Grumman F6F-5 Hellcat - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Grumman Hellcat verskyn slegs in twee hoofweergawes. Die F6F-5 was die talrykste, wat 7 870 van die totaal van 12 275 geproduseer het. Dit vervang die F6F-3 op die produksielyne in die lente van 1944. Die veranderinge van die F6F-3 was redelik gering. Die enjinkap is verbeter om dit meer vaartbelyn te maak, alhoewel die verskil moeilik is om op foto's raak te sien. Topsnelheid is met 4 km / h verhoog. Die R-2800-10W-enjin, soos dit in laat-produksie-drieë gebruik is, is behou. Die standaard bewapening bly by ses vleuelgemonteerde .50 kaliber masjiengewere, hoewel daar 'n alternatiewe vleuel was wat die binneste masjiengeweer op elke vleuel met 'n 20 mm -kanon vervang het.
Die belangrikste verandering was dat die F6F-5 toegerus was met ses ondervleuelrakke vir 5-duim-vuurpyle en 'n sentrale pylon wat twee bomme van 1 000 lb kon dra, wat 'n grondaanval moontlik gemaak het.
Van die 7 870 vervaardigde is 930 na Brittanje, waar hulle as Hellcat II's aangewys is.
Dit was 'n nagvegter weergawe van die Hellcat, toegerus met AN/APS-4 radar. Dit is in 'n peul onder die regtervleuel gedra. Grumman het 'n totaal van 1,434 nagvegters (van beide tipes) opgelewer. Die meeste van die dash-N-weergawe.
Die tweede nagvegtervariant van die dash-five, toegerus met die AN/APS-6 radar. Die radarantennas het 'n radoom op die regtervleuel gedra. Hierdie weergawe was dikwels toegerus met die gemengde geweervlerkies.
Dit was 'n standaard F5F-5 met 'n kamera in die romp onderaan die linkerkant. In teenstelling met baie fotoverkenningsweergawes van vliegtuie, was dit steeds 'n gevegsklaar, wat in staat was om homself te verdedig of om aan 'n missie deel te neem, terwyl dit ook die verkenningsvermoë bied.
Dit was 'n radio-beheerde hommeltuig wat vervaardig is deur die omskakeling van standaard F6F-5's. Die -5K is amptelik erken op 1948. Tydens die Koreaanse Oorlog is sommige van hierdie vliegtuie as vlieënde bomme gebruik
Prototipes - F6F -3 - F6F -5 - Bestry rekord - Statistiek
Grumman F6F -5 Hellcat - Geskiedenis
Die top van die Amerikaanse vloot van die Tweede Wêreldoorlog, David McCampbell, het verskeie interessante aansprake op roem.
Na die sprong, 'n kort blik op die aas en sy suksesvolste berg.
David McCampbell het by die vloot aangesluit en voor die Tweede Wêreldoorlog 'n vlieënier geword. Toe die oorlog uitbreek, dien hy as die Landing Signal Officer op die USS Wasp. As sodanig was hy die eerste maande van die oorlog in die Atlantiese Oseaan en die Middellandse See. Hy was nog steeds LSO op die Wasp toe dit na die Stille Oseaan oorgedra het totdat dit in September 1942 gesink is.
Kleurfotografie, danksy Kodachrome, was ook 'n opwindende nuwe tegnologie in die Tweede Wêreldoorlog. Dit is eintlik David McCampbell wat in 1942 as die Landing Signal Officer by die USS Wasp gewerk het.
CAG op die stert beteken "Commandant, Air Group " terwyl die wit streep self '8220USS Essex' " aandui.
'N Jaar later het hy bevel gekry oor Fighting Fifteen (VF-15) wat besig was om op te werk vir die nuwe USS Essex. Hy is aangestel as groepsbevelvoerder (dit beteken dat hy in beheer was van die veg-, bom- en torpedo -eskaders op dieselfde skip) tydens die eerste oorlogsvaart van die skip. Alhoewel die meeste groepsbevelvoerders met hul torpedo -eskaders gevlieg het (langafstandvliegtuie met ekstra bemanning vir radio- en navigasiehulp), het kommandeur McCampbell sy vegvliegtuig persoonlik gelei.
Tydens die Mariana 's Turkey Shoot het hy sewe kills op twee soorte behaal. Vier maande later het hy die beste dag van enige Amerikaanse vegvlieënier gehad. Kmdr McCampbell en sy vleuelman het 60 Japannese vliegtuie onderskep en 15 daarvan vernietig. Dit was 9 kills op een missie vir McCampbell, 'n Amerikaanse rekord. Hy het geland met slegs twee rondes ammunisie oor. David McCampbell was die enigste Amerikaanse aas wat twee "Ace in a Day " -missies gehad het (vyf kills of meer op 'n enkele missie). En sy Air Group Fifteen het meer as 650 vyandelike vliegtuie vernietig, 'n rekord vir 'n enkele toer.
Vuurpyle het 'n baie algemene las in die laaste jaar van die oorlog geword.
Dit is die Hasegawa -stel van "Minsi III ". Dit is die vliegtuig wat kmdt McCampbell in die latere deel van sy toer gevlieg het en waarin hy sy missie met 9 doodgemaak het. Daar is min eksterne leidrade om 'n F6F-5 te onderskei van 'n F6F-3, die grootste verskille was die toevoeging van water-etanol-hupstoot aan die enjin en veertablette op die ailerons vir verbeterde wendbaarheid. Daar was verskeie ander klein detailverskille, maar ek vind dit amusant dat die belangrikste verandering in die kyker net die kleur is. Die vloot het toevallig hul kamoeflering bestel van 'n driekleurige skema na 'n alles -in -donkerblou, terwyl Grumman van -3 na -5 produksie oorgeskakel het. Die kleur van die verf is dus letterlik die eerste aanduiding van watter weergawe Hellcat ons kyk.
Kommandeur McCampbell in die Minsi III. Dit was sy vierde Hellcat. Sy eerste was 'n F6F-3 met die naam Monsoon Maiden wat deur AAA beskadig is. Daarna vlieg hy nog 'n F6F-3 die "Minsi ", vernoem na sy vrou om sy eerste 10 kills te behaal. Sy eerste F6F-5, die "Minsi II ", was blykbaar 'n bietjie suurlemoen. Na 'n kort ampstermyn is dit vervang deur die "Minsi III " wat hy vir die res van sy toer gevlieg het.
Deur Stephen Sherman, April 2002. Opgedateer op 23 Januarie 2012.
Die uiters suksesvolle opvolging van die Wildcat. Die Hellcat, wat spesifiek gebou is om die Japannese nul teë te werk, het die rekening gevul en die bynaam "aasmaker" gekry. Sy gemaklike hanteringskenmerke, veral belangrik vir die vervoer van 'n vliegtuig wat deur 'n groot aantal goed opgeleide vlieëniers gebruik kan word, het die vloot se eerste keuse-vegvliegtuig gemaak om saam met die Essex-klas-draers te werk.
In die kritieke jare 1943 en 1944 regeer die Hellcat die lug van die Westelike Stille Oseaan.
Eugene Valencia, een van die vloot se voorste aas, het geskerts. "Ek is so lief vir hierdie vliegtuig, dat as ek kon kook, ek met hom sou trou."
Alhoewel die F6F op die tekenplanke by Grumman was, nog voor Pearl Harbor, het die koms van die oorlog groot stukrag gegee aan die ontwikkeling van die plaasvervanger vir die Wildcat. Van die begin af was dit 'n veel groter vliegtuig. Leroy Grumman, en sy twee voorste ingenieurs, Leon Swirbul en Bill Schwendler, het 'n vliegtuig neergelê met hoër werkverrigting, meer brandstof en ammunisie en groot vlerke. Die vlerke strek oor 334 vierkante voet, die gemiddelde was minder as 250 vierkante meter.
Die eerste prototipe, die XF6F-1, was in ontwikkeling toe die oorlog begin het. Op grond van gevegservaring teen die Zero en die ongeskonde A6M wat in die Aleoetiërs gevang is, was dit duidelik dat spoed en beter klim van die Hellcat nodig sou wees. Die toetsvlieënier Robert L. Hall het die XF6F-1 vir die eerste keer laat in Junie 1942 gevlieg. Die vliegtuig het nie die nodige prestasie gehad deur 'n Wright Cyclone R-2600-16-enjin (1600 perdekrag). Grumman het die Pratt & amp; Whitney 2800 Double Wasp (2 000 perdekrag) voorgestel. Uitgerus met die P & ampW 2800, het die oorspronklike prototipe vliegtuigraamwerk die XF6F-3 geword. 'N Maand later vlieg Bob Hall met die nuwe opset. Ondanks die ineenstorting van die XF6F-3 in Augustus, het die vloot 'n bestelling geplaas.
Grumman moes 'n nuwe fasiliteit, Plant Number 3, bou om die Hellcat te vervaardig. Die verkryging van die konstruksiestaal vir die geboue was 'n uitdaging, onder meer deur die aankoop van afval uit die Second Avenue El. Selfs voordat plant nommer 3 klaar was, het Hellcats van die produksielyne af begin rol. 'N Ander Grumman-toetsvlieënier, Selden "Connie" Converse, het op 3 Oktober 1942 vir die eerste keer 'n produksie F6F-3 begin. Grumman se Hellcat-uitset neem vinnig toe: 12 vliegtuie in die laaste kwartaal van 1942, 128 in die eerste kwartaal van 1943 , en dan 130 in die maand April, 1943. Uiteindelik sou hulle 500 per maand uitskiet. Die onderneming het in drie jaar meer as 12 000 gebou.
Tydens "The War" was Grumman 'n uitstekende voorbeeld van Amerikaanse produktiwiteit en het 20 000 werkers in diens geneem, van wie min ooit in die vliegtuigbedryf gewerk het voordat baie van hulle vroue was. Bethpage was 'n gelukkige plek, daar was geen stakings, werkonderbrekings of vakbonde nie. Grumman het na sy werknemers omgesien met kinderopvangsentrums vir werkende moeders, sosiale geleenthede vir almal, Kersfees -kalkoene en die beroemde "Green Car Service" om werknemers met 'n leë battery en ander klein probleme te help.
Veral met die vertragings in die F4U-program, het die Amerikaanse vloot in 1942-43 'n voortreflike vegter nodig gehad. Die Hellcat het die rekening gevul. Dit vlieg gemiddeld 55 MPH vinniger as die Zero op ongeveer 20 000 voet, dit was 70 MPH vinniger. Op hoogtes van meer as 10 000 voet het dit 'n soortgelyke klimtempo gehad. Vanweë sy swaarder gewig en groter krag kan dit op alle hoogtes die A6M duik. (Dit was oor die algemeen die geval met Amerikaanse vegters op 'n moeilike plek; die vlieëniers kon neus, die gashendel firewall en afzoom.)
Die 'dash Five' het baie gelyk aan die 'dash Three'. Dit het 'n paar ekstra pantser, sterker hoofpootpote, veertjies op die ailerons (vir beter wendbaarheid), en die meeste van hulle het waterinspuiting-enjins (die R-2800-10W). Beide weergawes het 'n kapasiteit van 250 liter in interne tenks en 'n buikbak van 150 liter.
Sy bewapening, krag en omvang het die Hellcat groot veelsydigheid gebied. Die basiese wapens bestaan ​​uit ses vleuelgemonteerde .50 kaliber masjiengewere, elk met 400 rondtes ammunisie. Baie, insluitend alle F6F-5N- en F6F-5P-variante, het 'n 20 mm-kanon met 200 rondtes vervang vir die binneste masjiengeweer in elke vleuel. Die Hellcat kan tot twee duisend pond bomme dra. Sy mees vernietigende wapens was ses 5-duim HVAR's (High Velocity Aircraft Rockets), wat die skrywer Barrett Tillman beskryf het as "gelyk aan 'n vernietiger se breë sy."
Hierdie verskeidenheid wapens en toerusting het die Hellcat in staat gestel om 'n wye reeks missies uit te voer: vegter teen veggeveg, strydvliegtuigbegeleiding, lugpatrollie, langafstandsoektogte, grondondersteuning oor invalstrande, naggevegte (sien F6F-5N), en foto-rekonstruksie (sien F6F-5P).
Operasies - 1943
Fighting Squadron Nine (VF-9) het die eerste Hellcats in Januarie 1943 afgelewer. Terwyl hulle van die Long Island-fabriek na hul Norfolk-basis vlieg, het een naby Cape May, New Jersey, neergestort. VF-6, onder bevel van Butch O'Hare, het ook vroeë aflewerings van die F6F ontvang.
Die eerste gevegsending van die Hellcat het op 31 Augustus 1943 plaasgevind tydens 'n staking teen Marcus Island, waaronder Cdr. Charles Crommelin se VF-5, Lt. Cdr. Phil Torrey se VF-9, en 'n deel van O'Hare se VF-6. Die aanvallers in die vroeë oggendure het agt tweemotorige bomwerpers op die grond vernietig terwyl hulle twee Hellcats verloor het weens lugafweer en een weens enjinprobleme. Die volgende dag, oor Howland en die Bakers -eilande, het lt. (jg) Dick Loesch en Ens. A.W. Nyquist het die Hellcat se eerste lugoorwinning behaal toe hulle saamgespan het om 'n Kawanishi H8K "Emily" vlieënde boot af te skiet.
Grootskaalse vervoerbedrywighede het in Oktober begin, met 'n aanval op Wake. Toe vier draers op 5-6 Oktober Wake Island tref, sien die Hellcats hul eerste belangrike luggeveg. 'N Halfuur voor dagbreek op die 5de het elk van die vier draers drie vegafdelings gelanseer, altesaam 47 Hellcats. Toe hulle nog 50 myl van Wake af was, het die Japannese radar hulle opgespoor en 27 nulle onderskep. In die daaropvolgende hondegeveg het Fighting Nine se kaptein, Phil Torrey, een Zero afgeskiet en daarna nog twee ontduik deur in en uit die wolke te ontduik. Lt. Hadden, terwyl hy 'n gedeelde moord in die see sien val het, is deur twee nulle gespring en was gelukkig genoeg om terug te keer na Essex met die meeste van sy enjinolie wat deur verskeie 20 mm gate leeggemaak is. Lt. (jg) Hamilton McWhorter duik in 'n goggel van nulle toe een ernstig in sy kanon verskyn. Hy het 'n kort sarsie afgevuur en die Zero ontplof - sy eerste oorwinning in die lug.
Die aanval het getoon dat die nuwe Hellcats meer as hulself teen die nulle kon hou. Hulle het 22 van 34 vliegtuie by Wake vernietig, en 12 Amerikaanse vliegtuie het verlore gegaan - 6 vir die nulle en 6 vir AA -geweervuur.
Vroeg in November val die Amerikaanse magte die groot Japannese basis by Rabaul aan, en weer het die Hellcats die nulle oortref.
Die vloot het die behoefte aan nagvegters gevind en het vroeg in 1942 begin met die Project Affirm -program, oorspronklik met Corsairs wat toegerus was met primitiewe AI (Air Interception) radarsets wat deur MIT -ingenieurs gebou is. In 1943 het die Hellcat na vore getree as die gewilde nagvegter vanweë sy makliker landingseienskappe en groter stabiliteit as 'n geweerplatform. Die F6F-3E, omskep in die veld by MCAS Quonset Point, was die eerste Hellcat-nagvegter met behulp van die AI-radar, rooi kajuitbeligting (om die vlieënier se nagvisie te behou), en sonder 'n maklik gekrapte Plexiglas-voorruitskuif. Agtien F6F-3E's is gebou. (Op 26 November 1943 verdwyn Butch O'Hare, met 'n onveranderde F6F-3 op 'n nagmissie met 'n TBF Avenger, oor die Gilberts. Een van die beste boeke wat ek gelees het oor die Stille Oseaanoorlog, Die grens oorsteek, deur Alvin Kernan - wat die aand die skutter op die Avenger was - behandel hierdie gebeurtenis in detail.)
Daarna kom die F6F-3N, 205 hiervan wat deur die Grumman-fabriek gebou is. Die F6F-3N het 'n verbeterde radar, die APS-6, gebruik. Die APS-6, wat in 'n bolvormige peul op die stuurboordvleuel geïnstalleer is, was eenvoudig om te bestuur (slegs ses knoppe), het 'n reikafstand van vyf myl en weeg 250 pond. Dit bevat 'n dubbelpuntstelsel wat 'n skaduwee-blip aan die regterkant van die ware blip vertoon. Die -3E's en -3N's is vroeg in 1944 by die draers in die Stille Oseaan ontplooi, maar dit was moeilik om in die vervoerbedrywighede geïntegreer te word, aangesien dit in wese deur lanseer- en herwinningspersoneel die hele dag nodig sou wees. Nietemin het drie nag-eskaders met Hellcat-toerusting (VF (N) -76, VF (N) -77 en VF (N) -78) in 1944 in die Stille Oseaan gedien.
Die F6F-5N was die definitiewe naggeveg-weergawe van die Hellcat, meer as 1500 hiervan is deur Grumman gebou.
Hellcats vlieg saam met die Franse Aeronavale in die Indochina -oorlog van die vroeë 1950's.
So laat as 1980 het sestien Hellcats oorleef (insluitend sommige in private hande). Meer onlangs is daar ten minste tien Hellcats by die volgende museums:
Amerikaanse vloot en mariniers
VF-82 Grumman F6F-5 gereed vir die bekendstelling van USS Bennington buite Okinawa in Mei 1945: Die meeste van die geboude F6F-5's is in die geheel glansend seeblou geverf.
Die Hellcat het die eerste keer aksie teen die Japannese op 1 September 1943, toe vegters van USS af opgetree het Onafhanklikheid 'n Kawanishi H8K "Emily" vlieënde boot neergeskiet.  Kort daarna, op 23 en 24 November, het Hellcats Japannese vliegtuie oor Tarawa ingeskakel en 'n beweerde 30 Mitsubishi Zeros neergeskiet vir die verlies van een F6F.  Oor Rabaul, Nieu-Brittanje, was Hellcats en F4U Corsairs op 11 November 1943 in daglange gevegte betrokke met baie Japannese vliegtuie, insluitend A6M Zeros, wat aanspraak maak op byna 50 vliegtuie. 
Toe proewe uitgevoer is teen 'n gevang A6M5 -model Zero, het hulle getoon dat die Hellcat op alle hoogtes vinniger was. Die F6F het die Zero marginaal uitgestyg tot bo 14 000 en 160 m (1600 m) en vinniger gerol teen 'n snelheid van meer as 378 en 160 km/h. Die Japannese vegter kon sy Amerikaanse teenstander met gemak teen 'n lae spoed draai en het 'n effens beter klimtempo onder 14.000 en 160 m geniet. Die proefverslag het tot die gevolgtrekking gekom:
Moenie met 'n nul 52 veg nie. Moenie probeer om 'n lus of 'n halwe rol met 'n deurtrek te volg nie. Gebruik u uitstekende krag en hoë spoedprestasie tydens die aanval om op die gunstigste oomblik betrokke te raak. Om 'n Zero 52 op u stert te ontduik, rol en duik in 'n vinnige draai. 
Hellcats was die belangrikste tipe Amerikaanse vegvliegtuig wat betrokke was by die Slag van die Filippynse See, waar soveel Japannese vliegtuie neergeskiet is dat vlootvliegtuie die geveg die 'Great Marianas Turkey Shoot' genoem het. Die F6F was verantwoordelik vir 75% van alle lugoorwinnings wat die Amerikaanse vloot in die Stille Oseaan aangeteken het.  Radar-toegeruste Hellcat-nagvegvliegtuie verskyn vroeg in 1944.
'N Formidabele teenstander vir die Hellcat was die Kawanishi N1K, maar dit is te laat en in onvoldoende getalle vervaardig om die uitkoms van die oorlog te beïnvloed. 
Sorteer, vermoor en verloor syfers
Die Amerikaanse vloot- en mariene F6F-vlieëniers het 66,530 gevegte gevlieg en 5,163 doodgemaak (56% van alle Amerikaanse oorwinnings van die Amerikaanse vloot/mariene lug tydens die oorlog) teen 'n geregistreerde koste van 270 Hellcats in luggevegte ('n totale moord-tot-verlies-verhouding van 19) : 1 gebaseer op beweerde moorden).  Die beweerde oorwinnings was tydens die oorlog dikwels hoogs oordrewe. Tog het die vliegtuig goed gevaar teen die beste Japannese teenstanders met 'n 13: 1-moordverhouding teen die A6M Zero, 9.5: 1 teen die Nakajima Ki-84 en 3.7: 1 teen die Mitsubishi J2M gedurende die laaste jaar van die oorlog .  Die F6F het die voorste aasvervaardiger geword in die Amerikaanse voorraad, met 305 Hellcat-as. Die Amerikaanse suksesse word vanaf 1942 nie net toegeskryf aan superieure vliegtuie nie, maar het steeds toenemend onervare Japannese vlieëniers in die gesig gestaar en het die voordeel dat hulle meer numeries is. [Nota 7] In die rol van grondaanval het Hellcats 6,503 en 160 ton (5,899 ton) bomme laat val. 
Die toonaangewende aas van die Amerikaanse vloot, kaptein David McCampbell, behaal al sy 34 oorwinnings in die Hellcat. Hy het die F6F eens beskryf as ". 'N uitstekende vegvliegtuig. Dit het goed gevaar, was maklik om te vlieg en was 'n stabiele geweerplatform, maar wat ek regtig die meeste onthou, was dat dit robuust en maklik was om te onderhou." 
In die loop van die Tweede Wêreldoorlog het 2,462 F6F Hellcats vir alle oorsake verlore gegaan en 270#in luggevegte, 553 weens lug- en vliegtuigvuur en 341 weens operasionele oorsake. Van die totale getal is 1.298 vernietig tydens opleiding en veerbootbedrywighede, gewoonlik buite die gevegsgebiede. 
Hamilton McWhorter III was 'n Amerikaanse vlieënier en 'n vlieënde aas van die Tweede Wêreldoorlog. Hy was die eerste Amerikaanse vlootvliegtuig wat 'n aas geword het terwyl hy met die Grumman F6F Hellcat gevlieg het en die eerste vlieënier van die vloot wat dubbele as -status behaal het. 
Die British Fleet Air Arm (FAA) het 1,263 F6F's ingevolge die Lend-Lease Act ontvang, aanvanklik was dit bekend as die Grumman Gannet Mark I. Die naam Hellcat het dit in die vroeë 1943 ter wille van die eenvoud vervang, terwyl die Royal Navy destyds die gebruik van die bestaande Amerikaanse vlootname aanvaar het vir al die Amerikaanse vliegtuie wat daaraan voorsien is, met die F6F-3 aangewys Hellcat F Mk.I, die F6F-5, die Hellcat F Mk.II en die F6F-5N, die Hellcat NF Mk.II. [Nota 8] Hulle het aksie by Noorweë, in die Middellandse See en in die Verre Ooste gesien. Verskeie was toegerus met fotografiese verkenningstoerusting soortgelyk aan die F6F-5P, wat die benaming ontvang het Hellcat FR Mk.II.  ​​Die Stille Oseaan-oorlog, wat hoofsaaklik 'n vlootoorlog was, het die FAA Hellcats hoofsaaklik in die Europese en Middellandse See-teaters gekonfronteer met vliegtuie op die grond,   en het gevolglik baie minder geleenthede vir lug-tot-lug-gevegte beleef as hul eweknieë van USN/Marines het nietemin beweer dat hulle altesaam 52 vyandelike vliegtuie doodgemaak het tydens 18 luggevegte van Mei 1944 tot Julie 1945. 1844 Naval Air Squadron, aan boord van HMS Ontembaar van die Britse Stille Oseaan -vloot was die eenheid met die hoogste telling, met 32,5 kills. 
FAA Hellcats is, net soos met ander Lend-Lease-vliegtuie, vinnig vervang deur Britse vliegtuie na afloop van die oorlog, met slegs twee van die 12 eskaders wat op die VJ-dag met die Hellcat toegerus was, en Hellcats teen die einde van 1945 behou het. [52 ] Hierdie twee eskaders is in 1946 ontbind. 
Naoorlogse diens: 'n Helder oranje F6F-3K doelhommel
Na die oorlog is die Hellcat opgevolg deur die F8F Bearcat, wat kleiner, kragtiger was (aangedryf deur opgegradeerde Double Wasp -radiale) en meer manoeuvreerbaar, maar te laat in diens gekom het om gevegte in die Tweede Wêreldoorlog te sien. 
Die Hellcat is gebruik vir tweedelyn-USN-pligte, insluitend opleiding, eskader van die vlootreservaat, en 'n handjievol is omgeskakel na doelhommeltuie.  Aan die einde van 1952 het Guided Missile Unit 90 F6F-5K-hommeltuie, elk met 'n bom van 910 en 160 kg, gebruik om brûe aan te val in Korea wat van USS vlieg Bokser, radiobeheer van 'n begeleide AD Skyraider. 
Die Franse vloot (A éronavale) was toegerus met F6F-5 Hellcats en het dit in gevegte in Indochina gebruik. Dit is tot ongeveer 1955 in Gloss Sea Blue geverf, soortgelyk aan die Amerikaanse vlootvliegtuie na die Tweede Wêreldoorlog, maar het 'n aangepaste Franse rondel met 'n ankerbeeld.  Die Franse lugmag gebruik ook die Hellcat in Indochina van 1950 tot 1952. Die vliegtuig het vier eskaders toegerus (waaronder die Normandie-Niemen-eskader van die Tweede Wêreldoorlog) voordat hierdie eenhede oorgeskakel het na die F8F Bearcat. 
Die Uruguayaanse vloot het dit ook tot in die vroeë 1960's gebruik. 
Die F6F-5-subtipe het ook bekendheid verwerf as die eerste vliegtuig wat die Amerikaanse vloot se Blue Angels-amptelike vlugdemonstrasiespan by die stigting in 1946 gebruik het. 
Grumman F6F Hellcat -vliegtuiginligting
Eerste vlug: 26 Junie 1942
Afgetree: 1954, USN
Primêre gebruikers: United States Navy, United States Marine Corps, Royal Navy, French Navy
Aantal gebou: 12,275
Eenheidskoste: $ 35,000 in 1945
Die Grumman F6F Hellcat was 'n vegvliegtuig gebaseer op die Amerikaanse vloot wat ontwikkel is om die vroeëre F4F Wildcat te vervang. Alhoewel die F6F baie ooreenstem met die Wildcat, was dit 'n heeltemal nuwe ontwerp, aangedryf deur 'n Pratt & amp; Whitney R-2800 van 2000 pk. Sommige het dit as die & quotWildcat se groot broer & quot; Die Hellcat en die Vought F4U Corsair was die belangrikste USN -vegters tydens die tweede helfte van die Tweede Wêreldoorlog.
Die Hellcat was die suksesvolste vliegtuig in die vlootgeskiedenis en het 5,171 vliegtuie vernietig terwyl dit in diens was van die Amerikaanse vloot en die Amerikaanse marinekorps (5,163 in die Stille Oseaan en nog agt tydens die inval in Suid -Frankryk), plus 52 by die Royal Navy's Fleet Lugarm tydens die Tweede Wêreldoorlog. Na die oorlog is die Hellcat-vliegtuig stelselmatig uit diens van die voorste linie gefaseer, maar uiteindelik het hy in 1954 as nagvegter in saamgestelde eskaders afgetree.
(Beeld: Grumman F6F -3 Hellcats in driekleurige kamoeflering, rooi buitelyn op Amerikaanse tekens dui aan dat die foto ongeveer Junie - September 1943 geneem is)
Grumman het gewerk aan 'n opvolger van die F4F Wildcat, lank voordat die Japannese Pearl Harbor aangeval het. Terwyl die F4F 'n bekwame vegter was, het vroeë luggevegte onthul dat die Japannese A6M Zero meer beweegbaar was en 'n beter klimtempo gehad het as die F4F. Die F4F het wel 'n paar voordele bo die Zero gehad. Wilde katte kon 'n geweldige hoeveelheid skade opvang in vergelyking met die Zero, en het 'n beter bewapening gehad. Die F4F was ook baie vinniger in 'n duik as die Zero, 'n voordeel wat Wildcat -vlieëniers gereeld gebruik het om aanvallende nulle te ontwyk.
(Beeld: F6F-5 gereed in katapult op USS Randolph)
Hierdie voordele het oorgedra na die F6F en, gekombineer met ander verbeterings, het 'n vegter geskep wat die Zero byna heeltemal uitklas. Die kontrak vir die prototipe XF6F-1 is op 30 Junie 1941 onderteken. Die F6F sou oorspronklik die Wright R-2600 Cyclone-enjin van 1,700 pk (1,268 kW) kry, maar gebaseer op gevegservaring van F4F Wildcat en Zero-ontmoetings, Grumman besluit om hul nuwe vegter verder te verbeter om die oorheersing van die Mitsubishi Zero in die Stille Oseaan -teater te oorkom. Grumman het die Pratt & amp; amp; Whitney R-2800 Double Wasp 2000 pk (1500 kW) geïnstalleer, wat na raming 'n 25% -verhoging in prestasie sou meebring. Die eerste prototipe (02981) wat met Cyclone toegerus is, het op 26 Junie 1942 gevlieg terwyl die eerste vliegtuig, die XF6F-3 (02982) wat op Double Wasp was, op 30 Julie 1942 sy eerste vlug gehad het.
Die XF6F-2, wat op dieselfde tyd as die eerste Hellcat-prototipes voorgestel is, bevat 'n turbo-aanjaer, maar die prestasieverbetering was maar gering en totdat die vloot se eise vir snelheidsverbeterings opduik, het hierdie variant saam met die tweesnel-toegeruste XF6F -3, verdwyn. Latere F6F-4 en F6F-5 variante het egter baat gevind by hierdie aanvanklike ontwikkelingsprogramme.
(Beeld: Grumman F6F-3 Hellcat op die vliegdek van USS Yorktown (CV-10) voor die opstyg, met sy vlerke uitgestrek)
Net soos die Wildcat, is die Hellcat ontwerp vir die gemak van vervaardiging en die vermoë om aansienlike skade te weerstaan. 'N Totaal van 96 kg kajuitwapenrusting is toegerus om die vlieënier te oorleef, sowel as 'n koeëlvaste voorruit en pantser rondom die enjinolietenk en oliekoeler. Selfsegende brandstoftenks het die vatbaarheid vir vuur verder verminder en dikwels beskadigde vliegtuie huis toe laat terugkeer. Die Amerikaanse vloot se voorste aas, kaptein David McCampbell USN (afgetree) het al sy oorwinnings in die Hellcat behaal. Hy het die F6F eens beskryf as & quot. 'n uitstekende vegvliegtuig. Dit het goed gevaar, was maklik om te vlieg en was 'n stabiele geweerplatform. Maar wat ek regtig die meeste onthou, was dat dit robuust en maklik was om te onderhou. & Quot
Die eerste produksievliegtuig wat van die lyn af was, met die naam F6F-3's, vlieg op 3 Oktober 1942 met die tipe wat in Februarie 1943 op USS Essex operasionele gereedheid bereik het.
Twee nagstrydersubvariante van die F6F-3 is ook ontwikkel. Die F6F-3E, omskep van standaard -3 rame, het die AN/APS-4-radar in 'n kuip in die stuurboordvleuel. Die latere F6F-3N, wat die eerste keer in Julie 1943 gesien is, was toegerus met die AN/APS-6 radar in 'n soortgelyke kuip. Teen November 1943 het Hellcat -nagvegters hul eerste optrede gesien. Die aanpassing van AN/APS-6 radarskerms aan F6F-5's het die nagvegter F6F-5N tot gevolg gehad, en 'n klein aantal standaard F6F-5's was ook toegerus met kameratoerusting vir verkenningspligte as die F6F-5P.
(Beeld: Grumman F6F-3 Hellcats in driekleurskema op die vliegdek)
In plaas daarvan dat die smalspoor-onderstel van die Wildcat in die romp sou terugtrek, wat deur die vlieënier ongemaklik met die hand ingedruk moes word, het die Hellcat hidroulies aangedrewe onderstutte breër en agteruit teruggetrek, 90 ° gedraai in die vlerke, presies soos die Chance Vought F4U Corsair se landing rat gedoen het. Die vleuel was laag gemonteer in plaas van middel gemonteer en gevou op dieselfde manier as die latere weergawes van die Wildcat, sodat die Hellcat 'n kompakte, ingeboude voorkoms op 'n vliegdek kon aanneem
Die standaard bewapening op die F6F het bestaan ​​uit ses .50 kaliber (12,7 mm) Browning M2/AN lugverkoelde masjiengewere met 400 rondes elk later het die vliegtuig drie hardpunte gekry om 'n totale bomvliegtuig van meer as 2.000 pond te dra. (900 kg). Die middelpunt van die middel het ook die vermoë gehad om 'n enkele wegwerpbak van 568 liter (150 liter) te dra. Ses 127 mm HVAR's (High Velocity Aircraft Rocket) kan drie onder elke vlerk gedra word.
Die volgende en mees algemene variant, die F6F-5, het verbeteringe bevat, soos 'n kragtiger R-2800-10W-enjin wat in 'n effens meer vaartbelynde enjinkap, veerbelaaide bedieningsblaaie op die ailerons geleë is, verwydering van die agtervensters agter die hoofkap, 'n verbeterde voorruit met 'n duidelike uitsig met 'n plat voorpaneel van gepantserde glas wat die geboë perspex-paneel en die interne pantserglasskerm vervang en talle ander klein vooruitgang. Nog 'n verbetering in die F6F-5 was die beskikbaarheid van sterker bewapening as die standaard ses .50 kaliber (12,7 mm) masjiengewere. Proewe met kanonbewapende Hellcats is nie opgevolg deur 'n produksieweergawe nie, alhoewel alle F6F-5's 'n bewapeningmengsel van 'n paar Hispano 20mm (0.79 in.) Kanon kon dra, een gemonteer in elk van die binneboordpistole, met 'n minimum van 220 rondtes per geweer, saam met twee pare 0,50 kaliber (12,7 mm) masjiengewere, met 400 rondtes per geweer, is hierdie opset slegs op baie later F6F-5N nagvegters gebruik.
Twee F6F-5's was toegerus met die 18-silinder 2100 pk (1,567 kW) Pratt en Whitney R-2800-18W tweestadige blaas radiale enjin wat ook deur die F4U-4 Corsair gebruik is. Die nuwe Hellcat-variant is toegerus met 'n vierbladige skroef en is die XF6F-6 genoem. Die vliegtuig was die beste presteerder in die reeks met 'n topsnelheid van 417 mph. Planne vir massaproduksie van hierdie variant is met die aanbreek van die VJ -dag gekanselleer.
Die laaste Hellcat wat in November 1945 geïmplementeer is, die totale produksiesyfer was 12 275, waarvan 11 000 in net twee jaar gebou is. Hierdie indrukwekkende produksietempo word toegeskryf aan die oorspronklike ontwerp, wat min veranderings nodig gehad het toe die produksie aan die gang was.
(Beeld: Grumman F6F-3 Hellcat op die USS Yorktown (CV-10) laat in 1942. Nie-spieëlblougrys oor liggrys skema)
Die Hellcat het op 1 September 1943 die eerste keer aksie teen die Japannese gesien toe vegters van die USS Independence (CVL-22) 'n Kawanishi H8K & quotEmily & quot vlieënde boot neergeskiet het. Kort daarna, op 23 en 24 November, betrek Hellcats Japannese vliegtuie oor Tarawa en skiet 30 geëisde Mitsubishi Zeros af vir die verlies van een F6F. Oor Rabaul, New Britain, het Hellcats en Corsairs op 11 November 1943 daglange gevegte gehad met baie Japannese vliegtuie, waaronder A6M Zeros, wat byna 50 vliegtuie neergeskiet het. Hellcats gebruik ook die & quotThach Weave & quot, wat ontwikkel is tot 'n vormingstaktiek om te vergoed vir die tekortkominge van die ouer F4F Wildcat.
Hellcats was vanaf daardie tydstip byna in alle gesprekke met Japannese lugmag betrokke. Dit was die belangrikste tipe Amerikaanse vegvliegtuig wat betrokke was by die Slag van die Filippynse See, waar soveel Japannese vliegtuie neergeskiet is dat vlootvliegtuie die stryd The Great Marianas Turkey Shoot genoem het. Die F6F was verantwoordelik vir 75% van alle lugoorwinnings wat die Amerikaanse vloot in die Stille Oseaan aangeteken het. Radc-toegeruste Hellcat-nagvegvliegtuie verskyn vroeg in 1944.
(Beeld: USS Yorktown (CV-10) tydens die aanval op Marcus Island op 31 Augustus 1943: CAG-5 Lt.Kmdr. & QuotJimmy & quot Flatley in sy F6F-3 Hellcat voor die opstyg. Aviation Boatswain Mate staan ​​gereed om klomp van die wiele te verwyder. Vroeg , geïmproviseerde skema van nie-spekulêre seeblou en intermediêre blou oor wit)
Vloot- en mariene F6F's het 66,530 gevegsuitvoerings gevlieg (45% van alle vegvliegtuie van die oorlog, 62,386 vliegvliegtuie) en vernietig 5,163 (56% van alle vlootoorwinnings van die oorlog) teen 'n koste van 270 Hellcats ('n algehele dood-tot-verlies-verhouding van 19: 1). Die vliegtuig het goed gevaar teen die beste Japannese teenstanders met 'n 13: 1-moordverhouding teen Mitsubishi A6M, 9.5: 1 teen Nakajima Ki-84 en 3.7: 1 teen Mitsubishi J2M gedurende die laaste oorlogsjaar. Die F6F het met 306 Hellcat-as die belangrikste vliegtuig vir die vervaardiger van die as geword in die Amerikaanse voorraad. As dit gesê word, moet daarop gelet word dat die Amerikaanse suksesse nie net toegeskryf word aan superieure vliegtuie nie, maar ook omdat hulle vanaf 1942 al hoe meer onervare Japannese vlieëniers in die gesig gestaar het, sowel as die voordeel dat hulle steeds groter word.