Een van die grootste uitdagings wat 'n aspirantvertaler van literere tekste in die gesig staar, hou verband met die analise van die bronteks. 'n Swak analise lei bykans sonder uitsondering tot 'n swak vertaling. Newmark (1995:11) wys byvoorbeeld daarop dat die vertaalproses in die eerste instansie begin met die lees van 'n teks en wel om twee redes: eerstens om te verstaan waaroor dit handel, en tweedens om dit vanuit 'n vertaler se perpektief te analiseer. Die analise is onder meer daarop gerig om die intensie van die teks te agterhaal. Volgens Newmark is die intensie van 'n vertaler gewoonlik dieselfde as die van die outeur van die oorspronklike bronteks (Newmark, 1995:12). Hieruit volg dit dus dat 'n vertaler 'n intieme kennis van die outeursintensie moet he ten einde dit wat die outeur in gedagte gehad het, akkuraat te kan weergee. Daar moet egter in gedagte gehou word dat Newmark gewoonlik as 'n voorstander van die ekwivalensiebenadering tot vertaling gesien word en dat die terme akkuraat en ekwivalent kontensieus binne die veld van vertaalteorie is (vgl. …