Die stappers kom op Garies bymekaar, vanwaar die toerleiers Wouter en Sonja Jordaan die groep na Koringkorrelbaai in die Namakwa- nasionale park vervoer. Dit is julle basis vir die staproete van vyf dae: ’n weermagtent dien as kombuis en elke stapper slaan sy eie tent op.
Wouter-hulle voorsien ontbyt en aandete en hulle woeker om die kosvuur: Op die eerste aand het ons snoek, patat, sop, potbrood met korrelkonfyt én slaai geëet – dis soos hotel by die see! Jy pak jou eie middagete in, wat jy in ’n dagsak dra terwyl jy stap.
Wouter vertel iemand het hom gebel en gesê hulle wil die Namakwaland-blomme op ’n nuwe manier beleef. Hy het sonder om te veel daaroor te dink donkiekarre voorgestel.
“Die dag toe die man hier opdaag, was ek verstom om te sien hy is in ’n rolstoel,” onthou Wouter. “Dit was vir hom ’n belewenis om nader aan die natuur te kom as wat hy in ’n motor sou kon en dit het die saadjie by my geplant.”
“Baie mense doen nie staptoere nie omdat hulle glo hulle kan dit nie doen nie. Hierdie stap kan jy sê is amper soos ‘n “Training Centre” tot stap vir diegene wat nie seker is of hulle daarvan sal hou of nie. ‘n Stap vol keuses! En voor jy weet, stap jy baie verder as wat jy ooit gedink het jy kan!”
• Pak ’n warm ding vir wanneer jy op die donkiekar ry. Oom Dawid Fortuin (wat al 20 jaar stappers met die donkiekar aanry) breek nie spoedrekords nie, maar ry vinnig genoeg dat die windjie skraal is.
• Dis koelerig langs die kus en ’n mens kom nie agter jy brand nie. Stap met ’n langmouhemp met ’n kraag of gooi ’n sarong oor jou hoed – sonbrandroom baie belangrik.
Die Spoegriviergrotte is nie net besonders om na te kyk nie – dis ook ’n geskiedkundige plek waar skaapbeendere van meer as 2000 jaar oud ontdek is.
As jy dié stuk van die Weskus te voet of van ’n donkiekar af beskou, met leë strande wat voor én agter jou uitstrek, kry jy ’n nuwe begrip vir die woord “ongerep”.
Dit word dikwels verkeerdelik opgeneem dat gholf ’n sport net vir mans is. Dit is egter geensins waar nie – vroue blink uit in hierdie sport.
Twee lede van die Wellington-gholfklub, Bev Pienaar en Hanlie van Zyl, is bewys hiervan nadat hul name in die geskiedenisboeke gegraveer is toe albei binne ’n jaar ’n hole-in-one slaan.
“Die wind het effens gewaai en dit was ’n bietjie reënerig. Die bal het reguit gerol, ge-hop en ge-hop en in die gaatjie beland!
Vir haar is dit ’n herinnering wat sy altyd sal koester. “Dit is ’n voorreg om gholf te kan speel. Wat die kolhou betref, was dit gewis nie iets wat ek ooit gedink het met my sal gebeur nie”.