Lyme-siekte: sneller, natuurlik, prognose
Lyme se siekte
Lyme-siekte is die sambreelterm vir 'n groep bakteriële aansteeklike siektes. Sneller is die Borrelia. Terugval van koors en Lyme-siekte behoort hoofsaaklik tot hierdie groep. Die term Lyme-siekte word egter dikwels gelykgestel aan Lyme-siekte: dit is die enigste homeopatiese siekte in Europa deur Borrelia. Hier leer u alles wat belangrik is vir infeksieroetes, simptome en behandeling van Lyme-siekte.
Wat is Lyme-siekte? Bakteriële infeksie, wat oorgedra word deur bosluisbyt (in 1-6% van alle bosluisbyt in Duitsland), gewoonlik in die somer.
inkubasietydperk: Van die angel tot die begin van die eerste simptome, is daar een tot 'n paar weke.
verspreiding: Oral in 'n beboste en plantbevolkte Europa en Noord-Amerika
simptome: Eerste uitgebreide rooiing van die vel ('spoel'), griepagtige simptome met hoofpyn, liggaamspyn, koors. Moontlike langtermyngevolge (laat borreliose) is abnormale sensasies, verlamming, senuweepyn (neuroborreliose), artritis.
diagnose: Bewys van bloed- en / of breinwaterondersoek (CSF-ondersoek)
behandeling: Antibiotika (doksisiklien), amoxicillin of cefuroxime dragtig / borsvoed; in laat stadiums ook keftriaksoon of kefotaksime
voorkoming: Velinspeksie na alle buitelugaktiwiteite, tydige en professionele verwydering van die bosluis
Die groep Lyme-siekte word veroorsaak deur mobiele, heliese bakterieë: die Borrelia. Hulle besmet mense en ander soogdiere. Vir infeksie benodig hulle egter bloed-suigende insekte as draers. Die bakterieë kan slegs deur die byt van hierdie parasiete in die vel van ander organismes beland:
In die meeste gevalle is hierdie land deur 'n bosluiskoors Borreliose oorgedra deur die gewone houtbok (Ixodes ricinus). Selde vind die infeksie by ander bloedsuiers soos perdremme, muskiete of vlooie plaas. Die direkte oordrag van persoon tot persoon is nie moontlik nie.
In Europa en Noord-Amerika kom byna uitsluitlik die Lyme se siekte voor. Die weerkaatsende koors van luise of bosluise kom hoofsaaklik in die trope of subtrope voor. Dit word selde deur reisigers na Duitsland gebring.
Lyme-siekte of Lyme-siekte is die algemeenste siekte-oordraagbare siekte in Europa. Dit word veroorsaak deur sekere bakterieë (Borrelia burgdorferi) Geaktiveer.
Ongeveer vyf tot 35 persent van die bosluise is besmet met patogene met die Lyme-siekte. In Duitsland is daar egter slegs ongeveer een tot ses persent van die infeksie by die byt byt. Daarbenewens kry slegs 'n klein deel van die besmette mense Lyme-siekte.
Maar as dit gebeur, is dit vinnig aan te beveel: as die siekte vroeg opgespoor en behandel word, is daar goeie kanse op herstel. Maar as dit nie die geval is nie, kan die Lyme-siekte langtermyngevolge hê.
Lyme-siekte kan in enige stadium, veral in 'n vroeë stadium, spontaan en op sy eie genees.
Daar is geen tipiese gebiede van Lyme-siekte nie, soos dié van die TBE (meningo-enkefalitis in die vroeë somer). Lyme-siekte kom in alle beboste en plantegroei-gebiede in Europa en Noord-Amerika voor.
Aangesien slegs bosluise Lyme-siekte by 'n mens kan veroorsaak, is daar een seisoenale opeenhoping van die siekte, In hierdie land kan mens van Maart tot Oktober met Lyme-siekte besmet word (in warmer weer ook vroeër of later in die jaar). Die meeste infeksies kom in die somermaande voor.
Dit neem dae tot weke tussen die bosluisbyt en die voorkoms van tipiese velrooiheid en enige algemene simptome soos koors (vroeë stadium van Lyme-siekte). Dokters noem hierdie periode tussen besmetting en uitbraak 'inkubasietyd'. Aangesien dit relatief lank is by Lyme-siekte, kan baie pasiënte nie meer die bosluisbyt onthou nie. Dikwels is dit nie eers opgemerk nie.
Die kliniese beeld van Lyme-siekte kan baie uiteenlopend wees. Baie mense met Lyme-siekte het aanvanklik geen simptome nie. Ander ontwikkel eritem op die bosluisbytplek, wat stadig groter word. Dokters praat hier van die "migrans". Tesame met blikkie griepsimptome soos hoofpyn, liggaamspyn en koors.
Rooi dwaal is 'n algemene simptoom van Lyme-siekte
In die verdere verloop kan die Borrelia oor die bloed in die liggaam versprei en verskillende organe besmet. Ooreenstemmende simptome verskyn slegs weke tot maande na die byt van die bosluis:
Die infeksie val dikwels die senuweestelsel aan. Dan ontwikkel 'n akuut Neuroborreliose (sien hieronder). Minder gereeld besmet die Borrelia ander liggaamsorgane soos die hartspier.
as laat effekte Lyme-siekte kan maande tot jare na infeksie 'n verskeidenheid klagtes veroorsaak. Dit sluit in chroniese ontsteking van die gewrigte (Lyme artritis) of vel (Acrodermatitis chronica atrophicans Herxheimer). Dit is ook moontlik chroniese borreliose van die sentrale senuweestelsel (chroniese neuroborreliose).
U kan meer lees oor die tipiese tekens van Lyme-siekte en moontlike langtermyngevolge in die artikel Lyme Disease – Symptoms.
Neuroborreliose ontwikkel wanneer die Borrelia die senuweestelsel beïnvloed. Die senuweewortels van die rugmurg (radikulitis) word dikwels ontsteek, wat pyniging, brandende senuweepyn veroorsaak. Dit word veral snags opgemerk.
Daarbenewens kan neuroborreliose geassosieer word met slap verlamming (soos in die gesig) en neurologiese tekorte (sensoriese versteurings). Veral kinders ontwikkel breinvliesontsteking.
Neuroborreliose is gewoonlik geneesbaar. In ernstige gevalle kan skade egter agterbly.
Alles wat belangrik is rakende simptome, diagnose en terapie van neuroborreliose, kan in die artikel Neuroborreliose gelees word.
Lyme-siekte: oorsake en risikofaktore
Die veroorsakende middel van Lyme-siekte is die bakterie Borrelia burgdorferi, Dit word van bosluise na mense oorgedra. 'N Direkte infeksie van persoon tot persoon is nie moontlik nie, Daarom is geen persoon met Lyme-siekte besmet nie!
Hoe ouer 'n regmerkie is, hoe groter is die risiko dat dit die patogene by die Lyme-siekte dra. Omdat die bosluis homself eers met die bakterieë moet vang: dit besmet klein knaagdiere en ander bosbewoners wat die Borrelia op sigself dra.
Die bakterieë maak die bosluis nie siek nie, maar oorleef in die maag. Dit kan gevaarlik wees vir mense wat deur die bosluis as die volgende 'slagoffer' gekies is: bosluise leef veral op grasse, blare en bosse. Daar wag hulle vir 'n verbygaande persoon (of 'n dier) om te val om bloed te suig. Die bosluis migreer na warm, klam en donker dele van die liggaam. Veral gewild is byvoorbeeld die oksels en die pubiese streek. Bosluise kan ook byt op enige ander perseel.
Terwyl 'n bosluis bloed aan 'n mens suig, kan dit die borrelia oordra. Die borreliose-oordrag vind eers plaas aan die einde van die bloedmeel: as die bosluis vol is, verstik dit die maaginhoud in die wond van die slagoffer, en daarmee saam die bakterie. Borrelia burgdorferi.
Dit beteken: die risiko van infeksie neem toe met die duur van die Saugaktes. As 'n bosluis 'n mens vir minder as 24 uur absorbeer, is die risiko vir oordrag van Lyme-siekte laag. Dit neem egter toe as die suiging langer as 24 uur duur.
As u 'n vetsug met 'n vel of ander stowwe vergiftig of versmoor, verhoog u die risiko vir infeksie! Omdat die gevaar dat die bosluis in die stryd om maaginhoud oorleef, groot is.
Borrelia: Moeilike teenstander vir die immuunstelsel
Baie mense wonder waarom ons immuunstelsel nie die bakterie bloot na infeksie uit die liggaam kan verwyder nie. Vir sommige mense kan dit die geval wees. Dit toon geen simptome nie, hoewel hul immuunstelsel op 'n sekere tydstip met die patogeen gekonfronteer is.
Die Lyme-siekte-bakterie het egter 'n paar slim meganismes om die immuunstelsel van die mens te ontsnap. Dit kan byvoorbeeld sy oppervlak verander sodat die verdediging van die liggaam nie voldoen aan die opsporing van die patogeen nie.
Boonop steek die bakterieë letterlik weg van die immuunstelsel: enersyds koloniseer hulle dele van die liggaam wat swak beheer word deur die immuunstelsel, soos die brein of gewrigte. Aan die ander kant val die bakterieë menslike selle binne om op te spoor en te beheer.
Lyme-siekte: ondersoeke en diagnose
Bosluisbyt – ja of nee? Die antwoord op hierdie vraag is belangrik vir die dokter om die vermoede van Lyme-siekte uit te klaar. Aangesien die simptome van die siekte dikwels weke of maande na die infeksie voorkom, maar baie pasiënte nie die bosluisbyt onthou nie. Maar u kan ten minste vir die dokter sê of dit moontlik was: as u in die woud of weide loop of in die tuin wiet, kan u maklik 'n regmerk kry.
Benewens die moontlikheid van bosluisbyt, is die dokter ook geïnteresseerd in die presiese klagtes van die pasiënt: In die vroeë stadiums van die siekte is dit veral die "migrans". Ook op algemene simptome soos kop- en ledemaatpyn moet die dokter inlig. In die laat stadiums meld pasiënte gereeld chroniese gewrigspyn of neurologiese klagtes aan.
Die vermoede "Lyme-siekte" kom uiteindelik deur laboratoriumtoetse verhard. In 'n bloed- of senuweewatermonster (in neuroborreliose) kan die dokter byvoorbeeld teenliggaampies teen borrelia soek. Die interpretasie van sulke laboratoriumresultate is egter nie altyd maklik nie.
Lees meer oor die diagnose van Lyme-siekte in die artikel Lyme-siektetoets.
Borrelia is soos ander bakterieë antibiotika veg. Die tipe, dosis en duur van die gebruik van die medisyne hang hoofsaaklik af van die stadium van Lyme-siekte en die ouderdom van die pasiënt. Dus kry volwassenes in die vroeë stadiums van die siekte gewoonlik tablette met die aktiewe bestanddeel doxycycline. Vir kinders en swanger vroue moet hierdie antibiotika egter nie gebruik word nie. In plaas daarvan skryf die dokter hier amoxicilline of cefuroxime voor.
In latere stadiums van die siekte (chroniese neuroborreliose, ens.) Word pasiënte gereeld behandel met antibiotika soos ceftriaxone of cefotaxime. Die medikasie kan as 'n infusie gegee word.
Die sukses van antibiotiese terapie hang af van die begin van die behandeling: in die vroeë stadiums van die Lyme-siekte is die behandeling gewoonlik meer effektief as in die latere stadiums.
Lees meer oor die behandeling van Lyme-siekte in die artikel Lyme-siekte – Terapie.
Lyme-siekte: siekteverloop en prognose
'n vinnige terapie begin is baie belangrik by Lyme-siekte. Die verloop en prognose van die siekte word beduidend beïnvloed deur die vraag of die bakterieë tyd gehad het om in die liggaam te versprei en te vermeerder. Dit hang ook daarvan af of sekondêre skade agterbly na die Lyme-siekte. As daar 'n Lyme-siekte in die vroeë stadium ("Wanderröte") erken en behandel word, bestaan ​​die beste kanse vir 'n volledige herstel sonder gevolge.
By baie pasiënte ontbreek die tipiese rooi vel, daarom word die Lyme-siekte dikwels laat herken en behandel. Die bakterieë het dan genoeg tyd gehad om deur die bloedstroom in die liggaam te versprei en organe te besmet. Byvoorbeeld, Lyme-siekte by kinders, meer gereeld as by volwassenes, lei tot breinbesmetting met breinvliesontsteking. Die behandeling van Lyme-siekte in sulke gevorderde stadiums van die siekte is dikwels moeilik.
Sodra dit herstel is, bied Lyme-siekte, wat spontaan of onder behandeling genees, nie immuniteit nie. Dit beteken dat u later met Lyme-siekte besmet kan raak en siek kan word.
Post-Lyme siekte sindroom
Dit is veral gewild in gesondheidstydskrifte of in die media Post-Lyme siekte sindroom, Dit word dikwels 'chroniese moegheidsindroom' genoem. Daar is egter geen duidelike definisie wat hierdie toestand beskryf nie. Die media berig gereeld onbepaalde pyn, moegheid, swakheid of spierpyn. In werklikheid kan Borrelia hierdie toestand veroorsaak, maar dit affekteer ook 'n verskeidenheid ander siektes.
'N Chroniese Borrelia-infeksie word gewoonlik aangetoon deur velveranderings (Acrodermatitis chronica atrophicans Herxheimer), gewrigsontsteking (Lyme artritis) of senuweeveranderings (chroniese neuroborreliose). Dit word meer waarskynlik deur Borrelia herken en veroorsaak as nie-spesifieke simptome soos aanhoudende moegheid of spierpyn. Daarom twyfel baie kenners dat die vermeende 'post-borreliose-sindroom' eintlik gekoppel is aan 'n Borrelia-infeksie. Volgens die mediese riglyne moet dit in so 'n geval wees geen Lyme-siekte bloedtoets nie gemaak word, aangesien dit slegs 'n baie onakkurate Lyme-siekte herken.
Inteendeel, u moet probeer om die ongemak van die pasiënt te verlig en na 'n ander oorsaak van die simptome te kyk. In sommige gevalle is daar selfs 'n verborge depressie of 'n virussiekte as die oorsaak van chroniese moegheid of 'n gebrek aan konsentrasie.
Lyme-siekte en swangerskap
As dit by 'n Lyme-siekte kom tydens swangerskap, is vroeë behandeling veral belangrik. Die bakterie Borrelia burgdorferi kan die plasenta koloniseer en die ontwikkeling van die kind moontlik versteur. Die presiese effekte is nie goed bestudeer nie, maar orgaanbeskadiging en geboorte het by Lyme-siekte betrokke geraak.
Alhoewel dit nie bo alle twyfel bewys is nie, moet Lyme-siekte tydens swangerskap gebruik word antibiotika behandel word. Die dokter kies aktiewe bestanddele wat nie die ongebore baba benadeel nie.
Bosluise bied die enigste vertrekpunt vir die beskerming teen Lyme-siekte: voorkom bosluisbyt of verwyder 'n reeds suigende bosluis so vinnig as moontlik. Die volgende wenke is van toepassing:
As u op soek is na bos en weide of tuinwerk doen, moet u dit moontlik doen helder (wit) klere voer. Dit is makliker om bosluise te herken en donker tekstiele daarop. Die arms en bene moet ook met klere bedek word, sodat die klein bloedsuiker nie so maklik velkontak kan vind nie.
Jy kan ook Bosluis of insekweerder Dien toe (afweermiddels). Hou egter in gedagte dat hierdie nie 100 persent beskerming teen 'n bosluisbyt bied nie en slegs 'n paar uur duur.
In elk geval moet u die hele liggaam deeglik skoonmaak na u buitenshuis soek na bosluise, Neem ook beheer oor uwe Troeteldiere op moontlike bosluise: Die parasiete kan van u kat of hond na u oorgaan.
As u 'n suigbosluis op u vel vind, moet u dit dadelik neem verwyder professioneel: Gryp die regmerkie direk oor die vel met 'n fyn pincet of 'n twee-pincet en trek dit stadig uit sonder om te draai. Druk dit so min as moontlik om nie die maaginhoud van die dier in die wond te druk nie. Kontroleer ook dat u nie per ongeluk van die liggaam af geruk het terwyl die kop van die parasiet nog in die wond is nie.
Dan moet u die puntwond hê Ontsmet, Alhoewel dit nie beskerm word teen Lyme-siekte nie, maar dit voorkom dat wondinfeksie voorkom (soos met tetanusbakterieë).
As 'n voorsorgmaatreël, neem antibiotika na 'n bosluisbyt (sonder 'n diagnose van Lyme-siekte-infeksie) nie aanbeveel nie.
'N Voorkomende entstof teen Lyme se siekte bestaan ​​nie.
S2k-riglyn "Cutane Lyme borreliosis" van die Duitse dermatologiese vereniging (vanaf 2016)
S1-riglyn "Neuroborreliosis" van die Duitse Neurologievereniging (vanaf 2012)
S1-riglyne "Lyme-Arthritis" van die Vereniging vir Pediatriese en Adolessente Rumatologie en die Duitse Vereniging vir Pediatrie (vanaf 2013)