Dag 12 van 21 • Vandag se leesstuk
Stel jouself voor jy staan op 'n spierwit strand, enkeldiep in kristalhelder seewater, met 'n teelepel in die hand. Jy skep van die water in die teelepel en kyk na hierdie beperkte hoeveelheid water. Dan kyk jy na die oneindige omvang van die oseaan. Die verskil tussen die water in die teelepel en die water in die oseaan is waarskynlik die bes moontlike begrip om te vergelyk met wie ons is teenoor wie God is. Ook wat ons weet in vergelyking met wat God weet en wat ons kan doen in vergelyking met wat Hy kan doen.
God se begrip is oneindig. Niks het God nog ooit verras of Hom opgeval nie. Die oplossing vir ons probleem bestaan reeds voor ons 'n probleem het. God weet van alles in die verlede, hede en toekoms. Die omvang van sy krag en bronne kan nie gemeet word nie — net so ook nie die omvang van sy liefde nie. Hierdie liefde is aan ons geopenbaar deur Jesus se sterwe en opstanding.
Paulus prys God vir wie Hy is en wat Hy doen. Johannes sê in verwondering: "Kyk watter groot liefde die Vader aan ons bewys het: Hy noem ons kinders van God!" (1Johannes 3:1)
Die God wat niks nodig het nie, wil vir ons hê.
Die God wat niks nodig het nie, wil vir ons hê. Dit is niks minder as reg dat ons Hom ook prys.
Al is die oseane ontsaglik uitgestrek, het hulle tog grense. God word nie bepaal of beperk deur grense nie. Wanneer ons deur Jesus aan Hom verbind is, is daar eweneens geen perke aan wat in ons lewens moontlik is nie.
Watter verandering sal dit in jou geestelike lewe teweegbring as jy ophou om God te probeer deurgrond en eerder voor Hom in verwondering staan?