’n Newel, newelvlek of nebula is ’n wolk van ruimtestof, waterstof, helium en ander geïoniseerde gasse. Hulle is dikwels stervormende gebiede, soos die Arend-newel in die sterrebeeld Slang.
Omstreeks 150 n.C. het Claudius Ptolemaeus in boeke VII-VIII van sy Almagest vyf sterre aangeteken wat newelagtig voorkom. Hy het ook ’n newelagtige streek tussen die sterrebeelde Groot Hond en Leeu opgemerk wat nie met enige ster geassosieer was nie. Die eerste ware newel, soos onderskei van ’n sterreswerm, is genoem deur die Arabiese sterrekundige Abd al-Rahman al-Soefi in sy Boek van Vaste Sterre (964). Hy het "’n klein wolk" waargeneem waar die Andromeda-sterrestelsel geleë is. Hy het ook die Omicron Velorum-sterreswerm en ander newelagtige voorwerpe as "newelagtige sterre" aangeteken. Die supernova wat die Krap-newel gevorm het, SN 1054, is in 1054 deur Arabiese en Chinese sterrekundiges waargeneem.
Om ’n rede wat nie bekend is nie, het Al-Sufi niks gesê van die Orion-newel, wat minstens net so prominent as die Andromeda-sterrestelsel aan die naghemel is, nie. Op 26 November 1610 het Nicolas-Claude Fabri de Peiresc die Orion-newel met ’n teleskoop ontdek. Dit is ook in 1618 deur Johann Baptist Cysat gesien. Die eerste gedetailleerde beskrywing van die newel is egter eers in 1659 gegee deur Christian Huygens, wat geglo het hy is die eerste persoon wat dit sien.
In die begin van 1864 het William Huggins die spektrums van sowat 70 newels ondersoek. Hy het gevind dat sowat ’n derde van hulle die absorpsiespektrum van ’n gas het. Die res se spektrum was aaneenlopend en daar is geglo dat hulle uit ’n massa sterre bestaan. ’n Derde kategorie is in 1912 bygevoeg toe Vesto Slipher gewys het dat die spektrum van die newels wat die ster Merope omring, ooreenstem met die spektrum van die oop sterreswerm Plejades. Die newels se uitgestraalde lig is dus weerkaatste sterlig.
In omstreeks 1922 het dit duidelik geword dat baie "newels" eintlik sterrestelsels is wat ver van die Melkweg af geleë is.
Sommige newels vorm vanweë supernova-ontploffings, wanneer enorme sterre met ’n kort leeftyd hul einde bereik. Die materiaal uit die ontploffing word geïoniseer deur die energie en die kompakte ster wat dit produseer. Een van die beste voorbeelde is die Krap-newel in die sterrebeeld Bul. Die supernova-voorval is in 1054 aangeteken en word SN 1054 genoem. Die kompakte ster wat ná die ontploffing ontstaan het, lê in die middel van die Krap-newel en is ’n neutronster.
Ander newels kan vorm as planetêre newels. Dit is die finale fase van ’n ster met ’n lae massa, soos die son. Sterre met ’n massa van 8–10 sonmassas verander in rooi reuse en verloor hul buitenste lae langsamerhand. Wanneer ’n ster genoeg materiaal verloor het, neem sy temperatuur toe en die ultraviolet-uitstraling kan die omringende newel wat ontstaan, ioniseer. Sulke newels bestaan uit sowat 97% waterstof en 3% helium.
Planetêre newels: Hulle vorm ’n liggewende, ringvormige skil rondom ’n ster van gemiddelde massa nadat die ster die einde van sy leeftyd bereik het. Hulle is emissienewels met spektrums soortgelyk aan dié van die emissienewels wat in stervormende gebiede aangetref word. Tegnies gesproke is hulle H II-gebiede omdat die meeste van die waterstof geïoniseer sal wees, maar hulle is digter en kompakter as die newels in stervormende gebiede. Hulle is voorheen dikwels verwar met planete, vandaar die naam. Ons Son sal na verwagting ’n planetêre newel voortbring sowat 12 miljard jaar ná sy vorming.
Supernova-oorblyfsels: Dit word gevorm wanneer ’n ster met ’n groot massa die einde van sy leeftyd bereik. Wanneer die kernfusie in die ster se kern ophou, plof die kern in en die buitenste lae word die ruimte in geskiet in ’n reuse-ontploffing bekend as ’n supernova. Die uitspreiende gas vorm ’n supernova-oorblyfsel, ’n spesiale diffuse newel.