Dit was veral Bourdieu (1984, 1986 en 1993), bekend as die “smaaksosioloog”, wat daarvan uitgegaan het dat smaak ’n kriterium was vir die tref van ’n klasonderskeid. Dit is egter veel minder die geval as in Frankryk, waar klasonderskeidinge meer rigied is. Daar is ’n groeiende eklektisisme in die VSA en daarom word al hoe meer gepraat van die “kulturele omnivoor”.
In ’n studie deur Van Eijck en Knulst (2005) word bevind dat wat Nederland betref, daar ook ’n toename was aan “kulturele omnivore” en dat die deelname van mense in die ouderdomsgroep 20–40 in wat bestempel kan word as “hoë” kultuur (“highbrow culture”), dramaties vanaf die laaste kwart van die 20ste eeu afgeneem het. Daar was daarmee gepaard ook ’n afname in wat hulle “leisure reading” noem (Van Eijck en Knulst 2005:515). In hul bevindinge skryf hulle dit toe aan ’n paar faktore: tradisionele “highbrow culture” word gekoppel aan blanke waardes (binne die Suid-Afrikaanse konteks aan “Eurosentrisme”) en so ’n voorkeur word as diskriminerend teenoor ander groepe ervaar. Een van hul belangrikste bevindings is dat die onderwysstelsel smaak bepaal. In Nederland het die geïntegreerde onderwysstelsel ’n bepalende rol in die wegbeweeg van “hoë” kultuurvorme gespeel, én die leerdergerigte benadering in die onderwys het dit ook versterk.
Dis in dié tye dat die etiket “middelmootskrywer” wat om jou nek gehang is, jou verskriklik skawe. Dat jy begin soek na definisies, dat jy begin wonder of dit die enigste taal ter wêreld is waar skrywers so meedoënloos in kategorieë ingedeel word, dat die woord LETTERKUNDE vir jou ’n yslike probleem is. Jy kyk na jou boeke wat vir skole voorgeskryf word en jy wil wanhopig skree: maar ek het tog beter goed geskryf as dit!
In die onderhoud met haar (Leroux-Van der Boon 1992) blyk ook dat sy glo dat “hoë” literatuur nie Engelssprekende kinders raak nie; “(d)is die middelmoot-werke wat liefde vir Afrikaans by hulle aankweek”. Sy wil vir die man op straat skrywe, wil dié dinge wat hy voel en nie kan verwoord nie, vir hom onder woorde bring “sodat hy verligting kan voel”. Retories vra sy of dit nie is wat ’n skrywer moet doen nie – kennelik is sy taak nie om letterkunde te pleeg wat hoofsaaklik deur professore uitgelê kan word nie!
Soos Human-Nel aantoon (2009:306 e.v.), het Baker ’n stryd gestry met kanoniseerders omdat haar temas “vroulik” was (dit het veral gehandel oor moederskap, die eise van ’n huishouding, huwelikspanning en onvervuldheid vanweë die rol wat die maatskappy as’t ware dikteer), omdat dit toeganklik was en die binêre opposisie tussen populêre en ernstiger tekste deurbreek het, én omdat die rasseproblematiek selde in haar werk sentraal gestaan het. Daar kan aanvaar word dat haar kanonisering daarom baanbrekend was, omdat dit die weg gebaan het vir ander vroueskrywers. Mettertyd het baie vroulike skrywers se werk (mét vroulike temas) aanvaarbaar geraak vir die manlike hekwagters van die Afrikaanse kanon. Human-Nel (2009:97 e.v.) beweer dat die kanon altyd ’n konstruksie was van wit Afrikaanse mans. Hierdie sogenaamde vroulike, huislike temas het in verskillende literêre sisteme manlike kritici teen die bors gestuit – dalk één van die redes waarom Chapman (2003:202) in die volgende terme van Elisabeth Eybers praat: