Bewegingloos. Hy lê bewegingloos op haar en sy hande, daardie groot hande van hom, is stil, dit ruk nie meer aan haar klere nie, grawe nie meer in haar vlees nie en die lang skroewedraaier is 'n nuwe deel van daardie vet gesig.
Daar is 'n ander klank in hierdie nuwe wêreld.
Die geluid van haar paniekerige gehyg is vervang deur die gesing van miljoene sonbesies in haar ore. Verder is daar niks nie.
Johannes een vers vyftien. Sy onthou Daddy se droë stem hier digby haar oor in die soelte van 'n plaasnag: "Then when lust has conceived, it gives birth to sin; and when sin is accomplished, it brings forth death."
Sissend soos 'n slang. Spoegspatsels op haar wang. Die reuk van brandewyn en Coke verstikkend op die ou man se asem. Die herinneringe is 'n golf wat dreig om haar weg te spoel.
Dooie mense beweeg nie. Leef hy nog? Miskien het sy verkeerd gekyk, miskien is …
"Help my!" 'n Vrou se stem. 'n Diep stem. Kras. "Moenie net daar lê nie, jou idioot!"
En daar is 'n nuwe gewaarwording. Vars, koel lug. Iemand het die bakkie se deur oopgemaak. Iemand, die een of ander engel uit die hemel gestuur, probeer die dooie verkragter van haar aftrek. Die besef blaas die lewe in haar terug. Sy probeer haar hande op sy skouers kry sodat sy hom in die rigting van die oop deur kan stoot.
Sy kan die nagklubgeluide nou weer hoor. Die ge-boem-boem-boem van tromme, die trillings van 'n baskitaar en die gelag en gejil van dronk nagklubgangers.
"Trek harder," huil sy histeries, "Trék! Asseblíéf! Ek kan nie …"
Die liggaam beweeg verder afwaarts en sy kry 'n behoorlike greep op sy skouers, stoot, wriemel, druk, probeer haar rug boog om hom van haar af te gooi. Ná 'n ewigheid van swetende sparteling is die dooie man se kop tussen haar oopgesperde bene.
Soos in die ou dae praat sy met haar self, daardie geluidlose gesprekke en instruksies, want niemand mag weet nie.
Met krag gebore uit afsku en weersin en haat laat rus sy haar voete op daardie vet skouers en sy skop. Soos 'n vrou wat geboorte gee, dink sy irrelevant. Haar gedempte kreet van inspanning meng met die verbaasde steun van die vrou buite die kar. Sy hoor hoe die man se kop metaal tref en in die stilte tussen twee nagklubliedjies is daar 'n dowwe plof op die teerpad.
Magdalena sit regop, sleep haar self oor die gereedskap na die anderkantste deur toe en stamp dit oop. Die deur kom met die skerp klapgeluid van metaal op baksteen tot stilstand teen die muur van die gebou langs die nagklub. Dis te klein, die opening is te klein, mens kan nie daardeur nie, gil die ander stem, die histeriese een, in haar kop.
"Kom. Wil jy vannag tronk toe gaan?" Die vrou se gesig is 'n bleek ovaal onder digte swart hare. Sy leun by die deur in, 'n skraal hand winkend. "Kom, ek help jou."
Magdalena gryp die hand, hou daaraan vas terwyl sy oor die sitplek skuif in die rigting van die oop deur. In haar haas tuimel sy by die deur uit, kom te lande op die lyk. Sy knyp haar oë toe, byt op haar tande om 'n nuwe kreet te keer en rol van die sagte, weerstandlose liggaam af, haar kort romp nog hoog teen haar heupe opgebondel.
Die vrou duik by die bakkie in, kom te voorskyn met Magdalena se een skoen en die geskeurde swart kant wat minder as vyf minute gelede nog 'n broekie was. Sy druk dit in Magdalena se hande. "Waar is jou ander skoen?"
Magdalena sien die skoen 'n ent verder lê en beduie bewend in daardie rigting. Sy het baklei. Geskop omdat haar arms teen haar lyf vasgeklem was. Sy het probeer keer dat hy haar by sy kar indwing, sy het! As sy net nie soveel gedrink het nie.
"Dis nie my skuld nie, ek sweer," fluister sy. Sy herken nie haar stem nie. Dis die stem van 'n moordenaar.
"Daar." Magdalena druk haar ken in die rigting van die loodgrys Renault Laguna wat so honderd meter verder af in die steeg geparkeer staan. Toe sy 'n paar uur vroeër daar parkeer het, was daar mense in die stegie. Die plek het nie gevaarlik gelyk nie.
Magdalena knik haar kop een keer. Dan nog 'n paar keer vinnig. Enigiets, net nie die selle nie. Dit is seer, besef sy toe sy agter die vrou aan na haar kar toe drafstap. Haar lyf. Binne en buite. Veral binne.
Magdalena staar in die rigting van die dooie man se bakkie. Hy lê soos 'n walvis langs die vuil wit Isuzu, sy arms bo sy kop uitgestrek. Sy het die sleutels in haar hand gehad toe hy haar van agter af vasgryp. Dit was so skielik. Hy was so onmenslik, bonatuurlik sterk.
"Bly hier," sê die vrou en draf weer in die rigting van die bakkie. Dit voel na ure voor sy terugkeer, sluit die Laguna met die afstandbeheerder oop en druk die sleutels in Magdalena se hand. "Klim! Ry!"