Die nuwe Suid-Afrika: October 2009
Donderdag, 22 Oktober 2009 07:43
'n Groepie Afrikaneraktiviste wat die regering en die swart meerderheid kaalvuis gepak het oor diskriminasie en geweld teen minderhede, het gister 'n warm onderonsie by die SA Menseregtekommissie se hoofkantoor in Parktown, Johannesburg veroorsaak.
21 Oktober is Afrikanmenseregtedag en die doel van gister se konferensie oor "Minderheidsregte in Suid-Afrika" was om 'n konsepverslag oor dié saak vir die Verenigde Nasies se Menseregtekomitee in Genève te bekragtig
Drs. Pieter Duvenage en Dan Roodt, asook mnre. Louis Smuts en André Alkema, kon hulle nie met die konsepverslag vereenselwig nie en het die vervreemding en ontnugtering van die Afrikanervolk teenoor die huidige bestel ondubbelsinnig verwoord. Terwyl dr. Dan Roodt van PRAAG 'n onderhoud buite die gebou aan die SAUK-radio en -TV toegestaan het, het Duvenage gesê dat die staat nie meer oor enige legitimiteit beskik nie omdat hy nie meer die veiligheid van sy burgers kan waarborg nie. Duvenage het ook beweer dat die teenwoordigheid van die Afrikaner in die land nie eens deur die staat erken word nie.
Hierna het een swart spreker, Colett Letlojane, Duvenage ingevlieg en hom van ondankbaarheid jeens die swart meerderheid beskuldig wat hom vir apartheid vergewe het.
Die hoof van die SA Menseregtekommissie, adv. Tseliso Thipanyane, het aan die einde van die oggendsessie spottend na die Afrikaanse afgevaardigdes verwys deur herhaaldelik as 'n grap die frase te herhaal: "I want my Afrikaans, I want my Afrikaans", tot groot vermaak van die omstanders.
In die loop van die besprekingsessie waar Duvenage op emosionele wyse aangeval is, het dr. Dan Roodt gesê dat hy "dit gaaf vind dat Duvenage vir apartheid vergewe is. Maar as 'n mens dink dat slegs 900 mense in politieke geweld tydens apartheid dood is en 750 000 reeds sedert 1994 vermoor is, waaronder tienduisende Afrikaners, dan moet Duenhage sy toehoorders veel meer vergewe as andersom, want lede van die meerderheid is steeds besig om dié gruweldade te pleeg."
Hierna was die vet in die vuur en swart deelnemers aan die konferensie het begin om die begrip "minderheid" te bevraagteken. Volgens 'n amptenaar van die departement van justisie en staatkundige ontwikkeling is "minderheid 'n dinamiese begrip en dis nie te sê dat daar wel in SA minderhede bestaan nie".
Vele swart sprekers het beaam dat die begrip "minderheidsregte" die land "terug na apartheid" kan neem. 'n Regeringsamptenaar het gemeen dat "lede van minderheidsgroepe by die regerende party kan aansluit en sodoende aan die politiek kan deelneem", waarop dr. Roodt gevra het of dit 'n pleidooi vir 'n eenpartystaat is. Die regeringsamptenaar het egter gevoel dat minderhede onder geen omstandighede enige vorm van politieke mag of invloed behoort te hê nie.
Terwyl regerginswoordvoerders by die konferensie die bestaan van 'n Afrikanerminderheid in Suid-Afrika ontken het, is daar gevoel dat nie-heteroseksuele mense wel as 'n minderheid met spesifieke regte in die land geag moet word. Omdat die fokus vanuit ontwikkelde lande by die VN-vergaderings in Gernève op dié kwessie val, wil die ANC insgelyks gay-regte in die land gebruik om enige aansprake deur etniese minderhede soos Afrikaners te ontlont.
Nadat Roodt die herafbakening van die Pretoriase munisipaliteit deur dr. Michael Sutcliffe as 'n voorbeeld van diskriminasie en verdrukking van minderheidsgroepe genoem het, het me. Nkaro Mateta, 'n senior bestuurder van die Onafhanklike Verkiesingskommissie, gesê dat sy 'n lid van die afbakeningskomitee was en dat Afrikaners ondergeploeg is met die doel om hulle te "integreer". Hierteenoor het Roodt teruggekap deur "integrasie 'n eufemisme vir assimilasie" te noem. Volgens hom bestaan daar drie maniere om volksmoord te pleeg: deur etniese suiwering soos om Afrikaners deur wetgewing uit die land te verdryf, deur assimilasie en deur geweld, elemente waarvan reeds in Suid-Afrika bestaan.
Hierop het die voorsitter van die Menseregtekommissie beweer dat hy 'n Sotho is wie se voorvaderlike grond in die Vrystaat voor 1930 afgevat is en dat hy as lid van die meerderheid nie bereid is om enige toegewings aan die Afrikanerminderheid te maak nie.
Tydens die middag se verslag oor die oggend se besprekings het Pitso Montwedi, die hoofdirekteur vir menseregte en humanitêre aangeleenthede van die departement van buitelandse sake dit goedgedink om na die syfer van 900 mense wat in politieke geweld tydens apartheid gesterf het te verwys. Hy het dit as "onwaar" bestempel.
Tydens die vraesessie het dr. Dan Roodt versoek dat die ware syfer oor ongevalle in politieke geweld tydens apartheid bekendgemaak word, indien dit dan nie nie 900 is nie, 'n syfer wat in die verslag van die Waarheids- en versoeningskommissie voorkom.
Hierop het prof. Ayesha Kajee, 'n Indiërakademikus aan die universiteit van die Witwatersrand en hoof van die Internasionale Menseregteuitruilprogram uitgebars en geskree dat daar "honderde duisende swartes deur Afrikaners tydens apartheid doodgemaak is" en dat Roodt nie "tussen feit en fiksie kan onderskei nie".
"Moenie u eie propaganda glo nie," het Roodt op Kajee se bewerings van volksmoord wat deur Afrikaners gepleeg is, geantwoord.
Die konsepverslag oor minderheidsregte wat aan die konferensie voorgelê is, is grondig deur die Afrikanerafgevaardigdes gekritiseer. Dié verslag gaan op 11 November aan die Verenigde Nasies se Menseregtekomitee in Genève voorgelê word. Sowel Roodt as Duvenage het voorgestel dat 'n "minderheidsverslag oor minderhede" in Genève ter tafel gelê word en het 'n beroep op alle Afrikaanse organisasies gedoen om saam te werk om so 'n verslag vir die internasionale vergadering voor te berei.
Uit die vergadering, asook die vurige debat en beskuldigings wat tussen lede van die meerderheid en die Afrikanerminderheid rondgeslinger is, het dit geblyk dat minderheidsregte in Suid-Afrika 'n plofbare kwessie is.
Tot dusver is geen van die radio- en TV-onderhoude wat dr. Dan Roodt in Afrikaans en Engels aan die SAUK toegestaan het nog uitgesaai nie.
at 10/26/2009 03:21:00 pm No comments:
Saterdag 17 Oktober 2009
In Suid-Afrika is die werklikheid altyd vreemder as fiksie. Elke dag lees ons van nuwe absurditeite, soos betogers teen “dienslewering” wat munisipale kantore afbrand, vermoedelik in ‘n poging om “dienslewering” te verbeter. As jy die polisie bel, kom hulle nie. Maar wee die vrou wat ‘n gewapende rower uit noodweer in haar huis doodskiet, dan daag twintig gewapende polisiemanne terstond op om haar vir moord te arresteer.
By hierdie surrealistiese werklikheid moet gevoeg word die moroniese gesanik van joernaliste in die hoofstroompers oor apartheid. Dis asof hulle terugverlang na apartheid, want toe was daar vir hulle – gewaande – morele sekerhede wat hoegenaamd nie meer in ons kakistokrasie geld nie. En vir diegene wat dink dat ek nou op Grieks vloek, “kakistokrasie” beteken inderdaad “regering deur die slegstes en onbekwaamstes”.
Die jongste voorbeeld van iemand wat in sy poging tot morele selfregverdiging ‘n kinderlike karikatuur van apartheid aan ons voorhou, is ene Gert van der Westhuizen in Beeld.
‘n Mens kan seker elkeen van Van der Westhuizen se stellings oor hoe erg apartheid was met statistieke en ander historiese gegewens weerlê, maar die algemene houding van dié tipe hoogheilige rubriekskrywers in Beeld, Rapport, Die Burger en soortgelyke media kan opgesom word met die stelling deur een of ander Marxistiese geskiedskrywer: “Moenie my met die feite verveel nie!”
In elk geval, soos ‘n briefskrywer hier op praag.co.za uitgeroep het: “…die vraag (ontstaan) of Van der Westhuizen hoegenaamd bewus is van die hede? Het (hy) nog kontak met die werklikheid?”
Ek dink die antwoord is ‘n besliste nee. En dan dink ek, hoe meer geweld en onreg daar in ons tyd plaasvind, hoe harder gaan Van der Westhuizen en diesulkes hul agtergehaalde stryd teen hul apartheidsfiksie voortsit.
Teenoor apartheid, wat alles wat boos en sleg is, voorstel, staan daardie toonbeeld van voortreflikheid, geregtigheid en morele vlekkeloosheid wat vandag as transformasie bekendstaan.
Gestel nou toe die Nasionale Party in 1948 met ‘n minderheid blanke stemme maar ‘n meerderheid setels ingekom het, het hy pleks van apartheid, hedendaagse rassetransformasie toegepas? Dan sou Verwoerd die Nobelprys vir vrede gewen het en sou Gert van der Westhuizen en sy bende napraters vandag popelende lofprysinge aan die NP se transformasiebeleid geskryf het. Moontlik sou hulle dan vandag oor die veel groter vergrype van kommunisme, pleks van apartheid, geskryf het in ‘n soortgelyke poging tot morele selfregverdiging.
Ons hoef maar net na Zimbabwe te kyk om ‘n suksesvolle voorbeeld van rassetransformasie te sien. Hoewel dié land ‘n paar ekonomiese “uitdagings” (alles in die Suider-Afrikaanse politiek kan mos tot, hetsy ‘n “challenge”, hetsy ‘n “issue” gereduseer word) beleef, het die een ras daarin geslaag om die land so te sê volledig van ‘n ander ras te suiwer. Op die duur gaan die plaaslike vorm van transformasie dieselfde bewerkstellig: om ook Suid-Afrika van blankes te suiwer. En as jy nie hiervan of van misdaad hou nie, kan jy gerus emigreer, soos Charles Nqakula dit so welsprekend in die parlement gestel het.
Apartheid, spyt dit my om te sê, het niks gedoen om Afrikanervoortbestaan in dié land te verseker nie. Indien die destydse NP die ANC-model van transformasie ten gunste van Afrikaners toegepas het, sou ons dalk vandag ‘n homogene Afrikanerrepubliek met Afrikaans as enigste amptelike taal gehad het. Pleks van ‘n Afro-Saksiese republiek waarin Engels oorheers.
Hoe sou transformasie gewerk het? As voorheen benadeeldes wat van die stedelike Engelse ekonomie en die mynhuise uitgesluit was, sou Afrikaners ná 1948 besluit het om die land ‘n bietjie te transformeer. In die eerste plek sou hulle die Engelse mynhuise gedwing het om AEB, oftewel Afrikaner-ekonomiesebemagtiging, in te stel. Miljarde rande se aandele in Anglo, De Beers, Anglovaal, JCI, ensovoort sou aan Afrikaners met politieke konneksies oorgedra word.
Wat vir die mynhuise geld, sou ook vir die res van die ekonomie geld. Binne tien tot vyftien jaar sou Afrikaners die totale ekonomie van Suid-Afrika beheer, tesame met die staat natuurlik. Dit sluit die destydse Engelse pers met sy giftige anti-Afrikanerpropaganda in. Die hele spul sou moes transformeer met Afrikaners in alle hoë poste wat voortaan beleid sou bepaal. Jaarliks sou AEB-kongresse gehou word om vordering te meet en die voorsitter van die Afrikanerbestuusforum sou gereeld dreigemente aan maatskappye uitvaardig wat voete sleep om Afrikanerbestuurders en -direksies aan te stel.
Terwyl die ou tweetaligheidsbeginsel nie wetlik verander sou word nie en swartmense natuurlik “vry sou wees om hul tale te praat en self te ontwikkel, sonder staatsbeskerming” – soos tans die geval met Afrikaans is – sou die staat in die praktyk van Afrikaans die enigste amptelike taal gemaak het. Aangesien sowel die openbare as die privaatsektor deur Afrikaners oorheers sou word, sou blanke Engelse ouers twee keer dink voor hulle hul bloedjies na ‘n Engelse skool stuur waar hulle in ‘n vreemde taal met weinig ekonomiese nut binne Suid-Afrika opgevoed sou word.
Voeg hierby die demografiese aspek van transformasie. Net soos die ANC tans die swart geboortesyfer met “kindertoelaes” stimuleer, sou die destydse NP met ‘n paar versiende transformasioniste aan die stuur ingesien het dat Auguste Comte wel gelyk had toe hy gesê het: “Demografie is die noodlot.” Deur wetgewing, belastingtoegewings en kindertoelaes sou Afrikanervroue oorgehaal word om soveel kinders as moontlik te hê.
Op die laer vlakke van die samelewing en ekonomie, sou “‘n wet op billike indiensneming” geld: elke moontlike pos moes ten eerste vir ‘n lid van “die aangewese groep” gereserveer word en Engelse of swartes sou net so ‘n pos kon bekom indien daar geen Afrikaner beskikbaar was om dit te vul nie.
Indien enige voornemende swart, bruin of Engelse aansoeker gedink het dat Afrikaners darem nie al die beskikbare poste in die land kon vul nie, was daar nog ‘n angel in die wet op billike indiensneming. Net soos tans waar ‘n buitelandse swarte van elders in Afrika bo ‘n plaaslike blanke aangestel kan word, bloot op grond van sy ras, sou Europese immigrante wat met Afrikaners identifiseer en hul kinders noodwendig na Afrikaanse skole toe stuur, ook as “lede van die aangewese groep” beskou word.
Honderde duisende Nederlanders, Duitsers, Vlaminge en moontlik Skandinawiërs per jaar sou op hierdie wyse die groeiende Afrikanerdemografie kom versterk.
Net soos tans, sou die Afrikanerpolitici van destyds ‘n eenvoudige boodskap vir ontevrede swartes, bruines en Engelse hê: “Man, as jy nie van transformasie, asook dinge soos diensbillikheid, regstellende aksie, ensovoort, hou nie, staan dit jou vry om te emigreer.” ‘n Konstante stroom Engelse, bruines en swartes sou die land verlaat omdat hulle eenvoudig nie meer ‘n bestaan kon maak nie, maar net soos die ANC nou argumenteer, sou die NP-regering destyds beweer het: “Ag wat, hulle wil net graag die toenemende geleenthede in die buiteland benut.”
Met ‘n bevolkingsuitbreidingsprogram, blanke Europese immigrasie en emigrasie van nie-Afrikaners op volle vaart, sou die demografie natuurlik binne tien tot twintig jaar in Afrikaners se guns geswaai het. Teen 1970 sou Afrikaners die meerderheid van die bevolking, twaalf miljoen teenoor agt miljoen van die res, uitgemaak het.
By hierdie punt sou hulle vir Nelson Mandela veel vroeër uit die tronk gelaat het, die ANC en SAKP toegelaat het om te bestaan en uiteraard universele stemreg ingestel het. Volgens die Westminster-beginsel van: “een mens, een stem en die wenner vat alles”. Met die klem op “vat álles”.
Teenoor die magtige NP wat sy kaders na elke faset van die samelewing “ontplooi”, met ‘n stewige meerderheid in die parlement, sou ‘n swetterjoel klein opposisiepartytjies waaronder die Progs, die Kommuniste, die ANC, die IVP, die Arbeidersparty (kleurlinge) en dergelike magteloos in die parlement stroomop kef.
Anders as tydens die bose apartheid, sou daar geen tuislande bestaan nie. Want sien, in die grondwet van die Nasionale Party staan geskryf: “Suid-Afrika behoort aan almal wat in die land woon.” In die praktyk beteken dit die land behoort aan die meerderheid en Afrikaners kan voorheen Zoeloe- of Xhosa-gronde of selfs die spul Engelse se plase in Natal wettiglik koop op die beginsel van “vrywillige koper, vrywillige verkoper”. Net soos die ANC-staat vandag geen vierkante sentimeter van Suid-Afrika as Afrikanergrondgebied erken nie, sou die destydse NP-regering nóg Zoeloeland, nóg die Transkei, nóg Venda of enige ander plek as grondgebied wat aan ‘n ander etniese groep behoort, erken.
Transformasie en regstellende aksie ten gunste van Afrikaners sou meedoënloos, ongenaakbaar en ewigdurend wees. Net soos vandag waar “voorheen benadeelde” lede van die ANC se nomenklatoera in hul swart Mercedesse en BMW’s van een korporatiewe of staatsvergadering na ‘n ander snel en al hoe meer rykdom vir hulself toeëien, sou die Afrikanerheersersklas alle mag en rykdom vir homself inpalm.
Soos ‘n lid van die Kommunistiese Jeugliga eenkeer vir my oor die telefoon gesê het: “Dis die lastigheid van demokrasie: die meerderheid se woord is wet.”
Met ‘n demografiese meerderheid van Afrikaners aan die mag, sou die finale fase van transformasie voorspelbaar wees. In die praktyk sou alle staatskole Afrikaans wees, want alle oorblywende Engelse skole sou onder die demografiese mag van Afrikaners een vir een getransformeer word. Maar daar sou nog ‘n paar honderd Engelse privaatskole oorbly. Skielik, op ‘n dag, daag ‘n twintigtal Afrikanerkinders by ‘n Engelse privaatskool op en eis onderrig in Afrikaans. ‘n Hofsaak volg en daar word bevind dat dit diskriminerend teen Afrikaners is om hulle op grond van taal van privaatskole “uit te sluit”. Sodoende begin die laaste fase van kulturele transformasie om Engels finaal uit die land te weer en alle kinders te verafrikaans.
Omdat die liederlike apartheidsbeleid van tuislanduniversiteite nooit sou bestaan nie, sou daar slegs die vyf Afrikaanse universiteite en vier Engelse universiteite (Wits, Kaapstad, Rhodes en Natal) gewees het, tesame met Fort Hare waar ‘n klein groepie swartes opgelei word. Afgestudeerde swartes sou feitlik onmiddellik die land verlaat omdat nóg die staat nóg die privaatsektor enige nie-Afrikaners in diens neem.
In ‘n koshuis by Wits word daar as deel van studentepret ‘n video oor “dumb Dutchmen” gemaak en die spot met die Vootrekkers en met Paul Kruger gedryf. Die volgende oomblik trek die Afrikaanse koerante, asook die SAUK wat natuurlik regstreeks deur die NP beheer word, los met ‘n geweldige propagandaveldtog teen die rassisme en Boerehaat van Wits en ander Engelse universiteite.
Daardie opperste jabroer, Max du Preez, wat in sy jong dae ‘n vurige NP-ondersteuner was, is nou nog ‘n groter NP-ondersteuner. Hy skryf ‘n giftige rubriek in die Rapport waarin hy eis dat die regering terstond die vier oorblywende enklawes van Britse kolonialisme, volksmoord en Boerehaat transformeer.
Binne enkele maande begin die transformasieproses en word Afrikanerrektore by Wits, Kaapstad, Rhodes en Natal aangestel. Afrikanerstudente mag gratis daar studeer terwyl volksvreemdes moet betaal. (Tans geld die omgekeerde natuurlik by Tukkies en ander “voorheen Afrikaanse universiteite”.)
Die voorheen Engelse universiteite word stelselmatig, jaar na jaar, deur Afrikanerstudente geïnfiltreer wat op Afrikaans in die klasse aandring, selfs al is hulle aanvanklik in die minderheid op die kampus.
Binne vyf jaar, van 1975 tot 1980, word die oorblywende Engelse skole en universiteite tot Afrikaanse instellings getransformeer. Mev. Helen Suzman lewer in die parlement venynige kritiek op die verafrikaansing van haar alma mater, Wits, maar al wat die NP-minister van onderwys antwoord, is: “Mev. Suzman, dit staan u as minderheid vry om privaatuniversiteite in u eie taal te begin. Of natuurlik te emigreer indien u nie van Afrikaans hou nie.” Daarmee is die argument afgesluit.
Maar nog is’t einde niet. Dieselfde Afrikanerheersersklas wat in hul luukse Duitse motors van een vergadering na ‘n ander jaag en hul paleisagtige wonings volgens heersende neigings in die leefstyltydskrifte meubileer, voel dat “die onregte van die verlede” – Bloukrans en Weenen, die moorde aan die Oosgrens, asook die konsentrasiekampe van die ABO – nog nie genoegsaam reggestel is nie. Hulle beskou hulself steeds as “benadeeld”. En benadeeldes het regstelling nodig.
Daar is ook ‘n nuwe minister van grondsake, ‘n radikale Afrikaner-nasionalis wat begeester is deur die idee van ‘n “Afrikaner-renaissance” en glo dat die hele land aan Afrikaners behoort. “Die bestaan van etniese enklawes en grondgebied wat deur nie-aangewese groepe beset word, is ‘n bron van verdeeldheid en moontlike konflik in die land,” gil sy in die parlement. “Die Afrikanermassa gaan dit nie veel langer duld nie.”
Daarom word ‘n program van “versnelde grondhervorming” aangekondig. Die staat koop alle oorblywende grond wat aan nie-Afrikaners behoort uit, met die onderliggende dreigement dat indien die eienaars nie “vrywillig” van hul grond afstand doen nie, hulle binne die afsienbare toekoms sonder vergoeding onteien sal word. “Nuwe Afrikanerboere”, waarvan sommige Duitse immigrante is wat nie eens in die land gebore is nie en geradbraakte Afrikaans praat, word op vele plase in die voormalige Zoeloeland en Transkei hervestig. Maar natuurlik het die helfte van die Zoeloe- en Xhosa-bevolkings reeds die land verlaat omdat die kwotastelsels op alle gebiede dit vir hulle onmoontlik gemaak het om te oorleef.
In 1990 kantel die demografie dienooreenkomstig verder ten gunste van Afrikaners en daar is nou 20 miljoen Afrikaners in die land teenoor 4 miljoen “volksvreemdes”. Intussen het die minister van sport begin fokus op die etniese samestelling van die nasionale sokkerspan, wat uit ‘n meerderheid swart en bruin spelers bestaan. “Kan so ‘n span ons land internasionaal verteenwoordig terwyl dit nie verteenwoordigend van die land se demografie is nie?” vra die minister tydens ‘n TV-onderhoud. Die administrasie van sokker is natuurlik lankal getransformeer en die Afrikanervoorsitter van die nasionale sokkerliga bied onmiddellik verskoning aan en belowe dat ‘n “transformasieplan” binnekort ingestel sal word, al stel min Afrikaners eintlik in sokker belang.
Maar die staat sal geld vir opleiding in sokker bewillig en vir elke rand wat die nasionale sokkerliga aan die bevordering van sokker onder Afrikanerkinders bewillig, sal die staat ook ‘n rand daartoe bydra. Binne vyf jaar word die sokkerspan aldus getransformeer. Die meeste talentvolle swart en bruin sokkerspelers gaan speel vir Europese sokkerklubs en daar bly slegs twee gekleurde spelers in die voortaan Afrikanersokkerspan oor.
Insgelyks tydens die negentigerjare steek ‘n nuwe verskynsel kop uit: geweldsmisdaad. Weens die toenemende losbandigheid van die Afrikanermeerderheid, asook hul snelle bevolkingsgroei, kan sommige jong ouers nie hul groot gesinne behoorlik onderhou en opvoed nie. Voeg hierby die demografiese profiel van die Afrikanerbevolking wat ‘n hoë persentasie jong mans bevat en ons het ‘n resep vir geweldsmisdaad.
Jong Afrikanermans val alle lede van die samelewing aan, maar beoefen die ergste gruweldade teen lede van ander rasse- en kultuugroepe. Meer as 95% van die Engelse bevolking het reeds na ander lande geëmigreer; die oorblywende Zoeloes, Xhosas, Tswanas, bruines, Vendas, Pedi’s en Sotho’s in die land word egter gereeld in hul huise, in hul motors en op hul weinig oorblywende plase aangeval. Jong Afrikanerskurke verkrag tot swart vroue en is veral lief om volksvreemdes vir ‘n selfoon of ‘n paar rand sommer net daar van die gras af te maak.
Die NP-minister van polisie, Karel de Koelou, vaar uit teen die mediakritiek teen misdaad deur te sê: “As jy nie tevrede met misdaad is nie, het jy die keuse om te emigreer!” En dis presies wat die oorblywende minderheidsgroepe doen: die Tswanas emigreer na Botswana, die Sotho’s verskuif oor die grens na Lesotho waar hulle veiliger is en die Venda’s, Pedi’s en ander trek maar Zimbabwe toe terwyl die Tsonga’s natuurlik terugkeer Mosambiek toe waar hulle oorspronklik vandaan gekom het. Ook die bruinmense van die Wes- en Noord-Kaap voel hulle toenemend onwelkom in die land vanweë regstellende aksie ten gunste van blanke Afrikaners en die vlaag geweldsmisdaad wat teen hulle gemik is. Diegene met beter kwalifikasies klim op die vliegtuig Kanada toe, terwyl die res koers kies Angola toe. Suidwes het nooit onafhanklik geword nie en geniet dieselfde stelsel van demokrasie as in Suid-Afrika, oftewel “een mens, een stem, wenner vat alles”. Die Wambo’s voel insgelyks die demografiese druk van die Afrikaners in Suidwes en is ook besig om Angola toe uit te wyk.
Toe kom naamsveranderings. Alle name wat nie suiwer Afrikaans is of na Afrikanerfigure verwys nie, word tot niet gemaak. Port Elizabeth word Danie Theronstad, Oos-Londen heet P.W. Bothaville en Durban staan voortaan as Malanville (na D.F. Malan) bekend. Elke moontlike straat en voorstad se naam word streng verafrikaans. Verwoerdburg het uiteraard Verwoerdburg gebly, terwyl die Centurion-krieketveld in dié omgewing na Hans van Rensburg, die voormalige leier van die Ossewa-Brandwag, hernoem is.
Teen die jaar 2009 is transformasie min of meer volvoer en bestaan die land uit 98% Afrikaners met Afrikaans as enigste amptelike taal, slegs Afrikaanse skole en universiteite, asook alleenlik Afrikaanse plek- en straatname en sportspanne wat meer as demografies verteenwoordigend is.
Iewers in 2009 ontdek ‘n Xhosa-intellektueel aan die Oos-Rand die Tomlinson-verslag van 1954. Dié verslag het swart tuislande en ‘n beleid van sogenaamde “apartheid” aanbeveel. “My wêreld,” dink die man by homself, “indien dié beleid aangeneem was, het my mense dalk vandag hul eie tuisland gehad en was ek geen vreemdeling in hierdie getransformeerde, sogenaamde ‘demokratiese’ Afrikanerstaat nie!”
Hy poog om hier en daar op die internet die gedagte van “apartheid”, dat elke volk of stam op sy eie grondgebied geregtig is, te propageer, maar ontvang geen reaksie nie. Hy skryf selfs ‘n brief aan ‘n politikus wat hom kil terug antwoord: “Die Afrikaanse Republiek (die nuwe naam vir “Suid-Afrika”) behoort aan al die mense wat daarin woon. Ons sal geen verdeling van ons grondgebied toelaat nie.”
Hoewel die Afrikanerregering teen enige vorm van minderheidsregte, selfbeskikking of tuislandbeleid gekant is, ondersteun hy wel – net soos die ANC vandag – ‘n Palestynse tuisland ten einde goeie verhoudinge met die Arabiese lande te handhaaf. “Is dit nie die toppunt van skynheiligheid nie,” skryf die Xhosa-intellektueel gebelg op ‘n woernaal wat deur 50 mense gelees word, “hulle steun selfbeskikking en onafhanklikheid vir die Palestyne, maar ons Xhosas wat eeue lank in die Transkei gewoon het, het geen aanspraak meer op ons tradisionele grondgebied nie!”
Hier en daar ontvang die Afrikanerregering kritiek weens sy afsydige houding jeens sy etniese en taalkundige minderhede wat weens transformasie stelselmatig afgetakel en uit die land verdryf word. Al wat die owerheid dan antwoord is: “Ons is ‘n demokrasie waarin ‘n verenigde Afrikanernasie gebou word. Ons voer bloot die wil van die meerderheid uit.”
In sy haglike plakkerskamp waar al die volksvreemdes saamdrom wat van werk deur “diensbillikheid” en “regstellende aksie” uitgesluit word, bid die Xhosa-intellektueel: “Liewe Nkosi, my taal, my kultuur, my volk, my tradisies gaan ten gronde. Mag ons eendag apartheid en ‘n eie tuisland ontvang. Mag die getransformeerde gebiede wat deesdae aan die Afrikaners behoort, eendag aan ons terugbesorg word. Seën ons tog met apartheid!”
Helaas, sy gebed is nie beantwoord nie. Apartheid en ‘n stelsel van afsonderlike ontwikkeling het uitgebly. Demokrasie vir Afrikaners, tesame met transformasie, regstellende aksie en demografiese verteenwoordiging vir dié volksgroep het voortgeduur totdat daar net hier en daar nog klein groepies volksvreemdes oorgebly het. Mettertyd het hulle hul eie tale geheel en al verloor en net Afrikaans gepraat, hoewel met ‘n ander aksent as Afrikaners.
Die slagoffers van transformasie en demokrasie het buite sig in enkele oorblywende plakkerskampe bly woon waar hulle gereeld deur jong manlike Afrikanerjeugdiges aangeval en stelselmatig uitgewis is. Weereens het ‘n paar aktiviste op die internet van “volksmoord” begin praat.
Hierop het die NP-regering in 2010, op die vooraand van die Wêreldsokkerbeker, ‘n verslag vrygestel waarin bevind is dat misdaad in die Afrikaanse Republiek nie teen enige spesifieke etniese of rassegroep gemik was nie. “Almal is slagoffers van misdaad en die subjektiewe gevoel van minderheidsgroepe dat hulle deur misdadigers uitgesonder word, word nie deur hierde wetenskaplike studie bevestig nie.”
Die feit dat sommige lede van die Afrikanerjeugbendes wat minderheidsgroepe teister hul slagoffers soms vir “dom kaffers” uitkryt, is gerieflik in die verslag verswyg. Waar sulke getuienis wel voor die kommissie van ondersoek gelewer is, is dit as uitsonderlik geag en daarom nie ter sake nie.
In koerante soos Beeld, Rapport en Die Burger is daar lowend oor “ons voortreflike demokrasie, ‘n voorbeeld vir Afrika en die wêreld,” deur persone soos Gert van der Westhuizen geskryf.
Oorsprong: Dan Roodt, Woernaal van die Afrikaanse vryheidsvegter
at 10/25/2009 03:16:00 pm No comments:
The ANC had everything when it came to power: It was gifted a fully functioning nation, which had a respectable income. It was carried on the shoulders of the world’s moral endorsement, with a surplus of extraordinary international good will. It was to be the “Rainbow Nation”, the trumpet triumphal of Black success and capability. It was to be the final eclipse of “white exploitation”, and the mould for the world of the future. It was set to justify the “racial integration” of all the nations of the world, and the symbolic success of “multiculturalism”. It proclaimed a final defeat of the stratification of unique societies, and had succeeded in destroying the boundaries of societal identity expressed by culture and race.
How could that be? The ANC had no track record, no hard evidence of capability or moral commitment. Indeed, without exception, all black governed precursor societies in Africa had failed as economic and social entities
A perception constructed.
The European construct of a future South Africa as a highly desirable and successful society was a perception created entirely by Europeans. It was created by those who wanted to believe. Europeans structured a delusion, fuelled by an intrinsic belief in the ultimate triumph of Black Africa. The assumption was that “Africans are suppressed peoples” who, once released from their oppressors could only blossom into a new spring.
How did it start, this belief that Black Africa would eventually grow, prosper and blossom?
A stage set by missionaries.
This expectation has been present for centuries, as shown by the zeal and extraordinary endeavours of the European missionaries. The missionaries’ belief had been that Africa was made up of nascent societies and all that was necessary to invigorate Africans was to feed the intrinsic capabilities, to teach counting, writing and language. They believed they could inculcate into their aspiring pupils (as they perceived them) those rich virtues which the Europeans had established over centuries to be the keystones of a workable, satisfying society.
The missionaries’ qualities reflected the source of their recruitment (Christian institutions). Although the overt theme may have been to convert to Christianity underlying this, and reflected by the establishment of thousands of schools, the aim was far broader. It was spoken aloud that the missionaries wanted to “civilise savages”. Read another way, they planned to replicate their own society.
Part of their motivation was probably to assure themselves that they too would be recognised as possessing Christian virtues.
The Parenting Imperative
What were the incentives that drove the missionaries (and colonialists) to attempt to convert alien people to be become “like themselves “?
The answer requires taking a further step back, and to acknowledge one of the powerful imperatives which direct human behaviour - the parental commitment to the development of the child, that all-pervasive contribution to the societal structure of the succeeding generation.
Humans have a constant, unrelenting and at times unflinchingly need to have their offspring grow up to be “just like themselves” (or an improved version of themselves). Whatever the inadequacies of the child, and however far that child might fall short of its sought-for destination as a wholesome member of future society the optimism of the parents will prevail supremely.
There are other entrenched behaviours, of course, such as charity, compassion and “fairness”. However it is when these inherent (and distinct behavioural mechanisms) directives become muddled, one with the other, that the human “social psyche” fails its possessors.
Given this powerful and all-prevailing predetermination to parent, the strongest likelihood must be that when the Europeans were confronted with societies which they viewed as socially juvenile, those parental emotions surged to the forefront.
The Europeans therefore, and uniquely, set about the parenting those whom they regarded as inferior on the assumption and hope that if they could exercise “good parenting’” the subject societies would become “is just like theirs”.
Many will confidently interject in support of civic proselytising of “undeveloped and poor” societies, saying “That is expected” or “That is just natural” or the rhetorical “How can anyone think otherwise?” Becoming more aggressive the assertions will become “That is heartless” or “If you do not believe in this (or that) you are deviant, or a monster, or execrable”.
Those with a smug moral superiority soon discover that they have a powerful weapon to force their beliefs on others, via yet another powerful inherent directive - the need of people to evade criticism and sustain social acceptance.
The prodding and emotive phrases listed above are, however, merely word shifts, synonyms for instinctive or inherent or intrinsic or intuitive. Said another way these self-righteous people are demonstrating (perhaps without recognising it) that their behaviour is not governed by reason, but is a fixed, instinctive response. Since there is no rationale, the behaviour of the sententious cannot take account of context or probable outcomes. Because it is narrowly blinkered with much room for unintended consequences, such rigid self-assurance is therefore highly dangerous.
For aspirations, motivation, and tenacity to succeed, a favourable outcome must be assumed. It is the imagined outcome – when contradictory information is ignored, - which sustains most human affairs. Endeavours are wrapped in delusions. Humans cannot function without these delusions, be they delusions of immortality or the certainty that an intended outcome will be successful. If these are stripped away the psycho-personality collapses.
Politicisation of Missionary Zeal
The narrow aspirations of the missionaries broadened into the 20th and 21st centuries. and paternalism strengthened. In both metaphorically and literal senses as the cry went out “bring these alien people into our homes. They need encouragement, understanding, maturing, compassion. They need to be protected from criticism and from any reference to their racial background.” It became necessary to begin suppressing those foundational human instincts of self-preservation, demarcation of domain and the fear of alien intrusion.
In what then seemed to be a self–congratulating confirmation of their delusions, Europeans began to precipitously proffer awards to those Africans who seemed to bear out their faith of their own evangelism. Robert Mugabe, for example, was awarded The Africa Prize for Leadership for the Sustainable End of Hunger in 1988 with the comment that his agricultural programs "Pointed the way not only for Zimbabwe but for the entire African continent.”
Mandela was awarded the Nobel Peace Prize, and a plethora of other awards were made to Africans – often awarded so precipitously as to exsanguinate all value and status from what had previously been prestigious awards.
The Politician Supreme
Catastrophically, and simultaneous with what individuals were doing to “integrate” aliens into their own cultures by destroying sociological (and racial) barriers, European governments were gaining unparalleled, seemingly unlimited, power over their populations. From being gentlemen Civil Servants, politicians began to see themselves in a role of grandiosity. Those in governing authority began to evolve an autonomy of their own, which served their personal ambitions, and sustained their tenure. It became practice for governments to begin manipulating their society, and to progressively suppress human instincts when these interfered with their security of authority and economic status. These governments began to appease one another in what Solzhenitsyn described as “The United Governments of the World" They began to mutually gloat by displaying that they were non-racial, non-sectarian, and combined in reducing migration barriers.
The suppression of their populations increased too slowly for the people to realise how powerful was to be the strangling of their instinctive behaviours. The British government forced upon the population the cult of “non-racism” with a stronger propaganda than the Nazis would have dared to use with their cult of “non-Judaism”. To force the behaviour of their population into subservient complacency the British governments imposed a more severe and extensive legal infrastructure than the Nazis ever had. The British population was indoctrinated as to what it must think, and disciplined into what it could not say and how it must make value judgements. Expression of intuitive behaviour could be heavily and ruthlessly punished, notably where an instinctive response to the fear of an invading alien population spilled out.
When governments force onto people a behaviour which is contrary to their intuitive and highly sophisticated inherent patterns, that is tyranny. This may not be the dictionary definition, but it is a more tangible and qualitative measure of tyranny.
Delusions and deluding
Were the ambitions of the missionaries fulfilled, 15 years after the pomp and panoply of South African independence? Was the vision of the European exponents of “open house to all cultures” fulfilled? Were the arguments of those who advocated “give them a chance and they will melt into European culture seamlessly” justified? Has Black South Africa succeeded? Has Europe succeeded?
The European bitter-end protagonists of multi-culturism will say. “Yes. Some have” or “if not, this is just a matter of time, compassion, support, understanding” and advocate what is usually reserved for the mendicant or the child, further handouts of largesse. I have heard the same words spoken by parents whose wayward children are corrupt, manipulative, and extractive addicts. These failures of their children nevertheless still evoked in their parents that persisting, and instinctive delusion that all will come right eventually. They failed to see that the child was intrinsically flawed. They could not see their delusions. Instead those children not only eroded their parents’ lives but continued to gnaw destructively at a society which had not the reserves to continue to appease them indefinitely.
If we were to choose an “independent” South Africa as the design model for an ultra liberal society of the future, how should we measure the current moral strength of that nation? Surely the best we can do is to look for efficient and frugal governance and qualities of conscious care of society by those elected “democratically”? Surely we must assess the people who claim to be the most successful, the most evolved, those who believe that they are the most capable of demonstrating that black South Africa is successful. Are they?
Rather than distribute critical analysis over a range of variables, let us look at a single aspect of the behaviour of a selection of ANC politicians. An array of travel and other benefits of office are available to South African Parliamentarians. It would be expected that the availing of these implied a prudence and selectivity, with discrimination based on honesty. Have these “leaders” fulfilled the same expectations of honesty that the missionaries had hoped to inculcate into their prodigies?
How did these politicians, given the potential to cheat and exploit, reveal their anticipated morality and virtue?
[With acknowledgements to the Democratic Alliance website]
What a sad tale of failed expectation. What a reflection on those who appoint ANC candidates for parliament.
The Black Power Propaganda industry
Should it be argued that politicians cannot be regarded as a representative, let us look instead at individuals who are or were expected to achieve their positions by merit and endeavour.
The National Police Commissioner should exemplify critical selection for dispassionate honesty and unswerving compliance with the law. The Western world acclaimed Jacob Selebi in this role, and as part of the mission to defer to the Black African capability, he was also appointed President of Interpol. In 1998 he received a Human Rights Award for International Service for Human Rights.
Currently Selebi is on trial, charged with many offences, including corruption and defeating the ends of Justice. In evidence, it is claimed inter alia, that he had revealed secret UK correspondence to international criminals.
As much as the delusional expectations of the Europeans about Africa’s potential were formulated and executed by Europeans, so a parallel industry of Black Propaganda contrives to capitalise and exploit the European delusions. The aim seems to have been to demonstrate that Black Africans could compete on equal terms with the European in achievement and creativity. Sadly most of the claims promoted were fabrications, calculated to deceive.
If the above examples remain unacceptable examples, let us look at a contemporary example from sport, in which the Black Africans’ capability is unquestioned. Castor Semenya won the 800 m at the world championship in Berlin in 2009. An earlier commentary aimed at putting the subsequent furore into objective context.
However ANC high-rankers, which include the infamous Winnie Mandela and Parliamentary Ministers, instead of recognising that errors, misjudgement, and deception had occurred and that it would be appropriately prudent to withdraw and apologise to the world at large, chose to go into combat against the world in an even more astonishing ranting against Europeans and their “racism”. A desperate attempt to create a delusion of African competence via Black Power propaganda.
Europe, at least in the form of political assertions, wants its successful and often overcrowded populations to dilute their creative capacity with counter-cultural immigrants from failed nations.
European, look now and carefully at Africa if you wish to know your future, should the politicians’ aims be allowed to succeed.
Source:Sarah Maid Of Albion Blog
at 10/25/2009 02:37:00 pm No comments:
Which community suffer from the highest murder rate in the world? If thoughts go through your mind of a gritty urban jungle, you are mistaken. The backdrop of the world's highest murder rate is some of the most beautiful landscapes in the world.
South African Afrikaaner farmers have since the fall of the apartheid regime fallen victim to a wave of murders that are appalling in their sadistic brutality. The small take in the robberies accompanying many of these murders is grotesquely overshadowed by the depravity that accompanies them. Many of the victims are elderly. Since crime statistics have to be approved by the government of South Africa, it is difficult to get a handle on the magnitude of the problem. The Dissecting Leftism blog reports as follows on this process of dispossession and extermination that has been banished from the mainstream of political discourse.
"At the beginning of the decade there were 40,000 White farmers in South Africa and there have been is 3,037 murdered in racial genocide and more than 20,000 armed attacks perpetrated by groups of militant, young Black racists on commercial farmers, since the ANC came to power in 1994. This is certainly higher as the South African government and police, with the world’s press keep it covered up. Boers are often tortured or raped first, by boiling water forced down their throats, tendons cut, burnings, personal humiliations - most perpetrators are protected by Blacks within government and the police and not tried. Now ask yourselves, gentle readers, when did you see this on television news or read about it in your quality newspaper?
The idealism that accompanied the birth of new South Africa has been destroyed by black rule yet the rainbow nation is still a fantasy to Western elites. They need to believe in it or face the reality that racial equality does not exist. The dream of truth and reconciliation and the deification of Nelson Mandela make it hard to accept that after whites gave way to Blacks the Boer minority would be subjected to racial genocide. Boers, you see, have not been sentimentalised, are not figures of sympathy but dehumanised as racists so their murder is not seen as important."
The murder rate among Afrikaaner farmers has been estimated to be 310 per 100,000 people. A comparison of general homicide rates gives us an idea of how serious this problem is. The general homicide rate for the USA was 5.8 per 100,000 people in 2009. The general rate for South Africa has been 37.3 murders per 100,000 people in 2009. This means that the Afrikaner farmers ar being murdered at a rate that is 10 times the South African national average.
In an attempt to sanitise the problem, the South African government has banned the use of the term "farm murders". The intent is to present the farm murders as random events rather than the ethnically targeted murders that they really are.
Rather than step up police protection for the besieged farmers, the South African government has has actually scaled back police protection, leaving the farmers to their own devices to befend themselves. not so coincidentally, there has been attempts by the government to legally expropriate Afrkaner farms and hand them out to Blacks who are chosen as lucky recipients by the government.
"Shaya Ma Buru",( Kill the Boer) is an African national congress resistance song that is still sung at national gatherings. In the days of apartheid, "Boer" referred to Afrikaners in general, as well as the state at their disposal. The "Boer" of today is a farmer in the originally intended meaning of the Afrikaner word. He is disarmed in a state in which he is a grudgingly tolerated minority.
"Shaya Ma Buru" is hate speech. It is but one dimension of a general campaign of extermination and dispossession of South Africa's Afrikaners, who have no other homeland in the world. They are in a real sense one of South Africa's tribes.
Where do we go from here? Will South Africa make the same mistake made in Zimbabwe? Will it destroy its agricultural sector and plunge South Africa into inflation and economic chaos? Or will history go full circle with despairing Whites carving their own homeland and haven of safety out of a hostile country? Eugene Terre Blanche, head of the AWB (Afrikaaner Resistance movement) is reviled in the mainstream press as a Nazi. but what is wrong with defending a people that is threatened with ethnic cleansing? The Australian reports as follows on Mr. Terre Blanche.
"ARMS outstretched, his deep voice resonating around the town hall, the white-bearded speaker summoned the Afrikaner "volk" to battle, with rousing words from the past. "Now is not the time to be afraid," he shouted, to grumblings of approval from the audience of burly, khaki-clad farmers, their wives and children. "Now all true Afrikaners must reach out to each other and fight to the bitter end."
Eugene Terre'Blanche, the once-feared white supremacist leader in apartheid South Africa, is back. He is more subdued and circumspect than in his heyday in the 1980s, but his message has not, fundamentally, changed.
He told 300 supporters in this small, rundown farming town on the barren veld about 200km southwest of Johannesburg that he was answering the call of the boers (farmers) and revitalising the Nazi-style Afrikaner Resistance Movement (AWB) to save them from the oppression of the black African National Congress government. "Our country is being run by criminals who murder and rob. This land was the best, and they ruined it all," he cried to strong applause, dabbing the spittle off his beard with a neatly pressed handkerchief. "We are being oppressed again. We will rise again."
Who cares about the Afrikaner farmers at all? Has anyone stepped up to the plate to defend the Afrikaaners? Is not the campaign of ethnic cleansing being waged against the Afrikaaners worthy of condemnation? If he is indeed a Nazi, what has been his death toll? And if we are all pious opponents of his alleged Nazism, what has been the death toll of our disgraceful silence?
If South Africa's White minority is driven out, it will ultimately be its Black majority that will suffer. If the blind eyes that are now turned to the bleeding Afrikaaners do not open now, they will open to scenes of famine as are now seen in Zimbabwe. The curtain of silence that keeps the suffering of the Boers from international view is a blot of shame upon our generation. It is time for our silence to end.
The picture at the top of this article is of one of the victims of South Africa's "Farm Murders"
Reprinted with permission from Magdeburgerjoe.com A link is included below that would not fit the rantrave format.
Source:Rant Rave (http://www.rantrave.com/)
at 10/25/2009 02:13:00 pm 1 comment:
Eingestellt am Freitag 16 Oktober 2009
Das Jahr 2009 weist so einige historische Jubiläen auf. Eine davon, die Aufgabe des Konzepts der „getrennten Entwicklung“, allgemein verunglimpfend Apartheid genannt, hat hierzulande kaum Beachtung gefunden.
Der Grund hierfür dürfte in der Tatsache liegen, dass der einstige Erfolgsstaat am Kap nach nur 15 Jahren „Multi-Kulti“ bis auf die Grundfesten ruiniert ist. Von den einstmals 4,5 Millionen weißen Südafrikanern hat 1 Million das Land bereits verlassen, vertrieben vor allem durch die exorbitante Kriminalität. Rund 25.000 Morde verzeichnet das Land jedes Jahr, da erscheint Afghanistan fast als lebenswertere Alternative. Ca. die Hälfte aller südafrikanischen Frauen muss damit rechnen, während ihrer Lebenszeit mindestens einmal vergewaltigt zu werden und das bei einer AIDS-Rate von über 30% und die ANC-Regierung scheint sich die übrigen afrikanischen Verhältnisse als Vorbild genommen zu haben, Korruption, Unfähigkeit und Drohungen im Umgang mit politischen Gegnern gehören zum Alltag. Kein Wunder, schließlich bestand eine nicht unbedeutende Aufgabe des weißen „Apartheids-Regimes“ darin,dafür zu sorgen, dass sich die einzelnen Negerstämme des Landes nicht gegenseitig abschlachteten.
Mittlerweile ist einem weißen Südafrikaner sogar das gelungen, was nach gängiger Leseart eigentlich unmöglich: Kanada hat ihn als rassisch Verfolgten anerkannt, nachdem er sieben Mal von Schwarzen überfallen worden war. Der südafrikanische Staat tue nichts, um seine weißen Bürger (die das Land immerhin aus dem Nichts aufgebaut haben) zu schützen.
Alles Rassismus? Mitnichten! Der als objektiver Journalist bekannte Peter Scholl-Latour hat im Jahr 2001 Südafrika bereist und schon damals auf die bedrückenden Zustände des „befreiten“ Landes hingewiesen:
Da findet der Einreisende einen perfekt funktionierenden Flugplatz von Johannesburg vor, wo die Einreise-Formalitäten auf ein Minimum beschränkt sind. Irgendein Reisebüro hat ihm einen klimatisierten Wagen mit einem verlässlichen schwarzen Fahrer bereitgestellt, der ihn über eine vorzügliche Autobahn nach Pretoria fährt. Im Hotel Sheraton erwartet ihn nicht nur Luxus, sondern eine gemischt-rassige, freundliche Bedienung, welche die gelungene Verwirklichung der “Regenbogen-Gesellschaft” zu symbolisieren scheint. In der Hauptstadt werden die Rasenflächen ständig gepflegt. An den Ampeln befleißigen sich die Verkehrsteilnehmer einer Disziplin, die in Paris oder gar Rom unvorstellbar wäre.
Von befreundeten Südafrika-Reisenden ist man eingestimmt worden. Die Safaris im Krüger-Park böten weiterhin herrliche Wildlife-Erlebnisse, und in der Umgebung des Kaps der Guten Hoffnung sei die Sicherheit der Weißen weitgehend garantiert. Es lohne sich sogar, eine jener herrlichen Villen mit Schwimmbad zu erwerben, die dort zu Schleuderpreisen angeboten werden, was eigentlich nachdenklich stimmen sollte.
Sogar in die Afrikaner-Siedlung Soweto am Rande von Johannesburg werden Touristen-Besuche organisiert, ja es ist chic, in dieser früheren Brutstelle des Rassenkampfes bei “Eingeborenen” zu übernachten. Tatsächlich erschien auch mir Soweto – bei Tage zumindest – weit weniger bedrohlich als in den Jahren der Apartheid, als dort die Schulen brannten und die Polizeistationen sich in belagerte Festungen verwandelt hatten.
Stößt man auf deutsche Wirtschaftsvertreter, so loben sie in höchsten Tönen das hervorragende Investitionsklima und die hohen Renditen, die sie sich errechnen. Über der Rassenharmonie in Südafrika, die auf so wunderbare Weise nach der Unabhängigkeit gewahrt blieb, ruhe weiterhin der Segen des großartigen Friedensstifters Nelson Mandela, auch wenn er inzwischen aus seinem Präsidentenamt ausgeschieden sei.
Für die westlichen Medien ist Südafrika offenbar eine “heilige Kuh”. Nirgendwo aber hat sich unsere Informationsgesellschaft so gründlich blamiert wie bei der Schilderung der dortigen angeblich idyllischen Verhältnisse.
Wenn die Nacht sich über Pretoria senkt, stellt sich die Angst ein, offenbart sich eine unheimliche Wirklichkeit. In der ehemaligen Buren- Hochburg lebt heute eine ausschließlich schwarze Bevölkerung, soweit die Bantu, die vor der Anonymität der großen verlassenen Gebäude zurückschrecken, überhaupt bereit sind, sich dort einzuquartieren. Auch die riesige Geschäftsmetropole Johannesburg ist längst von fast allen Weißen verlassen worden.
Die Weißen von Johannesburg und Pretoria haben sich in eine neue Form von “Laager”-Mentalität zurückgezogen. Weit weg von den Stadtkernen haben sie so genannte “Compounds” gebaut mit eigenen Geschäften, Schulen, Kirchen und Clubs. Das Ganze ist durch perfektionierte Elektronik abgeschirmt.
Selbst die ausländischen Diplomaten bangen jede Nacht, ob sich nicht doch eine Rotte schwarzer Gewalttäter ihrem Anwesen nähert. “Wenn die einmal im Haus sind”, so wurde mir übereinstimmend berichtet, “gibt es keine Rettung mehr; dann wird jeder Europäer erschlagen, jede weiße Frau – vom zweijährigen Kleinkind bis zur achtzigjährigen Greisin – vergewaltigt.” Es gehe diesen Gangs vor allem um den Geschlechtsverkehr mit Jungfrauen, der – den Aussagen ihrer Medizinmänner zufolge – Schutz und Immunität gegen die mörderisch um sich greifende Aids-Pandemie bieten soll.
Dieser schreckliche Aberglaube ist landesweit verbreitet. Er fordert vor allem auch in den schwarzen “Townships” eine wachsende Zahl von Opfern. Bei diesen Horrorszenen handelt es sich nicht um räuberische Plünderungen – nicht einmal die wertvollen elektronischen Geräte werden gestohlen -, sondern um sinnlose Brutalität, und es bleibt nicht bei Einzelfällen.
Sowohl bei den Regierungsbehörden als auch bei den ausländischen Vertretungen habe ich mir die präzisen Statistiken verschafft. Seit dem Zusammenbruch des Apartheid-Regimes wurden in Südafrika – überwiegend in isolierten Farmen – etwa 1100 Weiße umgebracht; 5500 Überfälle fanden statt.
Genaue Angaben über die schwarzen Opfer der blutigen Anarchie, die sich bei Dunkelheit der südafrikanischen Stadtviertel bemächtigt, liegen nicht vor. Die gemischt-rassigen Polizei- Patrouillen haben dort längst vor den bewaffneten Banden kapituliert oder ein Auskommen mit ihnen gesucht.
Im Zentralpark von Pretoria ist die Bronze-Statue des Ohm Krüger intakt geblieben. Aber ringsum auf dem sauber gemähten Rasen lagert die schwarze Freizeitgesellschaft. Ein ähnliches Bild bietet sich im Umkreis des mächtigen Union-Buildings, dessen Turm-Konstruktion einmal die Macht des britischen Empire symbolisieren sollte.
Die wenigen Weißen, die aus beruflichen Gründen die ehemaligen Geschäftszentren noch aufsuchen müssen, wirken wie flüchtiges Wild, verharren – wo immer es geht – im relativen Schutz ihrer Auto- Karosserie. Gewiss, mit dieser kollektiven Unsicherheit, der permanenten Befürchtung, am helllichten Tag beraubt zu werden, stehen die Städte Südafrikas nicht allein. In Lagos, Kinshasa, Nairobi ist die Gefährdung für Fremde durchaus vergleichbar. Aber zwischen Transvaal und dem Kap gewinnt die latente Bedrohung eine ganz andere Dimension, wirkt besonders unheimlich, vielleicht auch weil sie systematisch verheimlicht oder schöngeredet wird.
Der große Exodus der alteingesessenen Europäer hat ja längst begonnen. Wer über einen britischen oder deutschen Pass verfügt, hat seine Ausreise zumindest organisiert. Die weißen Fachkräfte – Ingenieure, Ärzte, Elektroniker – haben keine große Schwierigkeit, in Nordamerika, Australien, Neuseeland eine Niederlassungsgenehmigung zu erhalten. Aber die Masse der Buren hat weder eine doppelte Staatsangehörigkeit noch berufliche Qualifikation vorzuweisen. Vor allem die so genannten “arme Blanke”, jene Buren, deren Bildungsstand dem des durchschnittlichen Schwarzen entspricht und die früher der Apartheid eine rassisch bedingte Vorzugsstellung verdankten, stehen am Rande des Abgrundes und des Elends. Es dürfte etwa eine Million “arme Blanke” geben.
Die Deutschen, die in Südafrika leben, verweisen stolz darauf, daß die Bundesrepublik in diesem Jahr als führender Handelspartner Pretorias Großbritannien überrundet hat. Aber den forschen deutschen Unternehmern sollte zu denken geben, daß die großen internationalen Konzerne – an ihrer Spitze Anglo-American und de Beers – ihre Hauptsitze aus Johannesburg weg nach Montreal oder London verlagert haben.
Um mir einen persönlichen Eindruck über die Lage in Transvaal zu verschaffen, das ich seit 1961 inregelmäßigen Abständen aufgesucht habe, bin ich zu den deutschen Farmern des Bezirks Rustenburg gefahren. Es handelt sich bei diesen Siedlern nicht um “Kaffern-Schinder”, sondern um fromme evangelische Christen, die ihr schwarzes Personal auch schon zur Zeit der obligatorischen Rassentrennung wohlwollend behandelten. Auch diese redlichen Landsleute, die sich in mühsamer Eigenarbeit ein wunderschönes Heim geschaffen haben, leben in ständiger Furcht vor dem Grauen, das jede Nacht über sie hereinbrechen kann, waren meist auch schon Zielscheibe verfehlter Anschläge. “Ich selbst und meine Frau werden hier ausharren, solange es geht”, sagte mir einer der Kolonisten; “aber meine Kinder sollen sich ihre Zukunft in Deutschland aufbauen.”
Die krampfhafte Euphorie, die parlamentarische Besuchsdelegationen aus Berlin gern an den Tag legen, wenn sie das angeblich gelungene Experiment multikulturellen Zusammenlebens in Südafrika besichtigen, wird von den schwarzen Intellektuellen des Landes in keiner Weise geteilt. Selbst die schwarzen Redakteure der ziemlich regierungsfrommen Tageszeitung “The Star” beobachten mit Sorge die zunehmende Verwahrlosung der Massen, die sich um die Früchte der “black power” betrogen fühlen.
Vor allem bei einer Gruppe hoch renommierter schwarzer Professoren der University of South Africa von Johannesburg – die Namen verschweige ich wohlweislich – überraschten mich die zutiefst pessimistischen Prognosen. Hier herrschte keinerlei Bewunderung mehr für die versöhnliche Staatskunst Nelson Mandelas vor. Dieser “Nationalheld” habe die Chancen einer wirklichen Veränderung der gesellschaftlichen Strukturen Südafrikas versäumt, ja für die Zukunft blockiert.
Bei der afrikanischen Bevölkerung mehrten sich angeblich die Vorwürfe, Mandela sei im Gefängnis Opfer einer Gehirnwäsche geworden und habe sich in seiner Nachgiebigkeit gegenüber den Weißen, die weiterhin auf den Entscheidungsposten der Republik das Sagen hätten, wie ein Uncle Tom verhalten. Nicht einmal die diskriminierende Schaffung der Homelands (Anm.: Zur Zeit der getrennten Entwicklung selbstverwaltete Stammesgebiete) sei rückgängig gemacht worden. Welcher Grubenarbeiter aus Transkai könne es sich denn leisten, seine Familie nach Soweto oder Alexandra nachkommen zu lassen? Die Familien würden dabei ihres bescheidenen Landbesitzes in der angestammten Heimat verlustig gehen. Im Übrigen wisse niemand, was sich wirklich in den Minenschächten rund um Johannesburg abspiele und die dortigen mens hostels für Junggesellen seien Herde für die unaufhaltsame Ausbreitung von HIV-Infektionen.
“Wissen Sie, wer bei uns, aber auch bei weiten Teilen der Bevölkerung zurzeit der populärste afrikanische Politiker ist?”, fragt mich ein Akademiker. Und er nennt Robert Mugabe, Präsident des nördlichen Nachbarn Simbabwe, der endlich die weißen Siedler enteigne und gegen den Willen Amerikas seine Soldaten in die reichsten Diamantengruben des Kongo entsandt habe.
Überaus zögerlich, auch bei den erfahrenen britischen Beobachtern, fällt das Urteil über Thabo Mbeki, den Nachfolger Mandelas an der Spitze des African National Congress und der Republik Südafrika aus. Diesem Politiker aus dem Xhosa-Volk mangele es im Gegensatz zu seinem berühmten Vorgänger an Charisma und rednerischer Begabung. Insgeheim, so fürchten die Weißen, habe er sich Mugabe zum Vorbild genommen, und mit seinem Willen zum politischen Pluralismus sei es wohl auch nicht weit her. Sonst hätte Mbeki nicht versucht, drei seiner begabtesten Rivalen innerhalb der ANC durch ein absurdes Gerücht über ein mörderisches Komplott gegen ihn zu verleumden.
In ihrem altmodischen schönen Haus, dessen Fenster sich auf die Weite Transvaals öffnen, habe ich die Schriftstellerin und Nobelpreis-Trägerin Nadine Gordimer aufgesucht. Von dieser kleinen, schmächtigen Frau geht immer noch unbändige Kraft und heitere Gelassenheit aus. Aus einer jüdischen Familie stammend, hatte sie einen wackeren Kampf gegen die menschenverachtende Gesetzgebung des Apartheid-Regimes geführt und ließ sich nicht einschüchtern.
Ob Nadine Gordimer mit der neuen Entwicklung Südafrikas glücklich ist, möchte ich jedoch bezweifeln. Sie hat sicherlich die Zeichen schwarz-afrikanischer Despotie, die im Schatten des Macht-Monopols des ANC und des Xhosa-Stammes erkennbar werden, klarsichtig erkannt, wurde doch unlängst ihr bedeutendstes Buch “July`s People” von den neuen Behörden aus dem Lehrplan der Schulen gestrichen. Diese Zensur ist zwar sofort rückgängig gemacht worden, aber der Roman, die Geschichte einer weßen, extrem liberalen Familie aus Johannesburg, die vor dem Wüten eines imaginären Bürgerkriegs zwischen Schwarz und Weiß in das Dorf, in den Kraal ihres Haus Boys, flüchtet und dort in tiefer Depression die schier unüberbrückbare Kluft zwischen den Rassen erlebt, klingt wie ein unheilvolles Omen für die Zukunft Südafrikas.
Das Buch wurde 1980 geschrieben, ging noch von der Spannung des Ost-West-Konfliktes und einer möglichen Konfrontation zwischen Schwarz und Weiß aus, die – dank Mandela – vorerst vermieden wurde. Doch fast schien es mir, während ich bei Tee und Gebäck im Wohnzimmer dieser tapferen Autorin saß, als stimme sie mit jenen afrikanischen Universitätsprofessoren überein, die mir beteuerten, der wirkliche Befreiungskampf Südafrikas, die reale Verwirklichung von “black power” stehe erst noch bevor.
at 10/25/2009 01:52:00 pm No comments:
Man who fought off hijackers dies
October 23 2009 at 01:56PM
Horst Dieter Zerna, the man who fought a gun battle with hijackers in Pinetown yesterday morning, died several hours later in the operating theatre.
The 57-year-old Pinetown-based man, an employee of Simba Carpet Cleaning, was targeted by armed men at the corner of Pine and Seventh roads in Ashley.
He was putting up signboards reading "Carpet cleaning in progress" when a silver Toyota Tazz with three people inside pulled up behind his maroon VW Caravelle.
In a matter of minutes, and several gun shots later, one man lay dead on the road next to the Caravelle.
The second man and Zerna then exchanged fire and both were wounded, according to a witness who was watching from his garden.
The third man then made a hasty retreat, reversing into a light pole and smashing the back windscreen. The witness said that as the man had sped off he had struck the second man.
As Zerna's family gathered at the hospital yesterday, the police were searching for the third suspect. Zerna's daughter, who answered the phone earlier in the afternoon, said her father was in surgery.
A family friend later answered the phone, saying Zerna had died after coming out of surgery, at about 3.30pm.
'People cannot live in such a situation where criminals take people's lives by force'
Blood splatters dotted the botched hijacking scene yesterday as investigators marked the position of shell casings and broken glass that littered the scene.
Superintendent Danelia Veldhuizen said the second man, who was shot in the back of the head by Zerna, was in a critical condition at RK Khan Hospital.
Lisa Thomas, a public relations officer at Life Entabeni Hospital where Zerna was taken, said he had suffered blood loss as a result of the gunshot wounds.
Warwick Chapman, the ward councillor for the Pinetown area, said hijacking was one of the biggest concerns in Pinetown.
"It affects businesses and residents, and people cannot live in such a situation where criminals take people's lives by force," he said.
In July last year, a Pinetown resident shot and killed a man who was attempting to hijack his mother-in-law's car.
The man also exchanged gunfire with a second hijacker who, despite being shot in the abdomen, drove off. His body was later found in Mariannhill.
This article was originally published on page 3 of Daily News on October 23, 2009
at 10/25/2009 01:29:00 pm No comments:
Three held after murder of couple
October 18 2009 at 11:59PM
Three men have been arrested in connection with the murder of a Plettenberg Bay couple last week, Southern Cape police said on Sunday.
Captain Malcolm Pojie said the men were arrested in Nekkies in the Knysna area on Saturday afternoon after Willem le Roux, 53, and his wife Julie, 50, were killed in their home in Kranshoek last weekend.
The men from KwaNokuthula have been on the run since the incident.
Preliminary autopsy results indicated that the wife was killed due to a bullet wound to the head while her husband seemed to have died due to multiple head injuries.
Pojie said police recovered two stolen laptops, a cellphone and a revolver that belonged to the murdered couple.
The firearm is expected to be sent for ballistic testing to determine if it was the murder weapon.
Police also arrested two foreign nationals for the possession of the stolen goods.
All the arrested people will appear in the Plettenberg Bay Magistrate's Court on Tuesday. - Sapa
at 10/25/2009 01:09:00 pm No comments:
Robbers nearly sever arm
Johannesburg – Two robbers yelled "Voertsek, Voertsek!" at a young student while almost cutting off her arm with a knife as they robbed her of her cellphone on Monday.
The nerves, two arteries, tissue and all the muscles in Ciandi Vosloo's right arm were cut during the attack.
The fifth-year hospitality and catering student from the Centurion Academy was holding her cellphone in her right hand when she was attacked.
Vosloo said from her bed at Unitas Hospital on Tuesday that the pocket knife with which they stabbed her was razor-sharp, and only stopped at the bone.
She was attacked at 13:30 in South Street in Centurion. "I had just finished my last class and was on my way home when two unknown men overpowered me.
"While they grabbed me and cut my arm, I screamed. They just kept shouting: Voertsek! Voertsek!’ and then they ran off with my cellphone.
"It was terrible. I hate them," she said through tears on Tuesday.
Two of her classmates rushed to help her. "They held my arm. I thought I was going to bleed to death and lose my arm."
Her father, Johan Vosloo, said Kallie de Lange and his wife, whose name he didn't know, also helped his daughter.
"De Lange pressed his handkerchief into the wound to try to stop the bleeding before they rushed her to hospital."
He said doctors operated on his daughter for seven hours in order to try to save the arm. "They took a vein from her left leg and put it in her arm.
"I want to know what I ever did to them. I was innocently walking in the street," Ciandi said.
"Because of them I won't be able to write my final exam, which is in a week's time," she added.
Her father said they would only know in about 18 months whether she would recover completely.
"I am so angry. If I find those people, I will kill them slowly," he said.
He said he was even more upset when he wanted to report the matter at the Lyttelton police station and was sent from one end to another. "No one wanted to help me."
He said as soon as his daughter was released from hospital, he would take her to their home in Roodepoort to recuperate.
"We want to thank everyone who helped Ciandi and for all the support we got," he said.
A police spokesperson said on Tuesday night that police officials had been sent to the hospital on Tuesday afternoon to take Ciandi's statement.
at 10/25/2009 12:24:00 pm No comments:
UV-meisies glo met stene gegooi en gevloek
Ses vroue-studente aan die Universiteit van die Vrystaat is na bewering met bakstene gegooi, gevloek en gedreig dat hulle verkrag sou word.
In wat as ’n rasse-voorval beskou kan word wat sterk herinner aan die onluste en rassespanning wat verlede jaar op die kampus geheers het ná die onthulling van die Reitz-video, is ses eerstejaarstudente Donderdagaand aangeval. Niemand is in die aanval beseer nie.
Die ses vroue, wat gevra het om anoniem te bly, het Donderdagaand op die kampus gestap. Hulle was op pad van die kampus-swembad terug na hul koshuis toe die voorval gebeur het.
’n Groot groep mense van verskeie koshuise het vroeër by die swembad gekuier. Dié ses het besluit om terug te stap koshuis toe, nadat die meeste mense die swembad verlaat het.
“Ons het veilig gevoel, want die kampus was bedrywig en daar was oral mense,” sê een. Verskeie koshuise het Donderdagaand partytjies gehad en mense het voor van die koshuise gestaan en gesels.
Toe die vroue by die landboufakulteit verbystap, was daar ’n groep mans op die gras agter die gebou. “Ons het ons nie veel aan hulle gesteur nie, en het gedink hulle speel net sokker,” sê hulle.
Toe die vroue by die mans verbystap, het een skielik ’n baksteen opgetel en dit in hul rigting gegooi.
“Ek het eers gedink hulle maak ’n grap, want hy het dit nie te hard gegooi nie. Maar toe tel hy weer die baksteen op en gooi dit hard tussen ons in,” sê een.
Hierna het die mans nog bakstene gegooi en agter die vroue aan gehardloop. Volgens die vroue het hulle geskree: “F*k van ons kampus af, julle wit tewe. Ons gaan julle verkrag.”
Die vroue het weggehardloop en die mans het hulle blykbaar agternagesit. Die vroue het onmiddellik twee veiligheidswagte oor die voorval ingelig. Dié het hulle na bewering geïgnoreer. Hulle het ook die voorval aan die veiligheidswag voor hul koshuis gerapporteer, met dieselfde resultate.
Die studente het gevra dat die naam van hul koshuis ook weerhou word, omdat hulle viktimisering vrees.
“Ons weet nie of die voorval verband hou met die protes vroeër Donderdag en of die mans dalk hul frustrasies op ons wou uithaal nie,” sê hulle.
“Ons dink net dis ’n probleem dat sekuriteit ons net geïgnoreer het. Van die ander meisies het alleen van die swembad af teruggestap. Wat as dit met een van hulle gebeur het?”
Gisteroggend het hulle die voorval by die UV-beskermingsdienste aangemeld.
Mev. Lacea Loader, UV-woordvoerder, sê die universiteit is bewus van die voorval.
“Die saak is by ons beskermingsdienste aangemeld en word ondersoek. Optrede soos hierdie word ten sterkste afgekeur en studente moet hulle weerhou van sulke onaanvaarbare gedrag.”
Loader sê sy wil nie bespiegel oor of die voorval met die huidige Reitz-debakel verband hou nie.
at 10/25/2009 12:11:00 pm No comments:
Keuse was nié net stryd of oorgee van mag nie
deur Christo Conradie
Die apartheidspook in sy aaklige, omgekeerde gedaante is op loop. En die ewige stryders teen die ou weergawe begin versigtig, dog dringender en al meer benoud teen die nuwe weergawe piepgeluide maak, soos ook Ferdi Greyling in sy rubriek in Beeld onder die opskrif “’n Nuwe onwerkbaarheid”.
Desnieteenstaande wil ek tog nie ’n “ons het mos gesê”-deuntjie pleeg nie.
Iets anders dring my nou al lank om ’n pennie in die pot te werp, naamlik die ewige, pateties geykte siening en/of aanvaarding deur die fanatiese argitekte van die nuwe Suid-Afrika dat daar in 1994 geen alternatief was nie.
Nee, dit was mos óf oorlog óf magsoordrag.
Hoe lank gaan met dié leuen voortgehamer word?
Totdat, ná die meedoënlose frekwensie van herhaling, selfs geswore volkstaters en “verregses” dit ook glo?
Want die ja-stemmers glo vaster daarin as in ’n belydenisskrif.
Die regses se oortuigings is in elk geval tog irrelevant, so waarom die leuen aanhou bemark?
Ek vermoed dit is sodat die leuenaars dit self kan begin glo.
Enigiets is tog beter as om te erken dat Andries Treurnicht, Eugene Terre’Blanche en Pieter Mulder toe al die tyd ’n punt beet gehad het.
Dit is tog ’n elementêre gegewe dat daar in 1994 ook die opsies van federale state in volkstate (oeps, eina!) was wat op een of ander manier ’n vorm van selfbeskikking vir minderhede kon bewerkstellig het.
Sjoe, wat ’n rits onwelvoeglike terme!
Feit is, dit is nie deur Suid-Afrikaanse regses uitgedink nie, dis ’n konsep vanuit moderne, ontwikkelde lande, deur hulle ook in gebruik soos in die volkereg gelegitimeer.
Ek glo dit kón in Suid-Afrika ook werk.
Ferdi, in jou benoudheid oor die meters diepe rioolafval mik jy (nog) ’n steelhou na ons ou regses, in jou benoude spronge soek jy ’n leier en ’n oplossing.
Jy sê dat dit nie sal help om ou vyande van 20 jaar gelede uit te vloek nie.
Dan maak jy tog die stelling dat die regse groepe ons net in die Brumameer (vol rioolvuil) sal lei.
My vriend, die regses het die rioolvuil al geruik toe jy ja gestem het.
Jy ruik dit nou eers omdat dit opgestoot het tot onder jou ken.
Maar voordat jy so al skellende op die regses onder daardie oppervlak verdwyn, wil ek hê jy moet weet waarom in die eerste plek die immorele ou apartheid ingestel was: Die sekere wete dat die alternatief moord, doodslag en ’n algehele rioolspul sou afgee.
at 10/25/2009 11:52:00 am No comments:
deur Johan de Klerk
Ek fantaseer net soos Piet Witbooi van Burgersfort oor die dag wat hierdie African National Circus se laaste optrede aanbreek. Ek het ook al gewonder watter bydrae ’n mens in hierdie verband kan lewer.
Onlangs gee ’n afgetrede joernalis my Geoffrey Parker se boek getiteld The Dutch Revolt, ’n fantastiese geskiedenisboek oor die penarie waarin die Nederlanders hulle in die 15de eeu bevind het as deel van Spanje.
Die Nederlanders se eerste versethandeling was om ’n lys op te stel van die punte waarop hulle gevoel het hul regte as ’n minderheidsgroep word misken en dit aan die Spaanse koning oorhandig. Dit sal maklik wees om so iets hier ook op te stel.
Tweedens het Spanje die Nederlanders op alle gebiede begin belas ten einde onbeheersde staatsuitgawes te betaal. Hier het die Nederlanders hul voet neergesit oor belasting en hul geld in ’n fonds inbetaal waaruit Spanje ten duurste by hulle moes begin leen, met spesifieke voorwaardes oor waarvoor die geld gebruik kon word.
Laastens lyk dit my het hulle besef dat enige verbintenis met Spanje, hetsy finansieel, kultureel of polities, hul ondergang sou beteken en is die laaste deel van die boek (sal ons nou maar sê) nie ’n reënboognasie-verhaal nie.
Veral toe die Nederlanders hul eie dorpe begin “annekseer” het. (Verder het die uitbreek van griep en gepaardgaande swak bestuur van die situasie tot ’n hongersnood gelei).
Nodeloos om te sê, vandag is Nederland die wêreld se produktiefste landbouland, terwyl Spanje geen bekende uitvoerproduk het nie en maar sy Sierra Nevada en ou geboue as toerisme- aantreklikhede probeer bemark, diere met spiese jaag en politici steeds met bomme die lug in blaas.
As ’n mens nou terugkyk, was dit dalk die Nederlanders se redding om Spanje se politieke idees te respekteer, maar respekvol van die hand te wys, veral as ’n mens in ag neem dat George­ Orwell sy politieke satire Animal Farm geskryf het nadat hy in die 1930’s Spanje se revolusie deur die werkerklas eerstehands beleef het.
at 10/25/2009 11:46:00 am No comments:
Geen hoop oor: Ek’s te wit vir hierdie land
deur Te wit van Mokopane
Dis met ’n groot pyn in my bors dat ek hierdie brief skryf.
Die pyn is net daar waar my hart eers was. Nou is dit uitgeruk nadat ek uiteindelik my kop uit die sand gehaal en besef het ek is te wit vir die land.
Baie jare lank het ek geglo ná meer as 15 jaar sal wit en swart in vrede kan saamleef. Ek was verkeerd.
As iemand op ’n plaas vermoor word, is dit ’n plaasmoord. Moorde in huise word toegeskryf aan “mislukte rooftogte”, want daar word gemoor, maar niks gevat nie. En as die vermoordes wit is en die moordenaars swart, is dit nie rassisme nie.
Die Reitz-manne is rassiste (let wel, niemand daar is dood nie). Die Waterkloof-vier is rassiste. Atlete wat nie saamstem met Atletiek Suid-Afrika nie is rassiste.
En as ek my mond durf oopmaak oor swak diens is ek ook ’n rassis.
Net wit mense is rassiste. Ek is ongelooflik moeg daarvoor om die swaar bordjie om my nek te dra.
Die leerlingraad van ’n landbouskool in die Kaap is te wit en daarom reël die ander leerlinge ’n optog om daarteen te betoog.
Ek wil ook ’n optog reël. Ek wil toi- toi omdat niemand my stem wil hoor nie – want ek is wit.
Omdat ek nie arm kan wees nie, want ek is wit. Ek kan nie ’n RDP-huis kry nie, want ek is wit. Ek kan nie ’n beurs kry nie, want ek is wit.
En met wit mense gaan dit mos net goed. Ons het mos niks nodig nie.
Ek het geen, maar geen hoop meer vir ons land nie. Dis net ’n kwessie van tyd voordat ons ook pasboekies moet begin dra.
En dan praat ek nie eers van die rassisme teen bruin mense nie.
Ek is wit, ek is Afrikaans en die rooigrond van Afrika loop in my are. Maar kom my skippie in, sal jy my op die eerste vliegtuig na ’n ander land sien.
Hoekom tou opgooi? Want al is dinge nie beter in die ander land nie, sal die bordjie om my nek daar oorkant afval en sal ek nie geïgnoreer word net op grond van die kleur van my geboortepakkie nie.
Ek weet hoekom ons blank genoem word. Dit beteken leeg soos ’n “blank” papier. Leeg en van geen waarde nie.
Dis hoe ek vandag, 15 jaar ná apartheid, voel.
Ek is wit en voel onwelkom in my land wat ek so liefhet.
at 10/25/2009 11:43:00 am No comments:
Kom ons wees eerlik en erken dit. Die toekoms is swart.
Die toekoms is nogtans ’n ding wat voortdurend verander. Soms selfs in ’n oogwink, soos wanneer ’n donker skaduwee onverwags in die nag oor jou bed buk en sê: “Keep quiet. Where is the money?”
Maar meestal is die verandering nie so drasties nie. Mense pas hul toekomsverwagtinge geleidelik aan en dit word beïnvloed deur baie dinge – materiële omstandighede, werkvooruitsigte, persoonlike veiligheid, ouderdom, politiek...
Die toekoms het die laaste paar jaar ’n metamorfose ondergaan.
Ek het nog nooit so ’n algemene moedeloosheid onder Afrikaners ervaar soos tans nie. Ingeligte rubriekskrywers – mense wat die nuwe politieke bedeling meestal met oop arms verwelkom het – sien min om oor bly te wees; inteendeel.
Jy dink nog jy wil ’n mening lug wat ’n paar maande gelede erg stroomop sou wees, dan lees jy een van jou kollegas skryf dit al.
Miskien is dié Jungiaanse sinchronisiteit te verstane. Baie van my kennisse wil nie meer koerant lees nie. Hulle is walgensvol vir slegte nuus.
Maar die meeste van ons verkies om ingelig te bly. En koerante sal hul plig versaak as hulle nie verslag doen oor wat in die land aangaan nie. Wat aangaan, is dikwels om van te huil. Stadigaan begin ontleders dit toegee en met groeiende selfvertroue daaroor skryf.
’n Mens is nou maar eenmaal geneig om jou verwagtinge uit te stel totdat die toekoms jou ingehaal het. Miskien daarom dat dit so lank gevat het voordat ons toegegee het dat die land se wiele al lelik wiegel en waggel, al het hulle nog nie heeltemal afgeval nie.
Die maatskaplike en politieke kultuur in Suid-Afrika het die laaste paar jaar onherroeplik verander. Goedgesindes wat wou bly glo aan ’n liberale demokrasie met sy ingebedde waardes het hul eie vertolking bly projekteer op wat hulle om hulle waargeneem het.
Totdat die teenstrydighede eenvoudig te groot geraak het.
Dis net nie meer moontlik om die blatante sistemiese korrupsie te versoen met ons idealistiese verwagtinge nie. Institusionele wanbestuur – net soos misdaad – is nie bloot onverwante aberrasies nie. Dis ’n kultuur. En dit het gekom om te bly.
Dis nie net Afrikaners wat so dink nie, hoewel die aanslag op ons taal en kultuur – en ja, laat ons dit prontuit sê: op ons ras – meer gefokus is as dié op enige ander herkenbare groep in die land.
Selfs daardie onrehabiliteerbare ANC-bielie Kader Asmal is bekommerd. Baie ontleders glo Asmal – in sy selfopgelegde rol as “minister van alle sake” – is verantwoordelik vir baie van die gemors, veral sover dit onderwys en die vrot stand van watersake betref.
Nou bestempel ’n ontnugterde Asmal mnr. Jeff Radebe, minister van justisie en konstitusionele ontwikkeling, as ’n “politieke analfabeet”. En hy sê hy hoop nie hy lewe meer wanneer mnr. Fikile Mbalula, adjunkminister van polisie, die dag sekretaris-generaal van die ANC word nie.
Goed, Asmal was ’n Mbeki-ondersteuner en sy bitterheid moet in daardie konteks beoordeel word. Maar sy houding is breedweg verteenwoordigend van ’n algemene misnoegdheid onder middelklas-mense.
Die armes gooi klippe, breek geboue af en steek buitebande aan die brand om uiting aan hul politieke griewe te gee.
Middelklas-mense het nie daardie vryheid nie. Ons het te veel om te verloor.
Miskien het dit tyd geword dat ons bestekopname doen. Dat ons eerlik, sonder sinisme of oordrewe idealisme, vasstel waar ons staan.
Dis die enigste basis waarop ons, ten minste gedeeltelik, beheer oor ons eie toekoms kan herwin. Dis nou te sê as ons nie maar net ons eie gemor wil aanvaar as die morbiede simptome van die onafwendbare oorgang na aftakeling nie.
Om by die regte antwoorde uit te kom, moet die regte vrae gevra word. Een so ’n vraag is: Wat lê anderkant kla?
Tim du Plessis is met verlof.
at 10/25/2009 11:36:00 am No comments:
Mnr. Gerhard Short (42) het borgtog van R3?000 gekry. Hy is eergisternag in die Mmakau-polisieselle aangehou.
Mnr. Kobus Oosthuyzen, voorsitter van die De Wildt Helpmekaar Maatskappy, ’n nie-winsgewende organisasie wat gestig is om misdaad te help bekamp, het gesê daar was die laaste tyd helder oordag sewe plaasaanvalle.
at 10/25/2009 11:25:00 am No comments:
Aanvaller vas nadat man in rug geskiet is
“O God! Net nie dit nie.”
So het mnr. Jan Potgieter (55) eergistermiddag aan sy vrou geskreeu kort voordat hy tydens ’n aanval op ’n plaas in Limpopo met ’n .303-jaggeweer in die rug geskiet is.
Mev. Annalie Potgieter (49) het gister gesê sy het met haar pistool twee skote op haar man se vermeende moordenaar geskiet, maar gemis. “Ek het hom met die derde skoot getref,” het mev. Potgieter gesê.
Hy is skrams in die sy gewond. ’n Zimbabwiër (18) is sowat vier uur later op die walle van die Phalalarivier vasgetrek.
Supt. Mohale Ramatseba, polisiewoordvoerder, het gesê die man verskyn vandag in die Lephalale (Ellisras)-landdroshof.
Mev. Potgieter het gesê sy en haar man is eergisteroggend Lephalale toe om vir haar seun, mnr. Adrian Langley, ’n geskenk vir sy 29ste verjaardag gister te gaan koop.
Mev. Kathleen Langley (29) en haar twee jong kinders was alleen by die vakansierondawels op die Johannesberg-plaas, sowat 50 km van Lephalale.
Mnr. Potgieter was ’n opsigter by die rondawels.
Mev. Langley het gesê ’n tuinwerker wat by die rondawels werk het haar ná 12:00 oorval en met ’n lang mes gedreig.
“Hy het gesê hy soek R50 000 en ’n geweer, want hy en van sy vriende wil Johannesburg toe gaan. Ek het aan hom gesê ek het nie die kluis se sleutels of geld nie. Hy het gesê ek mors sy en my tyd en hy gaan my doodmaak,” het mev. Langley gesê. Die aanvaller het haar in die slaapkamer ingestamp en die vertrek deurgesoek.
Hy het op mnr. Langley se .303-jaggeweer onder die bed afgekom.
Mnr. Langley het kanker en doen tans net stukwerk. Mev. Langley het in ’n struweling probeer om die geweer by die aanvaller af te vat, maar hy het haar en Adeline-Megan (3) en Jan-Hendrik (2) in die badkamer ingeboender en toegesluit.
“Ons was baie bang...Hy het gesê hy gaan vir my skoon­ouers wag en as ons ’n geluid maak, gaan hy hulle doodskiet.”
Mev. Potgieter het gesê hulle het omstreeks 13:00 by die huis aangekom.
“My man is na die rondawels om vir die kleinkinders droë wors en lekkers te gee. Ek het hom hoor skreeu en het daarheen gehardloop.” Mnr. Potgieter en sy aanvaller het gestoei.
“Hy het geskreeu ek moet my vuurwapen gaan haal.”
Nadat sy die aanvaller gewond het, het sy in ’n bakkie na van haar bure gejaag omdat selfoonontvangs in die gebied baie swak is en hul landlyn nie werk nie. “Toe ek terugkom was my man dood. Ons was 28 jaar getroud...”
Mev. Langley het gesê dit is jammer niks sal haar skoonpa terugbring nie. “Ons lewens is vir altyd verander.”
Boere in die gebied wat in radioverbinding is het paaie na die Phalalarivier afgesper en selfs ’n private helikopter ingespan om die polisiehelikopter na die aanvaller te help soek.
Boere het ook die polisie se spoorsnyers gehelp. Mnr. Japie Spanio, TLU SA se veiligheidsvoorsitter, het gesê die goeie en blitsvinnige samewerking tussen die boere en die polisie wys “misdaad het nie ’n plek op plase in Limpopo nie”.
at 10/25/2009 11:17:00 am No comments:
Bekende egpaar op hul kleinhoewe in Kranshoek verm...
Veg vir gesin en sterf
Couple’s nightmare attack ‘must serve as a warning...
'He is with God; he died trying to save us'
Bodies of couple found in Plettenberg Bay
Hunt is on for gardener 'Douglas'
Elderly woman robbed in Vereeniging
Husband's final kiss
Guard yourself against hijackers
Student relives hijacking ordeal
Cop implicated in violent robbery
6-man gang attacks farmer, 70
18-jarige skuldig aan Marlothpark-moord
538 lede van polisie is self skuldig
Metro-lid lei roofbende
Kind hou pa styf vas ná hy in hart geskiet is
PI finds Van den Berg's killer in 48 hours
Jogger stabbing accused denied bail
Afrikaners face an organised Rwanda-style genocide...
Moordenaar in trane oor vonnis
Landbou in Noordwes kap LUR oor sy uitlatings