Konstantyn II se bewind is, nes dié van sy voorgangers, oorheers deur die bedrywighede van die Wikings in wat vandag Brittanje is. Tydens Konstantyn se bewind het die heersers van die suidelike koninkryke Wessex en Mercië, later die Koninkryk van Engeland, hul grondgebied noordwaarts uitgebrei tot in die betwiste koninkryke van Northumbrië. Konstantyn het eers met die suidelike heersers saamgespan teen die Wikings, maar mettertyd het konflik ingetree. Die Engelse koning Athelstan het Konstantyn in 927 en 934 suksesvol onderwerp, maar die twee het weer in 937 gebots toe Konstantyn, in ’n bondgenootskap met die Strathclyde-Britte en die Wikings van Dublin, Athelstan se koninkryk binneval. Hy is egter verslaan. In 943 het Konstantyn geabdikeer en in ’n klooster afgetree, waar hy in 952 oorlede is. Hy is opgevolg deur sy voorganger, Donald II, se seun Malcolm I.
Konstantyn het tot met die vereniging van die koninkryke in 1603 die langste in Skotland regeer naas Willem die Leeu. Sy bewind het vermoedelik ’n beslissende rol gespeel in die vergaelisering van Piktland. In sy tyd is die woorde "Skots" en "Skotland" die eerste keer gebruik om te verwys na ’n deel van wat vandag Skotland is.