Die Eurasiese aurochs: 'n groot soogdier - diere Lees Meer
Hoof diere Die Eurasiese aurochs: 'n groot soogdier
Die Eurasiese aurochs: 'n groot soogdier
Die Eurasiese auroch is 'n uitgestorwe dier wat baie ooreenkomste met mak koeie en bulle het, en met genetiese ingenieurswese kan dit na die wêreld teruggebring word.
Geskryf en geverifieer deur die bioloog Miguel Mata Gallego 26 Mei 2020.
Laaste opdatering: 26 Mei 2020
Die Eurasiese aurochs (Bos primigenius primigenius) is die voorvader van mak koeie en bulle. Hy dwaal vrylik deur die Eurasiese vlaktes tot met sy verdwyning in 1627. Hier vertel ons u die indrukwekkende kenmerke van hierdie groot soogdier.
Uro of bison? Die taksonomiese debat.
Tot die sewentiende eeu het die meeste Europese wetenskaplikes en natuurkundiges dit oorweeg die aurochs en die bisons was dieselfde spesie. en hulle was veronderstel om die gemeenskaplike voorouer van ons mak beeste te wees.
In die 18de eeu het sommige natuurkundiges egter begin beweer dat daar twee verskillende spesies is: die aurochs (wilde voorouer van die bul) en die bison, naasbestaande vandag lewendig.
Daarom was daar twee meningsstrome: dié van die enkele bees en dié van die twee afsonderlike spesies. Alles het begin verander as gevolg van verskeie fossielontdekkings in die 19de eeu. Van toe af is gesien hoe die Eurasiese aurochs en die bisons duidelik verskil, en sommige natuurkundiges, soos Bojanus, het van plan verander en die teorie van die twee spesies as geldig aanvaar.
Kenmerke van die Eurasiese aurochs
Die Eurasiese aurochs lyk soos 'n soort groot bul met meer wilde eienskappe. Sy gewig kan maklik 'n ton bereik en dit was twee meter lank, effens minder as sy familielid, die Amerikaanse aurochs. Daarom, alhoewel soortgelyk, was daar baie dinge wat hulle van huidige beeste onderskei het:
A skedel aansienlik groter en swaarder wat horings ondersteun wat maar een meter kan meet.
Langer en meer buigsame bene, sowel as gespierd.
'N Baie atletiese bespiering wat die nekarea beklemtoon, veral by mans.
Daar word vermoed dat die Eurasiese aurokke in kuddes gewoon het , oorheers deur een of twee mans. Die oppergesag daarin is gevestig deur gevegte waar sosiale status verkry is. Hierdie gevegte het, soos by die meeste soogdiere, in die paartyd voorgekom.
Wat die habitat betref, word geglo dat, afgesien van die voormelde weilande hulle het gereeld bosopruimings en rivieroewers besoek. die verlies van hierdie habitat was die belangrikste faktor in die uitsterwing daarvan, soos ons later sal sien.
Natuurgeskiedenis van 'n fassinerende spesie
Uitbreiding deur Eurasië
Tydens die Plioseen die weer was kouer as vandag. Daarom was daar groot kruidweide in Eurasië. Dit het 'n groot aanpasbare voordeel vir diere soos beeste gegee, danksy hul pels en hul herbivoorstatus al gewoond aan koue weer. Daarom versprei die aurochs in Eurasië en diversifiseer hulle in verskillende subspesies, waarvan sommige mak gemaak sal word.
Tuiste: oorsprong van ons huidige vee
Volgens verskeie studies was daar tydens die Neolitiese revolusie twee makmaak in verskillende dele van die wêreld . Hierdie makmaak was soos volg:
In die Indiese subkontinent, gee aanleiding tot die huidige zebu (Bos primigenius indicus).
In Europa gee aanleiding tot mak koeie en bulle (Bos primigenius taurus).
Soos die meeste van die Pleistoseen -fauna, het die aurokke hul habitat verminder as gevolg van menslike uitbreiding. Deur jag en gewasse uit te brei, het hierdie wonderlike diere al hoe minder woonplekke gevind.
Die bevolking is in die Middeleeue tot 'n paar honderd verminder. Die laaste eksemplare het in die woude van Pole gewoon, waar dit 'n eksklusiewe jagtrofee van die konings was. Die laaste monster, 'n wyfie, is in 1627 in die Jaktorow -bos dood.
Die "genetiese opstanding " van die aurochs
In onlangse jare is verskillende programme voorgestel om monsters te probeer kry wat so soortgelyk as die oorspronklike uro is.
Dit word bereik deur die kruising van huishoudelike rasse met voorvaderlike eienskappe, waarvan sommige reeds aan die afneem is. Sommige van hierdie rasse sou die Spaanse sayagüesa, limia en pajuna, die Italiaanse primitiewe maremmana en die Portugese Maronesa wees.
Die genetiese materiaal van aurochs kom van fossieloorblyfsels, en dit word verwag teen 2025 word die mees soortgelyke monster tot nog toe verkry.
"Ons is tans in die vierde generasie kruise, en hoewel dit 'n benaderde berekening is, is die voorspelling dat ons teen 2025 die finale kopie sal hê, wat sal nie 100% soos aurochs, maar baie soortgelyk "
Ronald goderie, direkteur van die Taurus -stigting
Een van die dinge wat egter moeilik sal wees om te herstel, is karakter en gedrag van die voorvaderlike Uros, tans geraak deur eeue van makmaak.