Waarom is Nepal nog nooit verower of gekoloniseer nie? - Inligting
Waarom is Nepal nog nooit verower of gekoloniseer nie?
Waarom het geen land Nepal verower of gekoloniseer nie? Nepal het die Anglo-Nepalese oorlog met die Oos-Indiese Kompanjie verloor, maar is nie gekoloniseer nie.
Soms is Nepal gedeeltelik verower.
Die meeste was gedurende die vroeë Middeleeue. Dokumentasie gedurende hierdie tydperk kan problematies wees, maar daar is verslae van die Muraya -ryk wat beweer dat die suidelike deel van die land in die 3de eeu v.G. die Chalukya daarin slaag om Hindoes as konings in die 6de CE te laat installeer, en die Tibetaanse Ryk wat oor groot dele heers. van die gebied aan die einde van die 8ste.
Oor die algemeen, as 'n land nie binnegedring word nie, beteken dit dat daar geen hulpbronne is wat die moeite werd is om oor te neem nie. Die spesifieke oorlog wat u met die Britte genoem het, is 'n goeie voorbeeld van die beginsel.
Die BEI het geld begin verloor op hul Indiese ryk sodra die prys vir sy katoenuitvoer gedaal het. Daar word vermoed dat die westelike provinsies van Nepal van die wêreld se hoogste gehalte wol produseer, sodat die Britte binnegedring het om dit te neem. Hulle het grootliks daarin geslaag, en daarom is hierdie provinsies tot vandag toe deel van Indië eerder as Nepal (om eerlik te wees, die Nepalese het die provinsies slegs ongeveer 'n generasie beheer).
Hulle het die moeite gedoen om die res van Nepal te neem, want die westelike provinsies was al baie duur om in te neem, en dit het geen nut vir die res van Nepal nie.
Lande het nooit in 2021 gekoloniseer nie
Kolonisasie vind plaas wanneer een land die lande en mense van 'n ander land oorneem en sy eie regering stig. Die Amerikaanse kolonies voor die Revolusionêre Oorlog was grondbesit van die Britse regering waaroor die Britse koning beheer gehad het. Tog was daar ander mense hier voor die koloniste aangekom het, die inheemse Amerikaners. As 'n land 'n ander land koloniseer, benut dit gewoonlik die grond, hulpbronne en mense vir ekonomiese gewin. Baie lande vier die onafhanklikheidsdag om te verheug dat hulle nie meer onder koloniale bewind is nie.
Baie min lande was nog nooit 'n koloniserende mag of gekoloniseer nie. Dit sluit Saoedi -Arabië, Iran, Thailand, China, Afghanistan, Nepal, Bhoetan en Ethiopië in. Alhoewel hulle nooit heeltemal gekoloniseer is nie, moes baie van hierdie lande pogings tot kolonisasie terugveg. Die Britte het byvoorbeeld probeer om Nepal te koloniseer, maar die bergagtige terrein waaraan die Nepalese gewoond was, was onoorkomelik vir die Britse leër. Op dieselfde manier het verskeie moondhede probeer om Afghanistan te koloniseer, maar die robuuste terrein en tribalistiese kultuur het kolonisasie onmoontlik gemaak.
Ander lande op hierdie lys het 'n de facto kolonisasie beleef waarin hul lande en mense vir ekonomiese gewin uitgebuit is. Die koloniserende mag het egter nie sy regering in daardie land gevestig nie. Byvoorbeeld, in die grootste deel van die twintigste eeu het Brittanje die regte op feitlik al die olie onder Iran se grond. Die Britse regering het Iran nie amptelik regeer nie, maar dit het die grootste deel van die regering se beleid beïnvloed omdat dit die land se waardevolste hulpbron besit. Net so is China nooit formeel gekoloniseer nie, maar die Opiumoorloë is geveg om te verseker dat Britse opiumhandelaars toegang tot Chinese markte het.
Ondanks pogings tot kolonisasie, is Thailand nooit gekoloniseer nie. In die negentiende eeu, bekend as die Koninkryk Siam, was dit omring deur die gekoloniseerde lande van Frans -Indochina en Britse Birma. Die Siamese koning het baie pro-Europese gebruike aangeneem en sterk betrekkinge met die Britte ontwikkel om die volledige kolonisering van sy land te voorkom. Verskeie lande het probeer om Ethiopië te koloniseer, veral voor die Eerste Wêreldoorlog toe Europese moondhede Afrika gekoloniseer het. Die koning het dit egter reggekry om die toekomstige koloniseerders van mekaar af te speel en sy land te red van kolonisering.
Vandag kan die gevolge van kolonisasie wêreldwyd gesien word in die tale wat mense praat (baie Afrikane praat Engels of Frans as hul primêre taal), die gebruike wat hulle het en die uitvoer wat hulle stuur.
1814 Thomson -kaart van Noord -Indië en Nepal.
Tweedens, anders as wat in ander antwoorde voorgestel word, was die ekonomiese oorsaak eintlik een van die belangrikste redes vir die oorlog.
Die Britte het voortdurend pogings aangewend om die Nepalese regering te oorreed om handel te dryf met die legendariese Tibet deur Nepal. Ondanks 'n reeks afvaardigings onder leiding van William Kirkpatrick (1792), Maulvi Abdul Qader (1795) en later Knox (1801), het die Nepalese Durbar geweier om 'n sentimeter te beweeg. "
Nepal was destyds die grootste uitvoerder van wol, tee, Raktachandan, hout, medisinale kruie en koper in heel Suid -Asië. En Nepalese munte was die ruil vir 'n groot deel van Tibet en sommige dele van Noord -Indië.
Trouens, onreinheid van die Nepalese muntstuk na die Anglo-Gurkha-oorlog was een van die redes vir die tweede Nepalese-Tibetaanse oorlog. Na die oorlog met Tibet is Nepalese munte in Tibet in 1840 vervang deur munte uit China.
Boonop het al die beweegbare trans-himaliese gedeeltes vir handel tussen Tibet of China met Suid-Asiatiese nasies slegs binne Nepalese gebiede gelieg. Dit was 'n groot bron van irritasie vir EIC, aangesien hul hoofdoel in Suid -Asië was om hul handel net uit te brei.
((Ondanks dit alles was Nepal nooit die ekonomiese reus wat sommige van die state in Indië was nie, maar nie omdat Nepal arm was nie, vergeleke met die hedendaagse nasies, was Nepal nie, maar omdat die state in Indië nie net ryk was in Indië nie, dit was destyds die rykste lande ter wêreld. Hoeveel Taj Mahals is daar?))
Derdens, dit was nie die Britte wat die oorlog aan die gang gesit het nie. Dit was die Gurkhas self nadat Bhimsen Thapa, die heerser van Nepal, belasting van die Nawab van Oudh vir die gebiede Butwal en Seowraj begin eis het. Die Britte moes hul protektoraat red.
Die Gurkha -ryk het destyds vinnig uitgebrei en het die bestaan ​​van die onderneming ernstig begin bedreig. Die uitbreiding van die Gurkha -ryk kan as volg beskryf word:
Die Gorkha -leër het die Kumaon -koninkryk binnegeval en dit in 1790–91 beset. Toe val die Gorkha -leër die Koninkryk Garhwal binne en val dit in 1804 in nadat hy sy koning Pradyuman Shah verslaan het. Die suidelike grens van Nepal strek tot by Allahabad na die opname van die Palpa -koninkryk, insluitend die Terai -sektor van Butwal wat die koning van Palpa van die koning van Awadh in 1801 verhuur het. In 1806 het die Gorkha -leër al die klein koninkryke soos Sirmudh -staat opgeneem , Hindoer en Besahar lê oorkant die Garhwal en tot by Satlujrivier. Op hierdie manier het die Gorkhas al die heuwelagtige streke soos Nainital, Almora en Dehradun beset sonder om die Satluj -rivier oor te steek. Toe die Gorkhas egter die Satluj -rivier oorsteek, is die Gorkha -aanval op Kangra en die beleg van Kangra -fort wes van die Satluj -rivier deur die Kangra -koning met hulp van Maharaja Ranjit Singh van Punjab in 1809 afgeweer. "
Die Britte was van mening dat dit absoluut noodsaaklik was om die opkoms van die Gurkha -ryk te stuit om te verseker dat sy eie belange in Suid -Asië geen skade berokken nie.
Die Anglo-Nepalese oorlog was geensins 'n klein oorlog nie. Dit was 'n volslae oorlog tussen twee baie goed bewapende en ambisieuse partye wat 'n punt het om te bewys.
Die oorlog het ook nie in weke of maande geëindig nie. Dit was 'n langdurige oorlog wat vir 2 volle jare gestrek het.
Die oorlog het in twee fases plaasgevind aka die eerste veldtog en die tweede veldtog.
Die Nepalese span het aan die einde van die eerste veldtog 'n klinkende oorwinning oor die Britte behaal, aangesien die Britte die militêre vermoëns van Gurkha ernstig onderskat het.
Na die eerste veldtog, middel Februarie, van die vier Britse bevelvoerders wat die Nepalese weermag tot op daardie tydstip gekonfronteer het, was Gillespie dood, Marley het verlate gegaan, Wood is geteister tot onaktiwiteit en Martindell was feitlik ongeskik deur oorversigtigheid. Dit was die plek vir Octorloney om binnekort sy krag te wys en die verloop van die oorlog te verander.
Die Britte het toe eintlik meer as (of ongeveer) 40000 troepe toegewy om teen die Gurkha's te veg.
Die tweede veldtog was 'n ramp vir Gurkha's, aangesien hulle byna al die oorloë verloor het. Hulle was heeltemal uitgerek deur die meedoënlose Britte en het 'n uiters vernederende nederlaag gely wat uiteindelik uitgeloop het op die Sugauli-verdrag.
Koste van oorlog:
Vir EIC het die Gurkha -oorlog in werklikheid meer gekos as die gekombineer koste van die veldtogte teen die Marathas en die Pindaris waarvoor die administrasie van Lord Moira beter bekend is: Sicca Rs. 5,156,961 teen Sicca Rs. 3,753,789.
Die oorlog het nooit gegaan oor die anneksasie van Nepal nie, maar eerder oor die uitwissing van neigings in Nepal.
Na die oorlog het Sikkim sy onafhanklikheid herwin (let op dat dit nie deur die EIC geannekseer is nie. Sikkim het eers in 1975 deel geword van Indië na anneksasie deur Indië).
Die Chand -konings van Kumaon en Garwhal het ook die reg gekry om oor hul land te regeer terwyl hulle wel ingestem het om Britse heerskappy te aanvaar.
Aan die einde van die oorlog verloor Nepal in die eerste plek die gebiede wat dit binne die afgelope drie dekades of so opgehoop het.
Topografie: Nepal was onoorwinbaar gedurende die winters (omdat dit in die berge gesneeu het) en uit die suide gedurende die somer en moesson (as gevolg van malariamuskiete in die Terai).
Die Britte het in werklikheid meer soldate weens siekte verloor as tydens die oorlog.
Voor die aanvang van die Anglo-Gurkha-oorlog in 1814, aanvaar Nepal eintlik die heerskappy van die Qing-keiser van China in die onmiddellike nasleep van die Sino-Nepalese oorlog (1788-1792 nC)
Dit was nog 'n belangrike rede vir E.I. Besluit van die maatskappy om nie die belangrikste Nepalese gebiede te annekseer nie. Die Britte was net besig om hul mag in Suid -Asië te konsolideer.
Byvoeging van Nepal sou hulle per ongeluk in 'n noue konfrontasie met die Qing -ryk gebring het, wat hulle ten alle koste wou vermy.
Dit was ook die rede waarom die Britte nie net Nepal verlaat het nie, maar ook Bhoetan, Kasjmir en Sikkim.
Die anneksasieveldtog van die Britse Raj het eers aan die einde van die 1800's begin, nadat dit eers beheer oor 'n groot deel van die Indiese prinsstate verkry het. maar teen daardie tyd was Nepal reeds as 'n Britse bondgenoot beskou, en daarom het die Britte geen behoefte gehad om Nepal te verower nie.
Waarom die Britte Nepal nooit gekoloniseer het nie
Toe die Britse Oos -Indiese Kompanjie, onder leiding van Robert Clive, die Nawab van Bengale en sy Franse bondgenote in die oorlog van Plassey in 1757 verslaan het, het dit sy posisie in Bengale gekonsolideer en daarna uitgebrei na die hele Indië gedurende die volgende 100 jaar.
Terselfdertyd was 'n ambisieuse koning van Gorkha, 'n prinsstaat slegs 'n paar kilometer van die buitewyke van die Kathmandu -vallei, ook besig om op te styg en besig om sy koninkryk uit te brei. Sy naam was Prithvi Narayan Shah en hy het later bekend geword as die vader van die moderne Nepal. Hy het Nepal geskep deur al die klein state in die omliggende gebiede te verower, insluitend die Kathmandu -valleie.
Die Indiese subkontinent het toe nog net twee groot moondhede gehad: die eerbare Britse Oos -Indiese Kompanjie en die Gorkhali -leër van Nepal. Die twee moondhede sou uiteindelik horings sluit toe hulle mekaar se paaie kruis en 'n beslissende stryd voer, bekend as die Anglo-Gorkha-oorlog van 1814-16.
Die nederlaag vir die kant van Gorkhali het nie net sy voortgesette uitbreiding gestop nie, maar ook eens en vir altyd sy vlerke geknip. Die oorlog het die verlore nasie lamgelê en dit het nooit sy vorige glorie herstel nie.
Die oorlog tussen 1814 en 1614 was egter nie die eerste keer dat die twee partye bots nie-hulle het 'n kort oorlog gevoer in 1767. Die koning van die Kathmandu-vallei en die Britte het reeds 'n handelsverhouding gevestig en die Britte het troepe gestuur om hulp te verleen aan die probleme. vallei -koning toe hy deur die Gorkhali -leër aangeval word.
Die Britte, onder leiding van kaptein Kinloch, het 'n vernederende nederlaag deur die Gorkhali -mag gely en meer as 1 000 man verloor. Hulle het gevlug en wapens en ammunisie agtergelaat. Die voorval het bekend gestaan ​​as 'The Kinloch Expedition'.
In sy bloeitydperk strek die grense van Nepal tot Kangra, insluitend Simla en Dehradoon, in die weste tot by die Tista -rivier, insluitend Darjeeling en Sikkim, in die ooste. Na hul vorige nederlaag het die Britte konfrontasie vermy.
Maar die Gorkhali -leër het sy eie probleme gehad. Dit is gebaseer op 'n ondeurdagte plan genaamd die Jagir-stelsel, wat beteken het dat die weermag betaal is deur belasting wat van nuutverwerfde lande verkry is. Aangesien die troepe nie uit die nasionale tesourie betaal is nie, moes hulle meer lande verower om hul groeiende geledere te betaal.
Gierigheid speel ook 'n rol in die omskrywing van die geskiedenis. Toe die Gorkhali -weermag die Britse protektoraatstaat Oudh aanval, het die Britte geen ander keuse gehad as om oorlog toe te gaan nie.
Aanvanklik het die oorlog vir die Britte nie goed gegaan nie. Vier van ses generaals moes berispe word en uiteindelik van diens onthef word, een sterf en die laaste oorblywende generaal, David Ochterlony, was die laaste senior man wat bly staan ​​het.
Verslaan deur misleiding
Alhoewel die Gorkhali -leër dapper en voluit was, het hulle dapper geveg en vasgehou. Hulle is egter uiteindelik verslaan deur misleiding en hul eie stelsel van werwing. Die mans wat vir die Gorkhali -leër geveg het, was nie almal van die heuwels af nie - hulle was mans van verskillende stamme uit die nuut verowerde lande en hul trou was nie aan die Gorkhali -bevelvoerders nie, maar aan hul stamleiers.
Die Britte het die situasie geken en uitgebuit. Gevolglik het soldate in groot getalle verlaat en die Gorkhali -leër gedwing om 'n nederlaag te aanvaar. Die nederlaag in die Anglo-Gorkha-oorlog was die einde van die Gorkhali-leër, en soos die spreekwoord sê, die res is geskiedenis.
Nepal was niks anders as 'n afgeleë, muskietbesmette en geheimsinnige plek vir die Britte, bestuur deur 'n dieragtige stam nie, en hulle het geen maag gehad om die dier te tem nie. Tog het hulle 'n paar verwagtinge vir die plek gehad en 'n briljante plan opgestel om dit te bereik.
Eerstens het hulle 'n oop roete na Tibet via Kathmandu nodig gehad vir handel, en dit was noodsaaklik om 'n vriendelike regime in Kathmandu te hê, wat hulle bereik het sodra Nepal onder die invloed van die nasies gebring is.
Tweedens het die Britte iemand in Kathmandu nodig gehad om gereeld die Nepali -regime na te gaan. Om 'n Britse inwoner in die hartjie van Kathmandu te hê, het die werk perfek gedoen, en die regime in Nepal was onder die groep Britse protektoraatlande sonder om dit eers te besef.
In die derde plek en die belangrikste, moes die Britte seker maak dat Nepal nooit weer 'n militêre mag kan oprig en weer 'n magtige nasie kan word nie. Die Britte het die dapperheid van hierdie manne in die geveg gesien en 'n plan is uitgewerk om hulle in die Britse leër te bring. Die beleid om hulle in die Britse Indiese leër te werf, was in werklikheid 'n meesterslag, en dit is so taktvol gedoen dat dit nie eers gesalf is by die Segauli -verdrag wat die Britte en Nepal aan die einde van die oorlog sou onderteken nie .
Verdrag van Sugauli
Deur die Verdrag van Sugauli te onderteken, het die Britte wel gekry waarna hulle gehoop het en het hulle niks meer nodig gehad nie. Die kwessie van die kolonisering van Nepal moes nooit voorgekom het nie, aangesien dit die situasie verder sou bemoeilik.
Boonop hou kolonisasie verantwoordelikheid in. Die Britte het 'n vrye hand gehad met die hulpbronne van 'n hele nasie sonder om enige verantwoordelikhede te hoef te dra. En die Britte was slim - die hulpbronne van die land was tot hul beskikking en hulle hoef nie eers daarvoor te vra nie. Die geskiedenis kan getuig dat die heersers van Nepal hul bes gedoen het om dit vir die Britte nog makliker te maak vir hul persoonlike gewin, en die bybedoelings van die Britse kant is nooit bevraagteken nie.
As die Britte Nepal gekoloniseer het, sou dit later 'n lid van die Statebond geword het en sou die Britte die Gurkhas op gelyke grondslag moes behandel soos die magte van ander lidlande.
Maar as u iets gratis kan kry, waarom wil u dit dan betaal? Dit was die belangrikste rede waarom die Britte nie Nepal gekoloniseer het nie.
Waarom is Ethiopië nooit oorwin nie?
Almal weet dat Ethiopië die enigste Afrikaanse land is wat nie verower/gekoloniseer is nie (wel, behalwe vir die Italiaanse besetting), maar waarom is dit so? Is dit as gevolg van sy militêre mag? Alliansies? Of was die Europeërs eenvoudig nie geïnteresseerd in die gebruik van geld en geld nie?
Tydens die Berlynse konferensie is Afrika verdeel deur verskeie Europese lande en die VSA. Ek glo dat die VSA Liberië beskerm het, wat 'n land was wat voorheen deur Amerikaanse slawe bevolk is. Daar is besluit dat u die nuwe Afrika -kolonies amptelik kan oorneem deur oorlogvoering of bedrog (deur hulle te mislei om papiere te onderteken wat beheer aan die koloniserende land verleen), maar u moes u eis versterk deur die bou van infrastruktuur. Italië was een van die min Europese lande wat oorlogvoering gekies het, maar Ethiopië was 'n onafhanklike nasie met 'n sterk heerser en toe Italië aanval, kon Ethiopië hulself verdedig.
Die inval van Italië in Abessinië is nogal 'n merkwaardige gebeurtenis, as jy die militêre vermoëns van beide kante in ag neem, kyk dan na die probleme waarin die Italianers beland het - dit sorg vir grimmige lees.
Volgens die destydse standaarde het 'n moderne weermag gewerk met 'n redelik primitiewe mag, meerderwaardigheid in die lug en wapens, maar hulle ly steeds duisende verliese - waansin.
Hulle gebruik maak van die gebruik van verbode chemiese wapens spreek boekdele oor die militêre vermoë - of die gebrek daaraan - van die Italiaanse weermag en die algemene minagting van die lewe wat gereeld in die koloniale verlede in Europa gesien word.
Dit is wonderlik om te dink dat Rome nog redelik seker kontak gehad het met Rome, nog voordat Italië in die Romeinse tyd ingeval het
Daar is besluit dat u die nuwe Afrika -kolonies amptelik kan oorneem deur oorlogvoering of bedrog (hulle mislei om papiere te onderteken wat die koloniserende land beheer gee)
In die beginjare van die kolonisering van Afrika is die kusstreke wat toegang tot Ethiopië (spesifiek Massawa) verleen het, deur die Ottomaanse Ryk beheer en word dit dus nie as geskikte teikens vir kolonisering beskou nie. In 1841 het die Ottomane verskeie invalle in die binneland uitgevoer in die streke Minkillu en Dahono Bar. Die heerser van Tegray, Dajazmach Webe Hayla Maryam, skryf aan beide koning Louis Phillipe van Frankryk en koningin Victoria en doen 'n beroep op hul gedeelde Christelike godsdiens en soek hul hulp om die Moslems uit hierdie gebiede te verdryf. Frankryk het wel militêre toerusting (vuurwapens) verskaf, maar die Engelse het hulp geweier, met verwysing na die koningin en die vriendskap met die Ottomaanse sultan.
Na hierdie aanvanklike diplomatieke uitruilings het die leiers van die drie groot Ethiopiese koninkryke, Tegray, Amhara en Shawa, onderhandel om verdere Westerse oorlogsmateriaal van die Europese moondhede te koop. Frankryk het min belangstelling gehad om die Ethiopiese heersers te ondersteun, maar na Egipte se suksesvolle opstand teen die Ottomane in 1840, ondersteun die Britse buitelandse beleid die oprigting van 'n de facto onafhanklike staat in Egipte onder 'n plaaslike Khedive en vyandig geword teenoor die aansprake van die Ottomane. In 1849 het Groot -Brittanje en die heerser van Amhara 'n Verdrag van Vriendskap en Handel aangegaan wat die koning, Ras Ali Alula, erken het as die regmatige heerser van die hele Abessinië.
Na 'n kort periode van burgeroorlog tussen die mededingende heersers van Ethiopië, het keiser Tweodros (Theodore) II die onbetwiste aanspraakmaker op die troon van Abessinië geword. 'N Aanvanklike mislukte veldtog om die Egiptiese leër uit die Soedan te verdryf, het Tweodros tot die gevolgtrekking gekom dat sy soldate nie met 'n moderne weermag in westerse styl kon meeding nie en hy was vasbeslote om sy eie magte te moderniseer. Hy het Christenstate in Europa en die Levant voortdurend gesmeek om militêre materiaal (veral vuurwapens) na Ethiopië te stuur vir gebruik teen sy mededingers en om te beskerm teen vyandige buitegroepe. In reaksie op sy versoeke het verskeie Europese ingenieurs na sy hof gereis om 'n wapensmid op te rig.
Teen die middel van die 1860's het Tweodros begin om vuurwapens en kanonne in die binneland te vervaardig en het die padstelsel gemoderniseer om sy keiserlike troepe vinniger te laat beweeg. Sy volgende doelwit was om die herowering van die kusgebied Massawa van die Ottomane te wees, maar Frankryk en Groot -Brittanje het sy versoek om hulp van die hand gewys omdat hulle die brose Ottomaanse sultan nou ondersteun het na die Krimoorlog. Boonop het die Amerikaanse burgeroorlog die aanbod van katoen uit die suide van die Verenigde State afgesluit, en Groot -Brittanje was nou heeltemal afhanklik van die katoenvelde van Ottomaanse Egipte vir die tekstielbedryf. In 1863 het Groot-Brittanje sy raad amptelik na Abessinië teruggetrek en hom weer na die Ottomaanse Ryk in Massawa geplaas en implisiet erkenning gegee aan sy aansprake oor die betwiste gebied.
Tweodros was woedend en het die Britse raad gevange geneem en in die tronk gesit voordat hy na die Ottomaanse Ryk kon vertrek, wat 'n groot diplomatieke voorval veroorsaak het. Sir Robert Napier is uit Indië gestuur met 'n mag van 16 000 man om die gevange diplomaat te herstel. Hy verslaan Tweodros II suksesvol in die geveg by Aroge in 1868, en die skande keiser neem sy eie lewe. Die Britte was egter nie van plan om in Ethiopië te bly nie - dus die Britse minister van buitelandse sake, Lord Stanley:
"Haar majesteit se regering het geen kommer oor wat Abessinië kan tref na die verwydering van koning Theodore nie. dit sal hulle op geen manier bekommer nie, wat die toekoms wat op Abessinië wag, kan wees, wat die heerser in die land mag hê, watter burgeroorloë of oproer dit kan veroorsaak. & quot
Groot -Brittanje het eenvoudig een van die mededingende konings erken vir die nou leë Imperial Crown (dit wil sê die een wat die Britte die meeste gehelp het tydens die oorlog) en het teruggekeer na Indië.
In 1868 verkry die Egiptiese Khedive, Ismail Pasha, die hawe van Massawa van die Ottomane en blokkeer onmiddellik verdere vervoer van militêre materiaal na die Ethiopiërs. Die beroep op al die groot Europese moondhede deur die nuwe keiser Yohannes val op dowe ore, het die Duitse kanselier Otto von Bismarck dit kortliks gestel:
Daar is geen politieke belang in Duitsland om in te meng by die Ethiopies-Egiptiese grensgeskil nie. 'N Onvriendelike houding teenoor die Khedive kan die Duitse handelsbetrekkinge met Egipte beskadig, wat baie belangrik is. Daarom is dit nie wenslik om die brief van Yohannes te beantwoord nie. & quot
Egipte het dit verstaan lassize faire houding as 'n blanko tjek vir 'n inval in Ethiopië, en het dit in 1876 gedoen met hul nuut gemoderniseerde weermag in Europese styl. Die Ethiopiese keiser Yohannes het twee beslissende gevegte teen die indringers gewen en hul militêre materiaal en kanonne gevang, waardeur sy troepe vir die eerste keer tegnologiese pariteit met die buitelandse magte verleen het. Na hierdie rampspoedige veldtog het die verslane Egiptiese troepe in opstand gekom teen die Khedive van Egipte en die Brit was gedwing om in te gryp wat gelei het tot hul besetting van die land. Die Britte, wat gretig was om grenskwessies op te los wat hul nuwe gebied bedreig het, het die Hewett -verdrag uitgevoer en keiser Yohannes en die Christelike nasie Ethiopië formeel erken en die Egiptenare uit die hawe van Massawa verwyder.
Terselfdertyd het Italië sy koloniale ambisies aan die kus van die Rooi See begin deur die hawe van Assab in 1869 te koop en die nuwe kolonie Italiaans Eritrea te vorm. Hulle het spoedig teen die Ethiopiërs se nuwe hawe in Massawa begin optree in die hoop om die hele kus van die Rooi See suid van Egipte te beveilig. Dit het gelei tot 'n reeks teenbeleggings tussen keiser Yohannes en die Italiaanse weermag gedurende die 1880's. Nie een van die twee partye kon die ander uit hul belangrikste hawestad verdryf nie, en uiteindelik is in 1887 'n Verdrag van Vriendskap en Alliansie uitgevoer wat die status quo gehandhaaf het en Ethiopië in staat gestel het om wapens uit Italië te koop. Ondanks 'n paar verdere meningsverskille oor die grense in die kusstreke van Ethiopië/Eritrea, het hierdie verdrag tot Mussolini se inval in 1936 gegeld. Intussen het Yohannes en sy opvolgers hierdie moderne wapens gebruik om die keiser se beheer oor die vele te versterk binne koninkryke en owerhede wat die Ethiopiese tuislande uitgemaak het.
TL/DR: Ethiopië is as 'n Ottomaanse protektoraat beskou en is derhalwe nie oorweeg vir onafhanklike kolonisering deur die Europese moondhede nie. Nadat die Ottomane die gebied aan Egipte afgestaan ​​het, het die Egiptiese magte wel probeer om die Ethiopiërs te verower, maar is beslis in die geveg verslaan. Daarna erken alle Europese moondhede die onafhanklikheid van Ethiopië om Egipte en die Suezkanaalgebied te beskerm. Italië het wel 'n gebied in die betwiste kusgebied gestig, maar die Ethiopiërs het weer tot stilstand gekom en 'n verdrag aangegaan wat sy onafhanklikheid waarborg, wat tot in die 1930's geduur het.
Lande Onoorwin sedert 1850
Ja, Turkye is die opvolger van die Ottomaanse erfenis.
Ek het ook 'n paar voor die hand liggende gemis: Rusland en Bolivia.
Japan: Beset deur die bondgenote (VSA) na die Tweede Wêreldoorlog.
Haïti: Beset deur die VSA 1915-1934
Griekeland: beset deur Duitsland tydens die Tweede Wêreldoorlog
Ek weet nie hoe ek Rusland moet verstaan ​​nie. Dat dit nie oorwin is nie? Nie heeltemal verower nie, of was vorige troepe nie op Russiese bodem voordat hulle die land Rusland genoem het nie? Russiese gebied was in die 16de eeu onder Poolse beheer.
Wat van die Russiese Sowjet -Federatiewe Sosialistiese Republiek (as deel van die USSR). 'N Gedeelte daarvan was tydens die Tweede Wêreldoorlog onder Duitse beheer (Leningrad en Stlingrad was onder beleg, die Duitse troepe het die grense van Moskou bereik sodat hulle binne die Russiese grense was).
En die laaste een is Argentinië. Ek glo dat die oorlog oor die Falkland -eilande met die Verenigde Koninkryk Argentinië uit hierdie lys moet verwyder.
-Manchoerië is 'n integrale deel van China en is dit al lank. Dit was ook die sentrale deel van die Jin -dinastie in die 12de eeu en deel van die 13de -eeuse Yuan -dinastie. Die Jin was oorspronklik nie Chinees nie, maar hulle is voldoende Chinees gemaak nadat hulle hul ryk tot in China uitgebrei het, en hierdie mense was die voorlopers van die Qing. Die Yuans is gelei deur Mongole, maar word ook mettertyd siniseer. Mantsjoerije is verower, maar word dan byna 300 jaar lank deur die Han Chinese Ming -dinastie herower. Die Qing -dinastie was ver van die eerste keer dat Mantsjoerije deel was van China. Dit was al byna 1000 jaar lank deel van die Chinese geskiedenis.
-Manchus is tans die vierde grootste etniese groep in China. Daar woon 'n klein aantal in Rusland, maar die oorgrote meerderheid is Chinees.
1291 is die fondament, 1815 word dit herstel en die federale staat word in 1848 gestig.
As die datum 1291 is, kan u dit nie op hierdie vasvra sit nie (byvoorbeeld: Helvetican Republic na Napoleon se veranderinge in 1803.
As die datum 1848 is, ok, maar die datum moet opgradeer word.
Hierdie inligting word bevestig deur Wikipedia. )
Al die lande was selfs na 1850 protektorate van die Verenigde Koninkryk.
Portugal is tydens die invalle van Napoleon nie deur die Franse Ryk beheer nie. Franse het Portugal binnegeval en daar was baie gevegte, maar hulle het nooit politieke beheer gehad nie. In werklikheid het hulle nooit beheer oor die belangrikste stede Lissabon of Porto oorgeneem nie, ondanks die pogings. Die Franse het baie mense doodgemaak, baie kosbare voorwerpe, kos, ens afgemaak, maar hulle het NOOIT beheer oor die gebied gehad nie.
Net so het die Sweed Moskou in 1610 verower, maar u tel dit nie en dit is korrek omdat Rusland nie soewereiniteit verloor het nie, alhoewel hulle 'n ander land gehad het wat die gebied binnedring. En so het dit met ander lande in hierdie lys gebeur. lande wat binnegeval is, was daar gevegte sonder om soewereiniteit te verloor. Die laaste keer dat Portugal amptelik deur 'n ander land beheer is, was in 1640, destyds het Spanje oor Portugal geheers.
'N Staat Lhomon (letterlik, suidelike duisternis) of Monyul (donker land, 'n verwysing na die Monpa, een van die Tibeto-Burmanse mense van Bhoetan), moontlik 'n deel van Tibet wat toe buite die bleek van Boeddhistiese leerstellings was. Daar word vermoed dat Monyul bestaan ​​het tussen 100 en 600 nC. deur sommige Bhutanese geleerdes gebruik wanneer hulle na hul vaderland verwys. Geskiedkundiges stel voor dat variasies van die Sanskrit-woorde Bhota-ant (einde van Bhot) of Bhu-uttan (wat hooglande beteken) die oorsprong van die naam Bhoetan is, wat in die laat 19de eeu algemeen gebruik is en slegs in Bhoetan gebruik word in Engelssprekende amptelike korrespondensie. Die tradisionele naam van die land sedert die 17de eeu was Drukyul - die land van die Drukpa, die Dragon -mense, of die Land van die Thunder Dragon, 'n verwysing na die land se dominante Boeddhistiese sekte. 
Sommige geleerdes meen dat die inwoners gedurende die vroeë historiese tydperk kwaai berg -inboorlinge was, die Monpa, wat nie uit die Tibetaanse of Mongoolse vee was wat later noord van Bhoetan oorskry het nie. Die mense van Monyul het 'n sjamanistiese godsdiens beoefen, wat die aanbidding van die natuur en die bestaan ​​van goeie en bose geeste beklemtoon het. Gedurende die laaste deel van hierdie tydperk vertel historiese legendes dat die magtige koning van Monyul 'n suidelike gebied, wat bekend staan ​​as die Duars, binnegedring het en die streke van die moderne Assam, Wes -Bengale en Bihar in Indië gedemp het. 
Aankoms van Boeddhisme Redigeer
Boeddhisme is in die 7de eeu vir die eerste keer aan Bhoetan bekendgestel. Die Tibetaanse koning Songtsän Gampo  (regeer 627–49), 'n bekeerling tot Boeddhisme, beveel die bou van twee Boeddhistiese tempels, by Bumthang in die middel van Bhoetan en by Kyichu (naby Paro) in die Paro -vallei.  Boeddhisme is ernstig gepropageer  in 746  onder koning Sindhu Rāja (ook Künjom  Sendha Gyab Chakhar Gyalpo), 'n verbanne Indiese koning wat 'n regering in Bumthang in die Chakhar Gutho -paleis gestig het. : 35 : 13
Boeddhisme het die Bon -godsdienstige gebruike vervang wat tot in die laat 6de eeu ook in Tibet voorgekom het, maar het dit nie uitgeskakel nie. Boeddhisme het Bon en sy gelowiges geabsorbeer. Namate die land in sy vele vrugbare valleie ontwikkel het, het die Boeddhisme volwasse geword en 'n verenigende element geword. Dit was die Boeddhistiese literatuur en kronieke wat die geskiedenis van Bhoetan begin het. 
In 810 nC kom 'n Boeddhistiese heilige, Padmasambhava (in Bhoetan bekend as Guru Rimpoche en soms na verwys as die Tweede Boeddha), uit Indië na Bhoetan op uitnodiging van een van die talle plaaslike konings. Nadat hy na bewering agt klasse demone onderwerp het en die koning tot bekering gebring het, het Guru Rimpoche na Tibet gegaan. By sy terugkeer uit Tibet het hy toesig gehou oor die bou van nuwe kloosters in die Paro -vallei en het hy sy hoofkwartier in Bumthang opgerig. Volgens oorlewering stig hy die Nyingmapa -sekte - ook bekend as die 'ou sekte' of die Red Hat -sekte - van Mahayana Boeddhisme, wat 'n tyd lank die dominante godsdiens van Bhoetan geword het. Guru Rimpoche speel 'n groot historiese en godsdienstige rol as die nasionale beskermheilige wat die tantras - handleidings wat toewyding aan natuurlike energie beskryf - aan Bhoetan onthul het. Na die verblyf van die goeroe het Indiese invloed 'n tydelike rol gespeel totdat toenemende Tibetaanse migrasies nuwe kulturele en godsdienstige bydraes meegebring het. 
Daar was geen sentrale regering gedurende hierdie tydperk nie. In die begin van die 9de eeu het klein onafhanklike monargieë begin ontwikkel. Elkeen is beheer deur 'n deb (koning), waarvan sommige goddelike oorsprong beweer het. Die koninkryk Bumthang was die prominentste onder hierdie klein entiteite. Terselfdertyd het Tibetaanse Boeddhistiese monnike (lam in Dzongkha, die amptelike landstaal van Bhoetan) hul godsdiens en kultuur in Bhoetan stewig gevestig, en lede van gesamentlike Tibetaanse-Mongoolse militêre ekspedisies gevestig in vrugbare valleie. Teen die 11de eeu is die hele Bhoetan beset deur Tibetaanse-Mongoolse militêre magte.  
Sektariese wedywering Redigeer
Teen die 10de eeu is die politieke ontwikkeling van Bhoetan sterk beïnvloed deur die godsdienstige geskiedenis daarvan. Na 'n tydperk waarin die Boeddhisme in die 11de eeu in Tibet agteruitgegaan het, het twis onder 'n aantal subekte ontstaan. Die owerste van die Yuan -dinastie van Tibet en Bhoetan het 'n reeks onderafdelings tot hul eie politieke agteruitgang in die 14de eeu beskerm. Teen daardie tyd het die Gelugpa- of Yellow Hat -skool na 'n tydperk van anargie in Tibet 'n kragtige mag geword wat gelei het tot die vlug na Bhoetan van talle monnike van verskillende klein opponerende sektes. Onder hierdie monnike was die stigter van die Lhapa -deel van die Kargyupa -skool, aan wie die bekendstelling van strategies geboude dzong toegeskryf word. Alhoewel die Lhapa -deel in die 12de eeu suksesvol uitgedaag is deur 'n ander deel van Kargyupa - die Drukpa - onder leiding van die Tibetaanse monnik Phajo Drugom Shigpo, het dit tot in die 17de eeu voortgegaan om te proseliseer. Die Drukpa het oor Bhutan versprei en uiteindelik 'n dominante vorm van godsdiensbeoefening geword. Tussen die 12de eeu en die 17de eeu het die twee Kargyupa -onderafdelings met mekaar uit hul onderskeie dzong meegeding namate die ouer vorm van Nyingmapa -boeddhisme verduister is. 
Konsolidasie en nederlaag van Tibetaanse invalle, 1616–51 Wysig
In die 17de eeu is 'n teokratiese regering onafhanklik van Tibetaanse politieke invloed tot stand gebring, en het die voormalige Bhoetan ontstaan. Die teokratiese regering is gestig deur 'n uitgeweke drukpa -monnik, Ngawang Namgyal, wat in 1616 in Bhoetan aangekom het om vryheid te verkry van die oorheersing van die Gelugpa -sub, gelei deur die Dalai Lama (Ocean Lama) in Lhasa. Na 'n reeks oorwinnings oor mededingende subleiers en Tibetaanse indringers, het Ngawang Namgyal die titel Zhabdrung (At Whose Feet One Submits, of, in baie Westerse bronne, Dharma Raja) aangeneem en die tydelike en geestelike leier van Bhoetan geword. As die eerste groot historiese figuur van Bhoetan, verenig hy die leiers van magtige Bhoetanese gesinne in 'n land met die naam Drukyul. Hy het 'n wetgewing bekend gemaak en 'n netwerk van onneembare dzong gebou, 'n stelsel wat gehelp het om plaaslike here onder gesentraliseerde beheer te bring en die land te versterk teen Tibetaanse invalle. Baie dzong bestaan ​​aan die einde van die 20ste eeu. 
Tydens die eerste oorlog met Tibet, c. 1627 was die Portugese Jesuïete Estêvão Cacella en João Cabral die eerste Europeërs wat Bhoetan besoek het op pad na Tibet. Hulle het Ngawang Namgyal ontmoet, vuurwapens, kruit en 'n teleskoop aan hom oorhandig en hom hul dienste aangebied in die oorlog teen Tibet, maar die Zhabdrung het die aanbod van die hand gewys.  Na 'n verblyf van byna agt maande skryf Cacella 'n lang brief van die Chagri -klooster waarin hy die reis rapporteer. Dit is 'n seldsame berig dat die Zhabdrung oorbly. 
Tibetaanse leërs het Bhoetan omstreeks 1629, in 1631, en weer in 1639, binnegeval in die hoop om Ngawang Namgyal se gewildheid te versmoor voordat dit te ver sou versprei. In 1634 verslaan Ngawang Namgyal Karma Tenkyong se leër in die Slag van Vyf Lamas. Die invalle is in die wiele gery, en die onderdruk Drukpa het 'n sterk teenwoordigheid in die westelike en sentrale Bhoetan ontwikkel, wat Ngawang Namgyal hoog laat. Ter erkenning van die krag wat hy opgedoen het, is welwillendheidsopdragte na Bhoetan gestuur vanaf Cooch Behar in die Duars (die huidige noordoostelike Wes-Bengal), Nepal in die weste en Ladakh in die weste van Tibet. Die heerser van Ladakh het selfs 'n aantal dorpe in sy koninkryk aan Ngawang Namgyal gegee.
Bhoetan se probleme was egter nie verby nie. In 1643 het 'n gesamentlike Mongoolse-Tibetaanse mag probeer om Nyingmapa-vlugtelinge wat na Bhoetan, Sikkim en Nepal gevlug het, te vernietig. Die Mongole het in die 1630's die beheer oor godsdienstige en burgerlike mag in Tibet oorgeneem en Gelugpa as die staatsgodsdiens gevestig. Bhutese mededingers van Ngawang Namgyal het die Mongoolse indringing aangemoedig, maar die Mongoolse mag is maklik verslaan in die vogtige laaglande van die suide van Bhoetan. Nog 'n Tibetaanse inval in 1647 het ook misluk. 
Tydens die bewind van Ngawang Namgyal het die administrasie bestaan ​​uit 'n staats monastieke liggaam met 'n verkose hoof, die Je Khenpo (heer abt) en 'n teokratiese burgerlike regering onder leiding van die Druk Desi (regent van Bhoetan, ook bekend as Deb Raja in Westerse bronne). Die Druk Desi was óf 'n monnik óf 'n lid van die leke-teen die 19de eeu, gewoonlik laasgenoemde, word hy verkies vir 'n termyn van drie jaar, aanvanklik deur 'n kloosterraad en later deur die Staatsraad (Lhengye Tshokdu). Die Staatsraad was 'n sentrale administratiewe orgaan wat streekheersers, die Zhabdrung se kamerhoofde en die Druk Desi insluit. Mettertyd het die Druk Desi onder die politieke beheer van die Staatsraad se magtigste faksie van plaaslike administrateurs gekom. Die Zhabdrung was die staatshoof en die uiteindelike gesag in godsdienstige en burgerlike aangeleenthede. Die setel van die regering was in die lente, somer en herfs in Thimphu, die tuiste van 'n dzong uit die 13de eeu. Die winterhoofstad was in Punakha Dzong, 'n dzong wat noordoos van Thimphu gestig is in 1527. Die koninkryk is verdeel in drie streke (oos, sentraal en wes), elk met 'n aangewese ponlop, of goewerneur, met sitplek in 'n groot dzong. Distrikte was onder leiding van dzongpon, of distriksbeamptes, wat hul hoofkwartier in mindere dzong gehad het. Die ponlop was kombinasie -tollenaars, regters, militêre bevelvoerders en verkrygingsagente vir die sentrale regering. Hulle grootste inkomste kom uit die handel tussen Tibet en Indië en uit grondbelasting. 
Die regime van Ngawang Namgyal was gebonde aan 'n wetlike kode genaamd die Tsa Yig, wat die geestelike en burgerlike regime beskryf en wette vir regeringsadministrasie en vir sosiale en morele gedrag verskaf. Die pligte en deugde wat inherent was aan die Boeddhistiese dharma (godsdienstige wet) het 'n groot rol gespeel in die nuwe regskode, wat tot in die 1960's van krag was. 
Administratiewe integrasie en konflik met Tibet, 1651–1728 Wysig
Om te verhoed dat Bhoetan ontbind, was die dood van Ngawang Namgyal in 1651 blykbaar 'n versigtig bewaarde geheim vir vier en vyftig jaar. Aanvanklik word gesê dat Ngawang Namgyal 'n godsdienstige toevlugsoord betree het, 'n situasie wat in Bhutan, Sikkim of Tibet gedurende daardie tyd nie ongekend was nie.Gedurende die tydperk van Ngawang Namgyal se vermeende terugtog, is afsprake van amptenare op sy naam uitgereik, en kos is voor sy geslote deur gelos. 
Ngawang Namgyal se seun en stiefbroer, in onderskeidelik 1651 en 1680, volg hom op. Hulle het hul bewind begin as minderjariges onder die beheer van godsdienstige en burgerlike regente en het selde gesag uitgeoefen in hul eie name. Vir verdere kontinuïteit is die konsep van meervoudige reïnkarnasie van die eerste Zhabdrung - in die vorm van óf sy liggaam, sy spraak of sy gees - deur die Je Khenpo en die Druk Desi opgeroep, wat albei die mag wou behou opgedoen deur die dubbele regeringstelsel. Die laaste persoon wat erken word as die liggaamlike reïnkarnasie van Ngawang Namgyal, is in die middel van die 18de eeu oorlede, maar reïnkarnasies van spraak en verstand, beliggaam deur individue wat toegetree het tot die posisie van Zhabdrung Rinpoche, is in die vroeë 20ste eeu erken. Die mag van die staatsgodsdiens het ook toegeneem met 'n nuwe monastieke kode wat in die vroeë 1990's van krag was. Die verpligte toelating tot die monastieke lewe van ten minste een seun uit enige gesin met drie of meer seuns is aan die einde van die 17de eeu ingestel. Mettertyd het die Staatsraad egter net meer sekulêr geword, net soos die opeenvolgende Druk Desi, ponlop en dzongpon, en intense wedywerings het ontstaan ​​tussen die ponlop van Tongsa en Paro en die dzongpon van Punakha, Thimphu en Wangdue Phodrang. 
Gedurende die eerste opvolgingsperiode en verdere interne konsolidasie onder die Druk Desi -regering was daar konflik met Tibet en Sikkim. Interne opposisie teen die sentrale regering het tot gevolg gehad dat die teenstanders van die Druk Desi teenoor Tibet en Sikkim gesê het. In die 1680's het Bhoetan Sikkim binnegeval op soek na 'n rebelse plaaslike heer. In 1700 val Bhoetan weer Sikkim binne, en in 1714 val Tibetaanse magte, met hulp van Mongolië, Bhoetan binne, maar kry nie beheer nie. 
Westerse buiteposte Redigeer
Gedurende die 17de eeu het Bhoetan noue betrekkinge met Ladakh onderhou en Ladakh gehelp in sy oorlog met Tibet in 1684. Ladakh het Bhutan vroeër verskeie enklawe naby Mount Kailash in die weste van Tibet toegestaan, dit was kloosters van die Drukpa -sekte en val dus onder die gesag van die Bhutanese Je Khenpo en die Zhabdrung. Hierdie enklawe het onder Bhutanese beheer voortduur, selfs nadat die res van Wes -Tibet onder die beheer van die Dalai Lama en sy Gelugpa -sekte gekom het. Eers in 1959 is die Bhutanese enklawe in beslag geneem deur die Chinese.  Benewens hierdie buiteposte in Tibet, het Bhoetan 'n tyd lank kloostergewings gehou in Ladakh, Zanskar en Lahul (nou deel van Indië), sowel as in Lo Manthang en Dolpo (nou deel van Nepal).  
Burgerlike konflik, 1728–72 Redigeer
Alhoewel die indringers nie beheer kon neem nie, het die politieke stelsel onstabiel gebly. Streekswedstryde het bygedra tot die geleidelike verbrokkeling van Bhoetan tydens die aankoms van die eerste Britse agente. 
In die vroeë 18de eeu het Bhoetan suksesvol beheer oor die prinsdom Cooch Behar ontwikkel. Die raja van Cooch Behar het in 1730 by Bhutan hulp gevra teen die Indiese Mughals, en die politieke invloed van Bhutanese was nie lank nie. Teen die middel van die 1760's het Thimphu Cooch Behar as afhanklik beskou, 'n garnisoensmag daar gestasioneer en sy burgerlike administrasie gelei. Toe die Druk Desi Sikkim in 1770 binnegeval het, het Cooch Behari -magte by hul Bhutanese eweknieë aangesluit in die offensief. In 'n opvolgingsgeskil in Cooch Behar twee jaar later, word die genomineerde van die Druk Desi egter gekant teen 'n mededinger wat Britse troepe uitgenooi het, en in werklikheid het Cooch Behar 'n afhanklikheid van die Britse Oos -Indiese Kompanjie geword. 
Britse inbraak, 1772–1907 Wysig
Ingevolge die Cooch Behari -ooreenkoms met die Britte het 'n Britse ekspedisiemag die Bhutanese garnisoen uit Cooch Behar verdryf en Bhoetan binne 1772–73 binnegeval. Die Druk Desi het Lhasa versoek om hulp van die Panchen Lama, wat as regent vir die jeugdige Dalai Lama gedien het. In korrespondensie met die Britse goewerneur -generaal van Indië het die Panchen Lama egter eerder die Druk Desi gestraf en Tibet se aanspraak op heerskappy oor Bhoetan beroep. 
Die druk Desi het op 25 April 1774 'n vredesverdrag met die Britse Oos-Indiese Kompanjie onderteken, en Bhutan het ingestem om na sy grense voor 1730 terug te keer, 'n simboliese eerbetoon van vyf perde aan Brittanje, en, onder andere toegewings, het die Britte toegelaat om hout in Bhoetan te oes. Die daaropvolgende missies na Bhoetan is in 1776, 1777 en 1783 deur die Britte uitgevoer, en handel is tussen Brits -Indië en Bhoetan, en vir 'n kort tydjie, Tibet geopen. In 1784 gaan die Britte oor na Bhutanese beheer Bengaalse Duars gebied, waar grense swak gedefinieer is. Soos in sy ander buitelandse gebiede, het Bhoetan die administrasie van die Bengaalse Duars -gebied aan plaaslike amptenare oorgelaat en die inkomste daarvan ingesamel. Alhoewel daar nie groot handels- en politieke betrekkinge tussen Bhoetan en Brittanje ontstaan ​​het nie, het die Britte die Tibetane as die grootste eksterne bedreiging vervang. 
Grensgeskille het Bhutanese -Britse betrekkinge geteister. Om hul verskille te versoen, het Bhoetan in 1787 'n gesant na Calcutta gestuur, en die Britte het in 1815 en 1838 missies na Thimphu gestuur. Die sending van 1815 was onoortuigend. Die sending van 1838 bied 'n verdrag aan vir die uitlewering van Bhoetese amptenare wat verantwoordelik is vir die inval in Assam, gratis en onbeperkte handel tussen Indië en Bhoetan, en die afhandeling van die skuld van Bhoetan aan die Britte. In 'n poging om sy onafhanklikheid te beskerm, verwerp Bhoetan die Britse aanbod. Ondanks toenemende interne wanorde het Bhoetan min of meer sy beheer oor 'n gedeelte van die Assam Duars behou sedert die vermindering van Cooch Behar tot 'n afhanklikheid in die 1760's. Nadat die Britte in 1826 beheer oor Laer Assam verkry het, het die spanning tussen die lande begin toeneem namate Brittanje sy krag uitgeoefen het. Bhutese betalings van die jaarlikse huldeblyk aan die Britte vir die Assam Duars het geleidelik agterstallig geraak. Britse eise vir betaling het gelei tot militêre invalle in Bhoetan in 1834 en 1835, wat gelei het tot 'n nederlaag vir die magte van Bhoetan en 'n tydelike grondverlies. 
Die Britte het in 1841 die voorheen deur Bhutanese beheerde Assam Duars geannekseer en 'n vergoeding van 10 000 roepies per jaar aan Bhoetan betaal. In 1842 gee Bhoetan die Britse beheer oor sommige van die lastige Bengaalse Duars -gebied wat dit sedert 1784 bestuur het. 
Aanklagte en teenaanbod van grensaanvalle en beskerming van vlugtelinge het in 1852 tot 'n onsuksesvolle Bhutanese sending na Kalkutta gelei. vir beweerde plundering van Britse beskermde lande deur lede van die sending. Na meer voorvalle en die vooruitsig van 'n opstand teen Bhoetan in die Bengaalse Duars, het Britse troepe in die middel van die 1850's na die grens ontplooi. Die Sepoy-rebellie in Indië in 1857-58 en die afsterwe van die Britse Oos-Indiese Kompanjie se bewind het onmiddellike Britse optrede verhoed. Bhutese weermag het in 1862 toegeslaan op Sikkim en Cooch Behar en beslag gelê op mense, eiendom en geld. Die Britte het gereageer deur alle vergoedingsbetalings terug te hou en om vrylating van alle gevangenes te eis en om gesteelde goedere terug te gee. Die eise aan die Druk Desi is ongehoorsaam, omdat hy na bewering onbewus was van die optrede van sy grensamptenare teen Sikkim en Cooch Behar. 
Brittanje het vroeg in 1864 'n vredesending na Bhoetan gestuur, na die onlangse afsluiting van 'n burgeroorlog daar. Die dzongpon van Punakha - wat as oorwinnaars uit die stryd getree het - het met die sentrale regering gebreek en 'n mededinger Druk Desi opgerig, terwyl die wettige Druk Desi die beskerming van die ponlop van Paro gesoek het en later afgesit is. Die Britse missie het afwisselend gehandel oor die mededinger ponlop van Paro en die ponlop van Tongsa (laasgenoemde wat namens die Druk Desi optree), maar Bhoetan verwerp die vredes- en vriendskapsverdrag wat dit bied. Brittanje verklaar oorlog in November 1864. Bhoetan het geen gereelde leër nie, en die magte bestaan ​​uit dzongwagte, gewapen met vuurhoutjies, boë en pyle, swaarde, messe en katapulte. Sommige van hierdie dzong-wagte, wat skilde dra en kettingspantsers gedra het, het die goed toegeruste Britse magte betrek. 
Die Duar -oorlog (1864–65) duur slegs vyf maande en het ondanks sommige oorwinnings op die slagveld deur Bhutanese magte gelei tot die nederlaag van Bhoetan, die verlies van 'n deel van sy soewereine gebied en die gedwonge staking van voorheen besette gebiede. Ingevolge die verdrag van Sinchula, wat op 11 November 1865 onderteken is, het Bhoetan gebiede afgestaan ​​in die Assam Duars en Bengal Duars, sowel as die drie-en-tagtig vierkante kilometer gebied van Dewangiri in die suidooste van Bhutan, in ruil vir 'n jaarlikse subsidie ​​van 50 000 roepies.  Die grond wat Bhutan House sou word, is in 1865 afgestaan ​​van Bhoetan aan Brits -Indië aan die einde van die Duar -oorlog en as voorwaarde vir die Verdrag van Sinchula.  
In die 1870's en 1880's het hernieude mededinging tussen plaaslike mededingers-hoofsaaklik die pro-Britse ponlop van Tongsa en die anti-Britse, pro-Tibetaanse ponlop van Paro-gelei tot die opkoms van Ugyen Wangchuck, die Ponlop van Tongsa. Vanaf sy magsbasis in Sentraal -Bhoetan het Ugyen Wangchuck sy politieke vyande verslaan en die land verenig na verskeie burgeroorloë en opstand in 1882–85. Sy oorwinning het egter gekom in 'n krisistyd vir die sentrale regering. Britse mag word in die suide al groter, en in die weste het Tibet sy grens met Sikkim oortree, wat Britse onguns veroorsaak het. Na 1 000 jaar van noue bande met Tibet, het Bhoetan die bedreiging van Britse militêre mag in die gesig gestaar en moes hy ernstige geopolitieke besluite neem. Die Britte, wat potensiële Russiese vooruitgang in Lhasa wou vergoed, wou handelsbetrekkinge met Tibet open. Ugyen Wangchuck, op advies van sy naaste adviseur, Ugyen Dorji, het die geleentheid gesien om die Britte by te staan ​​en in 1903-4 vrywillig om 'n Britse sending na Lhasa as bemiddelaar te vergesel. Vir sy dienste om die Anglo-Tibetaanse konvensie van 1904 te beveilig, is Ugyen Wangchuck tot ridder geslaan en daarna het hy steeds groter mag in Bhoetan opgedoen.  Ugyen Dorji, sowel as sy afstammelinge, het namens die regering Britse guns behou vanuit Bhutan House in Kalimpong, Indië.
Ugyen Wangchuck se opkoms as die nasionale leier val saam met die besef dat die dubbele politieke stelsel verouderd en ondoeltreffend was. Hy het sy hoofmededinger, die ponlop van Paro, verwyder en 'n ondersteuner en familielid, 'n lid van die pro-Britse Dorji-familie, in sy plek geïnstalleer. Toe die laaste Zhabdrung in 1903 sterf en 'n reïnkarnasie teen 1906 nie verskyn het nie, was die burgerlike administrasie onder die beheer van Ugyen Wangchuck. Uiteindelik, in 1907, is die vier en vyftigste en laaste Druk Desi gedwing om af te tree, en ondanks die erkenning van daaropvolgende reïnkarnasies van Ngawang Namgyal, het die Zhabdrung-stelsel tot 'n einde gekom. 
In November 1907 is 'n vergadering van vooraanstaande Boeddhistiese monnike, regeringsamptenare en hoofde van belangrike gesinne gehou om die 300-jarige dubbele regeringstelsel te beëindig en 'n nuwe absolute monargie te vestig. Ugyen Wangchuck is verkies tot sy eerste oorerflike Druk Gyalpo ("Dragon King") en het daarna van 1907 tot 1926 regeer. Bhutan se politieke beampte, John Claude White, het foto's geneem van die kroning.  Die Dorji -familie word oorerflik in die posisie van Gongzim (hoofkamerheer), die hoogste regeringspos. Die Britte, wat politieke stabiliteit aan hul noordelike grens wou hê, het die hele ontwikkeling goedgekeur. 
Brittanje se vroeëre versoeke in Lhasa het tans onverwagte gevolge gehad. Die Chinese Qing -dinastie, wat besorg was dat Brittanje Tibet sou gryp, het in 1910 direkte bewind in Tibet gevestig (die Qing -dinastie het Tibet voorheen in 1720 opgeneem, maar dit onder die administrasie van die Lifan Yuan geplaas). Die Dalai Lama het daarna na Indië gevlug. China het nie net aanspraak gemaak op Tibet nie, maar ook op Bhoetan, Nepal en Sikkim. [ aanhaling nodig ] Met hierdie gebeure het Bhutanese en Britse belange saamgesmelt. 
Op 8 Januarie 1910 het Sikkim se politieke beampte en Tibetoloog sir Charles Alfred Bell Bhutan verloof en die verdrag van Punakha onderteken. Die Verdrag van Punakha het twee artikels van die verdrag van 1865 gewysig: die Britte het ingestem om hul jaarlikse toelae te verdubbel tot 100,000 roepies en "om geen inmenging in die interne administrasie van Bhoetan uit te oefen nie." Op sy beurt het Bhoetan ingestem "om hom te laat lei deur die advies van die Britse regering met betrekking tot sy eksterne betrekkinge." Die verdrag van Punakha het Bhoetan se verdediging teen China China gewaarborg, sonder die mag om die Britse mag te betwis, toegegee aan die einde van die duisendjarige Tibetaanse-Chinese invloed.  Dit het ook grond in Motithang (Thimphu) en 'n heuwelstasie tussen Chukha en Thimphu aan die Britte toegewys en 'n gedeelte van Kalimpong (Bhutan House) aan Bhoetan toegeken. 
Baie van die moderne ontwikkeling van Bhoetan is deur Bhutese historici toegeskryf aan die eerste Druk Gyalpo. Interne hervormings sluit in die bekendstelling van skole in Westerse styl, die verbetering van interne kommunikasie, die aanmoediging van handel en handel met Indië en die herlewing van die Boeddhistiese kloostersisteem. Teen die einde van sy lewe was Ugyen Wangchuck bekommerd oor die kontinuïteit van die gesinsdinastie, en in 1924 soek hy Britse versekering dat die Wangchuck -familie sy voortreflike posisie in Bhoetan sal behou. Sy versoek het gelei tot 'n ondersoek na die regstatus van Bhoetan ten opsigte van die heerskappy oor Brittanje oor Bhoetan en die dubbelsinnigheid van die verhouding tussen Bhoetan en Indië. Beide die hoogheid en die onduidelikheid is gehandhaaf. 
Ugyen Wangchuck sterf in 1926 en word opgevolg deur sy seun, Jigme Wangchuck (regeer 1926–52). Die tweede Druk Gyalpo het sy vader se sentraliserings- en moderniseringspogings voortgesit en meer skole, apteke en paaie gebou. Gedurende die bewind van Jigme Wangchuck is kloosters en distriksregerings toenemend onder koninklike beheer gebring. Bhoetan bly egter oor die algemeen geïsoleerd van internasionale aangeleenthede. 
Die kwessie van die status van Bhoetan teenoor die regering van Indië is in 1932 deur Londen opnuut ondersoek as deel van die kwessie van die status van Indië self. Daar is besluit om die besluit om by 'n Indiese federasie aan te sluit, aan Bhutan oor te laat wanneer die tyd aangebreek het. Toe die Britse heerskappy oor Indië in 1947 geëindig het, so ook die verbintenis van Brittanje met Bhoetan. Indië volg Brittanje op as die de facto -beskermer van die Himalaja -koninkryk, en Bhoetan behou beheer oor sy interne regering. Dit was egter twee jaar voordat 'n formele ooreenkoms die onafhanklikheid van Bhoetan erken het. 
Na aanleiding van die presedent wat deur die Verdrag van Punakha geskep is, op 8 Augustus 1949, onderteken Thimphu die Vriendskapsverdrag tussen die regering van Indië en die regering van Bhoetan, waarvolgens buitelandse sake, voorheen gelei deur Brittanje, deur Indië gelei sou word . Net soos Brittanje, het Indië ingestem om nie in te meng in Bhoetan se binnelandse sake nie. Indië het ook ingestem om die jaarlikse subsidie ​​tot 500 000 roepies per jaar te verhoog. Belangrik vir die nasionale trots van Bhoetan was die terugkeer van Dewangiri. Sommige historici meen dat indien Indië op hierdie tydstip in stryd was met China, soos 'n dekade later, dit moontlik nie so maklik sou toegaan het aan Bhutan se versoek om onafhanklike status nie. 
Die derde Druk Gyalpo, Jigme Dorji Wangchuck, is in 1952 op die troon geplaas. Vroeër was hy getroud met die Europese opgevoede neef van die chogyal (koning) van Sikkim en het met haar ondersteuning voortdurend moeite gedoen om sy land te moderniseer gedurende sy twintigjarige bewind. Onder sy eerste hervormings was die totstandkoming van die Nasionale Vergadering - die Tshogdu - in 1953. Hoewel die Druk Gyalpo koninklike besluite kon uitreik en vetoreg uitoefen oor resolusies wat deur die Nasionale Vergadering aangeneem is, was die totstandkoming daarvan 'n belangrike stap in die rigting van 'n konstitusionele monargie. 
Toe die Chinese kommuniste Tibet in 1951 oorneem, het Bhoetan sy grens met Tibet gesluit en die kant van sy magtige buurman in die suide. Om die kans op Chinese inbreuk te verreken, het Bhoetan 'n moderniseringsprogram begin. Grondhervorming het gepaard gegaan met die afskaffing van slawerny en diensbaarheid en die skeiding van die regbank van die uitvoerende gesag van die regering. Die moderniseringsprogram, wat meestal deur Indië gefinansier is na die inval van China in Tibet in 1959, het ook die aanleg van paaie ingesluit wat die Indiese vlaktes met Sentraal -Bhoetan verbind. 'N Alle-weer-pad is in 1962 voltooi tussen Thimphu en Phuntsholing, die stad wat oor die suidelike grens met Indië grens. Dzongkha is tydens die bewind van Jigme Dorji die nasionale taal gemaak. Ontwikkelingsprojekte het ook die oprigting van instellings soos 'n nasionale museum in Paro en 'n nasionale biblioteek, nasionale argief en nasionale stadion, sowel as geboue om die Nasionale Vergadering, die hooggeregshof (Thrimkhang Gongma) en ander regeringsentiteite in Thimphu te huisves, ingesluit. . Die posisie van gongzim, wat sedert 1907 deur die Dorji -familie beklee is, is in 1958 opgegradeer na lonchen (premier) en was nog in die hande van die Dorji. Die hervormings van Jigme Dorji Wangchuck, hoewel dit die gesag van die absolute monargie verminder, het ook die tradisionele desentralisasie van politieke gesag onder streekleiers bekamp en die rol van die sentrale regering in ekonomiese en sosiale programme versterk. 
Moderniseringspogings het in die sestigerjare vooruitgegaan onder leiding van die lonchen, Jigme Palden Dorji, die swaer van die Druk Gyalpo. In 1962 het Dorji egter onguns gehad by die Royal Bhutan Army oor die gebruik van militêre voertuie en die gedwonge uittrede van ongeveer vyftig offisiere. Godsdienstige elemente is ook gekrenk deur Dorji se pogings om die mag van die staatsondersteunde godsdiensinstellings te verminder. In April 1964, terwyl die Druk Gyalpo in Switserland was vir mediese sorg, is Dorji vermoor in Phuntsholing deur 'n leërkorporaal. Die meerderheid van die wat gearresteer en beskuldig is van die misdaad, was militêre personeel en sluit die weermaghoof van operasies, Namgyal Bahadur, die oom van Druk Gyalpo in, wat tereggestel is vir sy aandeel in die komplot. 
Die onstabiele situasie duur voort onder Dorji se opvolger as waarnemende lonchen, sy broer Lhendup Dorji, en 'n tyd lank onder die druk van Gyalpo se broer, Namgyal Wangchuck, as hoof van die weermag. Volgens sommige bronne het 'n magstryd ontstaan ​​tussen pro-Wangchuck-lojaliste en 'modernistiese' Dorji-ondersteuners. Die belangrikste kwessie was nie die einde of vermindering van die mag van die monargie nie, maar 'volle vryheid van Indiese inmenging'. Ander waarnemers meen dat die krisis van 1964 nie soseer 'n beleidsstryd was nie, maar 'n mededinging om invloed op die paleis tussen die Dorji -gesin en die Druk Gyalpo se Tibetaanse meisie, Yanki, en haar pa. Lhendup Dorji het vroeër gedreig om Yanki-sy mededinger van sy suster-dood te maak en beveel dat sy gearresteer word toe sy uit vrees vir haar lewe en dié van haar 2-jarige seun deur die Druk Gyalpo in die politieke krisis skuiling in Indië gesoek het. Lhendup het ook die afkeuring van die Druk Gyalpo opgedoen deur te probeer om alleenregent van die koninkryk te word na die dood van sy broer, met die uitskakeling van die koningin en die koning se broer.  Voordat Jigme Dorji uit Switserland na Bhoetan teruggekeer het, het hy met die Indiese sekretaris -generaal en minister van buitelandse sake in Calcutta vergader wat Indiese ondersteuning gebied het, insluitend valskermsoldate indien nodig, om die Druk Gyalpo te help om die orde in die koninkryk te herstel.  Omdat hy nie die druk van Gyalpo kon herwin nie, het Lhendup na Londen gevlug, terwyl ander ondersteuners in die weermag en die regering na Nepal en Calcutta gevlug het.  Daarna, in samewerking met die Nasionale Vergadering, is Lhendup Dorji en ander familielede in ballingskap in 1965. Die ballinge het egter hul aanvalle op die Druk Gyalpo en Indië voortgesit, wat die betrekkinge tussen Indië en China versleg het.  Die gespanne politieke situasie het voortgeduur en in Julie 1965 was daar 'n sluipmoordpoging op die Druk Gyalpo. Die Dorjis was nie betrokke by die poging nie-wat as 'n 'privaat aangeleentheid' beskryf is-en die voornemende sluipmoordenaars is deur die Druk Gyalpo begenadig. 
In 1966, om die doeltreffendheid van die regering te verhoog, het Jigme Dorji Wangchuck Thimphu die hele jaar deur die hoofstad gemaak. In Mei 1968 het die omvattende reëls en regulasies van die Nasionale Vergadering die regsgrondslag hersien van die bevoegdheid wat aan die Nasionale Vergadering verleen is. Die Druk Gyalpo het bepaal dat soewereine mag voortaan, insluitend die bevoegdheid om ministers en die Druk Gyalpo self te verwyder, by die Nasionale Vergadering sou woon. Die daaropvolgende November het die Druk Gyalpo afstand gedoen van sy vetoreg oor wetsontwerpe van die Nasionale Vergadering en gesê hy sal uittree as twee derdes van die wetgewer 'n wantrouestemmening aanvaar. Alhoewel hy niks gedoen het om die behoud van die Wangchuck -dinastie te ondermyn nie, het die Druk Gyalpo in 1969 'n driejaarlikse vertroue deur die Nasionale Vergadering (later deur sy opvolger afgeskaf) gevra om die druk Gyalpo se mandaat om te regeer, te hernu. 
Tydens die bewind van Jigme Dorji Wangchuck is daar ook diplomatieke openings gemaak. Alhoewel Bhutan altyd formeel neutraal en ongebonde wou wees in die betrekkinge met China en Indië, het hy ook internasionaal meer direkte bande gesoek as wat voorheen onder die leiding van die buitelandse beleid van Indië plaasgevind het. Gevolglik het Bhoetan in 1962 aangesluit by die Colombo -plan vir samewerkende, ekonomiese en sosiale ontwikkeling in Asië en die Stille Oseaan, bekend as die Colombo -plan, en het hy in 1966 Indië in kennis gestel van sy begeerte om lid van die Verenigde Nasies (VN) te word. In 1971, nadat hy drie jaar waarnemerstatus gehad het, is Bhoetan toegelaat tot die VN. In 'n poging om Bhoetan as 'n stabiele bufferstaat te handhaaf, het Indië steeds aansienlike hoeveelhede ontwikkelingshulp gelewer. 
Jigme Dorji Wangchuck regeer tot sy dood in Julie 1972 en word opgevolg deur sy sewentienjarige seun, Jigme Singye Wangchuck. Die noue bande van die Wangchuck- en Dorji -gesinne is weer beklemtoon in die persoon van die nuwe koning, wie se ma, Ashi Kesang Dorji (Ashi beteken koningin), die suster van die lonchen, Jigme Palden Dorji was. Jigme Singye Wangchuck, wat in Indië en Brittanje opgelei is, is in Mei 1972 aangestel as die ponlop van Tongsa en het teen Julie daardie jaar die Druk Gyalpo geword. Met sy ma en twee ouer susters as raadgewers, het die nuwe Druk Gyalpo aandag gekry aan die staatsaangeleenthede. Hy was gereeld te sien onder die mense, op die platteland, op feeste, en namate sy bewind gevorder het, ontmoet hy met buitelandse hooggeplaastes in Bhoetan en in die buiteland. Sy formele kroning het in Junie 1974 plaasgevind, en kort daarna is die stamme tussen die Wangchucks en Dorjis verlig met die terugkeer daardie jaar van die ballinge in die laasgenoemde familie. Die versoening is egter voorafgegaan deur berigte oor 'n komplot om die nuwe Druk Gyalpo te vermoor voordat sy kroning kon plaasvind en die Tashichho Dzong (Fortress of the Glorious Religion, die setel van die regering in Thimphu) aan die brand steek. Yanki (wat vier kinders gehad het by die Druk Gyalpo, waaronder twee seuns, tussen 1962 en 1972) was die beweerde mag agter die plot, wat drie maande voor die kroning dertig persone in hegtenis geneem is, insluitend hoë regerings- en polisiebeamptes. Lawrence Sittling, sekretaris van Jigme Dorji Wangchuck, het egter later berig dat die moordplot 'n versinsel was van 'n Chinese diplomaat wat bedoel was om Bhoetan van Indië te vervreem. Maar die waarheid was nie meer polities aanvaarbaar nie - diegene wat gearresteer is, was Tibetaanse Khampas -rebelle, opgelei in Indië, wat deur Bhoetan gereis het op 'n sending na Tibet. (Encyclopaedia of Saarc Nations, Syed) Onder druk van China het die Bhutanese regering geëis dat die vierduisend Tibetaanse vlugtelinge wat in Bhoetan woon óf Bhutanese burgers word óf in ballingskap moet gaan. Die meeste het ballingskap gekies. (Syed)
Toe daar in 1971 'n burgeroorlog in Pakistan uitbreek, was Bhoetan die eerste land wat die nuwe regering van Bangladesh erken het, en formele diplomatieke betrekkinge is in 1973 tot stand gebring. modernisering. In daardie jaar is die naburige Sikkim se monargie, wat meer as 300 jaar lank bestaan ​​het, verdryf na 'n volksraad waarin die Nepalese meerderheid die Sikkimese minderheid uitgestem het. Sikkim, lank 'n protektoraat van Indië, het Indië se tweede en twintigste staat geword. 
Om sy onafhanklikheid en internasionale posisie verder te verseker, het Bhoetan geleidelik diplomatieke betrekkinge met ander nasies aangegaan en by 'n groter aantal streeks- en internasionale organisasies aangesluit. Baie van die lande waarmee Bhoetan verhoudings gesluit het, het ontwikkelingshulp gebied. Moderering van die daaglikse lewe het Bhoetan aan die einde van die tagtigerjare nuwe probleme meegebring.  Televisie -uitsending is amptelik in Bhoetan in 1999 bekendgestel. 
Assamees separatiste Redigeer
Verskeie guerrillagroepe wat 'n onafhanklike Assamese staat in die noordooste van Indië wou stig, het guerrilla-basisse in die woude van die suide van Bhoetan opgerig, waarvandaan hulle oorgrensaanvalle op teikens in Assam geloods het. Die grootste guerrillagroep was die ULFA (United Liberation Front of Asom). Onderhandelinge wat daarop gemik was om hulle vreedsaam uit hierdie basisse te verwyder, het misluk in die lente van 2003. Bhoetan het die vooruitsig gehad om sy leërmag te versterk om die guerrillas uit te sit.
Militêre optrede teen Assamese separatiste Desember 2003 Wysig
Op 15 Desember 2003 het die Royal Bhutan Army met militêre operasies begin teen guerrillakampe in die suide van Bhutan, in samewerking met die Indiese weermag wat die grens na die suide gevoer het om te verhoed dat die guerrillas in Assam versprei. Nuusbronne het aangedui dat van die 30 kampe wat geteiken is, 13 kampeerders deur ULFA beheer word, 12 kampe deur die National Democratic Front of Bodoland (NDFB) en 5 kampe deur die Kamatapur Liberation Organization (KLO). Teen Januarie het die nuusberigte van die regering aangedui dat die guerilla's uit hul basis verwyder is.
Vlugtelinge gemeenskap Wysig
In 1988 het Bhoetan 'n aantal Nepalese sprekende inwoners uitgesit (Bhutese verslae sê ongeveer 5000 en vlugtelingverslae sê meer as 100,000) uit distrikte in die suide van Bhoetan, wat 'n groot vlugtelinggemeenskap geskep het wat nou in sewe tydelike vlugtelingkampe van die Verenigde Nasies in Nepal aangehou is en Sikkim. Die werklike getalle was moeilik om vas te stel, aangesien baie van die in die kampe aangemeld het dat hulle vervalste identiteitspapiere het en Nepalese burgers verarm en begin migreer na die Nepalese gemeenskap wat hul vlugtelingkampe verlaat. Die rede vir die verlaat van vlugtelingkampe was om werk te kry en dienste aan diegene wat in kampe woon, te vind. Min van hulle het na die vlugtelingkampe teruggekeer. As gevolg hiervan het die aantal mense wat in die kampe woon, eksponensieel afgeneem. Alhoewel die Bhutanese regering beweer het dat slegs ongeveer 5000 die land aanvanklik verlaat het, was die aantal werklike migrasie meer as dit. 
Na jare se onderhandelinge tussen Nepal en Bhoetan, het Bhoetan in 2000 in beginsel ingestem om sekere klasse vlugtelinge toe te laat om na Bhoetan terug te keer. Die situasie het egter stilgestaan ​​nadat Bhutanese amptenare geweld gepleeg het deur die kwaad mense in die kampe. Na berig word is daar beduidende onrus in die kampe, veral omdat die Verenigde Nasies 'n aantal opvoedings- en welsynsprogramme beëindig het in 'n poging om Bhoetan en Nepal te dwing om tot verhaal te kom. Aangesien die Bhutanese regering nie bereid was om hulle na hul land te neem nie, het baie ontwikkelde lande die vlugtelinge aangebied om hulle in hul eie lande te vestig, waaronder die VSA en Australië. Tot 20 000 Bhutanese vlugtelinge is in hierdie lande hervestig.
Op 26 Maart 2005, "'n geseënde dag waarop die sterre en elemente gunstig bymekaarkom om 'n omgewing van harmonie en sukses te skep", versprei die koning en die regering 'n konsep van die land se eerste grondwet waarin elke burger dit versoek. 'N Nuwe parlement, die Nasionale Raad, word geoktrooieer, bestaande uit 20 verkose verteenwoordigers uit elk van die dzonghags, persone wat deur die koning gekies is. Die Nasionale Raad sou gekombineer word met die ander reeds bestaande huis, die Nasionale Vergadering.
Volgens die Grondwet kry die monargie 'n leiersrol in die bepaling van die rigting vir die regering, solank die koning sy toewyding en sy vermoë om die belange van die koninkryk en sy mense te beskerm, toon.
Jigme Khesar Namgyel Wangchuck Wysig
Op 15 Desember 2006 het die vierde Druk Gyalpo, Sy Majesteit Jigme Singye Wangchuck, al sy magte as koning aan sy seun, prins Jigme Khesar Namgyel Wangchuck, afgestaan ​​met 'n spesifieke voorneme om die jong koning voor te berei op die transformasie van die land tot 'n volle -demokratiese regeringsvorm wat in 2008 sou plaasvind.
Die vorige koning se abdikasie ten gunste van sy seun sou oorspronklik ook in 2008 plaasvind, maar daar was 'n klaarblyklike kommer dat die nuwe koning praktiese ervaring as leier van die land sou hê voordat hy 'n transformasie in die land se regeringsvorm sou lei. . Volgens die nasionale koerant, die Kuensel, het die vorige koning aan sy kabinet gesê dat "solank hy self koning bly, die kroonprins nie die werklike ervaring sal opdoen om kwessies te hanteer en die verantwoordelikhede van 'n hoof van Met die parlementêre demokrasie wat in 2008 tot stand moes kom, was daar baie wat gedoen moes word, so dit was nodig dat hy hierdie waardevolle ervaring opgedoen het. "
Die vierde Druk Gyalpo het verder gesê dat
"Bhoetan kon nie hoop op 'n beter tyd vir so 'n belangrike oorgang nie. Vandag geniet die land vrede en stabiliteit, en sy veiligheid en soewereiniteit word verseker. Na fenomenale ontwikkeling en vooruitgang, is die land nader as ooit aan die doel van ekonomiese self Bhutan se verhouding met sy naaste buurman en vriend, Indië, het nuwe hoogtes bereik. Internasionale organisasies en bilaterale ontwikkelingsvennote is gereed om Bhutan se ontwikkelingspogings en politieke transformasie te ondersteun. "
Lande wat nog nooit gekoloniseer is nie
Lande wat nog nooit gekoloniseer is nie. Die twaalf wat nooit gekoloniseer is nie (ish). Die waarheid is egter baie meer kompleks en oop vir debat.
Hierdie lande werk tans as soewereine en onafhanklike state. Liberië het in 1847 amptelik 'n land geword, maar voorheen het verskeie lande daaroor besluit. Ethiopië was een van slegs twee lande (saam met Liberië) wat die geveg vir Afrika min of meer ongeskonde oorleef het, maar het uiteindelik in 1936 in Italië geval toe mussolini besluit het om sy nuwe Romeinse ryk te skep. Die twaalf wat nooit gekoloniseer is nie (ish). Die invalle is nie altyd opgevolg deur kolonisasie nie.
Lande wat nog nooit verower is nie of. van i.pinimg.com Lande in Afrika beskou as nog nooit gekoloniseer nie Daar is twee lande in Afrika wat deur sommige geleerdes beskou word as nog nooit gekoloniseer nie: Die data kom uit die nuwe boek Tussen die 16de en 20ste eeu het Europese moondhede probeer om die die res van die wêreld en al sy rykdom. Afhangende van hoe u dit definieer, is die enigste lande wat nog nooit kolonies was nie, Liberië, Ethiopië, Japan, Thailand, Bhoetan, Iran, Nepal, Tonga, China en moontlik Noord -Korea, Suid -Korea en. 10 lande wat nog nooit gekoloniseer is nie.
Daar is twee lande in Afrika wat volgens sommige geleerdes nooit gekoloniseer is nie:
Italië het buurlande gekoloniseer, en. Die Britte het die Italianers in 1941 uitgewis, en die land het weer vol geword. Baie min lande was nog nooit 'n koloniserende mag of gekoloniseer nie. 10 lande wat nog nooit deur edunwa302 (m) gekoloniseer is nie: 10 lande wat nog nooit gekoloniseer is nie. Daar is baie lande wat vermoedelik in die kategorie val wat nog nooit gekoloniseer is nie (soos Japan, Ethiopië, Rusland, Iran, ens.), Maar as ons na hul geskiedenis kyk, sien ons dat dit beïnvloed word as dit nie deur 'n eksterne land beheer word nie. . Tien lande wat nog nooit gekolonialiseerde koloniale moondhede was nie en#8212 tradisioneel Europese — het blywende nalatenskap gelaat in die lande wat hulle eens beheer het, en dikwels is dit nie die beste nie. 20:04 op 23 Julie 2014 1: Die twaalf wat nooit gekoloniseer is nie (ish). Watter land word nooit in die wêreld gekoloniseer nie? Dit is geen geheim dat elke land gekoloniseer is nie. Die waarheid is egter baie meer kompleks en oop vir debat. Gedurende die koloniale tydperk liberia 5:
Hierdie lande werk tans as soewereine en onafhanklike state. Ethiopië en Liberië was die enigste twee Afrika -lande wat nie gekoloniseer is nie. Geen wonder dat Afrikaanse mense wat oor die hele aarde versprei is, oor die algemeen so gebreinspoel is nie. Saoedi -Arabië is nog nooit deur 'n Europese mag gekoloniseer nie. Hierdie lande werk tans as soewereine en onafhanklike state.
Top 10 lande wat nog nooit deur die Europeërs gekoloniseer is nie. van howafrica.com Watter land word nooit in die wêreld gekoloniseer nie? Alhoewel hulle nooit heeltemal gekoloniseer is nie, moes baie van hierdie lande pogings tot kolonisasie terugveg. Swede is nog nooit deur Brittanje binnegeval nie. Noem die lande buite Europa wat nog nooit heeltemal deur koloniale ryke na 1500 gekoloniseer is nie. Geen wonder dat Afrikaanse mense wat oor die planeet versprei is, oor die algemeen so gebreinspoel is nie.
Die Britte het die Italianers in 1941 uitgewis, en die land het weer vol geword.
Hierdie lande werk tans as soewereine en onafhanklike state. Watter land word nooit in die wêreld gekoloniseer nie? Daar is baie lande wat vermoedelik in die kategorie val wat nog nooit gekoloniseer is nie (soos Japan, Ethiopië, Rusland, Iran, ens.), Maar as ons na hul geskiedenis kyk, sien ons dat dit beïnvloed word as dit nie deur 'n eksterne land beheer word nie. . 10 lande wat nog nooit deur edunwa302 (m) gekoloniseer is nie: Hier is 10 lande wat nog nooit gekoloniseer is nie. Let daarop dat slegs twee Afrika -lande nooit gedurende 'n beduidende tydperk deur die Europeërs gekoloniseer is nie. Koloniale moondhede — tradisioneel Europese — het blywende nalatenskap gelaat in die lande wat hulle eens beheer het, en dikwels is dit nie die beste nie. Die invalle is nie altyd opgevolg deur kolonisasie nie. Die gegewens kom uit die nuwe boek Liberië het in 1847 amptelik 'n land geword, maar voorheen het verskeie lande dit opgestel. Slegs vyf lande, in oranje, is gespaar: Afhangende van hoe u dit definieer, is Liberië, Ethiopië, Japan, Thailand, Bhoetan, Iran, Nepal, Tonga, China en moontlik Noord -Korea, Suid -Korea die enigste lande wat nog nooit kolonies was nie en. Hulle was suksesvol in die beheer van groot dele van Amerika, Afrika, Australië en Asië.
Baie van hierdie lande is gedeeltelik gekoloniseer, een van hierdie lande was 'n Britse protektoraat. 10 lande wat nog nooit koloniale magte gekoloniseer is nie. Slegs 22 lande regoor die wêreld is nie deur die Britse ryk binnegeval nie. Die waarheid is egter baie meer kompleks en oop vir debat.
Lande in Afrika wat as nooit gekoloniseer beskou word nie www.thoughtco.com Liberië het in 1847 amptelik 'n land geword, maar voorheen was daar verskeie lande. Op 23 Julie 2014 om 20:04 1: Ethiopië en Liberië word beskou as die enigste twee Afrika -lande wat nog nooit gekoloniseer is nie. Liberië is gestig deur vrygemaakte slawe en Ethiopië het Italiaanse pogings tot kolonisasie weerstaan. 10 lande wat nog nooit gekoloniseer is nie.
Tussen die 16de en 20ste eeu het Europese moondhede probeer om die res van die wêreld en al sy rykdom te beheer.
Die koninkryk van Saoedi -Arabië is in 1932 gestig deur ibn Saud. Daar word algemeen geglo dat Ethiopië en Liberië die enigste twee Afrika -lande is wat nog nooit gekoloniseer is nie. Italië het buurlande gekoloniseer, en. 'N Groot aantal etniese Russe en ander Russiese sprekers is gestuur om die Baltiese state te koloniseer ná hul herbesetting in 1944, terwyl plaaslike tale, godsdienste en gebruike verbied of onderdruk is. Die invalle is nie altyd opgevolg deur kolonisasie nie. Koloniale moondhede — tradisioneel Europese — het blywende nalatenskap gelaat in die lande wat hulle eens beheer het, en dikwels is dit nie die beste nie. Hierdie lande werk tans as soewereine en onafhanklike state. Afhangende van hoe u dit definieer, is die enigste lande wat nog nooit kolonies was nie, Liberië, Ethiopië, Japan, Thailand, Bhoetan, Iran, Nepal, Tonga, China en moontlik Noord -Korea, Suid -Korea en. Die waarheid is egter baie meer kompleks en oop vir debat. Tussen 1500 en 1770 was daar 5 belangrikste Europese koloniserende lande: Spanje, Portugal, Nederland, Frankryk en Engeland. 10 lande wat nog nooit deur edunwa302 (m) gekoloniseer is nie: Tussen die 16de en 20ste eeu het Europese moondhede probeer om die res van die wêreld en al sy rykdom te beheer.
China het geen groot territoriale of politieke kolonisasie gely nie, maar het gedurende hierdie tydperk groot ekonomiese verliese gely. 'N Groot aantal etniese Russe en ander Russiese sprekers is gestuur om die Baltiese state te koloniseer ná hul herbesetting in 1944, terwyl plaaslike tale, godsdienste en gebruike verbied of onderdruk is. Hulle ligging, ekonomiese lewensvatbaarheid en eenheid het Ethiopië en Liberië gehelp om kolonisering te vermy. Tussen 1500 en 1770 was daar 5 belangrikste Europese koloniserende lande: Spanje, Portugal, Nederland, Frankryk en Engeland.
Slegs 22 lande regoor die wêreld is nie deur die Britse ryk binnegeval nie. Swede is nog nooit deur Brittanje binnegeval nie. Let daarop dat slegs twee Afrika -lande nooit gedurende 'n beduidende tydperk deur die Europeërs gekoloniseer is nie. Hierdie lande werk tans as soewereine en onafhanklike state. Hier is 10 lande wat nooit gekoloniseer is nie.
Dit sluit Saoedi -Arabië, Iran, Thailand, China, Afganistan, Nepal, Bhoetan en Ethiopië in. Noem die lande buite Europa wat nog nooit heeltemal deur koloniale ryke na 1500 gekoloniseer is nie. Beoordeel 5 sterre koers 4 sterre koers 3 sterre koers 2 sterre koers 1 ster. 10 lande wat nog nooit gekoloniseer is nie. Tussen die 16de en 20ste eeu het Europese moondhede probeer om die res van die wêreld en al sy rykdom te beheer.
Dit sluit Saoedi -Arabië, Iran, Thailand, China, Afganistan, Nepal, Bhoetan en Ethiopië in. Italië het buurlande gekoloniseer, en. Noem die lande buite Europa wat nooit heeltemal deur koloniale ryke na 1500 gekoloniseer is nie. Hierdie lande werk tans as soewereine en onafhanklike state. Hulle ligging, ekonomiese lewensvatbaarheid en eenheid het Ethiopië en Liberië gehelp om kolonisering te vermy.
Heelwat historici skryf dit toe aan die feit dat dit al 'n rukkie 'n staat is, sê hariri. Tien lande wat nog nooit van sy gebied en politieke invloed buite die gekoloniseerde grense was nie, het Bhoetan heeltemal outonoom gebly. 1. Alhoewel hulle nooit heeltemal gekoloniseer was nie, moes baie van hierdie lande pogings tot kolonisasie terugveg. 'N Groot aantal etniese Russe en ander Russiese sprekers is gestuur om die Baltiese state te koloniseer ná hul herbesetting in 1944, terwyl plaaslike tale, godsdienste en gebruike verbied of onderdruk is. Tussen 1881 en 1914 het 'n inval en besetting van Afrika deur Europese lande gelei tot 'n massakolonisasie van die meeste Afrikaanse lande.
Slegs vyf lande, in oranje, is gespaar:
Hier is 10 lande wat nooit gekoloniseer is nie.
Ethiopië en Liberië was die enigste twee Afrika -lande wat nie gekoloniseer is nie.
Tien lande wat nog nooit gekolonialiseerde koloniale moondhede was nie en#8212 tradisioneel Europese — het blywende nalatenskap gelaat in die lande wat hulle eens beheer het, en dikwels is dit nie die beste nie.
Geskiedenis van Malaya ... Hoe dit alles begin het
Vanweë sy strategiese posisie tussen die Indiese Oseaan en die Suid -Chinese See, was Maleisië (destyds Malaya) lank reeds die ontmoetingsplek vir handelaars en reisigers uit Wes en Ooste. Malaya, wat ietwat romanties die ontmoetingspunt tussen die Ooste en die Weste genoem word, lê tussen die Straat van Malakka en die Suid -Chinese See. Handelaars uit die Weste het geen ander keuse as om langs die smal seestraat te reis om die stortreën in die Indiese Oseaan te vermy nie. 'N Ander rede is die natuurlike rykdom van Suidoos -Asië, wat alles verskaf van die blik wat nodig is vir die industriële revolusie in Brittanje tot speserye wat broodnodig is om vleis gedurende die wintermaande te bewaar. Daarom is die geskiedenis daarvan voortdurende interaksie met vreemde magte en invloede.
Selfs in die pre-historiese tyd, het die warm tropiese klimaat en die oorvloedige natuurlike seëninge dit al 10 000 jaar gelede 'n aangename bestemming gemaak vir immigrante toe die voorouers van die inheemse volke van Maleisië (die Orang Asli) hulle hier gevestig het. Die meeste historici is dit eens dat hierdie groep mense waarskynlik die pioniers is van migrante uit China en Tibet wat hierheen verhuis het op soek na 'n beter plek om te woon. Gedurende die 1000 vC het nuwe groepe migrante wat 'n taal met Maleis praat, na Maleisië gekom. Die voorouers van hierdie mense het per see gereis van Suid -China na Taiwan, en later van Taiwan na Borneo en die Filippyne. Hierdie mense het die voorouers van die Maleiers geword. Die nuwelinge vestig hulle hoofsaaklik in die kusgebiede van die skiereiland.
Later het die Kambodjaanse Funan-ryk, die kragtige Srivijaya-regering van Sumatra en daarna die Majapahit-ryke om hierdie vrugbare land geveg.
Rond die eerste eeu is sterk handelsbande met China en Indië gevestig, en dit het 'n groot invloed op die kultuur, taal en sosiale gebruike van die land. Bewyse van Hindoe -invloede oor 'n kort tydperk in die geskiedenis van Maleisië kan vandag gevind word in die tempelplekke van die Bujang -vallei en die Merbok -riviermonding in Kedah in die noordweste van Peninsular Malaysia, naby die Thaise grens.
Later omstreeks 1400 het 'n Javaanse prins, bekend as Parameswara, hom in Malakka gevestig en die historiese stad as 'n belangrike handelshawe gevestig. Hierdie era het later bekend geword as die Goue Eeu van Malakka. Gedurende die middel en laat 1400's het Malakka beheer gekry oor 'n groot deel van die Maleise skiereiland, Sumatra, en die belangrikste skeepsroete deur die Straat van Malakka. Chinese handelaars kom in massas op en Islamitiese handelaars uit die Midde -Ooste het hier die speserye aangedurf. Teen hierdie tyd het Malakka gegroei tot een van die magtigste en rykste koninkryke in die streek, en ryp om te pluk. Hierdie bloeiende stad trek gou die aandag van die Portugese, wat onder die eerste Europese ontdekkingsreisigers was. Gevolglik het Portugese troepe onder bevel van Alfonso de Albuquerque Malakka in 1511 gekoloniseer en die Nederlanders in 1641. So het 'n koloniale erfenis begin wat tot in die 20ste eeu sou duur. Tot vandag toe is daar 'n Portugese dorpie in Malakka en baie "Eurasiërs" in Maleisië het ontstaan ​​uit gemengde huwelike tussen die plaaslike bevolking en die Portugese. Wat die Nederlanders betref, bly die talle geboue in Nederlands en 'n windpomp in die hartjie van Malakka 'n getuienis van die Nederlandse bewind in Malakka.
Die Britte het baie later gekom. Eers in die middel van die 18de eeu het hulle aktief geword in die gebied, deels op soek na handel, maar ook om die Franse mag in die Indiese Oseaan na te gaan. Ondanks handelsbande was die Britte egter taamlik huiwerig om Malaya te koloniseer, en hulle hande was vasgebind met talle probleme wat na vore gekom het nadat hulle Indië gekoloniseer het.
Eers in 1786, toe die sultan van Kedah die Britte se hulp vra om te beskerm teen die indringende Siamese soldate, het die Britse Oos -Indiese Kompanjie Penang gehuur. In 1819 stig Sir Thomas Stamford Raffles van die Britse Oos -Indiese Kompanjie Singapoer, en in 1824 verkry Brittanje Malakka van die Nederlanders. Singapoer, Penang en Malakka (gesamentlik bekend as die Straits Settlements) was destyds Britse bestuur. Tot dusver het die Britse regering nog nie amptelik ingetree nie.
Vanaf ongeveer 1850 het tin-mynaktiwiteite aansienlik uitgebrei op die Maleise skiereiland, en dit het daartoe gelei dat Maleise heersers en die immigrante-Chinese wat hulle gebruik het, by territoriale geskille betrokke geraak het. Uit vrees dat dit die handel kan onderbreek, en as gevolg van 'n verandering in die regeringsbeleid in Engeland, neem die Britte geleidelik beheer oor die skiereilandstate, wat indirek deur die Maleise heersers werk.
In 'n poging om vrede te handhaaf en voordeel te trek uit dinastiese rusies, het hulle die Maleise heersers oorreed om Britse 'inwoners' as adviseurs te aanvaar. Voor die Tweede Wêreldoorlog is die inheemse state onder die Britse invloed geklassifiseer as federasie of nie-federasie. Die belangrikste verskil tussen die twee groepe was dat die Britse beheer ietwat losser was in die nie-federale state. Die federale state was Perak, Selangor, Negeri Sembilan en Pahang. Die nie-federale state was Johor en die vier noordelike state, wat deur die Britte van Siam in 1909 verkry is. Bo-aan die Britse heerskappy was 'n hoë kommissaris, wat ook goewerneur van die Straits Settlements was.
Tydens die Britse bewind is 'n goed geordende administrasiestelsel uit die Verenigde Koninkryk ingestel. Onder hierdie skema het Malaya floreer. Die burgers begin behoorlike opleiding geniet by Engelsmediumskole, aanvanklik bestuur deur sendingwerkers. Die Britte het behoorlike paaie en spoorweë gebou sodat natuurlike produkte soos blik, rubber en palmolie met gemak vervoer kan word.
Alhoewel daar konfrontasie teen die Britte was deur Maleise heersers wat hul beheer oor belastingkwessies verloor en ontevredenheid oor sekere Britse heersers wat wette instel sonder om die plaaslike kulture in ag te neem, was sulke konfrontasies nie goed georganiseer nie. Die Britte het ook 'n kloof- en heersbeleid uitgevoer - Chinese immigrante was grootliks beperk tot blikmyne en die stede, die Indiane in rubberlandgoedere en die Maleiers in hul plaaslike dorpe. As gevolg hiervan het die Britte nooit werklik beheer oor enige van die Malaya -state verloor nie.
Toe kom die Tweede Wêreldoorlog, en Japannese troepe val Malaya binne. Nadat hulle na die Britte as hul 'beskermers' opgekyk het, het die inwoners (Maleiers, Chinese en Indiërs) besef dat die Britte magteloos was teen die patriotiese Japannese soldate. Patriotisme het na die oorlog toegeneem. Engels-opgeleide Maleisiërs, die relatief meer gegoede burgers van die middel- en hoërklas, het bymekaargekom en begin bespreek oor onafhanklikheid vir Malaya. Omdat die meeste van hulle in die Verenigde Koninkryk opgevoed was, het hierdie nuwe ras vryheidsoekers gewoond geraak aan die Britse maniere, en besef dat die beste metode 'n behoorlike gesprek met die koloniale heersers was. Op 31 Augustus 1957 word onafhanklikheid vir die Federasie van Maleisië afgekondig. Die burgers is veral trots op die feit dat onafhanklikheid verkry is sonder bloedvergieting, in teenstelling met onafhanklike opstande in ander Britse kolonies: Indië en Birma. Hierdie gladde oorgang van mag het die jong land die geleentheid gebied om in 'n vreedsame omgewing te groei.
As 'n Maleisiër wat deur die Britse dae geleef het, my land onafhanklik gesien het en uiteindelik na die belangrikste industriële spilpunt van Asië gegaan het, is ek eintlik baie tevrede met hoe dit uiteindelik gegaan het. Die bekendstelling van Engels as hooftaal deur die Britte is miskien wat Maleisië gehelp het om vinniger te groei in vergelyking met ander lande in die streek. Die meeste burgers (veral diegene wat in die koloniale era opgelei is) praat onberispelik Engels, en dit het gehelp om die onderwysstandaarde in die land te verhoog. As gevolg hiervan is Maleisiërs ook meer geneig om hul tersiêre opleiding in westerse lande te voltooi, vergeleke met studente in byvoorbeeld Thailand en Indonesië.
Die Britse parlementêre stelsel, wat sedert onafhanklikheid deur Maleisië aangeneem is, het ook 'n relatief stabiele politieke stelsel in die land verseker. Moderne Maleisië is 'n multi-kulturele en multi-rassige samelewing van ongeveer 22 miljoen mense waar etniese Maleiers, Chinese en Indiërs in relatiewe harmonie saamleef. Alhoewel Islam die amptelike godsdiens van Maleisië is, word vryheid van aanbidding gewaarborg en wyd beoefen. Etniese Maleiers is meestal Moslem -Chinese, hoofsaaklik Boeddhiste of Christene, en Indiërs volg Hindoeïsme as hul belangrikste godsdiens. Die landstaal is Bahasa Malaysia (soortgelyk aan Indonesies), maar as gevolg van die Britse koloniale tyd word Engels wyd gepraat en is dit 'n verpligte vak in skole. Ander hooftale wat in Maleisië voorkom, sluit in verskillende Chinese dialekte (Kantonees, Hokkien of Hakka), en Tamil of Hindi onder die Indiese bevolking.
Waarom is die voormalige westelike kolonies nog onontwikkeld?
Voormalige Europese kolonies in Afrika is nie slegter daaraan toe nie. Hulle sal waarskynlik nog verder agter wees. Ethiopië was nooit 'n kolonie nie, en dit is net so 'n gemors as enige ander.
Singapoer en Hongkong is voormalige kolonies en is baie gevorderd.
Of hulle gekoloniseer is of nie, is minder belangrik as waar hulle geleë is. Afrika bly agter omdat dit in elk geval agtergebly het. 'n wye landmassa, 'n lae bevolkingsdigtheid, en hulle het die Europeërs 'n paar eeue vroeër uitgesit.
Daar is geen werklike bewyse dat geletterdheid in Indië onder die Britte afgeneem het nie. Samelewings wat drukwerk verwerp het, het gewoonlik 'n hoër vlak van ongeletterdheid as dié wat drukwerk aanvaar en bevorder het, en Indië verwerp drukwerke vir drie eeue nadat die eerste drukpers in Indië bekendgestel is, en 'n 1000 jaar nadat Indië se handelsvennoot China die drukwerk uitgevind het. Die Britte het ook die moderne Indiese universiteite gestig, en die inheemse Indiese onwetenskappe het eeue verdwyn voordat die Britte hul voete op Indië gesit het. Indië kon dit eeue voor die Britte in Indië hervestig het, maar het dit nie gedoen nie. As u goeie statistieke het oor geletterdheidsyfers in die pre-koloniale Indië, sou ek dit graag wou sien.
Baie van die voormalige Britse kolonies het van die hoogste geletterdheidsyfers ter wêreld, en die geletterdheidsyfer in Hong Kong was hoër as in die res van die vasteland van China. Singapoer het 'n hoër geletterdheidsyfer as die nabygeleë Indonesië. En ex Britse kolonie Indië het 'n hoër geletterdheidsyfer gehad as wat Nepal nog nooit gekoloniseer het nie, alhoewel Nepal se geletterdheidsyfer die afgelope jaar meer verbeter het, dink ek.
Let op dat Kerala, wat een van die grootste persentasies van die Christene van die Indiese staat het, wat dui op 'n staat wat die meeste deur die Europese invloed geraak word, ook een van die hoogste geletterdheidskoerse van Indië het, amper vergelykbaar met die Westerse vlakke .. Toeval? Miskien, maar daar is 'n rede dat die Koran Jode en Christene die mense van die boek noem