Geskryf deur Emily Moran
'N Mastjaar kan die droom van 'n eekhoring word. Editor77 / Shutterstock.com
As u eikebome in u omgewing het, het u dit miskien opgemerk 'n paar jaar is die grond mat met hul akkerbome, en sommige jare is daar skaars. Bioloë noem hierdie patroon, waarin al die eikebome kilometers ver staan, óf baie akkerbome of bykans geen 'masting' maak nie.
'N Dipterocarp saad. kumakumalatte / Shutterstock.com
In Nieu-Engeland het natuurkundiges het hierdie herfs 'n mastjaar vir eikebome verklaar: Al die bome maak tonne akkerbone tegelyk.
Baie ander soorte bome, van bekende Noord-Amerikaanse spesies soos denne en hikorieë tot die massiewe dipterkappe van Suidoos-Asiatiese reënwoude, toon soortgelyke sinchronisasie in saadproduksie. Maar waarom en hoe doen bome dit?
Voordele van gesinkroniseerde sade
Elke saad bevat 'n pakkie energieryke stysel om die bababoom wat binne-in slaap lê te voed. Dit maak hulle 'n lekker prys vir allerhande diere, van kewers tot eekhorings tot wildevark.
As bome hul saadproduksie koördineer, is hierdie saadvretende diere waarskynlik vol sal word lank voordat hulle al die sade wat in 'n masjaar geproduseer is, eet, sodat die res kan spruit.
Vir bome soos eikebome wat daarvan afhang dat hul sade van die ouerboom weggevoer word en deur diere soos eekhorings begrawe word, is 'n mastjaar 'n ekstra voordeel. As daar baie neute is, eekhorings begrawe meer daarvan in plaas daarvan om hulle dadelik te eet, eike oor die landskap te versprei.
Dit is nog steeds 'n raaisel hoe bome hul saadproduksie sinchroniseer om hierdie voordele te kry, maar verskeie elemente blyk belangrik te wees.
Eerstens, die produksie van 'n groot oes sade neem baie energie in. Bome maak hul kos deur fotosintese: gebruik energie van die son om koolstofdioksied in suikers en stysel te omskep. Daar is egter net soveel bronne om rond te gaan. Sodra bome 'n groot hoeveelheid sade maak, moet hulle moontlik weer oorskakel na nuwe blare en hout, of dit neem 'n jaar of twee om die stysel voor 'n ander mas aan te vul.
Maar hoe besluit individuele bome wanneer daardie masjaar moet wees? Weerstoestande blyk belangrik te wees, veral lente weer. As daar 'n koue bles is wat die blomme van die boom vries - en ja, die eike het blomme, hulle is net baie klein - dan kan die boom die volgende val nie baie saad produseer nie.
Skade aan die blomme van die boom in die lente is nie goed vir die akkeroes nie. almgren / Shutterstock.com
A droogte gedurende die somer kan ook ontwikkelende sade doodmaak. Bome sluit dikwels die porieë in hul blare om water te bespaar, wat ook die vermoë om koolstofdioksied in te neem vir fotosintese verminder.
Aangesien al die bome in 'n plaaslike omgewing in wese dieselfde weer ervaar, kan hierdie omgewingswyses help om hul saadproduksie te koördineer, en werk soos 'n terugstellingsknoppie wat almal tegelyk gedruk het.
Die derde interessante moontlikheid wat navorsers nog ondersoek, is dat bome met chemiese seine met mekaar "praat". Wetenskaplikes weet dat dit gereeld voorkom as 'n plant deur insekte beskadig word stel chemikalieë vry wat sein gee na sy ander takke en na naburige plante dat hulle hul verdediging moet aanskakel. Soortgelyke seine kan bome moontlik help om saadproduksie te koördineer.
Die ondersoek na boom-tot-boom-kommunikasie is egter nog in sy kinderskoene. Ekoloë het dit byvoorbeeld byvoorbeeld onlangs gevind chemikalieë vrygestel van die wortels van die blaarryke mizuna kan die blomtyd van naburige plante beïnvloed. Alhoewel hierdie soort kommunikasie waarskynlik nie die ruwe sinchronisasie van saadproduksie oor dekades of selfs honderde kilometers kan uitmaak nie, kan dit belangrik wees om 'n plaaslike omgewing te sinchroniseer.
Baie neute is goeie nuus vir die diere wat hulle eet. TessarTheTegu / Shutterstock.com
Maste se effekte rimpel deur die voedselweb
Wat ook al die oorsake is, die maste het gevolge wat op en af ​​in die voedselketting vloei.
Byvoorbeeld, knaagdiere bevolkings blom dikwels in reaksie op hoë saadproduksie. Dit lei weer tot meer voedsel vir roofdiere wat deur knaagdiere eet, soos valke en jakkalse; laer nesukses vir sangvoëls, as knaagdiere hul eiers eet; en moontlik 'n groter risiko vir oordrag van siektes soos hantavirus vir mense.
As die lae saadjaar wat volg die knaagdierpopulasie laat ineenstort, word die gevolge omgekeer.
Die saad van mostertbome was ook histories belangrik vir die bevolking van mense, hetsy direk of as voedsel vir vee. Eikels was 'n stapelvoedsel in die dieet van Indiane in Kalifornië, met gesinne versigtig spesifieke eike te versorg en die neute te bêre vir die winter. In Spanje kom die gewildste vorm van ham nog steeds varke wat deur die eikebome wandel, eet elke dag tot 20 pond akkerbone.
Soms lyk die grond in akkerbome geplooi. kurutanx / Shutterstock.com
Dus, kyk die volgende keer as u 'n herfswandeling neem, die grond onder u plaaslike eikeboom - miskien sien u net die bewyse van hierdie ongelooflike proses.
Emily Moran, assistent-professor in lewens- en omgewingswetenskappe, Universiteit van Kalifornië, Merced