Sint Filip Neri is op die 21ste Julie 1515 in Florence, Italië gebore en daar word vertel dat hy tot aan die einde van sy lewe nog as ‘n tipiese Florentyn geëien kon word; soos sy stadsgenote was hy bekend vir sy fynsinnige kultuursmaak asook sy groot liefde vir vryheid. As ‘n jongman het hy die kans om ‘n ryk erfporsie te bekom verruil vir ‘n onsekere en armoedige bestaan in die groot stad Rome waar hy in 1535 arriveer en waar hy tot en met sy dood sou woon. Die onervare jongeling verdien aanvanklik sy skamele brood deur die twee seuns van ‘n mede-Florentyn te onderrig.
Daardie vroeë jare in Rome was vir Filip ‘n tyd van groei in dié diep bewustheid van God wat hy reeds as kind gehad het. Met alle erns het Filip homself daaraan toegewy om die duisternis en oënskynlike doelloosheid van ons aardse bestaan te probeer begryp. Hy het veral lang ure, partykeer selfs dae, in gebed deurgebring. Filip was ‘n mistikus – iemand wat waarlik die grootste genot daaruit geput het om alleen met God te verkeer. Een van sy geliefkoosde gebedsplekke was die antieke katakombes met hul bloedige geskiedenis van hoe die Christengeloof moeisaam ’n vastrapplek in die ou heidense Rome van die keisers gevind het. Deur sy vasberade soeke om die doel van sy eie lewe te ontdek en veral deur sy volharding in gebed het Filip stadigaan bewus geword van die rol wat hy geroepe was om te speel in die groter Godsbestel. Sy eeu was, net soos ons s’n vandag, behep met die tydelike en verbygaande aardse vreugdes en kwellinge, sonder enige besef dat dié komplekse en verwarrende wêreldse bekoring totaal oorskadu word deur die eenvoudige en ewige waarhede van die lewe en die dood. Ná ’n aantal jare, waartydens sy lewe veral deur sy alleenheid en gebed gekenmerk is, het die teruggetrokke aard van Filip se bestaan begin plek maak vir ‘n daadkragtige Woordgerigte bediening wat weldra op groot skaal mense na hom toe aangetrek het: Filip word nou ‘n mistikus in aksie.
St. Filip het nie op die straathoeke gestaan en preek en skreeu nie – dit was nie in sy geaardheid of roeping nie. Hy was wel deurentyd op straat waar hy mettertyd ’n bekende en beminde gesig geword het. Op straat het hy letterlik met almal gesels – met die bejaardes het hy die sonkolletjies uitgesoek en lank gesit en na hul lewensverhale geluister; die siekes en sterwendes het groot vertroosting uit sy besoeke geput; met die jonges en kleintjies het hy grappies gemaak en deelgeneem aan hul speletjies. Gou het daar om St. Filip ’n groepie jong metgeselle ontstaan – ’n klomp jongmanne (onder wie etlikes uit die welgestelde en opgevoede laag van die bevolking) wie se lewens, wat voorheen redelik doelloos was, nou betekenis gekry het. Filip het bekend geraak as die Romeinse Sokrates vanweë sy gemaklike manier met jongmense en sy wonderlike vermoë om diepsinnige waarhede by die jonger generasie ingang te laat vind. Filip had die gawe om tot die mees selfgerigte en materialisties-georiënteerde jongmensharte te spreek en hulle as’t ware met ‘n Godsbesef te oorrompel. Hierdie ywerige Godsbende, wat net soos Filip almal leke was, het daagliks vir geselsies en gebed byeengekom. Hulle was vroom in die beste sin van die woord, sonder om dweperig of oordelerig te wees. Uit hul gedeelde vriendskap en liefde vir hul mentor sou daar nou ’n beweging ontstaan met verreikende gevolge vir die hele Kerk.
Maar in sy eie huis het hy geen kloosteragtigheid geduld nie, en die sekulêre aard van sy priesters en lekebroers altyd sterk benadruk. ‘n Mens moet altyd in gedagte hou dat die Oratorium in die eerste instansie as ‘n groep leke gefunksioneer het, en dat priesters later vanuit hierdie oorspronklike kerngroep gewy is.
Die Algemene Kongres vergader elke ses jaar. Hierdie liggaam kan net die Konstitusies met die toestemming van die Pouslike Stoel hersien of verander en die Kongres het geen magte wat die bestuur van individuele huise betref nie. Dit is hoogstens ‘n adviserende liggaam wat die Visitator, die Prokurator-generaal en die ander beamptes van die Konfederasie vir ‘n vasgestelde tydperk verkies. Die Visitator is die amptelike besoeker van die Pouslike Stoel en voer sy amp uit soos neergelê in die Algemene Verordeninge.
Vandag nog is hierdie opgewekte en aktiewe meelewing van die Oratorium in leke se lewens iets eiesoortig en eg Filippyns. Daar word nooit vergeet dat die Oratorium oorspronklik deur leke en vir leke gestig is nie.