Klein Richard was skottelgoed was op 'n Greyhound-busstasie in Macon, Georgia, toe hy Tutti Frutti, Good Golly Miss Molly en Long Tall Sally geskryf het. Die sanger, wat Saterdag op 87 oorlede is, het die liedjies as demos na Special Records gestuur.
Kort voor lank het hy middagete saam met talentsoekers geëet Robert “Bumps” Blackwell by 'n nagklub in New Orleans, wat op die klavier spring en uithaal:
Tutti Frutti, goeie buit
as dit nie pas nie, moenie dit dwing nie
jy kan dit smeer, neem dit rustig
tutti frutti, goeie buit.
Terwyl hy die flambojante kunstenaar sien sing oor die plesier van anale seks, weet Blackwell dat hy 'n treffer gehad het.
Die opgeneemde lirieke was afgestem vir die konserwatiewe vyftigerjare, maar Little Richard se wilde koors en falsetto skreeu het die lied met die soepel gees van die oorspronklike toegedien.
Long Tall Sally dan Tutti Frutti uit die film Don't Knock The Rock.
Prediker as prinses Lavonne
Hy is op die ouderdom van 13 uit sy huis gegooi deur sy pa wat nie van sy luidrugtigheid, in musiek of kleredrag gehou het nie - 'n duidelike verwerping van sy koningin. As tiener het Little Richard as 'n drag queen in minstrelvertonings regoor die Amerikaanse Suide opgetree Prinses Lavonne.
Hy het sy charismatiese styl gebring en persona in sy vertoon as Little Richard ingedra, met 'n kampstyl wat hom in staat gestel het om homself die “koning en koningin van die blues".
Historikus Marybeth Hamilton argumenteer Little Richard kom uit 'n swart gay-wêreld en 'n tradisie van uitvoering van swart drag wat 'n integrale deel vorm van die ritme en blues-kultuur '. Selfs toe jong gehore nie sy lirieke begryp nie, het hy die 'dragly ironies' van die drag queen gemaak van elke klankbaan van elke wit tiener.
Hy het sy liedjies beskryf as ballades wat 'n reeks ervarings beslaan. Die woord “molly” in Good Golly, juffrou Molly, verwys na 'n manlike sekswerker. Long Tall Sally het gehandel oor 'n dronk vrou wat Richard as kind gesien het. Lucille het gehandel oor 'n vroulike nabootser.
Die status quo bedreig
Klein Richard het gehore gekonfronteer met sy suggestiewe lirieke en seksueel gelaaide klank, sy geslagsbuigende falsetto, hoë hare en grimering, en sy swartheid.
Die joernalis Jeff Greenfield teruggeroep sy ouers se afgryse toe hy die 1957-debuutrekord Hier is Little Richard.
Op 'n geel agtergrond, 'n stywe skoot van 'n neger-gesig in die sweet gebad, die krale van die sweet is duidelik sigbaar, mond wyd oop in 'n riksie van seksuele vreugde, hare wat eindeloos van die kop af vloei.
In konserwatiewe, rasse-gesegregeerde Amerika in die vyftigerjare, toe huwelike tussen geslagte onwettig was en homoseksualiteit 'n misdaad was, het Little Richard se gewildheid die gevare van die nuwe generasie se musiek beliggaam. Daar was veral kommer dat jongmense beïnvloed sou word in alternatiewe lewenstyle, insluitend die vermenging van rasse en klasse by danssale.
Om die waargenome bedreiging wat hy vir die konserwatiewe wit Amerika inhou teëwerk, het Richard hom beywer om homself so outré voor te stel - so aangetrek soos die pous en die koningin by verskillende optredes - om geen bedreiging te bied nie.
Little Richard se debuutalbum van 1957. Wikipedia / Specialty
Nadat hy 'n godsdienstige epifanie gehad het tydens sy Australiese toer, het hy 'n blaaskans van musiek gemaak en in die 1960's teruggekeer. Dit was die eerste keer dat hy rock 'n 'roll vir God opgehou het.
Ondanks dat hy homself eenkeer as gay beskryf het en “omnisexual”, In die laaste jare van sy lewe noem Richard homoseksuele en transidentiteit“onnatuurlike”, 'N posisie wat het sommige van sy vreemde aanhangers seergemaak.
Little Richard se dringende, intense aflewering, die drama van sy falsetto, sy uitbundige kostuum en bewegings, sy gehuil van die wild, het generasies musikante en openbare figure insluitend Muhammad Ali beïnvloed.
Kunstenaars wat geweldige skuld aan sy invloed skuld, is onder andere Tina Turner, Bob Dylan, The Beatles, Rolling Stones, Bob Dylan, Otis Reading, Jimi Hendrix, James Brown, Patti Smith, Led Zeppelin, Elton John, Prince en Bruce Springsteen. Na die nuus oor sy dood, het kunstenaars van Bob Dylan tot Paul McCartney tot Janelle Monáe geplaas hulde op sosiale media.
Van 'Tutti Frutti' tot 'Long Tall Sally' tot 'Good Golly, Miss Molly' tot 'Lucille', het Little Richard in my lewe geskreeu toe ek 'n tiener was. Ek is baie verskuldig aan wat ek aan klein Richard en sy styl doen; en hy het dit geweet. Hy sou sê: 'Ek het Paulus alles geleer wat hy weet'. pic.twitter.com/96bOzphhs8- Paul McCartney (@PaulMcCartney) Mag 10, 2020
In 1991, as deel van die veldtog om Little Richard te kry erken met 'n Grammy-toekenning, Het David Bowie gesê: 'Sonder hom dink ek dat myself en die helfte van my tydgenote nie musiek sou speel nie'.
Vir jonger geslagte is sy naam miskien nie so herkenbaar soos dié van sy eweknieë soos Elvis Presley nie. Dit is deels waarskynlik die resultaat van Richard se eie ambivalente verhouding met rock 'n 'roll. Maar dit is ook die resultaat van die gesamentlike impak van rassisme, homofobie en die respekbaarheidspolitiek. Vir sommige (homself ingesluit) was hy op verskillende tye te vreemd, te swart, te vroulik, te na aan die duiwel.
En tog het sy geskenk, deur musiek, in die oordra van hierdie andersheid in 'n transendente, gedeelde toestemming om vry te wees.
As een 1970 resensent beskryf sy toneelopvoering, Little Richard was "betowerend omdat hy die kosmiese hooflyn tref, 'n bron van stralende energie wat die krag het om die spoke van identiteit op te los".
Soos Little Richard dit gesing het: “A-wop-bop-a-loo-bop-a-lop-bam-boom”.
Rebecca Sheehan, dosent in die sosiologie van geslag en programdirekteur vir geslagstudies, Macquarie Universiteit
Jy is hier: Tuis > Lewe > Reis en kreatiwiteit > Hoe Little Richard se Saucy Style vandag se treffers ondersteun