Antarktiese Oseaan - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Die Antarktiese Oseaan, ook bekend as die Suidelike Oseaan, die Groot Suidelike Oseaan, of die Suidpool-oseaan, is 'n groot watermassa wat die kontinent van Antarktika omring. Hierdie oseaan word deur die Internasionale Hydrografiese Organisasie beskou as die vierde grootste watermassa van enige van die wêreld se belangrikste oseane. Dit is eers onlangs deur die wetenskaplike gemeenskap gedefinieer, hoewel die term Antarktiese Oseaan in vroeër tye deur matrose en diegene wat met mariene navorsing betrokke was, gebruik is.
Die term Antarktiese Oseaan word betwis deur mariene wetenskaplikes, wat die presiese grense van die oseaan bespreek en die eienskappe wat 'n oseaan vorm as 'n waterliggaam. Daar is baie wetenskaplikes wat meen dat die Antarktiese Oseaan nie as 'n gemerkte watermassa moet bestaan ​​nie en eerder die waters in daardie Antarktiese streek klassifiseer as deel van die Stille Oseaan en die Atlantiese Oseaan.
Die Antarktiese Oseaan lê aan die verste rand van die Suidelike Halfrond en word gevolglik erg beïnvloed deur die seisoenale invloed van die son. In die koue maande, wanneer die son nie direk op die oseaan skyn nie, smelt die yspakke veral tot 'n gemiddelde laagtepunt van 2,6 miljoen vierkante kilometer. As die son van die oseaan af wegbeweeg, herstel die yspakke weer. Die see as geheel word gekenmerk deur 'n smal en diep kontinentale rak, en 'n gemiddelde diepte tussen 4.000 en 5.000 meter.
Die Antarktiese Oseaan word deur baie oseanograwe beskou as die jongste van die wêreld se oseane, wat slegs 30 miljoen jaar gelede gevorm is. Die oseaan het ontstaan ​​as gevolg van tektoniese beweging, veral toe Antarktika en Suid-Amerika uitmekaar beweeg het in die vroeë stadiums van die aarde se ontwikkeling. Toe die twee plate uitmekaar beweeg, maak hulle die Drake Passage oop en laat die Antarktiese sirkumpolêre stroom begin vorm. Hierdie waterstroom is 'n kenmerkende kenmerk van die Antarktiese Oseaan, aangesien dit help om die waters om die kontinent van Antarktika te laat vloei. Alle waters wat in die Antarktiese sirkumpolêre stroom vassit, vloei vinnig ooswaarts, aangesien die stroom na raming 130 miljoen kubieke meter water per sekonde beweeg.
Die Antarktiese sirkumpolêre stroom speel 'n belangrike rol in die kontroversie rakende die benaming van die Antarktiese Oseaan as sy eie waterliggaam. Vir die wetenskaplikes wat glo dat die Antarktiese Oseaan sy titel verdien, skei die stroom die waters van die Antarktiese Oseaan van die waters in die Atlantiese Oseaan of die Stille Oseaan. In wese word slegs die vinnig sirkulerende water as die Antarktiese Oseaan beskou. 'N Paar oorblywende wetenskaplikes glo daarenteen dat die stroom die benamingskwessie bemoeilik deurdat die water nie tot 'n spesifieke geografiese gebied beperk word as tot 'n weerstroom nie. Die waters in die stroom verskil van die water in die noordelike oseane, maar is baie kouer en het hoër soutvlakke as ander waters.
Eddies in Weddell See naby Antarktika
Die Antarktiese Oseaan beleef dikwels sikloonagtige storms wat voortspruit uit die skerp kontras tussen die yspakke en die oseaangolwe. Hierdie storms is baie hard vir matrose of seevaartuie wat toevallig op hul paadjie vasgevang word: hulle het die sterkste winde wat oral op aarde aangetref word. Benewens die storms, moet mariene skepe versigtig wees vir gereelde ysberge en lae oppervlaktemperature. Die ysberge in die Antarktiese Oseaan hou die hele jaar deur 'n bedreiging vir skepe in, waarvan sommige honderde meter lank is.
Mariene vaartuie en matrose in die Antarktiese Oseaan is veral oplettend vir die hoë winde en groot golwe as gevolg van die siklone in die oseane. As hulle die byname van "Furious Fifties" en die "Shrieking Sixties" verdien, is die breedtegrade van 50-70 veral gevrees as gevolg van hul gevaar vir die hele jaar deur seevaartvaartuie.
Die vaartuie wat wel die harde toestande van die Antarktiese Oseaan dapper, doen dit op soek na winste uit die groot hoeveelhede natuurlike hulpbronne in die omgewing. Die Antarktiese Oseaan word algemeen gebruik as 'n bron van toegang vir die petroleum- en aardgasvelde op die kontinentale marge, sowel as 'n toegangsroete na sand en gruis. As 'n oseaan bied die waters ook inkvis, walvis, soogdiere, krill en 'n verskeidenheid visse vir wêreldmarkte.
Die geskiedenis van die Antarktiese Oseaan is intrinsiek gekoppel aan die debat oor die etikettering daarvan as 'n onafhanklike oseaan. Die Antarktiese Oseaan is oorspronklik die Suidelike Oseaan genoem, en die naam is steeds in die wetenskaplike gemeenskap. Die Antarktiese Oseaan, of die Suidelike Oseaan, het eers 'n verskyning gemaak in die Tweede (1937) uitgawe van die IHO's Grense van oseane en seë. In die Derde Uitgawe, wat in 1953 gepubliseer is, ontbreek die term Antarktiese Oseaan, aangesien die IHO van mening was dat dit verkeerd was om die Antarktiese Oseaan as sy eie duidelike oseaan te definieer. Op hierdie tydstip in die geskiedenis is daar gevoel dat 'n oseaan gedefinieer moet word as "water omring deur land" en nie "water wat land omring nie."
Die vraag na die Antarktiese Oseaan is in 2000 heroorweeg. By 'n meerderheidstem van die paneel is die term Suidelike Oseaan gekies bo die algemeen gebruikte Antarktiese Oseaan. Die meerderheid het ook besluit dat die oseaan gedefinieer moet word as eindig op die 60 ° breedtegraad. Sommige van die stemme in die minderheid het gestem vir die lyn van afbakening tot 35 ° suidbreedte.
Die Antarktiese Oseaan staar baie uiteenlopende ekologiese bedreigings vir die natuurlike mariene ekosisteme in. Die eerste bedreiging vir die delikate balans van die onderwaterklimaat is die konstante ultravioletstraling wat vanaf die Antarktiese osoongat na die oseaan stroom. Namate die osoongat voortgaan om uit te brei, neem die vlakke van ultravioletstraling in die oseaan toe, wat die produktiwiteit van die fitoplankton verlaag. 'N Ander belangrike bedreiging vir die mariene ekosisteem is ongereguleerde oorbevissing. As gevolg van die huidige gebrek aan regulering, beperk visvang in die streek die volhoubaarheid van die mariene visbestand erg.
Die Antarktiese Oseaan is onderhewig aan alle internasionale ooreenkomste rakende die wêreld se oseane. Boonop is dit onderhewig aan hierdie ooreenkomste wat spesifiek vir die streek is:
Die Internasionale Walvisvangskommissie verbied kommersiële walvisvangs suid van 40 grade suid (suid van 60 grade suid tussen 50 grade en 130 grade wes). Japan erken hierdie bepaling nie gereeld met betrekking tot sy walvisvangspermit en walvisvangs vir wetenskaplike navorsing nie en voer 'n jaarlikse walvisjag in die streek uit. Kyk na die Whale Sanctuary van die Suidelike Oseaan.
Die Konvensie vir die Bewaring van Antarktiese Seëls het seëljag beperk.
Die Konvensie oor die Bewaring van Antarktiese Mariene Lewende Hulpbronne reguleer visvang in die streek.
Baie lande verbied eksplorasie en ontginning van minerale bronne suid van die wisselende poolfront, wat in die middel van die Antarktiese sirkumpolêre stroom is en dien as die skeidslyn tussen die baie koue pooloppervlakte na die suide en die warmer water in die noorde.
Aangesien die Antarktiese verdrag die deel van die aardbol suid van sestig grade suid dek, word die aansprake op Antarktika en alle eilande in die Antarktiese Oseaan opgeskort.
Visserye is verantwoordelik vir die grootste hoeveelheid uitvoer vanaf die Antarktiese Oseaan, met tussen 1998-1999 meer as 119.898 ton. Die visbedryf maak staat op oop toegang tot hawens en hawe langs die kuslyn van die Antarktiese Oseaan, wat ongelukkig beperk is as gevolg van ys gedurende die wintermaande. Toegang word verder beperk deur navorsingstasies van die regering, wat kommersiële toegang tot hawens beperk.
Gille, Sarah T. 15 Februarie 2002. (abstrak), Opwarming van die Suidelike Oseaan Sedert die 1950's in die Journal Science; vol. 295 (no. 5558), pp. 1275-1277. 8 Januarie 2008 herwin.
Owen, Russell. 2007. Die Antarktiese Oseaan. Owen Press. ISBN 1406752096
Tchernia, P. 1980. Beskrywende streeks-oseanografie. Pergamon mariene reeks, v. 3. Oxford: Pergamon Press. ISBN 0080209254
Tomczak, M., en J. Stuart Godfrey. 1994. Regionale oseanografie 'n inleiding. Oxford, Engeland: Pergamon. ISBN 0080410219
Alle skakels is op 4 April 2016 opgespoor.
Suidelike Oseaan CIA, Die Wêreld Factbook.
Die Nuwe Vyfde Oseaan uit Geografie. About.com.
NOAA FAQ oor die aantal oseane
Geografie en kaart van Geografiese Suidelike Oseaan. About.com.
Koördinate: 70 ° S 150 ° W
Hindustani klassieke musiek
Copyright 2020 \ Aanlyn tydskrif ek wil alles weet \ Antarktiese Oseaan