Resep Pita gevul met gebakte varkpens, gekarameliseerde pynappel, gepekelde ui en fetakaas - Nuwe resepte - 2022
Pita gevul met gebakte varkpens, gekarameliseerde pynappel, gepekelde ui en fetakaas
Meng die sout met die peper, chilievlokkies, oregano en basiliekruid en smeer die vleis met hierdie mengsel, meestal aan die vetkant. Plaas die vleis in 'n klein skinkbord en bak in die oond vir 15 minute by 200 grade Celsius, verlaag dan die temperatuur tot 150 grade Celsius en laat nog 30 minute.
Die gaarmaaktyd wissel na gelang van die dikte en grootte van die stuk vleis.
Laat afkoel, sny dan in skywe en strooi vet uit die pan om te voorkom dat die vleis uitdroog.
Sny die julienne -ui. Meng die res van die bestanddele wat nodig is vir die gepekelde ui totdat die suiker en sout opgelos is. Voeg uie by en laat staan ​​vir ten minste 1 uur.
Dreineer die pynappelsap / stroop as dit ingemaak is en in blokkies gesny. Meng met suiker en rooipeper en soteer in 'n pan, met olie, oor matige hitte tot hoog, tot aan alle kante gekarameliseer. Oordra na 'n bord.
Verhit die pita vir 'n paar sekondes in 'n olievrye pan. Sny in die lengte sodat dit 'n sak kry wat gevul is met skywe varkpens, gekarameliseerde pynappel, gepekelde uie, avokado -skywe en fetakaas.
Ek was al twee keer in Engeland. Die mees onlangse reis was grootliks te danke aan die vriende van Samsung, wat die Olimpiese Spele geborg het en die veldtog waarmee duisende gewone mense regoor die wêreld die kans gekry het om die Olimpiese fakkel te dra. Ek kan steeds nie glo dat ek een van hulle was nie. Ek kyk steeds na die fakkel en ek wonder of dit myne is, of ek dit nie hoef terug te gee nie. Natuurlik is dit myne. Maar dit is nie waaroor ons vandag praat nie, maar een van die tradisionele Engelse geregte, braaivleis. Dit kan bedien word met of sonder sous, meer bloedig of beter gemaak, met aartappels, wortels, ertjies of verskillende wortels. Uiteraard kan u nie beesvleis braai nie. Dit is 'n gesinsmaal eerder as 'n kroeg, maar daar is baie plekke in Londen waar jy 'n ordentlike braaivleis kan bestel.
Ons ontmoet braaivleis vandag danksy die wedstryd wat op my blog aangebied word, Adi Hădean en Samsung herinner u aan die smaak van u vakansie. Kortom, u kan 'n ingeboude induksie-kookplaat van Samsung wen (CTN464KC01) en 'n ingeboude Samsung-oond, 'n moderne juweliersware waarmee ek die afgelope paar dae baie lekker gespeel het (BQ2Q7G214). Om 'n kans te hê, moet u een of meer opmerkings plaas waarin u die beste, mooiste, oortuigendste en / of heerlikste vakansie -kulinêre ervaring beskryf, hetsy uit die land of in die buiteland (die regulasie is hier, ek beveel u aan om dit te lees). Dit is omtrent die wedstryd. Dit is goed om te weet dat die een wat wen, selfs die kookplaat en die oond waarmee ek hierdie resepte gaargemaak het, ontvang (daar is vyf daarvan, ek het twee daarmee gepos). Sukses!
Vir 'n ordentlike braaivleis benodig jy goeie vleis. Ek het kalfsvleisspiere gekies. Die beesmus sou ook goed gewees het. Vir die versiering het ek ertjies, bone en wortels gekies. En ek het hierdie groente uit pure nuuskierigheid gekies en om die vraag te beantwoord: waarom kom u by die restaurant groente waarvan u weet dat dit gevries is en dat u lus is om in iemand se kop te gooi? Die vraag is 'n bietjie hieronder beantwoord. In beginsel is vries die gesondste en doeltreffendste manier om voedsel te stoor. Die probleem kom voor tydens ontdooiing. Baie mense gebruik 'n mikrogolfoond of warm water. Dit is die beste om dinge in die yskas te laat ontdooi of dit direk te kook soos dit is (in sommige gevalle pas dit byvoorbeeld by ertjies, boontjies of groente in klein stukkies).
Wat die vleis betref, is dinge hier eenvoudig: dit moet by kamertemperatuur wees en geen vel en suinig hê nie. Om dit te geur, gebruik ek 'n mengsel van roosmaryn, oregano, pietersielie, basiliekruid, alles fyngekap.
Ek het die vleis deur die mengsel van kruie gerol.
Ek het die bodem van 'n kastrol met olie besprinkel, die pan op die stoof gesit (ongelooflik hoe dit voel & # 8221 die stoof as daar iets in die bak is of nie) en ek het die vleis gebraai.
Ek het die vleis aan alle kante bruin gemaak. Ek het 'n dun kors en 'n goeie geur.
Ek stel die oond op 45 minute op 190 grade Celsius. Ek laat dit vir drie minute verhit (dit gebeur redelik vinnig) en sit die vleis daarin, in 'n skinkbord, op 'n bakplaat. As ek 'n pienk vleis in die middel wou hê (ek wou dit hê, my gaste aan tafel nie), het ek die vleis net 35 minute daar gehou.
Terwyl die vleis in die oond was, het ek gesorg vir die versiering, waarvan die voorbereiding nie meer as 'n kwartier geneem het nie (ek kon 'n nagereg gedurende hierdie tyd maak, die oond laat dit toe, dit het 'n funksie wat dit moontlik maak u om twee verskillende dinge gelyktydig te bak, teen verskillende temperature en op verskillende tye, hieroor in die volgende episode). Ek gooi twee of drie sjaloties, 'n eetlepel olie en twee eetlepels water in die pan wat amper onmiddellik begin borrel (gewoonlik giet gietyster baie hitte op, redelik stadig, in die geval van induksie word slegs die blootgestelde deel warm, hoef nie te wag nie).
Onthou ek dat ek jou vertel het van die enjinkap (HDC9A90TXUX)? Dis goed. Dit is nie rook nie, dit is stoom, maar dit is steeds
Ek sit die groente in die pan. Daaroor 'n bietjie sout en 'n mengsel van dieselfde aromatiese kruie wat in vleis gebruik word.
Na tien minute haal ek die pan van die stoof af (ek kan dit daar laat, die stoof het 'n funksie wat die pan warm hou, teen 'n konstante temperatuur, sonder dat die dinge daarin brand en ek het nie aan die refleks ontsnap nie. die kos op die vuur, die leer kom betyds :)) en ek het besef waarom ek nooit van hierdie groente in die restaurant gehou het nie: niemand pla dit om dit te kook nie. Hoe moeilik kan dit wees om te doen wat ek net beskryf het wat ek met hulle gedoen het?
Nadat ek die vleis uit die oond gehaal het, laat ek dit tien minute rus voordat ek dit sny. Dan sit ek dit saam met die groente op die bord. Ek geur met sout en peper.
Die vleis is sag, sag, aromaties, sappig. Groente, raai hoe? Met smaak!
Albei vir vandag. Ek sien uit na u verhale, kookkuns en vakansie. Bly gesond.
Die mees unieke kookervaring wat ek op 'n vakansie gehad het, was in Maramures, toe ek op my wittebrood was. In 'n pragtige gastehuis in die Viseului-vallei het ons (byna elke aand) 'n ongelooflike goeie Weense schnitzel geniet, bedien met tuisgemaakte frambooskonfyt. Hy was so goed voorbereid dat ek nog steeds oor hom praat.
Hallo Ana, kan u my asseblief vertel by watter koshuis het u gebly?
O, aangesien ek u blog sonder kommentaar gelees het. Maar so 'n kans word nie gemis nie, so laat ek jou vertel hoe ek die beste inkvis ter wêreld in Thassos by die see geëet het.
Dit het geblyk dat ek saam met my vriend op 'n sonnige Juniedag in Griekeland gegaan het, want ek is lief vir Griekeland, en hy was nog nooit nie, en hy wou sien wat ek al so lank op die veld geslaan het en wat 'n magiese plek waarin ek amper elke jaar terugkom. Ons vertrek, met 'n paar vriende, oor Bulgarye, bo met die veerboot, en uiteindelik in die aand kom ons op die eiland aan. Ons was effens flou van die honger en het by die huurhuis gaan stort en vinnig by die eerste opvallende taverne opgedaag vir aandete. Tydens middagete het ek ligte toebroodjies geëet, so ek was meer as gretig om die wonderlike Griekse geregte te proe. Terloops, my vriend eet nie veel seekos of lam nie. Maar hy vertrou my en bestel inkvis. Nie smaaklose en knapperige elastiese sirkels nie, maar klein, vars en knapperige inkvis, met knoffel en suurlemoensous, 'n plesier. Ons kon dit elke dag geëet het. Maar in die daaropvolgende dae, hoewel my vriend ten minste 'n paar keer calamari geëet het, waag hy ook die wêreld van brose en geurige lam, gegrilde halloumi met goue druppels heuning, tamaties gebak deur die Griekse son met feta. Romerig en heerlik sout , selfs 'n paar garnale het sy bord bereik sonder groot klagtes.
Dit was 'n vakansie waar my vriend, soos ek, 'n fynproewer geword het. Hy het ontdek waarvoor ek so baie van Griekeland hou, en hy het ook onherstelbaar verlief geraak. Dit was ons eerste vakansie saam, maar gelukkig nie die laaste nie. En ons kan nie wag om terug te keer na Griekeland nie :)
Ek het die pos begin met die oortuiging dat ek sal vertel oor my kulinêre avonture in Sicilië, oor die vismark in Catania of oor die seekos uit Taormina, ek hou daarvan en is mal daaroor, anders sou ek nie twee vakansies gemaak het nie meisies & # 8221 in Catania (lees vroue wat reeds getroud is met kinders, wat een keer per jaar alleen ontsnap, waar hulle lus het & # 8230)!
Maar ek het besef dat nee, ek was en bly 'n provinsiale, na my hele lewe van 20 jaar in Boekarest. En ek het besef dat ek die kos uit die somervakansie die meeste mis as ek borsvoed. Miskien omdat sy weg is en niks is dieselfde nie. Mamare, wat haar ouma bedoel, het nie in 'n skilderagtige dorpie of op 'n heuwel in die skaduwee van sparre gebly nie. Haar huis was in 'n dorpie in Dobrogea, met droë grond en helder winde, maar daar het ek vir die eerste keer geleer om pietersielie van lariks te onderskei en die smaak van eenvoudige kosse te voel.
Haar groente, versigtig geplant, geplant, natgemaak en geoes, het 'n smaak wat ek nog nooit gevind het nie, al probeer ek hoe hard. Is dit afkomstig van die oupa se agenda, waarin hy aan die begin van die jaar opmerk wanneer elke groente geplant word, wanneer dit geplant word of wanneer dit gepluk moet word? (Ek het altyd gewonder hoe sy hulle kan onderskei, want Ouma ken nie die boek nie, maar sy het hulle nooit verwar nie).
Ons was tien by die tafel, 3-4 weke in die somer, maar sy het nooit gekla dat sy nie weet wat om vir ons te kook nie! Skielik verskyn 'n hoendersop, vars en smaaklik, presies soos dit hoort en met 'n handvol gesonde setperke bo -op. Stel jou voor dat ek die klou die meeste van die vreemde keuse gehou het, sou ek vandag sê! Ons, die kinders, het alleen in die tuin gegaan en ons nog groen koppie gekies waarmee ons die sop eet! Ons het die eiervrugslaai en die tamatieslaai, met rissies, komkommers, 'n bietjie warm peper, ui en pietersielie, nie gemis nie. Ek het nie tyd nie, die skerp en goue vel het in my mond gesmelt en ek was altyd haastig, uit vrees dat die ander dit nie voor my sou neem nie. Frites in varkvet? Hmmm, ek het dit sedertdien nog nie probeer nie, en ek is jammer! Bowenal knoffelsous.
En as sy nie brood by die winkel gehad het nie, het Ouma vinnig twee brode geknie. Brood met meel uit die meul, wat ek in twee minute voorberei het terwyl dit nog stomend en warm was.
En ons sluit die fees af met 'n waatlemoen wat in die kelder gehou word. Toe ek klaar was, kon ek nie asemhaal nie! En ons was nog nooit siek nie en ons was nie oorgewig nie.
God, wat kan beter as dit wees? Dit vergelyk nie eens met enigiets nie # 8230
Is dit die herinnering aan my ouma of die smaak van my kinderjare, wat ek dan nie sal kan voel nie? Miskien was dit die eenvoudige en smaaklike kos wat nooit sy smaak verloor nie. Wie weet nou? Alles is net 'n mooi herinnering. En so.
Ek was beïndruk deur u verhaal, Ruxandra :). Veral omdat ek die pakkies sade in die rietmandjie onthou, wat by my ouma agter die deur gebêre was. Hy het niks op die pakkies geskryf nie en tog, soos u ouma, verwar hy dit nooit :).
As die eerste ervaring in Italië was, kom die tweede uit Griekeland.
In 2008 was ek in Griekeland. As ons Griekeland sê, dink ons ​​aan die son, die see en selfs die Griekse spyskaarte.
Ek het die oggend strand toe gegaan, en dit was die middag 43 grade. Jy was besig om te smelt. Ek en my vriendin het besluit om iewers te gaan eet. Ons het die strate ingevaar en ons was verbaas toe ons sien dat die winkels en restaurante om 13:30 gesluit is. Ek word in Roemenië gebruik vir winkels en restaurante om van die oggend tot die oggend oop te wees om wins te maak, en ek vra 'n burger wat gebeur. Hy kyk my verbaas aan en wys my dat die tyd verby 13:00 is. Ek het nie verstaan ​​wat die fase was nie. Uiteindelik verduidelik hy vir my: in Griekeland is daar tussen 13: 00-16: 00 'n pouse, alles is gesluit omdat dit te warm is. Die verkopers gaan huis toe en gaan slaap, en om 16:00 keer hulle terug werk toe. Ek en my vriend was verbaas. Ons besluit om 'n taxi te neem en vra of ten minste een Roemeens 'n oop restaurant het. Tot ons verbasing het die taxibestuurder ons na 'n Roemeense restaurant geneem. My vriendin was baie bly, sy was 'n fan van Roemeense kos. Sy bestel haar buik sop en polenta met kaas en ek bestel iets wat ek nog nooit geëet het nie: Griekse hoendersop. Ek het die smaak interessant gevind en ook soortgelyk aan dié van blaarslaai. Uiteindelik het ons geleer en elke dag het ons na die restaurant gegaan, die enigste een wat tussen 13:00 en 16:00 in die omgewing oop was
Kroasië. Korcula. 6 jaar en 'n paar maande gelede. Ons drie (destyds het ons net een kind gehad, Stefan-eerste :)). Op die terras van 'n klein en sjiek restaurant, familieonderneming. Droomuitsig (seeblou, turkoois en meer en meer kleure!), Spesifieke reuke: denne en sout. Ons bestel vis! Ons ontvang 'n hele plato, met baie geregte wat my heeltemal onbekend is (ooreenstem met die prys, maar een keer per jaar is daar 'n vakansie by die see, nie waar nie?). Ons eet vis en lek ons ​​vingers af! Ons belowe ons sal terugkom. En ons sal hierdie keer, drie jaar later, oor vier keer terugkeer (my man, ek, Stefan-eerste en Matei-tweede). Ek sien uit daarna om by die restaurant uit te kom. Bestel oor. Dieselfde goeie vis, dieselfde droomuitsig en die reuk van denne en sout. Ons belowe om verder te gaan en hoop om dit te doen. Ons sal vyf wees: my man, ek, Stefanus die eerste, Matteus die tweede en Daniël die derde. Kroasië, berei u vis voor!
Ek het nog nie in Engeland aangekom nie (dit is 'n ou droom), maar ek het ontelbare kookprogramme gekyk (nigela, ramsay, ens.) (dit sou die korrespondent van ons ham wees), met korsie cranberry jam, by die wonder van die oond.
Ek het ook 'n kulinêre geheue (sjoe, hoeveel ek het!), Van 'n mini-vakansie in Brasov, waar ek by 'n Hongaarse restaurant die beste hoendersop ooit geëet het. Dit was die gesonde sop van die plattelandse hoender, die geel sop, soos ek geëet het toe ek na my grootouers in die land gegaan het. Van die een met die huisnoedels, wat die hele kamer parfuum maak en van al die verkoues ter wêreld ontslae raak. Dit was koud buite en die sop het my siel gesalf, ek het nie eens gesigte gemaak nie, want dit het vet bo -op. Dit het groot gekapte wortels en baie pietersielie. Sal ek weer sê ruik? Mmmmmmmmmmmmmmmm
Hy het nooit sy voete in Engeland gesit nie (brrr! Om die Engelse kanaal oor te steek op die Hoverkraft, of met die supertrein onder die kanaal), maar ek het 'n goeie herinnering aan Spanje.
Die Wêreldbeker -toernooi in 2012 het my gevang in die klein stad Santa Pola, naby Alicante, 'n entjie van die eilande van plesier af, dws Mallorca, Menorca en Ibiza, die Baleariese argipel wat ek in die lente besoek het toe die lug is helder en Mediterreense water asşijderea.
En Santa Pola, dit is verower deur die Engelse op die tydstip toe ek daar stap, die hele ou sentrum, vol helder en stil terrasse, behoort aan 'n paar Britse tavernes en handelaars. Oral is Engels gepraat, die betaling by die lessenaar, die huis of die kelner was in pond, en my euro was moeiliker om te aanvaar.
Ek het tydens die wedstryd tussen Engeland en Portugal in 'n oorvol kroeg gestop, maar met panoramiese TV en 'n suur bier sonder suur en om nie op die keistene wakker te word nie, het ek gemaak asof ek by Engeland bly, al was ek Portugees tot in die neste.
U weet hoe die Engelse so kalm, koud en ingehoue ​​was. Vervloek dit.
Die kroeg het soos 'n kuil gelyk waar 'n mal pak van honger geskree het!
En die feit dat ek deur die atmosfeer bederf is en uiteindelik saam met hulle begin skree het en selfs by Engeland, wat bely, beter gespeel het as die Portugese.
En jy het 'n wakker bier, jy het nog 'n bier, die honger het gekom om te gaan borrel om my in my maag te soek. En as u dit nie weet nie, is Santa Pola 'n paradys vir vis en seekos.
Maar omdat ek my finansies warm gedrink het uit die wedstryd, het ek my nie aan lekkernye toegedraai nie, maar ek het die nederigste manier bestel, weet u?
Vis en skyfies. vis gevat met krummels ou brood en patat vinnig vorentoe. Die vis was verkoolde filet, die aartappels was seepwit, die sous was 'n ketchup-gegeurde sous, en die hele ding kos sewe pond, meer as 15 euro.
Ek het die Engelse onder die snor geskiet en Santa Pola honger gelaat, ontsteld oor die wedstryd wat Engeland uiteindelik verloor het en die bier.
Ek is na Alicante, waar 'n Roemeens ons 'n beskeie herberg besit en heerlik geknaag het, 'n klomp krewe, 'n borsjt rooi baars en twee vetfilette varswatervis ('n soort Iberiese karp) met 'n garnering olywe en rissies gebraai in olyfolie met baie knoffel. En die hele vraag kos 11 euro.
En as dit nie u uitdaging was nie, sou ek nie eers Santa Pola en die Engelse en kusgeregte onthou nie.
Nog 'n insident wat my smaakknoppies prikkel. Dit het 'n paar maande gelede gebeur. My man moes 'n paar dae na Barcelona gaan. Hy vertrek met 'n swaar hart omdat hy my met sy twee ouer kinders en 'n Danutz -maag by die huis agterlaat. Dit was ook nie maklik vir my om te verhuis nie, en ek moes sorg vir alles in die huis en daaruit terwyl hy weg was, en ek het goed gevaar en hy het goed teruggekom. Snags, nadat die kinders gaan slaap het. Hy het vir my gesê hy het 'n verrassing vir my. Verras? Ek het geweet van sjokolade! Gee dit gou vir my! Nee, nog 'n verrassing. Hy gee my 'n snawel en smeek my om dit nie oop te maak nie. Werk 'n paar minute in die kombuis (nie baie nie, maar stel u 'n swanger vrou voor met 'n snawel in haar arms, maak dit asseblief nog nie oop nie) en kom met 'n bord waarop 'n sny roosterbrood, 'n naeltjie was knoffel en tamatie. Goed, laat ek nou die bek oopmaak? Hy het my nog nie verlaat nie & # 8230 Die storie volg (ek het intens gesout en dit was nie net in my verbeelding nie): hy en 'n kollega, by 'n restaurant, wou iets spesifiek hê. Nie baie gesofistikeerd nie, maar spesifiek van Barcelona :). Die kelner kom na 'n paar minute met 'n bord roosterbrood, knoffel en tamaties. En hulle was teleurgesteld & # 8230 (en dink dat hulle nie 'n snawel gehad het nie!) Maar die resultaat was skouspelagtig: braai 'n sny brood (roosterbrood, ja? Nie in olie nie!), Vryf goed met knoffel aan die een kant en met 'n sny tamatie en die brood wat gerooster word, is dit rof genoeg om die fyn stukkies knoffel en tamatie te behou. Dit word geëet. En dit word steeds vereis! Lekker! Verskriklike smaak! Ek het die volgende dag ook nie die naarheid vergeet nie! Maar hulle het dit verdien. Sedertdien maak ek hierdie peuselhappie van tyd tot tyd en verbeel my hoe dit sou wees om in die aand in 'n knapperige brood met 'n aanloklike reuk te byt, op die terras van 'n restaurant in Barcelona & # 8230
Ek onthou 'n ervaring wat ek in 2006 beleef het toe ek na 'n kursus in Engeland gegaan het. toe maak ek kennis met Indiese kos & # 8230 Ek eet toe 'n beesvleisbredie & # 8230 iets met 'n soet en suur rooi sous & # 8230 ek speek nog steeds as ek dink :))) behalwe die ander Indiese speserye het hierdie bredie na my toe gegaan siel & # 8230
en omdat dit my aan die lekkerte laat dink het, dink ek ek sal op die internet soek of ek so iets in Boekarest kan eet. yammyyyy
Dit moet wonderlik wees wat jy hier beskryf het. Ek is in elk geval 'n groot fan van beesvleis -steaks. Die hoogtepunt is dat ek, hoewel ek in 2009 ongeveer 10 dae in Londen gereis het, nie die aangenaamste herinnering aan so 'n biefstuk kry nie, maar uit Spanje, in 2011 op 'n uiters warm Augustus -aand ( of eerder nat), in die pragtige Puerto Marina in die oord Benalmadena (die plek waar die beroemde Hollywood -akteur Antonio Banderas ontmoet het & # 8221), op 'n terras van 'n paar Italianers wat uit alle oogpunte wonderlike geregte bedien het, en die diens was in skrille kontras met wat dit beteken om 'n see -terras & # 8230 & # 8230 & # 8230; groen & # 8230 Mmmm te hê! Goeie pous & # 8230 En as ek onthou, het daardie steak in my mond gesmelt, al was dit ongeveer 3 en 'n half cm dik, sonder enige oordrywing & # 8230
'N Florentyn wat verlede Dinsdag in Friuli geëet is, botter so sag soos beesvleis, saam met 'n gegrilde sampioen en 'n huiswyn & # 8211 eenvoudig en goddelik :-) Sommige sê dat so iets 'n koue plek met 'n temperatuur van 3 behels grade en sonder te veel suurstof om eers na ten minste 40 dae na te gaan, en die geheime is veel meer :-)
Adi, ek het nie veel tyd om vandag te praat nie. Ek het 'n paar dae vakansie deurgebring in Covasna, in die dorpie Padureni, naby 'n meer en naby 'n bos. Na 'n oggend van swem in die koue bergmeer en 'n paar tree op 'n bospad, het ek 'n paar varksteaks geïmproviseer. In die volgende skakel is die verhaal van die braai: http://www.razvananton.ro/un-experiment/
Ek hoop jy hou daarvan. Ek sal baie graag die kombuis wil hertegnologieer. Die tyd raak al hoe minder en ek wil graag vinniger en beter kan kook. Ek is baie nuuskierig oor die oond met 2 verskillende temperature op dieselfde tyd. Ek wag vir die volgende plasings.
Vir baie van ons is vakansies lekker.
Vir my het hulle beslis in die eerste plek 'n smaak wat ek elke keer saamneem en met vreugde en in die vorm van 'n kookboek na my gesin bring.
Ek het al 'n paar jaar die gewoonte om die terugkeer uit die vakansie te vier met 'n ete vir die uitgebreide gesin (minimum 12 mense) vol wonderwerke uit die lande wat besoek is.
Ek het begin met pastitio en heuningjogurt na weke in Griekeland. Ons gaan voort met eendkonfyt en quiche lorraine na Parys of paella met seekos en outentieke sangria na Barcelona.
Ek bring nie net die smaak en geure mee nie, maar ook 'n deel van die lewe van ver, 'n deel van die entoesiasme van die dae van ontspanning en die begeerte om iets nuuts te leer oor iemand anders, oor ons, oor my .
Verlede jaar, uit die Verenigde Koninkryk, het ek besluit om my pa se verjaardag te vier, soos ek die beste weet, met 'n volledige maaltyd. Hierdie keer, geïnspireer deur die fynproewers op die eiland, het ek probeer om bees- en Guinness -tert met ertjiepuree en wortelkoek te probeer.
Dit was vreemd om my ma te sien wat net wortels vir die sop gerasper het met 'n noukeurige smaak van die stroopstroop, my oom die eerste sluk te sien neem en hy vertel dat hy nog nooit gehoor het hoe jy sulke vreemde dinge doen nie en hierdie Engelsmanne is groot verdraai (geen wonder dat hulle ook nie die pond wil verander nie, hulle het nog 'n woord). Dit was snaaks om my pa se oë te sien skyn oor die idee dat ek hom nie dwing om te eet nie, wonder jy watter muwwe en goeie kruie of kase jy moet weggooi, soos gewoonlik, maar ek doen iets met bier. Wel, dit moet goed wees! Duidelik!
En dit was! En is dit goed. En my oë glimlag as ek ook vir hulle glimlag. En dit maak my siel vol as ek hulle hoor praat oor hierdie aroma en die ander smaak en ons en ander. En dit is warm in die huis en die tafel is vol. En ons is vandag hier saam, en ja, daarom hou ek daarvan om te kook, daarom reis ek graag, want ek doen dit vir en deur hulle, of omgekeerd, hulle deur my.
Dankie, Adi, vir die denkbeeldige reise! Hulle voed ons daagliks :)
Ek het nog nie in Engeland aangekom nie. Jou kos lyk fantasties! Ek hou daarvan dat die vleis nie te roos is nie. Ek weet dat dit gereeld aanbeveel word dat die vleis in sulke resepte in die bloed is of nie baie deurdring nie. Ek verkies dat dit goed deurdring, maar nie droog is nie. In die resep hierbo is die vleis net goed. N pragtige dag!
Ja, die ware kookervaring wat ek tot dusver geleef het, is vir my die op die Griekse land! Nie verniet nie, maar daar vind ek, behalwe die fantastiese kos en die droomatmosfeer, 'n gasvryheid in tavernes soos nêrens anders wat ek weet nie. Gewapen met 'n brandende behoefte om alles wat outentiek is in terme van Griekse kos te ontdek, het ek een vir een na tavernes gesoek waar plaaslike grootouers, in meer of minder konsekwente groepe, middagete rustig geëet het, met 'n glas wyn en in die akkoorde van tradisionele musiek.
Daardie plekke verteenwoordig vir ons 'n ware oase van gastronomiese kultuur. Ek het by ontbyt verskillende gebak, warm en uitnodigend, beleef: tert / blaardeeg met kaas en spinasie, met feta en olywe, saam met 'n sterk en aromatiese koffie.
Tydens middagete proe ek kos wat lank gekook is oor lae hitte, in 'n houtoond, in kleipotte so klein soos 'n palm. So het ek uitgevind dat 'n stuk fetakaas, mildelik besprinkel met vars olyfolie en vars oregano, in die oond gesit met 'n geurige tamatie, 'n gereg word soos u nie sou gedink het as u dit nie proe nie!
Ook hier het ek uitgevind dat dit nie toevallig is die kombinasie tussen snye lewer wat op die stoof gekook is, gekruid met net 'n bietjie peper en die boontjiebredie gemaak van die grootste korrels wat u kan voorstel nie!
Ek het ook 'n kroeg eienaar ontmoet wat so vriendelik en gretig was om u goed by hom te laat voel dat hy 'n paar minute by u kan bly en die onderkant van die geregte kan verduidelik, net uit die begeerte dat u 'n volledige kulinêre ervaring het! Danksy hom was die aande vol geskikte keuses: souvlaki, sagte en geurige spies, gyros, in tradisionele pita, donsig, rooskleurig en warm, bedien met romerige en verfrissende tzatziki -sous of 'n Griekse slaai, met die woord feta!
Ek het ook die seekos probeer en ek het 'n seekat so sag geproe dat jy nie kon glo dat dit net in water met speserye gekook is en dan met olyfolie gebraai word nie! Fantasties!
Vir nageregte weet ek nie eers waar om te begin nie! Van die fyn en knapperige blaardeeg, gevul met eierroom en vanielje, uit die tientalle soorte baclava, of die versuikerde vrugte, wat in die flesse gesit het en op die goeie proeërs en kopers gewag het!
En uiteindelik het ek die konsep & # 8222 van die huis & # 8221 werklik beleef, wat, behalwe gasvryheid, permanente sorg van die werknemers behels om u verblyf in hul restaurant so aangenaam moontlik te maak! Of dit nou 'n glas ouzo was, wat die wagtyd vir kos vinniger sou laat verbygaan, of 'n sny spanspek aan die einde van die maaltyd, dit was belangrik om u regtig te laat voel dat u u teenwoordigheid daar geniet en nie dat u kan nie wag om vir die briefie te vra om die tafel los te maak en plek te maak vir ander kliënte nie!
By vertrek is u, soos 'n gas, na die uitgang gelei en genooi om verby te gaan. En wie wil nie elke dag van hul vakansie spesiaal voel nie?
Ek glo dat die geleentheid om 'n land te leer ken deur middel van outentieke nasionale gastronomie ook 'n geleentheid en 'n voorreg is!
Baie jare gelede, dink ek, tydens 'n wandeling na Salzburg, vir 'n koffie, koud), het ek toevallig die beste aartappels ooit in die kantine van 'n sportklub geëet!
iewers in die noordelike deel van Salzburg. Ongeveer 4 jaar later het ek die idee gekry om die aartappels te proe. Ek het ongeveer 4 uur lank na die kantine gesoek, aangesien ek goed was met die oriëntasie in die ruimte, met die herinneringe en met die smaak, en ek kon dit ongelukkig nie meer vind nie.
Maar ek het die resep nou herhaal.
Hy het 4 aartappels van Marica skoongemaak, wat ek in skywe gesny het, amper soos puree, en ek het dit ongeveer 8-9 minute gekook. Glad nie. Net soos dit effens versag.
Ek sny 'n ui afsonderlik in blokkies, maak dit hard, voeg ongeveer 250 g klein gekapte spek by, en nadat dit gebraai is, voeg ek bogenoemde aartappels by. Saam braai ons dit vir ongeveer 7-9 minute, sit 3 eiers saam met kaas aan die einde, braai dit nog 'n minuut en al die waansin sit ek dit saam met die pan in die oond vir ongeveer 5 minute.
Iets onvergeetliks het uitgekom!
Dit herinner my perfek aan daardie dag.
Dit is een van die beste kombinasies van aartappels met spek wat enigiemand ooit kan eet.
Hierdie jaar gee ek nie op nie. Ek gaan weer daardie kantine soek. Ek het al die sportklubs van die net gehaal en ek gaan proe.
ps: dit word bedien in 'n pan waarin dit gebraai word en in die oond gesit word.
Goeie eetlus! Wees versigtig, want dit is verslawend :)))
Ek hou van die Italiaanse kombuis, met alles wat dit bevat, van rou ham tot die mees gesofistikeerde pasta. Ek het 'n ware kulinêre ervaring gehad in Februarie 2012 in Reggio Emilia, Italië, natuurlik, waar ek 'n week lank, toe ek daar was vir 'n seminaar, die voorreg gehad het om alles te geniet, maar ek onthou dit nog steeds. gereg wat ek net daar geëet het, naamlik beesspiere met balsamiese asynsous & # 8211 iets goddeliks na my mening. Ek het sedertdien nog nie geëet nie, want ek het dit nêrens in die restaurante in my omgewing gevind nie en ek het nog nooit probeer voorberei nie, maar volgende jaar herhaal ek hierdie ervaring ook in Italië & # 8230
Ek is Tudor Noge, ek is 6 (ses) jaar oud en
my kookverhaal is kort en is vervat in 'n film van 15 sekondes hier:
Die beste eetervaring vir my was om te eet in een van Jamie Oliver se restaurante in Engeland. Ek wou so graag daar kom en op my eerste reis na Engeland het ek dit nie gehaal nie, maar op die tweede het ek reguit daarheen gegaan om seker te maak dat ek dit nie weer mis nie. Ek het hoë verwagtinge van die kos gehad, en dit was natuurlik nie deur hom gekook nie, maar volgens sy resepte en tegnieke is daar aan my verwagtinge voldoen. Ek het altyd vir myself gesê dat ek sou eet wat hierdie man my ook al bied; ek bewonder hom so baie vir die ontspanne manier waarop hy kook, so ek bestel 'n minestrone -sop en 'n vis in papiota. Beide uitstekende minsteronsop het die perfekte hoeveelheid groente en spek, die brood was buitengewoon knapperig en die vis was 'n fantasie van geure, waaruit die venkel die meeste opval. Ek dink ek kon enigiets geëet het, en dit sou wonderlik gelyk het net omdat ek daar was. Soms kan 'n restaurant tien perfek voorbereide resepte maak as die atmosfeer reg is. En by die Italiaanse Jamie & # 8217 was die atmosfeer perfek, ek sou dit aan geen restaurant ter wêreld gee nie.
My verhaal speel 'n paar jaar gelede af tydens 'n onvergeetlike vakansie in Caorle, Italië. Middagete kom nader en ek was dol oor iets Italiaans: seekospasta. Ek het dus 'n klein restaurant op die strand gekies, waar ek geweet het dat voedsel slegs uit ou plaaslike resepte berei word. Ja! Dit was die beste seekospasta van my lewe asof ek dit nog vars en heerlik kon ruik. Ek het so baie van hulle gehou dat ek die sjef gebel het om hom geluk te wens met die geregte wat hy gemaak het. Giuseppe, soos hy genoem is, was 'n ou heer, vol lewe en rooi in die wange, hy was baie tevrede met ons waardering, soveel dat hy ons die volgende dag genooi het om by die hele pasta -kookritueel by te wees. Ek aanvaar sonder om te aarsel, selfs al het die "geleentheid" om 5 uur die oggend begin! Die volgende dag keer ons terug na die restaurant, waar Giuseppe op ons wag met 'n groot mandjie riet, wat wag om gevul te word met lekkernye. Saam begin ons 'n oggendwandeling in skilderagtige strate en gesels oor Roemenië en ons tradisies in kook (hy was baie geïnteresseerd in sarmale). Na kookkuns en vriendskappe kom ons by die vismark aan. 'Dit is waar die kook van seekos begin,' het Giuseppe vir ons gesê. Dit was spitstyd vir die sjefs van die streek, en die klein hawe was aan die gons met vissers wat uit die see teruggekeer het met hul bote propvol vars vis. Ek wil u vertel dat onderhandeling die basiese reël daar is. Ek het al die bestanddele gekoop en onderhandel, maar dit is absoluut almal soggens gekies, dit ruik intens vars. Na die winskopies in die mark, keer ek terug kombuis toe. Eerstens het ek 'n voorskoot gekry, en toe begin ek met die eerste stap - die deeg knie. Giuseppe het ons vertel dat pasta altyd met die hand gemaak word, nie in die winkel gekoop word nie. Toe leer ek die resep vir pasta wat tuis gemaak word, en sedertdien is die kook van pasta 'n groot plesier in ons gesin, en die smaak, die smaak is anders as die handel. 'N Ander geheim wat ek in die kombuis van Giuseppe ontdek het, hoef niks perfek gedoen te word nie, want uiteindelik word onvolmaaktheid perfek. Nadat ek die seekos skoongemaak het, het ek knoffel, olyfolie bygevoeg, tuisgemaak, met 'n buitengewone geur, geen warm rissies nie en ek het alles bedek met witwyn, hoe droër dit is, hoe meer intens voel dit. En laastens het ek die pasta bygevoeg, warm gekook en hier weer die perfekte snack. Alles lyk so eenvoudig, maar so ingewikkeld as jy kon voel hoe die geure ons sintuie diskreet omhul. En so eindig my verhaal met nog 'n porsie pasta, gemaak met Giuseppe by die see, in Caorle, waar ons 'n buitengewone man ontmoet het wat 'n eenvoudige en uiters lekker resep onthul het. Sedertdien het 4 jaar verloop en het Giuseppe, op ons uitnodiging, na Roemenië gekom, waar ons hom op Roemeense lande geloop het en ons ook die tradisionele sarmale -resep aan hom bekend gemaak het, wat hom regtig verbly het.
Wat 'n belewenis as ek nie te ver van die stad af gaan nie. Ek weet nie, maar ek dink polenta met kaas en suurroom, saam met 'n eier, is 'n baie goeie kos en maklik om te verteer.
Ek woon sedert April 2012 in die Verenigde Koninkryk, nogal gewoond aan kook in Roemenië, en my eerste ervaring in die kombuis in die Verenigde Koninkryk, op die elektriese kookplaat, was 'n totale fiasko.Die kos wat ek gewoond was om op die gasstoof tuis in Roemenië voor te berei, was nie so lekker op die elektriese stoof toe ek aandete op Valentynsdag vir my nuwe man voorberei het nie. Op daardie oomblik smelt my trots as sjef soos botter oor lae hitte, en my man eet die aandete wat ek voorberei het met 'n glimlag op sy gesig, en prys altyd die kos wat ek voorberei het, maar in my siel het ek geweet dit was net oulik en nie hy wou my gevoelens seermaak nie. Nou het ons meer ervaring opgedoen, plus intussen het ons verhuis en die stoof en oond is op gas, en die kos kom elke keer lekker en geurig uit. Nou weet ek dat die lof van my man nie uit pure dapperheid kom nie :)
Ek het nie so baie gereis dat ek kan sê dat sommige van die kombuise wat ek deurgemaak het my beïndruk het nie (in Engeland is Engelse ontbyt net 'n kos wat u 'n lang dag kan besoek, en vis en chips, banaal) Miskien as Jamie Oliver vir my gekook het: -) & # 8230) Maar in Finland het ek die sappigste en lekkerste rendierbredie geniet, 'n rooivleis met 'n smaak van wildheid en harde geure en 'n rooi sous aangesteek deur rooi bloubessies & # 8211 poro en carpal kastike & # 8230
Om te probeer, maar so vet en ongesond soos hulle sê dat ons kook, ons kos is nog steeds lekker, maar dit het jou ne sais qoi, onverfynde en vartos, jou vingers gelek.
En weet dat ek die stoof en die oond nie sonder u steak vat nie, bonus! :-)
'N Onuitwisbare herinnering aan 'n wegbreek van 3 dae (ongeveer 40 jaar gelede) êrens in Moldawië op uitnodiging van 'n vriend. Dit was 1 Mei en ek het 'n paar dae afgehaal. Dim. Na Vaslui. Van daar af het ek 'n vervalle bus geneem ( wedloop) wat van al die skroewe gepiep het, ons het ongeveer 2 uur gestap en van waar hy iets anders te voet gelos het. Wat meer is! Ons het nie geweet ons kom nie, maar die gasheer het ons bedien met 'n paar 8230 en 'n bietjie Die brandewyn het ons almal so moeg soos ons in die bed gesit. 'n glas wyn kom uit die kelder, 'n roséwyn, lig en die glas stoom # 8230. Nadat ons geëet het, het ons ongeveer 60 minute gestap. Ek weet nie watter tante nie, ek het na ete rondbeweeg. Tannie wag vir ons met 'n GROOT wasbak met pasteie op haar skoot. en pasteie weer. 3 dae geen water gedrink nie, maar die wyn was so lig en aangenaam dat niemand duiselig was nie. Ons was toe nog baie jonk, maar ek sal die ervaring herhaal :))
Die kookervaring wat ek nooit sal vergeet nie, omdat dit 'n intense sentimentele waarde vir my het, is te danke aan my ouma, wat kort ná hierdie kookkuns wat sy vir my en my suster gegee het, oorlede is. Ons was slegs tydens die vakansie en meestal by ons kleinkinders van ons grootouers saam met ons ouers (wat daarin geslaag het om te werk, 'n huis op die stukke te bou en vir ons te sorg, ons op te voed en die waardes te gee wat ons hou vandag met heiligheid vas). Dit lyk asof ek in 2000 'n week by my ouma was en nadat ek met vakansie was. Daardie week kook sy vir ons die heerlikste geregte, wat net sy weet hoe om dit te maak. Van boere -aartappels tot 'n pot op die stoof wat in 'n spesiale styl gebreek is, tot die & # 8222 groen kaas wat in die massas piep soos niemand anders doen nie, tot sarmale, pluimveeborscht, cozonac, stapels koeke in olie wat Ek vind die oggend chisalita geëet met koue polenta wat ek met tou gesny het, suur skaapmelk met 'n heeltemal spesiale smaak, die baie verstandige stysel met baie groen. Dit was 'n gekke week in die lekkerte van die hande wat hulle van soveel werk afgebreek het. Hy het altyd vir ons lekkernye gemaak, maar in daardie week het dit gelyk asof alles anders is, asof hy hom voorberei vir die vakansie. Dit het gelyk asof sy die laaste oomblikke was waarop sy ons so kon vertroetel, want na ongeveer 'n maand het ons die laaste oomblikke saam met haar meer waardeer, in die beskeie somerkombuis en in die koeler van die adobe -huis waar sy het ons altyd hartlik laat lag en elke maaltyd op 'n unieke manier geniet. En nou sien ek hoe sy die draad langs die ikoon uithaal en ons groot polenta sny en haar oë blink van geluk dat sy ons saam met haar aan tafel sien. Bonet (dit is hoe ons haar liefkoos) is bo, maar haar passie vir kook dra dit beslis elke oomblik wanneer ons in die kombuis is, beide ek en my suster, oor.
As ons oor die Verenigde Koninkryk praat, kan ek eerlik sê dat ek nooit kan weerhou van 'n volledige ontbyt wat ek met die grootste tevredenheid eet nie.
Maar 'n onvergeetlike ervaring is die datum toe ek 'n selderysroom -sop met Stilton -kaas geëet het, iets buitengewoon goed, lekker en .. Brits!
kos & # 8230 slegs goed.
Die kinderjare laat my dink aan die mees spesiale smaak
en ruik gekookte melk in die ketel waarin die polenta gemaak is, tuisgemaakte noedels met melk en vanielje, stysel gemaak met vleis in vark in 'n pot, donuts met geklopte melk in 'n kleipot, pannekoek met skokkonfyt of bitter kersie & # 8230 en meer vertel?
fynproewers weet waarvan ek praat. Ek het baie kulinêre ervarings gehad, maar ek kan nie die dinge wat met my kinderjare verband hou vergeet nie. Ek sal jou net ten goede soen oor kos.
Mno, ek weet nie hoe dit u Engelse ervaring my laat dink het aan 'n reeks ervarings in Maramures, 'n gebied in Roemenië wat ek eers die eerste keer verlede jaar besoek het nie en wat my 'n bietjie betower het. En omdat ek nie met u wil praat oor houtkerke of gelukkige begraafplase nie, sal ek natuurlik sê dat die tuisgemaakte horinka wat ek altyd ontvang het op elke plek waar ek oornag het, die onvergeetlikste van alles was: vakansiedae. Hy het sy werk so goed gedoen dat ek op 'n aand, na 'n gesonde brandewynnek, op 'n houthuis geslaap het, terwyl daar in die restaurant onder ons 'n groot troue was. Ek dink egter nie ons sou iets gehoor het nie, selfs al speel hulle die koor in die kamer langs die bed.
Toe slaap ons gelukkig by die koshuis van 'n dame wat my aan my eie ouma herinner het en wat soggens tydens ontbyt 'n "a la carte" spyskaart bedien het met alle organiese produkte, meer presies vir haar voorberei in mielies: konfyt, melk, gebakte eiers van die hoenders wat ons wakker gemaak het en selfs die botter was tuisgemaak. Kan jy dit glo? Toe eet ek vir die eerste keer tuisgemaakte botter en ek onthou nog die smaak!
En die laaste kulinêre ervaring wat die moeite werd is om te onthou, het plaasgevind in Viseu de Sus, in 'n restaurant wat ons verras het met sy taamlik pretensieuse reëling in so 'n klein dorpie en wat ons aanvanklik teleurgestel het deur die spyskaart, want ons kon dit nie vind nie. tradisionele kos daardeur. Gelukkig het ek gevra of ons iets spesifiek vir die omgewing kan kry, en natuurlik kan ons dit ook doen; ons het selfs gekies om na die sjef te gaan wat vir ons 'n polenta met jumari en kaas gestuur het om u vingers te lek, sê ek eerlik. Trouens, al die kos wat op die tafel beland het, was heerlik, maar die polenta het in 'n ander liga gespeel, dit was iets kranksinnigs, plus ons het dit van die huis en brandewyn wat hulle gemaak het, ontvang, want dit lyk asof dit skaam is om maramureseam te wees en nie te hê nie brandewyn gemaak met jou eie hande.
Dit het 'n vaste vakansie vir my smaak beteken, want ek het teruggekeer huis toe na Boekarest met die begeerte om terug te keer na Maramures en met brandewyn as 'n aandenking, wat enige yskasmagneet op enige tyd van die dag klop!
2002. Ek was destyds 'n student en het op 'n manier die organiseerders van 'n somerkursus in Spanje oortuig met 'n voorneme dat ek daar moet wees. Studente van regoor Europa het deelgeneem en ons is ingelig dat een van die aande die internasionale aand sal wees, waarin elke deelnemer moet kook en iets tradisioneel bedien. Ek het Roemenië verlaat met wingerdstokke wat my ouma gevou het, met 2 sakke mielies (waarvan een in my bagasie gebreek het, maar dit is 'n ander storie), 'n halwe bottel vol borsjt, 'n paar takkies basiliekruid en 'n gesonde Palinca -bottel van Maramu & # 8217.
Ek het die maalvleis van daar af gekoop, nadat ek 'n halfuur lank gesukkel het om aan my gasheer te verduidelik wat sy kombuis my presies voorsien. Hy het my na 'n slaghuis geneem waar ek vir my 'n paar stukke vleis gekies het wat ter plaatse gekap is.
Ek kook toe (die boonste, vir die eerste keer op 'n induksie -kookplaat) die beste sarmale in beesblare en met polenta wat ek self moes eet. Ek weet nie of dit regtig die beste was nie, maar die brandewyn het beslis die hele gehoor (en ek saam met hulle) oortuig dat dit die beste kos was wat die aand gekook is.
Dit het selfs tot woorde gekom soos: & # 8222, moenie meer na die roman gaan nie, want dit sal jou gif laat drink, dit na die laaste stuk polenta, geweek in die laaste druppel sous op die bord, klaar was.
Dit is wat tien jaar gelede gebeur het, maar dit het in my geheue gebly asof dit gister gebeur het. Vandag kook ek nie so baie nie, want ek het nie tyd nie as gevolg van Razvan (www.razvananton.ro) wie se blog ek bestuur en vul met die mees aanloklike kookfoto's wat ek kan (terloops, ek weet dit kan lyk 'n oordrywing, maar ook fotografie tydens die reis van Spanje wat ek begin het).
Dit sal wonderlik wees om op 'n moderne kookplaat en in 'n moderne oond van Samsung te werk, veral omdat baie kook- en fotosessies in my kombuis plaasvind :)
En met die nodige verskonings vir die dubbele pos, het ek nou gesien dat Razvan ook hierbo geplaas het.
Ons veg om almal se kombuis weer in te rig :) & # 8230, in elk geval, waar die prys ook al kom (as dit een van ons is: P), moet ons albei wen.
Ongeveer 28 jaar gelede was ek 'n trotse eersteklas gegradueerde, 'n enigste kind met ouers, snoesig en grillerig.
Ek het nie daarvan gehou om te eet nie. Maar glad nie. Ek sal nie vergeet hoe ek onder die kombuiskas, wat taamlik groot was, hoenderbiefstuk, Sibiu -salami, pastrami en ander lekkernye (met groot moeite gekoop) ingeprop het totdat my ma nie geweet het watter dier in die kombuis gesterf het nie. Uiteindelik het hy die bron van die reuk besef, die gevolg was dat ek 'n ongewenste kennismaking met die vlieëpalet gemaak het. :)
Hierdie kind wat met sy neus verdraai het, het tydens 'n gesins troue op 'n kort vakansie by sy grootouers beland. Alhoewel ek uniek, wonderlik en kosbaar was, het niemand my regtig opgemerk nie, alles draai om die bruid.
Ek gebruik die geleentheid om die hoenders, die vark en die groot tuin van die grootouers te leer ken en dit lyk my toe.
Op die troudag, skok! Niemand het my gebel om ontbyt aan te bied nie, elkeen met 'n ander besorgdheid.
Ek sluk my trane van hartseer en gaan skuil in die tuin, met die hoop dat iemand my sal kom soek.
Niemand het gekom nie, maar ek het ook nie omgegee nie. Ek knik vir 'n tamatie. Dan in soetrissie. En ek het 'n openbaring gehad!
Ek hardloop die huis binne, gryp 'n blikkie bak en 'n mes en gaan kook.
Ek het ongeveer twee tamaties (ek dink hulle was 'n bietjie onryp) bymekaargemaak, 'n soetrissie, ek het 'n paar uie gepluk totdat ek die regte een gekry het, plus 'n paar handvol groente. Dit is moontlik dat ek ook gras en weegbree gesit het, want ek was toe nie baie groot nie.
Ek het alles in my blikkie gesny, insluitend 'n stukkie vinger (maar hoe lekker is die kos wat met opoffering gemaak word), ek het gekruid met baie papawersaad wat direk uit die kapsule geskud is, ek het met my vingers gemeng (ek voel asof Jamie my kopieer! ) en & # 8230god, hoe goed was dit nie! Ek het my neef ook so aangenaam behandel, en sy bevestig: wonderlik! (Ek dink my neef het ook 'n maaltyd oorgeslaan)
Later, as 'n volwassene, het ek nog vele ander wonderlike eetervarings gehad, maar niks soos my eerste vakansieslaai saam met my grootouers nie.
PS En nou, as ek soms my kinderjare wil eet, stuur my ma my om onder die kombuiskas te kyk. :)
My kulinêre ervaring van verlede jaar, aan die Cote d'Azur, word meer in 'n paar beelde getoon. Sterkte vir my!
Die suksesresep in ons huis is die hoender met suurroom wat op 'n houtstoof gemaak word, hierdie herfs, langs 'n karaf geharde wyn, net in die vat. 'N Wonderwerk wat enige probleem wat ons het, oplos.
My kookervaring kom van Drobeta Turnu Severin, waar ek die beste en heerlikste vis geëet het in 'n gerestoureerde boot aan die Donau.
Hallo, ek het hierdie jaar die spesiaalste kulinêre ervaring gehad. Ek het op my wittebrood na Griekeland gegaan met die gedagte aan God, wat eet ek daar, lam, skape, bok en wat haat die Grieke nog? alles goed en mooi ek het hoenders gevind wat ek oor groente gevind het, maar ons is een aand uitgenooi na & # 8222Greekse aand & # 8221 gereël deur die hotel. ons het opgedaag en van die ingang na die terras van die restaurant het dit heerlik geruik. Ek het hoenderslaai -groente geproe en ek het die lam heeltemal by protzap vermy. op 'n stadium het ek 'n reuk gekry met 'n geur en & # 8230God ek was mal gek, ek stuur my man om te kyk wat daar is, hy word gelukkig en ek sê dit is 'n gebakte varkvleis daar goed sleg & # 8230 (om my te laat eet) Die water in my mond gekom het, het ek dit dringend gestuur en 'n groot porsie gebring. Daar is 'n groot wit bord versier met blaarslaai, 2 stukke gesny asof uit spiere, goed gebak in 'n groen sous met 'n geur en reuke van ek weet nie hoe om vinniger te eet nie. Die eerste ding was dat die vleis so sag was om in jou mond te smelt met die soet sous, ek dink k van avokado of appel om jou te vertel, maar dit was duidelik te onderskei van roosmaryn, basies dink ek dat vleis fyn gekook is of iets Grieks slaai en met die voorkoms wat ek geëet het, was dit steeds die beste gebakte vleis wat ek kon eet. Ek het baie daarvan gehou, maar dit was nie die verrassing nie, maar die feit dat ons die aand die sjef ontmoet het wat met my vriende was en my gevra het of ek daarvan hou en ek het gesê k DAAA ek wil nog steeds so iets proe, waarmee hy verbaas vra hy: dr, hoekom het u die grootste deel lamsvleis in die oond gevra toe u 'n paar nagte gelede vir my gesê het dat u nie eers skaapkop eet nie? Ek was verbaas dat ek nooit verwag het om skaap te eet nie, om ook niks te ruik of die wonderlike smaak te hê nie. Ek het skaap geproe. Ek hou nie van hierdie era nie, en saam met Ouzo en die snye brood met olie en Griekse slaai, dit was die beste kulinêre eksperiment wat ek geleef het ... app wat ek soos kaas in slaai gevind het Grieks was ook skape. In elk geval, baie geluk aan die sjef
Wat Roemenië betref, ek het 'n tante in Sinaia wat die beste sarmale & # 8222cosulet & # 8221 maak soos sy dit noem. maak die koolrolletjies 'n bietjie vetter en kleiner, sny die kool afsonderlik en sit dan afsonderlik 'n groot vel suurkool, maak 'n bedding met gekookte kool op die koolblaar, sit 2-3 suurkool daaroor en 'n stukkie kaiser en versamel koolblaar soos 'n mandjie. nadat u verskeie sulke kosse gemaak het, plaas dit in die houer waarin hy die gesnyde kool gekook het (dit het 'n ou aluminium tuci wat 'n geur gee) en kook dit met 'n bietjie tiemie en tamatiepasta en sit dit vir 15 minute in die oond. met polenta en suurroom is dit 'n lekkerte om nie te praat van hul voorkoms op die bord nie; dit is 'n klein verrassing & # 8230 Ek kan nie wag om by die berge uit te kom nie.
Ek wil nie noodwendig wen nie, maar ek wou 2 geregte deel wat my lewe lank spesiaal is en vir my sal wees, en ek kan u almal uitnooi om tant Maria se sarmales te proe
Ek het die geleentheid gekry om aandete te bedien in Brad Pitt se gunsteling Maltese restaurant, waar ek verbaas was om 'n uitstekende waarde vir geld te vind. Dit is nie 'n toeriste -restaurant nie, dit is eintlik 'n a la carte -restaurant met 'n onberispelike diens met 'n Maltese spyskaart, en nie net van baie goeie gehalte nie.
Ek dink dit is die mees romantiese plek vanweë die atmosfeer en die gedempte musiek wat u na 'n ander wêreld verander.
Die restaurant, feitlik in die rustige stad Mdina, is 'n tipiese Maltese huis, en alles het 'n magiese lug van die verlede, die wingerdstok wat die mure versier, die rangskikking, die musiek en veral die kos laat jou sprakeloos.
Ons het begin met 'n Maltese gereg wat in nouvelle -styl gerangskik is, maar vol, moenie dink dat dit slegs in die middel van die bord gerangskik is nie (ek het nie 'n foto geneem nie, maar u kan die webwerf binnegaan en sien)
Pryse vir Maltese geregte tussen 9-15 euro, tipe 2, waar u 'n buitengewone vis, seekat, die tradisionele Maltese konyn of verskillende lekkernye tussen 20-26 euro en buitengewone wyne, 'n Sancerre 40 euro, kan eet, maar daar is ook wyne teen 20 euro. Absoluut al die geld werd, nageregte kos tussen 6-9 euro.
Alles lyk absoluut wonderlik, die personeel is onberispelik; eenvoudig, as u brood nodig het, spring hulle vinnig en vinnig om u te bedien sonder om u te irriteer. Baie keer kom hulle om vir jou brood te bedien, en jy stop so lank as wat jy nodig het & # 8230 My vriende bedien 'n buitengewoon tuisgemaakte konynlewerpastei, hulle beveel dit aan. Ek het 'n Maltese en visgereg geëet, en alles was heerlik, met 'n wonderlike rangskikking.
Op 'n gewone aand was al die tafels vol, ons het vooraf 'n bespreking gemaak. Vir 'n unieke eetervaring, 'n Middeleeuse Maltese atmosfeer en onberispelike diens, beveel ek hierdie buitengewone restaurant aan.
die beste kos wat ek bedien, is die een wat my man gemaak het as ons op vakansie is in Maramures, daar vertroetel hy my elke oggend met ontbyt en kook alles wat my hart begeer, dit is wonderlik om iemand te hê wat u wil kook, en vir dat ek hom 'n groot vreugde sou maak as ek die wedstryd wen, ek is seker dat hy my met nog meer plesier sou kook
In die land van my moeder, toe 'n eier in 'n pan op 'n warm plaat dan gemeng is met goeie landelike kaas, en hierdie lekkerny wat selfs deur die geliefde berei word, nog lekkerder geword het
My kookervarings gebeur in my eie kombuis, want dit is waar ek ontspan terwyl ek kook. Maar daar is ook oomblikke wat eenvoudig nie uit die gees verwyder kan word nie, maar ek kan dit veral gedurende die winter êrens in die Apuseni -gebergte, in die Ramvallei, waar my ouma woon, vind.'N Pragtige omgewing, tussen Baia de Aries en Turda (vir fynproewers: P). Probeer uself laat meevoer deur die golf en stel u 'n taamlik koue wintersdag voor, met sneeu soos in sprokies iewers agter die huis, langs 'n regte baksteenoond, waar u ook al die kos maak, sensasioneel. 4 ronde brode word voorberei (geknie van meel by die meule in die tuin), 'n kleipot vol sarmale in beesvleis en 3 vetkoeke met okkerneute (of liewer okkerneute met cozonac, want ek hou baie van okkerneute van die koekdeeg) Al hierdie lekkernye is gereed om in die oond te kom en bied my aan die einde van die bak 'n plesier en 'n bederf van al die sintuie. Tot die bogenoemde in die oond gebak is, sit ons nog 'n hout in die stoof om te vergoed met die koue buite en gereed. Die stomende brood wat vars uit die oond is, ruik na 'n dromerige, bros en bruin kors, en nooi u dadelik om dit te proe met die bees gevulde koolrolletjies wat skouspelagtig lyk met die onmisbare romerige suurroom en 'n warm peper, alles uit ouma se tuin . Die geurige cozonac verheug jou sintuie en moet dringend geniet word met 'n koppie glühwein, gegeur met 'n bietjie kaneel en lemoenskil & # 8230na dit alles is daar niks om te doen nie Kersfees, watter lekkernye het u geniet, of herhaal die ervaring jaar na jaar & # 8230
Baie geluk Adi. Jy is maksimum. Dit is die eerste keer dat ek plaas, maar ek volg elke dag u webwerf en pas u resepte in die praktyk toe.
Ek het die moed om te sê dat die beste en lekkerste organiese kos in Transsylvanië gemaak word. In Maart vanjaar is ek uitgenooi na 'n gesin in Baia Mare (Maramures). vir die voorgereg bedien hy ons 'n slaai van groente (wortels, seldery, pastinaak, appels en 'n paar groente wat op 'n groot rasper gerasper is en gekruid is met olyfolie en balsamiese asyn), vergesel van koue geregte en roosterbrood op die rooster besprinkel met spekvet met uieringe en stukkies bruin spek 'n bietjie, 'n wonderwerk! Dan bedien hy ons met goulash gemaak in 'n ketel oor 'n houtvuur 'n paar meter van ons af, met varkvleis en semolina -kluitjies met tuisgebakte brood, dan gebraaide steak, klein en klein donuts gepekel met ciusca (spesifiek vir die omgewing). 'n Tuisgemaakte nagereg, 'n koek met bessies en 'n smaaklike en aromatiese witwyn, was vir my 'n wonderlike dag, langs die geliefdes en natuurlik die onmisbare horinka van Maramures waarmee ek begin het En omdat ek kieskeurig is oor kos en hoe om te bedien en te kook, kyk ek met groot plesier na die resepte wat aangebied word, en ek belowe dat ek dit ook sal probeer. Van Constanta, wag vir ander resepte van u, Adi, baie sukses.
Ek sal nie veel skryf nie, nie omdat ek nie van jou hou nie of omdat ek niks het om te sê nie, maar net omdat ek weet wat dit beteken om 'n eindelose teks te lees, sonder inhoud, net met 'n kilometriese inleiding en # 8230 :)
My naam is alexandrina en my verhaal is 'n bietjie snaakser, aangesien ek saam met my man was, nie op ons wittebrood nie, maar met ons geliefdes. 'n woonstel met 'n kombuis en ek was besig om van plesier te kook, al die ander drie het gedink om ook op vakansie te kook :)
die mees spesiale kos, meer spesiaal en lekkerder van al my volwasse herinneringe met 'n mate van belangstelling en kookkultuur, is geniet op die laaste aand van die wonderlike vakansie, die aand toe ons mans ons genooi het na 'n restaurant met spesifieke vleis, veral lam, skape, wat 'n soort trattoria beteken, # 8230.
daar het ek die tradisionele, gemengde, vleisgeregte probeer. Ek het ongelooflik lekker geëet, 'n skaapbredie, met speserye, roosmaryn, baai, tiemie, knoffel, olyfolie, kersietamaties en gekapte groente, wortels, uie, pietersielie, seldery, paprika , warm peper & # 8230 was dodelik, gaar oor lae hitte, in 'n ketel, baie, baie ure. soetsuur sous en goue aartappels, dan het ek 'n groot en onbeskryflik goeie steak gehad, wat selfs vandag nog in my mond bly 'N Biefstuk wat in die oond gaargemaak is, waarskynlik 'n paar uur in die aas gehou, met 'n sagte vleis, geure en 'n begeerte om meer te proe, om nie te kan stop nie. ons geniet rustig ons spysvertering, ter nagedagtenis aan die aandete wat pas geëindig het & # 8230..ek het foto's :), ek soen jou
Ek eet graag in Sinaia, en maak nie saak waar ek in die Prahova -vallei is nie, ek gaan nog steeds na Sinaia om te eet, maar ek eet met groot plesier banale sop en ek geniet tuisgemaakte koeke wat deur mamarespect gemaak is. resepte, maar dit kom nooit uit soos dié wat deur eacred gemaak is dat dit gaan oor die liefde wat in die kos geplaas word as sy weet dat ons haar bereik nie.
Eers toe ek & # 8222England & # 8221 lees, besef ek wat ek hierdie keer vir u gaan skryf. Dit hou verband met Engeland, maar dit het hier in die land gebeur. Ek het saam met my ex-kêrel van Baia Mare na Satu Mare na sy familielede gegaan, 'n familie rekenaarwetenskaplikes met 'n seuntjie van alle skoonheid wat voortdurend met my wou speel. Ek is vriende met kinders, waar ek ook al is. Ek kon dus ook nie hierdie keer ontsnap nie. En ek wou nie eers ontsnap nie.
Uiteindelik het die gasheer op 'n stadium vir ons begin kook, maar terwyl hy gekook het, het hy ons 'n storie vertel oor hoe hulle 'n Engelse towenaar ontmoet het en hoe hulle baie goeie vriende geword het, en hulle het hom genooi om na hulle te kom wanneer hulle toevallig in was Roemenië. Die Engelsman het hulle nie vergeet nie en op 'n dag verskyn hy by hul deur. En tydens sy verblyf het die towenaar ook vis en skyfies vir hulle gaargemaak. En vir ons gesê, die ete was gereed. Ek het nooit gedink hoe goed die smaak van vis kombineer met die suurheid van balsamiese staal nie, maar ek het besef dat dit net 'n meer aromatiese plaasvervanger is vir die suurlemoen wat ons so gereeld gebruik. Sedertdien het ek hulle lank begin voorberei vir vriende en ouers, en ek het dit net vir myself gemaak. Omdat ek so baie daarvan gehou het. En ek hou nog steeds daarvan. Maar dit is lankal sedert ek so iets voorberei het. Dankie dat u my laat onthou het. :)
kan 'n vraag gevra word sonder 'n storie? waar het jy die bees vandaan gekry? dankie
Ek het op soveel pragtige plekke geloop en verskeie lekkernye geëet, so ek weet nie watter een die grootste invloed op my smaakpapille gehad het nie. Daaaa. & # 8230. Ek was beslis die meeste beïndruk in Spanje, naamlik in Baskeland. Verlede jaar, in die lente, stap ek en my kêrel in Bilbao om alles wat die moeite werd is, veral die indrukwekkende Guggenheim -museum, te besoek. vir aandete & # 8230 Ons stop in 'n klein, pragtige, houtagtige plek, redelik vol, waar ons 'n tafel in 'n hoek kry, ons sit soos twee duiwe, ons sit, raai aan en uiteindelik besluit ons om ¨a Mariscada¨- iets te bestel nuut vir ons. Nadat hy 'n glas wit, koue, droë wyn bedien het, verskyn die jong kelner saam met ons Mariscada & # 8230.Pfff. Indrukwekkende skottelgoed, 'n skemerkelkie seekos, skulpe, garnale, kreef, slakke, mossels, oesters en ander dinge wat ek nie herken het nie. Ek het mayonnaise en suurlemoen baie geniet. Ongelooflik lekker, ek het alles op die bord gehad wat die see my beter kon gee. Ek wil regtig die ervaring herhaal.
Omdat ek nie 'n kok is nie, kook ek met plesier vir my, familie en vriende. Ek hou van tradisionele geregte, maar ook van nie-tradisionele, innoverende geregte. Vir my is daar niks soos kook nie, die kuns waardeur iets anders met smaak en karakter uit verskillende bestanddele kom, 'n ware plesier. Ek het tot dusver nog nooit iets soortgelyks teëgekom nie, iets so uiteenlopend en teenstrydig: die armes eet of die rykes, eenvoudig of uitspattig, organies of nie-organies, geïndustrialiseerd of tuis gekook, vegetariër of nie-vegetariër, met of sonder vet, internasionaal of nasionaal en die reeks kan onbepaald voortduur. 'N Goeie maaltyd verbind mense, bring familie, vriende bymekaar. Om hierdie redes is kook vir my 'n aantreklike veld.
Ek is altyd op soek na 'n nuwe kookkuns, en ek hou daarvan om met nuwe of ou geregte te eksperimenteer, veral om die stem en die harmonie van smaak, geure te verstaan. Omdat ek op soek is na 'n voortreflike kulinêre ervaring, probeer ek elke keer as ek op vakansie gaan iets plaasliks, iets wat kulinêr daardie plek verteenwoordig. Of in 'n restaurant, of ek berei 'n paar van die plaaslike bestanddele voor. Ek is mal daaroor dat dieselfde bestanddele op verskillende plekke verskillende smaak, hierdie feit die kos sy spesifieke plaaslike karakter en smaak gee, en dit word vir my die vakansie -kulinêre ervaring genoem. Ek was in verskeie lande, maar ek het onlangs my vakansie in Skotland deurgebring. Die tien dae was onder meer genoeg om iets uit die plaaslike kombuis te verstaan ​​en te probeer. Ek het in 'n selfsorghuis gebly. Ek het dus skaapvleis gekook, gekoop van 'n plaaslike plaas op die Skotse plato. 'N Stukkie van 2-3 cm dik, ek het die vet verwyder en ruim gesmeer met organiese botter, natuurlik plaaslik, en dan het ek die vleis deur die mengsel van speserye Ras el hanout gerol (vir my die basiese verteenwoordiger van die kookkuns van Noord-Afrika ). Ek het mildelik aan die een kant van die vleis munt gesit en toe vorm ek iets soos 'n vleisbroodjie wat met 'n kombuisdraad vasgemaak is. Ek gooi die rol in 'n skinkbord met 'n bietjie water, maar dit bederf nie 'n droë wyn nie, en bedek die skinkbord met aluminiumfoelie, verwyder die foelie voordat die vleis gereed is om 'n kors te gee. 'N Lekkerny wat in die oond gebak word by medium temperatuur (170-180 grade Celsius), vir 1-2 uur totdat die vurk effens in die rol kom, maar nie te gaar nie. Die kooktyd hang natuurlik af van die grootte van die stuk vleis en die temperatuur.
Bedien met 'n paar druppels balsamiese asyn en rou slaai, was dit 'n unieke kookervaring.
Ek wens jou die beste toe!
My lekkerste herinneringe aan kos het nie in die buiteland gebeur nie en is nie onlangs nie. In plaas daarvan gebeur dit op twee verskillende plekke: grootouers se huise, in Dobrogea, in twee dorpe wat 30 km daarvandaan geleë is, maar tog so anders in kombuisstyl (soms wonder ek hoe so iets moontlik is, veral omdat hulle beide grootouers gebore is) iewers in die middel, in dieselfde dorp).
My eerste herinneringe gebeur met my grootouers, waar ek waarskynlik vir die eerste keer verlief geraak het op kos.
Ouma het brood by die haard gebak soos ek sedertdien nog nooit geëet het nie en ek het in Boekarest rondgekyk.
By my oupa het ek geleer om 'n stukkie brood in die een hand te neem, 'n knippie sout in die ander hand en op die bodem van die tuin te sit, langs die groen ui. Haal die ui uit die grond, stof dit goed, maak dit skoon en week dit in sout. Miskien is dit nie wie wat weet nie (om eerlik te wees, die vrou skrik elke keer as sy die storie hoor), maar dit was goed. My oupa leef nog, en as ek by hom gaan kuier, word ek altyd vuil onder in die tuingrond.
Ek onthou nie my pa se grootouers nie, maar van hierdie deel van die familie het ek my passie vir mujdei (van Dobrogea, goed gevryf en met gemaalde tamaties) geërf. Maar dit is nie die geheue wat my mond laat water nie.
Dit het gebeur in die eerste jare na die Revolusie, ek het ook grootgeword en my pa het my aan die brand gesteek as hy braai. En pa maak 'n paar grille, groot God! Ek onthou hoe ons teruggekeer het van veldwerk of, na gelang van die geval, tuinwerk en die hele gesin bymekaar kom by die tafel en ek onthou nog die stemme van my ooms wat politiek bespreek het rondom die braai in Roemeense styl (met 'n koppie wyn) langsaan).
Die ma's berei die maaltyd buite, in die tuin voor, koel die spanspekke af en die manne verskyn met borde vleis, trots en rooi in die wange van wyn en hitte. En ons het almal aan die tafel gesit (terloops, dit was verbode om aan die tafel te praat, maar dit was net vir ons, die kinders) en niemand het opgestaan ​​totdat die laaste sny spanspek gereed was nie.
Van my pa het ek geleer dat kos en drank, goed of sleg, by baie mense gebeur wat alleen eet en drink, deernisvol is.
Om die vleis te rooster omdat hy nog steeds nie kan nie, maar ek wag nog steeds dat hy oud word en my GEHEIM deel.
Hierdie somer op die eiland Capri, naby Napels, het ons elke aand die beste slaai geëet wat ons tot dusver geëet het: CAPRESE, hul tradisionele slaai, vergesel van Napolitaanse liedjies. Eenvoudig en heerlik, gesofistikeerd en ongelooflik: klein balletjies outentieke mini -mozzarella met terselfdertyd soetsuur kersietamaties en lekker vars basiliekruidblare, besprinkel met gran frutato -olyfolie. Dit was so heerlik dat ek nog steeds die gevoel het dat ek nog steeds die smaak voel, ek 'n Napolitaanse liedjie hoor en ek is by 'n taverne aan die oewer van die Tyrreense See.
As die Samsung -oond my bereik, sou ek 'n Napolitaanse pizza met dieselfde bestanddele maak: mozzarella, kersietamaties, basiliekruid, olyfolie. My smaakknoppies het al mal geword!
PS: 'n Oopgemaakte bottel outentieke, tuisgemaakte Limoncello -caprese word op die Samsung -kookplaat en oond ingewag, gemaak van die pragtige geel suurlemoene, gebak onder die Capri -son.
Toe ons jonk was, durf ons soms berge toe met ons rugsakke op ons rug. Dit was pragtig, maar soms baie vermoeiend.
Een somer het Dragos, een van my broer se seuns, na ons toe gekom. Hy was 7 of 8 jaar oud. Ek het saam met hom, Adi en sy meisie, na die berge gegaan. Adi het homself as ons gids verklaar en ons het hom regtig vertrou totdat ons verdwaal het. Dit was verskriklik, want ons moes op dieselfde manier teruggaan, naby waar ons opgehou het.
Op 'n stadium het ons honger geword. Dragos het gegil dat hy honger ly. Ons het net 'n stukkie rou vleis gehad, maar ons het niks daarmee te doen gehad nie. Wie dink jy het ons gered? Adi, ons af en toe gids. Hy het vuur gemaak, 'n groot, plat klip verhit en die vleis daarop gesit.
Ek het nog nooit 'n steak beter as dit geëet nie.
my storie is dat ek nêrens heen gegaan het nie en ek het nie soveel lekkernye geëet as wat ander sê nie, want ek het nie die finansiële moontlikheid nie, sodat ek kan spog dat ek die arme boontjiebredie geëet het. my hart dat dit vir my goed sou wees om 'n geskenk aan my ma te maak
Die indrukwekkendste kulinêre ervaring het in Desember 2000 in Sinaia plaasgevind ter geleentheid van 'n
internasionale simposium, tydens die afsluitingsaand van die simposium, waar ons bederf is met spesiale voorgeregte.
Die ervarings het voorafgegaan, sowel in die land as in die buiteland, waar die ervaring van Wene opgemerk is, deur die eenvoudige en buitensporige verskeidenheid kombinasies van geregte.
Dit is ook die moeite werd om die spesiale manier te noem om salm in witsous van Vila Tosca & # 8211 Bacau voor te berei.
Ons sal terugkeer met die deel van ander kulinêre ervarings.
N pragtige dag :)
Ek het die mooiste kulinêre ervaring tydens die vakansie as u Griekeland besoek, ek is verheug oor hul tradisionele kos en veral met seekos, slaaie, gyros, ens. Elke keer kies ek Griekeland as my gunsteling vakansiebestemming en as gevolg van die kulinêre ervaring!
Ek hou baie van die Italiaanse kookkuns, daarom noem ek hier 2 buitengewone disse & # 8230 Ascoli -olywe, dit is groen olywe gevul met 'n mengsel van maalvleis, dan deur broodkrummels gebraai en gebraai, ek het dit geëet by Ascoli Piceno ('n stad in Marche -streek) en ek kan u vertel dat hulle kranksinnig is; die restaurant (trattoria) heet & # 8222C & # 8221era una volta & # 8221, dit is op 'n heuwel geleë, vanwaar u die hele kan bewonder 'n stad wat aan die voet van die heuwel uittroon, die diens is uitstekend, dit is 'n familieonderneming. In die omgewing is daar baie klein familieondernemings, 'n gebied waar landbou 'n belangrike plek inneem, koring, olywe, vrugte word verbou..so die kos is buitengewoon !! Dit is 'n streek wat deur 'n kursiewe bevolking (Piceni) gestig is, ek beveel dit sterk aan vir toerisme ... die landskappe is buitengewoon, die mense verwelkom en die kos is uitstekend.
Die tweede gereg is 'n lasagne wat ek in die Republiek van San Marino geëet het en "links en regs" gevra het. Ek verstaan ​​dat dit so goed is omdat dit gemaak is van kalfsvleis gemeng met vetterige hoender (insluitend vel) .Die sous word op lae hitte gekook met baie wortelgroente, wyn word bygevoeg en aan die einde 'n koppie melk.
Ek wens jou 'n wonderlike dag toe.
Eerstens baie geluk met die blog. Kort duidelik en omvattend! :)
As ons praat oor spesiale kookervarings, het ons eerlikwaar nie veel gehad nie.
Maar selfs diegene wat ek gehad het, het my kookkuns nogal beïnvloed.
Ek begin met my gunsteling resep, wat ek met die smaak van kinderjare verbind. Spinazie met sesam en gebakte sampioene (my gunsteling pleurorus).
Braai die sesamsaad, voeg 'n bietjie fyngekapte knoffel by, voeg die spinasie by en laat dit vir 5 minute prut terwyl jy aanhoudend roer. Braai die sampioene apart en gereed om te eet. :) heerlik
'N Ander goeie idee was die herwinning van voedsel. Hoeveel van ons het nie eers gekook wat die volgende dag oorgebly het nie en niemand het dit geëet nie? 'N Heerlike manier om voedsel te herwin, is spinasie, rys, aartappelpuree, groente, ens. Gekookte kos word gemeng volgens u voorkeure met kaas, mozzarella, olywe of vleis, 'n bietjie meel, baie groente. voeg eier by. Besprinkel alles met mielievlokkies, sesamsaad en braai. 'N Paar heerlike frikkadelle kom uit.
Aan soveel heerlike idees as moontlik! :)
Pas die & # 8222 -beginsel & # 8221: Bond toe. James Bond
beesdrif. Geroosterde beesvleis :))
Ek kom met 'n kulinêre ervaring, selfs twee :)), maar nou het ek geen inspirasie nie.
Die heerlikste kulinêre ervaring was hierdie jaar in Porto Bello, Londen. Ek is 'n liefhebber van straatkos en oral probeer ek alles. In Londen, op 'n reënerige Aprildag, in die menigte van Porto Bello, ruik dit goddelik en was daar 'n groot tou by 'n staanplek met 2 groot ketels. In die een het hulle chorizo ​​gebraai, in die ander aartappels en uie. Chorizo, geharde uie, aartappels en 'n pittige tamatie- en pepersous in 'n lang, vars broodjie Ek het al lus om in die vliegtuig na Londen te klim, en ek is gereed om te stop :)
Ek dink my mooiste kulinêre ervaring was die een wat ek in Spanje gehad het toe ek gaan werk het. Van al die Spaanse geregte, die een wat my smaakpapille die meeste beïndruk het, was die empanada & # 8230.eu, waarvan ek nie regtig hou na die vis nie, ek was stomgeslaan van plesier toe ek die wonder geproe het, met tuna en salsa! Heerlik!
Ek sal nie roem op die reise wat ek onderneem het nie, alhoewel daar 'n paar was en ook nie die kookkuns wat ek probeer het nie, want ek sou nie weet waarmee ek moes begin nie, maar ek sal u vertel van die gereg wat ek vir die eerste keer, en wat my aptyt geopen het om meer te weet wat dit beteken om met my siel te kook, om met plesier te kook.Ek het dit probeer op 'n besoek aan my tante in Duitsland.of die klassieke borsjt, wat, hoewel dit wonderlik was, 'n bietjie vervelig was. Ek het verwag dat dit iets Beiers sou wees, maar hy het my vertel dat die truuk 'file rusesc' genoem word. Op die oog af lyk dit vir my na 'n soort groter frikkadelle of hoogstens 'n blou gordon, versier met 'n witsous. Maar ek het dit geproe, en ek het besef dat dit 'n kombinasie van die twee was, waarby 'n paar ekstra bestanddele gevoeg is, 'n paar speserye wat 'n ontploffing van geur in die palatsgewelf veroorsaak het en die sous 'n droom & # 8230
Kortom, die filet is soos volg gemaak: binne -in die maalvleis (ek dink dit was 'n mengsel van beesvleis en varkvleis) is 'n dun skyfie hoenderborsie gerol, in kaas geklee. Hierdie frikkadelle is deur die eier geslaag. EN ek het vergeet om te sê dat die gemaalde vleis ook 'n bietjie pietersielie en roosmaryn bevat, wat die smaak van die gereg versterk en verbeter het. Die sous, alhoewel dit eenvoudig was, het vir my heerlik geproe. Dit bevat knoffel, suurroom en 'n bietjie dille, en dit lyk asof dit die voorbereiding perfek aanvul.
Dit is vir my baie moeilik om te besluit of ek oor 'n kulinêre ervaring in Roemenië of in die buiteland wil praat. Maar omdat ek baie lief is vir hierdie land, sal ek die terrassen rondom die Seine of die aanloklike reuke aan die oewer van die Egeïese See opsy laat, en ek sal by my klein dorpie soul & # 8211 Oradea stop.
Voordat ek die kulinêre meesterstuk begin beskryf, moet ek noem dat ek baie veeleisend is. En nie sleg nie, ek is net gewoond daaraan om 'n paar geregte te eet, en as daar iets buitengewoons is, moet dit baie majestueus wees, insluitend eenvoud. Ek waardeer die geregte op die spyskaart wat my smaakpapille gelukkig laat dans, maar wat nie die duurste bestanddele ter wêreld het nie. In hierdie sin vertel ek u 'n verhaal van Suceava, voordat ek na die vereiste verhaal gaan.
Ongeveer 8 jaar gelede het ek na Suceava gegaan om 'n vriend te besoek tydens die wintervakansie. Sy ouers het daaraan gedink om ons 'n aangename verrassing te gee en ons na 'n kerspartytjie te neem. Daar is ons begroet met die heerlikste "geregte" wat ek nog ooit gesien het, maar nie een van hulle het my maag se nuuskierigheid opgewek nie. Op 'n stadium het die gasheer ons kom lok met bruschettas met swart kaviaar. Uit beleefdheid kon ek nie weier nie, maar ek het gevra of hy niks anders in die huis het wat meer plantaardig van aard is nie, aangesien dit Kersfees is. Die dame het vir my 'n boks patat gebring, en ek was die hele aand bly, terwyl die res van die gaste meer en meer kosbare kos geniet het. Toe kry ek die eerste gastronomiese onthulling: nie die prys van 'n produk nie, maar die aroma van bestanddele wat lyk asof hulle molekule per molekuul gegee het om met belangstelling in my maag te navigeer.
Terug na die beloofde vertelling, ek bely dat ek ongeveer 'n jaar gelede in die restaurant van die Ramada Hotel in Oradea was. Ons het 'n aktiwiteit daar gehou wat gedurende die dag plaasgevind het, en middagete is deur die organiseerders verskaf. Ek het my toe nie voorgestel dat ek op 'n bord 'n storie sou raakloop nie. Met my maag wat in verskillende kleure sing, is ek op pad na die magiese plek. En soos enige wese wat van tyd tot tyd deur 'n 4-ster-hotel gaan, verwag u dat u 'n gereg kry wat vol besonderhede is, maar dit laat nie 'n goeie indruk op u as u u mond ontmoet nie.
My stereotipes is in hierdie geval afgebreek. Teen 'n musikale agtergrond meer aangenaam vir die oor as die konsert in my maag, is ek gereg 2 gebring: aartappels en hoender. U sê dat die mense daar van my voorkeure geweet het (ja, ek kan net 'n hele week aartappels en hoender eet en nie 'n woord sê nie). Maar jy sien, daar was nie net 'n bos aartappels en 'n stukkie hoenderborsie op die bord nie. Soos eersteklas kunstenaars, was die aartappels vermom in 'n spesiale sous wat u aandag trek toe u daarna kyk. Hoenderborsies sit soos 'n meesterstuk op die bord. Jy sit en kyk na die program voor jou en wonder of jy die akteurs moet eet of op die bord moet laat lê.
Maar soos met enige vertoning, is die gehoor verplig om emosioneel betrokke te raak by die artistieke daad. So ek het die eetgerei versigtig geneem en vir my hoender bedien. Dit was 'n smaak wat die hele mond geroer het. Dit lyk asof tande en tong begin veg om die vleis van plek tot plek te rol. 'N Aartappel kalmeer die hele situasie, en saam met die hoender kom hulle na die bors.
Terwyl ek stadig eet, het ek hierdie keer nog stadiger geëet. Vir die eenvoudige feit dat ek wou voel hoe elke hap teen die mure van my wange ontmoet, en die smaakknoppies gereed is om te buig voor diegene wat hul drumpel oorskry.
Ek sou sê dat die agtergrondmusiek 'n belangrike rol gespeel het in die voorstelling van voedsel. Dit lyk asof hulle op pad na hul maag waai, en elke sluk pas by die aantekeninge op die skootrekenaar.
Die vertoning het nie geëindig met die laaste slukkie nie. Voor die leë bord was daar nou 'n maag waarin die goedheid van die natuur 'n paar uur sou lê. En as ek die laaste gewaarwording sou beskryf, sou ek sê dit lyk soos 'n ritueel. Want as u iets eet wat u onder sulke toestande veroorsaak, kan u seker wees dat die kos wat gemaak is met liefde en respek vir die kliënt gemaak is.
Copyright 2022 \ Pita gevul met gebakte varkpens, gekarameliseerde pynappel, gepekelde ui en fetakaas...