Die groen fee " - Nuut
Die groen fee "
In 'n kafee, ook bekend as L'Absinthe.
Verlaine by Café Procope, na Cesare BACCHI.
Titel: In 'n kafee, ook bekend as L'Absinthe.
Afmetings: Hoogte 92 - Breedte 68
Prentverwysing: 94DE55053 / RF1984
Titel: Verlaine by Café Procope, na Cesare BACCHI.
Stoorplek: Absinthe Museum
Kontak kopiereg: © Absinthe Museum - Auvers-sur-Oise
Tot aan die einde van die 1870's het Franse higiëniste die idee oorgedra dat alkoholisme die voorreg van die 'werkersklasse' was. Daarom word die "groen feetjie" vanweë sy hoë alkoholsterkte (70 °) en skadelike essensies daarvan beskuldig. Dit word nie net daarvan beskuldig dat dit die spysverteringsorgane verswak en slapeloosheid veroorsaak het nie, maar ook dat dit tot geestelike vervreemding gelei het, selfs tot misdaad, en dat, in die uitbreiding van die teorieë van oorerflikheid, nie verdwyn met die absintiese individu maar om aan sy nageslag oorgedra te word.
Die verbod op absint op 16 Maart 1915, te midde van die oorlog, is egter bloot simbolies, aangesien alkoholiste vinnig soortgelyke anys op die mark gebring het.
Degas se skildery en Cesare Bacchi se ets het verskeie punte gemeen.
Albei werke verteenwoordig bekende kunstenaars in die 1870's, die kopergraver Marcellin Desboutin en die aktrise Ellen Andrée in die eerste geval, die digter en romanskrywer Verlaine in die tweede geval. Daarbenewens wys hulle karakters wat uitstallingsliefhebbers gesien het, nie lank tevore nie, in verskillende posisies en voorkoms.
Marcellin Desboutin was in 1876 Die kunstenaar deur Manet. Hy verskyn op hierdie doek, staan ​​in die middel van die raam en "in majesteit" en staar na die kyker. Skraal en baie regop in sy blinkblou fluweelpak, sy wit das goed vasgebind, staan ​​hy op die agtergrond van die okerkleurige veld uit. 'N Paar maande later, in Absint, die man is minder opvallend en alles in sy houding dui op ontspanning. Gebukkend en sy das losweg aan 'n oop jas vasgebind, sit hy en staar die ruimte in. Ledig, hy kyk nie na sy metgesel nie, wat verdwaas lyk. Die twee kunstenaars is deel van die brouery. Nie net is hul hare, klere en skoene dieselfde bruin as die sitplek op die bank nie, maar die donker weerkaatsing van hul koppe verskyn in die spieël agter hulle en lyk asof hulle dit gryp.
Blykbaar neem Cesare Bacchi die foto "Verlaine au Procope". Tog is die twee beelde nog lank nie identies nie. As die etser die dekor van die kafee en die gereedskap wat verantwoordelik is vir die uitdrukking van die absintritueel noukeurig kopieer, daarenteen, verouder hy die digter aansienlik, wie se gelaatstrekke nie meer glad is nie, maar gebeitel, waarvan die skouers nie meer reguit is nie. maar hang, wie se baard nie meer goed geknip is nie, maar in die geveg.
Dus, deur suiwer beeldende prosesse, vertaal Degas en Bacchi die onherstelbare skade wat deur die "groen fee" veroorsaak word. Maar hierdie drankie, waarvan die verbruik gedurende die 1870's skerp toegeneem het as gevolg van 'n tydelike wynkrisis weens filloksera en skimmel, was om minstens drie redes die ideale slagoffer. Bowenal pla dit die wynboere. Soos die opskrifte van die Oggend, "Af met absint! "(20 November 1906), toe" Vir wyn teen absint "(15 Junie 1907), het die pers nie net die anti-alkoholiese ligas oorgedra nie, maar ook die wynboere wat nie meer in staat was om hul produksie te verkoop nie. Die Klein Parys, Die kompromislose, Die klein koerant, Dagbreek...: Almal het die menings van vooraanstaande dokters gepubliseer, soos dié uitgespreek deur die bekommerde wêreld van die wingerd, wat met virulensie gereageer het. In teenstelling met die meeste ander gedistilleerde drankies, word die "groen fee" nie gedrink deur die minderbevoorregte lae van die Franse samelewing nie, maar deur die weermag, studente en vroue wat dit proe, in die lig van almal in openbare instellings en toon dus aan dat hulle nie net martelare van manlike alkoholisme is nie.
Absinthe word uiteindelik veral waardeer deur betogende skrywers soos Musset, Poe, Baudelaire, Verlaine ... wat konserwatiewe ontwerpers en romanskrywers soos Léon Daudet of Adolphe Willette, wat op 'n kruistog gaan "vir gefermenteerde drankies, mishaag teen 'absint'; vir tradisie teen revolusie ". Miskien het hulle gevoel dat hierdie beelde van 'n vervloekte dwelmverslaafde kunstenaar 'n stereotipe sou word, omdat hulle die romantiese idee van inspirasie van elders geloof gegee het. En as hierdie stereotipes natuurlik sonder wetenskaplike grondslag is, en as daar geen bewys is dat die "groen muse" talent begunstig het nie, het hulle nietemin onvermydelike gevolge vir die werklikheid gehad. As bewys hiervan is die onlangse foto van sanger Renaud - 'n voormalige pastisdrinker - wat die albumomslag illustreer Helse geraas is 'n koolstofafskrif van Verlaine by die Procope.
Henri BALATESTA, Absinthe en absintheurs, Parys, Marpon, 1860. Marie-Claude DELAHAYE, Absint. Geskiedenis van die groen fee, Parys, Berger-Levrault, coll. "Populêre kunste en tradisies", 1983. Marie-Claude DELAHAYE, Absint. Kuns en geskiedenis, Parys, Trame Way, 1990. Thierry FILLAUT, Alkohol is die vyand! Absinthe gister. Adverteer vandag, Rennes, red. van die E.N.S.P., coll. "Contrechamp", 1997.