Kritici sê die VSA kan nie 'n Green New Deal bekostig nie. AP Foto / Susan Walsh
Amerikaanse Rep. Alexandria Ocasio-Cortez en Sen. Ed Markey roep vir a "Green New Deal" Dit sal massiewe owerheidsbesteding behels om die Amerikaanse ekonomie weg te beweeg van sy vertroue op koolstof.
Hul kongresbesluit gaan in groot besonderhede oor die kwessies van klimaatsverandering en wat die Amerikaanse regering daaraan moet doen. Onbeantwoord gelaat is egter hoe Amerika daarvoor sal betaal.
Sommige kommentators het 'n Green New Deal onbetaalbaar genoem, met 'n paar ramings wat die rekening vir volledige dekarbonisasie teen so hoog as US $ 12.3 triljoen.
As die skrywer van die Verenigde Nasies se Omgewingsprogram Global Green New Deal - 'n plan om die wêreld ekonomie uit die land te lig 2008-2009 Groot resessie - Ek stem nie saam nie. Ek glo dat daar twee eenvoudige maniere is om die koste te dek en om die groen rewolusie te versnel, terwyl die algehele prysverlaging verlaag word.
Congresswoman Alexandria Ocasio-Cortez bepleit die Green New Deal.
Wat 'n groen nuwe ooreenkoms kan kos
Voordat ons praat oor hoe om dit te betaal, benodig ons eers 'n rowwe idee van hoeveel dit eintlik kan kos.
Vir starters is dit belangrik om realisties te wees. Eerder as om 'n prijskaartjie te gebruik om 100 persentasie hernubare te maak - wat dekades sou neem - glo ek dat ons moet uitvind hoeveel te spandeer oor die volgende vyf jaar om 'n groener ekonomie te bou.
Ambisieuse pogings om groen energie te bevorder tydens die Groot Resessie is 'n goeie plek om te begin.
In totaal, die wêreld se grootste 20-ekonomieë en 'n paar ander het $ 3.3 triljoen bestee om ekonomiese groei te stimuleer. Daarvan, meer as $ 520 miljard is toegewy na "groen beleggings, "Soos besoedelingsopruiming, herwinning en lae-koolstof-energie.
Die Amerikaanse aandeel daarvan was ongeveer $ 120 miljard, of ongeveer 1 persent van sy bruto binnelandse produk. Ongeveer die helfte hiervan het na energiebewaring en ander korttermyn-energie-effektiwiteitsbeleggings gegaan om vinnig die toenemende herstel te herstel en werk te genereer.
Die stimulus mag 'n mate van groei in hernubare energie aangevuur het maar het nie veel op sy eie gedoen om koolstofvrystellings permanent te verminder nie.
Nog 'n land wat taamlik groot groen beleggings gedurende die Groot Resessie gemaak het, was Suid-Korea, wat "lae koolstof, groen groei" as sy nuwe langtermynontwikkelingsvisie bevorder het. Dit toegeken $ 60 miljard, of 5 persent van sy 2007 BBP, tot 'n vyfjaarplan.
Maar op die ou end, Suid-Korea mag net $ 26 miljard spandeer het op lae-koolstof-energie en het nie pryshervormings en ander aansporings aangeneem om hernubare energie te bevorder, soos die uitfasering van fossielbrandstowwe subsidies, die prys van koolstof en die verbetering van regulatoriese raamwerke. Die resultaat was net 'n beskeie verbetering in energie-doeltreffendheid, en koolstofvrystellings het voortgegaan om te styg.
Met ander woorde, die prys van 'n Green New Deal wat 'n verskil sou maak, moet baie hoër wees as wat regerings soos die VSA en Korea eintlik tydens die Groot Resessie bestee het. Die oorspronklike Suid-Koreaanse vyfjaarplan, om 5-persentasie van die BBP vir my te spandeer, lyk egter reg, as die beste raai van die openbare belegging benodig om 'n groot ekonomie te koolstofarbeer deur 'n groen groeistrategie.
As ons dus Korea as 'n beginpunt gebruik, beteken dit dat die VSA ongeveer $ 970 miljard oor die volgende vyf jaar, of $ 194 miljard jaarliks ​​moet spandeer.
Nog 'n romantiese sonsondergang wat deur smog verwoes word. Artic_photo / shutterstock.com
Hoe om te betaal vir die Green New Deal
Om dit te betaal, is die eerste ding om in gedagte te hou dat volgens my 'n Green New Deal gedek moet word deur huidige eerder as toekomstige inkomste.
'N algemene manier vir die Kongres om te betaal vir die koste van 'n nuwe program of stimulus is deur tekortbesteding. So die VSA leen die geld van beleggers en moet dit uiteindelik terugbetaal deur middel van belasting op die pad.
Met die federale tekort geprojekteer om te bereik $ 1 triljoen in 2019, wat dit met meer as honderd biljoen meer verhoog - al is dit vir 'n goeie rede - nie 'n goeie idee nie. Ballooningstekorte voeg by die nasionale skuld, wat is reeds $ 21 triljoen en tel.
Saddling toekomstige geslagte Amerikaners met onvolhoubare vlakke van nasionale skuld is net so gevaarlik as om hulle te belas met 'n ekonomie wat nie volhoubaar is nie. Tekortbesteding is geregverdig om die algehele vraag na goedere en dienste te verhoog wanneer werkloosheid styg, verbruikers spandeer nie en private beleggings is af. As dit nie die geval is nie, glo ek dat pogings om groen sektore te groei, vir hulself moet betaal.
Die VSA sal dus nuwe inkomstebronne moet kry om bykomende staatssteun vir skoon energienavorsing en -ontwikkeling te finansier, groen infrastruktuur, slim oordragnette, openbare vervoer en ander programme onder enige Green New Deal. Twee van die belangrikste maniere om dit te doen, is om nuwe inkomste te verkry of om elders in die begroting te spaar.
Aan die inkomstekant glo ek dat 'n koolstofbelasting verby is, een van die beste maniere is om te gaan. A $ 20 belasting per metrieke ton koolstof Dit klim met verloop van tyd effens hoër as inflasie wat elke jaar sowat $ 96 miljard in inkomste sal styg - wat net onder die helfte van die beraamde koste dek. Terselfdertyd sal dit koolstofvrystellings teen 11.1 miljard metrieke ton deur 2030 verminder.
Met ander woorde, dit help nie net om geld in te samel om te betaal vir 'n oorgang na 'n groen ekonomie nie, maar 'n koolstofbelasting help ook om soveel verandering aan te dring.
Wat spaargeld betref, is die verwydering van fossielbrandstowwe subsidies 'n besonder geskikte doelwit. Verbruikersubsidies vir fossielbrandstowwe en produsentubsidies vir steenkool koste Amerikaanse belastingbetalers byna $ 9 miljard per jaar. Hierdie subsidies kan in plaas daarvan verskuif word om sommige uitgawes onder 'n Green New Deal te dek.
En weer, dit sal die oorgang na skoonmaker energie versnel.
So waar kom die ander $ 89 miljard vandaan?
Een opsie is om bloot 'n hoër koolstofbelasting op te lê. 'N A $ 20-belasting sal die VSA plaas ongeveer in die middel tussen lande wat tans koolstofbelasting oplê. maar verdubbel dit tot $ 40 per ton sou 'n bykomende $ 76 miljard jaarliks ​​verhoog, of $ 172 miljard in totaal, sowel as 17.5 miljard metrieke ton koolstof deur 2030 verminder.
Nog 'n idee is om belasting op die hoogste verdienende Amerikaners in te samel. Byvoorbeeld, die oplegging van 'n 70 persentbelasting op verdienste van $ 10 miljoen of meer sal inbring 'n addisionele $ 72 miljard per jaar.
Windenergie is een oplossing vir die klimaatprobleem. KENNY TONG / shutterstock.com
Maar dit is ook moontlik dat die koste van die verkoeling van die ekonomie oor tyd verval.
Byvoorbeeld, die daling in die uitstoot wat die koolstofbelasting vergesel moet die prysmerk verlaag op 'n manier wat vandag moeilik is om te skat. Die regte beleid en hervormings sal ook help om die koste te verlaag.
In 'n soort van "hoender en eier" effek, as ekonome Ken Gillingham en James Stock het getoon, groen innovasies stimuleer vraag, wat lei tot meer innovasie, wat uiteindelik die koste verminder. 'N Goeie illustrasie is die aankope van elektriese voertuie, wat die vraag na laadstasies sal stimuleer. Sodra dit geïnstalleer is, sal die stasies die koste van die bestuur van elektriese voertuie verminder en die vraag verder verhoog.
Die Green New Deal soos voorgestel deur Ocasio-Cortez en Markey, sou duur wees. Maar watter beleide word aangeneem en hoe ons kies om dit te betaal, kan uiteindelik die sukses van die plan bepaal en of ons dit kan bekostig.
Edward Barbier, professor in ekonomie, Colorado State University
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > Hoe om te betaal vir 'n Green New Deal