Japannese kuns - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Japanese kuns dek 'n wye verskeidenheid kunsstyle en -media, insluitend antieke pottebakkery, beeldhouwerk in hout en brons, inkverf op sy en papier, kalligrafie, keramiek, argitektuur, olieverf, letterkunde, drama en musiek. Die geskiedenis van Japanese kuns begin met die vervaardiging van keramiek deur vroeë inwoners iewers in die tiende millennium B.C.E. Die vroegste komplekse kuns word geassosieer met die verspreiding van Boeddhisme in die sewende en agtste eeu C. Die kunste in Japan is eeue lank gepatroniseer en volgehou deur 'n reeks keiserlike howe en aristokratiese stamme, totdat verstedeliking en industrialisasie 'n gewilde mark vir kuns geskep het. Beide godsdienstige en sekulêre artistieke tradisies het ontwikkel, maar selfs die sekulêre kuns was gekenmerk deur Boeddhistiese en Confuciaanse estetiese beginsels, veral die Zen-konsep dat elke aspek van die materiële wêreld deel is van 'n allesomvattende geheel.
Japannese kuns het in die lang geskiedenis baie buitelandse artistieke tradisies opgeneem en onderbroke met China en Korea gevoer. Toe Japan gedurende die 19de eeu in aanraking kom met die Westerse wêreld, het Japanese houtblokkie-afdrukke, skilderye en keramiek 'n groot invloed op die Europese kuns gehad, veral op kubisme en impressionisme. Japannese estetiese beginsels van eenvoud en understatement het die Westerse argitektuur en ontwerp gedurende die 20ste eeu beïnvloed. Japanese kunstenaars het ook Westerse tegnieke en materiale opgeneem en internasionale gehore verwerf. Hedendaagse Japanese kuns handel oor temas soos selfidentiteit en die vind van vervulling in 'n wêreld wat deur tegnologie oorheers word. Sedert die negentigerjare het Japanese animasie, bekend as anime, baie gewild geraak onder jong mense in die Weste.
Hierdie artikel bevat Japanese teks. Sonder die korrekte ondersteuning van die weergawes, kan u vraagtekens, vakke of ander simbole sien in plaas van kanji en kana.
Kitagawa Utamaro, "Flowers of Edo: Narrative Chanting of Young Woman to the Shamisen," ca. 1800
Histories was Japan blootgestel aan skielike inleidings van nuwe en uitheemse idees, gevolg deur lang periodes van minimale kontak met die buitewêreld waartydens vreemde elemente geassimileer is, aangepas is vir die Japannese estetiese voorkeure, en soms in nuwe vorme ontwikkel het.
Soos China en Korea, het Japan sowel godsdienstige as sekulêre artistieke tradisies ontwikkel. Die vroegste komplekse kuns in Japan is in die sewende en agtste eeu C.E. geproduseer in verband met Boeddhisme. In die negende eeu, toe die Japanese begin wegdraai van China en inheemse vorme van uitdrukking ontwikkel het, het die sekulêre kunste toenemend belangrik geword. 'N Sosiale en intellektuele elite verfynde inkskildery, kalligrafie, poësie, letterkunde en musiek as vorme van selfuitdrukking en vermaak. Tot die laat vyftiende eeu het godsdienstige en sekulêre kunste gefloreer. Na die Warnin-oorlog (1467-1477) het Japan 'n periode van politieke, sosiale en ekonomiese ontwrigting betree wat langer as 'n eeu geduur het. In die staat wat onder leiding van die Tokugawa-shogunaat ontstaan ​​het, het georganiseerde godsdiens 'n baie minder belangrike rol in mense se lewens gespeel, en die kunste wat hoofsaaklik sekulêr geword het. Die Japannese het in hierdie periode beeldhouwerk 'n veel minder simpatieke medium vir artistieke uitdrukking gevind; die meeste Japanese beeldhouwerk hou verband met godsdiens, en die gebruik van die medium het afgeneem met die minder belangrikheid van tradisionele Boeddhisme.
Gedurende die sestiende eeu het die ontstaan ​​van 'n welgestelde handelaarsklas en stedelike gebiede gesentreer rondom nywerhede soos die vervaardiging van tekstiele 'n vraag na gewilde vermaak en vir massaprodukte kunswerke soos houtblokafdrukke en prenteboeke. In die Edo-periode (1603 - 1868) word 'n styl van houtblokkie-afdrukke genoem Ukiyo-e het 'n belangrike kunsvorm geword wat gebruik is om kleurvol gedrukte poskaarte, teaterprogramme, nuusbulletins en handboeke te produseer.
Skilderkuns is die voorkeur artistieke uitdrukking in Japan, wat deur amateurs en professionele mense beoefen word. Inkt- en waterkleurverf was 'n groei van kalligrafie; tot die moderne tyd het die Japannese met 'n kwas eerder as 'n pen geskryf. Olieverf is bekendgestel toe Japan gedurende die sestiende eeu met die Weste in aanraking gekom het, saam met Westerse estetiese konsepte soos die gebruik van perspektief in landskappe. Hedendaagse Japanese skilders werk in alle genres, insluitend tradisionele skilderye vir ink- en waterkleure, klassieke olieverfskilderye en moderne media.
Japannese keramiek is van die beste ter wêreld en bevat die vroegste bekende artefakte van die Japannese kultuur. In die argitektuur word Japanese voorkeure vir natuurlike materiale en 'n interaksie van binne- en buite-ruimte duidelik uitgedruk.
Japan se bydraes tot kontemporêre kuns, mode en argitektuur is skeppings van 'n moderne, globale en multikulturele (of akulturele) gebuik.
Geskiedenis van Japanese kuns
J artmon art
Die eerste setlaars van Japan, die Jōmon-bevolking (c 11.000 a-c 300 B.C.E.), vernoem na die koordmerke wat die oppervlaktes van hul kleivaartuie versier het, was nomadiese jagter-versamelaars wat later georganiseerde boerdery beoefen en stede met groot bevolkingsgroepe gebou het. Hulle het eenvoudige huise van hout en grasdak in vlak erdkuile ​​gebou om warmte uit die grond te bied, en het buitegewoon versierde pottebakkerstoorwerke vervaardig, klei-beeldjies genoem Dogu, en kristaljuwele.
Beeldjie met sneeublaaie, Jōmon Era
Die Yayoi-mense, wat vernoem is na die distrik in Tokio waar die oorblyfsels van hul nedersettings eers gevind is, het ongeveer 350 vC in Japan aangekom en hul kennis gebring oor die verbouing van vleilande, die vervaardiging van koperwapens en bronsklokke. (Dōtaku), en keramiek wat met wiel gegooi word. Dōtaku (| 銅 鐸), wat van relatief dun brons gesmelt en ryklik versier is, is waarskynlik slegs vir rituele gebruik. Die oudste dōtaku gevind datum vanaf die tweede of derde eeu B.C.E. (wat ooreenstem met die einde van die Yayoi-era). Historici glo dit dōtaku is gebruik om vir goeie oeste te bid, want hulle is versier met diere soos die naaldekoker, bidsprinkaan en spinnekop, wat natuurlike vyande is van insekplae wat vaalveld aanval.
'N Yayoi-periode dōtaku, derde eeu.
'N Yayoi-pot, eerste-derde eeu, is opgegrawe in Kugahara, Ota, Tokio, Tokio Nasionale Museum.
Die derde fase in die Japanse voorgeskiedenis, die periode Kofun of Tumulus (ongeveer 250-552 C.E.), (vernoem na die grafkelders), is 'n modifikasie van die Yayoi-kultuur, wat toegeskryf kan word aan interne ontwikkeling of eksterne krag. In hierdie periode het verskillende groepe mense politieke alliansies gevorm en saamgevoeg tot 'n nasie. Tipiese artefakte is bronspieëls, simbole van politieke alliansies en klei-beelde haniwa wat buite grafte opgerig is.
Haniwa-perdbeeldjie, kompleet met saal en beuels, sesde eeu
Asuka en Nara-kuns
Bodhisattva, Asuka periode, sewende eeu
Gedurende die Asuka- en Nara-periode, so genoem omdat die setel van die Japanse regering in die Asuka-vallei van 552 tot 710 en in die stad Nara tot 784 gesetel is, het die eerste belangrike inleiding van die Asiatiese kontinentale kultuur in Japan plaasgevind.
Die oordrag van Boeddhisme het die aanvanklike stukrag gegee vir kontak tussen China, Korea en Japan. Die vroegste Japanese beeldhouwerke van die Boeddha dateer uit die sesde en sewende eeu. In 538 stuur die regerende monarg van Baekche, koning Sông, 'n amptelike diplomatieke missie om Boeddhisme formeel aan die Japanse hof voor te stel, en bied Boeddhistiese beelde en sutras aan die keiser voor.1
Koreaanse priesters het gedurende die tweede helfte van die sesde eeu 'n belangrike rol gespeel in die verspreiding van Boeddhisme, en die invloed van Koreaanse beeldhouers kan opgespoor word in Boeddhistiese werke uit die Asuka-periode (538-710) uit die Nara-gebied.2 Nadat die anti-Boeddhistiese Mononobe en Nakatomi Clans in 587 in 'n geveg verslaan is, het die leier van die Soga Clan, Soga no Umako, beveel dat die eerste volskaalse Boeddhistiese klooster in Japan, die Asuka-Dera. 'N Inskrywing uit die jaar 588 in die Nihon Shoki, 'n Japannese historiese chronologie, beskryf die talle vakmanne wat van Baekche na Japan gekom het om toesig te hou oor die werk op die Asuka-dera.3
Gedurende hierdie periode het die Japannese ander buitelandse konsepte en praktyke aangepas wat 'n diepgaande invloed op die Japannese kultuur gehad het, insluitend die gebruik van Chinese geskrewe taal; geskiedskrywing; komplekse teorieë van gesentraliseerde regering met 'n effektiewe burokrasie; die gebruik van muntstukke; en die standaardisering van gewigte en metings. Nuwe tegnologieë, nuwe boustegnieke, meer gevorderde metodes om in brons te giet, en nuwe tegnieke en skildermedia het innovasies in Japanese kuns teweeg gebring.
Die vroegste Boeddhistiese strukture wat nog in Japan bestaan, en die oudste houtgeboue in die Verre Ooste word by die Hōryū-ji ten suidweste van Nara aangetref. Dit bestaan ​​in die vroeë sewende eeu as die privaat tempel van kroonprins Shotoku, en bestaan ​​uit 41 onafhanklike geboue. Die belangrikste, die belangrikste aanbiddingsaal, of Kondo (Golden Hall), en Goju-no-aan (Pagoda met vyf verdiepings), staan ​​in die middel van 'n oop gebied omring deur 'n daktent. Die Kondo, in die styl van Chinese aanbiddingsale, is 'n struktuur met twee verdiepings van konstruksie na-en-balk, wat deur 'n irimoya, of met 'n heupdak van keramiekteëls.
Binne die Kondo, op 'n groot reghoekige platform is van die belangrikste beelde van die periode. Die sentrale afbeelding is 'n Shaka-drie-eenheid (623), die historiese Boeddha, omring deur twee bodhisattvas, beeldhouwerk in brons gegiet deur die beeldhouer Tori Busshi (vroeg in die sewende eeu) in hulde aan die pas oorlede prins Shotoku. Aan die vier hoeke van die perron is die Guardian Kings of the Four Directions, omstreeks 650 in hout gekerf. Hulle is ook gehuisves in Hōryū-ji, die Tamamushi-heiligdom, 'n houtreplika van 'n Kondo, wat op 'n hoë houtbasis geleë is en versier is met figuurlike skilderye wat uitgevoer is in 'n medium minerale pigmente gemeng met lak.
Pagoda en Kondo by Horyu-ji, agtste eeu
Die Pagoda het sekere eienskappe wat uniek is aan Hōryū-ji
Replika van Kudara Kannon in die Britse museum, Hōryū-ji, laat die sewende eeu
Die Tōdai-ji in Nara, wat in die agtste eeu gebou is as die hoofkwartier vir 'n netwerk tempels in elk van die provinsies, is die mees ambisieuse godsdienstige kompleks wat in die vroeë eeue van die Boeddhistiese aanbidding in Japan opgerig is. Die gepaste Boeddha (voltooide 752 m) van die 16,2 m (voltooi 752) is in die hoofsaal van die Boeddha vasgelê, of Daibutsuden, is 'n Rushana-Boeddha, die figuur wat die wese van Boeddha-wêreld verteenwoordig, net soos die Tōdaiji die sentrum vir die imperiaal geborgde Boeddhisme en die verspreiding daarvan in Japan verteenwoordig het. Slegs enkele fragmente van die oorspronklike standbeeld oorleef, en die huidige saal en die sentrale Boeddha is rekonstruksies uit die Edo-periode.
Om die Daibutsuden op 'n ligte hellende heuwel is 'n aantal sekondêre sale: die Hokkedo (Lotus Sutra Hall), met sy hoofbeeld, die Fukukenjaku Kannon (die gewildste bodhisattva), vervaardig van droë lak (lap gedoop in lak en gevorm oor 'n hout anker); die Kaidanin (Ordination Hall) met sy pragtige kleibeelde van die Four Guardian Kings; en die pakhuis, genaamd die Shosoin. Hierdie laaste struktuur is van groot belang as 'n historiese kas, omdat dit die gereedskap bevat wat tydens die inwyding van die tempel in 752 gebruik is, die ritueel vir die Rushana-beeld, sowel as regeringsdokumente en baie sekulêre voorwerpe in besit van die keiser gesin.
Nio Guardian aan die Todai-ji, Unkei, 1203
Tōdai-ji: Oopwerk wat fluit Bodisatva speel in die Agthoekige Lanterntoring, agtste eeu
Daibutsu van Tōdai-ji. Die beroemde Daibutsu van Todaiji. Om 'n perspektief te gee, is elke vinger so groot soos 'n mens.
In 794 word die hoofstad van Japan amptelik oorgeplaas na Heian-kyo (hedendaagse Kyoto), waar dit tot 1868 gebly het. Heian periode verwys na die jare tussen 794 en 1185, toe die Kamakura-shogunaat aan die einde van die Genpei-oorlog tot stand gekom het. Die periode word verder verdeel in die vroeë Heian en die laat Heian, of die Fujiwara era, wat in 894 begin het, die jaar waarop die imperiale ambassades na China amptelik gestaak is.
Vroeë Heian-kuns: In reaksie op die groeiende rykdom en mag van die georganiseerde Boeddhisme in Nara, het die priester Kūkai (veral bekend onder sy postuum titel Kōbō Daishi, 774-835) na China gereis om Shingon te bestudeer, 'n vorm van Vajrayana-Boeddhisme, wat hy in Japan in Japan ingevoer het. 806. Aan die kern van Shingon-aanbidding is mandalas, diagramme van die geestelike heelal, wat die tempelontwerp begin beïnvloed het. Japannese Boeddhistiese argitektuur het ook die stupa, oorspronklik 'n Indiese argitektoniese vorm, in die styl van 'n Chinese pagode aangeneem.
Die tempels wat vir hierdie nuwe sekte opgerig is, is in die berge gebou, ver weg van die hof en in die hoofstad. Die onreëlmatige topografie van hierdie terreine het Japanse argitekte gedwing om die probleme van tempelbou te heroorweeg en sodoende meer inheemse ontwerpelemente te kies. Sipres-basdakke vervang dié van keramiekteëls, houtplanke is in plaas van erdvloere gebruik, en 'n aparte aanbiddingsarea vir die kamer is voor die hoofheiligdom gevoeg.
Die tempel wat die gees van die vroeë Heian Shingon-tempels die beste weerspieël, is die Muro-ji (vroeë negende eeu), diep in 'n stand van sipresbome op 'n berg suidoos van Nara. Die houtbeeld (ook vroeg in die negentiende eeu) van Shakyamuni, die 'historiese' Boeddha, veranker in 'n sekondêre gebou aan die Muro-ji, is tipies van die vroeë Heian-beeldhouwerk, met sy besonderse liggaam, bedek met dik gordyne wat in die muur gekerf is die hompa-Shiki (golwende) styl, en die streng, teruggetrokke gesigsuitdrukking.
Fujiwara-kuns: In die Fujiwara-periode het die Suiwer Boeddhisme, wat maklike redding aangebied het deur geloof in Amida (die Boeddha van die Westerse Paradys), gewild geword. Hierdie periode is vernoem na die Fujiwara-familie, destyds die magtigste in die land, wat as regente vir die keiser regeer en in werklikheid burgerlike diktators geword het. Tegelykertyd het die Kyoto-adel 'n samelewing ontwikkel wat gewy is aan elegante estetiese strewe. Hulle wêreld was so veilig en mooi dat hulle nie die Paradys kon bedink as baie anders nie. Hulle het 'n nuwe vorm van die Boeddha-saal, die Amida-saal, geskep wat die sekulêre met die godsdienstige meng, en een of meer Boeddha-beelde bevat in 'n struktuur wat lyk soos die herehuise van die adel.
Byodoin Phoenix Hall Nageire-Dou, Tottori, elfde eeu
Die Ho-o-do (Phoenix Hall, voltooi 1053) van die Byodoin, 'n tempel in Uji ten suidooste van Kyoto, is die voorbeeld van Fujiwara Amida-sale. Dit bestaan ​​uit 'n reghoekige hoofstruktuur, geflankeer deur twee L-vormige vlerkorridors en 'n stertgang wat aan die rand van 'n groot kunsmatige dam geleë is. Binne is 'n enkele goue beeld van Amida (ongeveer 1053) op 'n hoë platform geïnstalleer. Die Amida-beeld is uitgevoer deur Jocho, wat 'n nuwe kanon van verhoudings en 'n nuwe tegniek gebruik (Yosegi), waarin verskeie stukke hout soos skulpe uitgesny word en van binne gekombineer word. Op die mure van die saal word klein houtsneewerk van die hemelruim toegepas, en die leër het geglo dat hy Amida vergesel het toe hy uit die Westelike Paradys neergedaal het om die siele van gelowiges op die oomblik van die dood te versamel en in lotusblomme na die Paradys te vervoer. Raigō (来 迎, 'verwelkomende benadering') skilderye en beeldhouwerke wat Amida Boeddha uitstal op 'n pers wolk ten tyde van die dood van 'n persoon, het baie gewild geword onder die hoër klasse.Raigo skilderye aan die houtdeure van die Ho-o-do, wat die afkoms van die Amida Boeddha uitbeeld, is 'n vroeë voorbeeld van Yamato-e, Japanese skilderye en bevat voorstellings van die landskap rondom Kyoto.
E-maki: In die laaste eeu van die Heian-periode het die horisontale, geïllustreerde verteltekens, die e-maki, goed gevestig geraak. Die geïllustreerde 'Tale of Genji' dateer uit ongeveer 1130 en verteenwoordig een van die hoogtepunte van die Japannese skilderkuns. Die roman, geskryf oor die jaar 1000 deur Murasaki Shikibu, 'n dame wat wag op die keiserin Akiko, handel oor die lewe en liefdes van Genji en die wêreld van die Heian-hof na sy dood. Die twaalfde-eeuse kunstenaars van die e-maki weergawe het 'n stelsel van beeldkonvensies bedink wat die emosionele inhoud van elke toneel visueel oordra. In die tweede helfte van die eeu het 'n ander, lewendiger styl van deurlopende narratiewe illustrasie gewild geword. Die Ban Dainagon Ekotoba (laat twaalfde eeu), 'n boekrol wat handel oor 'n intrige by die hof, beklemtoon figure in aktiewe beweging wat uitgebeeld word in vinnig uitgevoerde kwashale en dun, maar lewendige kleure.
Emaki:Bandainagon Ekotoba, Tokiwa Mitsunaga, twaalfde eeu
E-maki dien ook as 'n paar van die vroegste en grootste voorbeelde van die otoko-e (Mansfoto's) en Onna-e (Vroulike foto's) skilderstyle. Van die vele fyn verskille in die twee style wat bedoel is om die estetiese voorkeure van elke geslag aan te wend, is die verskille in onderwerp die maklikste opvallend. Onna-e, aangeteken deur die handboek van Tale of Genji, het tipies gehandel oor die hoflewe, veral die hofdames, en met romantiese temas. Otoko-e, daarenteen het historiese gebeure dikwels aangeteken, veral veldslae. Die beleg van die Sanjō-paleis (1160), uitgebeeld in die skildery "Night Attack on the Sanjō Palace", is 'n bekende voorbeeld van hierdie styl.
Paneelbeeldskyf van die Verhaal van Genji, 1130
Heian literatuur: Die term "klassieke Japannese letterkunde" word meestal toegepas op literatuur wat gedurende die Heiaanse periode geproduseer is. Die verhaal van Genji word beskou as die vooraanstaande meesterstuk van Heian-fiksie en 'n vroeë voorbeeld van 'n fiksiewerk in die vorm van 'n roman. Ander belangrike werke uit hierdie periode sluit die Kokin Wakashū (905, Waka Poëtry Anthology) en Die kussingboek (990's), 'n opstel oor die lewe, liefdes en tydverdrywe van edeles in die keiserhof geskryf deur Sei Shonagon. Die Iroha Gedig, wat nou een van twee standaardorde vir die Japanese lettergreep is, is ook gedurende die vroeë deel van hierdie periode geskryf. Gedurende hierdie tyd het die keiserlike hof digters, wat baie hofdienaars of dames in die wag gehad het, gepatroniseer, en die versiering van digbundels was 'n nasionale tydverdryf. Die digkuns weerspieël die aristokratiese atmosfeer en was elegant en gesofistikeerd en het in 'n retoriese styl emosies uitgespreek.
Portret van Minamoto no Yoritomo, twaalfde eeu
In 1180 breek daar 'n oorlog uit tussen die twee magtigste strydersklanke, die Taira en die Minamoto; Vyf jaar later het die Minamoto seëvierend voorgekom en 'n de facto-setel van die regering in die kusdorp Kamakura gevestig, waar dit tot 1333 gebly het. Met die verskuiwing van mag van die adel na die vegterklas, het die kunste 'n nuwe gehoor gehad: mans toegewy met betrekking tot die vaardighede van oorlogvoering, priesters wat hulle daartoe verbind het om Boeddhisme beskikbaar te stel aan ongeletterde mense en konserwatiewes, die adel en sommige lede van die priesterdom wat die dalende mag van die hof betreur het. Realisme, 'n populariserende neiging en 'n klassieke herlewing kenmerk dus die kuns van die Kamakura-periode.
beeldhouwerk: Die Kei-skool vir beeldhouers, veral Unkei, het 'n nuwe, meer realistiese beeldhoukuns geskep. Die twee Niō-beskermbeelde (1203) in die Groot Suidpoort van die Tōdai-ji in Nara illustreer Unkei se dinamiese suprarealistiese styl. Die beelde, ongeveer 8 m lank, is gedurende ongeveer drie maande in veelvuldige blokke gekerf, wat 'n aanduiding is van 'n ontwikkelde ateljeestelsel van ambagsmanne wat onder leiding van 'n meesterskaalwerker werk. Unkei se veelkleurige houtbeeldhouwerke (1208, Kōfuku-ji, Nara) van twee Indiese sages, Muchaku en Seshin, die legendariese stigters van die Hosso-sekte, is een van die mees bekwame realistiese werke van die tydperk.
Kalligrafie en skildery: Die Kegon Engi Emaki, die geïllustreerde geskiedenis van die stigting van die Kegon-sekte, is 'n uitstekende voorbeeld van die populariseringstendens in die skilderkuns van Kamakura. Die Kegon-sekte, een van die belangrikste in die Nara-periode, het tydens moeilike tye tydens die opkoms van die Suiwer Land-sektes geval. Na die Genpei-oorlog (1180-1185) het Priester Myōe van die tempel Kōzan-ji probeer om die sekte te laat herleef en ook 'n toevlug te bied vir vroue wat deur die oorlog weduwees was. Die vrouens van Samurai was ontmoedig om meer te leer as 'n lettergreepstelsel om klanke en idees oor te skryf (sien kana), en die meeste kon nie tekste lees wat Chinese ideograwe (kanji) gebruik nie. Die Kegon Engi Emaki kombineer gedeeltes van teks, geskryf in maklik leesbare lettergrepe, en illustrasies met die dialoog tussen karakters wat langs die sprekers geskryf is, 'n tegniek vergelykbaar met kontemporêre strokiesprente. Die intrige van die e-maki, die lewens van die twee Koreaanse priesters wat die Kegon-sekte gestig het, is vinnig aan die gang en gevul met fantastiese optredes, soos 'n reis na die paleis van die Ocean King, en 'n treffende liefdesverhaal.
'N Konserwatiewer werk is die geïllustreerde weergawe van Murasaki Shikibu se dagboek. E-maki weergawes van haar roman word voortgebring, maar die adel, afgestem op die nuwe belangstelling in realisme, maar tog nostalgies vir die dae van rykdom en mag, het die dagboek laat herleef en geïllustreer ten einde die prag van die skrywer se tyd weer in te neem. Een van die mooiste gedeeltes illustreer die episode waarin Murasaki Shikibu speels in haar kamer gevange gehou word deur twee jong hofdienaars, terwyl maanlig net buite skyn op die mosagtige oewers van 'n klinkie in die keiserlike tuin.
Gedurende die Muromachi-periode (1338-1573), ook die Ashikaga-periode genoem, het 'n diepgaande verandering in die Japannese kultuur plaasgevind. Die Ashikaga-clan het beheer oor die shogunaat geneem en sy hoofkwartier na Kyoto, na die Muromachi-distrik van die stad, verskuif. Met die terugkeer van die regering na die hoofstad het die populariseringstendense van die Kamakura-periode tot 'n einde gekom, en het kulturele uitdrukking 'n meer aristokratiese, elitistiese karakter aangeneem. Zen-Boeddhisme, die Ch'an-sekte wat tradisioneel in die sesde eeu in China gestig is, is vir die tweede keer in Japan ingevoer en wortel geskiet.
verf: As gevolg van sekulêre ondernemings en handelsmissies na China wat deur Zen-tempels gereël is, is baie Chinese skilderye en kunsvoorwerpe in Japan ingevoer en het die Japanese kunstenaars wat vir Zen-tempels en die shogunate werk, baie beïnvloed. Hierdie invoer het nie net die inhoud van die skilderkuns verander nie, maar dit het ook die gebruik van kleur verander; die helder kleure van Yamato-e het gelei tot die monochrome skilderye op Chinese manier, waar skilderye meestal slegs in swart en wit of verskillende kleure van 'n enkele kleur is.
Tipies van vroeë Muromachi-skilderye is die uitbeelding van die priester-skilder Kao (aktief vroeg in die vyftiende eeu) van die legendariese monnik Kensu (Hsien-tzu in Chinees) op die oomblik toe hy die verligting bereik het. Hierdie soort skilderye is uitgevoer met vinnige kwasstrepe en 'n minimum van detail. 'N Katvis met 'n kalebas te vang (vroeg in die vyftiende eeu, Taizo-in, Myoshin-ji, Kyoto), deur die priester-skilder Josetsu (aktief ongeveer 1400), is dit 'n keerpunt in die Muromachi-skildery. Dit is oorspronklik uitgevoer vir 'n lae skerm, en dit is opgesom as 'n hangrol met inskripsies deur hedendaagse figure hierbo, waarvan een verwys na die skildery in die 'nuwe styl'. Op die voorgrond word 'n man op die oewer van 'n stroompie wat 'n klein kalebas bevat, uitgebeeld en na 'n groot, katagtige katvis gekyk. Mist vul die middelgrond, en die agtergrondberge blyk ver in die verte te wees. Daar word algemeen aanvaar dat die 'nuwe styl' van die skildery, wat omstreeks 1413 uitgevoer is, verwys na 'n meer Chinese gevoel van diep ruimte binne die prentvlak.
Die voorste kunstenaars uit die Muromachi-periode is die priester-skilders Shubun en Sesshu. Shubun, 'n monnik in die Kyoto-tempel van Shokoku-ji, is in die skildery geskep Lees in 'n Bamboesbos (1446) 'n realistiese landskap met diep resessie in die ruimte. Sesshu kon, anders as die meeste kunstenaars uit die tydperk, na China reis en Chinese skilderkuns bestudeer. Die lang handrol is een van Sesshu se bekwaamste werke wat 'n voortgesette landskap deur die vier seisoene uitbeeld.
Herfslandskap, deur Sesshu Toyo
In die Momoyama-periode (1573-1603) het 'n opeenvolging van militêre leiers, waaronder Oda Nobunaga, Toyotomi Hideyoshi en Tokugawa Ieyasu, probeer om vrede en politieke stabiliteit na Japan te bewerkstellig na 'n era van byna 100 jaar oorlogvoering. Oda, 'n minderjarige kaptein, het in 1568 die mag verkry om de facto beheer oor die regering te neem en vyf jaar later die laaste Ashikaga-shogun te verdryf. Hideyoshi het na Oda se dood opdrag gekry, maar sy planne om oorerflike bewind te bewerkstellig is deur Ieyasu, wat in 1603 die Tokugawa-shogunaat opgerig het, opgevolg.
verf: Die belangrikste skool vir skilderye in die Momoyama-tydperk was dié van die Kanō-skool. Kanō-skilders het gereeld op groot skaal gewerk en natuurtonele van voëls, plante, water of ander diere op skuifdeure of skerms geskilder en die agtergrond met goudblaar bedek. Die skool is ewe bekend vir sy monochroom-in-sy-landskappe, plat prente wat onberispelik gedetailleerde realistiese uitbeeldings van diere en ander vakke op die voorgrond balanseer met abstrakte, dikwels heeltemal blanke, wolke en ander agtergrondelemente. Die grootste innovasie van die tydperk was die formule, ontwikkel deur Kano Eitoku, vir die skepping van monumentale landskappe op die skuifdeure wat 'n kamer omring. Die versiering van die hoofvertrek na die tuin van die Juko-in, 'n subtitel van Daitoku-ji ('n Zen-tempel in Kyoto), is miskien die beste voorbeeld van Eitoku se werk. 'N Massiewe ume boom- en dubbele dennebome word op pare skuifskerms in skuins oorkantste hoeke uitgebeeld, met hul stamme wat die vertikale van die hoekpale herhaal en hul takke na links en regs strek, wat die aangrensende panele verenig. Eitoku se skerm, Chinese Leeus, ook in Kyoto, onthul die gewaagde, helderkleurige skildery-styl wat die samoerai verkies.
Chinese Leeus (Karajishi), in die Museum of the Imperial Collections
Bome op skuifdeure,
Hasegawa Tohaku, 'n tydgenoot van Eitoku, het 'n ietwat ander en meer dekoratiewe styl ontwikkel vir grootskaalse skilderye. In sy Maple Screen, nou in die tempel van Chishaku-in, Kyoto, het hy die stam van die boom in die middel geplaas en die ledemate tot by die rand van die komposisie uitgebrei, wat 'n vlakker, minder argitektoniese werk as Eitoku geskep het, maar 'n visueel pragtige skildery. Sy sesvoudige skerm Pine Wood is 'n meesterlike weergawe in monochroom ink van 'n bos bome wat in die mis omhul is.
Kuns van die Edo-periode
Die beleg van Osaka-kasteel, sewende eeu.
Die Tokugawa-shogunaat uit die Edo-periode het in 1603 onbetwiste beheer oor die regering verkry en was grootliks suksesvol om vrede en ekonomiese en politieke stabiliteit in die land te bewerkstellig. Die shogunaat het oorleef tot 1867, toe hy gedwing is om te kapituleer weens die gebrek aan die druk van Westerse lande om die land oop te maak vir buitelandse handel. Een van die oorheersende temas in die Edo-tydperk was die onderdrukkende beleid van die skoenvoël en die pogings van kunstenaars om aan hierdie strenghede te ontsnap. Die belangrikste hiervan was die sluiting van die land aan buitelanders en die toebehore van hul kulture, en die oplegging van streng gedragskodes wat elke aspek van die lewe beïnvloed, insluitend die klere wat gedra kan word, die keuse van 'n huweliksmaat en die aktiwiteite wat deur elke sosiale klas aangebied kan word.
In die vroeë jare van die Edo-periode, voordat die volle impak van die Tokugawa-beleid gevoel is, is enkele van die beste uitdrukkings van Japan in argitektuur en skilderkuns gelewer: Katsura-paleis in Kyoto en die skilderye van Tawaraya Sōtatsu, pionier van die Rimpa-skool.
argitektuur: Katsura Detached Palace, gebou in nabootsing van Genji se paleis, bevat 'n groep van shoin geboue wat elemente van klassieke Japannese argitektuur met innoverende herstellings kombineer. Die hele kompleks word omring deur 'n pragtige tuin met paadjies om te stap.
Binne die Shonkin-tei by Katsura-losstaande paleis
Katsura Imperial Villa in die lente
verf: Die Rimpa (琳 派), ook geromaniseer as Rinpa, een van die hoofskole vir dekoratiewe skilderye in Japan, is geskep deur die kalligraaf en ontwerper Hon'ami Kōetsu (1558-1637) en die skilder Tawaraya Sōtatsu (oorlede ongeveer 1643). Kōetsu se skilderkuns herinner aan die flambojante aristokratiese genre uit die Heian-periode. Tawaraya Sōtatsu het 'n uitstekende dekorstyl ontwikkel deur temas uit klassieke letterkunde weer te skep. Sōtatsu en