Charles Marville: foto's van 'n gerestoureerde monumentale erfenis - Verskeie
Charles Marville: foto's van 'n gerestoureerde monumentale erfenis
Tuis ›Studies› Charles Marville: foto's van 'n herstelde monumentale erfenis
Monduit-firma: uitsig oor die Sainte-Chapelle na restourasie.
Parys, Pyl van Notre-Dame, in lood en gehamer koper, Viollet le Duc.
Uitsig op die Château de Saint-Germain-en-Laye tydens die restourasie van Eugène Millet.
Titel: Monduit-firma: uitsig oor die Sainte-Chapelle na restourasie.
Skrywer: MARVILLE Charles (1813 - 1879)
Afmetings: Hoogte 49 - Breedte 35
Prentverwysing: 01-020587 / Pho2001-3-45
Titel: Parys, Pyl van Notre-Dame, in lood en gehamer koper, Viollet le Duc.
Afmetings: Hoogte 47,8 - Breedte 34,8
Prentverwysing: 02-001249 / PHO1996-6-36
Titel: Uitsig op die Château de Saint-Germain-en-Laye tydens die restourasie van Eugène Millet.
Afmetings: Hoogte 16,6 - Breedte 12,8
Prentverwysing: 01-011698 / Pho2000-11-66
Die herstel van geboue: 'n bloeiende wetenskap
Die monumentale verwoesting wat gedurende die rewolusionêre periode plaasgevind het, die konsolidasie van nasionale identiteite en die belangstelling wat die Romantiek in die Geskiedenis getoon het, het in die 1830's gelei tot die uitvinding van die konsep van monumentale erfenis, waarvan die historiese waarde gevier is. en argeologiese. Trouens, hierdie verbetering van die erfenis word weerspieël in die totstandkoming van 'n pos as inspekteur-generaal van historiese monumente op 21 Oktober 1830, wat agtereenvolgens deur Ludovic Vitet en daarna Prosper Mérimée, en 'n Kommissie vir Historiese Monumente in 1837 beset word.
Die Kommissie is verantwoordelik vir die opstel van monumente, klassifikasie en toewysing van fondse vir restourasie. Eers in die 1840's, met die werk wat in Vézelay onder leiding van Viollet-le-Duc onderneem is, het die herstel werklik wetenskaplike beginsels begin aanneem.
Charles Marville en die restourasiepersele
Baie restaurasieprojekte is in hierdie tyd geopen, soos blyk uit die fotografiese werk van Charles Marville (1816-c. 1879), wie se naam nou verbind is met die ontwikkeling en transformasies van Parys gedurende die tweede helfte van die XIXe eeu. Hierdie 'fotograaf van die stad Parys' het hom ook onderskei deur sy samewerking met 'n paar argitek-restourators, soos Lassus, Viollet-le-Duc, Abadie of Millet. In die besonder het hy verskeie uitsigte oor die Sainte-Chapelle in Parys agtergelaat, wat vanaf 1836 gerestoureer is deur Félix Duban en Jean-Baptiste Lassus, wat al die messelwerk oorgeneem het, 'n nuwe spits opgehef en die versiering van die kapelle, glas-in-loodvensters en skilderye oorgedoen het. Hierdie projek is voorbeeldig deur sy wetenskaplike noukeurigheid en deur noukeurige respek vir die verskillende lae van die geskiedenis, en dit is die beginpunt van 'n nuwe praktyk van monumentale herstel.
Hierdie tendens is bevestig in 1842, met die aanvang van die projek om die Notre-Dame de Paris te herstel, wat soos die Sainte-Chapelle swaar getref is deur die revolusionêre onrus. Die restourasie word toevertrou aan Lassus, die argitek van die Sainte-Chapelle, en aan Viollet-le-Duc, wat pas begin het om die Madeleine de Vézelay te red. Baie aanvanklik, die aanvanklike projek, gebaseer op noukeurige argeologiese waarneming, het binnekort plek gemaak vir meer ambisieuse sienings na die dood van Lassus in 1857: Viollet-le-Duc, die enigste eienaar van die terrein, is weg van die beginsels van sy ouderling tot skeppingshandeling. Op soek na die herstel van die gebou na sy oorspronklike voorkoms en al die vroeëre kenmerke, onderneem hy die herstel van die westelike gevel en die beeldhouwerke, waarna die hervestiging op die kruising van die transept van die toring in 1792 vernietig is, op die steunpunte waarvan hy bygevoeg het die lang afgestote koperbeelde van die apostels en die simbole van die evangeliste. Hul dominante posisie het gehelp om die huidige voorkoms van die gebou te vorm, soos blyk uit Marville se voëlvlug. Dit is ook aan Viollet-le-Duc dat ons die verwydering van dele wat as onnodig beskou word, verskuldig is, soos die koor van Lodewyk XIV, en die terugkeer na die 'primitiewe' hoogte van die 12de eeu, in die naam van 'n vereiste van styl, 'n vereiste wat soms gelei het tot die uitwissing van die eienaardighede van die monument. Viollet-le-Duc is in 1853 tot inspekteur-generaal van bisdomsgeboue aangestel, ondanks kritiek, en slaag Viollet-le-Duc daarin om sy siening oor restourasie aan die bopunt van die staat grotendeels toe te pas. terug na die oorsprong, soos Eugène Millet (1819-1979), aan wie Napoleon III die restourasie van die kasteel Saint-Germain-en-Laye vanaf die 1860's toevertrou het, met die oog daarop om die Museum van Nasionale Oudhede daar te installeer. Die kasteel, wat in 1539 gebou is, was sedert die einde van die 18de eeu in 'n jammer toestand.e eeu, en Millet kies vir 'n radikale party: die terugkeer na die primitiewe staat soos hy hom onder Francis I voorgedoen het. Dit verwyder al die toevoegings van die XVIIe eeu en herstel die ontbrekende dele gebaseer op die opnames deur Jacques Androuet du Cerceau. Talle foto's van Marville, hier 'n skuins uitsig op die binnehof van die kasteel, getuig van die omvang van die herstelwerk wat uitgevoer is deur die argitek wat die struktuur van die kasteel oorgeneem het en dele soos die westelike fasade heeltemal herskep het.
Fotografie tot diens van monumentale erfenis
Hierdie foto's van Marville werp kosbare lig op die transformasies en omwentelings wat die Franse monumentale erfenis in die tweede helfte van die 19de eeu ondergaan het.e eeu. As die geboue uit die Middeleeue, simbole van 'n nasionale geskiedenis, die bevoorregte veld van die destydse restourators uitmaak, het ander latere monumente egter nie die herstellende koors vrygespring nie, soos dit blyk. die voorbeeld van die kasteel van Saint-Germain-en-Laye. Soos Atget met Ou Parys, het Marville die hulpbronne van die nuwe fotografiemedium ingespan om die verskillende state van 'n monument voor, tydens en na die herstel op film vas te lê. Sy foto's maak deel uit van 'n erfenisbenadering, vir sover dit 'n spoor van die opeenvolgende state van 'n monument kan bewaar, waarvan sommige, soos ons gesien het, nie altyd in stand gehou is tydens die restourasie nie. In die begin van die Franse staat in 1851, met die Heliografiese Sending, is hierdie begeerte om erfenis te verbeter deur middel van fotografie volledig in die tweede helfte van die 20ste eeu geïmplementeer.e eeu deur die General Inventory of Monuments and Artistic Riches of France, waarvoor fotografie 'n noodsaaklike hulpmiddel is vir die sensus en beskrywing van die Franse erfenis in al sy vorme.
Bruno FOUCART "Viollet-le-Duc and restoration", Plekke van geheue, II. The Nation red. P. Nora, Parys: Gallimard, 1997, p. 1615-1643 ("Quarto collection"). Jean-Michel LENIAUD en Françoise PERROT, La Sainte-Chapelle, Parys: red. du Patrimoine-Centre des monuments nationaux, 2007. Jean-Michel LENIAUD en Françoise PERROT, Die eilandgroepe van die verlede: erfenis en sy geskiedenis, Parys: Fayard, 2002. Charles Marville, fotograaf van Parys van 1851 tot 1879 [uitstalling, Historiese biblioteek de la Ville de Paris, 21 November 1980-31 Januarie 1981], Parys: BHVP, 1980. Marie de THEZY, Charles Marville: Parys verdwyn, Parys: Parys Museums, 1995. Anne-Marie THIESSE, La creation des identités nationaux, Parys : Drempel, 2000.
Charlotte DENOËL, "Charles Marville: foto's van 'n gerestoureerde monumentale erfenis"
Video: Five Types of Early 19th Century Photographs
Copyright © salvadoryoscar.com | Charles Marville: foto's van 'n gerestoureerde monumentale erfenis...