Geskryf deur Sango Mahanty en Benjamin Neimark
Politici en sakelui hou daarvan om beloftes te maak om duisende bome te plant om klimaatsverandering te vertraag. Maar wie plant die bome eintlik, en wie neig hulle na groei?
Die harde en vuil werk van die herstel van ekosisteme sal dit in die komende dekades van onskatbare waarde wees om koolstofdioksied in die atmosfeer te verlig, die impak van storms en oorstromings en die wilde diere van die hawe te verlig. Maar hierdie werk - waar dit tans bestaan ​​- word uitgevoer deur mense wat dikwels sleg betaal word, of glad nie vergoed word nie.
Dikwels is dit nie erkende werkers nie, maar eerder vrywilligers. Dit is nie net die geval vir bewaringswerkers in landelike gebiede van Madagaskar en Kambodja nie, maar ook in stede waar afvalversamelaars en mense wat elektroniese afval herwin, in armoedige armoede werk.
Die situasie is erger vir diegene wat sukkel met die natuurrampe wat in die warm klimaat groei. Die 2018-veldbrandseisoen in Kalifornië was die dodelikste in die geskiedenis van die staat, maar baie van die brandbestryding het staatgemaak 2,000 gevangenes wat net $ 1 per dag verdien het.
Tydens Australië se “swart somer” van 2019-20, het premier Morrison, premier, oproepe om steunbetalings aan 195,000 vrywillige brandbestryders verwerp omdat hy, volgens sy woorde, “hulle wil daar wees".
Die Verenigde Koninkryk word ondersteun vir 'n toekoms waarin oorstromings kom meer gereeld voor. Maar die Departement vir Omgewingsake, Voedsel- en Landelike Sake (DEFRA) maak baie staat op vrywillige arbeid om hierdie vloede te bestuur wanneer dit voorkom, en dit is ingestel is om die geval te bly.
Hierdie werkers het nie die regte loon en beskerming van 'n georganiseerde arbeidsmag nie, maar tog is hulle dienste word toenemend in aanvraag. Gesamentlik vorm hulle 'n opkomende “eko-precariat” wat min ooreenstem met die land arbeidsbeweging dit is dringend nodig om die klimaat- en ekologiese krisis te versag.
Precariteit in die groen ekonomie
Die moderne “gig ekonomie”Verkoop onafhanklikheid aan werkers deur hulle toe te laat om hul eie werksure te bepaal. Vir taxibestuurders of koeriers kan dit aantreklik klink, maar in die praktyk kan dit 'n onbestaande bestaan ​​beteken, vasgevang met 'n veranderlike inkomste en permanent op bediening in nul-uur kontrakte. Diegene met 'n onsekere immigrasiestatus kan in vorme van val moderne slawerny.
Ons navorsing is bestudeer arbeidspraktyke in die groen ekonomie en veral die skemas waarin mense en organisasies groen dienste "koop", soos die bewaring van die ekosisteem en boomplant.
Hierdie projekte wissel van regstreekse betalings aan regerings vir bos- en mangrove-beskerming, tot koolstofmarkte waarin krediete verkoop word om bewaringswerk te finansier. 'N Groeiende aantal korporasies betaal om die plaaslike omgewingskade wat hulle op hierdie manier veroorsaak, te vergoed - sodat hulle dit kan doen versuim om hul eie kweekhuisgasvrystellings te verminder. Daar is selfs 'n slimfoon app wat 'n boom sal plant ' met die druk van 'n knoppie.
Die idee van bome wat met die aanraking van 'n skerm geplant word, klink revolusionêr. Maar hierdie werk is geneig om 'n buigsame arbeidspoel te benut - 'n soort 'groen-gig-ekonomie'. Terwyl donasies in die privaatsektor deur middel van liefdadigheidsorganisasies en nie-regeringsorganisasies wat toesig hou oor die plant van boompies getrek word, word die werk self tydelik aangebied, dikwels aan onbetaalde vrywilligers - skoolkinders ingesluit - wat ontplooi word om die bome te plant en te versorg.
Selfs as plaaslike inwoners ingespan word om boomplant te bestuur, vind hulle dat hulle toegang tot hierdie gebiede beperk. In sommige gevalle is daar 'n inisiatief vir boomplantings ontwortelde gemeenskappe en hulle land teruggeneem.
Soos die pandemie bewys het, kan vrywilligers en gemeenskapsgroepe die sosiale struktuur bymekaar hou in krisistye. Of dit is gewone mense wat mediese toerusting skep or omgee vir bure in kwarantyn, kan gemeenskapsoptrede lewens red waar jare van soberheid nooddienste uitgehonger is met die nodige hulpbronne om rampe te hanteer.
Dieselfde kan gesê word van vrywillige brandbestryders en bosbouers, maar om oor hul onselfsugtigheid te juig, is dit nie genoeg nie. Ons moet besef waar arbeidsreëlings voorafgaande werksomstandighede geskep het, of regerings in staat gestel het om hul verantwoordelikhede op die publiek te verskuif.
Gaan vrywillige brandbestryders sonder vergoeding voortgaan, selfs al word hul werk gevaarliker in die steeds felste veldbrandseisoene in Australië? Soos regerings oorweeg hoe om die wêreldekonomie te laat herleef na die COVID-19-pandemie, op watter wettige beskerming kan werknemers in nuwe omgewingsprojekte afhang?
Nou is dit meer as ooit tyd vir 'n openhartige bespreking van wat noodsaaklike werkers verdien in ruil vir die onskatbare werk wat hulle doen.
Sango Mahanty, medeprofessor, Crawford-skool vir openbare beleid, Australiese Nasionale Universiteit en Benjamin Neimark, senior lektor, Lancaster-omgewingsentrum, Lancaster Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > Waarom die groen-gig-ekonomie op die voorgrond staan ​​van die stryd teen klimaatsverandering