Dit gaan nie oor reis nie, dit gaan oor vryheid - Reisverhale - 2020
Ek is 'n baie lui persoon. Ek is ook 'n baie onbesliste persoon. Daardie kombinasie beteken gewoonlik dat ek uiteindelik alles die laaste oomblik doen. En dan verander ek gewoonlik die laaste-minuut planne omdat ek 'n skielike, beter, beter idee in my kop kry. Gevolglik beland ek altyd met 'n klomp geld in die kansellasiefooie vir lugdienste, aangesien ek my vlugte omskakel. Maar ek dink dit is die prys wat ek betaal om te doen wat ek wil, wanneer ek wil.
Soos wat ek oorspronklik hierdie wonderlike kloosters in Roemenië besoek het voordat ek na Moldawië gegaan het. Daarna sou ek na die Oekraïne vlieg, en daarna sou ek ... wel, ek het nie geweet waarheen ek gaan nie. Ek kan nie so ver vooruit beplan nie.
Maar toe ek twee weke gelede siek geword het in Sighisoara, Roemenië (geboorteplek van Dracula, maar ongelukkig ontbreek die oulike Dracula-toeristevalle), het ek onbeslis geword en my reisplanne verander. Ek het Roemenië liefgehad en dit het al my verwagtinge ver oortref. Ek het egter baie tyd in klein, rustige landdorpe deurgebring, wat so mooi soos hulle was, het 'n bietjie vervelig geword. En omdat ek geweet het dat ek alleen na die kloosters en Moldawië was, het ek besef ek wou meer "opwinding" in my lewe hê. Ek wou 'n lewenskragtige toneel hê. So het ek my planne verander. Ek het Moldawië oorgeslaan (sien jou volgende jaar!) En gevlieg na die Oekraïne, dan na Finland, waar ek nou is. Môre sal ek die boot vir 'n paar dae na Estland neem.
Daarna gaan ek terug na Boston. Nee, ek eindig nie my reis nie - dis net vir twee weke. My ouers se huis sal 'n goeie plek wees om my boek te begin, ek het 'n gratis vlug daar weens 'n ongebruikte kaartjie, en ek het 'n gratis reis na Mexiko gekry. Al die goeie redes om 'n kort pouse uit Europa te neem, alhoewel ek volgende maand vir Oktoberfeest sal terugkom en Sentraal-Europa sal sien.
Ek is oral in die plek, en ek is mal daaroor. Dis sulke tye dat ek my lewenstyl baie waardeer. Maar nie omdat ek gaan reis nie. Ek hou daarvan omdat ek volle vryheid het.
Ek onthou hoe ek grootgeword het en altyd wou wees "die kaptein van my skip." Jy weet, werk omdat jy soos Wat jy doen, nie omdat jy 'n salaris nodig het nie; in staat wees om na 'n plek te gaan wat jy wil hê as jy wil; en met die uiteindelike buigsaamheid, tyd en vryheid vir enigiets. Maar dan studeer jy die kollege met skuld, jy begin werk, die verantwoordelikhede val op, jy begin lewe beplan, daar is gemeenskaplike verwagtings wat jou aan die gang het, en voordat jy dit weet, sit jy vas. Jy is deel van die bose rotras, en dit lyk asof die tyd nooit jou eie is nie.
Dan dink jy eendag net aan jouself: "Hoe het dinge so geword? Ek wil uit hierdie boks. "
En so het ek my werk opgehou en op reis gegaan. Alhoewel die sprong die moeilikste was, besef jy dat alles maklik is, en dit is nie 'n reis wat jou in trek nie, dit is die vryheid en buigsaamheid. Dit gaan oor wakker word vandag en sê, "Ek gaan môre na Oekraïne." Of jy gaan gholf speel. Of dalk kitaarlesse. Of begin die bakkery wat jy altyd wou hê. Of skuif na Thailand om joga te leer.
Ek dink hierdie onderwerp het my onlangs getref omdat ek oor die afgelope vyf jaar van die reis dink en baie besin. Dit is so maklik om vasgevang te word in die rotras. Om te doen wat jy veronderstel is om te doen, want dit is hoe jy die lewe vertel het, is veronderstel om geleef te word. Jy kry 'n werk, 'n vrou, 'n huis, kinders en gaan dan met pensioen. Maar op een dag word jy wakker, en jy is 30 of 40 of 50, en jy besef dat jy nooit baie van die dinge gedoen het wat jy regtig gedoen het nie. wou om te doen. Miskien is dit so dat so baie mense 'n middelkrisis het. Miskien is dit hoekom my pa besluit het hy gaan weer motorfietse opneem. Of hoekom het hy daardie motor gekoop, wou hy altyd. Of waarom my vriend se ma loopbane verander het.
Ek dink dat die gevoel is wat veroorsaak dat so baie mense omdraai om te reis. Ja, dit is wonderlik om die wêreld te sien, maar die meeste reisigers waarna ek praat, is regtig getrek op die gevoel van vryheid en avontuur - die eindelose moontlikhede. Terwyl jy reis, blyk die dae onbeperkte potensiaal en geleentheid te bied. Dit is ook waarom ek dink dat langtermyn-reisigers 'n harde tyd in die regte wêreld kan aanpas. "Nadat jy uit die boks was, is dit moeilik om terug te gaan.
Soveel as wat ek reis om nuwe plekke te verken en te leer oor mense, leef ek my lewe omdat ek elke dag wakker word, ek weet ek kan die deur oopmaak en doen enigiets Ek wil. Vir nou is dit reis. Verken my wêreld. Miskien 'n paar jaar van nou af sal dit anders wees.
Maar maak nie saak wat ek doen of waarheen ek gaan nie, ek sal nooit regtig verander hoe ek leef nie, want ek gee nie my vryheid om te doen wat dit ookal is wat my altyd gelukkig maak wanneer ek wil nie.