Hoe die woude van die wêreld se oseane bydra tot die verligting van die klimaatskrisis - Klimaatsimpaknuus | Klimaatsimpaknuus
Foto van een van die laaste kolle reuse-kelp aan die kus van suidoostelike Tasmanië, met toestemming van Matthew Doggett
Sestig jaar gelede is die kuslyn van Tasmanië deur 'n fluweelske kelpbos wat so dig was dit sal plaaslike vissers versorg as hulle met hul bote vaar. "Ons praat veral met die ouer geslag vissers, en hulle sê: 'Toe ek op u ouderdom was, was hierdie baai so dik van kelp, maar ons moes eintlik 'n kanaal sny,' 'sê Cayne Layton, 'n postdoktorale navorsingsgenoot aan die Instituut vir Mariene en Antarktiese studies aan die Universiteit van Tasmanië. 'Nou is die baaie, wat waarskynlik op die skaal van 10 of 20 voetbalvelde is, heeltemal leeg van die kelp. Daar is nie 'n enkele plant oor nie. '
Sedert die 1960's het Tasmanië se eens uitgestrekte kelpwoude afgeneem 90% of meer. Die primêre skuldige is klimaatsverandering: hierdie reuse alge moet in koel, voedingsryke strome gebad word om te floreer, maar die plaaslike opwarming in die afgelope dekades het die waters van die warmer Oos-Australiese stroom in Tasmaniese seë tot 'n verwoestende effek uitgebrei, en dit uitgewis kelpbosse een vir een uit. Opwarmende waters het ook bevolkings van roofvisse versterk, wat aan kelpwortels knaag en die verlies vergroot.
Tasmanië is nie die enigste plek van vernietiging nie. Wêreldwyd groei kelp in woude langs die kuslyne van elke kontinent behalwe Antarktika; die meeste hiervan word bedreig deur klimaatsverandering, kusontwikkeling, besoedeling, visvang en indringer roofdiere. Dit alles is belangrik omdat hierdie ekosisteme groot voordele inhou: dit kuslyn teen die effek van stormstuwings en styging op seevlak; hulle maak water skoon deur oortollige voedingstowwe op te neem; en hulle verslind ook koolstofdioksied, wat kan help om die suurheid van die oseaan af te dryf en 'n gesonde omgewing vir die omliggende seelewe te bewerkstellig. Hierdie woude - wat in die geval van die reuse-kelpspesies wat in Tasmanië groei, hoogtes van 40 meter (130 voet) kan bereik - bied ook 'n habitat vir honderde mariene spesies.
Nadat hy jare lank aan hierdie voordele bestudeer het, probeer Layton nou 'n stuk Tasmanië se sukkelende kelpwoude lewendig maak. Elke paar weke duik hy uit om drie erwe van 12 tot 12 meter wat hy aan die kus geskep is, te inspekteer, wat elk korrels bevat van baba-kelp, wat spring uit toue wat vasgemaak is aan die seebodem. Hierdie kelpkwekerye is deel van Layton se projek om te bepaal of die klimaat-veerkragtige 'super-kelp' wat in 'n laboratorium grootgemaak is, beter sal vaar in Tasmanië se veranderende seë. Maar sy eksperiment bring ook aandag aan die buitengewone potensiaal van kelp om koolstof op te neem en om klimaatsverandering aan te pak.
Dit is die vermoë om CO te trek2 van die atmosfeer wat 'klimaatversagting' tot die voordele van kelp gevoeg het. As ons praat oor maniere waarop koolstofstof kan ontbind, draai die gesprek meestal om mangroves, soutmoerasse en seegras wei. Maar "die omvang van die koolstof wat deur algewoude opgespoor word, is vergelykbaar met dié van al drie die habitats saam," sê Carlos Duarte, 'n professor in mariene wetenskap aan die King Abdullah Universiteit van Wetenskap en Tegnologie in Saoedi-Arabië. "Algale woude moet nie agterbly nie. Hulle is al te lank weggesteek. "
Daar is baie wat ons nog nie verstaan ​​oor hoe CO kelp store nie2. Maar navorsers begin 'n beter beeld skep van hierdie reuse seewier en hoe ons die kapasiteit daarvan kan verbeter om klimaatsverandering aan te pak.
Die dilemma is dat die kelp self ook beleër word van die warm seë - wat die fokus van Layton se werk is. Van die oorspronklike bos van Tasmanië is daar slegs ongeveer 5% oor. Navorsers dink dat hierdie plante oorleef het deur natuurlike variasie en seleksie.
"Dit wil voorkom asof daar individue is wat aangepas is en in staat is om te leef in die moderne omstandighede in Tasmanië wat ons deur klimaatsverandering geskep het," verduidelik Layton.
Uit hierdie oorblywende poel wilde reuse-kelp het hy en sy kollegas geïdentifiseer wat Layton 'superkelp' noem, wat meer veerkragtig kan wees teen die gevolge van die warm seë. Hieruit het hy spore geoes en dit in die tou ingebring om om die toue wat in die seebodem gewortel is, om te draai. Die hoop is dat hierdie super-kelp spore sal ontwikkel tot boompies wat op hul beurt hul eie spore op die seestrome sal inspan en nuwe mini-woude in die omgewing sal saai.
"Vir reuse-kelprestourasies om op die kuslyn te werk, sal ons baie van hierdie saadvlekke moet plant," verduidelik Layton. 'Die idee is dat dit mettertyd self sal uitbrei en uiteindelik sal saamsmelt - en daar is u reuse kelpbos terug.'
Ander herstelprojekte van kelp regoor die wêreld pak verskillende bedreigings aan. In Santa Monicabaai, Kalifornië, probeer bewaringsbewustes plaaslike kelpwoude red van woedende pers egels, waarvan die bevolking ontplof het sedert 'n groot roofdier - die see-otter - dekades gelede dramaties afgeneem het. Die egiptiese nie-gekontroleerde aptyt het daartoe bygedra dat driekwart van die voormalige kelpwoud van die baai verloor het. Maar vissers maak die egels noukeurig met die hand skoon - die trekpleister is dat die vissery ook die herstel van die kelp is. Tot dusver het hulle daarin geslaag om 52 hektaar (21 hektaar) skoon te maak, wat die kelpbos herwin het.
"Al wat ons moes doen, is om die egels uit die weg te ruim," sê Tom Ford, uitvoerende direkteur van Die Bay Foundation, wat die poging lei.
Opwarmende waters en die verwydering van natuurlike roofdiere, soos die see-otter, het daartoe gelei dat bevolkings van kelpvretende seekoeie in Santa Monica Bay buite Kalifornië ontplof het. Foto © iStockphoto.com | Michael Zeigler
Die sukses van die projek het daartoe gelei dat ander die potensiaal vir koolstofsekwestrasie oorweeg het, sê Ford. Die stad Santa Monica het onlangs 'n doelstelling gestel om teen 2050 koolstofneutraliteit te bereik, en het die Baai-stigting gevra hoe herstel van die kelp daarin kan bydra. 'N Niewinsorganisasie gebel Volhoubare Surf het ook 'n program bekendgestel wat mense in staat stel om belê in die herstel van die kelp-projek om hul eie koolstofvoetspore te vergoed.
"Hierdie kelpwoude groei so vinnig en suig geweldige hoeveelhede koolstof in," sê Ford. In Kalifornië word daar gefokus op die bewaring van wilde lande met koolstofkrediete, verduidelik hy. Maar die toename in plaaslike veldbrande beteken dat woude op grond nie meer die veiligste is nie. 'Dit is miskien 'n belangriker opsie om aan die kus te werk.'
Net so is daar in die Verenigde Koninkryk 'n plan bekend as "Help ons kelp'Is daarop gemik om 'n 180 kilometer vierkante kilometer historiese kelpwoud langs die land se suidelike Sussexkus te herstel. Dit het die belangstelling van twee plaaslike rade en 'n watermaatskappy gelok, wat geïnteresseerd is in die potensiaal om 'n nuwe koolstof sink te voorsien. "Al drie organisasies is geïnteresseerd in koolstof, maar stel ook belang in die groter voordele [van kelpwoude]," verduidelik Sean Ashworth, adjunk-hoof visserye en bewaringsbeampte by die Vereniging van inheemse visserye en bewaringsowerhede, 'n vennoot in die projek.
Tog bly daar belangrike vrae oor waar al die gestoorde koolstof beland. Bome bly op een plek, sodat ons redelik kan skat hoeveel koolstof 'n bos opberg. Kelp, aan die ander kant, kan na onbekende bestemmings sweef. As dit begin ontbind, kan die gestoorde koolstof in die atmosfeer vrygestel word, verduidelik Jordan Hollarsmith, 'n mariene ekoloog aan die Simon Fraser-universiteit en die departement van visserye en oseane in Kanada. 'Om die koolstof werklik uit die wêreldwye koolstofbegroting te verwyder, sal vereis dat die kelprande op die een of ander manier begrawe word of na die diepsee vervoer word,' sê sy.
In werklikheid begin opkomende navorsing 'n prentjie skilder van die seewier se reis deur die oseaan. 'N 2016 bestudeer geskat dat ongeveer 11% van die wêreldwye makroalge is permanent in die oseaan gesekwestreer. Die grootste deel daarvan, ongeveer 90%, word in die diepsee neergesit, terwyl die res in mariene sedimente aan die kus sink.
Onder goeie omstandighede kan die reusagtige kelpsoorte wat in Tasmanië groei, 40 meter lank word en 'n digte en visueel ondeurdringbare onderwaterbos skep. Foto met dank aan Matthew Doggett
"As die alge onder die 1,000-meter-horison reik, is dit weg van die uitruiling met die atmosfeer oor lang tydskale, en kan dit as permanente sekwestrasie beskou word," sê Dorte Krause-Jensen, ' professor in mariene ekologie aan die Aarhus Universiteit in Denemarke en skrywer oor die 2016-studie saam met Duarte. Die uitdaging om dit op te tel, bly steeds. In vergelyking met mangroves, seegras en soutmoerasse, wat koolstof direk en betroubaar in die sedimente hieronder plaas, maak die inherente veranderlikheid van 'n kelpbos die sekwestrasie moeiliker om akkuraat te kwantifiseer. Maar dit kan verander, sê Duarte, as die woud van kelp onder 'n streng menslike aard sou kom bestuur - iets wat reeds gebeur met kleiner soorte seewier wat wêreldwyd vir voedselprodukte en kunsmis verbou word.
Kan ons op soortgelyke wyse groot woudbosse onder menslike beheer bring tot voordeel van die planeet? Brian Von Herzen, uitvoerende direkteur van die niewinsorganisasie Die Klimaatstigting, dink so. Die Klimaatstigting is 'n vennoot van Cayne Layton se projek vir klimaatsweerstandige kelp, en Von Herzen is 'n belangrike speler op die gebied van "mariene permakultuur, 'N soort seewierboerdery in die oop oseaan wat wilde kelpwoude naboots om die mariene ekosisteme te herstel, voedselsekerheid te verhoog en die koolstof van die sekwensie te bevorder.
Von Herzen probeer tans prototipe-skikkings in die Filippyne help om seewierboerdery meer veerkragtig te maak teen klimaatsverandering. Die kern van Von Herzen se visie is 'n reeks waarop die kelp sou groei, wat 25 meter onder die oppervlak van die oseaan sou hang. Deur gebruik te maak van son-, wind- en golfenergie om hul beweging aan te dryf, kan slange onder die struktuur kouer, voedingsryke water van onder in die dieptes ondertrek. Hierdie koelwaterinfusie sal 'n ideale mikro-omgewing skep vir die vasgemaakte kelp om te floreer; Velp Herzen verduidelik dat die kelp dan die water suurstof maak en nuwe vishabitatte skep.
Alhoewel hierdie diepwaterbosse slegs hipoteties is, probeer Von Herzen tans prototipe-skikkings in die Filippyne uitoefen om seewierboerdery meer veerkragtig te maak teen klimaatsverandering. Seewierboere daar het groot verliese gely as gevolg van warm seestrome wat hul oeste invee en verminder. Maar met die opwelling van koeler water wat deur die nuwe skikkings gegenereer word, seewier begin weer blom.
Hierdie projek, en ander wat ontwikkel word aan die kus van Europa en die VSA, lê die grondslag vir Von Herzen se uiteindelike ambisie: Om die matriks op te stel en uiteindelik groot dele van die diep oseaan te versprei, waar hulle gesamentlik kan opneem miljarde ton CO2 terwyl hy ook voedselsekuriteit bied in die vorm van akwakultuur in skulpvis en vishabitat en die wat hy "lewensondersteuning van die ekosisteem" noem.
Kelp kan in die diepsee begrawe word om koolstof op te spoor of geoes te word om biobrandstof en kunsmis met lae emissies te produseer. sê. "Ons gebruik die bloeiende wilde kelpwoud as die ekosisteemmodel vir wat ons in die oseane kan skaal," het Von Herzen sê.
Op die rug van haar navorsing, Krause-Jensen is optimisties oor die koolstof-sekwestrasiepotensiaal van kelp en die moontlikheid dat dit dramaties uitgebrei kan word deur volhoubare boerdery. Maar prakties gesproke, sê Duarte in lande soos Australië en die Verenigde State, "is dit moeiliker om 'n toegewing vir 'n seewierplaas te kry as vir olie- en gasontginning." En wêreldwye stelsels vir die verskaffing van kompensasie vir bindende koolstof is nog nie opgestel om die kelp te akkommodeer nie.
Christophe Jospe, die hoofontwikkelingsbeampte by Nori, 'n maatskappy wat dit wil vergemaklik om die inisiatiewe vir koolstofverwydering te finansier, voer aan dat ons met so 'n kragtige sekwestrasie-instrument tot ons beskikking die aanvaarding daarvan moet versnel - selfs al is seewierboere slegs in staat om waarborg sekwestrasie vir, byvoorbeeld, tien jaar.
'Ons werp ons in 'n hewige omgewingsdebat waar mense sê: dit is nie permanent nie. Maar niks is permanent nie - en dit is die koolstofreservoir wat ons moet verhoog as gevolg van die klimaatskrisis waarin ons verkeer, "sê hy. 'Dit is eintlik 'n enorme omgewingswaarde vir 'n program om tien jaar permanensie te verseker.'
Daar is tekens dat dinge geleidelik in daardie rigting beweeg. Werk met Oseane 2050, 'n wêreldwye alliansie ter herstel van die wêreld se oseane onder leiding van Alexandra Cousteau, help Duarte nou om 'n koolstofkredietprogram te ontwikkel wat op seewierboerdery toegepas kan word. Dit laat ons dink aan 'n wêreld waar ons eendag koolstofkrediete in kelpboerderye kan belê, of waar die herstel van wilde wouders as versagting kan geld.
Intussen, terug in Tasmanië, hou Layton steeds toesig oor sy kwekerye vir baba-kelp, en hy dring ons aan om op die oomblik bewus te wees van wat welpies al doen.
'Dit is presies soos woude op land. Daar is nie baie mense wat hul waarde bevraagteken nie, 'sê hy. 'Sommige mense stel miskien nie belang in seewier nie. Maar hulle sal dalk wil hengel, of dat hul eiendom aan die strand nie weggespoel word nie, of om seker te maak dat hul kuswater skoon is. Al hierdie dinge is nou gekoppel aan kelpwoude. "
Emma Bryce is 'n vryskutjoernalis in Londen, waar sy skryf oor die omgewing, tegnologie en kos. Haar werk het verskyn in Bedraad tydskrif, TED Onderwys, die New York Times, en in die Guardian, waar sy skryf oor kos en die omgewing. twitter.com/EmmaSAanne
Hoe om 'n hoogs-hernubare elektriese rooster te kry
by Richard Perez en Karl R. Rabago
Die beroemde uitvinder Edwin Land het gesê: "Dit is nie dat ons nuwe idees nodig het nie, maar ons moet ophou om ou idees te hê." Dit lyk asof hy vir ons sê dat oplossings net buite ons ou denkgewoontes lê.
by Heather Ohly, en Nicola Lowe, Universiteit van Sentraal Lancashire
Ongelooflike 155 miljoen kinders regoor die wêreld is chronies ondervoed, ondanks dramatiese verbeterings in die afgelope dekades. In die lig hiervan bevat die VN se doelstellings vir volhoubare ontwikkeling nul ...
by Bill Moyers Onderhoude Robert Jay Lifton
Robert Jay Lifton is 91 jaar gelede gebore. Deur die rampe van die 20ste eeu te leef - wêreldoorlog, tirannieke regimes, volksmoord, die kernbom, terrorisme - worstel hy met hul verskriklike ...
by Danielle Torrent Tucker-Stanford Universiteit
by Larry Hughes, professor en stigtergenoot aan die MacEachen Instituut vir Openbare Beleid en Regering, Dalhousie Universiteit
Vanjaar sal Kanadese huishoudings vir hul kweekhuisgasvrystellings betaal. Hoeveel elke huishouding betaal, hang nie net af van die hoeveelheid energie wat hulle verbruik nie, maar ook van waar hulle ...