Die finansiële les van die eeue is ons nie van die geskiedenis geleer nie
Geskryf deur Bob Swarup, The Conversation
In die 4e eeu vC het Athene en nege ander Griekse stadstate versuim om hul lenings van die Tempel van Apollo te Delos. Dit was die eerste aangeteken finansiële krisis. Byna 25 eeue van menslike evolusie, vordering en tegnologiese vooruitgang later, het die moderne nasie van Griekeland in 2012 gebly as 'n soewereine skuldpaniek in Europa aangegryp het. Dit was die jongste finansiële krisis.
Dit is duidelik dat min verander het
Vandag, in die nasleep van ons nuutste iterasie, oorheers onsekerhede en vrae oorvloedig as ons weer soek na antwoorde. Sal Europa sy diep ingewikkelde soewereine skuldkwessies oplos? Kan Abenomics twee verlore dekades in Japan omdraai? Het die VSA volhoubare groei herontdek? Is 30,000 bladsye en 'n miljoen woorde van nuwe regulasie genoeg? Is opkomende markte kragopwekkings busted of net pous vir asem na 'n orgie van groei? En hoe eindig kwantitatiewe verligting?
Maar ten spyte van die intellektuele ammunisie en handwringing wat op bogenoemde spandeer word, bly ons die punt mis.
Finansiële krisisse is nie nuwe verskynsels nie. Hulle is al eeue lank besig en het met 'n skrikwekkende frekwensie plaasgevind - ongeveer een keer 'n dekade gemiddeld vir die laaste 400-jare in Wes-Europa alleen, deur sommige ramings.
Die geslagsregister is genadeloos en indrukwekkend. Voor die huidige kredietkrisis het ons die dotcom-ongeluk in 2000 gehad omdat hipergroei weinig meer as hiperf fantasie was. die nabye Russiese standaard en berugte LTCM-fiasco van 1998 wat twee Nobel-pryswennende ekonome bewys het, beteken nie noodwendig 'n geldgeld nie; die Asiatiese geldeenheidskrisis in 1997, wat geëindig het in die volledige finansiële en politieke herstrukturering van die Asiatiese tiere; die implosie van die Japannese ekonomie in 1990 wat die frase "Verlore dekade" tot die finansiële leksikon bygedra het en nou sy silwerviering genader het sonder 'n einde in sig; en aan die rand van vandag se herinnering, die legendariese Wall Street Crash of 1987 wat Swart Maandag in kulturele geheue geëts het.
Tussen die twee wêreldoorloë was die ontwikkelde wêreld die beste deel van twee dekades in die ewige krisis. Die noemenswaardige lae punt was die lang Groot Depressie. Gaan verder terug en ons verloor gou tel en marcheer in 'n verre verlede waar China 'n rampspoedige eksperiment met papiergeld gedoen het, en antieke Grieke en Romeine het genoeg geleentheid gehad om bailouts te bedrieg en hul milt by bankiers te ontduik.
Daar is twee duidelike truïsme wat geteken moet word. Eerstens, dit lyk of dit nodig is om 'n finansiële krisis te genereer, mense en 'n mediumgeld met enige ander naam. Tweedens, die wêreld is duidelik 'n baie komplekse plek, terwyl ons brein steeds net drie pond in gewig bly.
Die geliefde van kompleksiteit
Die wortels van al ons krisisse in die verlede, hede en toekoms is gevind in die botsing tussen ons eenvoudige menslike natuur en die komplekse samelewings en ekonomieë wat ons skep.
Die sielkundige meganismes wat ons bestuur, het nie in duisende jare verander nie. Wat ons term rasionaliteit is eintlik begrens aan alle kante deur ons emosies, omgewing en eweknieë. Soos ganse wat in vorming beweeg, beweeg ons individueel deur die wêreld, maar nooit in isolasie nie. Enige verandering in kursus belemmer bure wat hul gedrag beïnvloed. Ons begrensde rasionaliteite oorvleuel en kaskad deur die kudde tot skielik, die hele formasie verander kursus - die nuwe orde wat ontbloot is van 'n aanvanklike ewekansige beweging.
Ons aksies is altyd minder geredeneer en meer intuïtief. Daar is goeie redes hiervoor. Ons neem elke dag ontelbare besluite met beperkte kennis en groot onbekendes oor toekomstige uitkomste. Ons horisonne word dus deur ons kognitiewe perke en vooroordele gedikteer.
Hierdie eenvoudige myopiese besluite in totaal ontwikkel gou in iets veel meer. Hoe meer goedere, hoe meer mense, hoe meer interaksies en skakels, hoe moeiliker dit is om die onbedoelde gevolge van ons optrede te bevredig, en hoe meer ons staatmaak op ander vir rigting.
Dit maak dit natuurlik moontlik om te ebbs en vloei. Wat verhoog dit tot die argitektuur van boom en bors, is die toevoeging van geld tot die mengsel. Die twee voed mekaar af, wat ons ingebore vooroordeel gebruik, totdat 'n hele samelewing in simpatie resoneer.
Geld word nog 'n dogma. Finansiële markte is nie statiese entiteite nie. Inteendeel, hulle is kollektiewe naamwoorde vir die konstante dans van menslike emosies - optimisme, arrogansie, hebsug, vrees en kapitulasie - rondom 'n magasyn van vertroue. Verskillende wêreldbeskouings vie vir oorheersing, saamgevoeg in verbygaande wisdom wat ebben en vloei met verloop van tyd, en skep euphemisties die bome en bors wat ons waarneem.
Dit is dan ons meerjarige realiteit: 'n komplekse wêreld waar emosie en geld van mekaar afbreek, ons bind in groot instinktiewe kuddes wat in onsekerheid beland en net strewe na vorentoe beweeg, met min agting vir die terrein onder ons voete, hardloop in die myopiese horison en struikelblok, net om onsself op te tel, ons koppe te skud en weer die strewe na ons eweknieë te hervat.
Die natuur van die dier
Omdat ons menslik is en kapitalisme verkies, kan ons nie hierdie siklus van oplewing en borsbeeld voorkom nie, sonder om menslike emosie uit te wis. Maar om te weet hoe om krisisse te bestuur en hul breër impak te verminder, is steeds belangrik.
Finansiële krisisse en die spekulatiewe booms wat hulle geboorte het, het belangrike en blywende gevolge vir ekonomieë. Ekonomieë is nie gesluit kokonne nie, maar het sosiale, politieke en toenemend internasionale dimensies. Daarom het krisisse ook belangrike en langdurige gevolge vir regerings, hegemonies en samelewings. Hulle beklemtoon spanning, stel strukturele kwaadwillighede bloot, en deur middel van herhaalde toepassings lei dramatiese verskuiwings in.
Die langtermynbestuur van 'n samelewing noodsaak 'n langtermynperspektief. Vandag is die probleem eenvoudig. Ons het te veel skuld in die stelsel. Die enigste manier om volhoubare groei te vestig, is as mense die vermoë het om weer te leen. Die vooruitsig van veel groter skuldaanslae in die toekoms is onvermydelik. Ons moet realisties wees oor hoeveel die stelsel kan hanteer.
Dit neem dapper besluite. Om kleintjies te maak wat die kanie in die pad skop, help nie. Hierdie aksies het 'n horison baie korter as die kompleksiteit wat hulle bestuur. So 'n stakende benadering vertraag net vertroue, doen baie meer skade en staak 'n lang stagnasie.
Ons kan nie kompleksiteit met kompleksiteit beveg nie. Individue reageer op verskuiwing aansporings. Met verloop van tyd skep dit nuwe permutasies van groepgedrag wat sonder 'n duidelike begrip bobels sal versterk of skep. Soos die Gordiese knoop, is eenvoudige oplossings en 'n fokus op die noodsaaklikhede nodig, anders gaan die stelsel ons begrip verder uit. Met ander woorde, minder Help-to-Buy en meer Build-to-Buy; minder woorde van regulering en meer deursigtigheid sowel as 'n wettige verantwoordelikheid; krimpende instellings sodat hulle nooit te groot is om te misluk nie; ons fetish vir BBP verloor en alle uitgawes met groei verstoot; waardeer die strukturele deurdringing van skuld vandag; en so aan.
Bubbels word gebore in die gedagtes van individue, gevoed deur die aansporings van hul omgewing en tot volwassenheid in die kompleksiteit van ekonomieë. Bustes - hul nasleep - word ook deur dieselfde magte gedikteer.
Dit is tyd dat ons dit verstaan ​​het.
Bob Swarup is 'n ere-senior besoekende genoot, Cass Business School by City University London. Stigter, Camdor Global, 'n adviesmaatskappy wat met finansiële instellings en beleggers regoor die spektrum werk op strategiese kwessies soos makro-ekonomiese uitkyk, beleggingstrategie, batetoewysing, ALM, risikobestuur en regulering.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Die finansiële les van die eeue is ons nie van die geskiedenis geleer nie