Cleopatra Selene II, Boscoreale (illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2021
Koningin Cleopatra Selene – Cleopatra ' se vergete dogter
Cleopatra Selene trou met Juba II iewers omstreeks 20 v.C.  Bewyse hiervan word getoon by die aanvang van hul gesamentlike muntstuk.  Die een gesig van die muntstuk toon "Rex Juba" en die ander kant van die muntstuk is "Basilissa (koningin) Cleopatra" in haar goddelike persona as Isis.  Die muntstukke dui daarop dat Cleopatra Selene wel die sterk neus van haar ma geërf het, maar steeds mooier was as haar ma. 
'N Hedendaagse digter, Crinagoras van Mytilene, het ook 'n gedig geskryf ter herdenking van die huwelik. Die gedig lui:
'Groot naburige streke van die wêreld, wat die Nyl, geswel van swart Ethiopië, verdeel het; u het deur beide huwelike gemeenskaplike konings geskep, wat een ras van Egiptenare en Libiërs was. Laat die kinders van konings op hul beurt 'n sterk heerskappy van hul vaders oor albei lande hou. " 
Toe hulle in Mauretanië aankom, was dit 'n moeilike taak. Die koninkryk van Mauretanië was 'n groot gebied. Dit omvat die hedendaagse Algerië en Marokko eerder as die huidige Mauretanië.  Omdat dit eens twee gebiede tot een groot gebied was, was daar twee hoofstede. Die koninkryk bevat ook 'n paar Griekse en Romeinse kolonies. 
Cleopatra Selene was egter in staat om die koninkryk te regeer. Terwyl Juba II die koning van Mauretanië was, het hy nooit 'n vorige ervaring in die regeer gehad nie. Cleopatra Selene is eens koningin van Cyrenaica en Libië, en vir 'n kort rukkie, Egipte. Daarom het haar aansien haar toegelaat om saam met haar man as 'n koningin in eie reg te heers.  Sy het selfs muntstukke in haar eie naam uitgereik en verwys dikwels na haar Griekse en Egiptiese erfenis. 
Mauretanië moes gemoderniseer word. So het hulle die hoofstad van Iol na Cesarea herdoop ter ere van Augustus. Hulle het baie grandiose geboue gebou wat beide Romeinse en Alexandriese argitektuur gehad het.  Hulle het ook 'n vuurtoring gebou wat op die vuurtoring van Alexandrië gelyk het.  Hulle het ook hul hof gevul met geleerdes en kunstenaars uit alle dele van die Romeinse Ryk. Daarom was Mauretanië 'n kosmopolitiese koninkryk gemeng met die Griekse, Romeinse en Egiptiese kultuur. 
Cleopatra Selene en Juba II regeer Mauretanië vir bykans twee dekades tot haar dood op 35 -jarige ouderdom. Op grond van haar lofrede wat die digter, Crinagoras van Mytilene, saamgestel het, lyk dit asof haar dood saamval met 'n maansverduistering, wat iewers omstreeks 23 Maart plaasgevind het. 5 vC 
Die maan het self donker geword, teen sonsondergang opgegaan en haar lyding in die nag bedek, omdat sy haar pragtige naamgenoot, Selene, asemloos sien neerdaal het na Hades, saam met haar die skoonheid van haar lig in gemeen gehad het en haar vermeng het eie duisternis met haar dood. " 
Dit was 'n gepaste dood vir 'n koningin wat na die maan vernoem is. Haar seun, Ptolemeus, regeer saam met sy pa, Juba II. Toe Juba II in 23 nC sterf, word Ptolemeus die enigste heerser. In 40 nC is Ptolemeus egter tereggestel onder bevel van keiser Caligula. Die rede vir sy teregstelling is onbekend.  Keiser Caligula se opvolger, Claudius, het voordeel getrek uit die situasie van Mauretanië. Hy het die koninkryk geannekseer en dit in Romeinse provinsies verander. 
Alhoewel daar nie veel bekend is oor hierdie grotendeels vergete figuur nie, is dit duidelik dat sy 'n bekwame koningin was. Sy het muntstukke gegraveer met haar beeld en gedigte oor haar. Sy, saam met haar man, regeer twintig jaar lank oor 'n groot koninkryk. Sy was dus duidelik 'n slim, bekwame heerser wat in die fleur van haar lewe gesterf het. Alhoewel sy nooit die erkenning van haar berugte ma gekry het nie, was sy heel moontlik 'n meer suksesvolle koningin in eie reg.
Draycott, Jane. Cleopatra se dogter . vol. 63, History Today Ltd, Londen, 2013.
Roller, Duane W. The World of Juba II en Kleopatra Selene: Royal Scholarship on Rome 's
Whitehorne, John. Cleopatras . Taylor en Francis, 2002, doi: 10.4324/9780203036082.
Cleopatra Selene II (Grieks: Κλεοπάτρα Σελήνη somer 40 v.C. - ongeveer 5 v.C.  die syfer is modern) was 'n Ptolemaïese prinses en koningin van Numidia (kortliks in 25 v.C.) en Mauretanië (25 v.C. - 5 v.C.). Sy was 'n belangrike koninklike vrou in die vroeë Augustus -ouderdom.
Cleopatra Selene was die enigste dogter van die Griekse Ptolemaïese koningin Cleopatra en#8197VII van Egipte en Roman Triumvir Mark Antony. In die skenkings van Antiochië en van#8197Alexandrië is sy heerser van Cyrenaica en Libië gemaak.  Na die nederlaag van Antony en Cleopatra by Actium en hul selfmoorde in Egipte in 30 vC, is Selene en haar broers na Rome gebring en in die huishouding van Octavian se suster, Octavia Jonge, 'n voormalige vrou van haar vader .
Selene trou uiteindelik met Juba II van Numidia en Mauretanië. Sy het 'n groot invloed gehad op die regeringsbesluite van Mauretanië, veral wat handel en konstruksie betref. Tydens hul bewind het die land uiters ryk geword. Die egpaar het 'n seun en opvolger gehad, Ptolemaeus en#8197 van Mauretanië. Deur hul kleindogter Drusilla trou die Ptolemaïese geslag vir baie geslagte lank in die Romeinse adel.
Dinastiese politiek, nederlaag, dekadensie en eetkamer: Cleopatra Selene op die sogenaamde 'Afrika'-gereg uit die Villa Della Pisanella by Boscoreale
In hierdie artikel word die sogenaamde 'Afrika'-skottel ondersoek, deel van 'n skatkis van silwer tafelgerei wat in 'n waterbak gevind is by die Villa della Pisanella, 'n villa rustica wat in die uitbarsting van Vesuvius in advertensie 79 vernietig is. Dit stel 'n nuwe interpretasie voor van die skottel se ikonografie en beweer dat die vrou in die middel van die embleem Cleopatra Selene is, terwyl die eienskappe rondom haar verwysing haar ouers Cleopatra VII en Marcus Antonius, haar broers Alexander Helios en Ptolemaeus Philadelphus, haar man Juba II van Mauretanië, en hul mitologiese voorouer, die demi-god Herakles. So dien die embleem as 'n meditasie oor die lotgevalle van Antony en Cleopatra VII, afstammelinge van Herakles wat die pad van ondeugde gekies het, 'n keuse wat gelei het tot hul nederlaag deur Octavianus in die Slag van Actium. Die deugd, oorwinning en genade van Octavianus, gekombineer met sy voogdyskap van hul kinders, verseker die daaropvolgende bevordering van hul dogter Cleopatra Selene as 'n sleutelfiguur in sy dinastiese en politieke strategie, deur haar huwelik met Juba II en die aanstelling van die egpaar as kliëntheersers van Mauretanië . Juba II en Cleopatra Selene, wat vermoedelik ook van Herakles afstam, het gekies om in die voetspore van hul roemryke voorouer die pad van deug te volg. Net soos met ander stukke uit die skatkamer, verwys die 'Afrika' -gereg na onlangse historiese gebeure en personasies, gebruik dit die dood as 'n manier om lewensvreugde te bevorder en bevat dit gewilde elemente van die Griekse mitologie, terwyl dit bankette 'n erudiet bied raaisel om op te los tydens hul banket.
Kontroversie rondom Cleopatra se presiese sterfdatum. 'N Ontdekte klomp Cleopatra se munte is omstreeks 17 nC gedateer. Daar word tradisioneel geglo dat Cleopatra nog geleef het om hulle te slaan, maar dit sou beteken dat Juba tydens die leeftyd van Cleopatra getroud is met die Cappadocian Princess, Glaphyra. Om hierdie vreemde huweliksprobleem te verduidelik, het historici 'n breuk tussen Cleopatra en Juba aangeneem wat uiteindelik herstel is na Juba se egskeiding van Glaphyra. Moderne historici [ who? ] betwis die idee dat Juba, 'n deeglik geromaniseerde koning, 'n tweede vrou sou neem. Die argument lui dat as Juba voor 4 nC met Glaphyra getrou het, sy eerste vrou, Cleopatra, seker al dood was. (Die teenargument kan gemaak word dat selfs hedendaagse kliëntkonings met Romeinse burgerskap, soos Herodes die Grote, verskeie vroue geneem het en dat Juba se pa meer as een gehad het.)
Die volgende epigram deur die Griekse epigrammatis Crinagoras van Mytilene word beskou as die lofrede van Cleopatra. 
Die maan het self donker geword, teen sonsondergang, Bedek haar lyding in die nag, Omdat sy haar pragtige naamgenoot, Selene, gesien het Asemloos, afdaal na Hades, Met haar het sy die skoonheid van haar lig in gemeen gehad, En vermeng haar eie duisternis met haar dood.
As hierdie gedig nie net 'n literêre lisensie is nie, kan astronomiese korrelasie gebruik word om die datum van Cleopatra se dood te bepaal. Maansverduisterings het plaasgevind in 9, 8, 5 en 1 vC en in AD 3, 7, 10, 11 en 14. Die gebeurtenis in 5 vC lyk die naaste aan die beskrywing wat in die lofrede gegee is, maar die datum van haar dood is eenvoudig nie vasstelbaar nie met enige sekerheid. Zahi Hawass, voormalige direkteur van Egiptiese oudhede, glo dat Cleopatra in 8 nC gesterf het. 
Toe Cleopatra sterf, is sy in die Royal Mausoleum van Mauretanië in die moderne Algerië geplaas, gebou deur haar en Juba oos van Caesarea en nog steeds sigbaar. 'N Fragmentêre inskripsie is opgedra aan Juba en Cleopatra, as die Koning en koningin van Mauretanië.
Geskiedenis van die Weste
Cleopatra deur Edward Mason Eggleston Die beroemde prentjie van 'n rooikop Cleopatra
Het sy regtig soos Elizabeth Taylor gelyk? Ons sal nooit weet nie, maar die kans is goed dat sy nie geweet het wat ons van muntstukke en antieke buste weet nie. Sy het moontlik rooi hare gehad, soos op die beroemde prentjie, maar waarskynlik het sy al haar liggaamshare, soos dit in Egiptiese gewoonte was, geskeer en uitgebreide pruike gedra. Dit blyk egter duidelik dat sy alles geweet het oor antieke grimering, met behulp van belladonna om haar pupille en stibium (ook genoem kohl, antimoonsulfied) te verwyd om haar wenkbroue te kleur. Baie min spreek egter teen die persoonlikheidskrag, verstand en politieke skerpsinnigheid van Cleopatra VII Philopator.
Alhoewel sy, tegnies gesproke, 'n paar dae deur haar en Caesar se seun Caesarion as alleenheerser oorleef het, was sy in praktiese opsig die laaste ware farao van die Ptolemaïese koninkryk Egipte, opvolger van die verskillende Egiptiese ryke in die lande van die Dubbelkrone.
Papyrus -dokument, regter onderhoek, 'n aantekening deur die koningin se eie hand
Haar afkoms bevat meer as 'n paar bloedskande, komplikasies binne haar laaste vier patrilineaire generasies (pa tot vader), daar was drie broer-suster huwelike en dieselfde aantal oom-niggie huwelike, sodat sy uiteindelik stamboom lyk agterdogtig na 'n vertikale lyn, en eintlik het sy net twee (in plaas van vier) grootouers gehad, waarvan die een die ander se seun en dogter was!
In haar jeug as 'n deel van die koninklike Masedoniese, maar deeglik gehelleniseerde familie van die Ptolemeërs, gestig in 305 vC deur die generaal van Alexander, metgesel en historikus Ptolemaeus I Soter (ongeveer 367 – 282 v.C.), het sy haar bygestaan talent vir tale en sy was die eerste in die gesin wat die Egiptiese taal geleer het, maar het ook Ethiopies, Troglodyte, Hebreeus of Aramees, Arabies, 'n paar Siriese taal gepraat, miskien Siries – Median, Parthian en Latyn in bykomend tot haar geboorteland Koine Grieks.
Vanaf 81 v.C. het chaos, moord en baie onverantwoordelike finansiële beplanning binne die koninklike familie geëindig met die Romeine, aanvanklik onder Sulla – se titulêre oorname van Egipte as onderpand vir uitstaande lenings. Kleopatra se vader Ptolemaeus XII het as 'n kliëntekoning van Rome opgevolg met sy naels van 80 tot 58 v.C. en weer van 55 tot 51 v.C. met 'n klein onderbreking nadat hy met tussenposes deur sy dogter ontslaan en Cleopatra se ouer suster Berenice IV.
Na die val van Berenice en die daaropvolgende onthoofding, is Cleopatra 'n geruime tyd in 52 vC saam met haar vader aangestel, maar het ernstige probleme ondervind ná haar pa se dood in 51 vC. Onreëlmatighede van die Nyl-oorstromings het die land in hongersnood en 'n skuld van 17,5 miljoen drachmas aan Rome gelaat (dit is moeilik om 'n hedendaagse waarde toe te ken aan die destydse drachma, maar in antieke Grieks was een drachma lankal verteenwoordig die daaglikse loon van 'n geskoolde werker) het die staat se fiskus vererger deur die wettelose gedrag van die grotendeels Germaanse/Gallies-Romeinse garnisoen wat die finansiers van die Ryk agtergelaat het.
Twee faktore het die nuwe koninklike posisie van Cleopatra en haar jonger broer Ptolemaeus XIII verder bemoeilik, wat sy aanvanklik as mederegent verwerp het, maar waarskynlik getrou het ter wille van die tradisie en streef na mag en die opkoms van die Romeinse burgeroorlog , wat na Egipte begin strek het.
Teen die somer van 49 v.C. het Cleopatra teen haar broer geveg en verloor, toe die seun van Pompeius, Gnaeus Pompeius, uit Griekeland aankom met 'n versoek om militêre hulp teen Caesar –, wat deur beide Ptolemeus en Cleopatra toegestaan ​​is in hul laaste gelyktydige besluit . Uiteindelik moes sy na Romeinse Sirië vlug, waar sy probeer het om troepe te vind vir 'n inval in Egipte. Tog het die inval gou tot stilstand gekom, en sy is gedurende die winter gedwing om buite die stad Pelousion in die Oos -Nyldelta te kampeer.
Cleopatra toets gifstowwe oor diegene wat ter dood veroordeel is deur Alexandre Cabanel
Nadat hy die Slag van Pharsalus in Augustus 48 verloor het, besluit Pompeius om Egipte die basis te maak vir sy taktiese terugtog, maar word onmiddellik vermoor deur agente van Ptolemaeus XIII kort nadat hy naby Pelousion geland het. Ptolemeus het vermoedelik niks vervolmaak nie, behalwe 'n meesterstuk, nadat hy Pompejus, die ondersteuner van Cleopatra, verwyder het en sodoende sy suster verswak het en terselfdertyd die keiser dankbaar was vir die verwydering van sy vyand.
Uh Oh. Caesar was koninklik kwaad oor die lafaardsmoord en beveel Cleopatra en Ptolemaeus uit die koninklike paleis om die nonsens te stop, die oorlog te beëindig, te soen en op te maak. Ons weet wat toe gebeur het: Ptolemeus besluit oor oorlog en Cleopatra oor liefde, en arriveer by die keiser se kwartiere, soos Plutarch vertel, in 'n mat of bedsak.
Die daaropvolgende pogings van Caesar om 'n oplossing vir Egipte te vind, het 'n rukkie geduur, en hy moes die beroemde beleg van die paleis verduur, beskerm deur 4000 wagte en waarskynlik in die arms van die koningin totdat versterkings in die lente opdaag. van 47 vC. Ptolemaeus XIII, sy suster Arsinoe IV (halfsuster van Cleopatra) en hul ondersteuners is vinnig verslaan, maar Caesar was versigtig vir die ingewikkeldhede van Egipte en die voorafgaande chaos van die alleen-vroulike heerskappy van Berenice en het Cleopatra begin met haar jonger broer Ptolemeus XIV as medeheersers. Terwyl sy konsulskap aan die einde van 48 jaar verstryk het, het Mark Antony hom tot die einde van 47 die diktatuur van Rome voorsien, en beskik hy dus oor die regte wetlike gesag.
In 47 April vertrek Caesar na Rome en verlaat drie legioene in Egipte, en sy seun Caesarion is op 23 Junie gebore. In Rome respekteer Caesar sy kinderlose huwelik met Calpurnia deur sy mond te hou horkos odonton in die openbaar terwyl Cleopatra die nuus van sy vaderskap aan almal bekend gemaak het.
Aan die einde van 46 volg die besoek van Cleopatra en Ptolemaeus XIV aan Rome, wat so onvergeetlik uitgebeeld word in Joseph L. Mankiewicz se Cleopatra met Elizabeth Taylor. Die koningin moes buite die pomerium bly, dit wil sê buite die heilige gebied van die middestad, want geen monarg mag binnegaan nie, sy is in 'n villa in die tuin van Caesar opgerig.
Hulle was nog steeds in Rome ongewild by die meeste senatore, toe Caesar vermoor is by die Ides van 44 Maart. na Egipte vertrek, haar broer deur gif laat vermoor (word gesê) en Caesarion tot mede-heerser verhef.
Cleopatra en Mark Antony by die begrafnisbier van Julius Caesar, 1878. Lionel-Noel Royer
In die Liberators ' Burgeroorlog, gedwing deur Mark Antony en Octavianus teen die sluipmoordenaars van Caesar, is sy aanvanklik deur beide kante aangehoor, maar vinnig vir Mark Antony verklaar. Helaas, een van haar eie luitenante, die goewerneur van Ciprus, het na die vyand oorgeloop en daarna moes sy 'n moontlik gevaarlike konfrontasie met Mark Antony bywoon by Tarsus, wat sy egter maklik deur 'n paar uitspattige bankette en haar aansienlike ontlont het. persoonlike sjarme. Mark Anthony val vir haar haak, lyn en sink, en Arsinoe IV, wat nog net voorheen verban is, en die verraadlike goewerneur is behoorlik tereggestel.
Die lieflike paartjie was mal oor partytjies en het selfs hul eie drinkklub, die "Indestructible Livers " …, gestig
Maar die hoë lewe het nie lank gehou nie - probleme het gou ontstaan. Na die nederlaag van Brutus en Cassius in Philippi, het Octavianus die taak opgelê om gelyktydig grond te voorsien vir die uittrede van die pro- en contracesarian veterane van die burgeroorlog- die meeste laasgenoemde is voor sy dood deur Caesar begenadig. Die keuse was óf om die burgers woedend te maak deur die nodige grond in beslag te neem, óf die veterane te vererg, wat dan maklik sou besluit om 'n moontlike teenstander van die triumviraat te ondersteun. Octavianus besluit ten gunste van die veterane deur nie minder nie as agtien dorpe en hul binneland vir die soldate beslag te lê - die hele bevolking uit te dryf - wat natuurlik tot burgerlike onrus gelei het.
Op die terrasse van Philae, deur Frederick Arthur Bridgeman
Betree Fulvia Flacca Bambula, weduwee van twee voormalige ondersteuners van Caesar en derde vrou van Mark Antony (van 47 of 46 vC tot 40 vC). Sy was, deur haar familieverbintenisse, verreweg die magtigste vrou in die Romeinse politiek ooit, en het dit selfs tydens Antony se afwesigheid in Egipte reggekry om agt legioene - formeel onder bevel van Lucius Antonius, Mark se jonger broer - in Italië op te wek vir 'n burgeroorlog teen Octavianus en sy veterane, die sogenaamde Perusine War. Sy het egter blykbaar die kritieke fout begaan om haar man nie van haar veldtog en Anthony se ondersteuners in Gallië te vertel nie - uit gebrek aan bevele - het haar nie te hulp gekom nie. Die rebelle het daarna die oorlog verloor en Fulvia het na haar man in Athene gevlug. Dit wil voorkom asof die triumvir, ontsteld oor sy dierbare vrou, haar in ballingskap gestuur het, waar sy pligsgetrou gesterf het en teruggevaar het na Rome om sake binne die triumviraat reg te stel.
Antony moes dus dringend na Rome terugkeer en Cleopatra was absoluut nie geamuseerd toe hy - in 'n plan om die spanning in die triumviraat te verminder - nie net met Octavia, die ouer suster van Augustus, in Rome trou nie, maar ook twee dogters saam met haar verwek. Tog het die Perusine -oorlog sy daaropvolgende politieke invloed krities verminder en Octavianus het die oorhand gekry, eers in Italië en daarna in Gallia.
Dit is gedokumenteer deur 'n nuwe ooreenkoms tussen die triumvirs in die Verdrag van Brudisium, waarin die Weste aan Octavianus en die Ooste op Antony val, terwyl Lepidus Africa Provincia as 'n soort junior vennoot ontvang het. In hierdie konteks val ook die bogenoemde huwelik van Antony en Octavia.
Anthony het toe begin met sy wonderlike ontwerp, die oorlog teen die Partiese Ryk - waarvoor Cleopatra en Egipte 'n groot bydrae moes lewer. Hoe minder daar oor die veldtog gesê word, hoe beter - daar was 'n paar suksesse, maar ook nederlae en die 'Endsieg' het 'n chimaera gebly. Die veldtog het ten minste 'n positiewe einde gehad toe Anthony Armenië in 35 vC verower het.
Tog, in die nasleep van hierdie sukses, ontwikkel Anthony 'n duidelike geval van megalomanie, benewens sy verliefdheid, ja, beswaardheid met die koningin. Hy het lank 'n strategie gevolg om die aansien en mag van die Egiptiese Ptolemeus-dinastie te gebruik om 'n Hellenistiese opvolgstaat aan die Seleucidiese Ryk in Asië op te rig en in 36 vC 'n plan voorgelê om pseudodonasies te maak aan titulêre Hellenistiese heersers-kliëntkonings-wat bufferstate aan die Partiese grense sou vorm. Op hierdie tydstip het Octavianus ingestem en sulke skenkings is in Antiochia aangebied. In 34, soos Jenny Hill beskryf ...
Frederick Arthur Bridgeman - Cleopatra op die terrasse van Philae
"… Tydens hierdie triomf in Alexandrië (vir sy oorwinning in Armenië die vorige jaar) , Het Mark Antony Cleopatra tot die 'Koningin van Queens' uitgeroep en beweer dat hy, nie Octavianus nie, die aangenome seun van Caesar was. Hy het ook formeel heersers van Cleopatra en Caesarion van Egipte en Ciprus Alexander Helios (sy eersgebore seun deur Cleopatra) die heerser van Media, Armenië en Parthia Cleopatra Selene II (sy dogter, tweeling van Alexander) die heerser van Cyrenaica en Libië en Ptolemaeus Philadelphus (sy tweede seun deur Cleopatra) die heerser van Fenisië, Sirië en Kilisië. "
Hierdie verklarings - gewoonlik die skenkings van Alexandrië genoem - beteken nie net die einde van die triomfaat nie, maar was 'n uitnodiging tot oorlog - nie as gevolg van die titulêre grondtoelaes nie, maar as gevolg van Antony se aanspraak op die keiserserf vir Caesarion - nie Octavianus nie. Hierdie Octavian kon nie ly nie. Sy aanspraak op heerskappy was die aanneming deur Caesar - waardeur hy nie net besittings en gesag gehad het nie, maar ook die lojaliteit van die veterane van Caesar en persoonlike gewildheid. Hierdie status word in twyfel getrek deur 'n biologiese seun van Caesar - deur die rykste vrou ter wêreld - sou hy polities moontlik onmoontlik kon oorleef. Antony se verklaring het oorlog beteken - maar dit het nog nie begin nie.
Cleopatra deur William Wetmore Story
Vonke het ernstig begin vlieg en 'n volwaardige propaganda-oorlog het begin. Octavianus het basies aangevoer - baie in die openbaar - dat Anthony nie net die buit van die Armeense oorlog weggee nie, maar ook besittings wat wettiglik aan Rome behoort en wat deur die bloed van die legioene betaal is, dat Antonius maar die 'slaaf' was van 'n vreemde koningin, aan wie hy groot erfenisse nagelaat het-en dit aan sy kinders, 'n baie nie-Romeinse idee. Deur sy provinsies weg te gee, ontneem hy ook verdienstelike senatore van prokonsulsies en begin hy oorloë, soos teen Parthia en Armenië, sonder die toestemming van die senaat. Die pro-Antony-faksie in die hoofstad beskuldig Octavianus van onuitspreeklike misdade in Gallia en Spanje, benewens homoseksualiteit en lafhartigheid. Par vir die kursus, sou 'n mens kon sê.
In die oë van die meeste Romeine was die Octaviaanse argumente beter en die politieke stryd het dus tot sy voordeel ontwikkel. Hy kon ook die gevoelens van die burgers van die hoofstad wek met betrekking tot die verskillende teregstellings sonder verhoor wat standaardprosedure in die Ooste geword het - en natuurlik in Egipte.
Marc Antony en Cleopatra beplan …
In 32 vC ontneem die senaat Antony formeel sy magte en verklaar oorlog teen Cleopatra - nie Anthony nie. Dit was baie belangrik vir Octavius ​​om nie weer 'n burgeroorlog te begin nie - dus was Cleopatra - nog steeds baie ongewild in Rome - die perfekte teiken. Tog was die politieke meerderhede nie duidelik nie en byna die helfte van die senaat het Rome verlaat en na Antony en Cleopatra in Griekeland oorgeloop.
Oorlog het uiteindelik uitgebreek, en die vlootslag van Actium op 2 September 31 vC het beslis die lot van die egpaar beslis. In die Augustus van 30 vC het Marcus Vipsanius Agrippa 'n inval in Egipte gelei waarteen die verwoeste land dit nie kon weerstaan ​​nie.
Die Slag van Actium - 2 September 31 vC
Antony het selfmoord gepleeg in die verkeerde oortuiging dat Cleopatra dit al gedoen het. Toe hy, dodelik gewond, in kennis gestel word dat sy nog lewe, is hy na haar gebring en in haar arms gesterf.
Louis Gauffier – Cleopatra en Octavianus Guercino – Cleopatra en Octavianus
Octavianus het Cleopatra verower, maar het haar toegelaat om Antony op die gewone manier te begrawe. Sy sou in die daaropvolgende triomf van Octavians deur Rome gelei word en daarna ritueel vermoor word. Robby House skryf:
'N Ander algemene vorm van teregstelling was die van Strangulation. Dit was miskien die gewildste vorm van teregstelling vir die grootste vyande van Rome, hoewel dit in daardie gevalle gewoonlik na verwys word as rituele verwurging wat dikwels sou plaasvind nadat die oorwonne en geboeide vyand deur die strate van Rome geparadeer is as deel van 'n Romeinse triomf. Terwyl baie van die slagoffers in die forum in die openbaar verwurg is, was die bekendste oorlogstrofee dalk die van Gallic Chieftain Vercingetorix, waarskynlik die grootste vyand van Caesar op die gebied van die geveg. Miskien het Caesar hom uit 'n soort jammerte weggejaag uit die oë van Rome se burgers binne die perke van sy sel in die Tullianum -gevangenis (ook bekend as die Mamertine -gevangenis).
Cleopatra het baie goed geweet wat Octavianus bedoel het, en daarom het sy na 'n paar mislukte pogings haar eie lewe geneem - hetsy op 10 of 12 Augustus 30 vC.
Die gewilde verhaal lui dat sy gesterf het deur die byt van 'n asp - 'n Egiptiese kobra - maar dit is ook heel moontlik dat sy gif geneem het. Egiptiese medisyne het baie sterk gifstowwe geken, soos Hemlock, Opium, Belladonna of Aconitine, en kombinasies daarvan wat dodelike drinkgoed of salf opgelewer het. Die slangverhaal is natuurlik die beste kopie, en daarom verbaas dit nie dat die onderwerp deur 'n magdom skilders en beeldhouers aangeneem is nie, waarvan ons 'n paar hieronder toon.
La mort de Cleopatre. Rixens Jean Andre. 1874. Die dood van Cleopatra deur Hans Makart Die dood van Cleopatra deur John Collier Die dood van Cleopatra - deur Louis Jean François Lagrenée Cleopatra deur Alfonso Balzico, 1874
Cleopatra, deur Charles Gauthier, 1880 Cleopatra, wat haar eie lewe neem met die byt van 'n giftige slang, deur Adam Lenckhardt
Objekt présenté dans l'exposition : Moi, Auguste, Empereur de Rome 19/03 au 13/07/2014 au grand palais in Parys
Cette exposition a été organisée par la RMN - GP et le musée du Louvre, Paris, avec l'Azienda Speciale Palaexpo - Scuderie del Quirinale et les musées du Capitole, Rome.
Die volgende aanhaling en beoordeling kom van Walker, Susan Higgs, Peter (2001). Cleopatra van Egipte: Van geskiedenis tot mite. Princeton, N.J .: Princeton University Press. ISBN �, pp 312-313:
"Opvallend is 'n vergulde sekelmaan op 'n dennebal gemonteer. Rondom dit staan ​​granate en trosse druiwe. Op die horing is beelde van Helios (die son) gegraveer, in die vorm van 'n jeugdige geklee in 'n kort mantel, met die haarstyl van Alexander die Grote, die kop omring deur strale. Die simbole op die horings kan inderdaad gelees word as verwysings na die Ptolemaïese koningshuis en spesifiek na Cleopatra Selene, voorgestel in die sekelmaan, en na haar tweelingbroer, Alexander Helios, wie se uiteindelike lot ná die verowering van Egipte onbekend is.Die adder blyk te wees gekoppel aan die panteres en die tussenliggende simbole van vrugbaarheid eerder as die selfmoord van Cleopatra VII. Juba II, van Mauretanië. Die visuele korrespondensie met die bedekte kop van Cherchel moedig hierdie identifikasie aan, en baie van die simbole wat op die skottel gebruik word, verskyn ook op die muntstuk van Juba II. "
Die volgende aanhaling en beoordeling kom van Roller, Duane W. (2003), The World of Juba II en Kleopatra Selene: Royal Scholarship on Rome's African Frontier, New York: Routledge, ISBN �, pp. 141-142:
"Daar is geen sekere portrette van Kleopatra Selene by Caesarea gevind nie, alhoewel die twee stukke hierbo genoem die koningin kan wees. 'N Beentoonbank in die British Museum. Toon die linkerkantse borsbeeld van 'n vrou. Met krulle wat herinner aan portrette van Kleopatra VII , maar die stuk word voorgestel om haar dogter te wees. Belangriker is 'n vergulde silwer skottel in die Louvre, deel van die versameling wat in 1895 by Boscoreale gevind is. herinner aan dié van Kleopatra VII, maar is nie dieselfde nie. Op haar kop is die kopvel van 'n olifant aan die een bors 'n asp en aan die ander kant 'n panter. Links van hom is 'n horing met Helios gegraveer as 'n jong man. Op haar regterskouer is 'n leeu.Die stuk het 'n komplekse visuele simboliek wat konsekwent dui op 'n Noord -Afrikaanse konteks, met die horing en leeu wat veral herinner aan die munt van die Mauretaanse monarge. Die suggestie dat dit 'n portret van Kleopatra Selene is verdienste. "
Individuele geleerde blad
Ek is Lord Kelvin Adam Smith navorsingsgenoot in antieke wetenskap en tegnologie aan die Universiteit van Glasgow.
2018 in pers Prostese in die Oudheid (Londen: Routledge)
2017 saam met E.-J. Graham Bewysliggame: Antieke anatomiese stemme verlede, hede en toekoms (Abingdon: Routledge)
2012 Benaderings tot genesing in Romeinse Egipte (British Archaeological Reports International S2416) (Oxford: Archaeopress)
Bydraes wat deur eweknie beoordeel is, bydraes tot tydskrifte en geredigeerde volumes
2018 'Extremity Prostheses in Ancient Greece and Rome', in V. Delattre en R. Sallem (red.) Prostese: Amputer, Reparer, Appareiller (Parys: CQFD) 241-244 [2000 woorde]
2018 'Haarverlies as gesigsvervorming in antieke Rome?', In P. Skinner en E. Cock (red.) Naderende gesigsverskil: Verlede en hede (Londen: Bloomsbury) 65-83 [8500 woorde]
2017 'When Lived Ancient Religion and Lived Ancient Medicine Meet: The Household Gods, the Household Shrine and Regimen', Godsdiens in die Romeinse Ryk 3.2: 164-180 [7100 woorde]
2017 'Hair Today, Gone Tomorrow: the Use of Real, False and Artificial Hair as Votive Offerings', J. Draycott en E.-J. Graham (red.) Bewysliggame: Antieke anatomiese stemme verlede, hede en toekoms (Abingdon: Routledge) 77-94 [8000 woorde]
2017 geskryf saam met E.-J. Graham 'Introduction: Debating the Anatomical Votive', in J. Draycott en E.-J. Graham (red.) Bewysliggame: die antieke anatomiese motief verlede, hede en toekoms (Londen: Routledge) 1-19 [8000 woorde]
2016 'Literêre en dokumentêre bewyse vir leë mediese praktyke in die Romeinse Republiek en Ryk', in G. Petridou en C. Thumiger (red.) Homo Patiens: benaderings tot die pasiënt in die antieke wêreld (Leiden: Brill) 432-450 [6000 woorde]
2015 'The Lived Experience of Disability in Antiquity: a Case Study from Roman Egypt', Greece & Rome 62.2: 189-205 [7000 words]
2012 'Dynastic Politics, Defeat, Decadence and Dining: Cleopatra Selene on the So-called 'Africa' Dish from the Villa Della Pisanella at Boscoreale', Referate van die British School in Rome 80: 45-64 [8500 words]