Dis Vrouemaand. Die Augustuswind roep die reën, maar vanoggend waai die wind die hart van ’n vrou op my tafel aan.
“Groot hartseer oor Baba Mienke”, het die een opskrif gelui, en ’n ander: “God het die laaste sê”. Die dokters se tyding aan Mienke se ouers was sonder enige hoop. Die eens blakend gesonde donkerkopdogtertjie met die mooiste groot bokkiebruin oë en langste wimpers en die mooiste porseleinvel sou volgens die medici waarskynlik lewenslank gestremd wees.
Ek het by die Facebook-groep met sy 56 000 lede aangesluit, want dit is wat vroue doen – hulle plak pleisters op die stukkende knieë van ander se kinders, asof dit hul eie is.
Verdoem die herstelpad van haar eie vlees en bloed en sy wys jou hoe jy jou kind, wat deur ’n breinskandering van alle hoop ontneem is, op jou heup tel, vir haar twee bokstertjies maak, liedjies sing en stories lees. Verduister die lag van haar kind wanneer jy haar kielie, verdonker die krag in haar beentjies wanneer sy by trappe op- en afklim en fietsry en sy sal jou wys hoe jy lewe spreek in die gewone aktiwiteite van ’n kind.
Want wat vroue – die ma’s, die enkelma’s, die oumas, tuisteskeppers en beroepsvroue – nes Verna waaragtig weet, is dat die hoop, ondanks die suurstofnood van haar babakind se brein, nooit ooit sal beskaam nie.
Die Tuis-span het versigtig deur die inskrywings gesif om vanjaar se semifinaliste te kies. Dis altyd ’n moeilike taak, en vanjaar was geen uitsondering nie!
Tuis-lesers het ook ’n sê in wie uiteindelik tot die top-5 deurdring – stem vir jou gunsteling om hul kans vir ’n plek op die kortlys te verbeter. En die beste van als? Daar’s pryse op die spel vir almal wat ’n aanlynstem uitbring. So maak jy: