Theodosius I - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Flavius ​​Theodosius (11 Januarie 347 - 17 Januarie 395 C.E.), ook genoem Theodosius I en Theodosius die Grote, was Romeinse keiser van 379-395. Theodosius, wat die oostelike en westelike gedeeltes van die ryk herenig het, was die laaste keiser van sowel die Oosterse as die Westerse Romeinse Ryk. Na sy dood het die twee dele permanent verdeel.
Hy is ook bekend daarvoor dat hy die Christendom die amptelike staatsgodsdiens van die Romeinse Ryk gemaak het. Die nalatenskap van Theodosius I is egter kontroversieel: hy word geprys dat hy die Romeinse Ryk in 'n bastion van imperiale Christendom omskep het, maar hy word gekritiseer omdat hy drakoniese maatreëls teen politeïsme ingestel het, wat teen die Christelike leer om die naaste lief te hê.
Missorium van Theodosius I, geflankeer deur Valentinian II en Arcadius, 388
Gebore in Cauca, in Hispania (moderne Coca, Spanje), aan 'n senior militêre offisier, Theodosius die ouderling, het Theodosius sy vader na Britannia vergesel om die Groot Sameswering in 368 C. E te help. Hy was militêre bevelvoerder (Dux) van Moesia, 'n Romeinse provinsie aan die laer Donau, in 374 C.E. Maar kort daarna, en ongeveer dieselfde tyd as die skielike skande en teregstelling van sy vader, het Theodosius na Cauca teruggetrek. Die rede vir sy aftrede, en die verhouding (indien enige) tussen dit en die dood van sy vader is onduidelik. Dit is moontlik dat hy deur die keiser Valentinianus I uit sy bevel ontslaan is na die verlies van twee van Theodosius se legioene aan die Sarmatiërs in laat 374 C.E.
Die dood van Valentinian I het politieke pandemonium geskep. Uit vrees vir verdere vervolging weens sy familiebande, het Theodosius skielik na sy familieplase teruggetrek waar hy by die lewe van 'n provinsiale aristokraat aangepas het.
Vanaf 364 tot 375 C.E., is die Romeinse Ryk deur twee mede-keisers, die broers Valentinianus I en Valens, regeer; Toe Valentinianus in 375 C.E. oorlede is, het sy seuns, Valentinianus II en Gratianus, hom opgevolg as heersers van die Wes-Romeinse Ryk. In 378 C.E., nadat Valens in die Slag van Adrianopel vermoor is, het Gratianus Theodosius aangestel om die gevalle keiser te vervang as mede-augustus vir die Ooste. Gratianus is in 383 nC in 'n opstand dood. Na die dood in Valentyn II in 392, wat Theodosius ondersteun het teen 'n verskeidenheid oorweldigings, regeer Theodosius as enigste keiser en verslaan die oewer Eugenius op 6 September 394 in die Slag van die Frigidus (Vipava-rivier, moderne Slowenië).
Deur sy eerste vrou, Aelia Flaccilla, het hy twee seuns gehad, Arcadius en Honorius en 'n dogter, Pulcheria; Arcadius was sy erfgenaam in die ooste en Honorius in die weste. Beide Pulcheria en Aelia Flaccilla sterf in 385 C. Deur sy tweede vrou, Galla, dogter van die keiser Valentinianus I, het hy 'n dogter gehad, Galla Placidia, die moeder van Valentinian III.
Die Gote en hul bondgenote verskans in die Balkan het sy aandag getrek. Die Gotiese krisis was erg genoeg dat sy mede-keiser Gratianus die beheer oor die provinsies van Illyrië afgestaan ​​het en na Trier in Gallië teruggetrek het om Theodosius sonder hindernis te laat opereer. 'N Groot swakheid in die Romeinse posisie ná die nederlaag by Adrianople was die werwing van barbare om teen barbare te veg. Om die Romeinse leër van die Weste te rekonstrueer, was Theodosius nodig om soldate met 'n liggaamlike liggaam te vind, en daarom draai hy hom na die barbare wat hulle onlangs in die Ryk gevestig het. Dit het baie probleme in die stryd teen barbare veroorsaak, aangesien die nuut gewerfde vegters weinig of geen lojaliteit teenoor Theodosius gehad het nie.
Theodosius is verminder tot die duur manier om sy rekrute na Egipte te vervoer en dit met meer gesoute Romeine te vervang, maar daar was nog steeds wisselvalligheid wat gelei het tot militêre terugslae. Gratianus het generaals gestuur om Illyria van die Gote te ontruim, en Theodosius kon uiteindelik op 24 November 380 C.E., na twee seisoene in die veld, Konstantinopel binnegaan. Die finale verdrae met die oorblywende Gotiese magte, onderteken op 3 Oktober 382 C.E., het groot kontingente van die Gote toegelaat om hulle langs die Donau-grens in die bisdom Thrakië te vestig en hulself grootliks te regeer.
Die Gote wat hulle in die Ryk gevestig het, het as gevolg van die verdrae militêre verpligtinge gehad om as 'n nasionale kontingent vir die Romeine te veg, in teenstelling met die integrasie van die Romeinse magte.1 Baie Gote sou egter in Romeinse legioene dien en ander ook foederati, vir 'n enkele veldtog, terwyl bande van Gote wat lojaliteite verander, 'n destabiliserende faktor geword het in die interne stryd om die Ryk. In die laaste jare van die regeringstyd van Theodosius het een van hul opkomende leiers met die naam Alaric, in 394 C.E. aan Theodosius se veldtog teen Eugenius deelgeneem, net om sy opstandige gedrag teen Theodosius se seun en die oostelike opvolger, Arcadius, te hervat, kort na die dood van Theodosius.
Die administratiewe afdelings van die Romeinse Ryk in 395, onder Theodosius I.
Na die dood van Gratianus in 383 C.E., het Theodosius se belange op die Wes-Romeinse Ryk gewend, want die uithaler Magnus Maximus het al die provinsies in die Weste ingeneem, behalwe vir Italië. Hierdie selfverklaarde bedreiging was vyandig teenoor die belange van Theodosius, aangesien die regerende keiser Valentinian II sy bondgenoot was. Theodosius kon weens sy beperkte weermag egter nie veel aan Maximus doen nie en was gedwing om sy aandag op plaaslike aangeleenthede te hou. Nietemin, toe Maximus in 387 C.E. 'n inval in Italië begin het, is Theodosius gedwing om aksie te neem. Die leërs van Theodosius en Maximus het mekaar in 388 C.E. by Poetovio ontmoet en Maximus is verslaan. Op 28 Augustus is 388 C.E. Maximus tereggestel.2
Probleem het weer ontstaan ​​nadat Valentinianus in sy kamer opgehang is. Daar word beweer dat dit 'n selfmoord deur die magister militum, Arbogast. Arbogast, nie in staat om die rol van keiser te aanvaar nie, verkies Eugenius, 'n voormalige retoriekonderwyser. Eugenius het 'n program vir die herstel van die Heidense geloof begin en tevergeefs na Theodosius se erkenning gesoek. In Januarie 393 het Theodosius aan sy seun Honorius die volle rang van Augustus in die Weste gegee, wat daarop dui dat Eugenius onwettig was.3
Theodosius het teen Eugenius veldtog gedoen. Die twee leërs het in die Slag van Frigidus in September 394 te kampe gehad.4 Die geveg het op 5 September 394 begin met Theodosius se volle vooraanval op Eugenius se magte. Theodosius is tereggewys en Eugenius het gedink dat die stryd allesbehalwe verby is. In Theodosius se kamp het die verlies van die dag die moreel verminder. Daar word gesê dat Theodosius deur twee "hemelse ruiters in wit" besoek is3 wat hom moed gegee het. Die volgende dag begin die geveg weer en die magte van Theodosius word aangehelp deur 'n natuurverskynsel, bekend as die Bora,3 wat sikloniese winde produseer. Die Bora blaas direk teen die magte van Eugenius en ontwrig die lyn.
Eugenius se kamp is bestorm en Eugenius is gevange geneem en kort daarna tereggestel. Dus het Theodosius die enigste keiser geword van beide die oostelike en westelike dele van die Romeinse Ryk.
Ondersteuning vir die Christendom
Theodosius het Nicene Trinitarisme binne die Christendom en die Christendom binne die ryk bevorder. In 391 verklaar hy die Christendom as die enigste wettige imperiale godsdiens, wat die staatsondersteuning vir die tradisionele Romeinse godsdiens beëindig.
In die vierde eeu C.E. was die Christelike Kerk toegedraai met kontroversie oor die goddelikheid van Jesus Christus, sy verhouding met God die Vader en die aard van die Drie-eenheid. In 325 C.E. het Konstantyn I die Raad van Nicea byeengeroep wat beweer dat Jesus, die Seun, gelyk was aan die Vader, een met die Vader, en van dieselfde substansie (homoousios in Grieks). Die raad het die leringe van die teoloog Arius veroordeel: dat die Seun 'n geskape wese en minderwaardig teenoor God die Vader was, en dat die Vader en Seun van 'n soortgelyke stof was (homoiousios in Grieks) maar nie identies nie. Ondanks die uitspraak van die raad het kontroversie voortgeduur. Teen die tyd van die toetrede van Theodosius was daar nog verskillende kerklike faksies wat alternatiewe Christologieë bevorder het.
Terwyl geen algemene kerklui binne die Ryk eksplisiet by Arius ('n voorsanger uit Alexandrië, Egipte) of sy leringe gehou het nie, was daar diegene wat steeds die homoiousios formule, sowel as diegene wat probeer het om die debat te omseil deur bloot te sê dat Jesus soos (homoios in Grieks) God die Vader, sonder om van substansie te praat (Ousia). Al hierdie nie-Nicenes is deur hul teenstanders gereeld as Ariërs (d.w.s. volgelinge van Arius) bestempel, hoewel hulle hulself nie as sodanig sou geïdentifiseer het nie.
Op die keersy van hierdie muntstuk wat onder Valentijns II, die mede-heerser van Theodosius in 379-392 gemunt is, word beide Valentinianus en Theodosius met halo's voorgestel.
Die keiser Valens het die groep wat die homoios formule; hierdie teologie was prominent in groot dele van die Ooste en het onder die seuns van Konstantyn die Grote 'n vastrapplek in die Weste gekry. Theodosius, daarenteen, het nou vasgehou aan die Nicene Creed: dit was die lyn wat in die Weste oorheers en deur die belangrike Alexandriense kerk gehou is.
Twee dae nadat Theodosius in Konstantinopel aankom (24 November 380 nC), het Theodosius die nie-Nicene-biskop, Demophilus van Konstantinopel, verdryf en Meletius aangestel as patriarg van Antiochië, en Gregorius van Nazianzus aangestel as een van die Kappadosiese vaders uit Antiogië (wat is nou Turkye) na die aartsvader van Konstantinopel. Theodosius is pas deur 'n ernstige siekte deur biskop Acholius van Tessalonika gedoop, soos wat dit algemeen was in die vroeë Christelike wêreld. In Februarie publiseer hy en Gratian 'n edik dat al hul onderdane die geloof van die biskoppe van Rome en Alexandrië (d.w.s. die Nicene-geloof) moet bely. Die skuif is hoofsaaklik ingestel op die verskillende oortuigings wat uit Arianisme ontstaan ​​het, maar kleiner dissidente, soos die Macedoniërs, is ook verbied.
In Mei, 381 C.E., het Theodosius 'n nuwe ekumeniese raad by Konstantinopel ingeroep om die skeuring tussen Oos en Wes op te stel aan die hand van Niceaanse ortodoksie.5 'Die raad het verder die orthodoksie gedefinieër, waaronder die geheimsinnige Derde Persoon van die Drie-eenheid, die Heilige Gees wat, hoewel gelyk aan die Vader' van Hom 'voortgegaan het', terwyl die Seun van Hom 'verwek' is.6 Die raad het ook "die Apolloniese en Masedoniese ketterye veroordeel, kerklike jurisdiksies uitgelig volgens die burgerlike grense van bisdomme en beslis dat Konstantinopel die tweede plek voor Rome gehad het."6
Met die dood van Valens, die Ariane se beskermer, het sy nederlaag waarskynlik die status van die Homoïese faksie beskadig.
Theodosius bied 'n lourierkroon aan die oorwinnaar op die marmerbasis van die Obelisk van Thutmosis III op die Hippodrome van Konstantinopel.
In imperiale aangeleenthede het Theodosius toesig gehou oor die verhoging van die Egiptiese obelisk in 390 C.E uit Karnak. As keiserlike buit is dit steeds in die Hippodrome, die lang renbaan wat die middelpunt van die openbare lewe van Konstantinopel en politieke toneel was. Die oprig van die monoliet was 'n uitdaging vir die tegnologie wat in belegmotors geslyp is. Die obelisk, nog steeds herkenbaar as 'n simbolsimbool, is in die middel van die eeu in die eerste spoed van Christelike oorwinning na Alexandrië verwyder, maar het daarna 'n geslag by die dokke deurgebring terwyl mense gedink het hoe om dit na Konstantinopel te stuur, en nogtans in transito gekraak . Die wit marmerbasis is geheel en al bedek met reliëfs wat die keiserlike huishouding en die ingenieurswese self dokumenteer. Theodosius en die keiserlike familie is geskei van die edeles onder die toeskouers in die keiserlike vak met 'n bedekking oor hulle as 'n teken van hul status. Die naturalisme van die Romeinse tradisie in sulke tonele gee plek vir 'n konseptuele kuns: die idee van orde, dekor en onderskeie rangorde, uitgedruk in gesellige geledere, begin die blote tydelike besonderhede van hierdie lewe, wat in die heidense portrette gevier word, verdwyn. Die Christendom is pas aangewys as die nuwe staatsgodsdiens.
Heidense konflikte tydens die regering van Theodosius I
Op 15 Mei 392 C.E., word Valentinian II in sy woning in die stad Vienne in Gallië opgehang. Die Frankiese soldaat en Pagan Arbogast, die beskermer van Valentinian en magister militum, het volgehou dat dit selfmoord was. Arbogast en Valentinianus het gereeld heerskappy oor die Wes-Romeinse Ryk betwis, en daar word ook van Valentinianus gekla dat hy oor Theogosius se beheer oor Arbogast oor hom gekla het. Toe Konstantinopel die woord van sy dood bereik, het Theodosius dus geglo, of ten minste vermoed, dat Arbogast lieg en dat hy die dood van Valentinianus ontwerp het. Hierdie vermoedens is verder aangevuur deur die opstand van Arbogast van 'n Eugenius, heidense amptenaar tot die posisie van die Westerse keiser, en die versluierde beskuldigings wat Ambrose, die biskop van Milaan, tydens sy begrafnis vir Valentinianus uitgespreek het.
Die dood van Valentinian II het 'n burgeroorlog tussen Eugenius en Theodosius laat ontstaan ​​oor die heerskappy van die weste in die Slag van die Frigidus. Die gevolglike oosterse oorwinning daar het gelei tot die finale kort vereniging van die Romeinse Ryk onder Theodosius, en die uiteindelike onherstelbare verdeling van die ryk na sy dood.
Verklaring van heidendom
Vir die eerste deel van sy bewind het dit gelyk asof Theodosius die semi-amptelike posisie van die Christelike biskoppe geïgnoreer het; hy het in werklikheid sy steun uitgespreek vir die bewaring van tempels of heidense standbeelde as nuttige openbare geboue. In sy vroeëre regeringstyd was Theodosius redelik verdraagsaam teenoor die heidene, want hy het die steun van die invloedryke heidense regerende klas nodig. Hy sou egter mettertyd die laaste oorblyfsels van die heidendom uitdruk.7 Sy eerste poging om heidendom te belemmer, was in 381 toe hy Konstantyn se verbod op offer herhaal het. Vir die grootste deel van sy vroeëre regering was hy egter baie verdraagsaam teenoor heidene in die Ryk.
In 388 C.E. stuur hy 'n prefek na Sirië, Egipte en Klein-Asië met die doel om heidense verenigings op te breek en hul tempels te vernietig. Die Serapeum in Alexandrië is tydens hierdie veldtog vernietig.8 In 'n reeks verordeninge wat die 'Theodosiaanse verordeninge' genoem word, verklaar hy geleidelik dat die heidense feeste wat nog nie Christelike feeste was nie, nou werkdae sou wees (in 389). In 391 C.E., het hy die verbod op bloedoffer herhaal en besluit hy "niemand mag na die heiligdomme gaan, deur die tempels gaan loop of sy oë opsteek na standbeelde wat deur die arbeid van die mens geskep is nie."9 Die tempels wat aldus gesluit is, kon as "verlate" verklaar word, soos biskop Theophilus van Alexandrië dadelik opgemerk het toe hy aansoek gedoen het om toestemming om 'n terrein te sloop en dit met 'n Christelike kerk te bedek, 'n daad wat algemene sanksie moes ontvang mithraea vorming van kerke van kerke, en tempels wat die fondamente vorm van kerke uit die vyfde eeu, verskyn regdeur die voormalige Romeinse Ryk. Theodosius het deelgeneem aan optrede deur Christene teen groot heidense terreine: die vernietiging van die reuse Serapeum van Alexandrië en sy biblioteek deur 'n menigte in ongeveer 392 C.E. volgens die Christelike bronne wat deur Theodosius gemagtig is (extirpium malum), moet gesien word teen 'n ingewikkelde agtergrond van minder skouspelagtige geweld in die stad:10 Eusebius noem straatgevegte in Alexandria tussen Christene en nie-Christene so vroeg as 249 nC, en nie-Christene het in 341 nC en 356 nC aan die stryd vir en teen Athanasius deelgeneem. 'In 363 het hulle Biskop George vermoor vir herhaalde dade van verontwaardiging, belediging en pilaar van die heiligste skatte van die stad. '11
Saint Ambrose en keiser Theodosius, Anthony van Dyck.
Met besluit in 391 C.E. het Theodosius ook die amptelike bevindings beëindig wat nog tot enkele oorblyfsels van die Grieks-Romeinse burgerlike heidendom verbloem het. Die ewige vuur in die Tempel van Vesta in die Forum Romanum is geblus en die Vestale Maagde is ontbind. Om die beskerming te hê en heksery te beoefen, sou gestraf word. Heidense lede van die Senaat in Rome het 'n beroep op hom gedoen om die Altaar van Oorwinning in die Senaat te herstel; het hy geweier. Na die laaste Olimpiese Spele in 393 C.E., het Theodosius die wedstryde gekanselleer, en die berekening van datums deur Olimpiades het vinnig tot 'n einde gekom. Nou het Theodosius homself op sy muntstukke uitgebeeld labarum.
Die oënskynlike verandering in beleid wat gelei het tot die 'Theodosiaanse verordeninge', is dikwels toegeskryf aan die toenemende invloed van Ambrose, biskop van Milaan. Dit is opmerklik dat Ambrose in 390 C. Theodosius, wat onlangs die slagting van 7000 inwoners van Thessalonika beveel het, uitgesit het,12 na aanleiding van die sluipmoord op sy militêre goewerneur wat in die stad gestasioneer was, en dat Theodosius etlike maande van openbare boete gedoen het. Die besluite van die besluite was oppervlakkig beperk, spesifieke maatreëls in reaksie op verskillende versoekskrifte van Christene gedurende sy hele administrasie.
Theodosius is op 17 Januarie 395 in Milaan dood, nadat hy die oedeem van die vaskulêre siekte te kampe gehad het. C. Ambrose het Theodosius se toestand in Milaan georganiseer en bestuur. Ambrose lewer 'n panegyriese titel met die titel De Obitu Theodosii13 voor Stilicho en Honorius waarin Ambrose die onderdrukking van dwaalleer en heidendom deur Theodosius gedetailleer het. Theodosius is uiteindelik op 8 November 395 C.E. in Konstantinopel ter ruste gelê.14
↑ Stephen Williams en Gerard Friell, Theodosius: The Empire at Bay (Yale University Press, 1994), 34.
↑ Williams en Friell, p. 64.
↑ 3.0 3.1 3.2 Williams en Friell, p. 129.
↑ Williams en Friell, p. 134.
↑ Williams en Friell, p. 54.
↑ 6.0 6.1 Williams en Friell, p. 55.
↑ "Theodosius I," Katolieke ensiklopedie, 1912 Ontdek 24 Junie 2008.
↑ Michael Routery, 1997, Die Eerste Sendingoorlog. Die Kerk neem die Romeinse Ryk oor, Ch. 4, The Serapeum of Alexandria Ontsluit 24 Junie 2008.
↑ Michael Routery, 1997, cit. 24 Junie 2008 herwin.
↑ Ramsay McMullan, Christianisering van die Romeinse Ryk A.D. 100-400 (Yale University Press, 1984, 90.
↑ J. Norwich, Bisantium: die vroeë eeue, 112.
↑ Williams en Friell, p. 139
↑ Williams en Friell, p. 140.
Hodgkin, Thomas. The Dynasty Of Theodosius: Of tagtig jaar stryd met die Barbarians. Kessinger Publishing, LLC, 2007. ISBN 978-0548239995
Lenski, Noel. Mislukking van Ryk. University of California Press, 2002, ISBN 0-520-23332-8
McMullan, Ramsay. Christianisering van die Romeinse Ryk A.D. 100-400. Yale University Press, 1986. ISBN 978-0300036428
Norwich, J. Bisantium: die vroeë eeue. Knopf, 1989. ISBN 978-0394537788112
Williams, Stephen, en J. G. P. Friell. Theodosius The Empire at Bay. New Haven: Yale University Press, 1995. ISBN 9780300061734