Marriner is in Lincoln, Engeland, gebore. Hy was die seun van Herbert Marriner, 'n timmerman, en sy vrou Ethel (née Roberts). Hy ontvang sy opvoeding by Lincoln Christ's Hospital School waar hy in 'n jazz-groep gespeel het saam met die komponis Steve Race. Hy het aanvanklik die viool bestudeer sowel as klavier by sy vader. Hy sou later vioolstudies opneem met Frederick Mountney. In 1939 is hy na die Koninklike Kollege van Musiek in Londen, waar hy die geleentheid gekry het om in die groep tweede-violiste van die Londen Simfonieorkes te speel (wat toe deur Henry Wood gedirigeer is) omrede baie van die orkes se lede en veral die vioolspelers by die militêre owerhede aangesluit het na die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog. Hy het self ook in 1941 aangesluit en in 'n verkenningshoedanigheid in die Britse Leër gedien. Hy was egter as gevolg van nierprobleme ontslaan. Hy het na die Koninklike Kollege teruggekeer waar hy sy studies met die violis René Benedetti hervat het.
Marriner was vir 'n kort ruk 'n musiekonderwyser by Eton College. Hy het in 1948 'n professor by die Koninklike Kollege van Musiek geword. In 1948 of 1949 het hy die posisie opgeneem van tweede violis van die Martin Strykkwartet, en sou hy voortgaan om vir die volgende dertien jaar saam met hulle te speel. Hy het die klavesimbelspeler Thurston Dart ontmoet terwyl hy herstel het van nierskade wat hy gedurende die oorlog opgedoen het, en hulle het saam 'n duo gevorm wat weldra uitgebrei het tot die Virtuoso Stryktrio met Peter Gibbs. Dit was die voorganger tot Dart's Jacobean Ensemble, waarin Marriner van 1951 af gespeel het. Hy het die viool in twee Londense orkeste gespeel naamlik die Philharmonia Orkes in die vroeë 1950s, en die Londen Simfonieorkes (LSO) as hoof-tweedeviool (1954–69). Hy het ook saam met die kamerorkeste van Reginald Jacques en Boyd Neel gespeel, sowel as die London Mozart Players.