Want Pilatus, broers en susters, het amper die grootste genadedaad uitgevoer wat die allergrootste in mensegeskiedenis sou wees. Want hy het amper die Seun van God vrygelaat. Hy het amper besluit om Christus vry te spreek. Hy het die mag gehad. Die keuse as syne. Hy het die seëlring van mag gedra. Die keuse was syne om Christus vry te laat. En amper het hy dit gedoen.
Maar toe, sê Lukas, het die geskree van die skare die oorhand gekry. En, as gevolg hiervan, het Pilatus se trots en eer, die sug om gewild by die massas te wees, die oorhand gekry. En Jesus word veroordeel.
Hy het sy vrou se stem ook gehoor. Sy het by hom gepleit om hierdie onskuldige man te laat gaan. Maar Pilatus wou nie hoor nie.
Hy het amper. Maar hy het nie. Inteendeel. Satan, die bose, se stem het die oorhand gekry. Daardie stem wat gesê het: wees liewers gewild. Beskerm liewer jou politie¬ke posisie. Luister eerder na die massas.
Die retoriek van die bose, al sy argumente, hou nooit op nie. Die vader van die leuen, soos die Bybel hom duidelik noem, bekoor en belieg die mens soos ‘n rondreisende smous, hy belowe jou die maan, maar bring oor jou rampspoed. ‘Moenie op jou laat wag nie’, fluister hy jou in die oor, ‘proe my brousel van plesier en vleeslikheid. Op stuk van sake, wie weet wat die dag van more vir jou inhou?’
By die soort van misleiding, broers en susters, het Jesus Christus Hom nooit laat betrek nie. Toe die Satan aan Hom die hele wêreld wou gee, was Hy nie bereid nie. Toe die Satan Hom weer en weer versoek het, in die woestyn, het Hy Hom nie daarby laat betrek nie. Nee. Vir Hom was daar nie ampers nie. Net volle gehoorsaamheid aan die Vader. Dit is al wat Hy bereid was om te gee. Al sou dit beteken dat Hy aan ‘n kruis moes sterf.