Welkom / Welcome Monday, 30 September 2013
Klippetuin (vervolg) Labels:
Nouja, soos belowe en beplan, kon ek toe vandag aangaan met my "klippetuin". Ek kon eers elf uur begin en het aangehou tot ek klaar was. Ek en my getroue ou Jacob. (nie die een van "Ampie" nie... ) Nietemin, ons het heelwat verrig. Terwyl ek gou Donkerhoek se kant toe gery het om my kleinmense weer terug te gaan besorg aan hulle Mamma, het Jacob al die wit klippe op die werf uitgesoek en in die kruiwa gelaai. Hy het ook buite die klein hekkie al die kleiner klippe uitgehaal en sommer terselfdertyd mooi skoongemaak daar. Nou lyk ons ingang sommer weer vrolik en vaartbelyn. Onder die appelkoosboom begin dit al beter en beter lyk. Ons sit 'n pot met woestynrosies vol lieflike geel blommetjies aan die sonkant van die boom neer. Die hope bruin klippe word sommer langs die plat, geles neergelê met rye wit strepe tussen-in vir interessantheid. Die vier "stepping stones" was eers by die voorhekkie. Ek sleep 'n kleipot met kruie daarin nader en maak dit staan langs die gebreekte stukke potskerwe.....en kry sommer 'n rilling al langs my ruggraat af van pure lekkerte oor die heerlike aardsheid daarvan! ﻿
Toe wag daar 'n verrassing vir my tuinman. Ons beweeg weg van die appelkoosboom en gee al ons aandag aan 'n oorgroeide vetplanthoekie wat in die jaar toet laas aandag gekry het. Die lieflike gladde spoelklippe wat ek toe gekoop het, lê almal begrawe onder die grond. Jacob haal van die plante uit en maak die grond los met sy vurk. Janee, nes ek gedink het! Daar kom hope mooi klippe uit, glad en rond. Hul winterslaap is vir ewig verby. Al hierdie plante gaan nou-nou weer netjies terugkeer aarde toe en ek glo hulle gaan voortaan sielsgelukkig wees. Kyk hoe mooi skoon is dit nou, sommer splintenuut. Nêrens kon ek egter nog van daardie gepunte, hoekige klippe kry om die blok onder die boom vol te maak nie, maar dit was nie regtig so 'n groot probleem nie. Die plat klip met die ronde een wat soos 'n pot en sy deksel bymekaar pas, was ideaal om in die oop spasie neer te sit, knus langs die gladde swartes wat lyk asof hulle lê en hande vashou. In my gedagtes het ek al klaar gesien hoe kom Geelvink en sy vrou daar water drink. Daar was oorgenoeg mooi bruines om oral langs die kleipot in te pak. En so het die eindresultaat gelyk! Ons agtertuin kan nou maar kwalifiseer as voortuin of wat dink jy? En die vetplanthoekie het ook sommer gaaf gelyk met sy nuwe baadjie aan. My broodboom floreer langs die laventel en tussen die woestynrosies.
Tuinmaak is wonderlik. Elke dag wat ek kon tuinmaak in my lewe, was vir my 'n mooi dag, 'n geseënde dag, 'n dag waarin ek skatryk gevoel het. Vandag was so 'n dag. En ek sê dankie. Op die stomp lê ses wit skulpe, tevrede. Hulle is deel van die tuin nes die klippe, die potskerwe, die dennebolle, die stompe. En as ek by hulle verbyloop, kyk ek na hulle met sagte oë. Hulle maak my hart bly en my tuin warm en vriendelik. 'n Hawe, 'n tuiste, 'n huistoekomplek so lank as ek lewe. Posted by
Niemand gaan klippe kou nie! Labels:
2013. Wat ‘n heerlikheid op aarde is dit tog nie om, noudat
dit weer warmer is, in die tuin te kan vroetel nie! Gister was so ‘n dag. Ek het
gewag vir my kinders wat van Engeland en
die lughawe af sou kom. Vanselfsprekend kon ek van pure opgewondenheid nie vir een oomblik
stilsit nie. Ek moes net iets konstruktiefs vind om myself mee besig te hou. Soos julle almal weet, ‘n tuin het voortdurend aandag nodig . Daar is maar
altyd iets wat verander, geskuif, uitgehaal, omgespit, skoon geskoffel,
natgemaak of sommer net geniet kan word. Altyd. Ek het onlangs die
mondogras wat “swaar trek” (soos my Ousie sou sê) onder die appelkoosboom, laat
uithaal. Om elke dag na dié dapper, onsuksesvolle groeipoging en agteruitgang
te kyk, was net nie meer ‘n plesier nie. Ek en ou Jacob het dit toe op ‘n ander
meer geskikte en sonniger plek geplant en was heel in ons skik daarmee. My liewe klein worshond,
Brakenjan, kon sy oë nie glo toe hy die yslike stuk aarde sien waar hy nou na
hartelus kan grou en grawe nie....en niemand raas eers nie. Sy jagtersinstink
het totaal oorgeneem en binne ‘n dag of twee het dit erger as ‘n omgeploegde
land gelyk. Ek het besef ek sal ‘n plan moet maak, maar wat? Niks wil eintlik
daar groei nie. ‘n Goue oomblik het aangebreek toe ek onthou hoe baie
klippe in hierdie erf van ons lê. Klippe wat ek gekoop, gekry of wat vir my
aangery is. Klippe wat saam met my getrek
het uit ander provinsies, iewers ingesmokkel omdat dit spesiale betekenis vir
my het. Klippe wat my hart en tuin vol lê. Baie van hierdie skatte lê egter tans weggesteek onder geilgroeiende
vetplante of struike. ‘n Tuin staan mos nie stil nie.
Tussen stekerige dorings
en vetplante grawe ons ‘n hele klomp van hierdie hoekige, gepunte klippe uit en
pak dit onder die appelkoosboom. En net daar neem my verbeelding oor. Ek maak al die gladde,
gestreepte Letsitele-klippe (by Chris se broer present gekry toe hulle Pretoria
toe verhuis het) bymekaar en pak hulle
soos bruin broodjies langs die puntklippe. Toe gaan haal ek my
tweelingklippe. Lange jare gelede het Wilhelm en Liesl, skaars baksteenhoogte,
elkeen vir hul Ma ‘n yslike klip aangedra waar ons iewers by die see vakansie
gehou het omdat hulle toe al geweet het. Ek het hierdie twee taamlik groot, witterige
klippe seker noual bykans agt-en-twintig jaar lank in my tuin(e). Waar ek gaan,
gaan hulle ook. My lewenslange metgeselle, nes Rut se skoondogter.
Die uitpak van die
verskillende kleure en vorms klippe is ‘n yslike lekkerte. Speel-speel word dit
al mooier. Jacob raak net so begeesterd
soos sy “Oumies” en kom met ‘n kruiwavrag geelbruin en donkerder, plat klippe
van buite af aan. Ek trek twee strepe vir hom en beduie hy moet dit tussen die
strepe inpak, so goed en mooi as wat hy kan. Hy doen sy bes, maar
is kort-kort buite sy “spergebied”....geduld
help gelukkig en ek wys hom weer. Toe hy
dit snap, geniet hy dit amper meer as ek. En ek moet sê, ek is heel beïndruk
met sy inisiatief en vindingrykheid. Ons loop ‘n draai
deur die tuin en tel al die wit klippe op, pak dit in lyne en vorms. Ag dis
lekker. Iewers op ‘n dag het een van my kleipotte gebreek en
ek het die gebreekte stukke sommer oral rondgestrooi, die patrone daarop was
mooi vir my en buitendien het dit as goeie grondbedekkers gedien. Ons pak hulle
soos legkaartstukke langs mekaar. Kyk
net! Kort-kort was ek
hande, hou die hekkie dop. Wanneer kom die kinders tog nou? Teen half twaalf is
ek lyfseer van al die gebuk en gebuig. Ek loer na Jacob. Hy lyk ook nie meer so
energiek soos toe ons begin het nie. Toe roep ek halt. Maandag sal ons
aangaan en ek gaan beslis nie klippe koop nie. As ons ons oë oopmaak en mooi kyk, gaan ons genoeg
in hierdie tuin kry om al die vorms vol te pak. Boombas gaan ook nie werk nie, want
“Meneertjie” gaan dit opkou. Brakkies is juis so lief vir die dennebolle wat
oral rondlê. Gelukkig hoef ek nooit Pick & Pay se kougoed vir klein
hondjies te koop nie...
Toe die kinders
twaalfuur met wye glimlagte by die hekkie injubel, vergeet ek al my stywe
spiere. En toe kuier ons eers! Daar moet nog heelwat klippe ingepak word voor
ons kan sê ons is klaar, maar Rome is ook nou nie in een dag gebou nie. En
sover lyk dit darem al na besigheid, of wat dink jy? Natuurlik is jy ook welkom om my nog meer idees te gee. Onthou net ons het honde wat wil kou. (Word vervolg) Posted by
Eunice van der Merwe,
Dit is die vyf streke
van Overvaal. (Nie "eregaste" nie!) In totaal vanjaar was daar op dag een amper-amper 180 VLU lede.
‘n Wye verskeidenheid van vroue wat almal entoesiasties en ywerig is om dit
waarna die VLU streef, uit te leef nl. “om geleenthede tot verruiming aan vroue
te bied en hulle toe te rus om ‘n positiewe bydrae tot die ontwikkeling van die
gemeenskap en land te lewer.” SAVLU
Van Riebeecktak is weer eens gekies om die rekwesitespan
te wees. Ek en my vriendin Mara vertrek
Donderdag die 10e van Bronkhorstspruit af en ry die 40 km. na Ou Meulstroom, al
geselsende. Nou het ons tog bietjie tyd om te kuier! Ons dek die hooftafel wat eintlik drie tafels langs
mekaar is. Marie Bester wag ons in asook Kowie Snyman. Vele hande maak ligte werk!
Ek bewonder die lieflike borduurwerk op die tafeldoek.
Dit moes lank geneem het om so ‘n kunswerk te kon skep. Ons rol die dik
plastiek bo-oor die kosbare tafeldoek uit. Dan pak ons die hope lêers en sakke op die stoele.
Elke streek s’n apart, almal bymekaar. Dit neem ‘n hele tydjie om alles mooi
georden te kry. Die Overvaal vaandel
pryk ook daar naby. Vir dié wat graag wil weet wat die simboliek van alles is, verduidelik ek sommer gou: Vrou: Voete plat op die aarde –nederigheid.Pot: Sy beskik oor
kennis en deel dit graag met ander. Saai: Vooruitgang. Hare: Ons behoefte om
uit te reik na ons lede, ons mede-landsburgers en gemeenskap. Die hare wat waai
simboliseer ook die wye veld wat deur ons studierigtings gedek word. Blom: Provinsie se
nasionale blom, maar ook Eenvoud en
skoonheid. Diamante: baie
verskillende fassete in ons organisasie nl. gehardheid, glans, kosbaarheid,
suiwerheid. Kleure: Rooi-warmte,
Groen- rustigheid, Blou- kalmte, ruimte, Goue draad- saambindende faktor. Ook
simbolies van rykdom uit ons provinsie, vooruitstrewendheid.
Leon van Nierop is ons Skrywer van die Jaar. Nà sy
boeiende praatjie verkoop sy jongste boek Plesierengel
soos soetkoek. Ons geniet elke woord wat uit sy mond kom. Hoe geseënd is die
veteraan-skrywer nie. Inspirasie op sy beste. Op sy facebookblad skryf hy op 12
September: “En vandag het ek met die VLU - dames gepraat naby
Bronkhorstspruit. So 'n gulhartige, warm ontvangs het ek in g'n jare gehad nie.
Die warmte en vriendskap het my eintlik omgeslaan. En al die
Plesierengel-romans wat daar was het letterlik binne 10 minute uitverkoop. Was
dit nie vir sulke lesers nie, was skrywers soos ek nie daar nie.”
Dit was ‘n voorreg om Leon van Nierop te kon ontmoet
en na sy wonderlike stories te luister.
Heerlik was dit om Lapa se kleurvolle boekuitstalling
te bekyk en die wêreld te vergeet terwyl daar na hartelus rondgesnuffel en
geblaai is. Net die heelbeste werk word op Kongres uitgestal. Hier
is ‘n paar voorbeelde van brei-, hekel- en naaldwerk wat deur vlytige vingers gedoen is. Yolande Steenkamp van Van Riebeeck se wasgoedpennetjiesak, so mooi. Die grys-en-rooi-swart kniekombers is deur Van
Riebeecktak se visie-voorsitter, Sally Ferreira, gehekel. Daar was heelwat
ander inskrywings ook van ons tak se talentvolle lede, almal pragtig! Ek kan dit maar net staan en bewonder. En weer en weer
bewonder. Talente onbegrens.
Jy is nie
sonder talente gebore nie! Begin om weer te droom, begin om weer te doen wat
vir jou lekker is en wat jy geniet. Jou gawes sal vir jou plek maak op die
regte tyd. Doen alles wat jy doen asof jy dit vir die Here doen; jy sal verbaas
wees om te sien waar en wanneer God besluit om jou talente te gebruik tot eer
van Sy Naam. Daar is geen einde aan wat jy vir God kan doen as jy begin om te
woeker met jou gawes nie!
Manna Tydskrif Blog
Daar was baie om te sien: lieflike juwele soos o.a.
varswater pêrels, armbande en wat nog alles. “Gij sult niet begeren!”
Voor in die saal pryk die mooiste proteas. ‘n Kuns om
dit so te kan rangskik....
Elza de Bruyn is die presidente van Overvaal. Dis die
eerste keer dat sy as presidente optree. Kalm en vriendelik. Om na haar te
luister en te ervaar hoe sy elke situasie met waardigheid en selfvertroue
hanteer, is werklik ‘n inspirasie. Een van ons sprekers was Eunice van der Merwe. Sy
beklemtoon weer dat elkeen ten volle toegerus is om ‘n bemagtigde vrou te wees.
LIEFDE is die HELE wêreld se
Ina Booyse word as nuwe
vise-president verkies. Ons is almal saam met haar bly! Gedurende die afgelope jaar het Overvaal negentien
lede aan die dood verloor. Daar word kerse aangesteek. Ons gedagtes gaan uit na
hulle wat deur hierdie verlies geraak is. V.l.n.r. : Jolanda Smit (Sekretaresse), Petra Maritz
(skakelbeampte), Meisie Kotze, Yolande Steenkamp en Elizabeth Kendall
(Voorsitter) , die vyf lede van Van
Riebeeck (Bronkhorstspruit) wat die kongres kon bywoon. Wat ‘n voorreg! Tussen-in was daar genoeg tyd om die natuurskoon by Ou
Meulstroom te bewonder of soms net stil te raak.
Ons “eie” Dawie de Jager se sang en musiek het
natuurlik weer baie hartsnare geraak en ons besonder trots laat voel. Hier kuier lede van verskillende takke heerlik saam. Tafels is keurig gedek en daar was oorgenoeg heerlike
kos! Toe dit aand word, hou ons konsert en lag baie. So
lekker om so te kan ontspan en deel te voel van al die pret!
Daar was ‘n heerlike voorlesing deur Leonie Potgieter
Verskillende modes is op skreeusnaakse wyses
uitgebeeld, daar was heelwat sangitems en verder net pure plesier! Corné Gaspar van Roodepoort, Witwatersrand ontvang ‘n trofee vir
uitstekende werk, ‘n spesiale prys! Ons
het haar by die Winterskool ontmoet en was dit nou lekker om haar weer te sien.
So word heerlike vriendskapsbande onderling tussen VLU-lede gesmee. Bo teen die balk by ons chalet kom kondig ‘n swaeltjie
die begin van ‘n nuwe somerseisoen aan. Lieflik!
Toe ons huiswaarts keer, is ons batterye opnuut gelaai
en ons harte vol dankbaarheid. Dis lekker om ‘n VLU-vrou te wees!