In die arms van 'n ander man - Columns - Windhoek Express
Saturday, May 25th, 2019 02:12:57
In die arms van 'n ander man
01 October 2018 | Columns
Yolanda Nel – My boetie en sy vrou het onlangs uit Thailand teruggekeer na 'n heerlike vakansie. Ek kon nie help om effe jaloers te wees nie, hoewel ek self 'n paar maande gelede daar was.
Met die uitruil van stories het ek vinnig besef ons het beslis baie verskillende vakansies in hierdie land ervaar. "Ons trippie Phi-Phi eiland toe was beter as joune," sê hy. Ek glo hom volkome, want my uitstappie daarheen het nagmerries tot gevolg gehad. Ek het tot 'n video-opname gemaak en my geliefdes gegroet.
Ek het gedink daardie dag was die einde. Dit is 'n dag in my lewe wat ek nooit wil oor hê nie.
My vriendin het sewe keer gevra of ek op die boot wil klim. Ek het sewe keer positief geantwoord terwyl my alter-ego sewe maal sewe keer wou weet of ek weet waarin ek myself nou begewe het. Ek staar 'n probleem strak in die gesig. Maar wanneer die probleem water is, het ek nou al besef, verloor ek elke keer. Ses jaar gelede op 'n boot in Venesië het presies dieselfde gebeur. Ek klim op en minute later lê ek in 'n bondeltjie op die vloer en die trane loop sonder ophou.
Die dag wat ek in Thailand op daardie boot geklim het, was die water onstuimig en die weer nie die beste om op see te wees nie. Ons deel ons spoed-boot met 'n groep Australiërs. Trust-fund babies. Alles van hulle getuig dat hulle nog nie 'n dag in hul lewe gewerk het nie. Hulle lyk soos iets uit Gossip Girl. Maer middellyfies paradeer op die boot, spog met hulle mooi gedoende manikuur, blonde hare wapper in die wind en hul bikini's wys hul mooi bruin tan (nie van die Thailand-son nie). Hulle skinder voor my oor my, asof ek nie Aussie Engels magtig is nie.
En iewers in 'n hoekie, sit ek met twee reddingsbaadjies aan, net vir ingeval. Die sout van die seewater los wit strepe in my blou gekleurde kop. En ek lyk steeds soos 'n opgestopde wors in my swembroek.
Toe begin ons beweeg. In die lug, oor 'n brander en dan maak ons hard kontak met die water. Dit voel asof ons klip tref. Verboureerd hou ek die bodem dop en wag vir 'n gat om te vorm. Ek klou vir lewe en dood vas. My vriendin wys elke nou en dan hoe die dolfyne langs ons swem. Ek waag nie my kop lig nie. Al wat ek in my geestesoog sien is hoe ek vandag hier verdrink. My alter-ego sit met haar arms oor haar knieë gevou. As sy self nie so benoud was nie, het sy seker vir my gesê, "Maar ek het jou mos gewaarsku".
Vriendin lyk asof sy die uitstappie geniet. Ek dink ek gaan 'n nier verloor. Langs my sit 'n Chinese man. Hy giggel histeries langs my. Ek is al verby daardie punt. Ek huil openlik, maar met die hoeveelheid water wat elke dan en wan oor my spoel, lyk dit eerder of my oë net van die soutwater traan. Die oom vat my hand en ek klou terug. Later is sy arm om my skouers en vir 'n wyle vind ek 'n veilige hawe in 'n ander man se arms.
Toe ek uiteindelik waag om my oë oop te maak, toe lê die trust fund babies almal op die boot se bodem, die eens mooi blonde hare vasgeplak teen hulle gesigte. Hulle oë is rooi. "Dat die see sout jou oë nou so kan laat brand, né," sê ek toe ons uiteindelik weer op droë grond kom.
"Hoe was julle ervaring?" vra ek my boetie. "Die mooiste dag, met die see so kalm dit maak nie eers golwe nie."
Die knaap wil weet of ek sal terug gaan Thailand toe en ook vir hom op 'n boot sal klim. "Gaan jy vir my lag as ek huil?" vra ek eers en hy antwoord positief. "Dan bly ek maar eerder op droë grond."