Die standbeelde van verskeie Slawiese gode is ontdek. 'n Hoë klipstandbeeld is in 1848 op die oewers van die Zbruch-rivier gevind met vier gesigte onder ’n kliphoed. Vanweë die ooreenkoms met Saxo se beskrywing van die groot idool in die tempel van Rügen, is daar dadelik beweer dat die standbeeld van Swantewit is, hoewel dit duidelik was dat dit nie die oorspronklike Swantewit van Rügen kon wees nie. Verskeie meerkoppige standbeelde is elders ontdek. 'n Klein vierkoppige standbeeld uit die 10de eeu wat uit been gekerf is, is opgegrawe tussen die ruïnes van Preslaf, 'n hoofstad van Middeleeuse Bulgaarse tsaars. 'n Tweekoppige, lewensgroot houtstandbeeld is ontdek op 'n eiland in die Tollensesee naby Neubrandenburg. 'n Driekoppige standbeeld is ook ontdek in Dalmasië (Kroasië) op die heuwel met die naam Suvid, nie ver van die piek Triglaf van Berg Dinara nie.
Dit is omdat die Slawiese boere die Christendom nie as 'n vervanging van die ou Slawiese mitologie beskou het nie, maar as 'n verlenging daarvan. Die Christelike geloof het dalk die belofte van redding en 'n geseënde ewige lewe in die volgende wêreld ingehou, maar vir die oorlewing in hierdie wêreld, vir die jaarlikse oeste en die beskerming van die vee, was die ou godsdiensstelsel met sy vrugbaarheidsrituele, beskermende gode en huisgeeste noodsaaklik. Dit was 'n probleem wat die kerk nooit werklik opgelos het nie; ten beste kon die kerk 'n Christelike heilige of martelaar in die plek van 'n heidense god vir 'n sekere gebruik stel, maar die gebruike self het voortgeduur, asook die mitologiese siening van die wêreld waardeur natuurverskynsels verduidelik is.
'n Absurde situasie is dus geskep vir die bestudering van die Slawiese mitologie. Terwyl volksgelowe en tradisies van al die Slawiese volke inderdaad die rykste bron is vir die rekonstruksie van antieke heidense gelowe, die sleutel vir die ontsluiting van die geheime van die langvergete goderyk, is hulle bronne van 'n baie ongewone aard wat nie sommerso geglo kan word nie. Volksliedere, stories en feeste het lankal hulle oorspronklike heilige, mitiese karakter en hul oorspronklike betekenis verloor, en is afgeskaal tot 'n vlak van 'n blote bygeloof of betekenislose tradisie wat van geslag tot geslag oorgedra is deur mense wat nie die ware betekenis daarvan verstaan het nie. Mense het 'n vae idee gehad dat feeste op sekere maniere gevier moet word, dat sekere stories vertel moet word of sekere liedere gesing moet word omdat dit "nog altyd" so gedoen is. Die heidense geloof is gemeng met die Christelike geloof en ou rituele met nuwe Christelike feesdae.
Hulle het oënskynlik 'n maankalender gevolg wat op die eerste dag van Maart begin het, nes dié van ander Indo-Europese kulture wat ons beter ken. Die name vir die laaste nag van die ou jaar en die eerste dag van die nuwe jaar was Velja Noc (Velja Notj)/Velik Dan (Velikŭ dĭnĭ) (Groot Nag/Groot Dag). Nadat die Slawiërs gekersten is, is die name waarskynlik oorgedra na Paasfees. In Slawiese lande wat tot die Ortodokse kerke behoort, is Goeie Vrydag bekend as Velik Dan/Groot Dag, terwyl dit onder Katolieke Slawiërs bekend is as Velika Noc/Groot Nag. Die name sluit aan by die Griekse Megale Hemera, Groot Week, die Christelike term vir die week waarin Paasfees val. In heidense tye was dié vakansiedag waarskynlik iets soos Halloween. Sekere mense (sjamans) het groteske maskers opgesit en jasse van skaapwol aangetrek en dan in die dorpies rondgeloop omdat geglo is dat die geeste van gestorwe voorvaders gedurende die Groot Nag deur die land geloop het en dorpies en huise aangedoen het om die nuwe jaar saam hul lewende familielede te vier. Daarom was die god van die laaste dag van die jaar waarskynlik Weles, god van die onderwêreld.
Die fees van die somer-dag-en-nag-ewening is vandag bekend as Ivanje, Koepala of Kries. Dit is baie soos 'n groot bruilof gevier, en volgens sekere historiese bronne in heidense tye deur 'n gemeenskaplike orgie gevolg. Daar is die vorige aand baie geëet en gedrink, groot vure (in Slawies kres) is aangesteek en jong mense het in sirkels gedans en geslagsomgang gehad of oor vure gespring. Jong meisies het kranse gemaak van blomme en varings (wat blykbaar 'n heilige plant vir hierdie fees was), hulle in die riviere gegooi en volgens die rigting waarin en manier waarop hulle gedryf het, mekaar se troues voorspel. 'n Rituele baaiery was ook belangrik op dié aand; dus die naam Koepala (van koepati, om te baai), wat aansluiting vind by die heilige wat die kerk later sou kies vir hierdie fees, Johannes die Doper. Met die fees is waarskynlik die bruilof van die god van vrugbaarheid gevier, wat ook verbind is met die groei van plante vir die oestyd.
In die middel van die somer was daar 'n fees wat verbind is met die god van donder, Perun, en wat in die na-Christelike tyd verander is in die baie belangrike fees van sint Elia. Dis beskou as die heiligste tyd van die jaar en daar is aanduidings uit historiese bronne dat menslike offerandes betrokke was. Die oestyd het waarskynlik net daarna begin.
Dit is onduidelik presies wanneer die einde van die oestyd gevier is, maar historiese bronne noem 'n interessante tradisie wat daarmee verbind is. Dit is by die Swantewit-tempel op die eiland Rügen gevier en het in latere volksoorleweringe voortgeleef. Mense sou voor die tempel bymekaarkom, waar priesters 'n groot koringbrood sou neersit wat amper so groot soos 'n man was. Die hoëpriester sou dan agter die brood staan en die mense vra of hulle hom kon sien. Wat ook al die antwoord, die priester sou dan vra dat die mense hom die volgende jaar nie agter die brood sal sien nie, dus dat die volgende jaar se oes nog groter sal wees.
Daar was waarskynlik ook 'n belangrike fees rondom die winter-dag-en-nag-ewening wat later met Kersfees verbind sou word. Daarom word Kersfees in baie Slawiese lande Bozjitsj genoem, wat eenvoudig beteken klein god. Terwyl dié naam goed pas by die Christelike idee van Kersfees, is dit waarskynlik van heidense oorsprong; dit dui op die geboorte van 'n jong, nuwe songod in die plek van die ou en swak god tydens die langste nag van die jaar. Die ou Son was Swarog en sy seun, die nuwe, jong Son, was Dazjbog. 'n Ander (of dalk die oorspronklike) naam van die fees was Korotsjoen.
'n Taamlik tipiese kosmologiese konsep onder sprekers van Indo-Europese tale, dié van die Wêreldboom, is ook in die Slawiese mitologie aanwesig. Dit is óf ’n eikeboom óf 'n soort denneboom. Die mitologiese simbool van die Wêreldboom was 'n baie sterk een en het baie eeue ná die Slawiërs se kerstening deur hul folklore voortgeleef. Die boom het drie vlakke van die heelal bevat. Sy kroon het die lug verteenwoordig, die ryk van hemelse gode en wesens, terwyl die stam die ryk van sterflinge was. Hulle is soms saamgestel teenoor die wortels van die boom, wat die onderwêreld gesimboliseer het, die ryk van die dooies. In teenstelling met algemene opvattings, blyk dit dat die wêreld van die dooies in die Slawiese mitologie eintlik 'n mooi plek was, 'n groen en nat wêreld met grasvlaktes en ewige fonteine. In folklore word soms na dié land verwys as Wirei of Iri.
Die drie ryke op die vertikale as van die Wêreldboom bestaan, parallel met die horisontale, geografiese ordening van die wêreld: Die wêreld van die gode en sterflinge was in die middel van die aarde (wat plat was) en dit is omring deur 'n see. Oorkant die see was die land van die dooies, waarheen voëls elke winter sou vlieg en waarvandaan hulle elke lente teruggekeer het. In baie volksoorleweringe word die konsepte "oor die see gaan" teenoor "van oor die see kom" gelykgestel met sterf teenoor terugkeer na die lewe. Dit sluit aan by 'n ou mitologiese konsep dat die doderyk bereik word deur 'n reis oor water. Verder was die aarde op sy horisontale as verdeel; in hierdie geval deur vier kardinale punte, wat voorgestel is deur die vier windrigtings (noord, oos, suid en wes). Hierdie twee verdelings van die wêreld, in drie ryke op die vertikale as en vier punte op die horisontale as, was baie belangrik in die mitologie; dit kan gesien word in standbeelde van Slawiese gode, veral dié van die driekoppige Triglaf en die vierkoppige Swantewit.
Soos blyk uit historiese bronne, het die Slawiërs 'n groot aantal verskillende gode aanbid, oor 'n groot geografiese gebied van die Oossee tot die Swartsee, en oor 'n tydperk van meer as 600 jaar. Die bronne wys ook dat die Slawiese volke elk sy eie gode aanbid en dus waarskynlik sy eie goderyk gehad het. Dit lyk of antieke Slawiese godsdiens in die algemeen taamlik plaaslik en kulties van aard was, met gode en gelowe wat van stam tot stam verskil. Nes in die geval van die verskillende Slawiese tale wat van ’n enkele, Proto-Slawiese taal afstam, is dit ook moontlik om 'n soort Proto-Slawiese Olimpus daar te stel en sekere elemente van hierdie oorspronklike goderyk te rekonstrueer deur die versigtige bestudering van folklore.
Volgens verskeie moderne teorieë was Rod of Swarog 'n Slawiese oppergod, en uit historiese bronne blyk dit dat gode soos Swarogitsj, Swantewit of Triglaf deur sekere stamme as oppergode beskou is. Maar die beste kandidaat vir die posisie van oppergod is verreweg Perun. Sy naam kom die meeste voor in historiese rekords van die Slawiese godsdiens; hy is in werklikheid die eerste Slawiese god wat in die geskrewe godsdiens genoem word (Prokopios noem in sy kort aantekening dat die god van donder en weerlig die Slawiërs se enigste god is). Die Primêre Kronieke beskryf hom as hoofgod van Kiëf-Roes voor die Slawiërs se kerstening. 'n Kort aantekening in Helmold se Chronica Slavorum lui dat Wes-Slawiërs in 'n enkele god in die hemel glo wat oor al die ander gode op aarde regeer. Die naam van die god word nie genoem nie, maar dis heel waarskynlik dat na Perun verwys word. En hoewel Perun se naam nie voorkom in enige van die uitgebreide rekords oor die Wes-Slawiërs se godsdiens nie, was hy by al die takke van die Slawiërs bekend, soos blyk uit die groot aantal plekname in Slawiese lande wat na hom genoem is. Hy is ook die enigste Slawiese god wat met die Christelike God gelykgestel word. Dit is baie duidelike tekens dat hy inderdaad die oppergod van die Proto-Slawiese goderyk was.
Perun het egter 'n eweknie gehad. Roman Jakobson wys daarop dat oral waar Perun in historiese tekste genoem word, hy altyd deur 'n ander god "vergesel" word: Weles. Hierdie verhouding kan ook in plekname gesien word: Waar daar 'n heuwel of bergpiek is met 'n naam wat met Perun verbind kan word, is daaronder, in 'n laerliggende gebied, gewoonlik naby 'n rivier, 'n plek met 'n naam wat aan Weles gekoppel kan word. Nes Perun dus dikwels met God verbind word, so word Weles met die duiwel verbind.
Iwanof en Toporof het die antieke mite oor die twee belangrikste gode van die Proto-Slawiese goderyk, Perun en Weles, gerekonstrueer. Die twee is in feitlik alle opsigte teenoorgesteldes. Perun is 'n hemelse god van donder en weerlig, vurig en "droog", wat oor die lewende wêreld regeer vanuit sy vesting in die hoogte, op die punt van die hoogste tak van die Wêreldboom. Weles is 'n aardse god wat verbind word met water, hy is "nat", hy regeer oor die onderwêreld van "onder" tussen die wortels van die Wêreldboom. Perun is die skenker van reën aan boere en die god van oorlog en wapens. Weles is ’n god van beeste en die beskermer van veewagters wat verbind word met toorkrag en handel.
'n Kosmiese geveg tussen hulle sluit aan by die antieke Proto-Indo-Europese mite van 'n geveg tussen 'n god van storms en 'n draak. Perun val sy slangagtige vyand, Weles, aan met weerligstrale uit die lug. Weles seil onder op die aarde. Weles tart Perun en vlug terwyl hy hom as verskeie diere vermom. Hy skuil agter bome, huise of mense. Op die ou end maak Perun hom dood, of hy vlug in die water, in die onderwêreld, in. Dit is basies dieselfde ding; Perun maak Weles dood; hy vernietig hom egter nie, maar stuur hom terug na sy plek in die wêreld van die dooies. So herstel Perun die wêreldorde, wat deur Weles se boosaardigheid bedreig is. Die idee dat storms en donderweer eintlik 'n geveg is tussen die oppergod en sy aartsvyand, was baie belangrik vir die Slawiërs en het voortgeduur lank nadat God en die duiwel vir Perun en Weles vervang het. Wanneer 'n weerligstraal 'n boom neergevel of ’n huis laat afbrand het, is geglo dat dit die hemelse god van donder is wat sy aardse, onderwêreldse vyand aanval.
Die vyandigheid tussen die twee gode kon ontstaan het omdat Weles Perun se beeste gesteel het, of omdat Perun Weles se beeste gesteel het. Die beeste kan ook 'n metafoor vir hemelse water of reën wees. Nog 'n rede vir dié vyandigheid kan wees die steel van mekaar se vroue. Uit volksoorleweringe blyk dat die Son soms as Perun se vrou beskou is ('n vreemde idee, aangesien alle Slawiese songode, soos Chors en Dazjbog, manlik was). Omdat die Son egter elke aand sterf wanneer dit agter die horison in die onderwêreld in verdwyn waar dit die nag deurbring, is geglo dat Weles Perun se vrou steel (net so kon die hergeboorte van die Son soggens beskou word as dat Perun Weles se vrou steel).
Katicic en Belaj het in die voetspore van Iwanof en Toporof gevolg en die mite gerekonstrueer oor die god van plantegroei en vrugbaarheid, Jarilo, en sy suster en vrou, Morana, die godin van die natuur en die dood. Jarilo is verbind met die Maan en Morana word beskou as 'n dogter van die Son. Hulle is albei kinders van Perun en is gebore in die nag van die nuwe jaar (Groot Nag). In dieselfde nag word Jarilo uit sy wiegie gesteel en na die onderwêreld geneem waar Weles hom as sy eie seun grootmaak. Op die lentefees van Jare/Jurjevo, keer Jarilo terug van die wêreld van die dooies ("van oor die see") en bring lente van die immergroen onderwêreld na die ryk van die lewendes. Hy ontmoet sy suster Morana en maak haar die hof. Aan die begin van die somer, op die fees wat later as Ivanje/Ivan sou bekend staan, vier Koepala hul goddelike bruilof. Die heilige verbintenis tussen broer en suster, kinders van die oppergod, bring vrugbaarheid en oorvloed na die aarde en verseker 'n goeie oes. Omdat Jarilo die (aangenome) seun van Weles is en sy vrou die dogter van Perun, bring hul huwelik vrede tussen die twee groot gode; dus verseker dit dat daar geen storms sal wees wat die oes kan verwoes nie.
Swarog se naam word net in Oos-Slawiese manuskripte gevind waar dit gewoonlik gelykgestel word aan die Griekse smidgod Hephaistos. Die naam is egter baie oud, 'n aanduiding dat Swarog ’n godheid van die Proto-Slawiese godedom was. Die stam swar beteken helder en die agtervoegsel -og dui 'n plek aan. Dit is moontlik dat hy die oorspronklike luggod van die goderyk was, dalk 'n Slawiese weergawe van die Proto-Indo-Europese Dyēus. Swarog kan dalk ook 'n blink plek van vuur beteken, dus 'n smeltoond. Dit, asook 'n verbintenis met Hephaistos in historiese bronne, dui aan hy was ook 'n god van vuur en grofsmede. Volgens die interpretasie van Iwanof en Toporof het Swarog twee seuns gehad: Swarogitsj, wat vuur op aarde verteenwoordig het, en Dazjbog, wat vuur in die lug verteenwoordig het en met die Son verbind is. Daar is geglo dat Swarog die Son gesmee het en dit vir sy seun Dazjbog gegee het om oor die hemelruim te dra.
In Russiese manuskripte word Dazjbog gelykgestel aan die Son, en in folklore word hy onthou as 'n welwillende godheid van lig en die lug. In Serwiese folklore word hy egter veel donkerder voorgestel; hy is Dabog, ’n skrikwekkende en verlamde godheid wat die deure van die onderwêreld bewaak en met mynbou en edelstene verbind word. Veselin Čajkanović wys uit dat hierdie twee aspekte goed aanpas by die simboliek van ’n Slawiese songod; ’n welwillende karaktertrek gedurende die dag wanneer hy die son oor die hemelruim dra. Die kwaadwillige en lelike Dabog dra die son saans in die onderwêreld in. Dié patroon kan ook aangewend word vir die Son se jaarlikse siklus; 'n welwillende aspek word verbind met die jong somerson, en 'n kwaadwillige aspek met die ou winterson.
Swarogitsj is lank ná die Slawiërs se kerstening aanbid as 'n vuurgod deur Russiese boere. Hy was ook bekend onder Wes-Slawiërs, maar hulle het hom aanbid as 'n oppergod in die heilige stad Radegast. Swarogitsj is die verkleiningsvorm van Swarog se naam en kan dus bloot 'n ander aspek, sê maar 'n van, van Dazjbog wees.
Dit is ironies dat die presiese posisie van hierdie twee gode in die Slawiese goderyk nog nie vasgestel is nie, maar dat baie tog oor hulle geskryf is. Dat hulle belangrik was vir alle heidense Slawiërs blyk uit die feit dat daar talle plekname is wat met hulle verbind kan word, asook die ontdekking van meerkoppige standbeelde in verskeie Slawiese streke. Hulle is albei op sekere plekke as oppergode beskou; albei word verbind met waarsêery en word deur die perd gesimboliseer. 'n Moontlik veelseggende verskil is dat Swantewit 'n wit perd gehad het en Triglaf 'n swarte, en dat Swantewit voorgestel is met vier koppe en Triglaf (wie se naam bloot Driekoppig beteken) met drie. Swantewit is ook verbind met oorwinning in oorlog, die oes en handel.
Dit is moontlik dat baie van hierdie gode onder verskillende name bekend was, selfs in dieselfde taal. Daar was onder die Slawiërs 'n verbod op die noem van gode se name, dus is hulle dikwels by ander name genoem, of by byvoeglike naamwoorde wat hul eienskappe beskryf het.
Die volgende vlak van ontwikkeling is die mitologisering van historiese tradisies. Dit het begin in die heidense tye en voortgeduur lank ná die Slawiërs se kerstening. Dit word gekenmerk deur verhale en liedere oor legendariese helde, van suiwer legendariese stigters van sekere stamme, soos die stories oor Ljech, Tsjech en Roes, tot historiese figure soos die 15de-eeuse Kroaties-Hongaarse koning Matthias Corvinus of die Serwiese prins Marko, wat albei verewig is in volkslegendes en gedigte. Russiese bilinas oor bogatirs, Poolse legendes van Krak die Draakdoder, Tsjeggiese legendes oor Libuše en die stigting van Praag val almal in hierdie kategorie. Verskeie elemente van hierdie verhale openbaar steeds elemente van ou mites (soos ’n held wat 'n draak verslaan, 'n flou weergawe van die antieke konsep van 'n kosmiese geveg tussen Perun en Weles).