para sistemas de instalación
EF020122: Uitwendige buisdiameter aansluiting 1
EF020397: Sprong (mm)
EF022727: Hoek (graden) NTime - Performance unit testing tool - CodeProject 11,036,146 members (69,255 online)
Last Visit: 31-Dec-99 19:00 Last Update: 23-Nov-14 5:26Refresh12 Next » PressReader - SA Jagter Hunter: 2018-05-01 - KOEDOEJAG 'n Bul in die ruig­tes
KOEDOEJAG 'n Bul in die ruig­tes
Ek het nog nie baie in die ver­re noor­de van ons land ge­jag nie en toe die ge­leent­heid hom vroeg in die jaar voor­doen, het ek die uitnodiging son­der skroom aan­vaar.
My be­stem­ming was die Lim­po­po Val­ley Con­ser­van­cy, ’n be­waar-a­rea van so­wat 4 700ha groot wat oos van Mu­si­na lê. In die noor­de word dit be­grens deur die Lim­po­po, in die wes­te die N­z­he­le­le-ri­vier en aan die sui­de- en oos­te­kan­te deur die Ma­re­ma­ni Na­tuur­re­ser­vaat.
Die ter­rein is heu­wel­ag­tig en die plan­te­groei be­staan hoof­saak­lik uit ruie, ge­meng­de bos- veld met wil­de­se­ring-, ma­roe­la-, nja­la-, koors- en die i­ko­nie­se kre­me­tart­bo­me. Groot de­le word ook be­dek met dig­te mo­pa­nie­veld waar sig dik­wels be­perk is tot min­der as 30 me­ter. ’n Groot aan­tal droë sand­lo­pe deur­kruis ook die ge­bied.
Hier­die re­ser­vaat is meer as 50 jaar ge­le­de ge­stig en word be­stuur deur ’n paar van die aan­deel­hou­ers wat as di­rek­sie­groep funk­si­o­neer. Een van die aan­deel­hou­ers, Herman Ac­ker­mann, be­dryf Mas­ha­tu Hun­ting Sa­fa­ris wat ver­ant­woor­de­lik is vir die be­stuur van die wild in die re­ser­vaat. Die pro­fes­si­o­ne­le jagter daar is Way­ne van der West­hui­zen. Herman se seun,
In dié ruie bos werk jy vir jou bok.
Dirk, han­teer die be­spre­kings.
Ka­meel­per­de, se­bras, koe­does, rooi­bok­ke, e­lan­de, wa­ter­bok­ke en nja­las kom in goeie ge­tal­le voor. Daar is ook ’n klom­pie gems­bok­ke, ’n klein ge­tal blou­wil­de­bees­te as­ook bos­bok­ke en dui­kers. Roof­die­re soos die rooi­jak­kals, bruin hi­ë­nas en lui­perds kom al­ge­meen voor. Wil­de­hon­de word soms waar­ge­neem en daar is ook si­vet­te (si­vet­kat) en rooi­kat­te.
Soos te ver­wag­te, is vo­ëls vol­op en so­wat 250 spe­sies is al aan­ge­te­ken, waar­van die skaars kuif­kop­ta­ren­taal een is.
Die doel van my be­soek was om ’n koe­doe­bul, ’n se­bra en ’n rooi­bok te skiet. Weens die ruie veld is skiet­af­stan­de sel­de ver­der as 150m met die oor­gro­te meer­der­heid sko­te wat tus­sen 25 en 100m ge­neem word. Ek het dus be­sluit om my Re­ming­ton .30-06 te ge­bruik en dit met 180gr Nor­ma Oryx-koe­ëls te laai. Die Oryx is ’n lood­kern­koe­ël waar­van die kern en die man­tel deur ’n che­mie­se pro­ses ge­bind is. Hier­die koe­ëls klink dus baie mooi om, b­reek nie som­mer op nie en pe­ne­treer goed. Ge­laai voor 46.5gr S355 ver­laat die Oryx-koe­ëls die kort loop van my .30-06 teen so ’n bie­tjie vin­ni­ger as 2 400vps.
Mas­ha­tu Sa­fa­ris se skiet­baan is in ’n droë ri­vier­loop ge­leë en met die in­skiet het ek ge­vind dat die koe­ëls om­trent 25mm hoog skiet op 100m, wat per­fek is vir die kor­ter af­stan­de in die ruie bos. Ek het my Mau­ser in .375 H&H ook saam­ge­neem, waar­voor ek 300gr PMP-koe­ëls teen so­wat 2 250vps ge­laai het. Die .375 het eg­ter meest­al in die kamp ge­bly en ek het toe niks daar­mee ge­skiet nie.
Wan­neer jy met Mas­ha­tu Sa­fa­ris in die Lim­po­po Val­ley Con­ser­van­cy jag, moet jy jou klaar­maak vir ’n uit­da­gen­de jag. Die klip­pe­ri­ge, heu­wel­ag­ti­ge ter­rein en die dig­te bos­veld be­moei­lik din­ge. Erns­ti­ge jag­ters wat be­reid is om lang ure op hul voe­te deur te bring sal suk­ses be­haal. Jy moet be­reid wees om let­ter­lik vir ure teen ’n slak­ke­pas deur die bos te sluip en die he­le tyd ge­reed wees om te skiet. Dit verg kon­sen­tra­sie want in die de­le waar die mo­pa­nies so dig soos ha­re op ’n hond staan, is sig baie dik­wels be­perk tot net ’n paar me­ter. Hier­die be­stem­ming is nie be­doel vir ie­mand wat gou-gou ’n paar bok­ke wil skiet nie.
Wil jy hier jag, be­veel ek skoe­ne met spek­so­le aan. E­ni­ge skoen met ’n har­de­ri­ge sool maak te veel ge­raas op die hoof­saak­lik grui­se­ri­ge grond.
Ek en Way­ne het die eer­ste na­mid­dag na ons aan­koms ’n draai gaan stap, maar be­hal­we vir ’n paar rooi­bok­ke wat ons net in die bos hoor blaas het, het ons niks ge­sien nie.
Die vol­gen­de og­gend het ek saam met Boes­man Vo­loo ge­stap, ’n ve­te­raan-gids van Mas­ha­tu Sa­fa­ris. Blou­wil­de­bees­te was nie op die spys­kaart nie, maar soos Murp­hy dik­wels maak, het ons deur die loop van die og­gend drie maal van dié die­re teen­ge­kom en ek sou mak­lik een kon skiet.
Dis warm in die Lim­po­po­val­lei in Ja­nu­a­rie en oor die mid­dag­uur het ons ’n rus­kan­sie ge­neem. Vir die na­mid­dag­ses­sie het Way­ne ons na ’n an­der deel van die plaas ge­neem en dis hier waar ons ge­luk ge­draai het. Ter­wyl ons ry, het ek ’n koe­doe­bul aan die lin­ker­kant van die pad tus­sen die bos­se op­ge­merk. Hy is op ’n lui ga­lop ’n bie­tjie die­per die bos­se in en ek het vir Way­ne be­duie om ’n he­le ent aan te ry en dan te stop.
Toe ons af­klim, het ek ’n 180gr Oryx in die Re­ming­ton se keel ge­stoot en toe is ek en Boes­man te­rug al met die twee­spoor­pad langs. Vir die eer­ste ent kon ons lek­ker ge­mak­lik »
» stap, maar toe ons min of meer 200m van die plek af was waar ek die bul ge­sien het, het ons oor­ge­slaan na ’n slak­ke­pas en voet­jie vir voet­jie vo­ren­toe be­weeg.
Soos die af­stand krimp, het ek al meer be­wus be­gin raak van die ge­knars van ons skoen­so­le op die gruis. Bei­de van ons het die reg­te skoe­ne ge­dra, maar ’n koe­doe se ge­hoor is so goed dat ek steeds be­vrees was die bul gaan ons hoor. Die laas­te 50m of so het ons let­ter­lik tree vir tree vo­ren­toe be­weeg en fyn ge­luis­ter of ons nie e­ni­ge ge­luid hoor nie. Die bos was stil... net hier en daar het groen­vlek­dui­fies se doee, doee, doee, doe­doe-doe-doe... deur die warm lug ge­beur.
Reg­oor die plek waar ons die bul ge­sien het, het ons die pad ver­laat. Na el­ke paar me­ter het ons stil gaan staan om te luis­ter. Toe ons weer stop, het ’n tak skuins voor ons in die ruig­tes sag ge­klap. Het die bul ons ge­waar en ge­hard­loop of was hy be­sig om aan bla­re te peu­sel? Ons het vir lang ruk­ke bot­stil ge­staan, ons oë soe­kend. Toe hoor ons dit weer... ie­wers in die ruig­tes skuins links van ons het ’n ho­ring weer teen ’n tak ge­klap.
Nog ’n paar treë vo­ren­toe... voor ons het ’n ska­du­wee in die ruig­tes na links be­weeg. Ho­ring­pun­te het skie­lik bo ’n bos sig­baar ge­raak. Die bul het twee, drie treë vo­ren­toe ge­gee en nou kon ons sy voor­be­ne ook sien. Voor ons kon be­weeg, het hy skie­lik na links ge­stap, maar na so­wat 20 treë weer on­der ’n boom vas­ge­steek. Hy was ef­fens la­er as ons en ons kon net die boon­ste helf­te van sy ho­rings sien be­weeg soos hy wei.
Voet­jie vir voet­jie het ons na­der be­weeg... my hart het in my keel ge­klop, want al het ons so sag as moont­lik be­weeg, het dit steeds vir my ge­klink of ons skoen­so­le te veel ge­raas maak. Na on­ge­veer 25 treë het ons die bul se kop in sig ge­kry. Hy het met ’n uit­ge­rek­te nek aan die boom­bla­re bo sy kop ge­knib­bel. Met die .30-06 oor die skiet­stok het ek deur die te­le­skoop ge­kyk, maar daar was net een­vou­dig te veel tak­ke voor die koe­doe.
Ons het hom vir ’n mi­nuut of drie staan en dop­hou. En toe maak die bul ’n fout... hy gee so vyf treë vo­ren­toe en be­gin aan ’n an­der boom vreet. Sy he­le lyf was nog ag­ter tak­ke, maar sy kop was mooi oop. Ek moes net vir die reg­te oom­blik wag. Die af­stand was on­ge­veer 70m. Na­dat hy weer ’n pluk­sel­tjie bla­re af­ge­byt het, het die bul sy kop vir ’n paar oom­blik­ke stil ge­hou. Met die kruis­haar ge­an­ker tus­sen die bul se oog en oor, het ek die snel­ler ge­druk. Toe die .30-06 bul­der, het ek in daar­die split­se­kon­de voor­dat die te­rug­skop my te veel af­fek­teer, die koe­doe sien ver­dwyn.
Ek en Boes­man het na die plek ge­staar waar die bok ge­staan het. “Het hy ge­val?” het Boes­man ge­vra. “Ek dink so,” het ek ge­ant­woord. Ons het na­der ge­stap en na so 40m die bul on­der die boom sien lê, daar waar hy staan en wei het. Dit was lek­ker om ’n koe­doe te kon skiet son­der dat hy van ons be­wus was, want dis ’n ge­luk wat jou nie al­dag be­sko­re is nie. La­ter by die slag­plek sou ons die ho­rings meet en vind dat die lang­ste een 49.5” was.
Bou­werk aan Mas­ha­tu Sa­fa­ris se bos­kamp is eers die week na ons be­soek vol­tooi en daar­om het ek en my vrou in ’n an­der bos­kamp ge­bly wat deur die aan­deel­hou­ers ge­bruik word. Hier­die kamp word be­stuur deur ’n Zim­bab­wi­ër, Ed­son, wat ook die sjef is. Hy is ’n jo­vi­a­le man met baie staal­tjies oor Zim­bab­we en hy kan baie lek­ker kos maak. Toe ons daar­die aand aan­sit vir ete, ver­tel Ed­son ons van An­na, sy mak si­vet.
Blyk­baar het An­na (Ed­son weet eint­lik glad nie of sy werk­lik ’n sy is nie) uit haar eie al na­der aan Ed­son se huis be­gin be­weeg en na ’n paar maan­de het hy haar een aand op die ta­fel voor sy voor­deur aan­ge­tref. An­na het met­ter­tyd só mak ge­word dat sy/hy nie meer weg­ge­hard­loop het as Ed­son uit sy huis kom nie. Hy het toe vir haar kos be­gin uit­sit en nou kom eet sy uit sy hand en laat sy toe dat hy haar streel.
Wan­neer Ed­son vir gas­te sorg, kom An­na na die eet­ver­trek toe om haar aand­e­te te kom haal. Ons het ge­won­der of die s­to­rie waar is, maar kort voor lank daag An­na toe wel »
» op. Sy was baie skug­ter vir ons, maar toe sy eers die kos ge­waar, het sy tot reg by ons ge­kom om te eet ter­wyl Ed­son haar streel. Wat ’n prag­ti­ge dier is dit nie!
Die vol­gen­de og­gend het ek en Boes­man baie vroeg be­gin stap, maar die wild het ons ont­wyk. ’n Paar rooi­bok­ram­me het kat en muis met ons ge­speel in die dig­te bos op ’n rant­jie. Die grui­se­ri­ge grond en die war­re­len­de wind het ons tel­kens weg­ge­gee of as ons die bok­ke kon sien, was daar so­veel tak­ke in die pad dat ek nie kon skiet nie. Ek het die .375 ge­dra en die ver­soe­king was par­ty­maal groot om deur ’n bos te skiet.
Way­ne het my die mid­dag by ’n drink­plek af­ge­laai en ek het van daar af al­leen ge­jag. Ons het af­ge­spreek dat ek hom en Boes­man by ’n vol­gen­de drink­plek so ’n paar ki­lo­me­ter ver­der sou ont­moet. Dan­kie tog vir teg­no­lo­gie – ek het my GPS ge­bruik. Om­dat ek dik­wels al­leen op vreem­de plek­ke jag is dit een ap­pa­raat waar­son­der ek nooit die kamp ver­laat nie. Som­mer na­by aan die drink­plek het ek die vars spoor van ’n lui­perd ge­kry.
Be­hal­we vir ’n gems­bok waar­in ek my by­na vas­ge­loop het in ’n kol dig­te mo­pa­nies, het die eer­ste twee ure van my jag niks op­ge­le­wer nie. La­ter is ek met ’n sand­lo­pie af en was ge­luk­kig om twee koe­doe­bul­le te ver­ras wat glad nie van my ge­weet het nie. Die een se reg­ter­ho­ring was half­pad af­ge­breek en die an­der bul was ’n reus. Hy sou mak­lik kwa­li­fi­seer vir Ro­w­land Ward. Ek wou sien hoe na­by ek aan hul­le kon kom, en het se­ker tot by 40m ge­vor­der voor die groot bul my ge­waar het.
Op die laas­te jag­dag het ons vroeg­mô­re die om­rin­gen­de veld van ’n kop­pie af be­spied, maar die ruie veld maak dit baie moei­lik om die­re op te spoor. Ons het wel ’n paar blou­wil­de­bees­te, se­bras en rooi­bok­ke ge­waar en het pro­beer om die se­bras te be­kruip. On­ge­luk­kig het ’n paar ka­meel­per­de ons ge­waar en a­larm ge­maak. Dit was die ein­de van ons se­bra­jag.
Ek en Boes­man het toe let­ter­lik weer vir ure aan­een ge­stap. Dit was baie warm en ek moes hard kon­sen­treer om nie oor te slaan in ’n kop-in-die­grond-strom­pel nie. Toe Boes­man la­ter vas­steek, sweet af­vee en sê: “Me­neer, dis da­rem nou vrees­lik warm,” het dit my goed ge­doen om te weet ek is nie die e­nig­ste een wat be­sig was om te suf­fer nie.
Net voor twaalf­uur het ons ’n drink­plek ge­na­der en ’n trop­pie rooi­bok­ke op­ge­merk wat aan’t weg­be­weeg was van die wa­ter af. Ons is ver­sig­tig ag­ter hul­le aan en het hul­le ge­waar waar hul­le aan die oor­kant van ’n vlak lo­pie ’n ef­fen­se hoog­te klim. ’n Klomp ooie het deur ’n o­pe­ning in die bos ge­tou. Met die ge­weer op die skiet­stok­ke het ek by­na hard­op ge­bid dat daar ’n ram in die trop­pie moet wees. Daar was een en hy het heel laas­te deur die o­pe­ning be­weeg.
Toe die ram in die o­pe­ning in­be­weeg, het ek hard na hom ge­roep. Hy het vas­ge­steek en skuins oor sy skou­er in ons rig­ting ge­kyk. Met die hoek waar­teen hy ge­staan het, moes ek ver ag­ter die blad mik om die hart/ lon­g­a­rea te tref. Die koe­ël het met ’n lui­de plof­slag ge­tref en die ram het in sy spo­re neer­ge­slaan. My af­stand­me­ter het aan­ge­dui die bok was 116m ver.
Daar­mee was my jag in die Lim­po­po Val­ley Con­ser­van­cy af­ge­han­del. Ek het die jag ge­niet, want 4 700 hek­taar is lek­ker groot (in ter­me van die groot­te van baie wild­pla­se in Suid-A­fri­ka) en jy kry die ge­voel dat jy in ’n wil­der­nis is. * Erns­ti­ge jag­ters wat nie bang is om hard te werk vir hul bok­ke nie en be­lang­stel om on­der lei­ding van Mas­ha­tu Hun­ting Sa­fa­ris in die be­waar­a­rea te jag, kan vir Dirk Ac­ker­mann per e-pos kon­tak by dirk@mas­ha­tu­hun­tings­a­fa­ris. co.za of ska­kel hom by 082445-1725. Be­soek ook Mas­ha­tu Sa­fa­ris se web­blad by www. mas­ha­tu­hun­tings­a­fa­ris.co.za
Way­ne en Boes­man by die rooi­bok wat ek kort voor twaalf­uur die og­gend ge­skiet het.
An­na, die mak si­vet wat vir Ed­son (die sjef) as vriend ge­kies het.
Way­ne van der West­hui­zen soek met die ver­ky­ker na wild in die ruie veld on­der ‘n kop­pie.
Mas­ha­tu Sa­fa­ris se skiet­baan is in ‘n droë sand­loop.
Die koe­doe­bul waar­van ek in die s­to­rie ver­tel. By my sit die gids, Boes­man Vo­loo.
Aand­e­te by Mas­ha­tu Sa­fa­ris se jag­kamp. Jer­ry Mol­le­ma stook die pot.
Ed­son, die sjef, het goed na ons om­ge­sien.
So lyk die braai- en ont­span­nings­a­rea van die jag­kamp.