'N Beroep op Rome: Angelsaksiese geskilbeslegting, 800-810 - Artikels - 2022
Die heldhaftige era: Uitgawe 6 Lente (2003)
In hierdie referaat voer ek aan dat Anglo-Saksiese geskilbeslegting in die vroeë negende eeu Karel die Grote as Heilige Romeinse keiser uitgebuit het. Die bereidwilligheid van Anglo-Saksiese vorste om 'n kontinentale teenwoordigheid in geskiloplossing op te wek, toon die verband tussen Engeland en Charlemagne se renovatio imperii.
Twee geskille tussen die Noordumbriese en Merciaanse koninkryke is deur 'n eksterne agent opgelos, die eerste in 801 en die tweede in 809. Alhoewel konflik tussen die Angelsaksiese koninkryke niks nuuts was nie, was bemiddeling tussen konings as 'n strategie vir geskilbeslegting uniek aan hierdie periode. Ek stel voor dat die konings van Northumbria en Mercia, die twee sterkste koninkryke in die vroeë negende eeu, Karel die Grote se keiserlike titel benut om hul eie posisies te versterk.
Karel die Grote se belangstelling in Angelsaksiese sake word goed getuig. Hy koester Engelse politieke ballinge en beskou 'n diplomatieke huwelik met Mercia. In 792 stuur hy die Engelse 'n verklaring van Konstantinopel rakende die aanbidding van beelde saam met die weerlegging van Alcuin, en in 794 nooi hy Engelse geestelikes uit om deel te neem aan die Sinode van Frankfurt wat die Sewende Ekumeniese Raad in Nicea verwerp (787). Miskien word die beste bewyse vir Karel die Grote se belangstelling in Angelsaksiese sake bewaar in 'n brief wat Alcuin aan Offa van Mercia gestuur het (757-796). Alcuin het geskryf dat toe Karel die Grote verneem het van die moord op Æthelred van Northumbria (774-779, 790-796), "hy so kwaad was vir die mense, 'daardie verraderlike, verdraaide mense', soos hy hulle genoem het, 'wat hul eie mense vermoor. here, want hy het hulle erger as heidene gedink. As ek nie vir hulle ingetree het nie, sou hy hulle elke voordeel ontneem en hulle alle kwaad aangedoen het. ' Dit is moeilik om vas te stel hoe Alcuin van Offa verwag het om hierdie verklaring te ontvang, want dit dui daarop dat Charles gereed was om 'n strafekspedisie na Northumbria op te rig. Moontlik het Alcuin probeer om die Merciaanse koning te beïndruk deur die belangrikheid van sy verhouding met Karel die Grote aan te toon. Aan die ander kant sou dit Charlemagne se visie van Engeland se verhouding tot die uitbreidende regnum Francorum kon weerspieël. Die enigste opmerking wat ons met enige mate van sekerheid kan lewer, is dat Alcuin 'n buitestaander se siening verwoord het.