5 Boekminute met Peter de Villiers
JY LEES NOU 5 Boekminute met Peter de Villiers
Vir baie mense is Peter de Villiers sinoniem met "gevleuelde woorde", nes Oom Oubaas in die sepie 7de Laan. Peter se "gevleuelde woorde" is gewoonlik in die vorm van 'n lang storie, waarin hy 'n hele paar metafore gebruik.
Uit die boek is dit duidelik dat Peter 'n groot hart vir sy spelers het, en dat hy glo rugby is deel van sy en die spelers se lewens, hoewel rugby nie hul lewe is nie. Hulle moet 'n balans behou, want lank nadat hul rugbydae verby is, sal hul gesinne nog daar wees. Juis daarom was die ontvangs op die lughawe nadat die span in die Wêreldbeker-toernooi uitgeskakel is vir hom so 'n groot verrassing. Dit het Peter laat klein voel.
"Jy kom terug, jy weet dat jy gefaal het. Ek wou baie graag suksesvol wees in die Wêreldbeker-toernooi. Ek wou teruggekom het as die afrigter wat die Wêreldbeker gewen het om een rede: om 'n ambassadeur te word teen misdaad. Ek wou in townships ingaan en mense motiveer om te streef na beter. Maar ek kan nie . . . ek was nie susksesvol nie."
As ek dit sê, dan is dit net my persoonlike opinie, maar dis die gevoel wat ek gehad het. Dis vir my moeilik om te aanvaar dat 'n komitee van agt saamgestel word en sewe uit die agt stem vir jou en dan gaan hulle en stem weer. As 'n mens kyk hoe hierdie aanstelling hanteer is in vergelyking met my aanstelling, dan is dit 'n duidelike bewys dat mense my nie wou hê nie.
Nee, ek was al die jare 'n alleenmens. Ons was vyf kinders in die huis en die huis was altyd vol kinders, maar my maatjies was nie daar nie. Ek het op skool baie min maatjies gehad. Ná skool baie min vriende gehad. Onderwyser geword en eintlik nooit vriende gehad nie. Begin afrig. Ek het die Here begin challenge en Hom gevra hoekom het ek nie vriende nie, en dan kry jy die Springbok-job op 50. Dan sien jy die Here het jou 50 jare geslyp om die job te doen wat eintlik so 'n alleen-job is. Dan kan jy nie anders nie as om te sê: "Baie dankie dat ek ná 50 jaar van alleen wees niemand soek om my te ondersteun nie."
Ek dink so. Ek verkies om by die huis te wees. Ek sal byvoorbeeld vir drie dae binne die huis wees sonder om een keer uit te gaan en ek sal nie probleme hê nie. Die ander liefde in my lewe is houtwerk. Ek het al so 'n bietjie gewerk in my huis, kombuiskaste en ander kaste gebou. Ek hou daarvan. Ek kan myself uitleef daarin. Wat so lekker is van houtwerk, is as jy te veel van die hout afgehaal het, het jy 'n probleem. Dit leer my ook oor mense. Moenie te veel wil verander aan mense nie. Probeer net die bietjie afkap wat jy dink geskik sal wees. Natuurlik moet jy ook die wysheid van Bo kry om dit te kan doen.
Jy sê in jou boek: "These were tough times, but rugby provided valuable life lessons and built character." Wat is die grootste les wat rugby jou geleer het?
As jy mense nie kan eer vir wie hulle is nie, gaan mense jou nie eer vir wie jy is nie. As jy nie besef jy is maar net deel van 'n groter prentjie nie, die prentjie is nie deel van jou nie, dan kom jy in elk geval nêrens in die lewe nie. Dit maak nie saak watter posisie jy in die lewe beklee nie, as jou voete nie op die grond is nie, gaan jy sukkel. Die lewe is vir elkeen van ons 'n slangetjie-en-leertjiebord. Iemand gooi die dobbelsteentjies en jy is maar die knopie wat skuif. Somtyds eindig jy op 'n leer en dan klim jy verskriklik vinnig. En somtyds val jy op 'n slang en dan kom jy af. Maar dieselfde ou wat die leer gegee het, het die slang ook gegee. So hoekom is jy ongelukkig as jy die slang kry? As jy na die bord kyk, is daar op 89 'n slang wat jou kan laat teruggaan. Wanneer jy dink jy is die main ou, dan kan jy weer af kom in die lewe. En wanneer jy die einde van die bord bereik, is daar een woord: finish. Dan is jy klaar, dan begrawe hulle jou. Dis vir my die prentjie van my lewe: 'n Mens moet altyd dankbaar wees vir die geleentheid om te wees waar jy is.
Dit was natuurlik baie swaar. 'n Mens moet maar net sê: "Ons het nou niks nie, maar dit wil nie sê ons kan nie vorentoe gaan nie." Mense kan jou slaan soos hulle jou wil slaan, maar hulle kan nie so hard slaan soos die lewe nie. Om 'n huis te verloor, om 'n kar te verloor, dis niks. As jy 'n kind verloor, dan het die lewe jou geslaan. Wanneer jy geslaan word, dink jy jy is die enigste een wat geslaan word. Daar is duisende wat geslaan word, maar dis die mens wat dit kan vat en vorentoe beweeg wat dit maak in die lewe.
Ek het nie tyd vir small talk en om polities korrek te wees nie, vandaar my boek se titel. Ek het nie tyd vir "jy krap my rug en ek krap jou rug nie". Wanneer ek jou rug gekrap het, dan beteken dit ek wou graag iets vir jou gedoen het. Klaar, einde van die storie.
Dis al waaroor dit gaan. 'n Mens moet eties wees in alles wat jy doen, en as jy nie kan wees nie, moet jy dit nie doen nie. Daardie waardes het betrekking op alles in die lewe.