Geskryf deur Scott B. Rankin en Angus J Duff
Vanlifers geniet die vryheid om in hul bakkies te woon. (Alex Guillaume / Unsplash)
'N Groeiende aantal mense herdefinieer hoe' huis 'daar uitsien. Vir baie van hulle lyk dit soos 'n bussie.
Die neiging tot #vanlife word aangevuur deur die dalende bekostigbaarheid van huise, huurtekorte in stedelike sentrums en oordgemeenskappe, en deur 'n verskuiwing in ons definisie van 'gemeenskap' van fisiese omgewing na aanlyn sosiale netwerke.
Te oordeel aan ons navorsing, daar is baie verskillende begrippe oor die keuse van 'n woning, afhangend van watter kant van die stuurwiel u is. Maar dit is nie net belangrik om die ervarings van inwoners van inwoners te verstaan ​​nie, maar ook vir gemeenskapsbeplanners en werkgewers.
As organisasie-wetenskaplikes is ons van mening dat dit belangrik is om die verskuiwing van die definisie van 'n huis in die balans tussen werk en privaatheid te verstaan. Die meeste navorsing op balans tussen werk en privaatheid fokus op maniere om werk in ons huise en lewens te pas. Dit sluit in die verandering van die manier waarop werk gedoen word, of deur programme soos dagsorg, ouer sorg of telewerk te verskaf wat werkers help om hul werk beter in hul huise in te pas.
Maar hierdie aanpassings is nie beskikbaar vir baie werkers nie. Bouwerk kan nie met 'n Zoom-oproep plaasvind nie, en buigsame skedules werk nie goed as u 'n busbestuurder is nie. En baie maatskappye is om baie redes nie bereid om te belê in die programme wat werk meer buigsaam maak nie.
Herdefiniëring van huise
Ons navorsing, gebaseer op onderhoude van werkende mense wat in bestelwagens woon, vind dat sommige werkers hul huise herdefinieer eerder as om op werkgewers te vertrou om hul werk te herdefinieer. Hulle word aangeskakel deur die sosiale media-beweging #vanlife wat wenke gee oor die instel van voertuie met beddens, baddens en kombuise, oor vriendelike (en onvriendelike) oornagplekke en 'n bloeiende gemeenskap van #vanlife-kommoditeite. Die mense wat bekend staan ​​as vanlifers verwerp tradisionele opvattings oor huiseienaarskap en neem hul huis op die pad.
Dit klink miskien na vakansiehuisies in 'n motorhuis, maar die natuurlewe-verskynsel gaan nie oor vakansie nie. Inteendeel, dit is 'n keuse wat mense met werk maak, veral in hoëkostemarkte soos Vancouver, San Francisco en Seattle.
Vanuit die oogpunt van gemeenskappe en huiseienaars, inwoners van inwoners beklee 'n kategorie haweloosheid. In die winter van 2019, die vakansieoord Canmore, Alta., worstel met die toenemende aantal bussies wat in gemeenskapsentrums en winkelsentrums parkeer. Plaaslike inwoners het gekla oor geraas, gemors en die gebruik van ontspanningsentrums deur die bussiebewoners.
Daar was soortgelyke verhale in Kanada, ook in Vancouver, Victoria en Squamish, BC
Plaaslike nuusverhale is geneig om die bussiebewoners te skilder as 'n kortstondige groep wat op die openbare ruimte hurk. Dit is geldige bekommernisse vir gemeenskappe, maar die gemeenskappe wat kla oor nie-standaard-lewensreëlings, is dikwels afhanklik van die lae-loonwerkers wat geneig is om hulle te bevolk en hulle die nodige goedere en dienste te bied.
Het 'n ander keuse gemaak
Ons het probeer om die leefwyse van die bewoners vanuit hul perspektief te verstaan ​​en het verskeie algemene temas gevind. Eerstens verwerp bussiebewoners die etiket vir haweloses kategories. Baie respondente het duidelik gemaak dat hulle bloot 'n ander keuse as die meeste gemaak het as dit gaan oor hoe hulle leef.
'N Vrou berei 'n bussie voor waarna sy in New Hampshire wil gaan woon. (Hilary Bird / Unsplash)
Hulle beskou die woonwa as 'n bron van vryheid van verbandlenings, huur, nutsdienste en die besittings wat met tradisionele woonplekke gepaardgaan.
Een respondent, 'n klub-skyfjockey, het ons vertel dat hy as huurder elke maand meer as twee weke moet werk net om sy huur te betaal. In 'n bussie het hy ekstra tyd en geld om 'n lewenstyl te leef wat hy andersins nie kon bekostig nie.
'N Konstruksiewerker het in 'n bussie gewoon sodat hy die helfte van die jaar vakansie kon neem vir ontspanningsreise, iets wat die besit of huur daarvan vir hom onbekostigbaar sou maak.
Benewens finansiële vryheid, het inwoners van inwoners gesê dat dit meer loopbaanvryheid bied, wat geleenthede bied wat hulle andersins nie sou kon benut nie.
'N Pakhuiswerker van Kalifornië het na Washington verhuis om hoër lone te benut. 'N Oproeponderwyser in Vancouver kan verskillende take aflê sonder om twee uur lank pendel te word. In plaas daarvan het hy sy huis / bussie saans as die verkeer min was, verhuis.
Laastens het bussiebewoners die harmonie tussen werkeise en hul lewens verhoog. Hulle het deurgaans vir ons gesê dat hulle hul lewensstyl kan geniet ongeag werkslokale en skedules wat vir baie uitdagend sal wees. Soos die onderwyser, het 'n busbestuurder wat uit drie depots versprei oor die onderste vasteland van BC gesels oor hoe haar lewensreëlings die spanning uit die weg geruim het deur haar van die oggendpendel te bevry.
Vanlifers prys die deugde van mobiliteit. (Hilary Bird / Unsplash)
Van inwoners het wel negatiewe gerapporteer.
Sommige was van mening dat die taak om parkeerplekke te vind waar dit nie teikens vir kaartjies of frustrasie in die gemeenskap was nie, 'n voortdurende uitdaging was. Ander het gevoel dat hul werkplekke hul keuse kan stigmatiseer en vereis dat hulle hul lewensstyl moet wegsteek uit vrees om hul of hul werkgewer se reputasie te benadeel.
Oor die algemeen het die inwoners van die stad egter tipiese opvattings van huis verwerp.
Net soos vanlifers die definisie van 'n huis herbedink het, is dit miskien tyd vir die samelewing en werkgewers om hulself voor te stel waar werkers woon. Vir werkgewers kan bestuurders toegang tot werkers bied, veral in hoë-koste-huismarkte of streng arbeidsmarkte.
Die verskaffing van basiese dienste soos storte of parkeerplekke met kragbronne, om te verseker dat daar nie teen werknemers gediskrimineer word nie, afhangende van hoe hulle gekies het om te woon, of bloot erken dat iemand se keuse van woonplek geen bedreiging vir iemand se lewensonderhoud is nie, kan beter uitkomste vir die inwoners van die woonbuurt skep. hul werkgewers en die gemeenskappe waar hulle werk.
Scott B. Rankin, assistent-professor, menslike hulpbronne, Thompson Rivers Universiteit en Angus J Duff, medeprofessor, Menslike Hulpbronne, Thompson Rivers Universiteit