March 2010 - Hennie Van Deventer
“ROM, ROM, ROM …”
Mar 31, 2010 | Hennie van Deventer se Blog
Hoe meer dae hoe meer dinge. Dat bogenoemde woorde ooit bo ‘n HvD-blog sou verskyn, was, om dit sag te stel, tot dusver uiters onwaarskynlik.
Vanoggend het ek egter aan my vriend, Jacko Maree, ‘n deurlugtige oud-
Matie op die Atlantic Beach-gholflandgoed hier naby, ‘n briefie gestuur, wat dinge verander het.
So lui daardie briefie:
Nou laas nadat die Maroentruie die arme Tukkies in die Varsitybeker so liederlik op hul herrie gegee het, het ek oorweeg om jou met ‘n skitterende sege op die rugbyveld geluk te wens.
Die versoeking het gelukkig gou oorgewaai. Grootmoedigheid het sy perke, jy weet.
Na die aankondiging van die skoonskip in die Stellenbosch-raadsverkiesing van mense met harte vir Afrikaans het ek geen gewetenswroeging om ‘n buiging na jou kant te maak nie.
Trouens, as jy ‘n gedruis hier van Penguin Place se kant hoor kom, is dit hierdie lojale Tukkie wat die eerste keer in sy lewe saam deklameer: “Rom, rom, rom, Stellenbosch kom!”
Felisitasies – dit was ‘n eervolle stryd wat bekwaam gestry is.
NAT TOT OOR SY ORE
Mar 30, 2010 | Hennie van Deventer se Blog
Nie net nat agter sy ore nie, maar van kop tot tone.
Dit beskryf die eenjarige Christopher toe hy agter sy boeties, Jacob en Thomas (amper 6) aan op ‘n ontdekkingstog die Atlantiese oseaan in is.
Doel van die ondersoek: om proefondervindelik vas te stel of Melkbos se water werklik so koud is soos mense glo.
Bevinding: wat praat jy man!
Voetnota: moet rapporteer, nie sonder grootvaderlike trots nie, dat die see vir die kordate Christopher klaarblyklik nie vrese inhou nie. Die branders kan maar kom – dis eerder water op sy meul.
Toe die eerste brander sy vet beentjies onder hom uitvat, het Tokkie gestorm soos n wafferse lid van die Seereddingsinstituut. Christopher het proesende kop bo water gekry en dadelik dieper gebeur.
Toe die swem-avontuurtjie verby was, was dit ‘n omstrede besluit. Die pro-faksie moes voet inboor in die nat sand.
Wat die anti-faksie aan gewig ontbnreek het, is met volume ingehaal.
Hoop maar die water is vandag weer so verfrissend. Dan maak selfs oupa graag weer sy enkels nat. (HvD)
‘N OUTYDSE ‘AU PAIR’-TJIE
Mar 29, 2010 | Hennie van Deventer se Blog
Drie kuiergassies vereer my en Tokkie hierdie Aprilvakansie met hul teenwoordigheid hier op Melkbos. Pa. Brent, en Ma, Marisa, kuier sorgeloos in Sabiepark.
Hier sit die drie, Jacob en Thomas, wat vat-vat aan ses, en Christopher, wat so skuins verby een is, vir Oupa en poseer of botter nie in hul mond kan smelt nie.
Wel .. botter kan!
Christopher se ambisies om in alles met die ouer boeties kers vas te hou, beproef by geleentheid hul geduld en wek by die jongste die frustrasie van verydeling. Die reaksie weerspieël die magteloosheid van ‘n eenjarige wat in kommunikasie en mededingendheid by amper-sesjariges afsteek.
Gistermiddag al begin ek wonder oor die beskikbaarheid in hierdie tyd en dae van ‘n gesogte tradisie uit die “goeie ou dae”. Dit word beskryf met ‘n koppelwoord wat met “kinder” begin, maar waarvan die agtervoegsel politiek te inkorrek is om op skrif gesit te word.
In Europa noem hulle mense wat plus-minus dieselfde funksies verrig, “au pairs”. Ek dink tog die Suid-Afrikaanse weergawe was beter.
Die rol wat dit in my eie prille jeug gespeel het, was volgens my oorlede ma nogal betekenisvol, nie net om my te leer hoe om poetoepap met my vingers te rol as ek so saam-saam uit ‘n groot swart pot sit en eet nie, maar om vir my ‘n Zoeloewoordeskat aan te leer wat aanvanklik my Afrikaanse woordeskat aansienlik oortref het.
Dit het my boonop onder moedersvoete uitgehou, en ek was glo maar ‘n lastige ou babatjie met my kroepborsie en al sulke dinge.
Dit is met daardie binnekennis dat ek bereid is om beter as markverwante vergoeding, plus byvoordele, aan te bied.
Tokkie huldig egter die ontnugterende opvatting dat ek drome droom en gesigte sien. “Jy yl, meneer van Deventer, jy yl. Waar sal ons so enetjie uitkrap? Nie in Rietvlei se bos nie.”
Altyd ‘n optimis, plaas ek my versugting desondanks my vrou se bedenkinge tog maar hier op my bloggie.
Iemand weet nie dalk waar so ‘n goeie outydse variasie op die tema van ‘n byderwetse “au pairtjie” in die hande gekry kan word nie?
Die vergoeding wat ek aanbied, groei met die uur! (HvD)
DIT BLY NET IMMER TIMMER
Mar 27, 2010 | Hennie van Deventer se Blog
Diegene met lang genoeg geheues om Haasdas se nuuskas te onthou (asook Heidi en die Brady Bunch), behoort dadelik die sensasie van herkenning te gewaar as ek praat van Petrocelli en Petrocelli se huis.
Tony Petrocelli was in die begindae van TV in Suid-Afrika ‘n gewilde televisie-advokaat wat van Boston na die platteland uitgewyk het. Hy het die kuns geken om waar alles verlore lyk, die kastaiings vir sy kliënte uit die vuur te krap. Sy ryding was ‘n gedaan ou bakkie en hy was aan’t bou aan ‘n huis wat nooit kon klaarkry nie.
Die huis op die foto noem ons Petrocelli se huis. Dis nie oor enige ooreenkoms in voorkoms nie. Hierdie een, reg oorkant my in Penguin Place, Melkbos, is van ‘n ander stoffasie. Maar dit kon eenvoudig ook nie klaarkom nie. Na vier of vyf jaar staan dit nou se einde kant toe. Die bure is uit hul vel van verligting.
Petrocelli se TV-huis is iewers in Arizona in die Nevadawoestyn opgerig. Die konstruksie van hierdie gele het ook eindelose sandstorms veroorsaak. As die suidoos opsteek, kom die seesand in vlae na die arme bure aangerol. En sementsakke. En ander gemors. Dan is dit uit met die kruiwaens en grawe om op jou werf orde te herstel.
Hoekom die bouery so lank geduur het, is ‘n bitter lang storie waarin oortreding van omtrent elke bouregulasie onder die son ter sprake was. Die oorspronklike eienaar, ene Baragwanath, ‘n afstammeling van die man na wie die Baragwanath-hospitaal genoem is, is al lankal langboompies toe.
Na ‘n lang tussenfase waarin niks gebeur het nie, het die nuwe eienaar op die toneel gekom. Hy het die plek op ‘n veiling gekoop, en moes heelwat herbou om onder meer binne hoogtegrense te kom. ‘n Laer nuwe vlak moes onder meer bygevoeg word om die gemiddelde hoogte af te bring.
Maar dis nie al nie. Die jong eienaar het as ‘t ware die “stooskrapers” ingestuur. Kaste, vloere, muurteëls en wat nog is voor die voet gestroop en vragte vol weggery. Van daardie huis waarin nog nooit iemand gewoon het nie, was uiteindelik net die buitedop oor. Selfs binnemure het links en regs gewaai soos vertrekke groter of kleiner gemaak is.
Een van Tokkie se roetinetakies van die laaste jare was om gereeld by ons voordeur te gaan inspeksie doen watter onaansienlikheid die wind daar aangerig het. Dan stoom sy oor om werksmense aan hul ore te gaan naderpluk en te eis: “Maak skoon!”
Sy wonder of die stormwaterdreinering gaan voldoende wees, vra sy nou die dag. Ek bespeur in haar stem amper ‘n hoopvolheid dat ‘n nuwe probleem wag om na vore te kom – anders kan dit vir iemand met so ‘n rustelose gees soos my gade buitengewoon vervelig word, vrees ek.
Gelukkig vir haar is hoër op in die straat darem ook nog ‘n bouery aan die gang wat belofte toon om ‘n uitgerekte besigheid te word.
Want dis nou maar een ding van Penguin Place wat hom onderskei van alle ander strate waarin ek al gewoon het – van ons dertien jaar gelede hier ingetrek het, was hy nog nooit sonder sy kwota messelaars, pleisteraars en annerlike soorte konstrukisietipes nie.
Ons sal waaragtig nie weet wat ons getref het as stabiliteit en rustigheid in onse straat moet neerdaal nie. (HvD)
BIBBERASIE OOR ‘N BAADJIE
Mar 26, 2010 | Hennie van Deventer se Blog
Die Britte raak minder stywebolip, lees ek in die koerant.
Wonder of ‘n ou nou al met n leerbaadjie aan mag gaan brekfis eet in die East India and Devonshire Club naby Piccadilly Circus in Londen. Sou daardie ou nasie nog ‘n bibberasie kry as jy ongedas en in ‘n kortmouhemp in die voorportaal van die klub opduik?
Met daardie weleerwaarde klub in die Wes-Einde het die uwe in die 80’s kennis gemaak danksy die wederkerigheidsbeginsel toe hy – hoogste van hoge ere! – die eerste redakteur van Die Volksblad was wat die portale van die Bloemfontein-klub as lid kon betree.
Die ou kamertjies was maar piepklein, maar die “smoking room” met sy leermeubels en mure tot heelbo uitgevoer met kreunende boekrakke het jou nogal vernaam laat voel as jy daar jou Van Rhijntjie aansteek.
Nog ‘n plesier was ‘n lang Ingelse brekfis in die ornate eetkamer met sy swaar silwer eetgerei waar die Britse edeles saam met hul roosterbrood, gebakte eiers en varkworsies aandagtig die Times of die Telegraph van hoek tot kant sit en belees.
Een oggend daag ek vir ontbyt op in my netjiese swart leerbaadjie. Dadelik word ek voorgekeer. “You have to wear a jacket, sir” – klem op die sir.
“ I am wearing a jacket.”
“Rules require a decent jacket, sir.”
Ek moes mooitjies my spoggerige baadjie met sy vier knope en vier sakke op die voorpante gaan verruil vir die eenvoudige baadjie van die enigste pak klere in my bagasie.
Op dieselfde besoek klim die kwik tot ongekende vlakke. Ek wil die dag “toeris-toeris” speel en daag op my pad uit in die voorportaal op met kortmoue en sonder ‘n das.
“Sorry, sir, not allowed.”
Op die foto kan die resultaat gesien word van die improvisasie om my behoorlik genoeg te kry om by die voordeur uit te glip. Tokkie het my tot die onmiskenbare wrewel van die deurwag in sy swaelstert so op die trappies van die East India and Devonshire afgeneem. (HvD)