Die Westar Instituut en die Jesus Seminaar het op ’n bepaalde plek op aarde en binne ’n spesifieke konteks hul oorsprong. Dis die na-oorlogse VSA waar fundamentalisme sedert die sewentigerjare herleef het en waar konserwatiewe Christen-groepe hul gewig ingooi agter die beleid en handelinge van die Amerikaanse Imperium. Dis ’n konteks waar staatspresidente en ander politieke leiers godsdienstige retoriek gebruik en burgers sodoende op sleeptou neem. Dis ’n konteks waar legitieme Christelike verset teen die imperium maar eers onlangs duidelik verwoord word.
Apokaliptiese eindtydverwagtings waarin die VSA aan die kant van die goeie magte sal veg en sorg dat die antichristelike magte die onderspit delf, is kenmerkend van voetsoolvlak Christelike oortuigings in veral Protestantse kringe in die VSA. Hulle verdeel die wêreld simplisties in twee kampe: die goeies en die slegtes, en die VSA en sy burgers staan aan die kant van die goeies. Die vraag wat verskeie VSA-burgers ná die aanval op die toringgeboue in New York gevra het, naamlik “Waarom haat die mense ons – ons is immers goed?” weerspieël die naïwiteit waarmee hulle na hulself en hul regering kyk (Chomsky 2003:83–7). Hulle kan eenvoudig nie insien dat wat hul regering doen en al in die verlede aan ander gedoen het, as boos geklassifiseer kan word nie. Griffin (2006) vermeld in sy bydrae in The American empire and the commonwealth of God van hierdie wandade wat die VSA al in die verlede gepleeg het.
Griffin en sy kollegas is nie die enigstes wat daarop wys dat die VSA al geruime tyd besig is om soos ’n imperium op te tree nie. Daar is verskeie geleerdes wat hierop wys. Onder hulle tel Horsley (2003), Vidal (2004) en Chomsky (2006). Hulle wys daarop dat verskeie staatspresidente die waardes en ideale van die grondleggers van die VSA versaak het. Sommige mense argumenteer dat die VSA ná die Tweede Wêreldoorlog (1939–1945) onwillekeurig in hierdie rol ingedwing is. Die VSA het volgens hulle nog altyd ’n republikeinse ideaal nagestreef, maar met die opkoms van kommunisme ná die Tweede Wêreldoorlog moes die VSA as die bewaker van vryheid, demokrasie en die vryemarkekonomie optree (Bacevich 2002:7–9). Ander geleerdes wys op hul beurt daarop dat die geskiedenis van die VSA die teendeel weerspieël. Ná die onafhanklikheidsoorloë waardeur die oostelike state hul vryheid met bloed gekoop het en tot ’n eenheid saamgesnoer is, het hulle die westelike dele van Noord-Amerika binnegeval en die inheemse bevolking se grond ingepalm. Daarna was daar byna geen keer aan hul uitbreidingsdrang en hul begeerte om ander lande klone van die VSA te maak nie (Horsley 2003:137–40).