Geskryf deur Allaina Kilby
Toe Jon Stewart die Daily Show stop, het hy die satiriese nuus- en komedievertoning vir 16 jaar tot Augustus 2015 aangebied. verduidelik aan sy vervanging, Trevor Noah, dat hy moeg was - en kwaad vir die staat van politiek en politieke diskoers in die VSA. Soos Noag berig het:
Hy het gesê: Ek gaan weg omdat ek moeg is. ' En hy het gesê: "Ek is moeg om kwaad te wees." En hy het gesê: "Ek is die hele tyd kwaad. Ek vind nie van hierdie snaaks nie. Ek weet nie hoe om dit regtig snaaks te maak nie en ek dink nie die gasheer van die skou nie, ek dink nie die skou verdien 'n gasheer wat nie voel dit is snaaks nie. '
Stewart is duidelik nie meer moeg nie. En hy het sy woede in passie vir 'n oorsaak gekanaliseer: hy is nou 'n vurige voorstander van die James Zadroger 9 / 11 Gesondheidsvergoedingswet. Op Junie 12, hy verskyn voor die kongres, wat gesit het om die uitbreiding van die Slagoffers van Misdaadwet (VOCA) Fonds vir 9 / 11 eerste responders en oorlewendes. Die komitee het getuienisse van 'n dokter, 'n brandweerman se weduwee en Luis Alvarez, 'n afgetrede NYPD-speurder, getuig. Hy moes sy 69de ronde chemoterapie begin nadat hy kanker ontwikkel het om by Ground Zero te werk.
Die getuienisse het 'n kragtige insig gegee in die gesondheidsprobleme van diegene wat blootgestel was aan die giftige lug waar die World Trade Center-geboue in duie gestort het. Maar dit was Stewart se passievolle toespraak aan die Kongres wat virale oorgegaan het.
Die media se fiksasie met Stewart se getuienis word nie toegeskryf aan sy bekende nuuswaarde nie, maar die simboliese hoofstad wat hy sedert sy tyd op The Daily Show gebou het. As hoofnuus anker het Stewart 'n reputasie opgebou as 'n belangrike satiriese stem en aanstootlike sosiale kommentator aan 'n geslag wat moeg was van sensasionele nuus en wispelturige politiek.
Raak die snaakse been
Die wesenlike bestanddeel van Stewart se kritiese politieke kritiek was humor; Dit het gehelp om 'n band met die gehoor te skep, aangesien hy sy platform gebruik het om burgerlike woede op die elite-instellings te kommunikeer. Daarna het die humor opgetree as 'n vorm van verligting, bied die gehoor tydelike pouse uit die huidige politieke omgewing deur hulle uit te nooi om aan diegene aan bewind te lag.
Dit was die insluiting van humor wat Stewart se werk 'n kragtige vorm van politieke kritiek gemaak het, want dit het die aggressiwiteit van die boodskap meer aangenaam gemaak vir die satiriese teikens. Dit is waarom Stewart in staat was om kritiese blaas op die lug te skiet wat joernaliste nie kon nie - omdat hy die konvensies van tradisionele joernalistiek getoets het terwyl hy aan gehore gepraat het in 'n taal waarmee hulle geïdentifiseer is.
Stewart was altyd vinnig besig om sy kulturele impak te verlaag, beskeie te reageer dat hy net "grappe skryf oor die nuus" en dat sy rol as TV-satiris beperk was om teikens te kritiseer eerder as om iets positiefs te bou. Miskien is dit waarom hy besluit het om na voorspraak toe te gaan toe hy die nagtydse komedie verlaat.
Terwyl Stewart se voorspraakrol hom nie meer die komiese veiligheidskomitee bied wat hy een keer gehad het nie, is dit die afwesigheid van humor, in sy toespraak tot die Kongres, wat sy boodskap sterker gemaak het. Wat ons gesien het, was 'n sigbare emosionele man wat trane aangehad het omdat hy sy woede uitgespreek het op die skandelike manier waarop die politieke stelsel 9 / 11-oorlewendes behandel het.
Die rol van emosie in die politiek is geneig om te verstaan ​​as die vyand van goeie burgerskap. Maar in haar boek Emosies, Media en Politiek, Voer Karin Wahl-Jorgensen aan dat emosie die mag van politieke verhale kan verbeter as gevolg van sy vermoë om medelye te bewerkstellig, verwaarloosde stories na die openbare sfeer te bring en in die proses te noem gemeenskappe wat gerig is op politieke aksie.
Stewart se kragtige getuienis het beslis die profiel van die Kongresverhoor geopper omdat die videoklip vinnig aanlyn versprei en honderde nuusberigte gegenereer het. Die volgende dag, die Huis Regbank Komitee eenparig 'n wetsontwerp geslaag Dit sal die 9 / 11 Slagoffervergoedingsfonds permanent herautoriseer. Volgens die New York Times, sal die wetsontwerp nou op die vloer gaan vir 'n volle stem in die Huis van Verteenwoordigers, waar dit waarskynlik sal slaag.
'N Ernstige besigheid
Stewart se oorgang, in onlangse jare, van satire tot politieke voorspraak, is nie onopgemerk deur sy laat-nag-TV-opvolgers nie. In 'n referaat, Verskaffing van die Burger, Het ek gedokumenteer hoe satiriste Sam Bee en John Oliver voorspraak-joernalistiekstrategieë aangeneem het om aandag te gee aan die Amerikaanse president Donald Trump se beleid oor immigrasie en vroulike gesondheidsorg. Maar terwyl Stewart en Amerikaanse laat-nag-leërskare die moontlikhede van hul openbare platform heroorweeg, is hul Britse eweknieë ernstig agteruit.
Die naaste die Verenigde Koninkryk het 'n suksesvolle komedie-aktivis is Mark Thomas en sy veldtog op die Ilisu Dam in Turkye. Russell Brand was ook 'n prominente politieke aktivis vir 'n tyd wat op Newsnight verskyn het en demonstrasies bygewoon het, insluitende die Millermask Maart en die veldtog vir beter sosiale behuising. Brand, egter het openlik toegelaat sy mislukking in die politiek was die gevolg van sy eie hype, 'n gevolg van sy bekende status.
Terwyl daar baie gevalle van komediese aktivisme is, kan ek noem - Eddie Izzard's rol in die Labour Party en Ricky Gervais ' werk met diere regte groepe, komedie bly hul hoof geldeenheid en beroep. Wat Stewart ons getoon het, is dat komedie en satire beperkte vermoëns het. Hulle kan ons aandag vestig op 'n probleem, maar die vermoë om werklike politieke verandering te skep hang af van passie, volharding en volgehoue ​​betrokkenheid by die demokratiese proses.
Allaina Kilby, dosent in joernalistiek, Swansea Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Aktivisme > Jon Stewart: Reis Van Satiris Tot Politieke Advokaat Is Geen Lach Materie