Patagonië: Gedagtes om vanlyn af te kom en te probeer kampeer - Reisverhale - 2020
Patagonië: Gedagtes om vanlyn af te kom en te probeer kampeer
Ek het na Patagonië gekom om uit te stem, my gedagtes uit te reik, stap, en leer om te kamp. Ek haat egter kampering en kan aan die een kant die aantal nagte wat ek in 'n tent spandeer het, reken. As 'n slordigheid verkies ek baie beddens, warm water en spoel toilette. Selfs as 'n kind, toe my vriende en ek gaan kampeer, het ek nooit die ervaring geniet nie - ek het net saam met my vriende gegaan. Maar ek het my aangemeld vir die Intrepid Patagonia-toer (met mede-blogger Hey Nadine, nie minder nie!) As 'n manier om myself weer in die ervaring te verlig.
Na 'n nag in Santiago het my reisgroep gevlieg na Patagonië, waar ons die beroemde "W Trek" in die Torres del Paine Nasionale Park aangepak het. Die park, gestig in 1959, is die tuiste van tonne gletsers, gletsers mere, diep valleie, beroemde granietberge en pragtige dennewoude. Meer as 100,000 mense besoek elke jaar, wat dit een van die top bestemmings in Suid-Amerika maak. Die W Trek is so genoem omdat dit die natuurlike formasies van drie dale volg en sodoende 'n W-vorm vorm. Dit is die gewildste baan in die park, aangesien dit al die belangrikste toerisme-aantreklikhede tref: Glacier Gray, die Franse Vallei en die prent-perfekte Torres Towers.
Toe ons op die eerste dag die park genader het, het reuse grys berge hoog bo ons opgekom en 'n wolklose blou lug het tot in oneindigheid gestrek. Almal op die bus het 'n kollektiewe gasp gegee. Terwyl ons gidse opgehou het om ons kamp- en stappermitte te kry, het ons uitgestap vir foto's. Die skerp lug, gras wat in die wind waai, en blote berge maak my opgewonde om weer aan die natuur te koppel.
Die geplaveide pad het toe vuil geword, en die bus - sonder skokke - het ons soos 'n karnaval getrek. Na 'n hupstootlike vaartrit het ons by Paine Grande-kamp aangekom, ons huis vir die eerste twee nagte van vier dae se stap. In plaas daarvan om die W in 'n aaneenlopende lyn te doen, sal ons twee gedeeltes uit hierdie kamp stap, wat elke aand verdubbel om ons bene te rus.
Ons het ons sakke laat sak en op die eerste trek afgeklim, na Glaciar Gray, so genoem vir sy grys kleur wat uit die grond weerkaats word en die vuil wat dit verpletter en dra, terwyl dit na die berge en in die mere gaan. Agter ons was Lake Pehoe met sy diep, kristalblou water. Die wind het opgetel en ons het na 'n uitkykpunt hoog bo Lago Grey gekom. Struikelende storms wat ons in balans gebring het, het ons foto's van die gletser geneem voordat ons van die uitkyk afgeklim het. Na 'n vinnige snack tussen die rotse, het ons teruggetrek op die pad, en die wind het gesterf toe ons in die dennebos neergedaal het.
My laaste ervaring wat 'n tent opgestel het, op 'n reis na Afrika, het nie goed gegaan nie: ek kon my tentpale nie boog nie en het dikwels blykbaar een oor te hê. Nou het ek gehoop vir 'n paar oefeninge toe ons weer by die kamp kom, sodat ek my tenttydtyd van 30 verwarde minute tot iets meer redelik kon verminder. Ag, dit was nie om te wees nie. Toe ons later na Paine Grande terugkeer, het dit uitgevind dat die kamphanteerders die tente vir ons opgerig het!
Na aandete het ons afgetree. Ek kan sien hoekom ons voorouers van yore die "vroeë tot bed, vroeg opstaan" tipes was: wanneer daar geen krag of lig is nie, is daar nie veel om te doen nie. Maar as 'n insomniac is dit moeilik vir my om in 'n normale bed te slaap, laat staan ​​'n tent. Met die temperatuur laat val, die windsweep, en net 'n dun matrasblokkie onder my, het ek ure geneem om aan die slaap te raak. Toe my oë uiteindelik gesluit het, het ek gewonder of ek dit ooit in my sou hê om verlief te raak op kamp.
Die volgende oggend het ons wakker geword na 'n warm en helder dag. Op ons 22 km lange wandeling deur die Franse Vallei het ons opgekom deur verbrande bos, oor riviere en langs 'n vallei voordat ons by Glaciar Frances aankom. Daar het smeltende ys gekraak soos kranse soos donderweer. Ons het in die gletser se skaduwee gestaan, middagete geëet en wag om die krakende ys te spioeneer.
Ons sal die oplewing hoor en hoop om die ys en sneeu vinnig op die berg te spat. Ons het 'n uur voor die daling gebly, maar teruggekyk na die geluid van elke nuwe ongeluk en hoop om net een blik op die gletser se ys te vang.
Terug by die kamp die aand, die temperatuur was kouer, die reën het afgekom en die wind het so hard geslaan, dit het in ons tent neergeslaan, wat veroorsaak het dat Nadine uitstap en die pole weer in haar loopskoene vasstamp. Ek het gewonder hoe mense daaraan gewoond geraak het. Vir 'n tweede nag in 'n ry sal daar vir my geen slaap wees nie.
Die volgende dag het die reën voortgeduur toe ons op pad was na die veerboot wat ons na ons laaste kamp, ​​Refugio Las Torres, geneem het. Daar was nie veel op daardie dag nie, en toe die wind waai en reën langs ons kom, was ek bly ek het vooruit gebel en 'n slaapplek in die kampeerhuis se koshuis bespreek.
Na twee nagte in 'n koue nat tent het ek 'n verandering nodig gehad. Patagonië was pragtig en die rustige vakansie wat ek nodig gehad het, maar ek het ook nodig om te slaap - en ek het niks gekry nie. Maar in die aand was dit asof ek op 'n wolk geslaap het. Ek was warm en gemaklik, en selfs die hardste snorker in die wêreld in die volgende kamer het my slaap nie verwoes nie. Ek het toe besef dat ek 'n kampplek is en dat dit nie vir my in 'n tent bly nie. Miskien moet ek probeer glamp. Soveel as wat ek lief is vir die buitelewe, is ek ook lief vir beddens en warm storte!
Op die laaste dag het ons die park se bekendste staptog aangepak: die 22 km-rondrit na die Torres Towers, een van die moeilikste wat ek sedert die 20 km Tongariro Crossing in Nieu-Seeland gedoen het. Maar hierdie drie torings wat op 'n gletsermeer geleë is, is perfek, met hul graniet, ysige spiere wat bo 'n akwamarienmeer geleë is. Ek kan sweer dit was 'n foto wat gebruik word as rekenaarpapier.
Nadat my groep op die top van die uitkyk opgevaar het, middagete geëet het en die afkoms begin het, het ek gekies om langer te bly. Ek was nie reg om te gaan nie. Twee uur later, soos die wolke ingelui het en die wind opgetel het, het ek uiteindelik my afkoms begin kamp toe, die laaste om die uitgangspunt te verlaat. Die tyd wat ek daar uitgegee het, het my toegelaat om my kop vir nog 'n oomblik skoon te maak en die geskenk te geniet - iets wat ek nog lank nie gedoen het nie.
Toe ons die volgende dag uit die park uitgaan, was ek dankbaar vir die reis. Om vanlyn en in die natuur te wees, was 'n broodnodige geestelike breek, en Patagonië was een van die mooiste plekke waarheen ek ooit gewees het. Dit is een van daardie plekke op aarde wat jou laat besef hoe klein jy is en hoe groot en betekenisvol die natuur is. Kampering mag my nie gewen het nie, maar die natuur warm my hart altyd en bring my perspektief.
Om by Torres del Paine te kom, kan jy 'n toer neem of op jou eie afstap deur na Puerto Natales, Chili, te reis waar busse gereeld vertrek en by die paadjie na die Paine Grande-kamp of die kamphek self gaan.
As jy solo besoek, kyk na hierdie blog deur Breakaway Backpacker, wat verlede jaar die trek-solo gedoen het. Hy het baie inligting oor pryse, bespreking en watter toerusting jy benodig. (Aangesien ek op 'n toer was, is dit vir my voorsien.)
Die park is maklik om te verken, maar as iemand met min kampeer ervaring, was ek bly om 'n gids te hê wat die roetes ken, ons 'n geskiedenis van die park gegee, en inligting en feite oor die flora en fauna bygevoeg. Jy kry dit nie as jy alleen is nie! As jy soos ek is en nie groot in kampeer nie, stel ek voor 'n toer!
nota: Ek het op hierdie reis in Chili gegaan as deel van my voortgesette vennootskap met Intrepid Travel. Hulle het die koste van hierdie toer en enige bykomende koste gedek gedurende die reis. Ek het geen geld ontvang vir hierdie reis nie.