'N Dag in die lewe van An expat in Suwon, Korea - Versamelings
'N Dag in die lewe van An expat in Suwon, Korea
Skree, giggel en die ritmiese gedreun van 'n bal wat teen die muur geskop word, word harder terwyl ek veg om aan die slaap te bly. Na 'n gesellige gesprek met hul ma, gevolg deur baie deure geslaan, vertrek die kinders langsaan na die skool. Adi kyk hoe hul silhoeëtte oor ons misde venster pyl. Haar stert stamp 'n paar keer voordat sy haar kop laat sak.
"Goeie more… dum dum dum…"
Ek sluit my selfoon af voordat die alarm die refrein van "Dit is 'n pragtige dag!" Kan bereik. Deur die venster kan ek die vrou langs ons hoor skottelgoed skoonmaak.
Ons eie ontbyt is gaar gierst met appels en piesangs. Ek staan ​​by die stoof terwyl Josh en Adi 'n entjie stap. Die ontbyt word gevolg deur 'n bespreking oor hoe ons nie moet gaan koffie drink nie.
Ons gaan koffie drink.
Ons woonbuurt is klein, oud en baie tradisioneel. Daar is tuine tussen 'n woonstelgebou, gevul met groen en kimchi-dwerge wat wag op begrafnis. Ouer vroue wat knoffel afskil, leun teen die baksteenmure omring deur hope vuil wortels.
Daar is nie baie kafees hier nie. Maar die metro-stasie is vyftien minute se stap weg, in 'n ander woonbuurt wat lyk asof iemand 'n klein snytjie Seoul uitkap en dit hier neerprop soos 'n stuk dekadente gâteau op 'n bord rys. Daar is dosyne kafees, waarvan byna die helfte oop is en alles leeg is.
Selfs op 'n laat weeksoggend trek die winkels 'n groot menigte ywerige koper, maar koffiedrinkery is meer 'n sosiale aktiwiteit as 'n oggendnoodsaaklikheid.
Soms sit ons en kyk hoe die skares verbygaan, ander kere bring ons ons skootrekenaars en begin met die e-pos wat van die ander kant van die wêreld gestuur is terwyl ons geslaap het. As ons buite sit, sal ons miskien 'n dronk ajuma sien struikel, skree of lag, soms albei.
Funksie en hierbo foto: avlxyz
Terug in ons omgewing is ek op pad om bestanddele vir middagete te gaan haal. Ons straatstrate is 'n paar blokke van ons af in 'n lang, vol mark, gevoer met korrels, produkte en 'n groot verskeidenheid ingelegde dinge. Die man wat saam met my die gierst-gesels verkoop, interpreteer my af en toe 'neh' en 'kam-sa-ham-ni-da' as vlot. Die vrou by my produkte staan ​​niks, kyk net en glimlag terwyl ek knoffel, courgette en wortels uitwys om by my sak te voeg.
Ek berei middagete voor, wat byna altyd klewerige rys- of soba-noedels is, bedek met geroosterde groente en tofu, sojasous of rooipeperpasta, en die alomteenwoordige gebraaide eier. Of ons stap na ons gunsteling kimbap-restaurant, waar ek tipies dolsot-bibimbap kry; soortgelyk aan wat ek tuis maak, maar meesterlik voorberei.
Die middagete word gevolg deur 'n vinnige skoonmaak van die vloer wat noodsaaklik is as 'n mens 'n piepklein woonstel deel met 'n labrador wat in stryd is met die seisoenale reëls.
Ek sit my staaltrommel op en oefen. Soms is dit ter voorbereiding van opkomende optredes, soms werk ek aan die soort snaakse dinge wat ek op universiteit geleer het, vergeet en nou desperaat mis. Maak nie saak wat ek speel nie, ek het 'n rugsteun. Adi sit op die bed met 'n perfekte koorsituasie, kop terug, mond rond in sang.
As ek die koptelefoon uittrek, stop sy dadelik, maar ek hoor die naby en ver gehuil van haar vriende wat die woord deurgee. Musiek is waarlik die universele taal, selfs by honde.
Ek skryf. Gewoonlik pak ek my skootrekenaar in en gaan na 'n kafee, of soms gaan ek na die PC Bang as dit nie met kinders kruip nie. Ek probeer my tyd verdeel tussen my artikels en fiksie, hoewel die een of ander tyd die ander oorheers.
Adi en ek is op pad na ons middagstap. Nie ver van die treinstasie af is 'n pragtige park rondom 'n meer met staproetes reg rondom nie. Ons ry verby die ontspanningsarea wat gevul is met tai chi-klasse en elliptiese middels en sluit by die groepe mense, meestal ouer, aan vir hul laatmiddag-wandeling om die water.
Meer skryfwerk. Dit is weliswaar dat dit hierdie keer gepaard gaan met 'n bietjie blaai, forumklets en ander wonderlike maniere om die internet uit te stel.
Meer oefening. Adi is nog te spandeer van die stap om by die refrein aan te sluit, en ek speel so stil as moontlik. Deur die venster hoor ek die vrou terug in die kombuis wat aandete voorberei. Volgens die geluide van 'n blik melodie weet ons albei dat haar kinders hul huiswerk vir handspeletjies laat vaar het.
Aandete word uithaal uit die kimbap-restaurant, of by die dame wat kluitjies in die straat verkoop as sy oop is. Wat ons ook al het, dit word gevolg deur vrugte (aarbeie, as ons gelukkig is) en jogurt. As hulle in die seisoen is, sal ek miskien 'n paar pere sap; perfek rond, bruin en ongeveer die grootte van die baba se kop, dit is nie soos die pere wat ek grootgeword het nie. Sap met 'n bietjie gemmer, maak hulle 'n ongelooflike drankie.
Nog een wandeling, hierdie keer sans hond. Ons stap al ons straat af na die mark wat toe en leeg is. Daar is geen ligte nie, en water drup van die enorme swart afdak wat oorhoofs hang, selfs al het dit in dae nie gereën nie. Ons stap om plas water en piekelsap.
Ek dink aan hoe ek op enige ander plek waar ek nog ooit gewoon het, 'n wandeling in hierdie tyd op 'n stegie sou waag, indien nie heeltemal dom nie. Maar die skaduwees van hierdie donker, nat straat verberg niks meer onheilspellend as 'n kat wat op soek is na afval nie.
Een laaste e-poskontrole, aangesien die meeste almal wat ons ken, wakker word en die dag begin waarop ons klaar is. Ons is heeltemal omring deur woonstelle, en alhoewel dit nooit lawaaierig is nie, herinner die ligte wankelende geluide en krakende deure my daaraan om aan die vakansie in 'n huis vol familie te slaap.