Dwarikesh Sugar Industries Ltd. - Annual General Meeting Updates - Goodreturns
Dwarikesh Sugar Industries Ltd. - Annual General Meeting Updates
Dwarikesh Sugar Industries Ltd has submitted a copy of Minutes of Annual General Meeting of the Company held on September 19, 2015. Venisië die koue teef | SkalkSkryf
Dachau, die skandvlek. »
Venisië die koue teef
Julie 5, 2014 by Louwie Venisië
Vreemd genoeg het ek geen aantekeninge oor Venisië gemaak na ons dit besoek het nie. Dalk was ek net te moeg. Dalk was ek nie so erg beïndruk nie? Of dalk was die probleem juis die oorlading van die sinne wat om elke hoek en draai oorval is met nog, en meer en mooier goed om te beleef.
Venisë, die stad gebou op 122 eilandjies, en op pale met ´n bevolking van presies 270,098 mense soos getel in 2009. Dit is dus nie ´n groot stad nie, en omdat alles so knap opmekaar gebou is weens die gebrek aan spasie, kan jy van een kant na die ander kant loop binne ´n paar uur. Maar dit wat alles ingeprop staan op eiland en paal is iets asemrowends.
Ons parkeer half onwettig in ´n parkeergarage naby die hawe. By die hawe heers ´n tipiese Italiaanse warboel. Niemand weet waar om tou te staan vir die busboot nie, of hoe laat dit sal aankom of vertrek nie, en ook nie waarheen dit jou gaan vat as jy eers op is nie. En soos gewoonlik is alle inligting net in Italiaans beskikbaar met geen siel in die omtrek wat kan verduidelik nie. Almal vra vir almal in gebroke Engels hoe hulle dink die sisteem werk.
Dit is moontlik waarom Venisië, tenspyte van invalle en oorloë deur die eeue, nooit werklik verower is nie. Alles is so verwarrend en oorweldigend dat die bevolking nooit kon agterkom dat die stad deur vreemdelinge verower is nie, en die veroweraars nooit seker was of hulle wel die stad verower het nie.
Ons klim aan boord van die eerste skip wat verby kom. Dit lyk darem of ons gasheer en gids Johan, min of meer weet hoe dinge werk. Die skip/bus/boot kies koers oopsee toe deur die hawe met ontsaglike groot passasieskepe wat aan anker lê. Die water wemel van bote van alle soorte en grotes wat op en af jaag teen ´n hengse spoed, met die gevolg dat ons so erg geskud word deur hewige golwe dat Hannelie wil opgooi. Sy is so bleek soos ´n dooie seekat op ys. Op ´n kol swaai die boot in die kanaal op en stop soos ´n verbrande melklorrie by elke stasie/drywende hawe of wat jy dit ook al wil noem.
Na ´n duisend skommelende stoppe beduie ons gids dat ons by die volgende stop moet afklim. Ons doen so en beland tussen duisende ander toeriste wat duidelik ook gedink het dit is ´n goeie plek om af te klim. Die son looi ons ongenadiglik en ons soek skaduwee en drinkgoed by die naaste straatkafee. Toe Hannelie se gelaatskleur verander van dooie wit vis tot die ligte pienk van vars kreef, begin ons ons toer deur hierdie beroemde en geliefde dorpie van kuns en kultuur, van rykdom en armoede, van oorlog en verval.
Soos al die ander toeriste kies ons koers na die San Marco Plein. Dit is een reuse groot geplaveide plein omring deur die Doge´s Palace of dan; Palazzo Ducale, die paleis van die destydse regeerders van die plek. Argitektonies weereens iets wonderbaarliks om te aanskou. Aan die een kant die Bell Tower of St Mark (Campanile di San Marco) waarvandaan daar om 12 uur elke dag ´n pragtige, dawerende klokkespel opklink. Ek het ´n stukkie daarvan opgeneem en sal dit vir julle probeer oplaai op die werf.
Op die ander hoek staan die San Giacomo di Rialto kerk uit 421 NC. Mens kan die hele dag net hier vertoef en jou verwonder oor die mooi van die plek, sy geboue, sy beelde en kunswerke waaraan die Venisiërs krampagtig bly klou het ten spyte van die vernietigende Bizanteinse Ikonoklasme, of dan kerklike dwaasheid waardeur kunswerke van onskatbare waarde vernietig is.
Dit was ´n heel ander tydperk in ons geskiedenis, een met ander waardes en ´n heel ander uitkyk op die lewe toe selfs geboue kunswerke was en openbare ruimtes versier is met lewensgrote beeldhouwerke. Ydlele vertoon deur wie ook al vir die oomblik aan bewind was, of sublieme aanspraak op gekultiveerdheid te midde van humanitêre vergrype deur dieselfde ongenaakbare heersers?
Miskien is dit dan ook nie vreemd nie dat hier, in die bakermat van die Westerse kultuur en kuns, ook die eerste Joodse gheto in die geskiedenis gevestig is waarin alle Jode gedwing was om te bly, en vanwaar hulle lewens beheer is deur ´n permitstelsel vir handel en beweging. Die eerste rasgedrewe Dompasstelsel in die geskiedenis?
Vanaf die vroegste tye was Venisië deel van die Bizanteinse, of dan die Oostelike Romeinse Ryk alhoewel die Volk op ´n kol van die direkte Romeinse “Dodge” ontslae geraak het en hulle eie leier op die troon gesit het. Samewerking met die Romeine het egter voortgeduur tot die Romeine in die 5de eeu deur die Visigoths verslaan is. Van hier af het die invallers tou gestaan om die plek te verower weens sy rykdom en strategiese plasing vir handel en seevaart. Vyftig jaar na die Visigote se inval verower eers Attila die Hun die plek en in 568 word dit deur die Lombaards ingeneem. 1229 Jaar later val Napoleon die plek binne en hy gee dit twee jaar later aan Oostenryk, moontlik weens al die verwarring op Venisiese hawens sodat niemand, selfs nie eers Napoleon geweet het wie regtig in beheer van Venisië was nie. In 1866 word Venisië by die Italiaanse Koningkryk ingelyf en leef die mense in vrede, tot die volle geweld van die dwaas en egomaniak, Benito Mussolini saam met WO2 hulle tref.
Ons wandel saam met duisende toeriste deur die nou straatjies omsoom deur klein winkeltjies wat kaggekakkies verkoop. Ons keer ´n gondolier aan (of word deur ´n gondolier aangekeer?) vir die verpligte romantiese gondelrit deur die kanale van Venisië. Maar ons gondolier wil nie vir ons sing nie, nie ´n balade uit Verdi so operas nie, en ook nie ´n romantiese liefdeslied in sy eie taal nie. Ons vaar deur die verrottende agterstrate in doodse stilte, behalwe vir die gondolier se sporadiese uitwys van die agterkant van hierdie of daardie hotel of geskiedkundige gebou. Een genade; die plek stink nie van riool soos vriende wat al hier was, ons vertel het nie. Maar mens wonder tog; wat maak hulle met die stad-op-water se riool? Jy sit liewer nie jou hand in die water nie, jy skep dalk net ´n onaangename verrassing uit die dieptes uit.
En is dit die moeite en geld werd, die gondelrit? (die pêre is nie goedkoop nie!). As pleister wat van die mure afval en agterdeure wat in die water verrot dit vir jou doen, by all means, gryp vir jou ´n gondel en laat waai. Anders, gaan drink bier en kyk na die mense, of besoek ´n museum of kunsgallery, of een van die tientalle kerke uit die twaalfde en dertiende eeu. Dit praat met die siel.
Vreemd genoeg is Venisië nie ´n v riendlike plek nie. Die algemene gevoel is een van kilheid en afsydigheid. Sy verdra die toeriste maar omarm hulle nie soos Verona nie. Verona sal dood sonder haar mense. Venisië is, moontlik weens haar vroëre status as belangrike handelstad wat Oos en Wes verbind het, so effe verhewe bo die geroesmoes van goedkoop toerisme. Sy is gewoond aan, en bederf deur die prag en praal van haar vorige heersers. Sy leef in die geheim nog in die era van swiepende satynrokke, v an gala musiekaande en uitstallings van die ou meesters se kunswerke. Raserige toeriste in tekkies en T-hemde doen dit nie vir haar nie.
As mens so kyk na die kunswerke oral in die ou stede van Italiê, maar veral in Verona en Venisië, dan wonder mens hoe Benito Mussolini ooit kon dink dat sy brutale fascisme ´n vastrap plek sou kry in ´n land waar kuns en kustenaarskap, en natuurlik die drink van wyn, so ´n intieme deel van die kultuur is. En hoe hy gedink het om goeie soldate te maak van ´n nasie wat glo in hulle riposto (siesta in Spaans) soos wat hulle glo in hulle Bybel, gaan die (normale, gesonde) verstand te bowe. Maar dan ook weer, Benito was nie al te gesond in die boonste verdieping nie, was hy?
Oorweeg die man se geestesgesondheid aan die hand van die volgende opmerkings van die Diktator wat uiteindelik deur sy eie mense in die openbaar opgehang is: “From a philosophical and doctrinal viewpoint, I do not believe in perpetual peace.” En “War alone ….. imposes the stamp of nobility upon the peoples who have the courage to make it,” Toe vind hy uit sy mense hou nie daarvan as iemand hulle riposto onderbreek nie, en dat hulle eerder wyn drink en dae, weke en maande met ´n hamer en beitel aan ´n klip sal sit en kap om die perfekte menslike beeld daaruit te skep as om ´n geweer te gryp en iemand te gaan doodskiet.
Ons keer terug na die drywende hawe, moeg van lyf en seer van voet, en wag vir die volgende boot om ons terug te vat hawe toe. Ons goeie gids en bedrewe chauffeur draai ons vyfster (BMW)koets se neus in die rigting van Munchen, en teen net minder as 200km/hr spoed ons op die Autobahn terug huis toe. Alle dank aan ons gasheer Johan en gasvrou Cobie. Dit was ´n genotvolle, lang, warm dag in die intiemste gedeeltes van ´n koue teef. Ek verlang na ´n warm bed, en die bloed deurdrenkte warm lyf van lieflike Verona.
Posted in Louwie | Tagged Beelde, Duitsland, geskiedenis, Musssolini, Reis na Duitsland, Romeine, Vakansie, Venisië, Verona | Lewer Kommentaar	Comments RSS