Slade School of Art - Inligting - 2022
Die Slade School of Art is in 1871 gestig met geld wat oorgebly het deur Felix Slade, 'n welgestelde kunsversamelaar uit Yorkshire. Die eerste professor in kuns aan die Slade was Edward Poynter wat die Franse akademiese stelsel bevoordeel het. Onderrigmetodes onder Poynter was geneig om te konsentreer op teken en skilder uit die lewende model, die ontwikkeling van kritiese intelligensie en begrip van kunsgeskiedenis.
Toe Edward Poynter in 1876 deur Alphonse Legros vervang is, is studente hoofsaaklik deur demonstrasie onderrig. In 1892 volg Frederick Brown Alphonse Legros op as professor in die kunsskool Slade Art. Volgens Anne Pimlott Baker: "Met die voortsetting van die onderrig en die liberale uitkyk van Poynter en Legros, bou hy (Brown) die tekenskool op en probeer om die individualiteit van sy leerlinge te ontwikkel, terwyl hy hulle aanmoedig om vorm te bestudeer deur middel van 'n analitiese eerder as 'n nabootsende benadering tot tekenwerk, terugkeer na die metodes van meesters soos Ingres.
Frederick Brown het Henry Tonks oortuig om medisyne op te gee en een van sy onderwysers te word. Tonks se biograaf, Lynda Morris, het aangevoer: "Tonks het sy anatomiese kennis gebruik om lewensleer as 'n vinnige en intelligente aktiwiteit te leer. Hy het sy studente verwys na ou meestertekeninge by die British Museum en sy leerlinge geleer om die model in grootte te teken. dit is gesien, gemeet op armlengte (siggrootte), wat hulle in staat gestel het om die tekening voortdurend self te korrigeer teen 'n fisiese voorwerp. " Brown het ook sy vriend, Philip Wilson Steer, by die personeel gewerf.
Onder die leiding van Brown en Tonks het die Slade School of Art 'n paar van sy vooraanstaande kunstenaars opgelewer, waaronder William Rothenstein, Augustus John, Gwen John, William Orpen, Paul Nash, Wyndham Lewis, Dora Carrington, Dorothy Brett, Spencer Gore, Jacob Epstein, David Bomberg, Michel Salaman, Edna Waugh, Herbert Barnard Everett, Albert Rothenstein, Ambrose McEvoy, Ursula Tyrwhitt, Ida Nettleship en Gwen Salmond.
In die tydperk voor die Eerste Wêreldoorlog het 'n klein groepie studente baie nou saamgewerk. Dit sluit in Mark Gertler, Christopher Nevinson, Stanley Spencer, John S. Currie, Maxwell Gordon Lightfoot, Edward Wadsworth, Adrian Allinson en Rudolph Ihlee. Hierdie groep het bekend geword as die Coster Gang. Volgens David Boyd Haycock, die skrywer van A Crisis of Brilliance (2009), was dit 'omdat hulle meestal swart truie, skarlaken dempers en swart pette of hoede gedra het, soos die kosboere wat vrugte en groente uit karre in die straat verkoop het'.
Nog 'n belangrike tutor by die Slade School of Art was Roger Fry. Hy het baie belang gestel in alle vorme van kuns. In Mei 1910 skryf hy 'n artikel vir Die tydskrif Burlington op tekeninge van African Bushman, waar hy hul skerpheid van persepsie en intelligensie van ontwerp prys. David Boyd Haycock het aangevoer dat "Fry sy bewustheid oopmaak vir 'n wyer gebied van artistieke uitdrukking, hoewel dit nie een sou wees wat hom baie vriende sou wen nie." Henry Tonks sê aan 'n vriend: "Dink jy nie Fry kan iets interessanter vind om oor te skryf as Boesmans nie?" Tonks was ook baie krities oor Kubisme. Tonks verklaar: "Ek kan nie leer waarin ek nie glo nie. Ek sal bedank as hierdie praatjie oor kubisme nie ophou nie; dit maak my dood." Hierdie houding vergroot die siening dat hy 'n reaksionêr geword het.
In 1910 het Fry, Clive Bell en Desmond MacCarthy na Parys gegaan en na 'n besoek aan 'Paryse handelaars en private versamelaars, 'n verskeidenheid skilderye gereël om uit te stal in die Grafton Galleries' in Mayfair. Dit bevat 'n seleksie skilderye van Pablo Picasso, Henri Matisse, Paul Cézanne, Édouard Manet, Paul Gauguin, André Derain en Vincent Van Gogh. Soos die skrywer van Crisis of Brilliance (2009) uitgewys het: "Alhoewel sommige van hierdie skilderye al twintig of selfs dertig jaar oud was - en vier van die vyf groot kunstenaars wat verteenwoordig was, dood was - was dit nuut vir die meeste Londenaars." Hierdie uitstalling het 'n duidelike indruk op die werk van Duncan Grant, Vanessa Bell en Spencer Gore gehad.
Henry Tonks het aan sy studente gesê dat alhoewel hy hulle nie kon verhinder om die Grafton -galerye te besoek nie, maar dat hy vir hulle sou kon sê "hoeveel beter sou hy wees as ons nie besmetting waag nie, maar wegbly". Die kritikus vir Die Pall Mall Gazette beskryf die skilderye as die "uitset van 'n kranksinnige asiel". Robert Ross van Die Morning Post stem saam dat die "emosies van hierdie skilders ... nie van belang is nie, behalwe vir die patologiestudent en die spesialis in abnormaliteit". Hierdie opmerkings was veral kwetsend vir Fry, aangesien sy vrou onlangs toegewyd was aan 'n instelling wat aan skisofrenie ly.
Paul Nash onthou dat hy Claude Phillips, die kunskritikus van Die Daily Telegraphby die vertrek van die uitstalling, "gooi sy katalogus op die drumpel van die Grafton Galleries neer en druk daarop." William Rothenstein hou ook nie van Fry se post-impressionistiese uitstalling nie. Hy skryf in sy outobiografie, Mans en herinneringe (1932) dat hy vrees dat die oormatige publisiteit wat die uitstalling ontvang het, jonger kunstenaars sou verlei van 'meer persoonlike, meer nougesette werk'.
Gilbert Spencer, die broer van Stanley Spencer, was 'n ander wat aan die Slade studeer het. Hy het later geskryf hoe Henry Tonks "gepraat het van toewyding, die voorreg om 'n kunstenaar te wees, dat om 'n slegte tekening te maak, soos om met 'n leuen te leef, en hy het hierdie ideale ingeplant deur genadelose en kwynende kritiek. Ek onthou dat ek een keer by die huis gekom en Ek was lus om myself onder die trein te gooi, en Stan het vir my gesê ek moet nie omgee nie, want hy het dit aan almal gedoen. " Tonks het later toegegee: "Ek kan beslis nie teken nie, alhoewel ek 'n passie het om te teken; ek is onseker oor die rigting van lyne; ek het geen handvaardigheid nie, en om myself uit te druk, het ek die grootste probleem. Miskien is dit Omdat ek self so gebrekkig is, het ek genoeg eerlikheid om my studente aan te spoor om hulself te versterk waar ek swak is. "
Tonks het die reputasie ontwikkel dat hy baie hard was teenoor sy studente. Randolph Schwabe het aangevoer: "Eens het ek 'n vreemde toneel beleef. 'N Nuwe student het in die Antieke kamer gekom, 'n baie lang, swaar man, in die privaat lewe 'n amateur -pugilis. Hy sit soos ander op 'n lae sitplek naby die vloer, sy bes gedoen om die rolverdeling voor hom te lewer. Tonks, van sy groot hoogte af, buk oor hom en sê snydend - Ek dink jy dink jy kan teken. Die student versamel homself, styg stadig tot 'n nog groter hoogte as Tonks en kyk afwaarts en antwoord onderdrukte woede (maar volmaakte geregtigheid) - As ek gedink het ek kan teken - sou ek nie hierheen moes kom nie? Hy het die oorhand gekry. Tonks het niks te sê nie en het die kamer verlaat. "
Constance Markievicz, tenvolle Gravin Constance Georgine Markievicz, née Gore-Booth, Markievicz ook gespel Markiewicz, (gebore 4 Februarie 1868, Londen, Engeland-oorlede 15 Julie 1927, Dublin, Ierland), Anglo-Ierse gravin en politieke aktivis wat die eerste vrou was wat tot die Britse parlement verkies is (1918), hoewel sy geweier het om haar te neem sitplek. Sy was ook die enigste vrou wat in die eerste Dáil Éireann (Ierse Vergadering) gedien het, waarin sy as minister van arbeid opgetree het (1919–22).
Constance Gore-Booth is gebore in die Anglo-Ierse aristokrasie en het grootgeword op die landgoed van haar gesin, Lissadell, in County Sligo, Ierland. Haar pa, sir Henry Gore-Booth, was 'n grondeienaar en filantroop, en haar suster Eva het later 'n sleutelfiguur in die stemreg vir vroue geword. Constance is in 1887 aan die hof van koningin Victoria voorgelê en ingeskryf by die Slade School of Art in Londen in 1893. Aan die einde van die 1890's reis sy na Parys, waar sy graaf Casimir Dunin-Markievicz van Pole ontmoet het wat hulle in 1900 getroud het.
In 1903 verhuis die Markieviczes na Dublin, waar Constance se belange spoedig van kuns na Ierse politiek verander het. Op 40 -jarige ouderdom, in 1908, het sy die Ierse nasionalisme aangeneem en by die revolusionêre vrouegroep Inghinidhe na hÉireann (Dogters van Ierland) en die politieke party Sinn Féin aangesluit. Die jaar daarna stig sy Na Fianna Éireann (Soldiers of Ireland), 'n republikeinse organisasie wat losweg gebaseer is op die Boy Scouts, waarin jong seuns opgelei is om nasionalistiese soldate te wees.
In 1911 is sy gearresteer omdat sy betoog het teen die besoek van koning George V aan Ierland. Dit was maar net die eerste van verskeie arrestasies en gevangenisse vir Markievicz, wie se politieke aktivisme vir die res van haar lewe af en toe tronkstraf tot gevolg gehad het. In 1913–14 het sy voedsel vir werkers en hul gesinne verskaf tydens 'n arbeidsgeskil waarin duisende mense uit hul werkplekke uitgesluit was omdat hulle geweier het om lidmaatskap van die vakbond te weier.
In April 1916 neem Markievicz deel aan die Easter Rising, 'n republikeinse opstand in Dublin teen die Britse regering in Ierland. Na die algemene oorgawe is sy gearresteer en in die tronk gesit. Alhoewel baie vroue aan die opstand deelgeneem het, was Markievicz die enigste een wat in die hof gedra is, maar sy is ter dood veroordeel, maar die vonnis is omgeskakel in 'n leeftyd van strafdiens weens haar geslag. Die volgende jaar, onder 'n algemene amnestie, is Markievicz vrygelaat, maar sy beland gou weer in die tronk weens vermeende deelname aan 'n komplot teen die Britse regering. In Desember 1918, terwyl Markievicz steeds gevangenisstraf uitoefen, is hy in die Lagerhuis verkies as die verteenwoordiger van die St. Patrick's -afdeling in Dublin. Sy weier om saam met die ander lede van Sinn Féin 'n eed van trou aan die koning af te sweer en neem dus nie haar sitplek in nie. In plaas daarvan, onder leiding van Eamon de Valera, stig die Ierse republikeine hul eie voorlopige regering, Dáil Éireann.
Na haar vrylating uit die gevangenis, dien Markievicz in die eerste Dáil Éireann as minister van arbeid, 'n pos wat sy beklee vanaf 1919 totdat sy in die 1922 -verkiesings verslaan is. Dieselfde jaar is die Ierse Vrystaat gestig, en Dáil Éireann is opgeneem as die laerhuis van die Oireachtas (Ierse parlement). Markievicz is in die algemene verkiesing van 1923 tot die Dáil verkies, maar sy weier weer saam met die ander lede van Sinn Féin om trou aan die koning te sweer en neem nie haar sitplek in nie. Sy het haar eerder toegewy aan liefdadigheidswerk. Markievicz het by die stigting in 1926 by de Valera se Fianna Fáil -party aangesluit en is weer verkies tot die Dáil in 1927. Sy sterf 'n maand later, sonder dat sy haar intrek geneem het.
Slade School of Art - Geskiedenis
Hierdie artikel kom uit 'n afskrif van die Magazine of Art Vol.VI (1883) in die internetargief, bygedra tot die argief deur die Getty Research Institute. Die oorspronklike illustrasies is op die toepaslike bladsye geplaas (wat tussen hakies in die teks verskyn), en skakels is bygevoeg na ander materiaal op ons eie webwerf. - Jacqueline Banerjee
I. Medalje van Charles Hallé (deur Elinor Hallé).
DIT is 'n onmiskenbare feit dat die artistieke produksie van 'n nasie in sy geheel die uitkoms en uitdrukking is van sy smaak en humeur. In kuns, soos met ander dinge, skep die vraag die aanbod, en hoe laer die standaard van openbare smaak, hoe laer is die kwaliteit van die kuns wat verskaf word. Hoe ver openbare smaak gekweek kan word, is 'n baie groot vraag. Kan ons ongetwyfeld die uitspraak van 'n sekere begaafde skrywer aanvaar-"Die kunste word nou toegegee aan die franks met 'n plat neus en hulle swoeg, en bestudeer en vind uit teorieë om hul eie onbevoegdheid te verantwoord," ensovoorts-min moeite sal wees gemaak tot verbetering. Maar op die vasteland word die beeldende kunste tot 'n aparte afdeling in die regeringskema gemaak, en ministers word aangestel wie se spesiale plig dit is om hul belange te bevorder en te bevorder, terwyl daar in Engeland tot 'n paar jaar gelede nog geen amptelike erkenning was nie die behoeftes en [324/325] aansprake van die Beeldende Kunste. 'N Skilder, meer onthou deur sy ongelukke en ontydige einde as deur die bereiking van sy artistieke ideaal, maar wie se eerlike entoesiasme en deeglike oordeel oor die oorsaak van kunsopvoeding hom onophoudelik veroorsaak het in die pogings om die Regering te lok om hierin te belangstel. saak, skryf: - "Professors of Art aan die universiteite is so broodnodig as die Schools of Design ' voorwerp so naby sy hart.
Die regering het die ontwerpskole in die hele koninkryk voorsien, en by die drie belangrikste Engelse universiteite word 'n leerstoel vir beeldende kunste gevestig. Laasgenoemde is egter nie te danke aan die versoeking van 'n kunsbevorderende regering of die gesamentlike oortuigings van akademiese dons nie. Die heerlikheid van 'n verligte en openbare geesdriftige individu, mnr. Felix Slade, het dit moontlik gemaak om 'n kursus lesings oor die beeldende kunste aan die Oxford- en Cambridge-universiteite in Londen te onderhou weens 'n verskil in die terme van sy erflating. , is 'n skool vir praktiese onderrig gestig, onder leiding van 'n professor wat self 'n kunstenaar is.
II. Bestudeer in rooikryt (deur Miss A P Burd).
Die Slade -skole het vanaf die eerste plek 'n onafhanklike standpunt ingeneem ten opsigte van die onderrigmetode wat gevolg word. Meneer Poynter, die eerste aangestelde Slade -professor aan die Universiteit van Londen, kom as't ware op ongerepte grond. Hy het 'n praktiese kennismaking met die kontinentale onderrigmetodes, sowel as met die van die Royal Academy en South Kensington Schools, en met 'n sterk oortuiging van die euwels wat in laasgenoemde bestaan, aan die werk gesit om die goeie van die Franse metode tot op die grondslag van die Engelse. Ek onthou dat ek in Oktober 1871 na die intreerede van meneer Poynter in die groot leefkamer van die nuwe skole geluister het waarin hy die beginsels verduidelik waarop hy voorgestel het om die werk van die studente te lei. Hier, vir die eerste keer in Engeland, inderdaad in Europa, is 'n openbare beelderskool vir presies dieselfde voorwaardes vir mans en vroue oopgemaak, en aan beide geslagte billike en gelyke geleenthede gegee. En dit is volgens die presedent wat toe vasgestel is dat dames sedert elders die nodige voordele vir studie binne hul bereik gehad het.
In 1880 is die noordelike vleuel van die University College vergroot om te voldoen aan die groeiende behoeftes van die studente, van wie daar nou honderd en veertig is. By meneer A. Legros is 'n bekwame en bekwame opvolger van Poynter gevind: een wat goed ingerig is om die intelligente onderrigstelsel wat reeds ingestel is, voort te sit. Maar professor Legros het meer gedoen as dit wat hy in 'n eie lyn geslaan het, en sy 'demonstrasies', as dit so mag genoem word, is een van die gewildste en nuttigste kenmerke van sy onderrig. Nie tevrede om vir sy leerlinge te sê: "Doen soos ek jou sê nie", hy neem af en toe 'n kwas of potlood uit hul hand en sê: "Doen soos [325/326] ek doen." Dit is 'n voorbeeld van die ou gesegde, ''n greintjie oefening is 'n pond voorskrif werd.' Nie net as hy van ezel na ezel gaan, om die studente se werk reg te stel nie, breek hy soms 'n studie af, voltooi die ander studente en kyk, maar by bepaalde geleenthede word 'n spesiale model bestel, en die professor staan ​​in die middel van die lewensskool, skilder 'n volledige studieleier voor studente wat voldoende gevorderd is om tot die lewensklas toegelaat te word. Sy werkwyse is eenvoudig in die uiterste; die doek is gegrond met 'n toon soortgelyk aan die muur van die kamer, sodat daar geen agtergrond hoef te word nie. Met 'n kwas met 'n effens dun, deursigtige kleur word die voorste lyne en kontoer aangeraak met dieselfde eenvoudige materiaal wat die breë massa skaduwee ingesit word, en geleidelik word die vleistone bygevoeg, die halftone en die ligte aangesit, die hoogste ligte word gereserveer vir die laaste aanraking.
In ongeveer anderhalf uur, soms in minder tyd, is die studie voltooi, en die kykers het waarskynlik meer geleer tydens die stille les as tydens drie keer die hoeveelheid mondelinge onderrig. Daar sal miskien gevra word of professor Legros wil hê dat sy studente in so kort tyd as hy self hul studies moet skilder? of hulle nie in die versoeking kom om die vinnigheid en gejaagdheid na te volg nie, eerder as deur geduldige studie om die sekere fasiliteit van die meesterhand te bekom?
III. Bestudeer in rooi kryt (deur die gravin Helena Gleichen).
Daarteen is geen veiliger beskerming as die wakende oog van die professor en sy assistente nie. Werk wat daarop gemik is om mooi eerder as korrek te wees, wat opvallend is as dit deeglik behoort te wees, wat haastig is om versigtig te wees, roep die ongekwalifiseerde skuld van die meester op en word in werklikheid tot openbare vergetelheid gedwing. Ooit gereed om talent te herken en ywerige, eerlike werk aan te moedig, selfs al is daar geen groot talent nie, voer professor Legros onophoudelike oorlog teen alle pogings tot pseudo-bemeestering in die werk van sy studente. Aan die ander kant vereis hy 'n sekere mate van vinnigheid in wat hulle doen. Die stelsel van uitgebreide "stippling" en manipulasie waarmee die student 'n geestelike "middagslapie" kan neem, terwyl sy hand besig is met brood en punt, word nie gely nie. Wat gevra word, is 'n intelligente voorstelling van die model of rolverdeling, met spesiale verwysing na aksie, lig en skaduwee, toon en algemene korrektheid van teken, en voordat die student kan terugval in bogenoemde geestelike slaperigheid, 'n nuwe model, pose, of voor hom voorgehou word, word 'n vars kombinasie van lig, skaduwee en toon aan hom voorgehou, sodat sy energie voortdurend tot aksie oorgaan en voortdurend in oefening bly. Die feit dat meer geleer word in die maak van verskeie tekeninge van verskillende figure, in verskillende posisies, as om uit een oogpunt op een tekening uit te werk, is duidelik.
Dit sal interessant wees om die daaglikse roetine van naderby te ondersoek. Hoewel 'n mededingende toets van vaardigheid nie vereis word van 'n nuwe student by die toetrede tot die skole nie, ondersoek die professor die vorige werk van die aansoeker om toelating en verwys sy of sy teken of verf uit die antieke of uit die woonstel, soos hy die beste ag vir haar. Op dieselfde manier word na elke promosie van een studie na 'n ander verwys - en beheer deur - die professor. Soms word outotipes van tekeninge deur die Ou Meesters aan die studente gegee om hierdie uitstekende praktyk te kopieer en [326/327], gekombineer met oorspronklike werk uit die lewe, die oog en hand te verfyn en op te voed, wat die grootste eenvoud in die hantering afdwing, tesame met die grootste uitdrukking van vorm. Die lewensmodel (figuur) sit daagliks van tien tot drie uur in die twee lewensskole - in die groot lewensateljee uitsluitlik vir die manlike studente, en in die lewenskamer van die dames, of die gemengde klas vir studente van beide geslagte . Laasgenoemde word in ons gravure afgebeeld. Die skets word geneem tydens die middagklas, wanneer poses van 'n halfuur gereël word om die studente te help met die komposisievakke. In 'n verskeidenheid houdings, geskik vir hul werk, word die studente om die model gegroepeer, en in die regterhoek word 'n staande figuur met gevoude arms maklik herken as meneer Slinger, die professor se waardevolle assistent. In hierdie kamer, wat goed belig en ruim is, 40 voet by 35 en 19 voet hoog, skilder die professor voor die studente die modelle gegroepeer word om te help met die samestelling van vakke, wat elke drie of vier weke deur die professor uitgegee word , en daarna deur hom gekritiseer. Hierdie modelle sit elke middag, behalwe Saterdae, van half drie tot vyfuur, en elke halfuur word 'n nuwe posisie gereël, wat deur elke student om die beurt voorgestel word, wat by sy of haar komposisie pas. Elke student kan by hierdie klas aansluit teen 'n modelfooi van 3. 6d. per kwartaal. Baie goeie, vinnige tekeninge word tydens hierdie sittings van 'n halfuur gedoen. Ons tweede, derde, vierde en sesde illustrasies - deur juffrou Burd, die gravin Gleichen en juffrou King - gee 'n voldoende voorbeeld van die tekenstyl wat hulle gekweek word: die direkte en eenvoudige metode om lig en skaduwee, krag en aksie uit te druk met die die minste moontlike tegniese meganisme. Die laaste illustreer die modelstyl wat elke dag vyf uur lank in die gemengde klas sit, sodat dames genoeg geleentheid het om groot en noukeurig afgehandel studies uit die lewende figuur te doen, 'n voordeel wat reeds is - en in die loop van 'n jaar of twee sal nog meer wees - waarneembaar in die verhoogde krag en korrektheid van die figuurskilderye deur ons dame -kunstenaars.
IV. Bestudeer in rooi kryt (deur juffrou E. S. King).
'N Belangrike kenmerk van die Slade -skole, sedert hul uitbreiding tydens professor Legros se ampstermyn [327/328], is die verblyf wat vir die etsklas voorsien word. Die borde word voorberei, geëts en ingebyt en ter plaatse gedruk, en 'n pers is hiervoor opgerig. Daar is ongeveer twintig studente in hierdie klas, en elke sessie word 'n prys toegeken vir die beste oorspronklike ets. 'N Lys met pryse is dalk nie oninteressant nie, aangesien dit sal help om die verskillende takke van onderrig te klassifiseer. Skildery uit die lewe, £ 10 Tekening uit die lewe, £ 5 Landskap, geverf tydens die vakansie, £ 5 skildery uit die antiek, £ 3 tekening uit die antieke, £ 2 samestelling, £ 10 anatomiese tekening, £ 2 ets, £ 5 anatomie, £ 3. Slegs die studente wat die skole gedurende die hele sessie bygewoon het, moet ook vooraf tekenings gemaak het van kop, hand, voet en figure uit die antieke, en, tensy dit spesiaal deur die professor vrygestel is, 'n paar osteologiese en anatomiese studies. Die mans- en vrouestudente ding onder presies dieselfde omstandighede mee en werk volgens dieselfde afdelings en modelle vir die kompetisie -vakke. Twee pryse kan nie in dieselfde klas deur die een student geneem word nie - m.a.w., kan 'n student in die lewens- of antieke klas nie 'n prys neem vir teken en skilder nie, en mag hy, nadat hy 'n prys in die hoogste klas behaal het (skildery uit die lewe), daarna in 'n laer klas meeding.
Die kompetisie vir die Slade -beurse (ses in getal, £ 50 per jaar, drie jaar duur, waarvan twee jaarliks ​​toegeken word) word op soortgelyke beginsels uitgevoer. Die deelnemers kan ten tyde van die toekenning nie meer as negentien wees nie; hulle moet 'n voorlopige eksamen in antieke en moderne geskiedenis, aardrykskunde en wiskunde, of een moderne vreemde taal en Engels, geslaag het. Slade se doel met die vasstelling van die ouderdom op negentien was om studente aan te moedig om vroeër as gewoonlik met hul kunsstudies te begin, aangesien die voorondersoek as 'n noodsaaklike beskerming teen die verwaarlosing van die algemene opleiding beskou word. Dit is die gebruik van professor Legros om te oordeel en te besluit uit die werk van die student tydens die sessie, sowel as uit die meer formele kompetisie wat hierdie laaste bestaan ​​uit 'n tekening van 'n kop en 'n figuur uit die lewe, 'n skildery uit die antiek, en 'n komposisie uit 'n gegewe onderwerp. Die Slade-geleerdes moet gedurende die ampstermyn van hul studiebeurse in die klasse van die skole werk, hulp verleen by die onderrig en lesings bywoon wat die professor aanstuur en 'n halfjaarlikse [328/329] ] verslag oor hul vordering en optrede aan die Raad van die Kollege.
VI. Bestudeer in rooi kryt deur juffrou E. S. King.
Binne die afgelope jaar het professor Legros - maklike princeps onder moderne medaljes en onder moderne eters - het 'n klas vir die vervaardiging van medaljes gestig. Baie van die Slade -meisies gee 'n aansienlike smaak vir die werk, en 'n onlangse kompetisie het daartoe gelei dat die prys toegeken word aan juffrou Elinor Hallé, dogter van die vername musikant. In haar voorkant het sy, soos ons illustrasie sal toon, 'n goeie beeld van haar vader, wat ook 'n fyn getekende, sterk gemodelleerde kop is.
Aan die begin van hierdie vraestel is gewys op die uitsonderlike voordele wat damesstudente in die Slade Schools gebied het. Gedurende die eerste jare van sy bestaan ​​was daar meer vroue as mans. Nou is die getalle redelik ewe verdeel, waarskynlik omdat vroue nou elders, maar in mindere mate, voordeel kan trek uit voordele wat op 'n tyd slegs by die Slade Schools verkry kon word. 'N Ontleding van die kompetiselyste sedert die stigting toon dat vyf Slade-beurse en twee-en-twintig pryse deur vrouestudente uitgevoer is. As ons in gedagte hou dat die skole nou hul elfde sessie is, en dat baie van die pryse, soos dié vir landskap, ets, anatomie en anatomiese tekening, van 'n meer onlangse instelling is, is die persentasie pryse wat dames behaal nie onbeduidend j en uit die geledere van voormalige Slade -studente het baie 'n posisie gekry onder die kunstenaars van die huidige tyd: juffrou E. Pickering, juffrou Kate Greenaway, juffrou Hilda Montalba, mev John Collier (née Huxley), juffrou Jessie Macgregor , Juffrou Edith Martineau en juffrou Stuart-Wortley, terwyl hulle almal, vir 'n langer of korter tydperk, by die mure van die Universiteitskollege gesoek het na die hulpmiddels wat ons elders geweier het.
Philip Guston (1913-1980): Geskiedenis en die skilderkuns
Professor Karen Lang het onderwys gegee aan die California Institute of Technology, die Universiteit van Suid -Kalifornië en die Universiteit van Warwick. Die redakteur van Die kunsbulletin Gedurende die eeufees van die tydskrif was sy 'n navorsingsgenoot in Leverhulme, 'n Paul Mellon -genoot by die Center for Advanced Study in the Visual Arts in die National Gallery of Art, Washington DC, 'n Getty -geleerde, Rudolph Arnheim besoekende professor aan die Humboldt Universiteit Berlyn, en Leverhulme besoekende professor aan die Universiteit van Warwick. Professor Lang is ondervoorsitter van die adviesraad vir die navorsingsgroep Bilderfahrzeuge: Warburg's Legacy and the Future of Iconology, wat die Warburg Institute, Londen en Institutes of Art History in Duitsland, Italië en Frankryk betrek. Sy is ook een van die stigterredakteurs van die open access journal 21: Navrae oor kuns, geskiedenis en die visuele/Beiträge zur Kunstgeschichte und visuellen Kultur. Professor Kang het uitgebrei gepubliseer oor moderne en kontemporêre kuns, oor filosofiese estetika en oor die intellektuele geskiedenis van die kunsgeskiedenis. Die geredigeerde volume Veldnotas oor die visuele kunste: vyf-en-sewentig kort opstelle en 'Die kans van kans ', 'n genooide opstel vir die Critics Page van Die Brooklyn Rail, het onlangs verskyn. Philip Guston: Die opsporing van die beeld, 'n uitstalling van die kunstenaars se werke op papier word in November 2019 in die Ashmolean Museum geopen. Besonderhede kan hier gevind word.
Die reeks van agt lesings vind plaas om 17:00, weke 1-6 in Hilary-kwartaal 2020. Die lesings word gelewer deur professor Karen Lang, Slade-professor in beeldende kuns 2019-20.
22 Jan: Geskiedenis en die skilderkuns
12 Februarie: Die opsporing van die prent
19 Februarie: The Little Theatre van Philip Guston
26 Feb: Dwaal in die nag
Almal welkom om dit by te woon. Bespreking nie nodig nie.
Let wel: geen fotografie of opname word tydens hierdie lesings toegelaat nie.
Die plakkaat van die Slade Lectures 2020 is 'n wenkompetisie -ontwerp wat geskep is deur Ena Naito, 'n 3de jaar Beeldende Kunste -student aan The Ruskin School of Art.
Wil u u lewe probeer teken?
Kom luister na ons regstreekse klas waarby u tuis kan aansluit.
Gryp jou potlode en papier en sluit aan by #LifeDrawingLive, ons aanlyn lewenstekeningklas onder leiding van die bekende portretkunstenaar Jonathan Yeo.
Dit was 'n logiese stap vir kunstenaars om anatomie te bestudeer en uit naakmodelle te put, ondanks morele kwellinge oor albei. Teoretiese regverdiging is verskaf deur die Italiaanse argitek Leon Battista Alberti in sy verhandeling Op skildery (1435). Hy het die volgende proses by die voorbereiding van 'n figuurlike skildery aanbeveel: & ldquoVoordat ons 'n man aantrek, teken ons hom eers naak, dan vou ons hom in gordyne toe. By die skildery van die naak plaas ons eers sy bene en spiere wat ons dan met vlees bedek, sodat dit nie moeilik is om te verstaan ​​waar elke spier onder is nie. & Rdquo
Soos Alberti suggereer, word lewenstekening nie as 'n doel op sigself beskou nie, ten minste nie vir studente nie. Dit was die uiteindelike stadium om te leer teken, en moes eers benader word na 'n voorgeskrewe kursus voorafstudies, waaronder afdrukke en tekeninge kopieer, uit antieke standbeelde (of gips daarvan) teken en anatomie en die teorie van perspektief. Hierdie gevestigde vordering word gesintetiseer in 'n illustrasie in die agttiende eeu van Diderot en d'Alembert Ensiklopedie. Studente se vertroudheid met die goedgekeurde liggaamstipes, posisies en uitdrukkings van antieke beeldhouwerk, so het die teorie aangeneem, sou hulle help om die eienaardighede en eiesoortighede van regte menslike liggame te 'regstel'-soos 'n paar rooskleurige, klassisiserende brille. 'N Beroemde klassieke model vir die verhouding tussen die werklike en die ideale verskyn in 'n teks van Cicero, die Romeinse redenaar en skrywer, wat beskryf dat die Griekse skilder Zeuxis studies doen van vyf van die mooiste vroue in sy stad om 'n ideale vrou te skep om Helen voor te stel van Troy. Soos Cicero vertel: & ldquohe [Zeuxis] het geweet dat hy geen enkele vorm kon vind met al die eienskappe van volmaakte skoonheid nie, wat die onpartydige natuur onder haar kinders versprei, en elke sjarme met 'n gebrek vergesel. & Rdquo
'N Illustrasie vir Diderot en d'Alembert se ensiklopedie, na 'n tekening deur Charles Nicolas-Cochin.
Ets. Bibliotheque Nationale, Parys.
Die lewensklas het ontwikkel in die ateljees van kunstenaars en vakmanne wat leerlinge aangeneem het, maar dit het 'n meer formele status verkry in die eerste kunsakademie, wat deur die skilder en kunshistorikus Giorgio Vasari in Florence in 1563 opgerig is. Die Accademia e Compagnia delle Arti del Disegno (Akademie en Kompanjie van Tekenkuns) het ook as 'n kunstenaarsvereniging gedien en, as beskermde van die invloedryke Medici -familie, 'n gesogte plek van intellektuele debat. Dit was nietemin baie invloedryk in die kodifikasie van die hiërargiese stelsel van tekentekens wat daarna aangeneem is in ander akademies wat in Italië en uiteindelik in Europa en die Amerikas ontstaan ​​het.
Die belangrikste nasionale akademie wat ná die Renaissance geopen is, was die Académie royale de peinture et sculpture in Parys (later die Ecole des Beaux-Arts), gestig in 1648 deur koning Lodewyk XIV. Aanvanklik was die enigste praktiese onderrig wat by die Académie royale aangebied is, in teken, wat die lewensklas die toppunt van die hele kursus maak. Hierdie klem op tekening spruit voort uit die humanistiese oortuiging dat die dissipline die grondslag van al die visuele kunste was. As Michelangelo put it: &ldquoDesign, which by another name is called drawing &hellip is the fount and body of painting and sculpture and architecture and of every other kind of painting and the root of all sciences.&rdquo Drawing – or &ldquodisegno&rdquo – also carried intellectual weight as the medium in which an artist's creative power is first expressed and through which his or her thought processes are developed.
Kyk die video: What to include in a fine art portfolio. how to get into art school uk (Januarie 2022).