“Wat soek jy op `n Sondag oggend so ver uit die kamp uit. Was jy besig om te AWAL troep?” vra die Kaptein en gaan staan dreigend langs Nell.
“Is seker soos die takke en dorings my gekrap het toe ek deur die bosse gehardloop het Kommandant,” antwoord Nell stamelend. Hy onthou van die hardloop, van die angs.
Die kaptein word rooi in die gesig van woede en gryp Nell aan die arm. Die Kommandant kug waarskuwend en die kaptein laat los Nell se arm en gaan sit weer agter die tafel.
Voor die tent is daar skielik `n geraas en `n majoor storm by die ingang in. Hy salueer en buk dan oor die tafel terwyl hy gedemp met die kommandant praat.
Die kommandant knik sy kop terwyl hy aandagtig luister. “Goed,” sê hy dan. “Hou die manne op `n gereedheidsgrondslag. Pos wagte om die kamp en stuur nog troepe uit om seker te maak daar is nie nog van hulle in die omgewing nie. Ons wil nie verras word gedurende die nag nie.”
Toe hy flink salueer speel daar `n effense glimlag op die kommandant se lippe. Net voor Nell by die tent uitgaan sê die kommandant, “en Nell, as jy klaar die luitenant gaan roep het, gaan na die medic’s toe laat hulle na jou wonde kyk. En ek sien daar is baie bloed aan daardie groot mes van jou se hef en skede, maak seker jy was dit ook goed skoon as jy jou klere was.”
Daardie nag, terwyl hy wag staan, begin sy hele lyf te bewe. Sy spiere ruk onbeheersd in spasmas en hy begin opgooi. Sodra hy dink hy kan nie meer opgooi nie, dan ruk sy ingewande weer saam en kots hy van voor af. Dit hou aan tot hy later van uitputting op die grond gaan lê en aan die slaap raak.
Vroeg die volgende oggend steek hulle die grens oor. Die voorste linies van die aanvalsmag het reeds tot naby die vyand se hoofstad gevorder. Die doel van die mag waarin Nell hom bevind is bloot om te verhoed dat die vyand agter die hoofmag inbeweeg en hulle so in `n knyptang beweging vaskeer.
Laat die middag ry hulle `n klein dorpie binne. Daar het min van die dorp oorgebly nadat eers die vryheidsvegters en toe die hoof aanvalsmag daar deur is. Huise is afgebrand en die wat nog staan is vol gate geskiet. In `n banale magsvertoon ry hulle eers op en af deur die verlate stofstrate van die dorp en gaan slaan dan kamp op buite die dorpsgebied.
In die dae wat volg word noodsaaklike dienste soos water- en elektrisiteitstoevoer na die dorp herstel. Die enigste bron van skoon water is `n ou put waaruit water gepomp word. Die dorpenaars kla egter dat die pomp nie werk nie en dat die water wat hulle met emmers uit die put skep so stink dat hulle dit nie kan drink nie. By nadere ondersoek word die lyk van `n wit man onder in die put gevind. Die lyk is blou-groen van kleur en so grotesk en buite proporsie opgeblaas dat daar bykans geen verband tussen die lyk en `n mens getref kan word nie. Die man is duidelik van baie naby af agter in die kop geskiet met `n swaar kaliber geweer. Niks van sy gesig het oorgebly nie, sy een hand is afgekap en die ander arm is met geweld by die skouer van die lyf af geskeur.
Nell volg `n bloedstreep teen die gangmuur af tot waar dit in die in die badkamer eindig. Dis duidelik dat iemand desperaat voor sy aanvallers probeer wegvlug het. Die badkamer se mure is vol koëlgate en bloed sit tot teen die plafon. In die bad lê die half ontbinde lyk van `n man, sy kop is afgekap en lê langs die bad. Albei die arms is afgekap en die lyk is oortrek van diep kapmerke gemaak deur `n byl of panga.
Voor die agterdeur kry Nell `n maer, uitgeteerde hond wat stadig opstaan en slingerend tussen bosse in draf toe hy Nell gewaar. Dit is `n wit hond met `n donker bruin vlek oor sy regter oor en oog. Nell roep na die hond, maar die hond steur hom nie daaraan nie. Hy gaan sit op die stoeptrappie terwyl trane oor sy wange loop. Hoe absurd, hoe sinNelloos kan die lewe wees, dink hy. Hier het iemand goed probeer doen, en wat het dit hom in die sak gebring? Hy en baie ander is vermoor, en in die naam van wat? Gewaande vryheid? Beloftes van rykdom en oorvloed?
Die eerste waarvan hy weer bewus word is `n hand wat hom aan die nek gryp en hom van die trappe af gooi en dan dring die stem van die kaptein wat op hom skreeu tot hom deur. “Sit hier op die trappe en tjank soos `n fokken vroumens terwyl ander hulle lewe waag om die dorp skoon te maak van die skuim van die aarde, jou lafhartige bliksem. Voor hierdie oorlog verby is gaan ek jou voor `n vuurpelleton sit en jou misrabel lewe vir jou kortknip. Loop en gaan doen wat jy veronderstel is om te doen voor ek jou self vrek skiet!”
Elke dag gaan Nell terug na die huis toe om `n deel van sy kos vir die hond by die agterdeur te los. Elke dag kry hy die hond waar hy lê en wag vir sy baas, en elke dag slinger hy weg sodra hy Nell gewaar. ‘Die kos word aanvaar, maar nie die gewer daarvan nie,’ dink Nell met `n wrang glimlag. ‘Dit maak nie saak nie, net solank jy eet en bly lewe.’
Laatmiddag, op die sesde dag lê die hond vir hom en wag. Hy sit die kos neer en word selfs toegelaat om die hond se kop te streel terwyl hy eet.
Die hond steur haar nie aan Nell se gepraat nie, sy vreet net driftig aan die bak kos. Dit is eers toe hy die naam Branca noem dat sy haar ore spits, angstig na hom kyk en klein tjankgeluidjies maak.
“So, dis Branca, is dit?” sê Nell opgewonde en vryf opgewonde oor die hond se kop. “Dit beteken wit, en jy is wit. Fantasties” sê hy en gryp haar om die nek en druk haar styf teen hom vas. Trane loop oor sy wange en die hond lek hom aan sy nek en op sy wang.
“Nou is jy my Branca. Jy hoef nie meer bang te wees nie, ek sal vir jou sorg, jou beskerm teen die bliksems daar buite wat roof en moor en plunder.”
Toe die hond klaar geëet het gaan lê hy langs Nell met haar kop op sy skoot. Vir `n lang tyd sit die twee daar by die huis se agterdeur, toe staan die hond op en loop die bosse in.
In die heel agterste voertuig sit Kaptein Maritz met `n skewe glimlag en kyk na die hond wat aan sy nek hang.