June 2013 - Hennie Van Deventer
GEGROET UIT TARLEHOET (2)
Jun 29, 2013 | Hennie van Deventer se Blog
By al die bestaande bosgeluide het deesdae ook die gedurige gewoer van 'n helikopter gekom. Daarmee word stropersroetes gepatrolleer en op renosterjagters neergeswiep.
Vrydag hoor ons op Tarlehoet se stoep die dringende geloei van sirens. Klink of stropers deur die Krugerhek probeer wegjaag het, meen Tokkie. Of dalk was daar 'n gewapende roof by die Protea-hotel Krugerhek.
Die raaisel oor die kakofonie word eers 24 uur later opgeklaar. Op navraag word ons by die Krugerhek meegedeel: "O daardie? Dit was 'n begeleiding vir die een of ander grootbaas."
Moet 'n baie GROOT grootbaas gewees het om vir sulke luidende simbale te kwalifiseer!
Van kakofonie gepraat. TvD meen Tarlehoet is soos 'n klein O.R. Tambo omdat die Boeing so stiptelik smiddae oorkom. Die eerste jenewertjie word klokslag geskink.
Gelukkig is die enigste ontlasting wat by ons gestrooi word, die sebras se mis. Die is altyd baie welkom. Uitstekende bemesting vir die impala-lelies, aartappelbos en klein appelblaartjie agter die huis wat my vrou aan die groei probeer troetel.
'n Ys-like raaisel is die gedrag van ons nuwe Zero-yskas. Die is op 31 Desember 2013 afgelewer en het toe 14 dae fluks gearbei. Drie dae na ons aankoms flikker die vlammetjie 'n doodsflikker. Die ys smelt. Dit gebeur twee, drie keer.
Hulp word uit Witrivier ontbied. Ook die kenners krap kop. Telkens kondig hulle aan: "Nou's hy reg." Dan is sy gô weer uit.
Uiteindelik is die Zero agter op 'n bakkie Witrvier toe. Die rapport kom: "Hy ys vir 'n vale."
"Nou wat het julle gedoen?"
Die yskas is terug op sy plek. Selle plek, selle gaslyn. Dreun 'n bietjie buitengewoon hard, maar doen sy ding. Van Zero tot hero. Maar die geheim van die flou vlammetjie bly onopgeklaar …..
Die skets hierbo van die eienaar van Wildevy 154 is deur die Sabiepark-hekwag Abbey. Dis hy wat op die swartbord by die hek sulke mooi luiperds en bobbejane (mooi bobbejaan!) teken om besoekers teen gevare in die bos te waarsku. Sal later wys hoe lyk die talentvolle jong Abbey en sy swartbord.
Tjeers vir eers. Mag die Blou Bulle darem die Kings klop! (hvd)
OMSINGEL DEUR OLIFANTE
Jun 25, 2013 | Hennie van Deventer se Blog
RSG se Spektrum het ons pas herinner dat 24 Junie die herdenking is van die Wêreldbekerglorie van 1995. Die volgende stonde kry 24 Junie vir die Van Deventers 'n geheel ander betekenis: Die Dag van die Olifante.
Ons kom in ons Honda'tjie (so 'n regop 1998-CR-V) van Balule af via Onder-Sabie op die H4-1 Skukuza toe – 'n doelbewuste draai. Ons het lanklaas die gewilde rivierpad verby die welige oewerbos langs die Sabierivierwas gery het. Kort-kort kry ons olifante. By die skerperige boog tussen Nkuhlu en die hoogwaterbrug moet ek juis weer weens olifant-teenwoordigheid aan weerskante stadiger ry.
Eensklaps is 'n bewegende swart muur feitlik op ons. 'n Teeltrop van dalk veertig (wie tel as jou hart in jou keel klop?) kom onheilspellend in die teerpad op die weerlose Honda afgemarsjeer. Alle groottes en ouderdomme. Die voorhoede is minder as 20 meter – dalk nader – van ons af. Jy sien net skurwe lywe, tande en pote wat lyk of dit met elke afgemete tree al hoe groter en swaarder word.
So 'n intimiderende olifant-optog het ek in my lewensdag nie aanskou nie. Wat nog van op daardie uiters bedrywige stuk van die Wildtuin se "hoofweg" waar die motors vakansetye soms buffer teen buffer ry!
Ek trap haastig rem en swaai die neus effens veld se kant toe; vat-vat na die Canon langs my. "Los die kamera," fluister Tokkie egter dringend. "Jou lewe is meer werd as 'n foto". My vrou het 'n punt beet. Die situasie is uiters delikaat. Minstens 'n halfdosyn babas van plus-minus-speenoud is in die groep. Die geringste prikkel – soos 'n flits of die klik van die sluiter – kan humeure laat opvlam, besef jy.
Magteloos sit ons, roerloos gespanne soos snare, terwyl die olifante te vinnig nader kom – met wiegende lywe, asook koppe en slurpe wat heen en weer slinger. Die leier en haar geleide beweeg gelukkig ietwat links om 'n botsing te vermy. Die ander volg gedienstig in haar spore. Vatafstand van die gryse bestuurder agter die stuurwiel verby.
In die agterhoede is 'n kalfie wat in die skerp westeson ekstra donserig lyk, haar ma en 'n spelerige jong bul met nog kort, reguit tande. Baba steek skielik vas en soek-soek met haar slurpie vir 'n paar slukkies melk. Dit bring die mamma tot stilstand. Daarna maak baba, soos Tokkie dit stel, doek net voor die snoet van die kar.
Die jong bul vertoef ook en lyk min lus om hom van koers te laat dwing. Mik eers my kant toe met die tandjies skuins bokant my kop. Beweeg toe effens links tot voor die motor en betrag die spulletjie iesegrimmig deur sy skrefiesogies. Dit lyk of die jongeling op twee gedagtes hink. Op daardie oomblik stap ma en baba onskadelik verby. Bulletjie gee ons 'n laaste kyk en volg. Die laaste swart lywe wat ek sien, genadiglik, is in my tru- en syspieëltjie.
Die Honda skiet uit sy spore, verby die motors wat van die Skukuzakant opgedam het. Van die insittendes lag breed. Party wys duim in die lug. Van hulle het dalk foto's geneem, hoop ek. As een hier lees, en 'n foto of foto's het, kan ons besigheid praat. Hierdie verligte man sal gewillig sy pensioengeldjies skud vir getuienis van die naelskraapse ontsnapping op 24 Junie 2013. Sal dit graag met gepaste kommentare rondwys.
GEGROET UIT TARLEHOET!
Jun 20, 2013 | Hennie van Deventer se Blog
Ex Africa semper aliquid novi. Nie net die vasteland Afrika nie, maar ook kleiner brokkies daarvan lewer altyd iets nuut op. Oor Sabiepark se eerstes het ek al heelwat uitgewei, in hierdie kolomme en ook twee bosboeke oor hierdie hartsplek van my.
Op Vrydagaand 14 Junie, ons eerste aand hier, is 'n gawe addendum tot Buurman van die Wildtuin en Duisend Dae van die Sabie gevoeg.
Eers was die eerste nagapies net ná skemer kordaat in die pendoring voor die stoep. Gewoonlik is hulle ná 'n lang afwesigheid taamlik sku. Kom eers heelwat later, dan ook onseker en ietwat onrustig. Soms laat wag hulle ons 'n aand of twee.
Kort daarna hoor ons 'n snork by die watergatjie. 'n Klein sebatroppie staan nader vir 'n sluk of ses van die pas ingetapte vars verfrissing. Twee kleintjies drink seker die eerste keer in hul ewe uit Tarlehoet se dam. Dit het nog nie tevore sommer die eerste aand al gebeur nie.
Skaars 'n halfuur later gly die eerste bosnagaap teen die maroela se stam af. Toe 'n tweede. Nommer een spring op die swembad se rand en les sy dors uit die dammetjie vuil reënwater wat in die swembdseil gevorm het. Nog 'n eerste.
By die hek is ons 'n waarskuwing in die hand gestop teen die bobbejane wat die park op die oomblik op horings neem. Natuurlik is bobbejane nie 'n nuwe bedreiging vir Sabieparkers nie. Maar 'n skriftelike waarskuwing by die hek – dié het ek in 15 jaar nog nie voorheen gekry nie.
Les bes, het ek na die lang rit van OR Tambo af (vyf uur se ry) met 'n taamlike stram heup by Tarlehoet afgeklim. By my eerste vuurtjie van die winter van 2013 het ek my tjoppie leunend op my kierie met die handvatsel van vlakvarkhoring op die skole gegooi.
Ook die eerste keer, helaas.
Ek het boontoe getuur, half in die verwagting dat die helder sterrehemel ook die een of ander nuwe voet moet voorsit. Dit was egter presies soos ek dit onthou – so naby dat jy, soos Pieter Pieterse gesê het, voel jy kan jou hand uitsteek en vir jou 'n paar pluk.
NASKRIF: Sabiepark is sonnig, sielsalig maar so met sukkelseine. soos altyd. Geduld, geduld, liewe vriende, met die seldsame swye aan die front (of geniet dit natuurlik!)
TARENTAAL VAN 'N ANDER KLEUR
Jun 12, 2013 | Hennie van Deventer se Blog
Jun 11, 2013 | Hennie van Deventer se Blog
Wat prut in daai potjie?
'n Kokke-door wat met kos kan toor, is ek hoegenaamd nie. By die huis wag ek nie my hand aan 'n koppie tee nie. Tokkie doen dit eenvoudig beter. Dankie tog.
Maar dom of lui, aan die onwaarskynlikste mens doen Tarlehoet soms snaakse goed. In Sabiepark raak selfs die uwe by geleentheid speel-speel eksperimenteel.
Vir die vakansie (nou net vier slapies weg) het ek vooraf so in my stilligheid 'n paar bos-geregte uitgedink wat ek graag vir my liewe vrou en gaste sal wil opdis. Sy verdien 'n bietjie bederf!
Moet tog net nie dat laasgenoemde agterkom nie, asseblief. Dalk skrik dit hulle af!
Hier is my spyskaart – probeer dit gerus as jy in 'n avontuurlike bui is. Ek is nie een van daardie wat my kers onder die blaker hou en my resepte in 'n kluis wegsteek nie. Ek lieg ook nie oor bestanddele om resep-bedelaars op 'n dwaalspoor te bring nie.