In die loop van die stuk daag verskillende karakters met donker motiewe op. Almal soek na die geheimsinnige klein kissie met ’n skat daarin. Hulle stuit nie vir moord, verraad, offers of gewete om dit in die hande te kry nie.
Die groep mense is ’n vrot spulletjie. Jy lag saam met hulle en vir hulle. Hulle stoot jou af en hulle vermaak jou in dieselfde oomblik.
Die motel self roep beelde op van ’n stowwerige vlakte wat gepas sou kon wees in ’n land waar karakters uit rolprente soos Mad Max en Waterworld sou kon aandoen.
As jy ’n paar maande gelede die stormloop na watertenks en die moontlikheid van in ’n koppie bad beleef het, is hierdie verhaal nie vergesog nie. ’n Mens kan nie help om te dink aan die moontlikheid van ’n wêreld waar water kosbaarder as geld en goud kan word nie.
Dit laat jou ook ongemaklik rondskuif met die idee dat mense monsters is. Hoewel dit hier as ’n tragikomedie uitspeel, moet jy maar bedekte waarskuwings in die oë kyk.