Gedagte vir die dag:  Val en opstaanFoto: Annelize Brits Daar was hongersnood in die land, ’n baie swaar hongersnood, en Abram het na Egipte toe getrek. (Genesis 12:10) Abram was ook maar net ’n mens, soos ons. Genesis 12 vertel van twee kante van Abram: Die man van geloof én die man wie se geloof gewankel het. Abram se eerste fout was om koers te kry Egipte toe. Hoor hoe verduidelik hy vir Sarai: “Ek glo natuurlik dat God vir ons sorg, maar dis ’n noodsituasie. Miskien moet ek ’n handjie bysit!” In Genesis 12 sê God wat Hy gaan doen – en Abram sê wat hy gaan doen! God sê: Ek sal in Kanaän vir jou sorg. Abram sê: Ek gaan in Egipte vir myself sorg. Die tweede fout is nog erger. Om homself te red verdraai Abram die waarheid. Die mooie Sarai was sy halfsuster, maar sy was in die eerste plek Abram se vrou. Dit moes Farao nie hoor nie. Abram het sy gasheer te na gekom – en ook sy vrou. Die afloop van die verhaal is ironies. Abram moet ’n seën vir die nasies wees, maar hy bring ’n vloek oor Egipte, een plaag na die ander. “Wat het jy my aangedoen?” verwyt Farao. “Vat jou vrou en trek!” In skande word Abram oor die grens gehelp. Genadiglik het die Here nie Abram se roeping gekanselleer nie. God is ’n genadige God, wat sy struikelende kinders optel. God sou nog ’n lang pad saam met hom stap. Uiteindelik het God Abram (“verhewe vader”) se naam na Abraham (“vader van baie nasies”) verander. Die man wat in ’n krisissituasie gewankel het, het ontwikkel tot die vriend van God. Abraham met sy kleivoete gee ’n mens moed. Ons geloof laat ons dikwels in die steek. Ons struikel in sonde. Maar die God van Abraham, die genadige God, beskou ons ook as sy vriende.