Bokke se wenkans
Ongeveer 50 dae gelede het ons in sak en as gesit. Die Bokke het in Perth vyf drie� teen 'n baldadige Wallabyspan afgestaan. Van verdedigingslyne was daar geen sprake nie en van 'n wedstrydplan nog minder. Die volk het gemurmureer en Jake en John Smit se koppe op twee silwer skinkborde ge�is. Ek was een van die voorsangers in daardie koor. In my vriendekring was daar niemand wat van my verskil het nie.
Intussen het die wiel gedraai. Jake het half onwillig afstand gedoen van drie van sy binne-agterspelers. Jaco en die twee senters is gepos en hoewel die nuwe kombinasie van Jean en Jaque na 'n onpaar gelyk het, het die Bokke se geluk gedraai. Die nuwe kombinasies het hulle kanse meesterlik aangegryp en voor ons ons o� kon uitvee, staan die Bokke op die vooraand van die geskiedkundige verdediging van hulle Drienasie-titel - 'n prestasie wat tot baie onlangs toe ondenkbaar gelyk het.
Saterdag gaan nie maklik wees nie. Die House of Pain was nog altyd 'n Bokbegraafplaas. Die All Blacks is met die rug teen die muur. Hulle fanatiese ondersteuners bou al galg op die markplein net in geval hulle helde verloor. Afrigter Graham Henry se kontrak is op hierdie stadium minder werd as die menseregteklousule in die konstitusie van Zimbabwe.
Hoe dik die paniek by die tuisspan l�, blyk uit die feit dat hulle selfs nou al speletjies met spankeuses begin speel. Dis nie hoe ons die All Blacks ken nie. In die goeie ou dae van Pinetree Meads en Keith Murdoch is die span aangekondig en basta. Dit was take it or leave it. Die volgende manne gaan oorlog toe. Vir volk en vaderland. Nou is dit 'n kat-en-muis-speletjie wat baie aan laerskoolrugby laat dink. Ek dink die spel se naam is Putt-Putt. Nogal vernoem na Kevin se Sharks. 'n Groot groen kat wat 'n klein swart muisie rondjaag. Klink weird, is dit nie?
Ek dink ons kan dit maak as die skeidsregter op die ball is. Ek vermoed die All Black-aanslag gaan op turn-overs gebaseer word. Richie McCaw skuld die Bokke en hy gaan alles in sy vermo� doen om ons besit bederf. Ons sal dus baie moeite moet doen met balretensie. L� daar te veel losballe rond, gaan hulle ons vanuit die gebroke spel seermaak. Dis hulle game. Ho�spoed guerilla-aanvalle wanneer die opponente se verdedigingspatroon ontwrig is. Amper iets soos die twee Habana-drie� van verlede week.
Vanjaar se Drienasiereeks sal ongetwyfeld as 'n triomf vir Jake White onthou word. Ongeag wat Saterdag gebeur. White het nie net die span op die wenpad teruggekry nie, maar ook deur 'n paar allemintige politieke tackles gehardloop. Daarvoor verdien hy die ondersteuners se respek.
Die grootste les wat ek en my doemproefeet-maters uit vanjaar se reeks geleer het, is dat toetsrugby nie Supertwaalf is nie. Naas het dit al 'n hele paar keer ges�, maar ek het hom nie geglo nie. Vanjaar het ek my mistyk uitgevind.
LitNet: 26 Augustus 2005 Wil jy reageer op hierdie artikel? Stuur kommentaar na webvoet@litnet.co.za om die gesprek verder te voer op S�Net, ons interaktiewe meningsruimte.