baie bewonder het.  Eers het die beeld gekom van die passievolle wetenskaplike, emosioneel onbetrokke maar altyd daartoe verbind om die beste moontlike oplossing te vind en te implementeer. Die tweede oplossing was om die reputasie te verkry van 'n humanitêre, wat diep besorg is oor die wêreld se probleme, soos hongersnood in België, sowel as spesifieke Amerikaanse probleme wat hy tydens die wêreldoorlog as voedselkommissaris opgelos het. Die derde oplossing was om terug te val op die ou taktiek om die Britse stert te draai. Hy gebruik die oplossing in 1925–1926 in die wêreldwye rubberkrisis. Die Amerikaanse motorbedryf het 70% van die wêreld se produksie verbruik, maar Britse beleggers het 'n groot deel van die aanbod beheer. Hulle plan was om die produksie van Britse Malaya drasties te verminder, wat die rubberpryse verdriedubbel het. Hoover het energiek 'n reeks toesprake en onderhoude gehou wat die monopolistiese praktyk aan die kaak gestel het en geëis dat dit beëindig moet word. Die Amerikaanse ministerie van Buitelandse Sake wou nie so 'n krisis hê nie en het die kwessie in 1926 in die gedrang gebring. Hoover het toe sy beeldprobleem opgelos, en tydens sy veldtog in 1928 het hy aanvalle suksesvol onderdruk wat beweer dat hy te na aan Britse belange was. 
Met die doel om wyse besigheidsbeleggings aan te moedig, het Hoover van die departement van handel 'n opruiming van inligting gemaak. Hy het talle akademici uit verskillende rigtings gewerf en hulle opgedra om verslae te publiseer oor verskillende aspekte van die ekonomie, insluitend staalproduksie en films. Om afval uit te skakel, moedig hy die standaardisering van produkte soos motorbande en tepels vir bababottels aan.  Ander pogings om afval uit te skakel, sluit in die vermindering van arbeidsverliese weens handelsgeskille en seisoenale skommelinge, die vermindering van industriële verliese weens ongelukke en beserings en die vermindering van die hoeveelheid ru -olie wat tydens ekstraksie en versending gemors word. Hy het internasionale handel bevorder deur buitelandse kantore oop te maak om sakelui te adviseer. Hoover was veral gretig om Hollywood -films oorsee te bevorder.  Sy "Own Your Own Home" -veldtog was 'n samewerking om eienaarskap van enkelgesinshuise te bevorder, met groepe soos die Better Houses in America-beweging, die Architects 'Small House Service Bureau en die Home Modernizing Bureau. Hy werk saam met bankiers en die spaar- en leningsbedryf om die nuwe langtermyn-huisverband te bevorder, wat die bou van huise dramaties gestimuleer het.  Ander prestasies was onder meer die wen van die ooreenkoms van U.S. Steel om 'n werkdag van agt uur aan te neem, en die bevordering van die Colorado River Compact, 'n waterregte-ooreenkoms onder die suidwestelike state. 
Die Groot Mississippi -vloed van 1927 het vroeg in 1927 die oewers en oewers van die onderste Mississippirivier gebreek, wat miljoene hektaar oorstroom het en 1,5 miljoen mense uit hul huise verplaas gelaat het. Alhoewel rampe nie onder die pligte van die departement van handel val nie, het die goewerneurs van ses state langs die Mississippirivier spesifiek president Coolidge gevra om Hoover aan te stel om die reaksie op die vloed te koördineer.  Omdat Coolidge geglo het dat die rampreaksie nie die gebied van die federale regering was nie, het hy aanvanklik geweier om betrokke te raak, maar uiteindelik het hy toegeneem tot politieke druk en Hoover aangestel as voorsitter van 'n spesiale komitee om die streek te help.  Hoover het meer as honderd tentstede en 'n vloot van meer as seshonderd vaartuie gevestig en $ 17 miljoen ingesamel (gelykstaande aan $ 253,27 miljoen in 2020). As gevolg van sy leierskap tydens die vloedkrisis, teen 1928, het Hoover president Coolidge self begin oorskadu.  Alhoewel Hoover wye lof vir sy rol in die krisis gekry het, beveel hy die onderdrukking van berigte oor mishandeling van Afro -Amerikaners in vlugtelingkampe.  Hy het dit gedoen met die samewerking van die Afro-Amerikaanse leier Robert Russa Moton, wat 'n ongekende invloed beloof is nadat Hoover president geword het. 
Presidensiële verkiesing van 1928
Hoover het stilweg steun vir 'n toekomstige presidensiële bod gedurende die 1920's opgebou, maar hy vermy versigtig vervreemding van Coolidge, wat in aanmerking kom om nog 'n termyn in die presidensiële verkiesing van 1928 te verkies.  Saam met die res van die land was hy verbaas toe Coolidge in Augustus 1927 aankondig dat hy nie 'n ander termyn sou soek nie. Met die naderende uittrede van Coolidge, het Hoover onmiddellik die voorloper geword vir die Republikeinse benoeming in 1928, en hy het vinnig 'n sterk veldtogspan saamgestel onder leiding van Hubert Work, Will H. Hays en Reed Smoot.  Coolidge was by een geleentheid nie bereid om Hoover as sy opvolger te salf nie en het opgemerk dat die man "vir ses jaar lank ongevraagde advies aan my gegee het - alles sleg".  Ondanks sy louwarm gevoelens teenoor Hoover, het Coolidge geen begeerte gehad om die party te verdeel deur die kandidaat van die gewilde handelsekretaris in die openbaar teen te staan ​​nie. 
Baie versigtige Republikeinse leiers soek na 'n alternatiewe kandidaat, soos minister van finansies, Andrew Mellon, of voormalige minister van buitelandse sake, Charles Evans Hughes.  Hughes en Mellon wou egter nie deelneem nie, en ander moontlike aanspraakmakers soos Frank Orren Lowden en vise -president Charles G. Dawes kon nie wydverspreide steun kry nie.  Hoover het die presidensiële nominasie gewen tydens die eerste stembrief van die Republikeinse Nasionale Konvensie van 1928. Konvensie-afgevaardigdes oorweeg dit om die herbenoeming van vise-president Charles Dawes as die loopbaanmaat van Hoover, maar Coolidge, wat Dawes gehaat het, het opgemerk dat dit 'n persoonlike belediging vir hom sou wees. Die byeenkoms het eerder senator Charles Curtis van Kansas gekies.  Hoover aanvaar die benoeming in die Stanford -stadion en vertel 'n groot skare dat hy die beleid van die Harding- en Coolidge -administrasies sal voortsit.  Die Demokrate benoem die goewerneur van New York, Al Smith, wat die eerste katolieke kandidaat vir die groot party vir president geword het. 
Hoover sentreer sy veldtog rondom die Republikeinse rekord van vrede en voorspoed, sowel as sy eie reputasie as 'n suksesvolle ingenieur en openbare amptenaar. Hoover was nie bereid om politieke toesprake te hou nie, maar het grotendeels uit die stryd gebly en die veldtog aan Curtis en ander Republikeine oorgelaat.  Smith was meer charismaties en gesellig as Hoover, maar sy veldtog is beskadig deur anti-katolisisme en sy openlike opposisie teen die verbod. Hoover was nog nooit 'n sterk voorstander van verbod nie, maar hy het die plank van die Republikeinse party ten gunste daarvan aanvaar en 'n ambivalente verklaring uitgereik waarin die verbod '' 'n groot sosiale en ekonomiese eksperiment, edel van motief en verreikend ', is.  In die Suide het Hoover en die nasionale party 'n 'lelie-wit' strategie gevolg, en swart Republikeine uit leiersposisies verwyder in 'n poging om guns by blanke Suidlanders te vind. 
Hoover het gedurende die veldtog van 1928 die meningspeil behou, en hy het Smith beslis op verkiesingsdag, met 58 persent van die algemene stemme en 444 van die 531 verkiesingsstemme.  Geskiedkundiges is dit eens dat Hoover se nasionale reputasie en die bloeiende ekonomie, gekombineer met diep skeidings in die Demokratiese Party oor godsdiens en verbod, sy oorwinning verseker het.  Hoover se beroep op wit blanke kiesers in die suide het daarin geslaag om die 'vaste suide' te kraak, en hy het vyf suidelike state gewen.  Hoover se oorwinning is positief ontvang deur koerante, een het geskryf dat Hoover 'so kragtig sou werk aan die take voor die land dat die einde van sy agt jaar as president ons terugkyk op 'n era van wonderlike prestasie'. 
Hoover se teenstanders het gewonder waarom hy na die Amerikaanse sensus van 1920 niks gedoen het om die kongres weer toe te laat nie, wat 'n toename in die bevolking van stedelike en immigrante veroorsaak het. Die 1920 -sensus was die eerste en enigste Decennial Census, waar die resultate nie gebruik is om die kongres weer toe te laat nie, wat uiteindelik die kieskollege van 1928 beïnvloed het en 'n uitwerking op die presidensiële verkiesing gehad het.  
Hoover beskou die presidentskap as 'n middel om die omstandighede van alle Amerikaners te verbeter deur openbare-private samewerking aan te moedig-wat hy 'vrywilligerswerk' noem. Hy was geneig om regeringsdwang of -intervensie teë te staan, omdat hy meen dat dit inbreuk maak op Amerikaanse ideale van individualisme en selfstandigheid.  Die eerste groot wetsontwerp wat hy onderteken het, die Wet op Landboubemarking van 1929, het die Federale Plaasraad ingestel om plaaspryse te stabiliseer.  Hoover het uitgebreide gebruik gemaak van kommissies om kwessies te bestudeer en oplossings voor te stel, en baie van die kommissies is deur private skenkers geborg eerder as deur die regering. Een van die kommissies wat deur Hoover, die Navorsingskomitee oor sosiale neigings, begin is, het die taak gehad om die hele Amerikaanse samelewing te ondersoek.  Hy het 'n kabinet aangestel wat grootliks bestaan ​​uit welgestelde, sake-georiënteerde konserwatiewes,  insluitend sekretaris van die tesourie, Andrew Mellon.  Lou Henry Hoover was 'n aktivis First Lady. Sy tipeer die nuwe vrou uit die periode na die Eerste Wêreldoorlog: intelligent, robuust en bewus van verskeie vroulike moontlikhede. 
By sy aanstelling het Hoover gesê dat "gegewe die kans om voort te gaan met die beleid van die afgelope agt jaar, ons binnekort met die hulp van God in die oë sal wees van die dag wanneer armoede uit hierdie land verdryf sal word".  Aangesien die vrugte van voorspoed gebring is deur tegnologiese vooruitgang, het baie Hoover se optimisme gedeel, en die reeds sterk aandelemark het selfs hoër gestyg met Hoover se toetreding.  Hierdie optimisme verberg verskeie bedreigings vir volgehoue ​​ekonomiese groei in die VSA, waaronder 'n aanhoudende plaaskrisis, 'n versadiging van verbruikersgoedere soos motors en toenemende inkomste -ongelykheid.  Die gevaarlikste van alles vir die ekonomie was oormatige bespiegelinge wat aandeelpryse ver bo hul waarde laat styg het.  Sommige reguleerders en bankiers het Coolidge en Hoover gewaarsku dat 'n versuim om spekulasie te beperk, sou lei tot 'een van die grootste finansiële rampe wat hierdie land nog ooit gesien het', maar albei presidente was huiwerig om betrokke te raak by die werking van die Federale Reserwe -stelsel, wat banke gereguleer het. 
Eind Oktober 1929 het die aandelemarkongeluk van 1929 plaasgevind, en die wêreldwye ekonomie het na die Groot Depressie afwaarts begin draai.  Die oorsake van die Groot Depressie bly 'n kwessie van debat,  maar Hoover beskou 'n gebrek aan vertroue in die finansiële stelsel as die fundamentele ekonomiese probleem waarmee die land te kampe het.  Hy wou direkte federale ingryping vermy, en glo dat die beste manier om die ekonomie te versterk deur die versterking van besighede soos banke en spoorweë. Hy was ook bevrees dat die toelating van individue op die "dole" die land permanent sal verswak.  In plaas daarvan het Hoover sterk geglo dat plaaslike regerings en private gee die behoeftes van individue moet aanspreek. 
Alhoewel hy probeer het om 'n positiewe draai op Swart Dinsdag te maak, het Hoover vinnig beweeg om die ineenstorting van die aandelemark aan te spreek.  In die dae na Swart Dinsdag het Hoover sakeleiers en arbeidsleiers bymekaargemaak en gevra om loonverlagings en werkonderbrekings te vermy terwyl die land 'n kort resessie in die gesig staar, soortgelyk aan die depressie van 1920–21.  Hoover het ook spoorweë en openbare nutsdienste oortuig om die besteding aan konstruksie en instandhouding te verhoog, en die Federale Reserweraad het aangekondig dat hy rentekoerse sal verlaag.  Vroeg in 1930 verkry Hoover 'n bykomende $ 100 miljoen van die kongres om die leen- en aankoopbeleid van die Federal Farm Board voort te sit.  Hierdie aksies is gesamentlik ontwerp om 'n siklus van deflasie te voorkom en 'n fiskale stimulus te bied.  Terselfdertyd het Hoover teen kongresvoorstelle gekant om federale hulp aan werkloses te bied, aangesien hy van mening was dat sulke programme die verantwoordelikheid van die staat en plaaslike regerings en filantropiese organisasies is. 
Hoover het sy amp aangeneem in die hoop om landboutariewe te verhoog om boere te help wat uit die plaaskrisis van die twintigerjare kom, maar sy poging om landboutariewe te verhoog, het verband gehou met 'n wetsontwerp wat in die algemeen die tariewe verhoog het.  Hoover het geweier om nou betrokke te raak by die kongresdebat oor die tarief, en die kongres het 'n tariefrekening opgestel wat die tariewe vir baie goedere verhoog het.  Ten spyte van die wydverspreide ongewildheid van die wetsontwerp, het Hoover gevoel dat hy nie die belangrikste wetgewende prestasie van die Republikeinse beheerde 71ste kongres kon verwerp nie. Oor die beswaar van baie ekonome onderteken Hoover die Smoot - Hawley Tarief Act in Junie 1930.  Kanada, Frankryk en ander nasies het teruggekeer deur tariewe te verhoog, wat gelei het tot 'n inkrimping van internasionale handel en 'n verslegting van die ekonomie.  Progressiewe Republikeine soos senator William E. Borah van Idaho was woedend toe Hoover die tariefwet onderteken, en Hoover se betrekkinge met die vleuel van die party het nooit herstel nie. 
Teen die einde van 1930 het die nasionale werkloosheidsyfer 11,9 persent bereik, maar dit was nog nie duidelik vir die meeste Amerikaners dat die ekonomiese afswaai erger sou wees as die depressie van 1920-21 nie.  'n Rits bankmislukkings aan die einde van 1930 het 'n groter ineenstorting van die ekonomie in 1931 aangekondig.  Terwyl ander lande die goudstandaard verlaat het, wou Hoover dit nie laat vaar nie , maar hy het enige ander monetêre stelsel as "kollektivisme" bespot. .  Hoover beskou die swak Europese ekonomie as 'n groot oorsaak van ekonomiese probleme in die Verenigde State.  In reaksie op die ineenstorting van die Duitse ekonomie het Hoover kongressteun agter 'n eenjarige moratorium op Europese oorlogskuld ingehaal.  Die Hoover Moratorium is hartlik ontvang in Europa en die Verenigde State, maar Duitsland was op die randjie van sy wanbetaling.  Namate die wêreldwye ekonomie versleg het, het demokratiese regerings in Duitsland geval, het die leier van die Nazi -party, Adolf Hitler, die mag oorgeneem. 
Teen die middel van 1931 het die werkloosheidsyfer 15 persent bereik, wat gelei het tot toenemende vrees dat die land 'n depressie beleef wat veel erger was as die onlangse ekonomiese afswaai.  'n Gereserveerde man met 'n vrees vir openbare toespraak, het Hoover toegelaat dat sy teenstanders in die Demokratiese Party hom as koud, onbekwaam, reaksionêr en out-of-touch beskryf.  Teenstanders van Hoover het lasterlike byskrifte ontwikkel om hom in diskrediet te bring, soos 'Hooverville' (die dorpies en hawelose kampe), 'Hoover -leer' (karton om gate in die skoene te bedek) en 'Hoover -kombers' (ou koerant bedek hom voor die koue).  Terwyl Hoover voortgegaan het teen direkte federale hulpverleningspogings, het goewerneur Franklin D. Roosevelt van New York die Temporary Emergency Relief Administration geloods om hulp aan werkloses te verleen. Demokrate het die program as 'n gunstiger alternatief vir Hoover se beweerde apatie teenoor werkloses beskou. 
Die ekonomie het steeds versleg, met die werkloosheidsyfer naby 23 persent vroeg in 1932,  en Hoover het uiteindelik gehoor gegee aan die versoeke om meer direkte federale ingryping.  In Januarie 1932 oortuig hy die Kongres om die oprigting van die Reconstruction Finance Corporation (RFC) te magtig, wat lenings aan finansiële instellings, spoorweë en plaaslike regerings sal bied.  Die RFC het talle ondernemings van mislukking gered, maar dit kon nie kommersiële kredietverlening stimuleer soveel as wat Hoover gehoop het nie, deels omdat dit deur konserwatiewe bankiers bestuur is wat nie bereid was om riskanter lenings te maak nie.  Dieselfde maand toe die RFC gestig is, onderteken Hoover die Federal Home Loan Bank Act en stig 12 distriksbanke onder toesig van 'n Federal Home Loan Bank Board op 'n manier soortgelyk aan die Federal Reserve System.  ​​Hy het ook gehelp met die reël van die Glass - Steagall Act van 1932, noodbankwetgewing wat bedoel is om bankkrediet uit te brei deur die onderpand waarop die Federale Reserweraad banke gemagtig is om uit te leen, uit te brei.  Aangesien hierdie maatreëls nie die ekonomiese krisis kon stuit nie, het Hoover in Julie 1932 die Wet op noodhulp en konstruksie, 'n wetsontwerp op openbare werke van $ 2 miljard, onderteken. 
Na 'n dekade van begrotingsoorskotte, het die federale regering in 1931 'n begrotingstekort ondervind.  Alhoewel sommige ekonome, soos William Trufant Foster, 'n begrotingstekort verkies het om die Groot Depressie aan te spreek, het die meeste politici en ekonome geglo dat dit noodsaaklik was om 'n gebalanseerde begroting.  Aan die einde van 1931 stel Hoover 'n belastingplan voor om die belastinginkomste met 30 persent te verhoog, wat lei tot die aanvaarding van die Wet op Inkomste van 1932.  Die wet het belasting oor die algemeen verhoog, wat 'n groot deel van die belastingverlaging verminder program Mellon was die voorsitter van die 1920's. Topverdieners is belas met 63 persent op hul netto inkomste, die hoogste koers sedert die vroeë 1920's. Die wet het ook die hoogste boedelbelastingkoers verdubbel, vrystellings op persoonlike inkomstebelasting verlaag, die vrystelling van korporatiewe inkomstebelasting uitgeskakel en korporatiewe belastingkoerse verhoog.  Ondanks die aanvaarding van die Wet op Inkomste, het die federale regering 'n begrotingstekort voortgesit. 
Burgerregte en Mexikaanse repatriasie
Hoover het selde melding gemaak van burgerregte terwyl hy president was. Hy het geglo dat Afro -Amerikaners en ander rasse hulself kan verbeter met opvoeding en individuele inisiatief.  [ bladsy benodig ] Hoover het meer Afro-Amerikaners in federale posisies aangestel as wat Harding en Coolidge gesamentlik saamgestel het, maar baie Afro-Amerikaanse leiers het verskillende aspekte van die Hoover-administrasie veroordeel, waaronder Hoover se onwilligheid om 'n federale wet teen lynch te beywer.  Hoover het ook voortgegaan met die leliewit-strategie, en het Afro-Amerikaners uit leiersposisies in die Republikeinse Party verwyder in 'n poging om die oorheersing van die Demokratiese Party in die Suide te beëindig.  Hoewel Robert Moton en 'n paar ander swart leiers die lelie-wit strategie as 'n tydelike maatreël aanvaar het, was die meeste Afro-Amerikaanse leiers woedend.  Hoover vervreem swart leiers verder deur die konserwatiewe suidelike regter John J. Parker aan te wys tot die benoeming van Parker in die hooggeregshof, wat uiteindelik in die senaat misluk het weens die opposisie van die NAACP en georganiseerde arbeid.  Baie swart kiesers het in die verkiesing van 1932 na die Demokratiese Party oorgegaan, en Afro -Amerikaners sou later 'n belangrike deel van Franklin Roosevelt se New Deal -koalisie word. 
As deel van sy pogings om werkloosheid te beperk, het Hoover probeer om immigrasie na die Verenigde State te verminder, en in 1930 het hy 'n uitvoerende bevel uitgevaardig waarin individue werk moes hê voordat hulle na die Verenigde State verhuis. 
By die aanstelling het Hoover die Amerikaners aangespoor om die agtiende wysiging en die Volstead Act, wat 'n verbod in die Verenigde State ingestel het, te gehoorsaam.  Om aanbevelings vir openbare beleid rakende verbod te maak, het hy die Wickersham -kommissie gestig.  Hoover het gehoop dat die openbare verslag van die kommissie sy standpunt ten gunste van die verbod sou ondersteun, maar die verslag kritiseer die handhawing van die Volstead -wet en merk op die groeiende openbare opposisie teen verbod. Nadat die Wickersham -verslag in 1931 gepubliseer is, verwerp Hoover die advies van sommige van sy naaste bondgenote en weier om enige hersiening van die Volstead -wet of die agtiende wysiging goed te keur, aangesien hy vrees dat dit sy steun onder advokate vir verbod sou ondermyn.  Namate die openbare mening toenemend teen die verbod gekeer het, het meer en meer mense die wet oortree, en 'n grondbeweging het ernstig begin werk vir die herroeping van die verbod.  In Januarie 1933 is 'n grondwetlike wysiging wat die agtiende wysiging herroep, deur die kongres goedgekeur en aan die state voorgelê vir bekragtiging. Teen Desember 1933 is dit deur die vereiste aantal state bekragtig om die een-en-twintigste wysiging te word. 
Volgens Leuchtenburg was Hoover "die laaste Amerikaanse president wat sy amp beklee het sonder dat dit opvallend nodig was om aandag aan die res van die wêreld te gee". Gedurende die termyn van Hoover het die wêreldorde wat in die onmiddellike nasleep van die Eerste Wêreldoorlog gevestig is, egter begin verkrummel.  As president het Hoover grootliks sy belofte goedgekeur voordat hy die amp aanvaar het om nie in Latyns -Amerika se binnelandse sake in te meng nie. In 1930 stel hy die Clark-memorandum vry, 'n verwerping van die Roosevelt-uitgangspunt en 'n stap na nie-intervensionisme in Latyns-Amerika. Hoover het hom nie heeltemal daarvan weerhou om die militêre in Latyns-Amerikaanse aangeleenthede te gebruik nie, en hy dreig ingryping in die Dominikaanse Republiek, en hy stuur oorlogskepe na El Salvador om die regering te ondersteun teen 'n linkse rewolusie.  Ondanks die optrede het hy die Banana Wars afgesluit, die besetting van Nicaragua beëindig en die besetting van Haïti amper beëindig. 
Hoover het 'n prioriteit geplaas by ontwapening, wat hy gehoop het die Verenigde State in staat sou stel om geld van die weermag na huishoudelike behoeftes te verskuif.  Hoover en minister van buitelandse sake, Henry L. Stimson, het gefokus op die uitbreiding van die Washington Naval -verdrag van 1922, wat probeer het om 'n vlootwapenwedloop te voorkom.  As gevolg van Hoover se pogings onderteken die Verenigde State en ander groot vlootmagte die vlootverdrag van Londen in 1930.  Die verdrag verteenwoordig die eerste keer dat die vlootmagte ooreengekom het om hul hoeveelheid hulpvaartuie te beperk, aangesien vorige ooreenkomste slegs kapitaalskepe geraak het. 
By die Wêreldontwapeningskonferensie van 1932 het Hoover 'n beroep gedoen op verdere besnoeiings in bewapening en die verbod op tenks en bomwerpers, maar sy voorstelle is nie aanvaar nie. 
In 1931 val Japan Mantsjoerije binne, verslaan die Republiek van China se militêre magte en vestig Manchukuo, 'n marionetstaat. Die Hoover -administrasie betreur die inval, maar probeer ook om die Japannese nie te verset nie, uit vrees dat 'n te sterk standpunt die matige magte in die Japanse regering sou verswak en 'n moontlike bondgenoot teen die Sowjetunie sou vervreem, wat hy as 'n baie groter bedreiging beskou het .  In reaksie op die Japannese inval, het Hoover en Stimson, minister van buitelandse sake, die Stimson -leerstuk uiteengesit wat bepaal dat die Verenigde State nie gebiede wat met geweld verkry is, sal erken nie. 
Duisende veterane uit die Eerste Wêreldoorlog en hul gesinne het gedurende Junie 1932 in Washington, DC, betoog en kamp opgeslaan en 'n beroep gedoen op onmiddellike betaling van bonusse wat deur die Wet op Aangepaste Vergoeding van die Eerste Wêreldoorlog in 1924 belowe is. die bonusse in 1945. Alhoewel die Kongres geld aangebied het om terug te keer huis toe, het sommige lede van die "Bonus Army" gebly. Die polisie in Washington het probeer om die betogers uiteen te jaag, maar hulle was in die minderheid en sonder sukses. Die polisie het skote afgevuur in 'n vergeefse poging om orde te bereik, en twee betogers is dood terwyl baie beamptes beseer is. Hoover het die Amerikaanse weermag onder leiding van generaal Douglas MacArthur na die betogings gestuur. MacArthur, wat geglo het dat hy 'n kommunistiese rewolusie beveg, het besluit om die kamp met militêre geweld uit te wis. Hoewel Hoover nie beveel het dat MacArthur uit die betogers moet verwyder nie, het hy dit onderskryf.  Die voorval was vir die Hoover-administrasie verleentheid en vernietig die kans wat hy nog het om herverkiesing te wen. 
Teen die middel van 1931 het min waarnemers gedink dat Hoover te midde van die voortslepende ekonomiese krisis baie hoop het om 'n tweede termyn te wen.  Die Republikeinse verwagtinge was so donker dat Hoover tydens die Republikeinse Nasionale Konvensie van 1932 geen ernstige opposisie teen herbenoeming ondervind het nie. Coolidge en ander prominente Republikeine het almal die geleentheid gegee om Hoover uit te daag.  Franklin D. Roosevelt het die presidensiële benoeming op die vierde stembrief van die Demokratiese Nasionale Konvensie van 1932 gewen en die 1928 Demokratiese genomineerde, Al Smith, verslaan. Die Demokrate val Hoover aan as die oorsaak van die Groot Depressie en omdat hulle onverskillig was vir die lyding van miljoene.  As goewerneur van New York het Roosevelt 'n beroep op die wetgewer in New York gedoen om hulp aan behoeftiges te verleen, wat Roosevelt se reputasie as gunstiger teenoor regeringsintervensionisme tydens die ekonomiese krisis bevestig het.  Die Demokratiese Party, insluitend Al Smith en ander nasionale leiers, het agter Roosevelt saamgesak, terwyl progressiewe Republikeine soos George Norris en Robert La Follette jr. Hoover verlaat het.  Verbod was toenemend ongewild, en wets het aangevoer dat state en gemeentes die belastinggeld nodig het. Hoover het 'n nuwe grondwetlike wysiging voorgestel wat vaag was oor die gegewens. Roosevelt se platform beloof om die 18de wysiging te herroep.  
Hoover was oorspronklik van plan om slegs een of twee groot toesprake te hou en die res van die veldtog aan die gevolmagtigdes oor te laat, soos die presidente tradisioneel gedoen het. Maar, aangemoedig deur Republikeinse pleidooie en woedend oor demokratiese aansprake, het Hoover die openbare stryd aangegaan. In sy nege groot radio -adresse het Hoover sy administrasie en sy regeringsfilosofie hoofsaaklik verdedig en kiesers aangespoor om vas te hou aan die "grondslag van ervaring" en die idee te verwerp dat regeringsintervensionisme die land van die depressie kan red.  Tydens sy veldtogte deur die land het Hoover te kampe gehad met miskien die mees vyandigste skares wat 'n sittende president ooit gesien het. Behalwe dat sy trein en motorwaens met eiers en vrot vrugte bestook is, was hy dikwels onder die indruk, terwyl die geheime diens verskeie kere die pogings om Hoover seergemaak het, te stop, insluitend die vaslegging van 'n man naby Hoover met stokke dinamiet, en 'n ander een wat reeds verwyder is verskeie spykers van die relings voor die president se trein. 
Hoover se pogings om sy administrasie te bevestig, val op dowe ore, aangesien baie van die publiek sy administrasie die skuld vir die depressie gee.  In die verkiesingsstem verloor Hoover 59–472, met ses state.  Hoover het 39,7 persent van die algemene stemme gewen, 'n duik van 26 persentasiepunte van sy uitslag in die verkiesing in 1928. 
Teenstand teen New Deal
Hoover het in Maart 1933 uit Washington vertrek, bitter oor sy verkiesingsverlies en volgehoue ​​ongewildheid.  Aangesien Coolidge, Harding, Wilson en Taft almal gesterf het gedurende die 1920's of vroeë 1930's en Roosevelt in die amp oorlede is, was Hoover die enigste lewende oud-president van 1933 tot 1953. Hoover en sy vrou het in Palo Alto gewoon totdat sy dood in 1944, op daardie stadium het Hoover permanent in die Waldorf Astoria -hotel in New York begin woon.  Gedurende die dertigerjare word Hoover toenemend self geïdentifiseer as 'n konserwatief.  Hy het die nasionale gebeure noukeurig gevolg nadat hy die openbare amp verlaat het, en 'n konstante kritikus van Franklin Roosevelt geword. In reaksie op voortgesette aanvalle op sy karakter en presidentskap, het Hoover meer as twee dosyn boeke geskryf, waaronder Die uitdaging tot vryheid (1934), wat Roosevelt se New Deal erg gekritiseer het. Hoover beskryf die New Deal se National Recovery Administration and Agricultural Adjustment Administration as 'fascisties', en hy noem die bankwet van 1933 '' ''n oorgang na reusagtige sosialisme' '. 
Slegs 58 toe hy die amp verlaat, het Hoover gedurende die dertigerjare hoop op nog 'n termyn as president. By die Republikeinse Nasionale Konvensie van 1936 is Hoover se toespraak oor die New Deal goed ontvang, maar die benoeming het gegaan aan die goewerneur van Kansas, Alf Landon.  In die algemene verkiesing het Hoover namens Landon talle goed gepubliseerde toesprake gelewer, maar Landon is deur Roosevelt verslaan.  Alhoewel Hoover elke keer gretig was om Roosevelt teë te staan, het senator Arthur Vandenberg en ander Republikeine die steeds ongewilde Hoover aangespoor om uit die stryd te bly tydens die debat oor Roosevelt se voorgestelde wetsontwerp op herstrukturering van die regbank van 1937. By die Republikeinse Nasionale Konvensie van 1940. , Hoover hoop weer op die presidensiële benoeming, maar dit gaan aan die internasionalis Wendell Willkie, wat in die algemene verkiesing teen Roosevelt verloor het. 
Tydens 'n reis na Europa in 1938 ontmoet Hoover Adolf Hitler en bly hy by Hermann Göring se jaglodge.  Hy het ontsteltenis uitgespreek oor die vervolging van Jode in Duitsland en was van mening dat Hitler mal was, maar het nie 'n bedreiging vir die VSA ingehou nie, maar Hoover het geglo dat Roosevelt die grootste bedreiging vir die vrede inhou, omdat Roosevelt se beleid Japan ontmoedig en moedeloos maak Frankryk en die Verenigde Koninkryk nadat hulle 'n 'verblyf' met Duitsland bereik het.  Na die inval van Duitsland in September 1939 in Duitsland, verset Hoover die Amerikaanse betrokkenheid by die Tweede Wêreldoorlog, insluitend die Lend-Lease-beleid.  Hy verwerp Roosevelt se aanbiedinge om hulp in Europa te help koördineer, , maar help met die hulp van ou vriende van die CRB om die Kommissie vir Poolse Hulp op die been te bring.  Na die begin van die besetting van België in 1940 het Hoover hulp verleen aan Belgiese burgers, hoewel hierdie hulp deur Duitse uitsendings as onnodig beskryf is.  
In Desember 1939 het simpatieke Amerikaners onder leiding van Hoover die Finse Hulpfonds gestig om geld te skenk om Finse burgerlikes en vlugtelinge te help nadat die Sowjetunie die Winteroorlog begin het deur Finland aan te val, wat Amerikaners woedend gemaak het.  Einde Januarie het dit reeds meer as twee miljoen dollar aan die Finne gestuur. 
Tydens 'n radio -uitsending op 29 Junie 1941, 'n week na die Nazi -inval in die Sowjetunie, het Hoover enige 'stilswyende alliansie' tussen die VSA en die USSR afgemaak en gesê: 'as ons by die oorlog aansluit en Stalin wen, het ons gehelp hom om meer kommunisme op Europa en die wêreld af te dwing. Oorlog saam met Stalin om vryheid af te dwing is meer as 'n travestie. Dit is 'n tragedie. "  Tot sy frustrasie was Hoover nie opgeroep om te dien nadat die Verenigde State die Tweede Wêreldoorlog binnegegaan het nie weens sy verskille met Roosevelt en sy voortdurende ongewildheid.  Hy het nie die presidensiële benoeming op die Republikeinse Nasionale Konvensie van 1944 nagestreef nie en het op versoek van die Republikeinse genomineerde Thomas E. Dewey daarvan weerhou om tydens die algemene verkiesing veldtog te voer.  In 1945 het Hoover president Harry S. Truman aangeraai om die Amerikaanse eis vir die onvoorwaardelike oorgawe van Japan te laat vaar weens die groot geraamde ongevalle van die beplande inval in Japan, hoewel Hoover nie bewus was van die Manhattan -projek en die atoom nie bom. 
Na die Tweede Wêreldoorlog het Hoover bevriend geraak met president Harry S. Truman ondanks hul ideologiese verskille.  Vanweë Hoover se ervaring met Duitsland aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog, het Truman in 1946 die voormalige president gekies om deur die Geallieerde besette Duitsland en Rome, Italië te toer om na die voedselbehoeftes van die besette nasies te kyk. Na 'n toer deur Duitsland het Hoover 'n aantal verslae gelewer wat krities was oor die Amerikaanse besettingsbeleid.  Hy het in een verslag gesê dat "daar 'n illusie bestaan ​​dat die Nuwe Duitsland na die anneksasies agtergelaat kan word tot 'n 'pastorale staat'. Dit kan nie gedoen word tensy ons 25 000 000 mense daaruit uitroei of daaruit skuif nie. "  Op inisiatief van Hoover is 'n program vir skoolmaaltye in die Amerikaanse en Britse besettingsgebiede van Duitsland op 14 April 1947 begin, en die program bedien 3 500 000 kinders. 
National Press Club Luncheon Speakers, Herbert Hoover, 10 Maart 1954, 37:23, Hoover praat om 7:25 oor die tweede reorganiseringskommissie, Library of Congress 
In 1947 het Truman Hoover aangestel in 'n kommissie om die uitvoerende departemente te herorganiseer, wat die kommissie Hoover as voorsitter verkies het en bekend geword het as die Hoover -kommissie. Die kommissie het veranderinge aanbeveel om die president se vermoë om die federale regering te bestuur, te versterk. Alhoewel Hoover hom in die dertigerjare teëgestaan ​​het teen die konsentrasie van Roosevelt in die dertigerjare, het hy geglo dat 'n sterker presidentskap nodig sou wees met die koms van die atoomtydperk.  Tydens die presidentsverkiesing van 1948 het Hoover die Republikeinse genomineerde Thomas Dewey se onsuksesvolle veldtog teen Truman ondersteun, maar hy het op goeie voet met Truman gebly.  Hoover het die Verenigde Nasies in beginsel bevoordeel, maar hy was gekant teen die toekenning van lidmaatskap aan die Sowjetunie en ander kommunistiese state. Hy beskou die Sowjetunie as moreel afstootlik as Nazi -Duitsland en ondersteun die pogings van Richard Nixon en ander om kommuniste in die Verenigde State bloot te stel. 
In 1949 het die goewerneur van New York, Thomas E. Dewey, Hoover die setel van die senaat aangebied deur Robert F. Wagner. Hy het geweier. [ aanhaling nodig ]
Hoover het die konserwatiewe leier Robert A. Taft gesteun tydens die Republikeinse Nasionale Konvensie van 1952, maar die presidensiële benoeming van die party het eerder gegaan na Dwight D. Eisenhower, wat die verkiesing in 1952 gewen het.  Alhoewel Eisenhower Hoover in 'n ander presidensiële kommissie aangestel het, het Hoover 'n hekel aan Eisenhower, omdat hy laasgenoemde se versuim was om die New Deal terug te dra.  Hoover se openbare werk het gehelp om sy reputasie te rehabiliteer, net soos sy gebruik van selfveragtende humor, het hy af en toe opgemerk dat "ek die enigste persoon is wat ooit 'n depressie na hom vernoem het."  In 1958 het die Kongres die Wet op Voormalige Presidente goedgekeur en 'n jaarlikse pensioen van $ 25 000 (gelykstaande aan $ 224 250 in 2020) aan elke voormalige president aangebied.  Hoover het die pensioen geneem, alhoewel hy nie die geld nodig gehad het nie, moontlik om die verleentheid van Truman te vermy, wie se benarde finansiële status 'n rol gespeel het in die inwerkingtreding van die wet.  In die vroeë 1960's het president John F. Kennedy Hoover verskillende posisies aangebied Hoover het die aanbiedinge van die hand gewys, maar Kennedy verdedig na die inval van die Bay of Pigs en was persoonlik ontsteld oor die moord op Kennedy in 1963. 
Hoover het tydens sy aftrede verskeie boeke geskryf, waaronder Die beproewing van Woodrow Wilson, waarin hy Wilson se optrede tydens die Vredeskonferensie in Parys sterk verdedig het.  In 1944 het hy begin werk Vryheid verraai, waarna hy dikwels sy "magnum opus" genoem het. In Vryheid verraai, Kritiseer Hoover sterk Roosevelt se buitelandse beleid, veral Roosevelt se besluit om die Sowjetunie te erken om hulp aan die land tydens die Tweede Wêreldoorlog te verleen.  Die boek is in 2012 gepubliseer nadat dit deur die historikus George H. Nash geredigeer is. 
Hoover het gedurende die laaste twee jaar van sy lewe drie groot siektes ondervind, waaronder 'n operasie in Augustus 1962 waarin 'n groei in sy dikderm verwyder is.   Hy sterf op 20 Oktober 1964 in New York na massiewe interne bloeding.  Hoewel Hoover se laaste gesproke woorde onbekend is, was sy laaste bekende geskrewe woorde 'n goeie boodskap aan sy vriend Harry Truman, ses dae voor sy dood, nadat hy gehoor het dat Truman beserings opgedoen het toe hy in 'n badkamer gegly het: "Bad is 'n bedreiging vir oudpresidente, want soos jy kan onthou, het 'n bad opgestaan ​​en my werwels gebreek toe ek in 1946 in Venezuela was op jou wêreldhongersnoodmissie. My hartlike simpatie en beste wense vir jou herstel. "  Twee maande tevore, op 10 Augustus, het Hoover die ouderdom van 90 jaar bereik, slegs die tweede Amerikaanse president (na John Adams) om dit te doen. Op die vraag oor hoe hy voel om die mylpaal te bereik, antwoord Hoover: "Te oud."  Ten tyde van sy dood was Hoover al meer as 31 jaar uit sy amp (11,553 dae saam). Dit was die langste aftrede in die presidensiële geskiedenis totdat Jimmy Carter daardie rekord in September 2012 gebreek het. 
Hoover is vereer met 'n staatsbegrafnis waarin hy in die staat Capitol rotunda in die Verenigde State gelê het.  Toe, op 25 Oktober, is hy begrawe in West Branch, Iowa, naby sy presidensiële biblioteek en geboorteplek op die terrein van die Herbert Hoover National Historic Site. Daarna is Hoover se vrou, Lou Henry, wat begrawe is in Palo Alto, Kalifornië, na haar dood in 1944, langs hom begrawe. 
Hoover was uiters ongewild toe hy die amp verlaat ná die verkiesing van 1932, en sy historiese reputasie sou eers in die sewentigerjare begin herstel. Volgens professor David E. Hamilton het historici Hoover erkenning gegee vir sy opregte geloof in vrywilligheid en samewerking, sowel as die vernuwing van sommige van sy programme. Hamilton merk egter ook op dat Hoover polities ongeskik was en nie die erns van die Groot Depressie kon erken nie.  Nicholas Lemann skryf dat Hoover onthou word "as die man wat te streng konserwatief was om behoorlik op die depressie te reageer, as die ongelukkige foelie van die groot Franklin Roosevelt en as die politikus wat daarin geslaag het om 'n Republikeinse land in 'n Demokratiese een ".  Meningspeilings onder historici en politieke wetenskaplikes het Hoover oor die algemeen in die onderste derde van die presidente ingedeel. In 'n peiling van 2018 onder die afdeling Presidente en uitvoerende politiek van die American Political Science Association, was Hoover die 36ste beste president.  'n C-Span-peiling onder historici in 2017 het Hoover ook as die 36ste beste president beskou. 
Alhoewel Hoover algemeen beskou word as 'n mislukte presidentskap, het hy ook lof ontvang vir sy optrede as humanitêre en openbare amptenaar.  Biograaf Glen Jeansonne skryf dat Hoover 'een van die buitengewoonste Amerikaners van die moderne tyd' was, en voeg by dat Hoover ''n lewe gelei het wat 'n prototipe Horatio Alger -verhaal was, behalwe dat Horatio Alger -verhale op die hoogtepunt van sukses stop'.  Biograaf Kenneth Whyte skryf dat, "die vraag waar Hoover in die Amerikaanse politieke tradisie hoort, bly tot vandag toe 'n gelaaide een. Hoewel hy duidelik 'n belangrike rol gespeel het in die ontwikkeling van beide die progressiewe en konserwatiewe tradisies, sal geen van die partye dit aanvaar nie hom uit vrees vir besmetting met die ander. " 
Uitsig oor ras
Dit is bekend dat Hoover rassistiese houdings teenoor swart en gemengde rasse het. Baie van sy swart tydgenote beskou hom as 'n rassis, en W.E.B. Du Bois beskou hom as 'n 'ondemokratiese rassis wat swartes as 'n soort' submanne 'beskou het. 
Die Herbert Hoover Presidensiële Biblioteek en Museum is geleë in West Branch, Iowa, langs die Herbert Hoover National Historic Site. Die biblioteek is een van dertien presidensiële biblioteke wat deur die National Archives and Records Administration bestuur word. Die Hoover – Minthorn House, waar Hoover van 1885 tot 1891 gewoon het, is in Newberg, Oregon, geleë. Sy Rapidan -visvangkamp in Virginia, wat hy in 1933 aan die regering geskenk het, is nou 'n National Historic Landmark in die Shenandoah National Park. Die Lou Henry en Herbert Hoover -huis, gebou in 1919 in Stanford, Kalifornië, is nou die amptelike woning van die president van die Stanford -universiteit, en 'n National Historic Landmark. Die Hoover Institution, 'n dinkskrum en navorsingsinstelling wat deur Hoover gestig is, is ook in Stanford geleë.
Hoover is herdenk onder die name van verskeie dinge, waaronder die Hooverdam aan die Colorado -rivier en talle laerskole-, middel- en hoërskole in die Verenigde State. Twee klein planete, 932 Hooveria  en 1363 Herberta, word ter ere van hom genoem.  Die Poolse hoofstad Warskou het 'n plein vernoem na Hoover,  en die historiese stad Gwalia, Wes -Australië, bevat die Hoover House Bed and Breakfast, waar Hoover gewoon het tydens die bestuur en besoek van die myn gedurende die eerste dekade van die twintigste eeu.  'n Medisyne -balspel bekend as Hooverball is vernoem na Hoover. Dit is uitgevind deur die dokter van die Withuis, admiraal Joel T. Boone, om Hoover te help om fiks te bly terwyl hy as president dien. 
Tydens die Tweede Wêreldoorlog was president Franklin D. Roosevelt vasbeslote om 'n makliker manier vir verslaggewers te skep om betekenisvolle nuus te kry. Daarom het Roosevelt sy perssekretaris, Stephen Early, opdrag gegee om 'n & ldquoopen-deur-beleid met alle korrespondente aan te neem. 
Voorheen is swart korrespondente verbied om die nuusberigte van die administrasie by te woon. Nietemin het Early onvermoeid talle pogings aangewend om die korrespondensievereniging van die Withuis te oorreed om persbewyse uit te reik. As gevolg van vroeë pogings, het Harry McAlpin van die National Negro Publishers Association in 1944 die eerste Afro -Amerikaanse verslaggewer geword wat deel was van die perskorps van die Withuis.
In 2016 het president Obama McAlpin vereer en president Roosevelt & rsquos se woorde aan die jong verslaggewer aangehaal. Ek is bly om jou te sien, McAlpin, en rdquo sê Roosevelt terwyl hy sy beroemde glimlag flits en sy hand na die korrespondent steek. En baie bly om u hier te hê. & rdquo
10 dinge wat u nie van Herbert Hoover mag weet nie - GESKIEDENIS
Bio. "Mini Bio: F. Scott Fitzgerald." YouTube. Google, 21 Sept. 2012. Web. 11 April 2014. & lttttps: //www.youtube.com/watch? V = PL05VV040Ls & gt.
"Swart Dinsdag." Klein juffrou Medic. Blogger, 22 Nov. 2011. Web. 11 Apr. 2014. & lthttp: //3.bp.blogspot.com/-QUp-el0g3VE/TstvN0sahrI/AAAAAAAAEM/hn1xq0Ah_NY/s1600/black_tuesday_journal28.jpg>.
"Lêer: F Scott Fitzgerald 1921.jpg." Wikipedia: Die vrye ensiklopedie. Wikimedia Foundation, 11 April 2014. Web. 11 Apr. 2014. & lthttp: //upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/5c/F_Scott_Fitzgerald_1921.jpg>.
"Lêer: Gatsby 1925 baadjie.gif." Wikipedia: Die vrye ensiklopedie. Wikimedia Foundations, 11 Apr. 2014. Web. 11 Apr. 2014. & lthttp: //upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/b/b0/Gatsby_1925_jacket.gif/200px-Gatsby_1925_jacket.gif>.
"Lêer: Zelda Fitzgerald portrait.jpg." Wikipedia: Die vrye ensiklopedie. Wikimedia Foundation, n.d. Web. 11 Apr. 2014. & lthttp: //upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/2/23/Zelda_Fitzgerald_portrait.jpg>.
Fitzgerald, F. Scott. The Great Gatsby. 1925. New York: Scribner, 2004. Druk.
"Great Gatsby Cover Spray geverf." Afwykende kuns. deviantART, 2014. Web. 11 Apr. 2014. & lthttp: //fc07.deviantart.net/fs71/f/2012/003/a/e/great_gatsby_cover_spray_painted_by_tier317-d4l7ma0.jpg>.
"Herbert Hoover." Geskiedenis. A & ampE Television Networks, 2014. Web. 11 April 2014. & lthttp: //www.history.com/topics/us-presidents/herbert-hoover>.
Geskiedenis kanaal. "History The Crash of 1929 The Great Depression (PBS) 1 van 6 Dokumentêr." YouTube. Google, 29 Des. 2013. Web. 11 April 2014. & lthttps: //www.youtube.com/watch? V = qDEq6KZ_2NE & gt.
Lapsansky-Werner, Emma J. Geskiedenis van die Verenigde State: Moderne Amerika. Student red. Upper Saddle River: Pearson/Prentice Hall, 2010. Druk.
10 Feeste oor aandete oor "Der Chef " Herbert von Karajan
Eerstens was hy nie 'n sjef in die kulinêre sin nie, maar eerder die baas, " of "Die sjef" in sy moedertaal Duits. Terwyl sy butler besig was om die gunsteling spaghetti aglio e olio van Masetro op te sweep, was Karajan besig om een ​​van die belangrikste en omstrede musikante van die twintigste eeu te wees. The Boss, 'n buitengewone kondukteur, het in 'n skouspelagtige hoë definisie geleef. Maar hoeveel weet ons van die man agter die kamera? Hier is 10 dinge wat u al dan nie van die maestro weet ...
1) Dit was Karajan se handelsmerk om hele simfonieë met sy oë toe te dirigeer. Hy sou gereeld om 4 uur opstaan ​​om die tellings uit die kop te leer ken. Hier is 'n uittreksel van 2 minute uit Berlioz's Symphonie Fantastique—10 punte as jy sien hoe hy sy oë oopmaak! (Spoiler: hy doen dit nie.)
2) Vir 'n klein man het hy baie groot hande gehad. Volgens sy derde vrou, Eliette Mouret, het hy ook twee linkervoete en die musiek was in sy gedagtes, nie sy liggaam nie.
3) Eliette en Karajan het twee dogters gehad. Karajan was mal daaroor om tyd saam met Arabel en Isabel deur te bring, maar het min tyd gehad vir sy ouer broer, die orrelis Wolfgang von Karajan. Dit was meer as 'n eenvoudige geval van wedywering tussen broers en susters - Wolfgang het al die kinderjare met sy orrelspel geneem, en dit lyk asof Herbert hom nooit regtig vergewe het nie.
4) Karajan was nie net 'n ereburger van Salzburg, die stad waar hy gebore is nie, maar ook van Berlyn (vanaf 1973) en van Wene (1978). Toe hy Karl Böhm in 1957 as direkteur van die Weense Staatsoper opvolg, nadat hy die Berliner Philharmoniker sedert 1938 gedirigeer het, het mense hom begin bel " die Generalmusikdirektor van Europa! " Hy het talle ander byname gekry onderweg na internasionale roem, waaronder & #8220Le bon dieu, " "Wunder Karajan, " en "The Emperor of Legato, " 'n titel waarvoor hy sterk argumenteer in die stadige beweging van Beethoven se simfonie nr.5:
5) Die formidabele dirigent was 'n selferkende introvert. Sy geloof in die transformerende krag van konsentrasie is versterk deur die studie van Zen -boeddhisme en die beoefening van joga. Hy sou by elke geleentheid uit die stad terugtrek na sy land, om vrede en stilte in sy privaat lewe te soek op 'n manier wat hy nie op die openbare verhoog kon doen nie.
6) Karajan se fassinasie met tegnologie het geensins gestop met die nuutste opnametegnieke nie. Hy het 'n privaat vlieënierlisensie gehad en was gereeld 'n vlieënier van sy eie Cessna en Dassault Falcon 10. Op die Salzburg-lughawe is die Herbert-von-Karajan-General-Aviation-Terminal selfs vernoem na die lugdraaier! Karajan het dit ook geniet om met sy St Tropez-seiljag te seil en vinnige motors te ry, soms op privaat renbane-hy was een van die min bekendes wat 'n Porsche 959 besit het, waarvan slegs 300 bestaan ​​het! Toe hy joga nie beoefen het nie, was hy 'n bietjie waaghals.
7) Hy was lief vir Westers. Sy vriende onthou hoe hulle oor en oor dieselfde films sou kyk, en Karajan sou sê: "As ek 'n whiskyglas in die een hand en 'n sigaret in die ander hand het, voel ek soos John Wayne." NIE 'n aanhanger van Steven Spielberg se film nie E.T. tot die punt dat Karajan sy span aangesê het om die belangrike ontmoeting tussen hom en die groot direkteur te kanselleer.
8) Karajan se problematiese lidmaatskap van die Nasionaal-Sosialistiese Party is goed gedokumenteer, maar minder bekend is die oomblikke waarop hy die Nazi-regime in die steek gelaat het. In Junie 1939 blameer Hitler 'n letsel in die produksie van Wagner by die Staatsopera Sterf Meistersinger oor die optrede van Karajan sonder 'n telling. Karajan het nie net bevele om 'n partituur in toekomstige optredes te gebruik nie, geïgnoreer, maar hy het ook voortgegaan met die programmering van musiek deur buitelandse en Joodse komponiste. In 1940 verklaar Goebbels dat die Führer 'n baie lae opinie het oor Karajan en sy optrede. Op sy beste was Karajan's 'n geval van pragmatisme, in die ergste geval van opportunisme, maar nooit van oortuiging nie.
9) Anders as Bernstein, sy teatrale Amerikaanse tydgenoot, sou Karajan nooit op die verhoog sweet nie. In November 1958 nooi Bernstein Karajan om die New York Philharmonic te dirigeer. Hulle twee style kon kwalik meer anders gewees het/ terwyl Bernstein se optrede hartstogtelik onbelemmerd en polities was, was Karajan s'n gedissiplineerd en noukeurig voorberei, net soos die man self. Die maestro was egter nie onoorwinlik nie. Evgeny Kissin se uitvoering van 1988 van Tsjaikowski se klavierkonsert nr. 1 in Salzburg bring hom tot seldsame trane. Kissin was ook diep ontroer en onthou hoe die teenwoordigheid van Karajan 'n verborge potensiaal in my geopenbaar het.
10) Alhoewel Karajan in sy leeftyd aangewys is as die bes geklede man van Wene, is hy begrawe in 'n sweetpak. Om voortdurend in die media se kollig te wees, verg 'n perfekte styl - Karajan het seker gemaak dat hy 'n persoonlike stilis het om hom te help om sy voorkoms te behou. Maar toe die einde kom, was dit Karajan se uitdruklike wens om in 'n sweetpak begrawe te word. Die lewenslange estetie het aan sy butler Francesco Orsomando gesê dat die sweetpak: 'n gevoel dat ek 'n vryer man voel.
Daar is duidelik meer vir die maestro as wat met die oog gesien kan word. As u nie bygehou het met ons eksklusiewe Karajan -reeks nie, is daar nog tyd om in te haal. Met 43 remasterde Karajan-video's wat nog nooit vantevore gesien is nie, kan ons u nog baie onvergeetlike oomblikke belowe.
Die Tweede Beampte wat Titanic oorleef en 130 lewens in Dunkirk gered het
Vroegoggend op 15 April 1912 het die ondenkbare gebeur - R.M.S. Titanic, die grootste en luuksste vaartuig wat ooit oor die sewe seë gevaar het, bevind hom aan die onderkant van die Noord -Atlantiese Oseaan. Daar word gesê dat die Britse vaartuig oninkbaar was; een werknemer het selfs tydens die bekendstelling daarvan gespog dat 'nie eens God self hierdie skip kan sink nie'. Uiteindelik was dit 'n ysberg wat die 'The Queen of the Ocean' die noodlottige slag toegedien het tydens sy eerste reis. Van die 2224 siele aan boord sou meer as 1 500 sterf.
Op 4 Junie 1940 het die ondenkbare weer gebeur - 338 000 B.E.F. en geallieerde soldate is suksesvol gered van die strande van Duinkerke tydens Operasie Dynamo. Tragedie is in triomf verander en premier Winston Churchill beskryf die ontruiming as 'n 'wonderwerk'.
10 dinge wat u nie van die Titanic mag weet nie
Om een ​​van hierdie bepalende oomblikke van die 20ste eeu eerstehands te aanskou, sou betekenisvol genoeg wees, om albei te sien, sou ondenkbaar wees, maar tog het die ondenkbare gebeur tydens die gebeurtenisvolle en dikwels ongelooflike lewe van Charles Herbert Lightoller.
Lightoller, wat in 1874 in Lancashire gebore is, het al 'n leeftyd se gebeurtenisse beleef teen die tyd dat hy die pos as Tweede Beampte aan boord van die Titanic in 1912 beklee het. jaar seevaartleerlingskap in plaas daarvan. 'N Rukkie later bevind hy hom vas in Rio de Janeiro terwyl die boot waarop hy besig was, herstel word nadat dit skade opgedoen het tydens 'n storm in die Suid -Atlantiese Oseaan. Destyds was Rio te midde van twee gevaarlike voorvalle - 'n rewolusie en 'n pokke -uitbraak.
Dit was 'n geval van spring uit die braaipan en in die vuur nadat Lightoller se skip Rio verlaat het toe die vaartuig wat nou herstel is, geland en skipbreuk gely het op 'n klein onbewoonde eiland in die Indiese Oseaan genaamd Île Saint-Paul. Nadat hulle agt dae lank vir hulself gesukkel het, is Lightoller en die res van die bemanning uiteindelik deur 'n toeval gered nadat 'n klein seilboot naby die eiland verbygery het.
Lees meer oor: Mystery Season
Titanic -kenner, Craig Sopin oor 'Titanic's Lost Evidence'
Lightoller se volgende reis het hom na Kolkata, voorheen Calcutta, Indië, laat vaar, waar hy 'n sikloon, 'n brand op see oorleef het en daarin geslaag het om al sy vingers te hou nadat 'n aantal van hulle in die bek van 'n gevange haai vasgevang was. Daarna begin hy 'n loopbaan op stoomskepe en ná drie jaar diens aan die Wes -Afrikaanse kus sterf hy amper aan 'n slegte aanval op Malaria. Skryf in sy boek Titanic en ander skepe, Het Lightoller oor die geleentheid gesê: '... my temperatuur het gestyg tot 106,2 °. Langs die kus is 105 ° gewoonlik dodelik, en veral op hierdie dag het een van die bemanning 105 ° flou geword. '
Nadat hy die dodelike siekte oorleef het, het hy besluit om Afrika en die see agter hom te sit en 'n heeltemal nuwe loopbaan as goudprospekteerder te begin. In 1898 reis hy na die Yukon in Kanada om goud te soek in die Klondike Gold Rush. Die goud vir Lightoller sou egter ontwykend bly, en in plaas daarvan word hy 'n cowboy in Alberta, Kanada. 'N Rukkie later wou hy terugkeer na Engeland en het so teruggekeer as 'n beesstoeier aan boord van 'n veeboot.
'Ek het beslis nie 'n fortuin verdien nie, nie net niks verdien nie, maar ook alles verloor. Maar ek het dit baie geniet. '
'N Jaar nadat hy op soek was na goud, bevind Lightoller hom in Engeland sonder 'n sent op sy naam. Hy was nie spyt oor sy besluit om goud te gaan grawe nie, en skryf in sy boek: 'Ek was nog nooit spyt oor die besluit wat my na die Kanadese Noordwes geneem het nie, en ook nie 'n enkele ervaring waarmee die dae gevul is nie. Ek het beslis nie 'n fortuin verdien nie, nie net niks verdien nie, maar ook alles verloor. Maar ek het dit baie geniet. '
Foute wat die Titanic gesink het
In 1900 begin hy sy loopbaan by White Star Liner, die redery wat die Titanic bedryf en besit het. Twaalf jaar later het Lightoller die noodlottige voeder geword. In die nag van 14 April 1912 het Lightoller teruggekeer na sy kajuit nadat hy die brugwag aan eerste offisier Murdoch oorhandig het. Net voor middernag voel hy 'n klein trilling en besef dat die skip iets getref het. Ongeveer tien minute later is hy ingelig dat 'water tot by die F -dek in die poskamer was.' Hy spring in aksie.
Lightoller was spoedig verantwoordelik om die reddingsbote aan die hawekant van die skip te laat sak. Deur die bevel van kaptein Smith vir die ontruiming van vroue en kinders streng te interpreteer, het Lightoller tydens die hele ontruiming net een man toegelaat om aan boord van 'n reddingsboot te gaan. Die man was luitenant -kolonel Arthur Peuchen, wat toegelaat is om op 'n reddingsboot te klim om dit te help beveel in die afwesigheid van beskikbare Titanic -bemanningslede. Hierdie streng handhawing van die bevele het beteken dat sommige van die reddingsbote wat Lightoller gelanseer het, nie vol was nie.
Lees meer oor: Gevegte
Operation Fortitude: die D-Day misleiding veldtog wat die Nazi's mislei het
In een geval het hy ontdek dat 'n aantal mans 'n reddingsboot beset het, hy het aan boord gespring en hulle gedreig met die rewolwer wat hy dra. Alhoewel dit 'n bluf was, aangesien die geweer nie gelaai was nie, het die mans die reddingsboot ontruim, en in hierdie geval kon Lightoller dit voluit met vroue en kinders vul.
Nadat die laaste reddingsbote gelanseer is, het Lightoller probeer om twee opvoubare seilbote in die water te kry. Nadat die hoofmaat voorgestel het dat hy met een van hierdie bote sou gaan, draai Lightoller na hom en sê: 'Dit is onwaarskynlik.'
Stanley Hollis: Die enigste soldaat op die D-dag wat 'n Victoria Cross ontvang het
Terwyl die eerste opvoubare sak sak, spring twee mans daarin van die onderste dekke af. In sy boek het Lightoller gesê: 'Sover ek weet, was die enigste geval van mans wat in bote van die hawekant af weggekom het. Ek blameer hulle nie, die boot was nie vol nie, om die eenvoudige rede dat ons nie genoegsame vroue kon vind nie, en daar was nie tyd om te wag nie - die water het toe eintlik om hul voete op 'n A -dek gelê, so hulle het daarvoor gespring en weggekom. Sterkte aan hulle. '
Lightoller het toe na die stuurboord gehaas om daar te help, maar het ontdek dat alle bote gelanseer is. Op daardie oomblik duik die Titanic 'n bietjie vorentoe en besef dat niks meer gedoen kan word nie, maar hy duik in die see en probeer om weg te swem van die sinkende vaartuig. Die krag van die suiging wat die sinkende skip veroorsaak het, het beteken dat hy spoedig onder die water gesleep en teen die rooster op 'n ventilasie -as vasgesteek is. In sy eie woorde is dit wat volgende is. 'Die druk van die water het my net daar vasgeplak terwyl die skip stadig onder die oppervlak sak. Alhoewel ek gesukkel en geskop het vir alles wat ek werd was, was dit onmoontlik om weg te kom, want so vinnig as wat ek myself afgestoot het, is ek onweerstaanbaar teruggesleep. Ek was besig om te verdrink, en 'n kwessie van nog 'n paar minute sou my deurgeloop het ... toe skielik 'n geweldige warm lug in die as kom en my dadelik van die lugas en tot op die oppervlak blaas. '
Die doedelsak van D-Day
Hierdie ontploffing kom van 'n ketelontploffing diep uit die skip en toe Lightoller opduik, bevind hy hom langs een van die inklapbare bote wat hy pas gelanseer het, hoewel dit nie meer die regte pad was nie.Hy gryp 'n tou wat van die boot af hang, en net soos hy het een van die enorme tregters van die Titanic losgebars en net 'n paar sentimeter van Lightoller se posisie in die water neergestort. Die golf wat deur die tregter veroorsaak is, het die opvoubare 50 meter van die sinkende voering af weggestoot. Lightoller skarrel bo -op die opvoubare en kyk hoe 'The Ship of Dreams' in die dieptes onder sak.
Dertig siele het bo -op die opgevoude, opklapbare plek gestaan ​​totdat Lightoller aanhoudend almal opdrag gegee het om hul gewig te verskuif om te verseker dat die vaartuig nie oorstroom word nie. As dit nie vir sy instruksies was nie, was dit waarskynlik dat almal bo -op die opvoubare die nag omgekom het. Uiteindelik sou almal behalwe drie uiteindelik na ander reddingsbote oorgaan. Die een waarop Lightoller beland het, was gevaarlik oorlaai en was net 'n paar minute van die sak af voordat die mense aan boord op die Carpathia gehys is, 'n stoomskip van passasiers wat gereageer het op die noodoproepe van die Titanic.
Die grootste inval in die see: die verhaal van D-Day
Onder die 705 oorlewendes wat uit die see gered is, was Lightoller die mees senior offisier en het dit 'n belangrike rol gespeel in die daaropvolgende Amerikaanse en Britse navrae. Baie van sy voorstelle om in die toekoms so 'n ramp te vermy, sou later algemene praktyk word.
Vir baie sou hierdie ramp genoeg gewees het om te verseker dat hul voete die res van hul lewe op vaste grond bly. Maar nie vir Lightoller nie, wat binne die jaar na die see teruggekeer het en hom binnekort as luitenant van die Royal Navy bevind het toe Brittanje die Eerste Wêreldoorlog betree het. Die volgende paar jaar was allesbehalwe stil.
In 1914 het die boot waarop hy gedien het, R.M.S. Oceanic het gestrand en gesink, en Lightoller het weer die bestuur van die neerslag van reddingsbote gevind. In 1915 bevind hy hom op 'n watervliegtuigdraer en vlieg op verkenningsmissies om vyandelike vloot op te spoor. Later daardie jaar het hy uiteindelik sy eie bevel gekry, met die leiding oor die torpedoboot HMTB 117. In 1916 val die 117 'n Duitse Zeppelin aan en vir sy optrede word Lightoller bekroon met die Distinguished Service Cross en word hy aangestel as die bevelvoerder van H.M.S. Falcon, 'n torpedobootvernietiger.
Twee jaar later is die Falcon ingesink nadat hy per ongeluk in 'n swaar mis met 'n treiler gebots het, en Lightoller was van diens tydens die botsing. Hy kry toe die bevel van die vernietiger H.M.S. Garry en in Junie 1918 het Lightoller en sy bemanning 'n Duitse U-boot teen die kus van Yorkshire suksesvol met diepte vasgeloop en laat sak. Die gevolglike skade aan die boë van die Garry het beteken dat dit ongeveer 100 myl agteruit moes gaan totdat dit kon herstel vir herstelwerk. Vir sy optrede is Lightoller bevorder tot luitenant-bevelvoerder.
Wat as D-Day misluk het?
Die bevelvoerder van die Duitse U-boot sou later in sy memoires beweer dat Lightoller sy mans beveel het om die ongewapende oorlewendes van die U-boot te skiet toe hulle na die oppervlak kom. In sy eie memoires het Lightoller geen melding gemaak van hierdie gebeurtenis nie, maar gesê dat hy die redding aan sy manne oorgelaat het en dat 15 Duitsers uit die wrak gehaal is. Sonder bewyse om die beskuldiging te ondersteun, is daar nooit 'n klag teen Lightoller ingedien nie.
Namate die oorlog tot 'n einde gekom het, so ook die tyd van Lightoller met White Star Liner, nadat hulle hom oorgegee het vir bevel oor sy eie skip, en die maatskappy wou die Titanic en almal wat met haar verbonde was, vergeet. In plaas daarvan het Lightoller en sy vrou 'n gastehuis opgerig en met pensioen gegaan. In 1929 het hulle 'n privaat seiljag van 58 voet gekoop en opgemaak. Hulle het dit die Sundowner genoem, en as gevolg van hierdie boot het Lightoller aan 'n ander historiese maritieme gebeurtenis deelgeneem.
Op 31 Mei 1940 het die 66-jarige Lightoller 'n oproep van die Admiraliteit ontvang waarin hy versoek dat hy die Sundowner na Ramsgate seil, sodat 'n vlootbemanning dit as een van die 'Little Ships of Dunkirk' kan gebruik en na Frankryk kan vaar om die gestrand BEF en geallieerde magte. Lightoller het ingestem, maar op voorwaarde dat hy dit saam met sy seun, Roger, sou vaar.
Op 1 Junie vertrek Lightoller, sy seun Roger en nog 'n jong matroos na die strande van Duinkerken. Twaalf uur later het die Sundowner, wat nog nooit meer as 21 mense gehad het nie, na Ramsgate teruggekeer, gevul met 130 mans. Die motorjag het mans by die vernietiger H.M.S. Worcester sowel as van ander kleiner gestrande bote. Onderweg het hulle van Luftwaffe -vegters afgevuur, met Lightoller wat ontelbare maneuvers by ontelbare geleenthede moes gebruik om te voorkom dat hulle getref word. Nie een lewe het die dag aan boord van die Sundowner verlore gegaan nie en Lightoller se optrede het die inspirasie geword vir die karakter van Mark Rylance in Christopher Nolan se 2017 WO II -epos Dunkirk.
Na die oorlog het Lightoller 'n klein bootwerf in Londen bestuur en bote vir die rivierpolisie gebou. Op 8 Desember 1952, op 78 -jarige ouderdom, sterf Lightoller aan chroniese hartsiektes toe Londen met die Groot Smog van 1952 worstel. Dit blyk dat beduidende historiese gebeure voortdurend ineengestrengel was met die bedrywige lewe van Charles Herbert Lightoller.
Die 10 vreemdste dinge wat u op Stanford se eiendom sal vind
As die grootste eienaar van Santa Clara County, spog Stanford University met 'n paar merkwaardige besienswaardighede binne sy grense, en sommige is eintlik vreemd. Hier is 10 hoogtepunte:
10. Die Rooi Skuur. Die Red Barn, wat tussen 1878 en 1880 gebou is, is een van die min oorblywende oorblyfsels van die perdeplaas Leland Stanford wat oorspronklik hier bedryf is. Daardie plaas het in 1878 geskiedenis gemaak toe fotograaf Eadweard Muybridge, met behulp van splinternuwe fotografiese tegnologie, die vraag van die dag wou beantwoord: As 'n perd galop, lig dit dan onmiddellik al die vier voet van die grond af? Die antwoord is ja, en Muybridge se eksperimente in Stanford se paddock het tien jaar later die weg gebaan vir die uitvinding van die rolprent.
Vandag huisves die historiese skuur die Stanford Equestrian Team.
Die Rooi Skuur het as opleidingsstal vir die Leland Stanford -perdeplaas gedien totdat dit in 1903 gesluit het. Dit het in 1946 weer oopgemaak en daarna van 1984 tot 2005 opgeknap.
9. Die skottel. Dit is 'n plaaslike ikoon en 'n gunsteling bestemming vir stappers, maar wat doen dit? Die skottel, wat in 1961 op Stanford -land aan die voetheuwels buite die kampus gebou is, is 'n reuse -radioteleskoop wat gebruik is om die aarde se atmosfeer te ondersoek en seine na NASA -ruimtesondes oor te dra. Dit is nog steeds in gebruik.
Paasvierders kom by sonsopkoms bymekaar naby die skottel aan die voet van die Stanford in 2015. Die bediening van die biskoplike Lutherse kampus by die universiteit hou elke jaar 'n diens daar. (Karl Mondon/Bay Area News Group)
8. Herbert Hoover se huis. President Herbert Hoover, wat in 1895 met die eerste klas van Stanford gegradueer het, het in 1919 saam met sy vrou, Lou Henry Hoover, teruggekeer en 'n huis op die kampus laat bou. Vandag is die huis die tuiste van die president van Stanford.
'N Foto uit die 1970's van Herbert Hoover se huis by die Stanford Universiteit. (Met vergunning van Palo Alto Historical Association)
7. Stanford -gholfbaan. Die 18-putjiebaan is oop vir lede, sowel as Stanford-studente, fakulteite, personeel — en alumni soos Tom Watson, Michelle Wie en Tiger Woods.
'N Gholfspeler stap af by die Stanford -gholfbaan in Palo Alto met die Hoover -toring van Stanford op die agtergrond. (Personeelargief/ Joanne Hoyoung Lee)
6. Frank Lloyd Wright -huis. Die Hanna House is in 1936 deur die beroemde argitek gebou vir Stanford professor Paul Hanna en sy vrou. Vandag is die huis 'n privaat woning, maar dit is af en toe oop vir die publiek vir beperkte toere. Die volgende toerdatums is nog nie bekend gemaak nie.
'N Buitenkant van die Hanna -huis aan die Stanford -universiteit, wat ontwerp is deur die beroemde argitek Frank Lloyd Wright. (Met vergunning Linda A. Cicero / Stanford News Service)
5. Mark Zuckerberg se ou huis. Voordat die stigter van Facebook so 'n groot kans was dat hy $ 30 miljoen kon afstaan ​​om die vier huise aan weerskante van sy huis in Palo Alto op te vang, het Mark Zuckerberg 'n huis gehuur in die College Terrace -omgewing, net 'n entjie van Stanford af. Die universiteit het die huis in Amherststraat in 2016 vir $ 3,65 miljoen gekoop, volgens MLSListings.
Die huis wat Mark Zuckerberg, stigter van Facebook, gehuur het in die College Terrace -woonbuurt, net 'n entjie van Stanford af, voordat hy verskeie huise in 'n ander Palo Alto -woonbuurt gekoop het. (© 2019 Google)
4. Die brug na nêrens. Meer as 1 000 hektaar van die huidige Stanford-grond was vroeër aan 'n Fransman, bekend as Peter Coutts, en 'n politieke dissident wie se naam Jean-Baptiste Paulin Caperon was. Hy het die grond in die omgewing van Palo Alto 's College Terrace in die 1870's gekoop om 'n melkplaas te bou. Vandag bevat sy blywende afdruk op die gebied twee vreemde oorblyfsels. In Frenchman's Park is daar 'n baksteenbrug wat niks anders as gras oorsteek nie, maar wat waarskynlik 'n deel van 'n reservoir strek. En daar is die baksteen toring wat uit die Middeleeue lyk, langs Old Page Mill Road, wat moontlik as deel van 'n besproeiingstelsel of 'n biblioteek gebruik is. Om dit nog vreemder te maak: Die toring het geen deure nie.
'N Baksteenbrug is wat oorgebly het uit 'n tyd toe meer as 1.000 hektaar Stanford -grond aan die laat 1800's aan 'n Fransman behoort het, bekend as Peter Coutts. Hierdie beeld uit 1947 is gemerk as die Frenchman 's Farm -brug. (Met vergunning van die Palo Alto Historical Association)
Die Peter Coutts -brug soos dit vandag in die Frenchman's Park op Stanford se kampus staan. (Randy Vazquez/Bay Area News Group)
'N Uitsig oor die toring wat omstreeks 1878 deur Peter Coutts gebou is.' N Nota agter op die foto dui aan dat dit om 11:15 uur geskiet is, geen datum nie. (Met vergunning van Palo Alto Historical Association)
Die Peter Coutts-toring lyk soos dit vandag is op Old Page Mill Road in Palo Alto op grond wat in Stanford besit word. (Randy Vazquez/Bay Area News Group)
3. Gevangenisruïnes. Terwyl hulle ondersoek instel na hoe om 'n deel van hul lande meer gasvry te maak vir die bedreigde rooipootkikker in Kalifornië, kom die bioloë en argeoloë van Stanford in 2017 op 'n onverwagte ontdekking: die ruïnes van 'n ou tronk. Die gevangenis is gebou aan die ou Page Mill Road in die vroeë 1900's, en het klein misdadigers gehuisves wat gedwonge basalt moes ontgin uit steengroewe in die omgewing om El Camino Real en ander plaaslike strate te plavei. Geskiedkundiges sê dit blyk dat Jane Stanford die grond aan die graafskap verhuur het vir die bou van die tronk.
2. Ou rotstekeninge. Die inheemse Amerikaners van Muwekma Ohlone het 7 000 jaar lank op die huidige Stanford -grond gewoon. Argeoloë het agt ou dorpsgebiede op universiteitsterreine in die nie -ingelyfde Santa Clara County ontdek, insluitend rotstekeninge en mortiere wat in die grond gegrawe is. Sterkte met die vind van hierdie ou skatte. Hulle liggings is vertroulik volgens federale en staatsreg.
1. Die oorskot van die Stanford -gesin. Die liggame van die stigters van die Stanford Universiteit, Leland en Jane Stanford, en hul seun, Leland Jr., word op die kampus begrawe. Hul klipkelder, naby Palm- en Campus-ritte, is in 1888 gebou om die 15-jarige Leland Jr te huisves, wat dood is aan tifus en sy ouers geïnspireer het om 'n universiteit in sy naam te bou. Sy ouers is uiteindelik ook daar ter ruste gelê. Vandag besoek studente die graf om aan Halloween -feeste deel te neem en om gebede op die agterkant van klasopdragte af te laai.
'N Fietsryer ry op Woensdag 23 Oktober 2019 deur die Stanford Mausoleum. (Randy Vazquez/Bay Area News Group)
Die koninklike familie: Leland Stanford, Jane Stanford en seun Leland DeWitt Stanford, wat later sy naam verander het na Leland Stanford Jr. (met vergunning van Stanford University)
Die Stanford Mausoleum in Stanford, Kalifornië, op Woensdag 23 Oktober 2019. (Randy Vazquez/Bay Area News Group)
Hierdie reeks is vervaardig deur The Mercury News, East Bay Times, NBC Bay Area, KQED, Renaissance Journalism, Reveal van The Center for Investigative Reporting en Telemundo 48 Área de la Bahía.