• Dat die aansoek om sanksionering in die verkeerde afdeling van die Hooggeregshof gebring was (naamlik in Johannesburg, terwyl die Reëlingskema dokument spesifiek verwys na die Hooggeregshof in Pretoria);
• Dat Orthotouch onder ŉ verpligting gestaan het om sekere wesenlike inligting (bv. die aansoek vir die sertifisering van die Highveld Sindikasie klas-aksie), wat die Hof se uiteindelike besluit aansienlik kon beïnvloed, onder die aandag van sy Edele Regter Moshidi te bring, maar dit nie gedoen het nie.
Artikel 155 van die Wet maak voorsiening vir ‘n “skikking” (reëlingskema) tussen ‘n maatskappy en sy krediteure. Die krediteure aanvaar daarmee gewoonlik betaling van slegs ‘n gedeelte van die maatskappy se skuld aan hulle, aangesien dit gereken word om voordeliger vir hulle te wees as, byvoorbeeld, die likwidasie van die maatskappy.
Nieteenstaande die saak dat die Reëlingskema in verskeie opsigte gebrekkig is en die hofbevel nooit toegestaan moes word nie, is dit so dat die Reëlingskema op die oog af voorgee om die klas-aksie in die wiele te ry. Dit is dus raadsaam om die hof te nader vir die tersydestelling van die hof se sanksionering daarvan insoverre dit geïnterpreteer kan word om bindend te wees op individuele beleggers. Beleggers wil nie die risiko loop dat daar later deur hul regspan geargumenteer moet word dat die hofbevel nie beleggers bind nie. Hulle wil nou reeds alle onduidelikheid uit die weg ruim en die hof nader vir tersydestelling.