Ouers blind, kinders doof: ‘God het ons vandag ŉ groot geskenk gegee’Corban en Samantha (Foto: Corbanandsamantha.co.za) Haar hande en voete ken elke hoek en draai van die huis, van waar die kombuiskaste met die koffiebekers is en hoeveel treë sy in die gang moet gee om na haar kamer af te draai. Ná jare van blindheid leer jy oor die weg kom, want daar is nie aldag iemand wat ŉ handjie kan bysit met die gesin se aandete of ŉ laken wat van die hoek van die matras afglip nie. Jy leer oorlééf. Tanya en Johan Venter, ŉ egpaar van Pretoria, is albei blind. Johan, verbonde aan die Tshwane Universiteit vir Tegnologie, is blind gebore en Tanya, ŉ onderwyser by die Prinshofskool vir Gesiggestremdes in Pretoria, het op ŉ jong ouderdom blind geraak weens die genetiese siektetoestand retinitis pigmentosa. Hul kinders, Corban (11) en Samantha (9), is albei doof. Die jongste, Micyla (2), kan sien én hoor. “Dis soos enige ander oefening,” vertel Tanya. “Jy raak gewoond daaraan. Dit raak deel van elke dag se verwysingsraamwerk; jy kan nie daarteen baklei nie, dus maak jy die beste daarvan. Ek en my man en al ons kinders het ŉ baie positiewe ingesteldheid, want dis die enigste manier wat jy deur die lewe kan gaan. Om te mor en vrae te vra, maak jou morbied, dus maak jy die lewe so maklik as moontlik.” Die lewe is al baie eenvoudiger as aan die begin. Die kerk is net ŉ paar treë van die huis se tuinhekkie af en die kinders se skool is ŉ klipgooi ver. En sy maak tee en koffie in ŉ japtrap, grap sy: “jy doen enigiets om nie gefrustreerd te raak of te baklei nie, daarvoor is ons te veel geseënd.” Vir sommige dinge móét jy egter baklei, sê sy. Dit was ŉ stryd van minstens twee jaar om net meer as R900 000 in te samel sodat Corban en Samantha albei kogleêre inplantings kon kry. Dié inplantings is op 6 Maart suksesvol gedoen. Dit sal die eerste keer in albei haar kinders se jong lewens wees wat hulle kan hoor. Voorheen het die gesin met behulp van gebaretaal gekommunikeer. Die kinders praat in gebaretaal en Johan en Tanya voel hul hande om uit te maak wat hulle sê. Nie ŉ enkele woord word gekommunikeer nie, maar dit is selde dat die regte boodskap nié voldoende verstaan word nie. Johan en Tanya Venter (‘n Skermskoot uit ‘n video wat EWN vervaardig het) “Dis maar ons eie stelsel en dit werk vir ons. Vir langer as ŉ dekade was my hande vir my baie belangrik; dit was die enigste kommunikasiemiddel tussen my en my kinders. Nou het dit verander en ons gaan van voor af moet leer kommunikeer, maar ons is dankbaar. Dit sal die eerste keer in hul lewens wees wat hulle ŉ ketel kan hoor kook of ŉ deur hoor toeklap. Hopelik is dit nie ŉ deur wat hulle self toe klap nie. Hulle is wonderlike kinders,” sê sy. Corban en Samantha, beide leerders van die Transoranje Skool vir Dowes in Pretoria-Wes, sal na verwagting Maandag uit die hospitaal ontslaan word. Die klank-implemente van die kogleêre stelsel sal einde Maart aangeskakel word nadat die wonde genees het. “Albei is reeds uit die teater. Sussie het al ŉ groot ontbyt agter die rug en sy karring aan haar boetie sodat hy heeltemal wakker word,” vertel sy. “Ek kan nie wag om in dieselfde vertrek te wees om te luister na hul reaksie wanneer hulle die eerste keer hoor nie. Dis werklik ŉ seën vir ons en ons is dankbaar teenoor elkeen wat dit moontlik gemaak het. Die Here is goed vir ons. Hy het vandag vir ons ŉ groot geskenk gegee.” Vir meer inligting, besoek die gesin se webwerf. Die video is deur EWN vervaardig.