Die Oostelike leër is in Switserland geïnterneer - Interessant
Die Oostelike leër is in Switserland geïnterneer
Titel: Panorama Bourbaki
Skrywer: CASTRES Edouard (1838 - 1902)
Afmetings: Hoogte 1000 - Breedte 11200
Tegniek en ander aanduidings: Skilder op doek
Stoorplek: Panorama Bourbaki webwerf
Kontak kopiereg: © Panorama Bourbaki, Luzern - Foto deur Hans Eggermann en Heinz Dieter Finck.
© Panorama Bourbaki, Luzern - Foto deur Hans Eggermann en Heinz Dieter Finck.
Die leër is gered deur die eerste interneringsooreenkoms
Die laaste leër wat teen die Pruisiese indringer geveg het, die Oostelike leër, onder bevel van generaal Bourbaki , het in Januarie 1871 van sukses na roete oorgegaan. Die 140 000 mans, wat deur koue en honger in die bevrore Jura vernietig is, word steeds agtervolg deur die Duitse leërs na die oorgawe van die beleg van Parys, omdat die wapenstilstand hierdie leër uitgesluit het, wie se lot onbekend is. Hy vra skuiling in Switserland.
In 'n Siberiese verkoue het 87 847 Franse soldate op 1 en 2 Februarie 1871 by die grenspos van Les Verrières en drie ander dorpe aangekom in ononderbroke kolomme van mans, trekdiere, motors en kanonne. Op grond hiervan en onderhewig aan die terugbetaling van die koste deur Frankryk, is die eerste interneringsooreenkoms  in 'n neutrale land die nag van 1 Februarie 1871 gesluit.
Verblyf in Switserland duur ses weke, aangesien Bismarck die terugkeer van troepe teen Frankryk teenstaan ​​voordat die vredesvoorbereidings onderteken word. Dit is in Augustus 1872 deur Frankryk gevestig en Switserland het die beslag gelê op die toerusting: 140 000 wapens, 285 kanonne en mortiere, 1 158 motors en 11 800 perde.
Volgens die buitelandse pers, het hierdie dramatiese uitbarsting slegs seldsame getuienisse in Frankryk ontlok. 'N Jong 20-jarige rekruut (diensplig van 1870), Julien-Jean Poirier, oorspronklik van die omgewing van Nantes, het egter 'n eenvoudige en feitelike verslag  van hierdie moeilike reis gelaat.
'N Epos sonder helde
Die Panorama Bourbaki, wat eers in 1881 in Genève gestig is, en dan in 1889 na Luzern oorgeplaas is, gee weer toegang tot die skouspelagtige Verrières-verhoog sedert die herstel van die rotonde (40 meter in deursnee) in 2000. Die enorme sneeu landskap ontvou meer as 112 meter in omtrek. Die Oostelike leër stam van die Franse Jura af. Gedryf deur die instink van selfbehoud, vorder die manne met groot moeite in die sneeu, met die spanne, in 'n deurlopende lyn. Op die voorgrond is die massiewe ontwapening van die 34.000 Franse wat Les Verrières binnegekom het, op die spoorlyn uitgevoer, wat deur die Switserse leër fyn dopgehou is omdat dit die oorwonne hulpelose  en die Switsers aan die genade van 'n voorval.
Nadat die soldate ontwapen is, moet hulle steeds na een van die interneringsgebiede optree, versprei deur die hele Switserland (behalwe Ticino). 'N Kuierassier wat sy perd ontneem het, loop in sy pragtige rooi mantel. Die weermag het koloniale eenhede soos die Algerynse gewapende kabyle, die "turcos" en die Zouaves, wat die spesiale drag van die Afrika-infanterie dra. Al hierdie uniforms val op die sneeu met 'n skamele prag, terwyl die bataljons in 'n groep gewonde en uitgeputte mans verander het.
By die treinspoor vind siek en verswakte soldate en burgers hul toevlug rondom klein vure. Hulle ontvang hout, strooi, komberse, sop, brood en tabak. Slegs die gewondes word per spoor vervoer. Baie loop kaalvoet of toegedraai in vodde materiaal omdat hulle skoene nie kan weerstaan ​​om in die sneeu te loop nie . In die Switserse Jura, waar die verslane leër versprei, word hulp spontaan deur die inwoners ingeneem  om tienduisende soldate te voed, te troos, te help en te behandel. In al die dorpe is die "Bourbaki" beskut in voorlopige kantons. 'N Paar soldate het tifus of pokke, almal het asemhalingsprobleme en moet behandel word . Daar word gesien hoe 'n priester van die Rooi Kruis Extreme Unction gee aan 'n soldaat wat in die sneeu neergesak is; 1700 mans sterf in Switserland.
'N Getalenteerde skilder, Edouard Castres , het as 'n vrywilliger by die Rooi Kruis deur die Oosterse leër geleef; hy stel hom voor om langs sy klein ambulans te loop. Die kunstenaar het verkies om sy vele sketse van die landskap by Les Verrières self te maak, eerder as om die truuks te gebruik wat panoramas uit fotografie ontleen om die buitelyne na te speur.
Na 'n paar jaar se voorbereidings om die landskap, die uniforms, die wapens, die lewende en dooie perde weer te gee en te versamel, het Castres sy reusagtige doek in vyf maande in 1881 in die rotonde van die panorama self geproduseer. Voor die doek wat oorspronklik 14 meter hoog was, is 'n rollende steier geïnstalleer waar twaalf jong skilders, sy medewerkers, werk. Vanaf die sentrale platform, bedoel vir die publiek, organiseer Castres die geheel, beheer die effek van vorms en kleure; hy voer self die belangrikste dele uit. Toe dit op 24 September 1881 ingewy is, het die panorama entoesiasme gewek: "Die illusie is volledig [...] en die hele ensemble het 'n opvallende uitwerking," het destyds die Journal de Genève geskryf.
Die eerste oplossing vir 'n humanitêre ramp
In teenstelling met die realistiese panorama's wat in Europa geïnstalleer is in die nasleep van die oorlog van 1870, laat Castres se skildery doelbewus die heldhaftige of patetiese kant van die oorlog weg. Dit toon nie 'n oorwinning nie, maar die situasie wat gebore is uit 'n nederlaag. Met die soberheid van 'n ooggetuie toon hy die ellende van mans en die remedies wat aan 'n ekstreme situasie gegee word.
Die vervalle toestand van die troepe, die feit dat hulle ook oor die hele Switserland versprei is, het die verbeelding diep geraak. Die groot doek van Castres is ontwerp in die algemene gevoel dat dit moontlik was om hierdie gebeurtenis op ongekende skaal te herstel, danksy die gevoel van verantwoordelikheid, organisasie, doeltreffendheid, respek vir mense en solidariteit.
Baie probleme is onder die knie: honger, koue, versorging van gewondes, vervoer, toesig oor vee wat aan bek-en-klouseer ly, stop by die grens of selfs die onwettige verkoop van perde aan boere: Castres kies die register van die die werklikheid van die situasie en konkrete oplossings. Die stigting van die Rooi Kruis (1863) is onlangs. Die kunstenaar word bewoon deur die gevoelens van neutraliteit en humanitêre roeping wat die jong federale staat animasie gee.
Die oorlog van 1870 het ernstige onsekerheid oor die reëls van toepassing op vyandelikhede blootgelê. Die terugtrek van die Bourbaki 'wat in alle opsigte teenwoordig is, lei 'n mens om die probleme wat die internering in 'n neutrale land van so 'n aansienlike weermag inhou, te voorsien en om die nuwe regsprobleme wat onder die oorlogswet sowel as die van neutraliteit. Hulle sal artikels van die Haagse Konvensie direk inspireer wat steeds oor hierdie vrae geld.
Henz Dieter Finck en Michael T. Ganz,Die Panorama Bourbaki,Besançon, Editions Cêtre, 2002. François Bugnion "Die aankoms van die" Bourbaki "by Les Verrières. Die internering van die Franse Eerste Leër in Switserland op 1 Februarie 1871 in Internasionale oorsig van die Rooi Kruis, n ° 311, 1996. Martine ILLAIREOorlogsherinneringe van Julien-Jean Poirier, veteraan van 1870 (1850-1940, in Bulletin van die Vereniging van Geskiedenis en Argeologie van Nantes en Loire-Atlantique1975-1977. t. 114, bl. 135-159