Die jaar van die masker | Mossel Bay Advertiser
Monday 02:32 - broken clouds
Die jaar van die masker
Cornelle Carstens | 24 July 2020
Eendag lank, lank gelede, toe mense op nog by mekaar kon kuier sonder om vervolg te word, nooi die bure my vir namiddagtee. Ek is 'n nuwe intrekker en probeer om by die ketting van sosiale interaksie in te skakel. Dis immers 'n noodsaaklikheid op die platteland.
Jare se sosiale ondervinding het my geleer dat 'n gesprek oor sterretekens altyd 'n goeie aanknopingspunt blyk te wees. "So, wanneer verjaar jy en jou vrou?"
Die buurman glimlag heel in sy noppies. As 'n kinderlose ouerwordende egpaar, vonkel sy ogies by die vooruitsig van 'n verjaarsdagbederfie aangebied deur die "nuwe vroutjie op die dorp".
"Ons verjaar albei in Augustus. Een aan die begin van die maand. Die ander teen die einde."
Ek doen vinnig somme. "O, dus 'n leeu en 'n maagd, nie waar nie?" Ek vra nie eintlik nie. Ek sê.
Skielik is daar onweer op die gesig. Hy sluk hard en plak sy teekoppie neer. Die tee glip oor die koppie se rand tot in die piering.
"Ons glo nie aan die diereriem nie." Hy sê dit asof daar 'n punt na elke woord hoort.
Ek is nooit nie weer oorgenooi nie en die oues se huis staan nou al maande lank leeg. Getrek na 'n tehuis.
Ek wens ek het nie toegegee aan my fyngevoeligheid daardie dag nie. Al wat ek moes gedoen het, was om te sê dat ek nie soseer glo aan wat die sterre vir my voorspel nie, maar dat ek die interessanthede van die sterretekens se persoonlikheidskenmerke geniet.
Nou, met 'n moratorium op besoeke aan ouetehuise, kan ek dit nie eens in die afsienbare toekoms gaan regstel nie.
Sterretekens was vir my nog altyd 'n tipe kompas in die ongekarteerde gebied van menseverhoudings. Kom by 'n geselligheid aan waar jy effe uit jou diepte voel en sterretekens sit jou in die wegspringblokke. As dit nie 'n onmiddellike toegeneentheid skep nie, is dit 'n redelik betroubare aanduiding waarom daar 'n krapperigheid tussen mense is.
Deesdae ontmoet ek egter so min mense, dat die diereriem nie meer 'n reddingsboei is om menslike interaksie te vergemaklik nie.
Inteendeel, as ons nooit gehoor gegee het aan die refrein om grense te stel nie, dan sing ons dit nou desnoods in 'n koor. Sosiale afstand is die wagwoord, basta of jy as 'n waterteken 'n vis van my dam is, al dan nie.
Toe ons almal uit ons kokonne begin kruip ná die eerste groot inperking, het ons mekaar, asof vir die eerste keer, gesien soos ons werklik is.
Watter openbaring om te besef dat niemand toe eintlik raafswart hare het of vonkrooikoppe is nie.
Kyk, dis nou al 'n tydjie gelede, maar ek het goed van my swangerskap afgekom. Maar ek werk reeds maande lank aan my lomp verskoning, synde: "Jy weet die doodskoot was daardie hard lockdown se onaktiwiteit. Ek het nooit werklik die gewig kon afskud nie…"
Maar daar is ander goed ook wat opval. Hoeveel mense sien jy wat met hulle oë kan glimlag, nou dat die mond verbloem móét wees?
En die mond? As koronakieme maar die enigste dodelike ding was wat daaruit gekom het. Net jammer die maskers wat ons nou verplig is om te dra, hou nie die skerp woorde ook liewer binne nie.
Ek weet nie hoe belangrik jou of my sterreteken na dese gaan wees nie, maar 2020 is vir ons almal soos 'n soort geboorte. Pynlik, morsig en bevrydend. Die één ding het ons dalk eindelik gemeen.