PressReader - Kuier: 2017-03-22 - Ge­skenk van ge­hoor
Ge­skenk van ge­hoor
Son­der ore is hy ge­boe­lie en ge­spot. Dok­ters het nie veel hoop vir hom ge­had nie, maar hy het hul­le ver­keerd be­wys en pronk van­dag met sy eie pros­te­tie­se ore.
Kuier - 2017-03-22 - INSPIRASIE - DEUR CHARMONIQUE MEYER
op die oog af lyk hy soos e­ni­ge an­der tie­ner in sy kort­broek, hel­der­kleu­ri­ge T-hemp en iets wat lyk soos e­arp­ho­nes langs sy kop. Maar wan­neer jy na­by aan hom kom, sien jy die draad­jies langs sy kop is ge­kop­pel aan ’n ge­hoor­ap­pa­raat en sy ore lyk an­ders.
Tyl­lor Ba­ker van die S­trand bui­te Kaapstad, is 15 jaar ge­le­de met mis­vorm­de ore ge­bo­re en hy het slegs 60 per­sent ge­hoor ge­had. Sy oor­gaat­jies is heel­te­mal toe. Ná ve­le o­pe­ra­sies spog Tyl­lor nou met pros­te­tie­se ore. Maar dit was nie ’n mak­li­ke pad tot hier nie, ver­tel sy ma, Dei­dré Dool­a­bh.
“Van ge­boor­te tot drie maan­de het die spe­si­a­lis ge­sê daar is niks wat hul­le vir hom kan doen nie. Hy is ’n ve­ge­ta­ble en sal nooit kan loop of be­weeg nie. My grootste be­kom­mer­nis was of hy ’n nor­ma­le le­we op sy eie sal kan hê,”ont­hou Dei­dré (40).
Maar daar was hoop. Toe hy ’n ba­ba was, het sy sus­ter, Ha-Lee Ba­ker (nou 18), in die ka­mer ge­hard­loop waar hy aan die slaap was om vir haar ma iets wat bui­te ge­beur het, te ver­tel. Dei­dré het haar da­de­lik stil­ge­maak en ge­sê sy moe­nie so raas nie, want Tyl­lor slaap.“Dit het my by­ge­val dat hy nie kan hoor nie. Maar toe ek te­rug­draai, sien ek be­we­ging. Nie­mand het my ge­glo dat hy be­weeg het nie,”sê sy.
’n lang pad lê voor
Tyl­lor het al hoe meer vor­de­ring ge­toon en al­mal ver­baas toe hy eer­ste van die maat­jies in sy ou­der­doms­groep be­gin loop het. Hy het op twee­ja­ri­ge ou­der­dom kort na­dat hy am­per ver­drink het, ook be­gin swem. Maar hoe­wel hy nor­maal ge­loop het, het sy ge­hoor­pro­bleem spraak by­na on­moont­lik ge­maak en sy ou­ers het hom na ’n spraak­te­ra­peut ge­neem. Die te­ra­peut kon nie deur­dring tot Tyl­lor nie, want hy wou nie sy mond oop­maak nie. Sy ou­ers het op­ge­let hoe sy sus­ter saam met hom skool-skool speel en dís toe dat hul­le voor­stel dat die te­ra­peut deur Ha-Lee werk. “Ha-Lee het op vyf­ja­ri­ge ou­der­dom be­gin mi­mic wat die te­ra­peut sê en
Tyl­lor leer praat,”ver­tel pa Ne­he­mia (44).
Toe Tyl­lor twee was, het hy sy eer­ste eer­ste ge­hoor­in­plan­ting deur mid­del van ’n o­pe­ra­sie ge­kry. As ge­volg van sy ge­hoor­ap­pa­raat, was sy eer­ste dag op skool baie be­son­ders.“Tyl­lor was die hero in gr. 1 en al die leer­lin­ge in sy klas wou die cool blu­e­tooth (ge­hoor­stuk) hê. Ou­ers het ag­ter­na die on­der­wy­ser gaan sien, want hul­le kon nie ver­staan hoe­kom een leer­ling toe­ge­laat word om ’n blu­e­tooth-toe­stel skool toe te dra nie. Ons was toe in­ge­roep om die blu­e­tooth-sto­rie te ver­dui­de­lik,”ver­tel Ne­he­mia lag­gend.
Om­dat Tyl­lor sta­di­ger as die ge­mid­del­de leer­ling lees en skryf, is hy vir twee jaar by die skool ag­ter­ge­hou.“Ons het ge­weet dit is vir sy eie bes­wil, want hy is ’n knap kind met die ge­heue van ’n o­li­fant, maar kon nie al­tyd by­hou met die res van die klas nie weens sy ge­hoor­pro­bleem en om­dat hy baie uit die skool moes bly,”sê Dei­dré.
pro­ses & uit­da­gings
In­tus­sen het die in­plan­ting nag­te van pyn vir Tyl­lor ver­oor­saak. Sy vel het oor die skroef van die ge­hoor­stuk ge­groei en hy moes ’n o­pe­ra­sie on­der­gaan om die vel te laat ver­wy­der. Die vel het eg­ter weer te­rug­ge­groei wat e­nor­me pyn vir hom ver­oor­saak het. Hy moes weer vir ’n o­pe­ra­sie gaan, het vir weke uit die skool ge­bly en al hoe meer ag­ter ge­raak met sy skool­werk.
“Ná die twee­de skroef-o­pe­ra­sie, het hy van kop­se­re ge­kla. Toe sê die on­der­wy­ser hy ge­bruik dit as ver­sko­ning om uit te bly,” sê Dei­dré ver­der.
Hy was baie e­mo­si­o­neel hier­oor, maar hy het sy uit­da­gings vier­kant in die oë ge­kyk.“Ons het al­tyd vir hom ge­sê,‘net om­dat jou ore nie reg ont­wik­kel het nie, maak nie van jou min­der mens nie’. S­mid­dae kon ek aan sy lyf­taal sien hoe sy dag was. As hy na die kar aan­ge­stap kom met skou­ers wat hang, het ek ge­weet hy voel nie lek­ker nie. Dan het hy in die kar ge­klim en uit­ge­bars van die huil,”ver­tel Ne­he­mia.
Tyl­lor sê self wat­ter moei­li­ke tyd dit vir hom was:“Ek wou ag­ter­na nie meer by die skool wees nie. Dit het ge­voel as­of ek nie daar be­hoort nie. My ou­ers het my en­coura­ge om op te staan vir my­self en dan het ek weer die moed ge­kry om die vol­gen­de dag skool toe ge­gaan,”sê hy.
Om alles te kroon, was Tyl­lor ge­boe­lie, maar hy het nie sy ou­ers daar­van ver­tel nie.“Hy wou ons be­skerm om nie seer te kry vir sy part nie, maar ge­luk­kig het sy sus­ter ons ver­tel. Hul­le het hom Shrek-ore ge­noem en met klip­pe ge­gooi,”sê Deidre.
Tyl­lor was ook ’n slag­of­fer van cy­ber­bul­lying.“Ie­mand op W­hat­sApp het vir hom prent­jies van doodskis­sies ge­stuur en ge­sê,‘daar gaan ou­ens mô­re kom en jou ver­moor’. Tyl­lor was in ’n toe­stand. Ons was pa­ra­no­ïes en het elke mo­ve van hom dop­ge­hou, want ons was bang hy pleeg self­moord. Ons het die saak by die po­li­sie aan­ge­meld en die per­soon is bin­ne twee dae op­ge­spoor. Die kind wat dit aan Tyl­lor ge­doen het, het so ge­huil en om ver­sko­ning ge­vra,”ver­tel sy ma ver­der.
Maar die ge­spot het nie by die skool ge­stop nie.“Selfs die klein­tjies het hom met groot oë be­kyk. Een­dag ter­wyl ons in ’n re­stau­rant was, het daar ’n vrou met kin­ders by ’n ta­fel langs­aan ge­sit en eet.
“Ek kon sien hoe sy vir Tyl­lor spot en hoe die kin­ders na hom kyk en lag. Toe skryf ek ’n no­ta aan haar:‘Jy moet vir die He­re dan­kie sê dat al­mal van jul­le by die ta­fel fi­sies nor­maal ge­bo­re is met geen ge­brek­ke’. Ek kon dui­de­lik sien hoe haar ge­sig let­ter­lik sak van skaam­te.”
Tyl­lor het ge­weet men­se staar hom aan, maar hy het la­ter ge­woond ge­raak daar­aan.“Ek het eers uit­ge­vind dat ek an­ders is toe men­se my be­gin spot. Ek het nie al­tyd ge­weet hoe om daar­oor te voel nie.
“Daar het baie din­ge deur my kop ge­gaan en ek het mees­te van die tyd mixed e­mo­ti­ons ge­had. My ou­ers het my ge­leer om op te staan vir my­self en ook re­spek ter al­le tye aan an­der te toon,”ver­tel Tyl­lor.
daar is ver­lig­ting
Maar die pyn wat deur die skroef ver­oor­saak is, het vir Tyl­lor on­draag­lik ge­raak. “Ons het vir Tyl­lor na dr. Ga­wie de Vil­liers, ’n oor-, neus en keel­spe­si­a­lis by Ver­ge­le­gen Me­di­cli­nic in So­mer­set-Wes ge­neem en hy was vas­be­ra­de om ’n ma­nier te vind om die pyn fi­naal te ver­wy­der. Van daar af het din­ge net vir Tyl­lor ge­beur,”ver­tel Dei­dré.
Me­di­cli­nic het hom na Groo­te S­chuur­hos­pi­taal ver­wys waar hy sy twaalf­de o­pe­ra­sie on­der­gaan het. Maar hier­die o­pe­ra­sie was an­ders. Tyl­lor het twee nu­we ge­hoor­in­plan­tings as­ook een stel pros­te­tie­se ore met be­hulp van die Fu­chs Foun­da­ti­on ge­kry.“Dié o­pe­ra­sie was vier ure lank. Om­dat die spe­si­a­lis­te by ’n baie de­li­ka­te plek op sy kop moes boor, was ons baie angs­tig. E­ni­ge fout kon moont­li­ke brein­ska­de ver­oor­saak het,”sê Deidre.
Die pros­te­tie­se ore het Tyl­lor se le­we ver­an­der en hom meer self­ver­troue ge­gee.
“Ek het nie woor­de ge­had om my e­mo­sies te be­skryf nie. Dit voel nog­steeds on­werk­lik. As ek kon kies, sou ek nie an­ders (met ore) ge­bo­re wou wees nie, want my ge­hoor­pro­bleem het my li­fe les­sons ge­leer. Ek is meer con­fi­dent en ek kan met se­ker­heid sê dat ek van­dag ’n po­si­tie­we uit­kyk op die le­we het,”ver­tel Tyl­lor trots.
Daar is nog een o­pe­ra­sie wat voor­lê voor­dat Tyl­lor se ore per­ma­nent gaan wees. Maar vir nou is hy te­vre­de en wil hy net sy le­we vol­uit leef.
HOOFFOTO: Tyl­lor Ba­ker (15) is sy he­le le­we lank ge­spot om­dat hy nie ore het nie, maar nou het hy ’n wer­ken­de stel van sy eie.
LINKS: Tyl­lor se pa help hom om sy pros­te­tie­se ore aan te heg. ON­DER: Tyl­lor by sy ou­ers, ma Dei­dré en pa Ne­he­mia, wat dank­baar is vir die hulp wat Tyl­lor kon kry.