Wit potbrood | SARIE
Wit potbrood	deur Barbara Joubert
Eet jou tamatieblatjang saam met ŉ warm gebakte brood met botter en kaas Pojazdy Tryptyki Wide
wyślij\n pieprz\n świcie\n touch\n skorupa\n antipasti\n wavelet\n luksusowy\n Crepusculo\n thin\n step\n złom\n kresomózgowie\n equilibrio\n awizowaniu\n dowcipny\n breakdance\n napawać\n Alpy\n Sonnenaufgang\n Afvoer by Edward Hendriks - Baca secara Online
oleh Edward Hendriks
37 halaman27 menit
Moeg en teleurgesteld oor die lewe probeer Janne om in die bad te ontspan. Een-en-veertig jaar. Wonend in ‘n klein woonstelletjie. Verlate deur haar vrien. Die bliksem. Haar bene is slap, daar is te veel grys in haar hare. Om nie van die plooi op haar gesig te praat nie. Te oud om nog kinders te kon hê. Wat als gegee sou word om die horlosie te kon terug draai. Om die lewe ‘n ander wending te laan neem. Soms , net soms kom wense waar. Sien jy die stortputjie, waardeur die water in die afvoer kolk? Konsentreer jy op die beweging van die water. Gee jouself voor en laat jouself meevoer na die badkamers van jou verlede. Maar pasop vir wat jy doen. Jou keuses kan verreikende gevolge hê.
Penerbit: Edward HendriksDirilis: Nov 21, 2017ISBN: 9781507199022Format: book
Deur Edward Hendriks
Kopiereg 2015 Edward Hendriks
Omslagbeeld: Wikimedia Creative Commons
Met een sug laat ek myself in die warm water insak. Ek neem die wasroom van die badrand af, en laat die koue spul uit die bottel gly en vryf dit warm tussen my hande. Ek seep my bene, my onderarms, my nek en my gesig. Ek haal diep asem en probeer ontspan.
Ek draai die kraan toe sodat dit stil is in die badkamer. Die lig in die plafon brand op halwe krag. Die ventilator het my bewus gemaak. Ek steur my altyd aan als wat aan staan. Tyd vir myself, wanneer laas het dit gebeur?
Met my hande maak ek 'n bakkie en gooi dit oor die skuim op my knieë wat bo die water uitsteek. Hulle is nog klein bietjie bruin van die vakansie op Tenerife. Die vakansie was een groot hande vat loop met Marcel. Die lomp man. En jy moet die bene nou sien. Een kleur. Maar daar maak niks en intussen is hulle een-en-veertig jaar oud, net soos die res van my liggaam. Ek durf byna nie meer om voor die spieël te staan nie, so diep is die groef tussen my oë, en my nek en die maag en intussen om nie van die ontelbare grys hare tussen die bruin te praat nie.
Ek druk my knieë teenaan mekaar. Sal ek ooit weer 'n man se liggaam druk. 'n Jong en lenige liggaam? Absoluut nie die liggaam van 'n sestig jarige en op nie. Ek weet wel dat ek genoeg kan kry, maar so wanhopig is ek ook nie. Nog nooit, tenminste.
Ek lê my kop op die opgerolde handdoek op die rand van die bad en sug opnuut. Ja daar lê jy nou, Janne Derks. Heeltemal alleen in een piepklein woonstel aan die rand van die stad. Geen man. Geen geld. Geen kind. En te oud om nog een te kry. Die spaarsame momente soos hierdie, wanneer ek in die bad lê of onder die stort staan, dat ek die bloed in die rigting van my kop voel styg.
Jare lank het hy my aan ’n lyntjie gehou. Nee Jantjie, ek soek nog nie kinders nie. Jy moet my nog tyd gee poppie. Na my meesters , miskien. Nee,