Voor die tyd het die mens ook vir plesier geskerm, maar dit het dan meer gedien as oefening vir werklike tweegevegte of gevegte op die slagveld. Van die 17e eeu af het die skermkuns verder ontwikkel en is 'n aantal reëls neergelê waaraan skermers hulle moes hou.
Dit is ŉ afbeelding van 'n oefengeveg of toernooi, want die punte van die swaarde is met doek bedek, die skermers dra beskermende uitrusting en die toeskouers en 'n jurie hou telling. As oefening vir oorloë is die swaardkuns in alle kulture beoefen.
Een van die eerstes, en waarskynlik ook die bekendste, was die van die Marx-broers, ofte wel die Vereniging van St. Markus van Leeuberg, wat sy hoofkwartier in Frankfurt (Wes-Duitsland) en takke in baie ander stede gehad het. Italiaanse, Franse en Spaanse skermmeesters het egter later die leiding op die gebied geneem. Die benaminge van die verskillende bewegings weerspieël die rol wat die lande in die sport gespeel het.
Hulle het die skermwapen tot 'n stootwapen ontwikkel, en die stoei-aksies het afgeneem. Met verloop van tyd het 'n skermtradisie ontwikkel waarby die gevegshandelinge volgens ŉ bepaalde vorm of ritueel uitgevoer moes word. Uit die tradisie het die skerm met florette ontstaan. Dit is 'n baie ligte wapen waarmee alleen gesteek mog word. Een van die eerste skermreëls met die wapen was dat 'n steek alleen geldig was wanneer dit in ŉ aanval toegedien is.
Dit was 'n lang en swaar swaard wat die teenstander op 'n afstand gehou het, maar vanweë sy grootte ongemaklik was in oorlogvoering. Om die rede is daar oorgeskakel na korter wapens soos die degen, wat deur die Franse skermskool ontwikkel is. Hierna is die sportdegen ontwikkel waarmee daar in die skermsaal geoefen kon word. Skerm met degens is minder formeel.
In die beginjare van die sport is skerminstrukteurs (maître) ook tot die Olimpiese Spele toegelaat. Die internasionale skermfederasie, die Fédération Internationale d'Escrime (FIE), is op 29 November 1913 in Parys gestig nadat Frankryk en Italië hulle in 1912 vanweë 'n meningsverskil oor die reëls van die sport aan die Olimpiese Spele in Stockholm onttrek het.
Op die vergadering in Parys, wat deur 9 lande bygewoon is, is die reëls ten opsigte van gevegte met die floret, die degen en die sabel vasgelê, en het die federasie die oorkoepelende beheerliggaam van die amateurskermsport geword. Skermsport vir vroue, wat alleen met die floret beoefen word, is sedert 1924 in die Olimpiese program ingesluit. Beroepskermers in baie lande het hul eie unies of akademies.
Die Académie d'Armes Internationale is hulle internasionale beheerliggaam. Europa is tradisioneel die bakermat van die skermsport. Sedert die Tweede Wêreldoorlog het die sport baie gewild geword en dit word tans in alle dele van die wêreld beoefen. Sedert elektroniese apparaat vir die beoordeling van skermwedstryde in 1951 in gebruik geneem is, is 'n groot deel van die onsekerheid ten opsigte van menslike beslissings uitgeskakel en het die styl van skerm aansienlik verander.
'n Geveg tussen twee skermers vind op 'n piste plaas. Dit is 'n area van 2 m by 14 m wat van geleidingsmateriaal gemaak is en elektries verbind is met registreer-apparaat.
Die tweegeveg vind plaas onder die toesig van 'n skeidsregter. Hy ken trefslae toe volgens die aanduidings op die registreer-apparaat en sy ontleding van die vegters se aksies. Dieselfde formaat geld vir alle skermkampioenskappe. In die eerste rondte neem alle skermers in poele van sewe skermers deel. Almal in 'n poel veg teen mekaar en 'n skermer wen 'n geveg ná vyf geldige trefslae.
Hierna word die skermers geklassifiseer vir die volgende rondte wat as die regstreekste uitkloprondte bekend staan. In dié rondte moet vyftien geldige treffers vir 'n oorwinning behaal word. Die proses van regstreekse uitskakeling word gevolg totdat slegs agt finaliste oorbly, wat ook volgens die regstreekse uitskakelingsprosedure veg om die uiteindelike kampioen te bepaal.