Albert Camus was 'n frans-Algerijnse joernalis en romanskrywer wie se literêre werk beskou word as 'n primêre bron van moderne eksistensialistiese denke . 'N Hoof tema in Camus se romans is die idee dat die menslike lewe objektief gesproke betekenisloos is. Dit lei tot absurditeit, wat slegs oorwin kan word deur 'n verbintenis tot morele integriteit en sosiale solidariteit. Alhoewel miskien nie 'n filosoof in die strengste sin is nie, word sy filosofie wyd uitgespreek in sy romans en word hy algemeen beskou as 'n eksistensialistiese filosoof.
Volgens Camus word die absurd geproduseer deur konflik, 'n konflik tussen ons verwagting van 'n rasionele, net heelal en die werklike heelal dat dit heeltemal onverskillig is teenoor al ons verwagtinge.
Hierdie tema van konflik tussen ons begeerte om rasionaliteit met ons ervaring van irrasionaliteit speel 'n belangrike rol in baie eksistensialiste se geskrifte. In Kierkegaard het dit byvoorbeeld 'n krisis opgelewer wat 'n mens nodig gehad het om te oorkom deur 'n geloofskloppie, 'n bewuste afstanddoening van enige vereiste vir rasionele standaarde en 'n oop aanvaarding van die irrasionaliteit van ons fundamentele keuses.
Camus het die probleem van absurditeit geïllustreer deur die verhaal van Sysiphus, 'n verhaal wat hy aangepas het vir 'n boeklengte -opstel The Myth of Sysiphus . Veroordeel deur die gode, Sysiphus het voortdurend 'n rots op 'n heuwel gerol om elke keer weer terug te rol. Hierdie stryd lyk hopeloos en absurd omdat niks ooit bereik sal word nie, maar Sysiphus het in elk geval gesukkel.
Camus het dit ook in sy ander bekende boek, The Stranger , aangespreek waarin 'n man die irrationaliteit van die lewe aanvaar en 'n gebrek aan objektiewe betekenis het deur te verhoed om enige oordele te maak deur selfs die ergste soort mense as vriende te aanvaar en nie eers ontsteld te raak nie. wanneer sy ma sterf of wanneer hy iemand doodmaak
Albei hierdie figure verteenwoordig 'n stoïese aanvaarding van die ergste lewe te bied, maar Camus se filosofie is nie dié van Stoïsme nie , dit is eksistensialisme. Sysiphus spot die gode en verset hul pogings om sy wil te verbreek: hy is 'n rebel en weier om terug te gaan. Selfs die anti-held van die Vreemdeling volhard ten spyte van wat gebeur en wanneer hy in die gesig staar word hy oop vir die absurditeit van die bestaan.
Dit is eintlik die proses om waarde te skep deur opstand dat Camus geglo het dat ons waarde kan skep vir alle mense, om die absurditeit van die heelal te oorkom. Die skep van waarde word egter bereik deur ons toegewydheid aan waardes, beide persoonlik en sosiale. Tradisioneel het baie geglo dat waarde in die konteks van godsdiens gevind moet word, maar Albert Camus verwerp godsdiens as 'n daad van lafheid en filosofiese selfmoord.
'N Belangrike rede waarom Camus godsdiens verwerp het, is dat dit gebruik word om pseudo-oplossings te gee aan die absurde aard van die werklikheid, die feit dat menslike redenasie so sleg pas by die werklikheid as wat ons dit vind. Inderdaad, Camus verwerp alle pogings om die absurde, selfs eksistensialistiese oplossings te oorkom, soos die sprong van geloof wat Kierkegaard voorgehou het. Om hierdie rede is die kategorisering van Camus as 'n eksistensialis nog altyd 'n bietjie lastig.
In die Mite van Sysiphus het Camus 'n eksistensialis van absurde skrywers geskei en hy het laasgenoemde meer as die voormalige beskou.