Kleintoontjie | Slaai Sonder Blare
Ek het my kleintoontjie gestamp. Nie net effens nie, maar ordentlik. Daar was bloed en 'n halwe toonnael en vloekwoorde en trane. Met 'n voet op ses kussings gestut, jenewer in die hand en die tv-kontroleerder in my beheer, voel ek toe tydelik beter. Die volgende oggend is my linkervoet so wisselvallige reënboog van violet, purperpers, koningsblou, grys, geel en groen. Die feit dat ek ook nie my allemintige gewig op die voet kon neerdruk nie, moes seker ook 'n aanduiding gewees het dat iets groter fout is. Die dokter by ongevalle het sonder aarsel verklaar dat my kleintoontjie morsaf gebreek is. Daardie toontjie is gegespe en gegom en in watte toegedraai soos nog nooit vantevore nie.
Nou kyk, in die laaste vier dekades het ek myself nie vreeslik gesteur aan my kleintoontjie nie. Net as ek hom met 'n deurkosyn of stoelpoot of Legoblokkie laat kennis maak het, was ek werklik bewus van hom. Andersins het ek hom maar bloot pienk geverf, soos die ander nege tone aan my paddapootjies. Ek het maar altyd gedink die kleintoontjie se doel is om meubelstukke in die donker te vind. Maar ek lees dat jou kleintoontjie eintlik help met balans. Hy het 'n ondersteunende rol as dit kom by die voet en maak loop, hardloop en spring maklik. As jy jou kleintoontjie moes verloor, sou jy nie nodig hê om 'n rolstoel aan te skaf of 'n sintetiese ledemaat te koop nie. Om met 'n ekstra kleintoontjie aan jou voet gebore te word, staan bekend as polidaktolie en is redelik algemeen. Die addisionele syfertjie word selde chirurgies verwyder, want… wel, hoekom? Hy maak mos niemand skade nie!
Toe ek by die dokter was, was hy baie besorg oor my kleintoontjie. Hy het daardie karnallie wraggies goed versorg. Nie een keer het die dokter vir my gesê dat ek moet huis toe gaan omdat ek dan nog nege ander gesonde, ongeskonde tone het nie. Nie een keer het hy gedreig om daardie toon af te sit of te ignoreer nie. Ongeag hoe klein en nuttig daardie kleintoontjie vir my voorgekom het, die dokter het my laat besef dat al my tone waarde het. Party tone doen meer en het meer verantwoordelikheid as ander, maar al tien tone is tog geregtig op mediese sorg? En al tien tone moet tog ewe mooi en netjies geverf word by die salon? Ek bedoel, ek gaan lekker kwaai wees as die tannie wat my hakke skuur, net ses van my tien tone verf en die ander aan die natuur se genade oorlos.
Ek gaan nie enige plakkaat maak waarin ek die kleintoontjie ophemel tot iets wat hy nie verdien nie. Ek gaan nie 'n petisie teken om die kleintoontjie meer waarde te gee as waarvoor hy gewerk het nie. Maar ek gaan beslis nie skoene koop wat my kleintoontjie verkrummel nie. Ek kyk waar ek loop, want ek wil nie een van my tien tone stamp nie. Ek smeer my voete elke aand room en knip my kloutjies gereeld, want ek wil nie my lakens stukkend skeur met skerp kleintoontjienaels of growwe hakke nie.
Kyk, al tien my tone is belangrik. Nes my vinger ook waarde het. En so ook elkeen van die 206 bene in my lyf. Maar onlangs het my kleintoontjie seergekry. Hy het 'n ekstra bietjie aandag nodig gehad en moes so bietjie pamperlang word. My lewe het aangegaan. Ek het maar 'n ou pynpilletjie gedrink en wag nou vir die herstel wat sal plaasvind. Ek gaan nie sosiale media bestorm met melodrama van "by die dood omdraai" of "amper was ek fisies gebrekkig" of "ek is jammer oor ek nie my kleintoontjie erken het nie". Want te veel mense gaan lag en ander gaan blomme stuur en my ma gaan haarself in 'n maagseer in stres en my vriende gaan hulle oë rol en ag, ek is nie lus vir drama nie. So ek laat my kleintoontjie maar net in stilligheid genees.