Was die lang wag die moeite werd? O, baie beslis! Met Nou, hier maak die leser kennis met die leefwêreld van ’n ouer digter: die gedigte is deurdag, geskakeerd en trefseker.
Dit is egter Coetzee se tegniese vernuf wat haar van onlangse debute onderskei. Nie net is haar gedigte besonder knap afgewerk nie, maar sy slaag deurgaans daarin om met behulp van sintuiglike waarneming ’n mymerende toon vol te hou wat telkens deur middel van ’n onverwagse gedagtesprong resonansie verkry. Indien dit so is dat dit die aard van die gedig is om die tyd tot stilstand te dwing ten einde ’n bepaalde oomblik – die hier en die nou – te internaliseer, slaag Coetzee uitmuntend daarin. Ter illustrasie die slotreëls van die gedig “Die reisiger” (bl. 44):
Bostaande opmerkings impliseer egter geensins dat die meer persoonlike gedigte van mindere waarde is nie. Regdeur die bundel stuit die leser telkens teen gedigte wat jou dwing tot die herlees daarvan; gedigte wat jou terugdwing na die bepalende moment van die nóú en die híér.
’n Goeie voorbeeld hiervan is die gedig “Kombuis” (bl. 29) waar die digter haar met groot sukses van die rym bedien. Ek haal die gedig volledig aan:
Hierdie bundel van Coetzee is inderdaad ’n indrukwekkende debuut; ’n bundel wat vanweë sy geskakeerde aard veel vreugde aan die liefhebber van die digkuns gaan bied, want onder die gewaande waterspieël van waarneming, is die nuansering van ingehoue emosie in die hier en nou soos dit gesetel is in die durende gang van lewe en dood.