In 2018 bestee die VSA $ 3.6 triljoen, $ 11,172 per persoon, of 17.7% van die BBP volgens die CDC. As die VSA net soveel per capita kan bestee as die tweede duurste stelsel ter wêreld, dit is Switserland, sou die VSA 30% of $ 1 biljoen dollar per jaar bespaar. Al die 30% ekstra word deur Amerikaanse gesondheidsorg vermors, aangesien die algemene gesondheidsuitkoms van die VSA minderwaardig is as dié van Switserland.
Die VSA bestee twee keer soveel vir groot farmaseutiese medisyne as die res van die wêreld. En in 'n gemiddelde jaar doen 'n halfmiljoen Amerikaners aansoek om bankrotskap weens mediese koste. En die res van die wêreld? Nul!
Dit sou een ding wees as die gemiddelde Amerikaner dit sou kon bekostig om bydraes tot sy gesondheidsorgkoste te lewer. Maar 80% van die Amerikaners kan nie 'n nooduitgawe van $1000 XNUMX bekostig sonder om te leen nie. Die uitvloeisel hiervan is natuurlik dat mense roetine-gesondheidsorgkoste vermy en dan sorg soek wanneer hulle regtig siek is. Dit is ondoeltreffend en duur.
Boonop is dit byna onmoontlik om te probeer uitvind hoeveel iets vooraf kos, selfs al is dit die regte gesindheid in 'n nie-noodsituasie. Om belediging by beserings te voeg, het baie gesondheidsorgverskaffers 'n onderhandelde vlakprysstruktuur waar 'n werklike individuele mens meer gehef word as 'n versekeringsmaatskappy.
Is gesondheidsorg 'n reg of 'n voorreg?
Of gesondheidsorg 'n reg of 'n voorreg is, is 'n meningsargument. Ek probeer oor die algemeen konsentreer op die doeltreffendheid en ekonomiese argumente en laat die sedelike argumente aan ander oor.
Dit is voldoende om te sê dat die meeste lede van die OESO gesondheidsorg as 'n reg beskou, en die VSA beskou dit as 'n verdienste -reg. Ongelukkig word slegs in die VSA as 'n lid van die samelewing nie 'n verdienste beskou nie.
In die VSA verdien u die reg deur by 'n werkgewer te werk wat versekering aanbied, of 'n lid van die weermag was, of 65 jaar oud was, of arm genoeg was in sommige state om hulp te ontvang. In byna alle gevalle moet 'n mens 'n "vel" in die spel hê of andersins 'n geldelike en dikwels aansienlike bydrae lewer. 'N Statistiek wat gereeld uitgesaai word, is dat meer as 100 miljoen mense in die VSA geen versekering of onvoldoende versekering het nie.
'N Persoonlike reis na gesondheidsorg
Ek het oor die algemeen 'n gesonde lewe gehad. Ek hou my dieet dop, bly op die hoogte van neigings oor persoonlike gesondheid en woon die helfte van die jaar in 'n omgewingsvriendelike, landelike Nova Scotia-omgewing. En ek is proaktief in my eie gesondheid. Ek neem advies, maar ek neem die besluite. Alhoewel ek in my jonger jare min gesondheidsorg gehad het, is ek die afgelope 25 jaar in die VS deur die gesondheidsorgstelsel van Veterans Administration gedek. Woon 'n deel van die jaar in Kanada, Ek het ook die Kanadese gesondheidsorgstelsel van naby waargeneem.
Terwyl ek toegang het tot Medicare, Medicare Advantage en die VA, het ek die VA gekies omdat medebetalings by die VA meer redelik is as basiese Medicare, totale dekking is beter as Medicare Advantage en voorkomende sorg is beter by die VA.
As 'n mens konserwatiewe of selfs liberale bronne luister en lees, kom 'n mens daaraan dink dat die VA 'n verval is en die veterane sterf in massas van verwaarlosing in die gange. Dit is eenvoudig net nie waar nie. Die VA-stelsel is een van die mees geliefde en hoogste gegradeerde stelsels deur sy gebruikers. Die propaganda teen die VA is hoofsaaklik om te verhoed dat ander sonder dit dit wil hê. Dieselfde kan gesê word vir die Kanadese gesondheidsorgstelsel, wat regtig merkwaardig is, aangesien dit sorg na almal uitbrei in 'n land wat die tweede grootste geografiese gebied ter wêreld en die laagste bevolkingsdigtheid het. En kry dit teen die helfte van die koste per persoon van die VSA.
Nie die VA of die Kanadese stelsel is foutloos nie, net soos elke ander gesondheidsorgstelsel. En hierdie nonsens dat die VSA die beste het, is nie wensdenkery nie, maar net gewone propaganda deur die wat het teen die wat nie het nie.
Na watter gesondheidsorg moet 'n samelewing streef?
In die tyd van pandemies moet 'n samelewing natuurlik almal dek, aangesien die gesondheid van die een die gesondheid van baie kan beïnvloed. Daar is baie voorbeelde hiervan in die geskiedenis, maar u hoef nie eers terug te kyk na die geskiedenis nie, aangesien ons tans hierdie konsep met die Covid-19-pandemie uitleef.
Kwaliteit gesondheidsorg word minder beperk deur geld en meer beperk deur kapasiteit, aansporing en gebrek aan regulering, En dit is die balans van hierdie beperkings waar ons as 'n samelewing die omvang van gesondheidsorg moet besluit. Daar is 'n wye verskeidenheid waar niemand hulp van buite ontvang met hul gesondheid nie; almal kry alles wat hulle moontlik wil hê, en dan 'n paar. Kwaliteit beteken dus ook strewe na 'n balans tussen die behoeftes van 'n samelewing en die vermoë om aan die behoeftes te voldoen. Die balans word bereik deur doeltreffendheid.
A een grootte pas almal is miskien die doeltreffendste stelsel, maar nie die wenslikste of volhoubaarste nie. Maar bowenal is 'n doeltreffende gesondheidsorgstelsel afhanklik van kwaliteit voorkomende sorg en is dit sinvol om dit te reguleer. Redelik selfverduidelikend. 'N Eenvoudige voorbeeld is vroeë diagnose van kanker en regulering van stowwe, gedrag en blootstelling aan die oorsake van die kanker.
Hoe om 'n kwaliteit gesondheidsorgstelsel te bewerkstellig
OK, nou na die idees waarom dit ekonomies glad nie moeilik is om kwaliteit gesondheidsorg vir almal te bekom nie.
Eerstens kan die federale regering die voorraad van al die gesondheidsorgversekeraars vir ongeveer $ 1 triljoen dollar koop. Op hierdie manier verloor geen beleggers geld nie. Gooi 'n paar ekstra miljard in en herstel. Baie geld? Nie regtig nie. Die Pentagon spandeer byna dit elke jaar. Republikeine se jongste belastingverlagings kos twee keer soveel. In hierdie voorgestelde oplossing kan private versekeraars die rykdom se uitspattige bykomstighede dek, soos vyfster-hospitaalmaaltye, privaat hospitaalsuites, lugambulanse waarvandaan hul geld in die buiteland weggesteek is, yada yada. Die res van ons kan aangaan met ons gesonde lewens.
'N Tweede idee en baie polities makliker is dat die federale regering toestemming gee vir state om toegang te verkry tot die federale geld wat reeds aan bestaande gesondheidsorgprogramme bestee word. Op hierdie manier kan state hul eie programme begin wat almal met kwaliteitsorg dek. Vermont het hul eie stelsel geskep, maar kon dit nie implementeer nie, want hulle sou nie toegang tot die federale geld hê nie as gevolg van 'n geheimsinnige reël van die Johnson-administrasie-dae wat ingesluit is om te verhoed dat die Suidelike state teen swart mense diskrimineer. Kalifornië is ook gereed om sy eie stelsel te implementeer.
Hierdie tweede benadering is hoe Kanada sy universele stelsel gekry het. Toe Saskatchewan sy eie stelsel implementeer, het die ander provinsies rondgekyk en gesê hoe lekker hulle hul eie gedoen het. Baie dieselfde sou selfs in die Suidelike State gebeur, wat nou in wese die res van die VSA verhinder om 'n regverdige en voortreflike gesondheidsorgstelsel te hê. Hierdie state sou hulself in 'n bedenklike ekonomiese situasie bevind waar baie na ander state sou wegstap. Óf dit, óf hulle bevind hulle in 'n ekonomiese situasie soortgelyk aan die pseudo -feodale ekonomie wat voor die burgeroorlog in 1860 bestaan ​​het, waar 'n paar ryk planters hul burgerskap en werkers ernstig misbruik het.
Daar is baie ander idees wat werkbaar is. Maar hoofsaaklik kan mislukking gekoppel word aan die feit dat diegene wat die meeste omkoopgeld het genoeg van die beleidmakers om hul sin te kry.
Waarom die VSA kwaliteit gesondheidsorg geweier het
Die rede waarom die VSA vir almal kwaliteit gesondheidsorg geweier word, is sekerlik nie geld nie, aangesien die besparings deur so 'n stelsel te implementeer elke jaar aansienlik is. Die besparing is mettertyd genoeg om vir voortreflike openbare vervoer, voortreflike skole, 'n skoon omgewing, aanpassing by 'n veranderende klimaat en 'n hoender in elke pot te betaal. So, wat is die houvas?
Een idee waarom die VSA nie die gesondheidsorg vir almal kon uitbrei nie, terwyl al die ander ryk lande dit gedoen het, is as gevolg van Frederick Hoffman, 'n statistikus van The Prudential Insurance Company.
Die rasseienskappe en neigings van die Amerikaanse neger (1896). Hierdie boek, Hoffman se eerste, het Afro-Amerikaners gekenmerk as buitengewoon siekte-gevoelig. Die werk is gemotiveer deur 'n kommer oor raskwessies, en ook die behoefte van versekeringsmaatskappye om die hoër lewensversekeringspremies wat van Afro-Amerikaners gehef word, te regverdig. - Wikipedia
Die idee was dat, as gesondheidsorg aan Afro-Amerikaners geweier word, hulle uiteindelik sou uitsterf en die rasprobleem wat deur slawerny veroorsaak word, opgelos sou word. Hoffman se boek en idees was baie gewild in sy tyd, maar ek vermoed dat slegs 'n paar invloedryke mense hierdie standpunte gehad het.
Meer waarskynlik het die VSA die huidige gesondheidsorgstelsel, aangesien 'n werkgewer-gebaseerde stelsel besighede 'n manier bied om hul werknemers beter te beheer. Kom ons erken dit, daar is 'n geskiedenis van werknemer- en goedkoop arbeidsmisbruik. Basies, hou hulle werkers vet genoeg, dom genoeg, en voel hulle is beter as daardie ander mense! Krag goed vir beheer.
Ek het nie begin om al die ander doeltreffende redes te dek om kwaliteitsorg te bereik nie - soos geen fakturering aan die publiek soos in Kanada nie, en geen bankrotskappe nie. Hou ooit op om te dink dat wanneer mense om mediese redes bankrot raak, hulle ook ander krediteure bankrot maak wat geen rol in die oorsaak van die bankrotskap het nie. Gee golly gee, daar is dalk soveel redes as wat daar sterre is.
Die middele om gesondheidsorg van hoë gehalte vir almal te bekom, is duidelik daar. Al wat ontbreek, is die mense se wil en eis.