Nevsky, Alexander. - Inligting - 2022
Alexander Nevsky is 'n ware legendariese figuur. Alexander was die tweede seun van prins Jaroslav Vsevolodovich, die heerser van Vladimir. Dikwels word die geboortejaar van die toekomstige legende 1220 genoem, en volgens ander bronne is hy 'n jaar later gebore. Dit is bekend dat Alexander van kleins af bereid was om te regeer. Die seun het geleer skryf, tel, militêre aangeleenthede. In 1233, na die dood van sy broer Theodore, word Alexander die senior erfgenaam. En in 1236 neem hy die titel van Prins van Veliky Novgorod.
Alexander Nevsky het in die geskiedenis afgeneem as die verdediger van die Russiese land. Hy het met die Swede suksesvol geveg, onthou vir die Slag om die Neva en die Slag van die ys. Die prins is gedwing om deel te neem aan diplomasie deur die Mongoolse-Tatare te bedien. In daardie jare het Litaue ook Rusland oorval. Daar word geglo dat die prins nie 'n enkele stryd verloor het nie en homself teen magtige vyande verdedig. Die kanonieke beeld is nog altyd ondersteun deur die tsaristiese owerhede, en deur die Sowjet- en Ortodokse kerke.
Vandag kom historici egter tot die slotsom dat die beeld van Alexander nie so ondubbelsinnig is nie. Wat hy regtig was, sal ons probeer verstaan ​​deur die belangrikste mites oor Alexander Nevsky te ontleed.
Die prins het Rusland aan die Tatare verraai. Hierdie mite ontneem die historiese held van sy tradisionele patriotisme. Hoe kan die verdediger van Rusland met die Tatare saamwerk? In werklikheid was Alexander Nevsky ver van die eerste Russiese prins en nie die laaste wat gedwing is om met hulle saam te werk om sy mag te versterk nie. In die laat 1240's het die troepe van Mongol-Tatar die grense van Wes-Europa bereik. Prins Alexander Yaroslavovich kon probeer om die hordes van veroweraars en Rusland te verdedig om te verwoes, of vrede in sy geboorteland te behou. En die konfrontasie met sterk Katolieke lande het 'n magtige bondgenoot geëis, wat Batu Khan was. Prins Alexander moes 'n delikate diplomasie beoefen en terselfdertyd met die Horde onderhandel en met die slegte stede Novgorod en Pskov. Maar dit was die enigste manier om die noordwestelike lande van Rusland te onderwerp, en die Moederland te beveilig teen die inval van die indringers-Swede en Duitsers. Danksy die gesaghebbende steun van Batu, het die orde binne die baie ou Russiese staat geheers.
Daar is geen spore van die oorwinnings van Alexander Nevsky in die Westerse geskiedenis nie. Historici probeer die rol van die prins verkleineer en beweer dat al sy oorwinnings vir Wes-Europa onbeduidend was. Na bewering het die Katolieke lande Rusland nie veral ernstig gedreig nie, daarom is sy suksesse oordrewe. Die historikus Danilevsky noem die Sweedse 'Chronicle of Eric' as bron en noem dat die Slag om die Neva glad nie daar beskryf word nie. Maar hierdie dokument het alles beskryf wat in die XIII eeu in die streek gebeur het. Maar die beste Russiese wetenskaplike op die gebied van die geskiedenis van die Baltiese streek, Igor Shaskolsky, ontketen hierdie mite. Hy voer aan dat daar in die Middeleeuse Swede tot die XIV eeu glad nie 'n geskiedenis was in die vorm waarin dit teenwoordig was in die Russiese kronieke of Wes-Europese kronieke nie. Alexander Nevsky het suksesvol geveg teen Litause, Sweedse en Duitse feodale heersers. In 1245 verslaan die Novgorod-leër onder sy bevel die Litause prins Mindovga, wat Torzhok en Bezhetsk aangeval het. Reeds met die magte van sy afgevaardigde het die prins die oorblyfsels van die vyandelike leër agtervolg, en by Usvyat het hy 'n ander losmakery van die Litaue verslaan. Volgens die beskikbare gegewens het Alexander Nevsky 12 militêre operasies uitgevoer sonder om 'n enkele nederlaag te ly.
The Battle on the Ice was 'n klein stryd. In die "Elder Livonian Rhymed Chronicle" word slegs 20 ridders gesê wat tydens die legendariese geveg dood is. Hierdeur kon die mite van die klein skaal van die geveg gebore word. Maar historici neem kennis dat die kroniek nie die verliese onder Deense huursoldate, Baltiese stamme en milisies in ag neem nie. Almal het aan die geveg deelgeneem, en laasgenoemde vorm in die algemeen die basis van die leër. Dus was die omvang van die geveg aan die Peipsi-meer nog redelik groot.
Die Slag van die Neva en die Slag van die ys was belangrike gevegte vir die geskiedenis van Rusland. In 1240 het 'n geveg aan die Neva-rivier plaasgevind, waar die Swede Alexander Yaroslavovich gekonfronteer het. Vir hierdie oorwinning het die prins sy bynaam gekry. Dit blyk dat hierdie geveg veronderstel was om grootmoedig te wees en in die kronieke opgemerk word. Slegs twee bronne noem hom - die Laurentiaanse en Novgorod-kronieke. Daar word gesê dat twee vyandelike skepe vernietig is, terwyl die Russiese soldate self 20 mense doodgemaak het. In die Noorse en Sweedse kronieke is daar geensins sprake van die geveg nie. Vir tydgenote was die Battle of the Ice 'n nog minder belangrike gebeurtenis as die Battle of the Neva. Terselfdertyd, in die annale, word die naam Alexander Nevsky slegs in die verbygaan gevind, hy lyk nie soos 'n held nie. Die lewe van die heilige het later die verhaal hervertel en besonderhede daarby gevoeg. Selfs in daardie jare is die Swede in internekine-oorloë gedompel, en dit was duidelik dat hulle nie 'n grootskaalse inval gehad het nie. Heel waarskynlik was die 'groot' veldslae grensgevalle, wat prins Alexander self oordryf het ter wille van sy politieke gewig.
Alexander Nevsky was nie betrokke by die omverwerping van sy broer nie. In 1252 stuur Batu 'n strafonderbreking onder bevel van Nevryu om die Vladimir-prins Andrei Yaroslavovich, broer van Alexander Nevsky, omver te werp. Daar is 'n wye siening dat Andrei Yaroslavovich geweier het om na die Horde te gaan, maar daar is geen bewys dat daar so 'n uitdaging was nie. Maar daar is verhale oor Alexander se reis na die Don om Batu se seun, Sartak, te sien. Na bewering het die prins gekla oor sy broer, wat in stryd met die wil van sy vader die plek van die groothertjie inneem en hulde gebring het. Daar word geglo dat die Tatare, wat nie veral vertroud is met die verwikkelinge van die intriges van die Russiese heersers nie, onafhanklik kon besluit om die invloedryke prins Andrei Yaroslavovich te verdryf. Daar word geglo dat Alexander Nevsky self Nevryuem was, omdat die Neva in die Mongoolse taal soos Nevra geklink het. Boonop word die naam van die enigmatiese bevelvoerder-bestraffer nêrens anders in die geskiedenis gevind nie. In 1255 is die seun van Alexander Nevsky, Vasily, uit Novgorod verdryf. Sy oom, Yaroslav Yaroslavovich, het sy plek ingeneem. Historici beskou hierdie gebeurtenis nie toevallig nie. Die broer van Alexander Nevsky kon die Novgorodians die hele waarheid oor die gebruik van mag vertel. Dit is nie toevallig dat die "Novgorod First Chronicle" verwys na die misdaad van die kruis van Alexander Nevsky nie.
Alexander Nevsky het Ortodoksie heftig verdedig. Volgens die moderne siening tree die prins op as 'n verdediger van die geloof, wat nie die vernietiging van die Ortodoksie in Rusland toegelaat het nie. Dit word indirek deur die 'Novgorod First Chronicle' bevestig. Daar kan u lees dat Alexander die biskoppe met respek behandel en na hulle geluister het. Maar nie almal stem saam met hierdie standpunt nie. Dit is redelik om te vra waarom Alexander Nevsky nie met Christen-Katolieke teen die horde verenig het nie, en verkies om vriendskap met 'n ideologies vreemde Ooste bo 'n alliansie met die Weste? Die annale sê dat Alexander in 1246 na Batu sou gaan om die seën van die kerk te vra. Historici glo egter dat die Novgorod-prins nie so 'n seën van sy aartsbiskop Spiridon kon ontvang nie, wat nie die vriendskap met die Tatare goedgekeur het nie. Toe word Alexander gedwing om na die Rostov-biskop Kirill te gaan, wat met sy vader Jaroslaw bevriend was. Ter verdediging van die stelling oor die verdediger van die geloof is dit die moeite werd om te noem dat onder die Tatare in Rusland nuwe kerke op groot skaal gebou is, terwyl die Katolieke enige manifestasies van die Ortodoksie vernietig het.
Alexander Nevsky was voortdurend vyandskap met die Weste. Die kronieke bevat baie verhale oor die veldslae van die prins met die Swede, Teutone, Litauers en Livoniërs. Maar Alexander Nevsky se buitelandse beleid het nie net bestaan ​​uit konstante vyandskap met die Weste nie. Hy het voortdurend probeer om 'n kompromie te vind in moeilike verhoudinge met bure. In werklikheid het Alexander Nevsky verskeie vredesverdrae met die Weste onderteken. In 1253 het hy dus met die Duitsers vrede gesluit, en in 1262 is nie net vrede met Litaue onderteken nie, maar ook 'n handelsooreenkoms. Danksy Alexander Nevsky het die vrede uiteindelik die weste van Rusland gekom. Die vredesverdrae was vir die prins nie maklik nie. Die Teutone hou nie van die toenadering tussen Rusland en Noorweë nie. Vredesonderhandelinge kon in 1253 ontwrig gewees het, maar toe verslaan die leër van Alexander die kruisvaarders naby Narva. Maar in 1254 sien die "Afbakeningsbrief" die lig, wat die resultaat was van die toenadering van Noorweë en Rusland.
Die vriendskap van die prins met die Ooste het die basis geword vir toekomstige despotisme, dus het Rusland tot die Asiatiese ontwikkelingspad gekeer. Soos reeds genoem, is alle Russiese vorste gedwing om vriende te wees met die Horde. Alexander Nevsky het die natuurlike en enigste regte pad gevolg met die oog op die bewaring van die staat. En Rusland het ook nooit 'n Asiatiese land geword nie. Dit kan reeds met vertroue gesê word as jy terugkyk. Die lot van ons land is om ewe Europese en Asiër te wees. Ortodoksie is ewewydig van Katolisisme, Islam en Boeddhisme.
Alexander Nevsky was die aangenome seun van Batu en het die broer van sy seun Sartak genoem. As Alexander regtig in 1220 gebore is, was hy ten tyde van sy reis na die Horde 18 jaar oud. Maar die Mongoolse rite van broosheid behels dat u die hande sny, bloed met kumis meng en 'n drankie saam drink. So 'n prosedure word slegs in die kinderjare of tienerjare uitgevoer, en 16 jaar is al as 'n volwasse man beskou. En volgens ander bronne het 'fraternisering' in die algemeen in 1251 plaasgevind. En Sartak is self omstreeks 1229 gebore, met inagneming van die geboortejaar van sy vader, Batu, in 1209.
Alexander Nevsky het Rusland teen die Tatare verdedig. Die tweede helfte van die lewe van Alexander Nevsky is gekenmerk deur 'n sterk samewerking met die Tatare. Hulle het hom gehelp om die mag te behou deur opstande brutaal te onderdruk en hulde te bring. Danksy die Mongole het Alexander in 1252 'n etiket vir 'n groothertog in Vladimir ontvang en sy broer Andrew omvergewerp. In 1257, saam met die indringers, het Nevsky na Suzdal gekom, 'n meningspeiling gereël en die rebelle genadeloos vernietig. Die volgende jaar het die prins op soortgelyke wyse probeer om 'n sensus in Novgorod te maak, wat 'n oproer veroorsaak het. Die kern van die sensus was glad nie opvoedkundig nie, maar om uit te vind presies hoeveel huur betaal moet word. In 1259 is die stad selfs met die hulp van Alexander Nevsky deur die Tatare omring. En in 1262 het die indringers die oproer in Suzdal met geweld onderdruk, wat ontstaan ​​het uit ontevredenheid met die insameling van hulde. Persoonlik onderdruk Alexander Nevsky onluste in Rostov, Vladimir, Jaroslavl.
Alexander Nevsky is 'n natuurlike dood. In 1262 het die rebelle die Tatar-huldeblykversamelaars doodgemaak. Toe vra die woedende Khan Berke dat 'n militêre werwing in Rusland uitgevoer moet word ter voorbereiding van die volgende oorlog. Alexander Nevsky is na die Horde om die heerser te paai. Maar daar het die prins siek geword en in 1263 gesterf, terwyl hy oorspronklik in Vladimir begrawe is. Daar is egter 'n interessante analogie. In 1246, met die terugkeer van die Horde, sterf die Groot Wladimir Prins Jaroslav Vsevolodovich. Historici het vandag geen twyfel dat hy vergiftig is nie. In 1271 wag 'n soortgelyke lot op 'n ander prins Vladimir, Yaroslav Yaroslavovich. En in 1276, onderweg van die Horde, sterf nog 'n prins, Vasily Yaroslavovich. 'N Reeks sulke gevalle dui op die idee van vergiftiging. Heel waarskynlik het die Tatare implisiet met die skuldige Russiese heersers gehandel. En die feit van vergiftiging word gehaas omdat daar volgens die kanons van die Russies-Ortodokse Kerk 'n prins wat op hierdie manier vermoor is, nie 'n heilige kan word nie.