Vanessa Bell - Artikels - 2022
Vanessa Stephen, die dogter van Leslie Stephen en Julia Princep Duckworth, is gebore te Hyde Park Gate, Kensington, op 30 Mei 1879. Haar ma het drie kinders uit haar eerste huwelik, George Duckworth (1868–1934), Stella Duckworth (1869– 1897), en Gerald Duckworth (1870–1937). In die volgende paar jaar het sy nog drie kinders in die wêreld gebring: Thoby Stephen (1880), Virginia Stephen (1882) en Adrian Stephen (1883).
Vanessa se ma is op 5 Mei 1895 oorlede na 'n aanval van griep wat in rumatiekkoors verander het. Die jaar daarna het sy drie keer per week begin teken teken aan Arthur Cope's School of Art. Sy was veral na aan haar jonger suster, Virginia Stephen.
Haar biograaf, Vanessa Curtis, het gesê: "Toe Vanessa nie in haar kunsklas was nie, het die susters gereeld soggens gesellig in 'n klein klaslokaal agter in die sitkamer deurgebring, byna volledig gemaak van vensters en perfek vir stil skryf en skilder. "
In 1897, 18 jaar oud, het haar stiefbroer George Duckworth haar begin uithaal. Die skrywer van Virginia Woolf's Women (2002) het daarop gewys: "Sy het 'n visioen van lieflikheid in haar wit rok en blou emalje -borsspeld gekyk, maar onderaan het sy met 'n mate van krag die gedwonge praal van hierdie geleenthede gekwel, net verlang na haar verf en esel." Duckworth het uiteindelik sy aandag gevestig op haar suster Virginia, wat later gesê het: "Vanessa was miskien 'n beroemde skoonheid. Ek het egter veel meer gereeld, onreëlmatig en ongemaklik as sy, meer van die gemiddelde voorkoms gehad."
Vanessa begin in 1901 aan die Slade School of Art. 'N Medestudent, William Rothenstein, onthou later dat sy' gelyk het asof sy tussen die mooi vroue van Burne-Jones se Golden Stair kon loop, maar sy het met die stem van Gauguin gepraat. " Anne Olivier Bell het aangevoer dat "Vanessa Bell 'n vrou met 'n ernstige en uitstaande skoonheid was, met 'n lae en pragtige sprekende stem - eienskappe wat geneig was om haar humor en humor en haar vermoë om te lag."
Na die dood van hul vader in 1904 verhuis Vanessa en Virginia na Bloomsbury. Hul broer, Thoby Stephen, stel hulle voor aan 'n paar van sy vriende wat hy aan die Universiteit van Cambridge ontmoet het. Die groep het begin vergader om literêre en artistieke kwessies te bespreek. Die vriende, wat uiteindelik as die Bloomsbury -groep bekend geword het, was Clive Bell, John Maynard Keynes, E. M. Forster, Leonard Woolf, Lytton Strachey, David Garnett, Desmond MacCarthy, Arthur Waley en Duncan Grant.
Clive Bell het verlief geraak op Vanessa. Virginia was aanvanklik nie beïndruk met Bell nie en vergelyk hom ongunstig met haar pa en broer. Sy het aan haar vriend, Violet Dickinson, geskryf: "As ek aan pa en Thoby dink en dan sien hoe die snaakse wesentjie sy pienk vel ruk en sy lagkrampe ruk, wonder ek watter vreemde freak daar in Vanessa se gesig is."
Vanessa het hom eers verwerp, maar na die vroeë dood van Thoby Stephen trou sy met Bell op 7 Februarie 1907. Die egpaar het twee seuns gehad-Julian Bell (1908-1937) en Quentin Bell (1910-1996). Volgens haar biograaf, Anne Olivier Bell: 'Hoewel Vanessa Bell haar man se belangstelling in die ontwikkeling van kontemporêre Franse kuns gedeel het, bly haar eie skildery in wese nugter en tonaal, met baie van Whistler en die New English Art Club, waarmee het sy soms uitgestal. "
Vanessa Curtis, die skrywer van Virginia Woolf's Women (2002), wys daarop dat Clive na hul huwelik baie na aan Virginia Stephen geraak het: "Virginia, afgunstig op haar suster se nuutgevonde huweliksgeluk, het ook die guns en liefde van Clive begin hof toe. 'N Flirt tussen die twee het in Cornwall ontstaan, toe Vanessa te verstrik was in haar eerste baba, Julian, om baie aandag aan iemand anders te skenk: Clive, gevlei en voel uitgesluit deur sy vrou, wederkerig met passie en verlang daarna om die flirt fisies te maak; Virginia, bestaande serebraal en intellektueel , was gelukkiger om die streep te trek by lang, stimulerende wandelinge en slim letters. "
In 1910 ontmoet Clive Bell Roger Fry in 'n spoorwa tussen Cambridge en Londen. Sy skoonsuster, Virginia Woolf, onthou later: "Dit was seker in 1910 dat ek veronderstel het dat Clive op 'n aand die hoogste opgewondenheid na bo gehaas het. Hy het pas een van die interessantste gesprekke van sy lewe gehad. Dit was met Roger Fry. Hulle het die kunsteorie al ure bespreek. Hy het gedink dat Roger Fry die interessantste persoon was wat hy sedert Cambridge -dae ontmoet het. So verskyn Roger. Hy verskyn, blykbaar, in 'n groot ulsterjas, waarvan elke sak vol was met 'n boek, 'n verfkissie of iets interessants; spesiale wenke wat hy by 'n klein man in 'n agterstraat gekoop het; hy het doeke onder sy arms; sy hare vlieg; sy oë gloei. "
Later dieselfde jaar is Roger Fry, Clive Bell en Desmond MacCarthy na Parys en het 'n besoek aan "Paryse handelaars en private versamelaars besoek" en 'n verskeidenheid skilderye gereël om uit te stal in die Grafton Galleries "in Mayfair. Dit bevat 'n seleksie skilderye deur Pablo Picasso, Henri Matisse, Paul Cézanne, Édouard Manet, Paul Gauguin, André Derain en Vincent Van Gogh. Soos die skrywer van Crisis of Brilliance (2009) uitgewys het: "Alhoewel sommige van hierdie skilderye al twintig of selfs dertig jaar oud was - en vier van die vyf groot kunstenaars wat verteenwoordig is, dood was - was dit nuut vir die meeste Londenaars."
Die kritikus vir Die Pall Mall Gazette beskryf die skilderye as die "uitset van 'n kranksinnige asiel". Robert Ross van Die Morning Post stem saam dat die "emosies van hierdie skilders ... nie van belang is nie, behalwe vir die patologiestudent en die spesialis in abnormaliteit". Hierdie opmerkings was veral kwetsend vir Fry, aangesien sy vrou onlangs verbind was tot 'n instelling wat aan skisofrenie ly. Paul Nash onthou dat hy Claude Phillips, die kunskritikus van Die Daily Telegraphby die vertrek van die uitstalling, "gooi sy katalogus op die drumpel van die Grafton Galleries neer en druk daarop."
Hierdie uitstalling het 'n duidelike indruk op die werk van Vanessa Bell gehad. Soos Anne Olivier Bell uitgewys het: "Bevry van die Engelse tradisie van direkte verteenwoordiging deur die bedwelmende voorbeeld van die Franse en die stimulerende teoretisering van Bell en Fry, het Vanessa se werk toenemend gewaagd geword, met 'n vereenvoudiging van ontwerp en vorm en 'n vrye en vreugdevolle kleur gebruik. "
Clive Bell het 'n reeks sake gehad, waaronder 'n belangrike langtermynverhouding met Mary Hutchinson, die vrou van St John Hutchinson. In die lente van 1911 het Vanessa saam met haar man en Roger Fry met vakansie na Turkye gegaan. Tydens haar verblyf het Vanessa 'n miskraam en 'n geestelike ineenstorting gehad. Virginia Woolf het uitgegaan om haar te help verpleeg. Sy was ook deur 'n tydperk van depressie. Sy het geskryf: "Om 29 en ongetroud te wees - om 'n mislukking te wees - kinderloos - ook kranksinnig, geen skrywer nie." Beide Vanessa en Virginia het verlief geraak op Fry. Daardie somer het Vanessa 'n verhouding met Fry begin. Hulle het probeer om in die geheim van Virginia te hou, maar op 18 Januarie 1912 skryf Vanessa aan Fry: "Virginia het gisteraand vir my gesê dat sy vermoed het dat ek 'n skakeling met jou het. Sy het dit vinnig vermoed, nie waar nie?" Kennis van die aangeleentheid was 'n groot invloed op die rede waarom Virginia besluit het om met Leonard Woolf te trou.
Roger Fry het skilderye gekies vir die uitstalling getiteld "Britse, Franse en Russiese kunstenaars" wat tussen Oktober 1912 en Januarie 1913 in die Grafton Galleries gehou is. Fry gebruik vier van Vanessa Bell se skilderye in die uitstalling. Ander kunstenaars in die vertoning was Duncan Grant, Percy Wyndham Lewis, Spencer Gore, Pablo Picasso, Henri Matisse, Paul Cézanne en Wassily Kandinsky. Volgens David Boyd Haycock: "Fry se tweede uitstalling is nie so sleg ontvang as die eerste nie. Die afgelope twee jaar het 'n aantal avant-garde-vertonings in Londen plaasgevind, wat die werk van kontinentale modernisme beklemtoon, en die kunswêreld was skielik deurspek met isms."
In 1913 het Vanessa Bell saam met Roger Fry en Duncan Grant saamgegaan om die Omega Workshops in 1913 te vorm. Ander betrokke kunstenaars was Henri Gaudier-Brzeska, Percy Wyndham Lewis en Frederick Etchells. Fry se biograaf, Anne-Pascale Bruneau, het aangevoer dat: "Dit was 'n ideale platform vir eksperimentering in abstrakte ontwerp, en vir kruisbemesting tussen beeldende en toegepaste kunste .... Ondanks 'n aantal opdragte vir interieurontwerp, die onderneming het die oorlogsjare moeilik oorleef en in 1919 gesluit. "
Toe die Eerste Wêreldoorlog verklaar is, het Clifford Allen en Fenner Brockway die No-Conscription Fellowship (NCF) gestig, 'n organisasie wat mans aangemoedig het om oorlogsdiens te weier. Die NCF het van sy lede vereis dat 'hulle uit gewetensgedrewe weier om wapens te dra omdat hulle die menslike lewe as heilig beskou'. Vanessa en haar man, wat albei pasifiste was, het by die NCF aangesluit. Clive Bell se pamflet Peace at Once (1915), waarin hy moedig aangevoer het vir 'n onderhandelde skikking met Duitsland, is deur die polisie in beslag geneem en vernietig.
Vanessa Curtis, die skrywer van Virginia Woolf's Women (2002) het daarop gewys: "Duncan Grant, het teruggekeer na homoseksualiteit nadat sy die dogter van haar dogter, Angelica, gehad het. Vanessa was 'n kundige om haar teleurstelling te verberg, so sy het eerder genot gevind om saam met Duncan se kant te skilder." Haar eerste uitstalling vind plaas in die Independent Gallery in Londen in 1922, en in die daaropvolgende jare het sy soloshowe in die galerye Cooling, Lefevre, Leicester en Adams gehad. Anne Olivier Bell het aangevoer: "Sy wend haar tot die vorm van voorstellingskuns wat sy die beste by haar gevoel het. Haar metode, wat haar in staat gestel het om die soliditeit en glans van die natuurlike wêreld te vier, is vir die res nie radikaal verander nie Alhoewel sy 'n aansienlike gawe gehad het om te portretteer en haar vriende en familie as onderwerpe gebruik het toe sy kon sit om te sit, het sy min formele portrette geskilder en haar, uit noodsaaklikheid soveel as keuse, toegepas op stillewe, landskap, interieurs met figure, en van tyd tot tyd interpretasies van die werk van die Ou Meesters. "
Haar seun, Julian Bell, het haar teenoorlogse gevoelens gedeel en 'n inleiding tot die anti-oorlogsboek geskryf, Ons het nie baklei nie: 1914-18 (1935). Die boek bevat bydraes van Siegfried Sassoon, Richard Sheppard, Bertrand Russell, Norman Angell, Harry Pollitt en James Maxton. In 'n artikel in die Times Literary Supplement Hy verduidelik sy politieke sienings: "Soos byna al die intellektuele van hierdie generasie, is ons fundamenteel polities in denke en optrede: dit is meer as enigiets anders die verskil tussen ons en ons ouderlinge. Om vir ons sosialisties te wees, is rasionalisties, gesonde verstand. , empiries; beteken 'n baie vaste ekstroverte, praktiese, alledaagse gevoel van buite -werklikheid. "
By die uitbreek van die Spaanse burgeroorlog besluit Julian Bell dat hy moet bydra tot die oorlog teen fascisme. Vanessa het hom probeer oorreed om nie te gaan nie. So ook sy vriende. David Garnett onthou later hoe hy na Charleston gegaan het "om hom te probeer oortuig dat hy baie beter in diens sou wees om hom voor te berei op 'n onvermydelike oorlog teen Hitler as om sy lewe in Spanje te waag, waar hy geen effektiewe of belangrike rol kon neem nie." Virginia Woolf het gereël dat Bell Kingsley Martin en Stephen Spender ontmoet, aangesien hulle albei in die vroeë stadiums van die oorlog onaangename ervarings in Spanje gehad het.
E. Forster het hom ook probeer oortuig dat dit 'n onsedelike daad sou wees om aan 'n oorlog deel te neem. Bell verdedig sy besluit deur te beweer dat hy nie meer 'n pasifis is nie. Nadat hy sy ma gesmeek het, het hy egter ingestem dat hy na Spanje sou gaan, nie as 'n soldaat in die Internasionale Brigades nie, maar as 'n ambulansbestuurder by die British Medical Aid Unit.
Julian Bell werk saam met dr. Archie Cochrane, 'n ou vriend van King's College. Sy mede -ambulansbestuurder, Richard Rees, beweer dat Bell 'die wonderlikste tyd van sy lewe beleef'. Hy het die gevaar van sy dade opwindend gevind. Toe sy ambulans op 15 Julie deur 'n bom vernietig is, het hy vrywillig as 'n draagbaar na die voorkant gegaan.
Op 18 Julie 1937 het die Britse mediese eenheid 'n vervangingsvoertuig vir Bell ontvang. Later die dag het hy met sy ambulans langs die pad buite Villanueva de la Cañada gery toe dit getref is deur 'n bom wat 'n nasionalistiese vlieënier laat val het. Bell is na die militêre hospitaal in El Escorial naby Madrid geneem. Dr Archie Cochrane was die dokter wat hom in die ontvangskamer behandel het. Toe hy hom ondersoek, besef hy dat hy dodelik gewond is; 'n dopfragment het diep in sy bors ingedring. Bell was nog by sy bewussyn en prewel vir Cochrane: "Wel, ek wou nog altyd 'n meesteres hê en 'n kans om oorlog toe te gaan, en nou het ek albei gehad." Hy val toe in 'n koma waaruit hy nooit wakker geword het nie.
Vanessa Bell het die eerste week van haar rou in die bed in die ateljee in Fitzroystraat deurgebring en kon nie na Charleston Farmhouse verskuif word nie. Uiteindelik is sy na Firle teruggebring en gedurende hierdie tydperk is sy deur Virginia Woolf versorg.
Uiteindelik keer Vanessa terug na die skildery. Haar dogter, Angelica Garnett, het gesê: "Sy was wys, maar tog anders, liefdevol en 'n bietjie afgeleë, vol onbetwisbare gees. Haar gevoelens was sterk en haar woorde was onvoldoende. Sy was tevrede om dit aan haar suster en gaan voort met skilder. "
Op 28 Maart 1941 het Virginia Woolf 'n brief aan Leonard Woolf geskryf: "Ek voel seker ek word weer mal. Ek voel ons kan nie weer deur een van die verskriklike tye gaan nie. En ek sal hierdie keer nie herstel nie. Ek begin stemme hoor, en ek kan nie konsentreer nie. Dus doen ek wat die beste lyk. U het my die grootste geluk verskaf. U was in alle opsigte alles wat enigiemand kan wees. Ek dink nie twee mense kon gelukkiger gewees het totdat hierdie verskriklike siekte gekom het. Ek kan nie langer baklei nie. Ek weet dat ek jou lewe bederf, dat sonder my jy sou kon werk. En jy sal ek weet. Jy sien ek kan nie eens skryf nie Ek kan nie lees nie. Wat ek wil sê, is dat ek u al die geluk van my lewe verskuldig is. U was heeltemal geduldig met my en ongelooflik goed. Ek wil dit sê - almal weet dit. As iemand kan het my gered, dit sou jy gewees het. Alles het van my af gegaan, behalwe die sekerheid van jou goedheid. Ek kan nie meer jou lewe bederf nie. " 'N Tweede brief is aan Vanessa gerig. Dit het tot die gevolgtrekking gekom: "as ek kon, sou ek jou vertel wat jy en die kinders vir my beteken het. Ek dink jy weet." Later die oggend het sy selfmoord gepleeg deur haarself te verdrink in die Ouse, naby haar huis in Rodmell.
Vanessa Bell en Duncan Grant het opdragte aanvaar om dekoratiewe panele vir die nuwe Cunard -voering te verf, RMS Queen Mary. Die werk is egter ontevrede met wat hy geproduseer het, maar is verwerp. Hulle voorsien ook die versierings in die Berwick -kerk, wat in 1943 voltooi is.
Vanessa Curtis het aangevoer dat na die dood van Virginia Woolf: "Vanessa het verder in die skilderkuns teruggetrek en die volgende twintig jaar van haar lewe in relatiewe isolasie geleef, slegs afhanklik van die geselskap van Duncan, haar kinders en kleinkinders, en die kalmerende roetine van penseel op doek ... Behalwe die geselskap van vriende, was een van die groot plesiere wat ouderdom vir Vanessa gebring het, 'n greep van kleinkinders.Angelica was getroud met David Garnett en het vier dogters gehad; Quentin het met Anne Olivier Popham getrou en twee dogters gehad Die kinders het Vanessa geken as 'n aangename ouma, en Duncan en Clive as twee amusante oupas wat hulle sou toelaat om met verf en kwaste in die lugagtige ateljee te eksperimenteer. "
Vanessa Bell sterf op Charleston Farmhouse, op een en tagtigjarige ouderdom na 'n aanval van brongitis, op 7 April 1961. Sy is op 12 April, sonder enige diens, begrawe in Firle Parish Churchyard.
George Duckworth, wat 'n onafhanklike inkomste gehad het, 'n pos as privaat sekretaris van Austin Chamberlain en 'n rits uitnodigings na balle en partytjies, het besluit dat sy reputasie nog beter sou word as hy sulke geleenthede met 'n pragtige, moederlose helfte bywoon -suster op sy arm. In 1897 het hy Vanessa, agtien jaar oud, in die samelewing begin stel, maar sonder veel sukses, want soos Virginia al jare weet, het "wat in Vanessa was, nie heeltemal ooreengestem met wat buite was nie".
Vanessa het beslis die legendariese Pattle -skoonheid van Julia en Stella geërf, maar dit het op 'n minder eteriese, meer statuese manier tot uiting gekom. Sy kyk na 'n visioen van lieflikheid in haar wit rok en blou emalje -borsspeld, maar daaronder was sy met 'n mate van ergernis van die gedwonge praal van hierdie geleenthede, verlangend net na haar verf en esel. Ook Virginia trek bewonderende blikke aan oral waar sy gaan, 'n feit wat sy met 'n eenvoudige ydelheid erken: "Vanessa was miskien 'n beroemde skoonheid. Ek, al was dit veel meer intermitterend, onreëlmatig en ongemaklik as sy, het meer van die gemiddelde voorkoms. "
Na 'n jaar of wat om Vanessa na hierdie geleenthede te sleep, het George haar opgegee en probeer om Virginia te oorreed om in haar plek by te woon en ongelooflike druk op die senuweeagtige, onwillige tiener geplaas deur vir haar te sê dat as sy hom nie vergesel nie, hy sou wees gedwing om 'n 'hoer' vir die aand te huur. Virginia het verskeie geleenthede bygewoon met min meer sukses as wat haar suster gehad het - onthou dat Vanessa frustrerend stil was aan die etenstafel, en sy het probeer om George se lof te verdien deur liries te wees oor baie onderwerpe, meestal onvoorsiene. Die samelewings -dames tik en George is woedend. Hy skel haar tot by die huis en kla oor sy ongeluk omdat sy so 'n slegte grootgemaakte meisie vir 'n suster gehad het.
Om die saak te vererger, het hy laat in die nag in haar slaapkamer begin kruip, homself op die bed geslinger en liefde verkondig. Dit het hy ook aan Vanessa gedoen, maar of sy behandeling van die Stephen -meisies as mishandeling beskryf kan word, is 'n omstrede saak, wat selfs vandag nog aansienlike debat aanmoedig. Dit is beslis waar dat die latere jare toe die meisies aan George geskryf het, hulle nog steeds baie liefde gebruik het, en dat hulle selfs met albei Duckworth -broers op vakansie was; onwaarskynlike gedrag van die slagoffers van ernstige seksuele mishandeling. Daar is egter geen twyfel dat hierdie intimiderende en versmorende gedrag destyds kommer veroorsaak het by die uiters privaat Stephen -meisies, albei voorbehou in hul geneentheid en geleer het om emosies voor hul vader te onderdruk en om die moeder en half te rou -suster wat hulle sou beskerm het as hulle geleef het.
Vanessa was besig om haar as 'n professionele skilder te vestig (het in 1917 by die Omega- en die New Movement in Art-vertonings verskyn en 'n groot naakte figuur van Matisse geskilder in Die bad). Sy het in Charleston, waar sy in 1917 'n klein skool opgerig het, gevestig en waar haar seuns al hoe groter word. Sy was in 'n gespanne driehoekige verhouding met Duncan en sy geliefde betrokke, en word nog steeds deur 'n jaloerse Roger Fry gebroke. Duncan se dogter Angelica is op Kersdag 1918 gebore (haar toekomstige eggenoot, haar pa se minnaar David Garnett, was daar by haar geboorte). Daar was dadelik 'n krisis; die baba is byna dood, sleg behandel deur die plaaslike dokter.
Mev Woolf het Vanessa meegedeel dat 'n paar briewe wat 'n kompromis met Julian tot 'n kompromie was, 'n paar briewe was wat hy getoon het oor die toestand van 'n jong Engelse kommunis in die Internasionale Brigade. Die betrokke jong man, wat impulsief na Spanje gegaan het, was ontsteld oor die gruwels van die slagveld en ontnugter deur die streng militêre dissipline wat die Kommunistiese leierskap van die Brigade opgelê het. Dit blyk baie onwaarskynlik dat Julian in 'n beduidende mate deur hierdie korrespondensie beïnvloed is, ongeag wat sy ma wou glo. Sy eie besluit om Spanje toe te gaan was in geen opsig onvoorspelbaar nie; hy het 'n hardkoppige beskouing van dood en lyding as die nodige euwels van oorlog gehad; as 'n bewonderaar van die "militêre deugde", en as 'n ernstige student van militêre aangeleenthede, sou hy geen idealistiese idee van 'n volksleër vry van rang en dissipline hê nie. 'N Mens kan net tot die gevolgtrekking kom dat hy haar as vriendelikheid teenoor sy ma toegelaat het om te dink dat hy hierdie kompromie nie net toegee as 'n toegewing vir haar vrees vir sy veiligheid nie, maar ook om ander redes.
Waarom het die gesprekke met sy ma, na wie hy met meer respek en liefde sou luister as na enige ander persoon, slegs gelei tot hierdie kompromie wat haar wense nie kon bevredig nie? (Dit is waar dat hy nie wapens sou dra nie, maar hy was nog steeds op pad na Spanje, hy sou op die slagvelde wees, hy sou aan gevaar blootgestel word.) Dit wil veral voorkom asof hy hom verbind het om te gaan, wat hy geweier het om te breek. Dit was sy plig en toets, het hy gevoel, om homself te bewys as 'n belangrike lid van sy generasie wat 'n bydrae van voorbeeld, ervaring en kennis kon lewer, eerder as om in die agterwater te verdwyn, hetsy in Londen of China, as 'n blote tweede generasie en tweederangse Bloomsburian.
Sy vasberadenheid was vir mevrou Woolf 'n bewys van hoe hy verander het, maar vasberadenheid was nie regtig 'n nuwe aspek van Julian se karakter nie. Dit was eenvoudig dat hy nou vir die eerste keer, met absolute erns, iets vasgestel het waaroor hy vasbeslote sou wees.
Ek dink wel dat ek werklik 'n bestuurder is, omdat ek versigtig en verantwoordelik is en aan my motor werk - 'n Chevrolet -ambulans. oor spoed, ens. Enige baie goeie en versigtige bestuurders hier buite sal werklik waardevol wees.
Die ander vreemde element is die Charlestoniese van improviserende materiale - 'n bietjie mat om 'n draagbaar te herstel, bv. - waarin ek my tuis bevind.
Vanessa was robuust, aardig en Madonna - soos in haar voorkoms. Rondom haar heers chaos in Charleston, maar sy bly die vasberade, matriargale anker in die middel, kalmerend, kalmerend en organiserend. Sy was vasbeslote prakties, nadat sy hierdie eienskap van Julia geërf het, en het natuurlik besluit om bediendes te bestel (alhoewel sy nie hierbo was om self te kook nie, en dikwels in die kombuis skons). Sy was genadeloos wat die regte soort hulp in Charleston betref, 'n aantal hulpmiddels vinnig en vinnig in diens geneem en afgedank, en uiteindelik toegeslaan op Grace Higgens, 'n kok wat gehelp het om na die kinders om te sien en wat uiteindelik veertig jaar lank gebly het . Dit was 'n teken van Vanessa se kalmte en bekwaamheid in haar huislike omgewing dat Grace nooit 'n dislojale woord kon vind oor haar of oor enige van haar "Bloomsbury" -vriende nie. Virginia, daarteenoor, moes nooit die werkgewer/kneg -verhouding behoorlik onder die knie kry nie. Haar twee gehuurde helpers, Nellie en Lottie, het haar oor 'n tydperk van agtien jaar tot afleiding gedryf, en omgekeerd. Hulle het voortdurend konflik veroorsaak, bedank en dan teruggekruip; Virginia was nie selfversekerd genoeg om hulle te weier nie, en daarom sou die paartjie terugtrek, net vir die moeite om weer van vooraf te begin.
Vanessa was gereeld te sien sit by haar esel in die solder -ateljee in Charleston, of in die tuinkamer, naaldwerk of slaap terwyl die mans 'n geanimeerde gesprek voer. Sy was rustig en afgemete, aards, maar beheers, deur Virginia vergelyk met 'n bak goue water wat tot op die rand geborrel het, maar nooit oorloop nie. Daarteenoor was Virginia wankelrig, senuweeagtig en dikwels hiperaktief. Sy was haar hele lewe lank geneig tot opwinding of humeur, wat albei alarm in Leonard laat lui het, want dit dui dikwels op die begin van 'n aanval van afwykende siekte. Sy was onbedagsaam toe sy loop; lank en maer, ongemaklik, ongemaklik in haar eie liggaam, onseker oor haar vroulikheid, onseker en huiwerig om in die spieël te kyk. Tog was haar talle vriende en bewonderaars verbaas oor haar gesig toe dit verander en ekspressief raak in gesprekke.
Haar voorkoms was meer onkonvensioneel as dié van Vanessa; delikaat, verbygaande, eteries; verander in haar veertigs en vyftigs in 'n baie brose, spookagtige skoonheid. Hoewel sy in haar jeug nog nie so baie soos Julia of Stella of Vanessa gelyk het nie, het iets van Julia Stephen se vermoeide erns in Virginia se gesig ingesluip toe sy ouer geword het.
Virginia was die grootste deel van haar lewe ontevrede met haar liggaamsbeeld en gewig, en dit was moeilik om te eet en vir lang periodes te gaan sonder om dit te doen. Vanessa, aan die ander kant, hoewel 'n suinige eter wat nie van buitelandse kos hou nie, het elke dag begin met 'n ontbyt met roosterbrood en sout, saans gebraaide vleis geëet en is oor die algemeen goed gevoed deur die produkte van die plaas Charleston en deur haar. bekwame kok, Grace, wat dit in heerlike maaltye omskep het.
Vanessa het nie die drie kinders gehad om na om te sien nie; sy sou as skilder aansienlik meer bekendheid verwerf het. Tog het sy huishulp met die kinders gehad, genoeg geld om gemaklik te leef en 'n paar uur per dag om te konsentreer op haar kuns, wat by die ongereelde geleenthede wat sy uitgestal het, goed verkoop en bewonder word deur ander kunstenaars. Vanessa was vernuwend, het verskeie ontwerpe vir Roger Fry se Omega Workshops geïnspireer en haar skilderye by albei sy post-impressionistiese uitstallings vertoon. In ruil daarvoor beoordeel hy haar werk gunstig vir die tydskrif Vogue in 1926 en verklaar dat sy haar plek moet inneem by die voorste Britse skilders van die dag. Virginia was steeds afgunstig op Vanessa se familie en die gejaagde, liefdevolle atmosfeer in Charleston, hoewel haar pyn verlig is deur te besef dat sy finansieel suksesvol word deur haar skryfwerk (Na die vuurtoring verskeie verbeterings aan Monk's House gefinansier).
Die susters vind die uitdrukking van emosies aan iemand anders as mekaar moeilik. Vanessa se rustige buitekant verberg 'n passievolle aard, en as vrou was sy veeleisend en behoeftig en trou met Clive in die
vol vertroue om 'n vol en bevredigende seksuele unie te handhaaf. Alhoewel die huwelik twee kinders opgelewer het en Vanessa in staat gestel het om met Virginia te spog oor haar seksuele kundigheid (in vergelyking met Virginia se oënskynlike frigiditeit), was die fisiese kant kortstondig, wat haar skade aanroer met Roger Fry en Duncan Grant. Nadat die aanvanklike passie tussen Vanessa en Duncan verdwyn het, het die verhouding gevestig in die bekende patroon van Vanessa, wat Duncan vertroos en as vertroueling gedien het, wat 'n rits mansliefhebbers na Charleston teruggebring het. Die uitwerking op hierdie passievolle, maar emosioneel onderdrukte vrou moes verwoestend gewees het, maar Vanessa het weer haar ware gevoelens weggesteek, maar eerder gekonsentreer op haar artistieke talent en die eise van moederskap. Alhoewel Vanessa en Duncan meer as veertig jaar ná Angelica se geboorte saam sou bly, het Vanessa selde weer seksuele omgang gehad gedurende die tydperk.
Virginia se seksualiteit was baie meer kompleks, maar in teenstelling met Vanessa het sy die konstante en totale ondersteuning van 'n man gehad wat selde van haar kant afwesig was. Alhoewel dit na haar wittebrood lyk asof die huwelik baie vinnig platonies geraak het (selfs tydens die wittebrood het Virginia aan haar vriendin Ka Cox geskryf en op 'n verwarde manier gevra waarom mense so 'n ophef maak oor kopulasie), was daar eerder 'n bodemlose aanbod van liefde, lojaliteit en intimiteit. Leonard was genoodsaak om presies te doen wat Vanessa Bell gedoen het - hy begrawe sy fisiese begeertes diep binne en vervang ander plesier: skryf, publiseer, tuinmaak en troeteldiere. Virginia moes op geen manier druk of bekommerd wees nie, so 'n gepaardgaande roetine van wandelinge, praatjies en skryf het vir hulle albei die beste geword.
Vanessa was nie so verpletter na Virginia se dood as wat haar naaste gedink het dat sy sou wees nie. Uit vrees vir 'n soortgelyke ineenstorting as die wat na Julian se dood gevolg het, het die gesin angstig om haar gegroepeer in die dae na die ontdekking van Virginia se lyk. In plaas daarvan trek Vanessa verder na skilderkuns en leef die volgende twintig jaar van haar lewe in relatiewe isolasie, en vertrou slegs op die geselskap van Duncan, haar kinders en kleinkinders, en die kalmerende roetine om verfkwas op doek te sit. Sy het tot haar dood 'n liefdevolle verhouding met haar swaer, Leonard Woolf, gehandhaaf, met 'n mate van kommer met hom oor die briewe van Virginia (wat hy oorweeg om te publiseer).
Behalwe die geselskap van vriende, was een van die groot plesiere wat ouderdom vir Vanessa gebring het, 'n greep van kleinkinders. Die kinders ken Vanessa as 'n aangename ouma, en Duncan en Clive as twee amusante oupas wat hulle sou toelaat om met verf en kwaste in die lugagtige ateljee te eksperimenteer.
Abstrakte skildery is 'n olie- en gouache-skildery op 'n mediumgrootte doek deur die Britse kunstenaar Vanessa Bell. Dit bestaan ​​uit ses blokke kleur op 'n geel grond. Vier van die blokke-vertikaal georiënteerde reghoeke in kastanjebruin, groen, blou en grysblou-word van bo na onder links van die doek oorvleuel, terwyl 'n klein rooi reghoek in die middelste gedeelte sweef en 'n eensame pienk vierkant op regs bo. Daar is geen inskripsies om die oriëntasie van die werk aan te dui nie, maar die rigting van die kwashale en die effens dikker verflaag aan die einde van die reglynige vorms is gebruik om oor hierdie huidige oriëntasie te besluit. Daar is bewyse dat potlood op die doek getrek is, wat met washars uitgevoer is en sonder versiering bly.
Hierdie werk, wat omstreeks 1914 in Londen gemaak is, is een van slegs vier volledig nie-verteenwoordigende skilderye in Bell se oeuvre. Hulle wys hoe die kunstenaar met abstraksie eksperimenteer en deur middel van haar praktyk teorieë van betekenisvolle vorm ondersoek deur haar man, die kunskritikus Clive Bell, en haar goeie vriend en voormalige vennoot, die skilder en kritikus Roger Fry (kyk Clive Bell, Art, Londen 1914). Die werk verteenwoordig 'n kritiese spilpunt in Bell se loopbaan, toe sy teorie en praktyk balanseer, vorm teen betekenis, estetika en voorstelling. Die abstrakte meetkundige vorms in hierdie werk herinner aan die mosaïekagtige voorstelling van die huislike omgewing en die gevlekte effek van kleur in vroeëre werke, soos Frederick en Jessie Etchells skilder 1912 (Tate T01277) en Die slaapkamer, Gordon Square 1912 (Art Gallery of South Australia, Adelaide). Afgesien van drie ander volwaardige abstrakte werke wat oorleef het, vermy slegs Bell se tekstielontwerpe ook verteenwoordigende vorms.
Portrette wat later in die 1910's vervaardig is, bevat ook blokke abstrakte kleur wat herinner aan dié in Abstrakte skildery, byvoorbeeld Helen Dudley c.1915 (Tate T01123), Iris Boom 1915 (Tate L02306) en Mev St John Hutchinson 1915 (Tate T01768). In die daaropvolgende stillewes en interieurs is daar ook kleurblokke aanwesig, maar dikwels met 'n bietjie meer verteenwoordigende detail, wat Bell se eksperimente met metodes toon om alledaagse voorwerpe in 'n skilderagtige vorm te omskryf. Voorbeelde sluit in die gordyn in Chrysanthemums 1920 (Tate N03836), Binne met 'n tafel 1921 (Tate N05078) en Fisante 1931 (Tate N05749).
Bell bly nie lank tevrede met suiwer abstraksie nie. In 1989 onthou Quentin Bell dat hy sy ma uitgedaag het oor haar wegtrek van abstraksie as 'n jonger man: 'Hoekom het ek vir Vanessa gevra, het u dit opgegee?'. Hy het opgeteken dat 'haar grofweg haar antwoord was omdat daar niks anders was om dit te doen nie. en toe ontdek 'n mens dat 'n mens tog lief is vir die natuur '. (Quentin Bell, Slegte kuns, Londen 1989, p.119.) Simon Watney, een van 'n paar kunshistorici wat gepoog het om Bell se abstrakte werk te hanteer, merk op dat 'agterna haar hele loopbaan onverbiddelik op hierdie punt van tegniese en konseptuele gesofistikeerdheid neerkom' (Watney , 1980, p.100). Maar eerder as om aan te dui dat Bell se abstraksie die toppunt van haar ontwikkeling as kunstenaar was, beweer hy dat die grasie van die formele verhoudings - die elemente van proporsie en ruimtelike ontwerp - in haar latere werk, sowel as haar ambagspraktyk, gevorm is deur hierdie uitvalle in suiwer abstraksie.
Simon Watney, Engelse post-impressionisme, Londen 1980, p.100.
Richard Shone, The Art of Bloomsbury: Roger Fry, Vanessa Bell en Duncan Grant, uitstallingskatalogus, Tate Gallery, Londen 2000, p.160, weergegee no.83.
Christopher Reed, Bloomsbury Rooms: Modernisme, subkultuur en huislikheid, New Haven en London 2004, p.152, weergegee no.108.
Ondersteun deur Christie's.
Bevat hierdie teks onakkurate inligting of taal wat u voel ons moet verbeter of verander? Ons hoor graag van u.
Vanessa Bell was 'n sentrale figuur van die Bloomsbury -groep. Hulle was 'n groep kunstenaars en skrywers wat in 1905 in Londen gestig is. Bell was een van die eerste Britse kunstenaars wat met abstraksie eksperimenteer het. Dit was egter een van slegs vier suiwer abstrakte werke wat sy ooit geskilder het. Hulle word almal gekenmerk deur blokke van vet kleur. Bell is veral geïnspireer om hierdie benadering te ondersoek deur 'n reeks moderne Franse skilderuitstallings wat deur haar vriend Roger Fry saamgestel is. In reaksie op hierdie voorbeelde is haar komposisies vereenvoudig en haar kleurgebruik word lewendiger.
Galeryetiket, November 2019
T01935 OPSOMMING VAN VERF c.1914
Nie ingeskryf nie
Gouache op doek, 17 3/8 × 15 1/8 (44,2 × 38,8)
Gekoop by Anthony d'Offay (Grant-in-Aid) 1975
Coll: Mevrou Angelica Garnett, die kunstenaarsdogter
Exh: Vanessa Bell: skilderye en tekeninge, Anthony d'Offay Gallery, November - Desember 1973 (14, repr. (Voor die verwydering van die latere toevoeging tot die skildery)) Duncan Grant: 'n vertoning om sy 90ste verjaardag te vier, Tate Gallery, Februarie – Maart 1975 (22) Duncan Grant at Ninety: A Birthday Celebration, National Gallery of Modern Art, Edinburgh, Mei - Junie 1975, (22) en daaropvolgende vertoning in die Museum of Modern Art, Oxford, Julie - September 1975
Lit: Richard Morphet, inleiding tot die katalogus van uitstalling Vanessa Bell: Paintings and Drawings, Anthony d'Offay, November – Desember 1973 Richard Cork, Vorticism and Abstract Art in the First Machine Age, I, Origins and Development, London 1975, p. 276, ver. (voordat die latere toevoeging tot die skildery verwyder is) Richard Shone, Bloomsbury Portraits, Oxford 1976, p.142, ver.
Duncan Grant het aan die samesteller gesê (gesprek 28 Mei 1976) dat hy en Vanessa Bell in ongeveer 1914 en 1915 elk ''n klein aantal, nie baie nie' abstrakte werke uitgevoer het, waaronder T01935 van Vanessa Bell. Grant het nie onthou wie die eerste van hulle twee was wat 'n abstrakte werk geskilder het nie.
Twee ander abstrakte skilderye op doek van Bell is bekend, die een (38 × 27 1/2 in) ietwat beskadig, wat behoort aan die kunstenaar se dogter mev Angelica Garnett, het reglynige elemente, diagonale lyne, 'n sirkel en sirkelvormige elemente, die ander 'n onvoltooide werk op die agterkant van 'n portret ook deur Bell, is op 30 September 1969 in Charleston gesien deur 'n lid van die Tate Gallery -personeel. Twee abstrakte collages deur Bell, albei met reglynige elemente, word weergegee deur Richard Shone (op.cit pp.146) en 147).
Daar is geen inskripsies agter op 'Abstrakte skildery' om aan te dui wat die bokant, onderkant of sye van die werk is nie. Die rigting van die kwashale dui egter die vertikale aan wanneer die skildery uitgevoer is. Verder dui die effens dikker verflaag aan die punte van die reglynige gebiede aan, wat die onderkant van die doek was toe dit uitgevoer is. Hierdie bevindings is bevestig deur Duncan Grant. Na die dood van die kunstenaar is 'n wit vlek (getoon in twee reproduksielokale) by die skildery gevoeg as dit nie bekend is nie. Dit is verwyder nadat dit deur die galery verkry is.
The Tate Gallery 1974-6: Illustrated Catalog of Acquisitions, Londen 1978
'N Kort visuele geskiedenis van die boekomslag van Virginia Woolf
Virginia Woolf is vandag 136 jaar gelede gebore.Dit lyk amper dom om te skryf dat haar boeke wonderlik is of wêreldwyd verander-maar dit is. Ek wed dat as u hierdie ruimte lees, u dit al geweet het. Die skryf van Woolf is al so lank noodsaaklik om te lees dat daar al talle uitgawes en herdrukke, herontwerpe en hermerkings van al haar boeke was - en nie net die bekendste nie, Mev Dalloway, Na die vuurtoring, 'N Eie kamer van 8217's, ens., Maar selfs die diep agterlys. Soms kry haar boeke die voorblaaie wat hulle verdien - en soms doen hulle dit nie. (Die huidige Wordsworth Classics, byvoorbeeld, is werklik aaklig.) So hieronder het ek 'n paar van die interessantste, of ten minste verteenwoordigende, opgedaag. Vanweë die aanslag van omslae is dit natuurlik nie naby 'n volledige versameling nie, en dat die presiese datums van spesifieke uitgawes nie altyd maklik is om op te spoor nie, en in sommige gevalle benaderbaar is. Dit is slegs 'n manier om te kyk na die algemene vordering van die behandeling wat haar werk deur die jare gekry het-die goeie, die slegte en die lelike-met 'n paar waaierontwerpte omslae wat daar vir die plesier ingegooi is.
Hogarth Press Early Editions, ontwerp deur Vanessa Bell:
Kew Gardens (1919), Maandag of Dinsdag (1921), Jacob 's Kamer (1922) ontwerp deur Vanessa Bell Mev Dalloway (1925), Die gewone leser (1925), Na die vuurtoring (1927) ontwerp deur Vanessa Bell 'N Eie kamer (1929), Oor siek wees (1930), Die golwe (1931) ontwerp deur Vanessa Bell Die gewone leser, Tweede reeks (1932), Die jare (1937), Drie Guineas (1938) ontwerp deur Vanessa Bell Tussen die Handelinge (1941), Die dood van die mot en ander opstelle (1942), 'N Spookhuis en ander kortverhale (1943) ontwerp deur Vanessa Bell Die oomblik en ander opstelle (1947), Die kaptein se sterfbed en ander opstelle (1950), 'N Skrywer se dagboek (1953), Graniet en reënboog (1958) ontwerp deur Vanessa Bell
Baie van Virginia Woolf se vroegste stofomslag is ontwerp deur haar ouer suster en mede -lid van die Bloomsbury Group, die kunstenaar Vanessa Bell. 'U styl is uniek, want WOW was so eerlik dat Woolf haar vertel het dat sommige die ontwerpe kritiseer, en daarom ontstel dit 'n mens heeltemal. Bell het altesaam 38 boekomslag ontwerp vir Hogarth Press, die uitgewery wat Woolf saam met haar man gestig het.
Die eerste uitgawe van Orlando het 'n bietjie anders gelyk:
Orlando, eerste uitgawe (1928)
Harcourt, Brace & amp World-uitgawes uit die middel van die vyftigerjare:
Harcourt, Brace & amp World Inc., 1953 en 1955
Harvest/HBJ-uitgawes uit die middel van die vyftigerjare:
Na die vuurtoring (1955), Mev Dalloway (1953), Orlando (1956) Dag en nag (1948), Die reis uit (1948), 'N Eie kamer van 8217's (1957)
Drie diverse omslae uit die 󈨀's:
Jacob 's Kamer & amp Die golwe, Oes (1960) Orlando, Signet Classic (1960) Orlando, Pikkewynontwerp deur Paul Hogarth (1965)
Penguin Modern Classics en amp Penguin Modern Classics Herdrukke, 1960's en vroeë 1970's:
Penguin Modern Classics, verskillende uitgawes: Na die vuurtoring (1966), Die golwe (1964), Orlando, Mev Dalloway (1972 uit 'n skildery van Woolf deur Vanessa Bell), Die reis uit (1970), Dag en nag (1969), Die dood van die mot en ander opstelle, Jacob 's Kamer (1965 -omslagontwerp deur John Sewell), 'N Eie kamer van 8217's (1963 omslagtekening deur Paul Hogarth), Na die vuurtoring (1964 omslagtekening deur Duncan Grant)
Grafton/Triad/Panther Books -uitgawes, 1970's:
Grafton/Triad/Panther Books -uitgawes, 1970's Grafton/Triad/Panther Books -uitgawes, 1970's
Nog twee Harvest -boeke (waarskynlik) uit die 󈨊's:
Graniet en reënboog (1975) Die golwe (datum onbekend)
Twee internasionale voorblaaie uit die 1980's (en een onbekend):
Orlando, onbekende oorsprong (Spanje?), Mev Dalloway, Frankryk (Livre de Poche, 1982) Mev Dalloway, Portugal (Editora Ulisseia, ontwerp deur Luiz Duran, 1982)
Penguin 20th Century Classics -reeks, uit die 1990's:
Huidige Wordsworth Classics -uitgawes, die eerste keer vrygestel in die 821790's:
Wordsworth Classics -uitgawes: Mev Dalloway (1996), Orlando (1995), Na die vuurtoring (1994), 'N Eie kamer van 8217's en Die reis uit (2012), Die golwe, Dag en nag en Jacob 's Kamer
Mariner Books -uitgawes, omstreeks 1990:
Dit word nog steeds gedruk, dit is die sagtebanduitgawes wat ek vandag die meeste sien.
Vintage Classics-uitgawes, 1992-2014:
Vintage Classics-uitgawes, 1992-2014
Meer uitgawes van Vintage Classics, ongeveer 2004:
Vintage Classics-uitgawes, 2004-2008
Penguin Books -uitgawes, ontwerp deur Angus Hyland, 2011:
Ontwerp deur Angus Hyland vir Penguin Books, 2011 Ontwerp deur Angus Hyland vir Penguin Books, 2011
In 2011 het Penguin Books UK hierdie hardebandontwerpe in opdrag van die Pentagram -ontwerper Angus Hyland in 2011 in opdrag gegee. 'n direkteur van Omega en ontwerper van baie van die tekstiele. Sommige hardcore Woolf -aanhangers was egter nie beïndruk nie.
Leanne Shapton se komposisies en dekking vir Mev Dalloway, 2011:
Twee grofomslagbegrippe (links) en die finale omslag (regs) van Mev Dalloway vir die Penguin Essentials -versameling, ontwerp deur Leanne Shapton, 2011
Vintage Classics-uitgawes, ontwerp deur Aino-Maija Metsola, 2016:
Aino-Maija Metsola vir Vintage Classics, 2016 Aino-Maija Metsola vir Vintage Classics, 2016
Die in Helsinki gebaseerde Marimekko-illustreerder Aino-Maija Metsola het hierdie aanvullende ontwerpe vir ses boeke geskep in Woolf se agterlys vir Vintage Classics UK. "Deur met waterverf te skilder, het ek foto's gemaak wat pas by Woolf se vloeibare skryfwerk," het Metsola aan AIGA Eye on Design gesê. 'Ek was geïnteresseerd in die maak van foto's met 'n sterk, moontlik geheimsinnige atmosfeer, foto's wat die kyker boei, maar nie op 'n ooglopende manier nie. . . Vir Orlando, Ek het gedink aan die groot eikeboom wat die hoofkarakter met sy/haar wortels verbind terwyl hy/sy verander, en ontwikkel deur die eeue. . . Vir 'N Eie kamer, Ek skilder abstrakte karakters wat val. Ek het gedink dat dit 'n teken kan wees van teks wat vrylik vloei, soos sonstrale of reën. "
Maar sy was eintlik nie so vertroud met die boeke voordat sy met die projek begin het nie, en het nie tyd gehad om dit alles voor haar sperdatum te lees nie. Ek het probeer om iets wesenliks oor die atmosfeer van die boeke oor te dra, en sy het aan Culture Trip gesê, maar ek wou hê die illustrasies moes eerder abstrak wees sodat dit oop is vir interpretasie. Met elk van die Woolf -voorblaaie het ek net 'n klein detail uit elke teks gekies of 'n visuele beeld wat in my gedagtes begin opbou het. Toe begin ek skilder. . . Ek wens ek het die werke van Woolf beter geken voordat ek met die voorblaaie begin het, so ek was eers 'n bietjie senuweeagtig oor die moontlikheid om 'n volledige misverstand van die relevante dinge te verstaan. Maar ek het dit as 'n interessante uitdaging beskou. "
Drie waaier ontwerpte omslae vir Orlando:
Eleanor Percival May Tobias mag nie
Nog drie waaier ontwerpte omslae:
Orlando, ontwerp deur Jennie Ottinger (nie presies 'n waaieromslag nie, maar 'n stuk uit haar Read the Classics -reeks) Mev Dalloway, ontwerp deur Anita Stevens Rundles N spookhuis, ontwerp deur Krista Quiroga
Drie waaier-ontwerpte reeks behandelings:
Orlando, To the Lighthouse, en mevrou Dalloway, deur Caitlin Alderfer Orlando, Na die vuurtoring, en Mev Dalloway, ontwerp deur Caitlin Alderfer Kew Gardens, Die merk op die muur, en Mev Dalloway, ontwerp deur Lucy Semple Mev Dalloway, Na die vuurtoring, en Die golwe, ontwerp deur McKenna Kemp
Geskiedenis en meer oor die ou wêreldoorlog
(links): MARION SIMS WYETH (Princeton: klas van 1910). Betree die Amerikaanse weermag 30 Oktober 1917, Garden City, New York, 1st luitenant, Air Service gestasioneerde Garden City, 30 Oktober 1917 tot 7 Januarie 1918 Camp Servier, South Carolina, 7 Januarie tot 18 Februarie 1918 Kelly Flying Field, San Antonio, Texas, kommandant van Februarie tot Mei 1918, 238ste en 244ste Aero -eskader, Waco, Texas. Mei tot Junie 1918 bevelvoerder, Aero Construction Company, Garden City, Junie tot 8 Augustus 1918 seil na Engeland, Augustus 1918 American Rest Camp, Knotty Ash, Winchester, Engeland American Aviation Camp, Emsworth, Sussex, Engeland, September tot 14 November , 1918 keer terug na die VSA, 21 November ontslaan 1 Januarie 1919.
Toe Marian Sims Wyeth die diens in 1917 betree, was hy reeds 'n vooraanstaande argitek, nadat hy aan die studeer het École nationale supérieure des Beaux-Arts in Parys, waar hy die Prix ​​Jean Le Clerc in 1913 en die Deuxième Prix Rougevin in 1914. Na die oorlog verhuis hy na Palm Beach, Florida, waar hy die firma Wyeth en King stig. Onder sy bekendste geboue is die Shangri-La herehuis in Honolulu (tans 'n museum vir Islamitiese kuns en kultuur), die Goewerneur van Florida se goewerneur in Tallahassee, en Mar-a-Lago, in Palm Beach, Florida.
(regs) JOHN ALLAN WYETH, Jr.. (Princeton: klas van 1915): betree die Amerikaanse weermag op 28 Desember 1917, New York, New York, 2de luitenant, korps van tolke, toegewys aan die 33ste afdeling, afdelingshoofkwartier, Camp Logan, Texas, 3 Januarie tot 1 Mei, 1918 Camp Upton, NY, 1 tot 6 Mei, 1918 seil na Frankryk Mei 1918 operasies met Britte op die Somme tot 20 Augustus 1918, daarna by Verdun Army of Occupation, Duitsland en Luxemburg los van die 33ste Divisie en gestasioneer in Parys, April 1919 keer terug na die Amerikaanse Julie 1919 ontslaan op 23 Oktober 1919.
JA Wyeth publiseer 'n gedigboek in 1929, getiteld This Man 's Army: A War in Fifty-odd Sonnets, wat gou verdwyn het. Dit is ongeveer sestig jaar later herontdek en is herdruk deur die University of South Carolina Press, met uitgebreide historiese aantekeninge. Wyeth se gedigte gee tans aanleiding tot 'n groeiende aantal ernstige akademiese geleerdhede, veral in Engeland, waar hy toenemend as die belangrikste Amerikaanse digter van die oorlog beskou word.
JA Wyeth was deel van die literêre kring van Princeton, waaronder Edmund Wilson en F. Scott Fitzgerald. Na die oorlog woon hy 'n tyd lank in die Amerikaanse kolonie in Rapallo, Italië, waar hy vriende was met Ezra Pound. Hy het ook gedurende die lente van 1932 tyd saam met lede van die Bloomsbury Group (Duncan Grant, Clive en Vanessa Bell) in Cassis-sur-Mer deurgebring, en later het hy 'n deel van elke jaar vir ses jaar bestudeer onder die Kubistiese skilder. Jean Marchand by die Académie Moderne in Parys.
Daar is 'n aansienlike hoeveelheid omstandigheidsgetuienis wat daarop dui dat Wyeth gedurende die laat twintigerjare in Italië en gedurende die grootste deel van die dertigerjare in Duitsland, terwyl hy sy toewyding as digter en landskapskilder nagestreef het, gelyktydig intelligensie versamel het oor die Italiaanse fasciste en Duitse Nazi's vir die Britse geheime diens. ('N Komende opstel sal hierdie hipotese meer volledig ondersoek).
Die Bells se huwelik is gekenmerk deur talle oortredings. Van sy kant was Clive gereeld betrokke by buite -egtelike aangeleenthede en het hy kort na die huwelik selfs 'n flirterige verhouding met Virginia begin. Bell het intussen 'n verhouding met Fry begin toe hy haar en haar man vergesel het op 'n reis na Turkye in 1911. Intussen trou Virginia op 10 Augustus van dieselfde jaar met Leonard Woolf. Alhoewel die Bells uiteindelik geskei het, was hulle naby en Clive het Vanessa steeds finansieel ondersteun.
In Julie 1912 stel Bell haar werk uit in die Exposition de Quelques Indépendants Anglais, 'n vertoning wat deur Fry in die Galerie Barbazanges in Parys gereël is. In Augustus verkoop sy haar eerste skildery, Die Spaanse model, aan die Contemporary Art Society. Sy het in Oktober in Fry se tweede na-impressionistiese uitstalling uitgestal, en die jaar daarna het sy en skilder Duncan Grant mede-direkteure van Fry's Omega Workshops geword. In Januarie 1914 besoek sy die ateljees in Parys van Picasso en Henri Matisse saam met die Franse emigreerdigter en kunskenner Gertrude Stein. 'N Paar maande later ontvang Bell haar eerste groot dekoratiewe kommissie, 'n mosaïekvloer wat by Lady Ian Hamilton se huis in Hyde Park geïnstalleer is. In 1919 begin sy uitstal met die invloedryke London Group.
Teen hierdie tyd het Bell se romantiese aandag weer begin verander, en in 1915 het sy en Grant 'n verhouding begin. Ondanks Grant se beweerde homoseksualiteit, het Bell die res van haar lewe by hom gewoon, hoewel sy ook naby Fry gebly het. In Oktober 1916 verhuis Bell en Grant na die Charleston Farmhouse in Firle, in die landelike distrik Sussex in Engeland. Die Eerste Wêreldoorlog het begin en Grant het die stap begin om diensplig te vermy deur winsgewend as plaasarbeider te werk. Bell se kinders, sowel as Grant se lewensmaat, David "Bunny" Garnett, het gedurende die Eerste Wêreldoorlog by die egpaar in Firle aangesluit, en daarna teruggekeer na Londen en Charleston as 'n somerhuis behou. Bell en Grant het op 25 Desember 1918 'n dogter, Angelica Vanessa Bell, gehad, hoewel sy vir sosiale optredes as Clive Bell se kind behandel is.
Moet dit nie 'n terugkeer noem nie, Vanessa Bell Armstrong is al jare hier en vandag keer sy terug na die musiektoneel met 'n onmiskenbare nuwe album wat bloot bestem is om haar posisie as een van die voorste vroulike sangers van Gospel te herwin.
Dit lyk asof alle dinge in lyn is Armstrong op hierdie nuwe CD, gepas getiteld, Walking Miracle. Onlangs geteken by EMI Gospel, 'n nuwe etiket vir haar, Armstrong bring haar groot arsenaal van talent, salwing en ervaring na die tafel.
Met 'n mengsel van kontemporêre gevoelens en 'ou skooltjies' Armstrong s'n forte kan nie net as een ding gedefinieer word nie. "Toe ek begin, was ek 'n kontemporêre sanger, maar wyle Thomas Whitfield het dit met 'n tradisionele gevoel vermeng en sedertdien het ek nooit ver daarvandaan gegaan nie," Armstrong verduidelik. "Ek is lief vir die kontemporêre en ek hou van die tradisionele. Vir my is die eertydse klanke van Gospel-musiek ons ​​medisyne. Dit gee ons hoop. Dit moedig aan, maar die hedendaagse tempo-dinge is wat ons oplig. Dit werk alles saam . " Walking Miracle is 'n perfekte mengsel van die siel en die krag van die tradisionele met die tempo en lewendigheid van die tydgenoot. Sy oorbrug die gaping en het 'n boodskap vir alle luisteraars.
Die hoof single, "So goed vir my," is presies die argetipiese Vanessa Bell Armstrong -klank wat ons leer ken en liefhet. Die liedjie, vervaardig deur label mate, Smokie Norful, was uit sy bewondering en begrip van Armstrong s'n geskiedenis, diepte en waarde as een van die suiwerste en sterkste vroulike sangers van Gospel. 'Hy is die rook, en ek is die vuur,' lag hy Armstrong. "Smokie het my so goed geken. Hy het vir my gesê dat ek die eerste gospelkunstenaar is wat aan hom voorgestel is en dat hy van jongs af na my geluister het. Ek het my liedjies in die kerk gesing. En sodat hy my musiek en my klank kon ken so goed, dit was 'n perfekte pasmaat. " Dit is 'n klassiek opgeboude liedjie van aanmoediging wat die grootse Evangelietreff tref.
Die lied verwoord die tema vir Armstrong s'n onlangse reis met hierdie projek en met haar loopbaan. "Ek is gereed om vir almal te vertel hoe goed God vir my was. Ek wil hê dat mense na my moet kyk terwyl ek Christus volg," verduidelik Armstrong. "Baie mense het my afgetel en oortuig dat dit verby was wat my loopbaan betref. Maar God het dit nie gesê nie. Hy het my in winterslaap gehad en my voorberei vir hierdie tyd en Homself op die regte tyd geopenbaar."
Deur die opvattings van geloof, bemoediging en triomf in Jesus uit te trek, Armstrong herinner baie aan sy grootheid. Van die indrukwekkende 11 snitte op die album is die persoonlikste en miskien die hartlikste "Dit is nou verby." Dit is meer as 'n liedjie, 'n intieme gesprek met Armstrong en die Here waar sy 'n lied vir haar, vir haar seun, vir haar dogter, selfs vir die wêreld, versoek om die gesamentlike stryd waarmee ons almal in ons daaglikse lewens te staan ​​kom, te genees. Sy maak dit persoonlik en doen 'n beroep op die Here namens haar kinders.
"Dit is werklike dinge waardeur ek gaan. Die vyand is agter my aan en gaan deur my kinders, en ek staan ​​vir hulle volmag." sy het gese. "Dit is ook een van my gunsteling liedjies om van hierdie projek af te sing. Dit is net so persoonlik en jy kan nie sing oor iets waarvan jy nie weet nie. God het my hierdie lied gegee en ek
Ek gaan met die vyand oorlog voer en deur geloof laat weet ek weet dit is verby. die pyn, die siekte, die hart breek. Dis verby."
Walking Miracle bied 'n eerste keer samewerking met Armstrong en die supervervaardiger, Rodney Jerkins, op die snit van R & B -titels "Walking Miracle." Die gladde en gladde baanrug Armstrong s'n duidelike en pakkende sang. Dit is 'n verwante lied vir almal wat praat van God se genesende krag en weer praat van haar eie verhaal. 'Hulle het een Sondagaand vir my seun (wat onlangs met die verswakkende siekte MS gediagnoseer is) gebid, en die liedjie het net na my toe gekom,' het sy gesê. "Hy is 'n wandelende wonderwerk en ek weet dat hy genees is, en deur geloof en versekering wag ek net op die bewyse van sy belofte."
"Die liedjie vertel van ander stryd. Ek hanteer martelprobleme in hierdie lied, iets waaruit God my verlos het. Ek kan identifiseer met die vele gevegte. Verstandelik, medies, finansieel. Almal gaan deur iets. Maar die sleutel is as jy beweeg nog steeds. vorentoe is dit wat die wonder werklik is. Elke keer as jy jou oë oopmaak, is dit God. "
Freddie Jerkins lewer ook produksie op Walking Miracle en bied die opwinding "Tot die oorwinning gewen is" en die stedelike kontemporêre ballade "Raak verlief." Laasgenoemde, 'n redelik sagte ballade, toon haar reikwydte en spreek tot 'n gevoel wat ons as gelowiges al een of ander tyd gehad het. die begeerte om terug te keer na die kosbare, spesiale oomblik toe ons die eerste keer op Jesus verlief geraak het. Musiek gelykstaande aan R&B en soul -eweknieë, "Raak verlief" is 'n liefdeslied wat 'n passie toon en gretig is om daardie ywer en dors terug te kry om nader aan Christus te wees. 'Ek wil die vars salwing hê,' het hy gesê Armstrong. "Freddie Jerkins het 'n wonderlike werk gedoen en hy het hierdie liedjie gegee wat so mooi was. Ek wou daardie verfrissendheid hê. 'N aanraking van Jesus om my te herinner aan Sy wonderlike liefde."
Ander hoogtepunte op Walking Miracle insluit "Seisoene" met 'n gasverskyning deur die fenomenale J. Moss wie se koor 'n wonderlike kompliment is vir die CD en "Hou net aan" 'n balladiese ballade met die regte elemente van skoonheid en aanmoediging wat terugkeer na Armstrong se begin op Broadway.
Armstrong verskyn die eerste keer op Broadway in 1991 vir die vervaardiging van "Moenie God laat begin nie," wat haar tot prominensie gelei het, wat gelei het tot 'n koms Oprah Winfrey's Spesiale TV "The Women of Brewster Place," en 'n optrede wat die eerste klank vir die treffer -sitkom doen "Amen." Beide prestasie en loopbaanhoogtepunte bewys dit Armstrong het die toets van tyd werklik weerstaan. Haar eerste vrystelling in 1984, "Vrede bly," het sedertdien 'n bepalende liedjie vir haar geword, en daarna het sy 'n aantal onvergeetlike uitgawes vrygestel, waaronder "Iets binne -in so sterk," en "Moenie opgee vir Jesus nie." Dit is haar vermoë om dit te vermeng, wat bly hou het Armstrong relevant in vandag se veld.
Liedjie vir liedjie wil die album ons almal aanmoedig, inspireer en herinner aan God se ontsagwekkende krag. Walking Miracle vertel ons om vas te hou, te glo, om te weet dat daar oorwinning is, en dat God eenvoudig ons rug het. Vanessa Bell Armstrong bly relevant en gee luisteraars wat hulle nodig het wanneer hulle dit nodig het.
"As mense na hierdie album luister, wil ek hê dat mense moet weet dat die wonderlike geskenk God is," Armstrong gesê. "Dit is alles God. Die veelsydigheid wat ek het, is omdat Hy 'n veelsydige God is. Hy is nie opgehou om te sing nie en Hy het my gesalf om die massas te bereik. Ek wil hê mense moet weet dat daar iets beters is. Die ding dat ons almal ontbreek in die hedendaagse wêreld, is Jesus. Ons moet die boodskap aan hulle bring. "
Versiering, abstraksie en die invloed van Midde -Oosterse tekstiele
Vanessa Bell & rsquos se abstrakte fase van 1914 en ndash15 val saam met haar werk by Roger Fry & rsquos Omega Workshops, 'n kollektief van kunstenaars wat in 1913 gestig is, waar sy 'n verskeidenheid dekoratiewe werk onderneem het, insluitend tekstiele, keramiek, geverfde meubels en muurskilderye. Die skrywer Peter Wollen het voorgestel dat hierdie verband met die dekoratiewe die aandag van die kunstenaars van Bloomsbury en abstrakte doeke afgewyk het, 'n verwaarlosing wat die kunshistorikus Christopher Reed wil aanspreek in sy bespreking van die Bloomsbury -groep en huislikheid.1 Hierdie opstel ondersoek die interaksie tussen Bell & rsquos het skilderye en abstrakte in meer detail toegepas en aangevoer dat hierdie poreuse verhouding in die konteks van die Omega -revolusie in Britse interieurontwerp in fokus kom, maar ook in 'n groter, internasionale raamwerk waarin vroulike modernistiese ontwerpers die grense van die boete en dekoratiewe kunste. Daar word ook gekyk na hoe ontmoetings met die nie-Europese, spesifiek met tekstiele uit die Midde-Ooste, die Europese moderniste in staat gestel het om basiese estetiese kategorieë te heroorweeg.
Die Omega het bygedra tot debatte oor die betekenis van die dekoratiewe en die betekenis daarvan vir die moderne skildery in 'n tyd toe abstrakte skildery gekritiseer is op grond van die feit dat dit 'ontvanklik' was as ontwerp, maar ook 'geskik as kuns'. en haar kring, wou die Omega die estetika en uiteindelik die waardes van die Engelse binneland verander, met 'n benadering tot ontwerp wat ingelig is deur die nuwe chromatiese en formele vryhede van post-impressionisme. Hy maak beswaar teen die onderskeid tussen hulle en beweer dat kunstenaars maklik die werk van ambagsmanne kan doen. 5 Kritici het egter die aard van die uitruil bespreek. Reed maak die saak dat die dekoratiewe kunste die Bloomsbury -kunstenaars bevry het van & lsquoconventions van figuur in ezelverf & rsquo.6 Hier sal aangevoer word dat Bell & rsquos werk vir die Omega 'n bilaterale uitruil onthul met haar abstrakte skildery en 'n & lsquoflexible vereniging & rsquo, om kunshistorikus Matthew te gebruik Affron & rsquos nuttige term & ndash wat visuele ooreenkomste en affiniteite in die vervaardigingsprosesse voorstel.
Abstrakte skildery c.1914
© Victoria en Albert Museum
Die verband tussen Bell & rsquos -abstrakte en haar werk vir die Omega is veral duidelik in haar tekstielontwerpe. Omega -kunstenaars vervaardig geverfde serpe, meubels, weefsels, matte en borduurwerk en 'n reeks van ses bedrukte linne in verskillende kleure.8 Abstrakte skildery c.1914 (Tate T01935 fig.1) lyk soos stof- en meubelontwerpe soos Maud 1913 (fig. 2), met sy gebreekte kolle van vet kleur wat deur swart lyne gesigzag word. Strukturele ooreenkomste is ook duidelik in Bell & rsquos gouache- en potloodontwerpe vir 'n mat met dinamiese swart diagonale, die & lsquoLady Hamilton -mat van 1914 (Victoria en Albert Museum, Londen, waar dit bekend staan ​​as Tapyt). Een van hierdie ontwerpe (Courtauld Gallery, Londen) is gemaak op papier met gegraveerde vierkante, wat 'n belangstelling toon in lyn en struktuur wat haar abstrakte skildery ewe inlig.
Bell se gebruik van kleur in haar werke op doek en doek onthul verdere affiniteit op die vlak van die feit. Sy was oplettend vir die ruimtelike organisasie en die toepassing van kleur in die jare voor haar werk vir die Omega. Na besoeke aan die Bisantynse mosaïek in Turkye en Italië gedurende 1911 en ndash12, beskryf sy haar poging om te skilder as ek besig was om te mosaïek en hellip deur die prentjie as kolle te beskou, wat elkeen gevul moet word met die bepaalde kleurruimte soos 'n mens moet doen met mosaïek of wolwerk, sonder om myself toe te laat om die kolle in mekaar te borsel. & rsquo10 Haar gebruik van analogieë met betrekking tot verskillende media verwag die uitruil in haar praktyk tussen toegepaste en beeldende kunste in die beginjare van die Omega. Een ontwerp vir Maud van 1913 (privaat versameling) roep 'n mosaïek op met die uiteensetting van noukeurig toegepaste swart gouache op vierkantige papier. Aan die ander kant toon die bedrukte linne skilderagtige effekte. Soos die kurator Alexandra Gerstein opgemerk het, kombineer hulle die onvoltooide voorkoms van die handgetekende lyn met gebiede met 'n sterk kleur wat mildelik op die oppervlak aangebring is, en die meerderheid is waarskynlik vervaardig deur stencil- of blokdruk, of 'n kombinasie van die twee 11 Voorbeelde van stensildruk, 'n kunsmatige metode waardeur kleur deur 'n stensil ingeborsel word en dus onvolmaakthede soos onreëlmatig gedrukte lyne behou, kan gesien word in weefsels bedruk met Bell & rsquos Maud en Wit ontwerpe van 1913 (beide Victoria en Albert Museum, Londen). In laasgenoemde is die losheid van die ontwerp, bestaande uit wolkvormige kleurstroke met 'n uitstralende paletagtige skema, simpatiek vir die produksie deur sjabloon, en daar is wat Gerstein beskryf as 'lsquopatchy of gestippelde' rsquo-kleuroppervlaktes op die agterkant van die stof, wat die gebruik van 'n kwas aandui
Met skerp oë na die weefsel en inslag van Bell & rsquos Omega -weefsels, gee ons meer aandag aan die tekstuur en oppervlak van haar Abstrakte skildery. By nadere waarneming onthul die veld geel vlekke, stippels en strepe ligter witgeel verf, wat die weef van die doek beklemtoon en die oppervlak lewendig maak. Dit vestig die aandag op die wesenlikheid van die linnedoek en herinner ons daaraan dat dit self tekstiel is. Die sigbaarheid van die weef in dun geverfde gebiede skep ook 'n effek wat dui op 'n potloodlyn wat die gekleurde blokke omlyn, asof Bell haar ontwerp aanvanklik op die doek geskets of gestensiliseer het, soos een van haar patroonontwerpe. Die ongelyke hantering op die rande van die langwerpige gekleurde afwykings en die variasie in die aanwending van verf, byvoorbeeld in die effens meer opgeboude tekstuur van die pienk vierkant, pas hierdie werk nou meer ooreen met die Omega & lsquo-handgemaakte & rsquo-estetika.
Bell & rsquos se proses om gelyktydig aan lap en doek in die vroeë dae van die Omega te werk, sou haar toegelaat het om nie net hul verwantskappe te ondersoek nie, maar ook die verskille en beperkings. Die ontwerp en vervaardiging van tekstiele was veeleisend en tydrowend, anders as om te skilder. Die gedrukte weefsels lyk moontlik uit die vrye hand en spontaan, maar soos die mode- en tekstielhistorikus Valerie Mendes opmerk, stem hulle noukeurig ooreen met herhaalde patroonreëls. Omega, toe sy aan Fry erken dat dit nogal 'n lekker skildery was nadat sy al hierdie patrone gedoen het.
Die feit dat vroulike ontwerpers en skilders 'n sentrale rol gespeel het in die herontdekking van die toegepaste kunste in modernistiese kringe, dui op 'n ander manier om Bell & rsquos -werk in die konteks van internasionale modernisme te plaas. Terwyl Andr & eacute Mare en sy kring van Franse kunstenaars verteenwoordig het wat Reed noem lsquoBloomsbury & rsquos naaste Franse tydgenote & rsquo, met die oprigting van modernistiese kamers in 'n kubistiese styl, het Fry & rsquos -fondsinsamelingsbrief vir die Omega -werkswinkels in 1912 hulle in lyn gebring met Paul Poiret & rsquos & Eacutecole Martine, wat van 1811 tot 1929, werkende meisies laat werk om muurskilderye, tekstiele en geverfde meubels te ontwerp. tekstielpatrone en afdrukke floreer gedurende 1913 en 14.16 Byvoorbeeld, Bell & rsquos se vereenvoudigde patrone en lewendige kleure sit gemaklik langs Maria Likarz en rsquos 1910/13 Ierland (Irland), met sy drywende reglynige en meetkundige patrone en dwarslynende diagonale, en die vertikale stroke vetgedrukte kleure in Vally Wieselthier & rsquos Andromache patroon van 1919.17 Vroue het in die daaropvolgende dekade aan die voorpunt van Europese tekstiele gebly en die weefwerkswinkels by die Bauhaus -skool wat in 1919 in Weimar gestig is, gehou, wat ontwerp die kern van die projek was.
Sonder titel (Samestelling met vierkante, sirkel, reghoeke, driehoeke) 1918
Terwyl baie individuele vroulike kunstenaar-ontwerpers deur die kunsgeskiedenis gemarginaliseer is, kom die werk van Bell & rsquos vroulike Europese tydgenote toenemend op die voorgrond van herbeoordelings van hierdie tydperk.18 Om haar werk op hierdie manier te plaas, laat vrae ontstaan ​​oor die manier waarop geslag die verhouding tussen die beeldende en dekoratiewe kunste. Die tekstielgebied, wat lank as respekvol vroulik beskou is, is radikaal herontdek deur die Switserse kunstenaar Sophie Taeuber-Arp en die Duitse kunstenaar Hannah H & oumlch, wat albei in die 1910's en 1920's betrokke was by die dada-kunsbeweging. Terwyl die onderskeie praktyke van Taeuber-Arp en H & oumlch skilderye en dekoratiewe werk onderbreek het, het hulle albei, in teenstelling met Bell, vroeë formele opleiding in tekstiele ontvang, en dit het hul betrokkenheid by dada-eksperimente in nuwe verfmateriaal in kennis gestel.19 In 1915 het Taeuber-Arp begin saamwerk met Jean (Hans) Arp, die Franse kunstenaar wat later haar man geword het, besig om werke te maak wat, soos Arp beskryf het, op die eenvoudigste vorms in skilderkuns, in borduurwerk en in papier, coll & eacute & rsquo en & lsquore alles wat 'n kopie of beskrywing was laat die elementêre en die spontane in volle vryheid reageer.20 Op hierdie tydstip het Taeuber-Arp nie-verteenwoordigende geometriese skilderye en waterverf vervaardig, wat Bell & rsquos-werke van 1914 en ndash15 herinner, soos ons waarneem in die noukeurig gestruktureerde geometriese kleurblokke in haar paring. -onder Vertikale-horisontale samestelling (Composition verticale-horizontalale) 1916 (Archive Stiftung Hans Arp und Sophie Taeuber-Arp e.V., Remagen-Rolandswerth). Soos Bell in Abstrakte skildery, hier het Taeuber-Arp die verband tussen vierkant en reghoek in verskillende kleurkombinasies ondersoek. Kritici het voorgestel dat haar vroeë geometriese komposisies in verf patrone was vir tekstiele en borduurwerk, maar dat sy toenemend na die vierkant getrek het as 'n model vir nie-verteenwoordigende skildery.21 Haar naamlose borduurwerk van 1918 (bekend as Samestelling met vierkante, sirkel, reghoeke, driehoeke fig.3) het 'n groot rooi vierkant in die middel, met 'n treffende effek soortgelyk aan dié van die rooi reghoek in Abstrakte skildery.
Die Omega-estetika het verwantskap met H & oumlch & rsquos-werk, wat volgens kunshistorikus Ruth Hemus verwys na die handgemaakte en rsquo en na die plaaslike kreatiwiteit, maar ook na die herhaalbare modelle, patrone en beginsels, en vroeg in die praktyk werk met ondermynende collage en fotomontage, en staan ​​voor die meer konserwatiewe geslagstereotipes van die Weimarrepubliek, wat konvensionele rolle vir vroue as tuismakers en kinderdraers bevorder het. Die kunshistorikus Virginia Gardner Troy het voorgestel dat borduurwerk H & oumlch & lsquoto in staat stel om die grense tussen tradisionele werk te ondersoek, beelde van die New Woman en die hiërargiese onderskeid tussen fyn en toegepaste kuns. die behandeling van die portret en haar gebruik van vet, nie-naturalistiese kleur en abstrakte ontwerp tydens die voor- en tussenoorlogse tydperk, implisiet heroorweegde geslags- en artistieke grense. Die samelewingsomgewing van Omega & rsquos het waarskynlik hierdie vloeibaarheid aangemoedig, aangesien dekoratiewe werk nie net deur vroue wat in die toegepaste kunste opgelei is nie, maar ook deur manlike kunstenaars vervaardig is.
Van die vroulike kunstenaars wat tydens die vooroorlogse suiwer abstraksie ontwikkel het, het Bell die naaste verwantskap met die gebore kunstenaar Sonia Delaunay-Terk. Delaunay-Terk het die beginsels van 'lsquosimultanisme' toegepas en haar teorie oor ritme en beweging, soos gegenereer deur komplementêre kleure en tekstuur, en later op 'n reeks dekoratiewe voorwerpe toegepas.24 Sy beweer dat daar 'n gaping tussen haar skildery en haar 'quodecorative' en rsquo-werk is. eerder, die & lsquominor arts & rsquo verteenwoordig & lsquoan uitbreiding & rsquo van haar kuns.25 Sy het haar eerste & lsquosimultane rok & rsquo (geskepkleed simultan & eacutee) in 1913 (in privaat versameling word later voorbeelde van die stof in die Mus & eacutee de l & rsquoImpression sur Etoffes, Mulhouse) gehou, wat die estetika van haar & lsquocubist & rsquo -kombers ontwikkel het (koevert) van 1911 (Centre Georges Pompidou, Parys) om 'n lapwerk gekleurde doeke in 'n abstrakte patroon op te neem. Bell het ook in haar geval in die lente van 1915 begin eksperimenteer met & lsquowearable en rsquo -kuns. ontwerp.26 Sy was geïnspireer deur die regisseur Jacques Copeau en teaterproduksies tydens 'n besoek aan Parys in Maart 1914, en haar Maud ontwerp blyk vooruitskouend te wees, aangesien dit deur Grant opgeneem is in sy kostuumontwerpe vir die vervaardiging van Shakespeare en rsquos in 1913 deur Copeau & rsquos Twaalfde Nag in Parys, gebaseer op die regisseur Edward Gordon Craig & rsquos teorieë van abstraksie.27
Soos Delaunay-Terk, wat volgens kunshistorikus Petra Timmer borduurwerk gebruik het as middel om los te kom van die akademiese tradisie van lynstruktuur wat kleur en rsquo oorheers, het Bell die rol van kleur en lyn in die toegepaste kunste radikaal herkonfigureer soos in die skilderkuns, alhoewel sy wel hou nie by spesifieke kleurteorieë nie.28 In die volgende paar jaar het sy toesig gehou oor die produksie van omega van onderbaadjies, kimono-agtige geverfde mantels en rsquo en en lsquovibrant gekleurde systele en rsquo, wat mode en dekoratiewe kuns vermeng het.29 Virginia Woolf, Bell & rsquos suster, het haar sartoriale eksperimente by die Omega ondersteun, maar selfs sy het oor die vermetelheid van haar kleurskemas gepraat in 'n brief van 1916: & lsquoWaarvoor klere is u verantwoordelik! Karin & rsquos klere het my oë uit die voetstukke geruk en 'n romp met rooi en geel strepe van die ergste soort, met 'n erwtige groen bloes bo -op, met 'n opvallende sakdoek op haar kop, veronderstel om die dapperste smaak te wees. & Rsquo30
Ontwerp B53 1924
Die ondersoek na Bell & rsquos se abstraksie ten opsigte van haar ontwerper tydgenote onderstreep nie net haar kosmopolitisme en verbintenisse met die Europese modernisme nie, maar ook haar afwagting op die gevierde ontwikkelings daarvan. Delaunay-Terk & rsquos tekstiel- en modehuise, wat in 1917 en 1920 in Madrid en Parys gestig is, en haar werk vir Metz en Co in die middel van die twintigerjare, verteenwoordig waarskynlik 'n meer volgehoue, kommersieel suksesvolle bydrae tot avant-garde borduurwerk en kleredrag as Bell & rsquos werk vir die Omega.31 Dit was egter eers toe Delaunay-Terk ontwerpe vervaardig het vir gedrukte weefsels wat vurige kleure kombineer en reghoeke wat met mekaar verbind word, soos Gelyktydige stof nr. 60 (Tissu simultan & eacute no.60) 1924 (Mus & eacutee de l & rsquoImpression sur Etoffes, Mulhouse) en Ontwerp B53 1924 (fig.4) dat ons patrone in haar werk sien wat net so radikaal geometries was soos Bell & rsquos van die vorige dekade. Die omega -kunstenaar Nina Hamnett het getuig van Bell & rsquos se baanbrekereksperimente toe sy die impak onthou van die dra van 'n trui van die Maud stof tot 'n fancy dress-dans in Parys: Niemand in Parys het so iets gesien nie, en hoewel Delaunay-Terk al serpe ontwerp het, was dit meer opvallend. & ldquoTeutoniese ekspressionisme & rsquo & rsquo of & ldquoParis 1925, en rdquo & hellip is in werklikheid reeds in 1913 deur die Omega & rsquo.33 geskep
Vir Fry en die Franse skilder Henri Matisse, wat in 1909 die eerste keer ontmoet het, het die baanbrekende uitstalling van Islamitiese kuns wat in 1910 in München gehou is, nuwe idees geïnspireer oor die waardering van dekoratiewe kuns, en veral oor die belangrikheid van tekstiele. oomblik in moderne kuns plaas Matisse en Bloomsbury op dieselfde plek.In sy resensie van die uitstalling bewonder Fry Fatimite-tekstiele en vestig die aandag op weefsels wat in die tiende tot die twaalfde eeu uitgestal is, en hy was opgewonde oor die kuns waarin die kleinste stuk patroon 'n spanningsvolle lewenskrag toon, selfs in sy grootste suiwer geometriese manifestasies & rsquo.35 Die redakteur van Fry & rsquos letters, Denys Sutton, het aangevoer dat die ervaring om hierdie uitstalling te sien van groot belang was om sy omskakeling na die beginsels van moderne kuns te stimuleer en dat Islamitiese kuns onvermydelik sy begrip van die lewenskrag van ontwerp verhoog as iets op sigself.36 Die kunshistorikus Remi Labrusse het beskryf hoe 'n groot hoeveelheid weefsels 'n leidende rol gespeel het in die her-evaluering van die idee van dekoratiewe kuns gedurende die laat negentiende eeu, toe daar in Europa 'n fassinerende fascinasie vir tekstiele was van die Moslem -Midde -Ooste, terwyl in die 1900's, volgens die voorbeeld van William Morris, die & lsq uoimitasie van Moslem- en ldquodecorative kunstenaars en rdquo is aangemoedig & rsquo.37
Blootstelling aan tekstiele uit die Midde -Ooste het moderne kunstenaars in staat gestel om die verhouding tussen skilderkuns en dekoratiewe kunste te heroorweeg op 'n manier wat Bell & rsquos -eksperimente in abstraksie, wat deur Fry en Matisse bemiddel is, sou inlig. Bell sou egter ook kennis gemaak het met die weefsels en patrone van hierdie streek tydens haar reise met Fry in Turkye in die lente van 1911, toe hul verhouding besonder intiem was. Hulle ontmoet 'n Turkse wewer en koop klere in die basaar, en Fry bring gedrukte sakdoeke, sjaals en matte in die Ottomaanse stad Bursa. Japannese kuns, maar die impak van die visuele kultuur in die Midde -Ooste, veral op Bell, is nie volledig ondersoek nie.39 As die uitlokkende lewendige kleure en abstrakte patroon wat deur Abstrakte skildery gedeeltelik verstaan ​​kan word as 'n vorm van kulturele protes of 'n teenmiddel vir wat Bell beskryf het as Londen se grysheid, dan brei die model van die Midde -Oosterse kuns waarskynlik haar affiniteit uit met die sensuele warmte van Mediterreense kleur en klimaat.40 Terwyl kritici die aandag op Bell & rsquos gevestig het reageer op Matisse, en Reed merk op die Matissese estetika van Omega -produkte en die ooreenkomste met ateljee -rekwisiete in sy 1911- en ndash12 -interieurs, die kruising tussen Bell-, Matisse- en Midde -Oosterse tekstielontwerp nooi aandag.
Verhaal uit Europese dissiplines van lineêre perspektief en naturalistiese voorstelling, en daarom 'n alternatiewe model van ruimte bied, het Midden -Oosterse tekstiele Matisse aangespoor om nuwe maniere te ondersoek om die beeldruimte te organiseer en om die metamorfose van die beeld te ervaar tot 'n onafhanklike, versierde oppervlak. familie was wewers in die Franse tekstieldorp Bohain-en-Vermandois en sy lewenslange belangstelling in en versameling tekstiele het sy visuele taal ingrypend gevorm. Soos die 2004 -uitstalling Matisse: Sy kuns en sy tekstiele (Royal Academy of Arts, Londen) het getoon dat sy versameling of biblioteek wissel van Franse tekstiele uit die agtiende en negentiende eeu tot Turkse en Marokkaanse weefsels en Persiese matte. Die ateljee van Matisse & rsquos Paris onthul die kenmerkende omgewing wat met stof bedek was en wat Bell sou gesien het toe sy hom die volgende jaar by Quai Saint-Michel besoek het. Die Rooi Studio 1911 (Museum of Modern Art, New York), uitgestal by die Tweede post-impressionistiese uitstalling in 1912, wat volgens Matisse die warm swartes van die rand van 'n stuk Persiese borduurwerk wat bo die laaikas geplaas is, in die dekoratiewe veld inkorporeer.45 Matisse & rsquos-biograaf Hilary Spurling voer aan dat hy gedurende hierdie vooroorlogse periode tekstiele en lsquoas ondermynende middels gebruik het in die veldtog om skilderkuns te bevry, terwyl die kunshistorikus Jack Flam die skilder van oorvloedige, sterk afgeplatte dekoratiewe motiewe en rsquo opgemerk het as 'n manier om die ruimte van die agtergronde in sy skildery te kenmerk. Binne met Aubergines (Int & eacuterieur aux Aubergines) 1911 (Mus & eacutee de Beaux-Arts, Grenoble), waar die teenritmes van kronkelende patrone die oppervlaktes van die mure, skerm en tafeldoek laai en hul grense verwar.
In 'n opstel uit 1930 identifiseer Fry Matisse en die herontdekking van die oppervlak as 'n geskenk wat hy met die meeste Mohommedan -kuns gedeel het: om nuwe en verrassende harmonieë van kleurnotas te vind wat op 'n plat oppervlak geplaas is. die skilder het gesoek na die perfekte harmonie van al die kleure, maar ook 'n element van verrassing, wat sy buitengewone varsheid en lewenskragtigheid verleen het aan sy skemas, selfs as 'n suiwer versiering, gesien as 'n paar seldsame Persiese matte. Fry verwoord 'n standpunt wat algemeen beskou word, wat Labrusse beskryf as kenmerkend van die hele generasie vir wie & lsquocarpets en weefsels, versiering en die Ooste onlosmaaklik verbind was. kunstenaar in 1914: & lsquoto behou die spontane varsheid van primitiewe of boerewerk terwyl dit aan die behoeftes voldoen en die gevoelens van die moderne gekweekte mens uitdruk.49 Die mode vir wat losweg genoem word & lsquoprimitive & rsquo -kuns het beteken dat Omega -produkte saam met & lsquoAsian en Noord -Afrikaanse tekstiele bemark word en keramiek, uitstallings van kinder- en rquos -tekeninge, reproduksies van Bisantynse mosaïek by Ravenna, en kontemporêre Italiaanse volkskuns & rsquo.50 Teen die tyd dat Bell haar abstrakte werk in 1914 gemaak het, was sy ook besig om te ontwerp vir die Kevorkian Counter, 'n kunshandelaar wat spesialiseer in Nabye Ooste art.51
'N Gesprek 1913–16
© 1961 Boedel Vanessa Bell, met vergunning van Henrietta Garnett
Foto © Courtauld Gallery, Londen
Die musikale analogie wat wyd gebruik word in Fry & rsquos-formalistiese diskoerse oor kuns, verbind Oosterse estetika met sy eie aspirasies vir nie-narratiewe skilderkuns. Ongetwyfeld het Bell die lonsquonew en verrassende harmonieë van kleurnotas en rsquo op 'n plat oppervlak toegepas in haar strewe na suiwer abstraksie dekades vroeër as Fry & rsquos se identifikasie van hierdie kwaliteit in Matisse in 1930. Ten spyte van die uiterste vereenvoudiging van haar ontwerpe, het sy heel moontlik stimuli gevind in die ineengeslote patrone en plat of getesselde ontwerpe van weefsels in die Midde -Ooste. Moriz Dreger, een van die skrywers van die uitstallingskatalogus van München uit 1910 by wie Fry konsonansie sou vind, vergelyk die effek van die kyk na die tekstiele met die ervaring van musiek. In sy interpretasie word die wette van die Islamitiese kuns en die aspekte van 'n lsquoinfinite -verhouding en die absolute oppervlakte hier in hul suiwerste vorm geïllustreer. : ritme en voue & rsquo.53 In werke soos 'N Gesprek 1913 en ndash16 (fig. 5), het Bell ook die ritmes ondersoek wat deur voue in weefsels geskep word: haar komposisie word gestruktureer deur die wisselwerking tussen die vertikale hangende gordyne, die geboë lyne van die vroulike rquos -rokke en die platgemaakte groen agtergrond wat 'n gedrapeerde lap veroorsaak. met 'n blompatroon. Terwyl Matisse en rsquos die gebruik van dekoratiewe motiewe tipies 'n dinamiese oppervlak skep wat dikwels buite die raam uitstraal, Abstrakte samestelling c.1913 & ndash14 (privaat versameling) Bell skep oppervlaktespanning deur 'n optiese ossillasie tussen die drieling van rooi strepe en die twee langwerpige aan die teenoorgestelde kant van die komposisie, 'n effek wat
verhoog deur die stippel in die hoeke en langs die regterkant.
Toegeskryf aan Vanessa Bell
Mat ontwerp, ongedateer
Gouache en potlood op papier
Foto © The Samuel Courtauld Trust, The Courtauld Gallery, Londen
Tekstielontwerp in die Midde -Ooste het komposisionele prosesse behels wat beide kunstenaars waarskynlik aangemoedig het in hul stappe na abstraksie. Matisse & rsquos gebruik van papier coll & eacute in die veertigerjare is dit vergelyk met die toepassingsproses om 'n Egiptiese khayamiya (gordyn) te naai: beide tegnieke, sien kunshistorikus Sam Bowker, en kan beskryf word as 'n tekening met 'n skêr en rdquo & rsquo. skildery en ontwerp, indien indirek, en dit kan gesien word meng met Bisantynse bronne: byvoorbeeld die herhalende blomme en plantmotiewe, insluitend die palmagtige patroon in Wit (fig.6) en die gestileerde papawer, wat verskyn in verskeie skilderye en ontwerpe deur Bell en Grant van hierdie tydperk. Die motief word die organiserende beginsel in 'n vuurskerm wat deur Grant ontwerp is met 'n vyfblommepatroon van ritmiese kurwes, wat in 1913 deur Bell in sy geborduur is (Provost and Scholars van King & rsquos College, Cambridge) .55 Sy het vermoedelik bygevoeg die kontrasterend geometriese rand van smal strepe in afwisselende kleure, in 'n modifikasie kenmerkend van haar eksperimente in abstraksie.56 Sirkelvormige en meetkundige motiewe, wat ook fundamenteel is in Islamitiese patroon, was deurdringend in die Omega -ontwerpwoordeskat. Afwisselende blou en wit sirkels verskyn in 'n gegraveerde struktuur aan die linkerkant van 'n ongedateerde tapytontwerp wat aan Bell toegeskryf word (fig. 7), wat met haar verband hou. Abstrakte skildery in sy ryk kontraste van rooi met 'n sentrale uitspansel van oranje.57 Deur hierdie werke te sien langs die warm lemoene en bruines van 'n sestiende-eeuse Turkse gebedsmat wat in 1910 in München uitgestal is (nou in die Kunstgewerbemuseum, Berlyn) versterk die gevoel van Bell & rsquos affiniteit met die materiaal en visuele kultuur van hierdie streek.58
Gedig Wall 1963–5
Foto © Tate
Hierdie dialoog het steeds weergalm in die 2014 -vertoning van Abstrakte skildery by Tate Modern, Londen, toe dit gekoppel is aan die abstrakte houtbeeld Gedig Wall 1963 & ndash5 (fig.8) deur die Libanese kunstenaar Saloua Raouda Choucair (gebore 1916) .59 Choucair & rsquos se werk word ingelig deur Islamitiese estetika en die strukture en meter van die Soefi -poësie. Beide die pioniers van abstraksie, Bell en Choucair, toon aandag aan ontwerp en patroon: die effek van ineengeslote geometriese vorms en die sterkte van ruimtelike openinge, hetsy deur grense van ongeverfde doek of deur die negatiewe ruimte tussen beeldhoublokke. Bell & rsquos Abstrakte skildery kan dan gesien word om deel te neem aan 'n deurlopende gesprek oor abstraksie en die verhouding daarvan tot dekoratiewe kuns, wat die nasionale en selfs Europese grense oorskry, en dit soveel absorbeer as wat dit hierdie uiteenlopende kulturele bronne breek en verander.
Bekende aktrises wat lid is van Alpha Kappa Alpha
Op die gebied van toneelspel was die vroue van Alpha Kappa Alpha baanbrekers van die verhoog tot die silwerdoek.
Om hul sukses in die veld te vier, het ons by Watch The Yard 'n lys saamgestel van enkele van die noemenswaardige lede van die geselskap wat roem en sukses gevind het in sommige van ons gunsteling toneelstukke, TV -reekse en films.
Kyk na die volledige lys hieronder:
Phylicia is ingelei in die Alpha -hoofstuk van die geselskap voordat sy begin speel het Die Crosby Show en met 'n Tony -toekenning.
Nichelle Nichols speel die hoofrol Star Trek voordat hy 'n NASA -werwer word. Sy is 'n erelid van die geseentheid.
Brandy, 'n Grammy-bekroonde sanger en aktrise, is 'n erelid van Alpha Kappa Alpha.
Teateraktrise, bekend daarvoor dat sy in die rol van Motormouth Maybelle gespeel het Haarspray en Mazeppa in SigeunerInga Ballard begin in die Mu Kappa -hoofstuk van die Alpha Kappa Alpha.
Yvette is 'n aktrise in film en televisie, sowel as 'n gereelde gasheer en stemkunstenaar. Sy het deur die Delta Pi -hoofstuk van die Alpha Kappa Alpha -meisie gegaan.
Vanessa Bell Calloway is bekend vir haar rol in Kom na Amerika. Sy is ingelei in die Delta Phi -hoofstuk van Alpha Kappa Alpha.
Olivia Cole, 'n erelid van Alpha Kappa Alpha, was die eerste Afro-Amerikaanse aktrise wat 'n Emmy-toekenning gewen het.
Cicily Daniels het in die TV -reeks opgetree Lelike Betty, die rolprent Oor die heelal, asook die Broadway -produksies van Die klein meermin en Huur. Sy het deur die Xi Omicron -hoofstuk van Alpha Kappa Alpha gegaan.
Loretta Devine is bekend vir sy rolle in Wag om uit te asem, hierdie Kersfees en die oorspronklike produksie van Droommeisies. Sy is ingelei in die Epsilon Lambda -hoofstuk van die vrouekamer.
Aktrise bekend daarvoor dat sy Daniela Frye gespeel het Al my kinders, Tanisha is geïnisieer in die Lambda -hoofstuk van Alpha Kappa Alpha.
Marla Gibbs is 'n erelid van Alpha Kappa Alpha, en is bekend vir sy rolle in 227 en Die Jeffersons.
Jo Marie Payton wat die ma gespeel het Familie sake is 'n erelid van Alpha Kappa Alpha.
Hierdie bekende aktrise het in talle TV-reekse gespeel en is ingelei in die Alpha Pi-hoofstuk van die geselskap.
Bekend vir haar rol Die Jeffersons, Roxie Roker het deur die Alpha Chapter van Alpha Kappa Alpha gekruis.
Medina Senghore het deur die Alpha Chapter van die Alpha Kappa Alpha sorority gegaan.
Jada Pinkett Smith is 'n erelid van Alpha Kappa Alpha.
Tika Sumpter is 'n erelid van Alpha Kappa Alpha.
Aktrise en komediant Wanda Sykes is ingelei in die Gamma Theta -hoofstuk van Alpha Kappa Alpha.
Die Golden Globe-bekroonde aktrise, Regina Taylor, het deur die Kappa Mu-hoofstuk van die meisie gegaan.
Die Emmy-bekroonde aktrise Lynn Whitfield is 'n erelid van Alpha Kappa Alpha.
Deel dit op Facebook en Twitter as u dink dat hierdie lys van sorors VIRAL moet wees!
Vanessa Bell - Kunsgeskiedenis bibliografieë - in Harvard -styl
Jou bibliografie: Bell, V. en Marler, R., 1993. Die geselekteerde letters van Vanessa Bell. New York: Pantheon Books.
Vanessa Bell en Dora Carrington: Bloomsbury Painters
1984 - Woman's Art Journal
In-teks: (Elinor, 1984)
Jou bibliografie: Elinor, G., 1984. Vanessa Bell en Dora Carrington: Bloomsbury Painters. Woman's Art Journal, 5 (1), p.28.
Elliott, B. en Wallace, J.
Vroulike kunstenaars en skrywers
1994 - Routledge - Londen
In-teks: (Elliott en Wallace, 1994)
Jou bibliografie: Elliott, B. en Wallace, J., 1994. Vroulike kunstenaars en skrywers. Londen: Routledge.
Modernistiese vroue en visuele kulture
2003 - Rutgers University Press - New Brunswick, N.J.
In-teks: (Humm, 2003)
Jou bibliografie: Humm, M., 2003. Modernistiese vroue en visuele kulture. New Brunswick, N.J .: Rutgers University Press.
Kiekies van Bloomsbury
2006 - Rutgers University Press - New Brunswick, N.J.
In-teks: (Humm, 2006)
Jou bibliografie: Humm, M., 2006. Kiekies van Bloomsbury. New Brunswick, N.J .: Rutgers University Press.
Nunn, P. G.
Van Victoriaans tot modern
2006 - Philip Wilson - Londen
In-teks: (Nunn, 2006)
Jou bibliografie: Nunn, P., 2006. Van Victoriaans tot modern. Londen: Philip Wilson.
1976 - Phaidon - Oxford
In-teks: (Skyn, 1976)
Jou bibliografie: Shone, R., 1976. Bloomsbury portrette. Oxford: Phaidon.
1979 - The Burlington Magazine
In-teks: (Skyn, 1979)
Jou bibliografie: Shone, R., 1979. Portsmouth. Die Burlington -tydskrif, (919), pp.673-674.
Vanessa Trump is 'n erfgenaam uit eie reg
Alhoewel daar gerugte was dat Vanessa Trump Donald Trump jr. Verlaat weens sy harde werk, doen die voormalige model nie juis skade vir kontant nie. Terwyl haar ma nog lewe, het Vanessa 'n nie-geringe fortuin geërf van haar pa, Charles Haydon, wat in 2005 oorlede is. Haydon het, benewens 'n suksesvolle prokureur, ook 'n paar baie slim beleggings gemaak wat selfs nadat hy dividende gelewer het, ook baie geld belê het. sy dood. Bladsy ses berig dat Haydon 30 persent van Rao's Specialty Foods besit, wat souse, olyfolie en verbande vervaardig wat internasionaal verkoop word.
Die onderneming is in 2017 vir ongeveer $ 415 miljoen verkoop, wat Vanessa en haar gesin 'n groot meevaller laat. Volgens Mense, die geld sou Donald Jr. in die egskeidingsverrigtinge onaantasbaar gewees het, aangesien dit deel was van 'n erfenis. Die fortuin verseker dat Vanessa finansieel onafhanklik kan wees, met of sonder haar eksman.