Wanneer Grey skielik opdaag in die hardeware winkel waar Anastasia ‘n studentepos het, besef sy dat hy ‘n eienaardige uitwerking op haar het. Hy is beelskoon en sy bewimpel ‘n plan om hom weer te sien deur ‘n fotosessie vir die opkomende artikel te reël. Christian waarsku haar dat sy hom liewer moet vermy – hy is slegte nuus vir enige vrou.
As jy nie pro-pronografie is nie, gaan hierdie boek waarskynlik nie vir jou wees nie. Daar is heelwat repetisie in die gedetaileerde bekrywings van die “tonele” , maar ek het die gepersonifiseerde stryd tussen Ana se gewete en haar “inner goddess” baie amusant gevind.
Daar is baie vrae…hoekom mag sy nie aan hom raak nie? Hoekom raak hy woedend kwaad as sy hom oor sy kinderjare en biologiese moeder uitvra? Hoekom is daar littekens van uitgedoofde sigarette op sy lyf en hoekom speel hy briljante, maar hartseer stukke op sy vleuelklavier in die middel van die nag wanneer hy dink niemand sien nie?
Cruywagen het nog altyd by my die indruk geskep dat hy puntenerig is, maar tog met ‘n fyn humorsin. Dit word nogal in die boek geonderstreep. Dit is ‘n boek van sy lewe – nie hoe hy daardeur gewroeg het nie, maar goed wat hom duidelik na aan die hart lê en die vriende wat hy oor die jare gemaak het. Om van die Cruywagen familietrots nie te praat nie.
Dalk kan ‘n mens dit beter beskryf as ‘n samevatting van al sy staaltjies. Daar was beskrywings wat my laat skreeu het van die lag. Natuurlik kan daar na 47 jaar in die uitsaaiwese nie net goeie herinneringe wees nie. Tog is daar nêrens in die boek ‘n moddergooiery nie. Nie eers nadat die SABC hom en van sy kollegas onder die agterent geskop het nie.
Ek besluit toe om net ‘n gevoel van die boek te kry voordat ek gaan slaap. Net so ‘n paar bladsye net om die te sien watter rigting dit inslaan. Twee en ‘n half uur later (insluitende ‘n paar kruisverwysings) het ek die laaste bladsy gelees. Troskie het ‘n gemaklike skryfstyl en lees baie maklik. Die boek het dit weer bewys.
Die skrywer herinner mens in die begin en einde van die boek dat dit net fiksie is. Daar is dus goed wat nie heeltemal ooreenstem met realiteit nie. In die sin dink ek dalk dat die boek dalk ‘n bietjie oor optimisties geskryf is. Die staatsaanklaer kon volgens my baie meer vernynig gewees het. Dit kon ‘n groter gestoei van morele waardes gewees het.
Ek het egter baie van die boek gehou. As die wêreld nou maar eenmal so gewerk het, het ons op ‘n beter plek gewoon. Geregtigheid het geseëvier en boontjie het sy loontjie gekry. Ek is natuurlik ‘n leek, maar ek dink die verskil was dat Troskie net haar storie vertel het. Sy het nie probeer diep wees nie en het dus nie daarmee misluk nie. Daar is wel ‘n paar belangrike lewenslesse verskuil.
Ek kan nie onthou of die belangrikheid van VAS al ooit in ons kerk genoem is nie. Tog is dit iets wat die laaste tyd aanmekaar aan my kom krap. Hierdie boekie lees vinnig en beskryf hoekom dit belangrik is om te vas. Hy gee Bybelverwysings van beide die Ou en die Nuwe Testament, en wys daarop dat Jesus ook gevas het.