PressReader - Baba & Kleuter: 2017-10-01 - SLAAP & SKRYF, SWANGER SUSTER
SLAAP & SKRYF, SWANGER SUSTER
Baba & Kleuter - 2017-10-01 - REDAKTEURSBRIEF -
Ek word ui­ter­aard nog­al ge­reeld ge­vra vir s­wan­ger­skap swen­ke. Die een stuk­kie raad wat ek die graag­ste deel en wat ek ook al hier in re­dak­teurs­brie­we ge­noem het, is dat jy ty­dens jou s­wan­ger­skap so­veel moet slaap as wat jy kan. Dis nou nie ’n aard­skud­den­de stuk­kie nuus nie, maar daar is reg­tig niks wat jou kan voor­be­rei op die slaap­ont­wrig­ting wat met ’n baba ge­paard­gaan nie. Dit duur voort tot diep in hul kleu­ter­ja­re en na­tuur­lik as daar ’n twee­de of ’n der­de kind by­kom kyk jy na ja­re se sleg­te slaap.
Maar van­dag wil ek iets by­voeg tot my ge­yk­te ad­vies. Glo dit of nie, jy gaan oor­leef en wat nog meer on­ge­loof­lik is, jy gaan ver­geet hoe sleg dit was. Ek het net­nou deur ou tyd­skrif­te ge­blaai en lees toe my eie re­dak­teurs­brief van Maart 2008 waar ek ver­tel van my kleu­ter wat my el­ke og­gend dou­voor­dag wak­ker maak deur bol­le­ma­kie­sie bo-op my te slaan, haar to­ne in my ha­re te druk en my in die blaas te skou­er, al­les na­dat my oog­le­de ferm uit­me­kaar ge­trek is. Ek het heel­te­mal daar­van ver­geet! En is ek nie nou bly dat ek dit neer­ge­skryf het nie? Sien, die ein­ste kind wat so lief was vir 5-uur op­staan, is nou am­per 15 jaar oud. (Ja, kleu­ters word feit­lik oor­nag tie­ners.)
Og­gen­de met tie­ners is baie an­ders as og­gen­de met kleu­ters, want tie­ners hou net mooi niks van vroeg op­staan nie. As ek hul­le na­we­ke los sal hul­le tot 1-uur smid­dags in die bed lê. S­kool­og­gen­de is ’n stryd. Ek staan eer­ste op. So 6-uur begin ek hul­le wak­ker maak. Dit ge­beur in fa­ses... eers sag­gies met my stem, ’n paar mi­nu­te la­ter met die lig, dan gaan praat ek weer, la­ter roep ek uit die kom­buis uit, dan stuur ek hul­le pa. Ek be­del, por, raas en waar­sku ver­niet, want hul­le staan op die heel laas­te mi­nuut op en dan’s hul­le vies as dit lyk of ons net dal­kies laat gaan wees.
Maar nou, met 2008 se re­dak­teurs­brief in die hand, het ek ’n heel an­der stra­te­gie. Mô­re­og­gend gaan ek in­stap, bol­le­ma­kie­sies bo-op die bed slaan, my to­ne in hul ha­re en my skou­er on­ge­mak­lik in die blaas druk! En laat hul­le net durf kla – dan trek ek hul oog­le­de uit­me­kaar uit.
My ek­stra stuk­kie raad is dus: Slaap so­veel jy kan, maar wan­neer jy nie kan slaap nie, skryf al­les neer. Dis fan­tas­tie­se skiet­goed vir die ja­re wat nog kom,