Arbitrêre aandag - oorsake en eienskappe van ontwikkeling - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Arbitrêre aandag is een van die tipes aandag van 'n persoon, wat deur vrye fokus geopenbaar word deur gebruik te maak van volgehoue ​​pogings wat hom lei tot die nodige, verpligte aktiwiteit of voorwerp, sy individuele eienskappe of manifestasies wat nie natuurlike belangstelling veroorsaak nie. Arbitrêre aandag van 'n persoon gaan altyd in teenstelling met onwillekeurige en word beskou as 'n hoër vorm van ontwikkeling van verstandelike funksies gebaseer op die verrigting van bewuste aktiwiteit. Dit word altyd nie deur belangstelling bepaal nie, maar deur 'n doelbewuste taak, waarin dit gerig is op voorwerpe wat vooraf gemerk is of hul eienskappe. Dit is so 'n bewuste en verwagte onmiddellike effektiewe aktiwiteit, die opstel van die taak en die beperking van persepsie wat vrywillige aandag van ander tipes onderskei.
Arbitrêre aandag is 'n verstandelike funksie waarmee jy nie baie interessante verslae kan luister nie; Ry 'n motor sonder om afgelei te word; Oorweeg sekere voorwerpe in 'n duidelik omskrewe volgorde, eerder as in 'n chaotiese volgorde, en baie ander bewerkings. Op huishoudelike vlak kan dit sigbaar wees wanneer 'n nota of 'n boek gelees word, betekenis is aan die inhoud geheg, en die skrif of handskrif ontleed gewoonlik evaluering en persepsie in die algemeen. As daar egter opdrag gegee word om skattingskriftigrafie, lettertipe, lettergrootte of spelfoute (vir opleiding of publikasie) te skat, is doelbewus ingestel, maar as gevolg van vrywillige aandag sal bykomende parameters vooraf geassesseer word.
Vreemde vrywillige aandag op byna dieselfde vlak, ongeag van eksterne faktore. Die fokus van hierdie soort aandag is slegs te wyte aan volgehoue ​​pogings, dus, louer geluide, blink visuele beelde of u eie afleidende gedagtes, verbeter slegs die sukses van die aktiwiteit effens. In beginsel laat die kenmerk van 'n arbitrêre rigting jou toe om die aantal afleidings vooraf te verminder, of kies 'n ander gerieflike tyd vir die nodige konsentrasie.
As ons die voorkomsvoorwaardes in ag neem, dan is die belangrike punt sy leeftydvorming en die moontlikheid van ontwikkeling wanneer instrumente van historiese ontwikkeling gebruik word, en nie aangebore parameters nie. Die opkoms van hierdie soort aandag as gevolg van sekere stadiums van persoonlike ontwikkeling, insluitende die fisiologiese prosesse van aktivering van breinstrukture en sielkundige oorsake.
Die oorsake van vrywillige aandag
Die opkoms van vrywillige aandag as gevolg van verhoudings voortspruitend uit die oplegging van vorige ervaring en die taak as gevolg van die formulering daarvan. Nadat hierdie funksie verskeie kere in die daaropvolgende verbale formulering van die taak gebruik is, word aandag willekeurig aangeskakel. Dit is soos om 'n gewoonte te oefen of om 'n gekonditioneerde refleks te ontwikkel. Byvoorbeeld, 'n kind kan gevra word om te kyk, die straat oorsteek, en wanneer hy daarvoor prys of hy verskeie kere skrik, raak amper deur 'n motor getref, word 'n bewuste reaksie vasgestel op die woorde wat vroeër gebruik is om aandag aan die pad te gee.
Die belangrikheid van die taak - hoe hoër die betekenis van die taak, veral in die konteks van vitaliteit of oorlewing, hoe makliker kan die aandag willekeurig beheer word. Dit is natuurlike, aangebore faktore wat u toelaat om u aandag arbitrêr te rig, dit met noodsaaklikheid te korreleer, en die tweede punt is interne belang. Dit is belangrik om die verskil in die invloed van belangstelling op die voorkoms van willekeur of sy afwesigheid in die proses van aandag op te let. In die geval van onwillekeurige belangstelling is die hoofmotief, dws waar helderder, beter, meer opwindend op die oomblik word daar aandag daaraan gegee. In die geval van vrywillige aandag speel belangstelling slegs wanneer dit op 'n langtermynperspektief aangaan en die diep-, langtermynwaarde en lewenshouding van die individu weerspieël. Dit is belangstelling vir die perspektief wat fokus op die huidige oomblik, terwyl die emosionele volheid op die agtergrond bly, wat uiteindelik dit moontlik maak om onaangename of vervelige dinge te betrek ter wille van verdere vordering.
Die historiese rede vir die opkoms van gerigte aandag word beskou as die evolusionêre voorkoms van bewustheid in die rigting van werk, dws daardie oomblikke daarvan, waarvan die vervulling nie instinktief of begeertes gereguleer word nie (diere besit nie) nie. So is die ontwikkeling van vrywillige aandag uitgeoefen om die moontlikheid te verkry om belowende en beduidende doelwitte te bereik, waar daar nie net die verlangde aksies nodig was nie, maar ook die wat deur die situasie vereis word.
Kenmerke van vrywillige aandag
Die eienaardigheid van vrywillige aandag is die aktiwiteit van die individu in die bereiking van die doelwitte, sonder inagneming van die voorkeure vir die oomblik. Hierdie vermoë word geleidelik gevorm, wat gekenmerk word deur 'n tydperk van onaangename sensasies wat verband hou met die interne spanning van wilskrag, maar aangesien hierdie vaardigheid verkry word, word spanning weggedoen, en ongemak van die behoefte om konsentrasie te handhaaf, verminder in alle opsigte aansienlik.
Hierdie kwaliteit kan nie net onafhanklik manifesteer nie, maar ook ander prosesse beïnvloed. Danksy die aktiewe gebruik en die vermoë om die rigting van sy aandag te bepaal, pas 'n persoon ook sy geheue aan, kies die nodige oomblikke, pas die pas van verskillende prosesse reg, pas hulle voldoende aan die situasie en reguleer ook die aktiwiteit vir die finale uitslag.
Op die fisiologiese kant is hierdie proses die gevolg van die betrokkenheid van die frontale lobbe van die korteks van die hemisfere, wat verantwoordelik is vir die regstelling, asook die programmering van die toekomstige aktiwiteit van die individu. Die eienaardigheid van die aktivering van hierdie gebiede is dat die stimulus ('n sein wat in staat is om aktiwiteit te verander) kom uit die tweede seinstelsel. Dit beteken dat gedagte 'n prioriteitssein word in vergelyking met die omgewing, wat beteken dat die stimuli wat uit die innerlike self voortspruit, 'n voordeel het om die aktiwiteit en fokus van aandag te rig. Dit elimineer volledige breinbeheer oor menslike gedrag, aangesien selfbewaringsinstinkte beset steeds die mees invloedryke plek onder al die interne prosesse van aanpassingsaksies.
Kenmerke van hierdie hoër geestelike funksie is as gevolg van bemiddeling en bewustheid, wat 'n sekere ontwikkeling van die psige impliseer ten tyde van die vestiging van vrywillige aandag. Dit maak staat op minimale gewillige pogings, die vermoë om te waarneem en selfbewustheid met die verdere koppeling van die bestaande faktore en die gewenste resultate. Arbitrasie het ontstaan ​​in die loop van evolusie, aangesien die vermoë om die werklikheid deur middel van sy aktiwiteite te transformeer, dus, soos alle verworwe funksies, dit noodwendig die versnelde stadiums van evolusionêre voorkoms in elke fenomenologiese geskiedenis van die persoonlikheid oorskry. Gewoonlik word die tydperk van die vorming van die vermoë om bewustelik aandag te gee, gevorm vanaf die geboorte tot ses jaar, en dan word al hoe meer geslyp danksy die onderwysstelsel en die pogings van die persoon self. Dit is nog 'n belangrike kenmerk - die onderwysstelsel, die besondere betrokkenheid van die kind in die proses en die invloed van ander. Van hierdie faktore hang af van die spoed van vorming van die vaardigheid en die vlak van ontwikkeling.
Vorming van vrywillige aandag
Formasie, soos die ontwikkeling van vrywillige aandag, is buite die persoonlikheid, daarom is onafhanklike ontwikkeling van hierdie geestelike funksie onmoontlik. Net danksy die samelewing, wat die individu altyd in interaksie betrek, nuwe tipes aktiwiteite toon en spontane aandag gee, is die opkoms van 'n rigtinggewende en gekontroleerde verdere proses moontlik. Die sosiale omgewing leer die kind hoe om die meganismes van willekeurige aanpassing, die gebruik van wat in die toekoms nodig sal wees vir die self-regstelling van hul aandag.
Die vorming van willekeur kom geleidelik voor met die assimilasie van eksterne aandag-aanpassingsmeganismes. Dit kan wysigings van volwassenes wees, en dan, met die begrip van omgekeerde spraak, kan sulke aanpassings in mondelinge gidsvorm voorkom. Teen die einde van die kleuter word die toespraak van 'n volwassene gewoonlik vervang deur die kind se eie toespraak, na homself of nêrens verander nie. Sulke appèlle is nie regstellend van aard nie en nie 'n poging om met ander te kommunikeer nie, maar slegs die beplanning van hul eie aktiwiteite, waarvan die rigting woorde is. Geleidelik gaan hierdie proses in die innerlike wêreld en val in onderbewuste stelle funksies.
Die direkte vorming van willekeurige beheer van aandag is onlosmaaklik gekoppel aan die assimilasie en aanvaarding van die norme van die sosiale omgewing, waarvan die vervulling van hierdie soort vaardighede vereis word. Fokus op die noodsaaklikheid om uit te voer (byvoorbeeld om speelgoed bymekaar te maak) voordat jy die belange van die minuut (die spel) prioritiseer - die eerste vorm van willekeur. Op 'n vroeë ouderdom vind kinders dit moeilik om onbekende vaardighede toe te pas, en langdurige konsentrasie kan vinnige geestelike uitputting veroorsaak. Dit is nie nodig om die kind te skel nie omdat hy nie bedoel het wat hy bedoel en afgelei het nie. Dit is beter om tyd te gee en die geleentheid om na 'n rukkie of 'n kort pouse selfstandig terug te keer na nie baie aangename aktiwiteite nie.
Die swakheid van willekeur op 'n jonger ouderdom vereis nie net bykomende spanning van die kind nie, maar ook die konstruksie van die opvoedkundige proses, sodat onwillekeurige aandag maksimaal gebruik word en slegs vrywillig geleidelik verbind word. Dit is nodig beide vir beter akademiese prestasie en vir die organiese vorming van hoër geestelike funksies. Die diffuse aard van die ontwikkeling van beheermaatreëls sal die sukses van die verkryging van vrywillige aandag beïnvloed. Dit is dus nodig om die oomblikke van goeie prestasie en hul vermindering in ag te neem as 'n variant van normatiewe ontwikkeling.
Die beste manier om willekeur te vorm, is om 'n nuwe aktiwiteit te bemeester en te leer. Om so 'n benadering toe te pas, word natuurlike onwillekeurige aandag aanvanklik betrokke, en dan moedig die belangstelling of bewustheid van u eie verdere voordeel die kind aan om volgehoue ​​pogings te maak om nuwe vaardighede te bemeester. Dan kan motiverende faktore van ontwikkeling mededingende gevoelens of selfagting word, 'n gevoel van plig dra goed by, maar dit is nodig om hierdie motivering versigtig te vorm sodat daar geen groot skuldgevoelens in die mislukking is nie.
Daar is sekere vereistes vir die take wat volwassenes voor die kind plaas, soos duidelikheid van formulerings. Dit gaan oor beide die proses van implementering met al sy fases, en die finale uitslag of die variante daarvan moet verkry word. Algemene opleiding van verantwoordelikheid en waarneming kan gehandhaaf word deur gebruik te maak van 'n konstante belangstelling in wat aangaan, waarvoor 'n verandering van aktiwiteit aanbeveel word, sowel as die opstel van uitvoerbare take wat nie die senuweestelsel oorlaai nie, maar gee die gevoel om 'n nuwe versperring te oorkom.