Een van die stigterslede, D.F. du Toit (Oom Lokomotief) sou via sy blad Di Patriot, voorspraak gemaak het vir Afrikaans as skryftaal. Hier en daar mag daar ’n datum opduik, maar saamgevat was dit ses maande van politieke verkiesings, die wêreldbeker (onthou julle nog?), Chopin, die herdenking van die oprigting van die Poolse Solidariteit, Solidarnosc, 30 jaar gelede, en die herdenking van die Slag van Warskou (90 jaar gelede) en die Slag van Grunwald (600 jaar gelede). Bert se raad: “Die gewóne, my seun. ’n Steak soggens, baie vars goed, bly weg van brood. En tog, met ‘n taalgebruik wat so eenders, byna eentonig, aandoen, watter gestadigde en kragtige groei. [...] In W.E.G. Louw (1972: 3-27) se “Naggesprek” skryf die digter ‘n poëtiese en intellektuele biografie van sy gestorwe broer in versvorm. Die moerbroer se PK het hom voosgedoos. ‘n Vyfmankan sal jou voos doos. Dikwels neem die digterlike woord ‘n sentrale plek daarin in; daar is ‘n duidelike oogmerk om “‘poëtisch’ te functioneren” (Van Gorp, et al. , 1993:67).