Die terapie wat jou verlede met jou huidige emosies en gedrag verbind
Psigoanalitiese terapie beoog om die pasiënt te help om onbewuste verbykragte te verstaan ​​wat huidige emosies en gedrag beïnvloed. Dit is 'n intensiewe vorm van terapie waarin die pasiënte minstens weekliks met sy terapeut vergader en kan vir 'n paar weke of selfs jare voortduur. Baie mense oorweeg psigoanalise wanneer hulle kindertydtrauma het of alreeds gepraat het oor die behandeling van praatterapie wat nie heeltemal effektief was nie.
Hierdie tipe terapie sal u help om ervarings te ontdek wat u dalk nie in woorde kan plaas nie. Dit werk om die betekenis van sekere traumatiese ervarings te ondersoek, eerder as om die simptome van die slegte ervaring te behandel.
Historiese basis van psigoanalitiese terapie
Die stigter van psigoanalise, Sigmund Freud , het die teoretiese basis vir psigoanalise in die laat 1800's geformuleer. Freud het oorspronklik as 'n neuroloog eerder as 'n psigiater gewerk, want dan is dit wat ons nou as angs en depressie erken, as deel van degeneratiewe breinversteuring beskou. Histeries is óf op dieselfde wyse gesien of behandel as malers . Freud het ook baie pasiënte met neurasthenia gesien.
Aanvanklik het hy die algemeen gebruikte behandelings van die dag toegepas - elektriese senuwee- en spierstimulasie, massering en hidroterapie. Maar hy het gou gekom om te glo dat hierdie behandelings nutteloos was. As gevolg van die invloed van sy mentor Jean-Martin Charcot , wat hipnose gebruik het om tydelik histerie tydelik in te stel of te stop, sowel as sy eie waarnemings van sy pasiënte, het hy besef dat hierdie siektes sielkundig van oorsprong was en psigologies genees kon word.
In die eeu na Freud se werk het die psigo-analise voortgegaan om te groei in sy begrip van die onbewuste magte by die werk in ons verhoudings en gevoel van self en meer buigsame tegnieke het ontwikkel.
Wat is die bewuste / onbewuste?
Freud se ontdekking van die onbewuste is die basis van psigoanalise.
Die onbewuste, volgens Freud, is 'n persoon se reservoir van gevoelens, gedagtes, dringings en herinneringe wat buite sy bewuste bewustheid lê. Gevoelens van pyn, angs en konflik in ons onbewuste kan ons gedrag en ondervinding beïnvloed, alhoewel ons nie bewus is van hoekom ons doen wat ons doen nie. Die doel van psigoanalise is om die pasiënt te help om insig in hierdie onbewustelike prosesse te ontwikkel sodat gedrag verander kan word.
Wie is 'n goeie kandidaat vir psigoanalitiese terapie?
Psigoanalitiese terapie is nie vir enige spesifieke siekte aangedui nie. Die persoon wat waarskynlik daaruit voordeel trek, kan ly aan langdurige simptome soos depressiewe bui, angs en herhalende gedragspatrone wat lei tot 'n gevoel van beperkte keuses en genot. Die persoon moet voldoende emosionele en sielkundige krag hê om die angs te verduur wat veroorsaak word deur die verwydering van hul verdedigingsmeganismes en die verkenning van vorige pynlike ervarings.
As jy psigoanalitiese terapie oorweeg, moet jy daarop let dat daar 'n eeu van volgehoue ​​begrip van die verskillende onbewuste kragte is wat ons verhoudings en gevoel van self beïnvloed, asook 'n groter buigsaamheid in die tegnieke wat pasiënte help in psigoanalitiese terapie.
Die vermoë om verhoudings te vorm, selfwaarneming te hê en sterk gevoelens voldoende te bevredig, is ook sterk punte wat kan help in die psigoterapeutiese proses .
"Oor psigoanalise." Amerikaanse Psigoanalitiese Vereniging . 2006. APsaA. Toegang tot 27 Julie 2009.
Luborsky, Lester, Marna S. Barrett. "Die geskiedenis en empiriese status van sleutel-psigoanalitiese konsepte." Jaarlikse oorsig van Kliniese Sielkunde 2 (2006): 1-19.