Daar’s werk vir ons kerkleiersFoto: Thepalmerperspective.com Gesonde gesinne is die noodsaaklikste, maar mees onderskatte bestanddeel van ’n gesonde land. Die laaste ruk het hierdie oortuiging by my opgekom toe ek weer ’n slag die Amerikaanse joernalis Robert Kaplan se boek The Coming Anarchy gelees het. Hierin beskryf hy hoe swak gesinstrukture grootliks verantwoordelik is vir die hoë bevolkingsaanwas en die ontploffing van die vigspandemie in Afrika. Hy waarsku dat die gesamentlike voorkoms van vinnige bevolkingsgroei, snelle verstedeliking en omgewingskrisisse die samelewing totaal onstabiel kan maak en in gewelddadige kriminaliteit kan laat verval. Kaplan opper ook die skrikwekkende punt dat groot dele van die wêreld naderhand nie meer deur die normale politieke ideologieë geregeer sal kan word nie. Aldus Kaplan lê die rede hiervoor in die arm, jeugdige en swak opgeleide verstedelikte massa wat, vanweë hul getalle, mettertyd ’n bepalende invloed op die regering sal kry. Die probleem is dat die bevolkingsgetalle, omgewingsdruk en die omvang van die probleme die wiele van regerings in ’n moeras van ondoeltreffendheid laat vasval. Die probleme word gevolglik al groter, maar regerings kan al minder daaraan doen. Hoewel Kaplan van ’n oordrewe pessimisme beskuldig is, sien ŉ mens die tekens van sy voorspellings op talle plekke in die wêreld, en ongelukkig ook in Suid-Afrika. Dit is interessant dat ’n bekende skrywer soos Kaplan soveel waarde aan die gesin heg. Alle aanduidings bestaan egter dat daar beslis ’n duidelike verband is tussen die land se grootste knelpunte en die grootskaalse verbrokkeling van gesinne in ons land. Net een derde van kinders in ons land word byvoorbeeld in ’n “normale” gesin, wat uit albei ouers bestaan, groot. Die Instituut vir Rassebetrekkinge het lankal gewaarsku dat hierdie verskynsel ’n verpletterende invloed op ons land se meer as 18 miljoen kinders het. Hulle is die grootste slagoffers van die gesinskrisis in ons land. Die belangrikste gevolg van hierdie krisis is waarskynlik geweldsmisdaad omdat die oordrag van gesonde waardes deur die geweldige omvang van die gesinskrisis gestrem word. Kaplan is egter nie net negatief oor die megaplakkerskampe wat oral in die Derde Wêreld en selfs binne-in Westerse stede opskiet nie. Hy noem die voorbeeld van die misdaadvrye plakkerskampe in Turkye wat ligjare verwyderd is van dié in ander lande veral omdat gesinsbande daar baie sterker is. My voorspelling is dat hierdie plakkerskampe betreklik vinnig hulself sal omskep in ordentlike formele behuising. Dit bring my weer by Suid-Afrika. ŉ Regering kan nie ons gesinskrisis met wette of beleid regmaak nie. Godsdiens is ’n baie sterker gedragskode en bindingskrag as enige ideologie. Gesaghebbende studies het ook al bewys dat die kerk as instelling onder die breë bevolking nog meer vertroue geniet as enige ander instelling in die land. Ons land se kerkleiers is die afgelope jare meermale uitgeskuif en deur die hoofstroommedia afgekraak. Ons sien egter nou die gevolge van ’n samelewing wat sy morele kompas verloor het. Die tyd het aangebreek dat ons kerkleiers hul selfvertroue terugkry en hul taak opneem. Daar’s werk!