Die hart se punt… – Bali Drome
Die hart se punt…
Vir die eerste 105 dae van ñ klein Balinese mensie se lewe, moet die voete nie die grond raak nie…want hulle is só na aan die hemel. Jy is reg, ja. Dit moet iets met hul geloof te doen hê? Die grond is glo nie rein nie.
Vir daardie 105 dae word kleinste in die arms rondgedra, teen ma of pa, ouma of oupa se lyf. Of deur die oudste kinders. Oral om jou dra mense hierdie geskenkies van bo rond.
Bali is wêreldbekend vir sy liefde vir kinders. In die 13 jaar wat ek hierheen kom, het ek nog nooit kinders met slegte maniere opgemerk nie. En kyk, hul families is groot.
Hoe doen hulle dit???
"They lead by example". Om mekaar te respekteer, is vir die Balinese gemeenskap van die allergrootste belang.
Met dié dat gemeenskapslewe vir hulle so waardevol is, gaan jy defnitief ook ñ paar baie persoonlike vrae gevra word. Veral as jy alleenlopend is, antwoord versigtig. Hulle vind dit absurd as jy nie wil trou nie. Want dan is daar ñ defnitiewe afwyking in jou persoonlikheid. En sê eerder jou anderhelfde het heengegaan, dis minder tragedies as die woord egskeiding! Ek het sowaar nog nooit ñ geskeide Balinees raakgeloop nie.
Vir hulle is alle Westerlinge Christene. So in Indonesiese logika, is ateiste dieselfde as kommuniste.
Vir my, binnekort 56 jaar oud, bly dit ñ absolute voorreg om nuwe kulture te ontdek. Om agter te kom dat ons dieselfde grappie kan geniet terwyl ons die "punch line" 100% verskillend verstaan.
Dat ék my kleinkind van ñ paar maande oud, se voetjies met seesand kan toegooi sodat hy die tekstuur daarvan aanvoel, en my Bali vriendin haar kleinseun liewer stywer teen haar hart vasdruk, want hy is nog ñ engelkind.
Ons hartseer verskil nie veel nie, ons trane proe ewe sout.
En ons kan langsmekaar op ons knieë gaan; sy met ñ bordjie delikate "offerings" in haar hande. En ek met ñ diepe dankbaarheid in my hart vir my God se offer.