Indien aanvaar word dat die koninkryk (heerskappy) van die Woord en Gees ook buite ’n bepaalde kerkverband na vore tree en die eie kerkgemeenskap nie die enigste openbaring van die liggaam van Christus is nie, soos Calvyn ook ware kerke ander die valse pousdom erken (Inst IV.1.vii), moet voorgangers buite eie geledere ook erken word. Wanneer hulle vir diens aanmeld, moet met hulle op ’n eie wyse gehandel word.
Die Skrif waarsku dat iemand nie haastig die hande opgelê moet word nie (1 Tm 5: 22). Wanneer dit in eie geledere geld, is dit soveel te meer die geval wanneer iemand van buite kom. Die ondersoek (examinatio) moet as ’t ware nog deegliker plaasvind. Uit die aard van die saak sal ’n prediker uit ’n ander
Dit is moeiliker wanneer iemand wat nog aan ’n ander kerkgemeenskap behoort, hom vir diens aanmeld. Hy mag die gereformeerde preekdiens begeer maar tog redeneer dat die halwe eier waar hy is, beter sal wees as die leë dop wanneer die GKSA weier om hom toe te laat.
Die notule van die kerkraad wat die aansoek om toelating steun, behoort die agtergrond van die aansoek, die vernaamste feite met betrekking tot die aansoek, die oorweginge van die kerkraad en die uiteindelike besluit baie duidelik weer te gee. Die kerkraad moet hierdie stuk aan die oorspronklike aansoek heg en aan die klassis deurgee indien die kerkraad die aansoek aanbeveel.
Du Plessis meen daar moet gewaak word om iemand met “laer standaard opleiding” toe te laat (Kruger 1966:85). Van der Linde laat veel afhang “van waar hy vandaan kom” en die vraag of hy van sy “dwalinge genees” is (1983:42). Opleiding kan egter nie deurslaggewend wees nie. Iemand met ’n ander of “laer” akademiese opleiding, mag deur natuurlike gawes, selfstudie en ontwikkeling tydens sy diens meer toegerus wees as ’n ander met bloot formele kwalifikasies. Die formele agtergrond bepaal ook nie meganies iemand se godsdienstige en geloofsoortuigings nie. Iemand wat die gereformeerde godsdiens in skril kontras met sy oorspronklike opvattings leer ken het, mag juis daarom van sterk oortuiging wees. Nietemin waarsku die Skrif teen “nuwelinge” en daarom moet die kerkraad van ’n aansoeker se oortuigings baie seker maak. Die kerkraad moet op die plaaslike vlak die persoon se motiewe binne die konteks van sy situasie vasstel. Geen meerdere vergadering kan met ’n paar formele vrae binne bestek van ’n eksamen en ex parte antwoorde, oor ’n persoon in sy totaliteit sekerheid verkry nie.
’n Kerkraad kan normaalweg met twee tipe aansoekers te doen kry. Eerstens mag ’n aansoeker oor formele opleiding tot die diens van die Woord en vorming
’n Tweede kategorie aansoekers mag uit ’n sekte of ’n kerkgemeenskap kom, wie se teologiese opleiding glad nie met die eie vergelyk nie. So ’n aansoeker sal eers ook vir ’n behoorlike tydperk getoets moet word, voordat sy aansoek verder met die prosedures van artikel 8 behandel sal moet word. Artikel 9 moet dus hier weer met artikel 8 saamgelees word om verskerpte versigtigheid te verseker.
Reeds in artikel 8 is melding gemaak van die proeftyd, proefpreke en “propositiën” wat sedert die Reformasie in gebruik was. Dit stel die kerk met die kandidaat en die kandidaat met sake, praktyke en beginsels in die kerk op die hoogte. Die noodsaaklike proeftydperk wat artikel 9 voorskryf, kan uiteraard slegs in ’n kerk (gemeente) gedoen word. Wanneer die kandidaat uit ’n ander kerkgemeenskap in die omgewing kom, sal die kerkraad moontlik reeds enigsins oor hom en sy diens kan getuig. Die proeftyd sou in so’n geval korter kan wees as in die geval van ’n betreklik onbekende kandidaat. Die kerkraad moet derhalwe die proeftyd bepaal. Eers wanneer die kerkraad die aansoek op grond van die proeftyd steun, kan die prosedure van artikel 4 of artikel 8 met die oog op beroepbaarstelling gevolg word.
In “groot versigtigheid”, veral in gevalle waar ’n persoon se opleiding en ervaring ingrypend met die gereformeerde praktyk verskil, mag die klassis eers nog een of meer ander kerkrade aanwys waar die kandidaat ’n verdere “proeftyd” kan deurmaak sodat ’n volgende klassis in die lig van die verslae van die kerkraad(e) met hom kan handel.
Daarteenoor beweer sommige selfs dat ’n Geref kerkraad nie die reg het om iemand wat nie wettig “in die Gereformeerde Kerk” (enkelvoud, kollegium) beroep is nie, op die kansel toe te laat nie. Slegs in ’n uitsonderlike geval sou die kerkraad iemand met toestemming van die klassis kan toelaat (Van der Linde 1983:43).
Hierdie opvatting hou nie rekening met die feit dat die Kerkorde slegs orde tussen kerke in kerkverband reël en glad nie voorskrifte gee ten opsigte van situasies wat daarbuite val nie. Die Kerkorde kan nie die plaaslike kerke bind in wat tot hulle mees wesenlike taak behoort nie (Hd 20: 28-31; artt 15,30,84 KO). By kanselruil moet die kerkraad alle verantwoordelikheid neem en vooraf seker maak dat die prediker ’n erkende predikant en regsinnig in leer en suiwer in lewe is. Vanuit die kollegialistiese (kerksentriese) opvatting word soms die “kerk” waaruit ’n predikant kom, beoordeel, asof dit enige waarborg oor die predikant self gee. So ’n formele benadering mis die saak waaroor dit gaan.