Barmhartigheid - wat is dit, die betekenis van die woord, voorbeelde - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Liefdadigheid is 'n persoonlikheidseienskap, gemanifesteer in die interne gewilligheid om te help, vergewe, simpatieer, nie hul eie belange na te streef nie, maar slegs deur oninteressante motiewe gelei word. Die manifestasie van barmhartigheid is teenwoordig in beide materiële liefdadigheid en geestelike gawes, soos om die man se voorafverkorte dade te ondersteun of te verstaan.
Hierdie funksie is nie vir almal beskikbaar in sy effektiewe manifestasies nie, veral met die ontwikkeling van die tegnologiese deel van die wêreld, wanneer dit al in die virtuele ruimte is en dit is onmoontlik om die ongeluk van 'n ander uit eie ervaring te ervaar. Sy moet nie net sy eie probleme en ervarings uitstoot nie, maar ook tyd neem om dit aan iemand anders te gee. Die konsep van liefde sluit noodwendig 'n effektiewe manifestasie van die uitgedrukte gevoelens in, maar kan slegs uitgedruk word in dade, maar word selde net in verbale vorm uitgedruk.
Om te verstaan ​​wat liefdadigheid is en hoe om dit te onderskei van ander geestelik goedgekeurde eienskappe, is dat dit belangrik is om nie net die persoon se begeerte om met simpatie te help of te empathiseer nie, maar ook die gebrek aan innerlike kritiek op die een wat gehelp word. dit wil sê Hy wat uit hierdie motiewe handel, sal nie gelyktydig 'n ander lesing of kritiek gee nie, sy foute wys of die regte pad wys. Dit lyk asof die gevoel dat die behoeftige persoon onskuldig is, berou het of iets wat nie op kwaadwillige voorneme is nie, eerder werk, maar in die algemeen is daar geen beoordeling as sodanig nie.
In liefdadigheid is daar altyd 'n offer, d.w.z. Wanneer 'n persoon geld gee aan 'n bedelaar, terwyl hy miljoene het, is dit nie genade nie, maar dieselfde daad van iemand wat pennings tel om te oorleef, kan aan die barmhartige toegeskryf word. Waar daar baie vrye tyd is en daar nie plek is om dit te spandeer nie, en hierdie persoon kies om aan liefdadigheidsgebeurtenisse deel te neem, is daar net 'n begeerte om homself te vermaak, onvoorwaardelik gemik op 'n goeie saak. Die situasie is heeltemal anders, waar 'n persoon na twaalf ure van sy eie werk die skuiling help om normale slaap, middagete en rus te bied. Die begeerte om te help, jou eie behoeftes te oorskry, sterkte van gees om te verstaan ​​dat, hoewel jy dit self nodig het, kan jy ook ander van hierdie staat help - dit is 'n ware manifestasie van liefde.
Maar nooit genade is 'n droomplek nie, wanneer so 'n persoon omgestoot gaan word - dit is die vermoë om 'n geleentheid te bied en langs diegene te wees wat probleme het met die oplossing van hulle. Dit is 'n poging om ander maniere te wys en te onderrig as hulle vra. As die ander slegs hulp gebruik, en almal bly dit aan te bied, is dit meer waarskynlik dat ons kan praat oor medeafhanklike verhoudings, waar 'n mens as 'n morele of materiële "skenker" dien, maar in werklikheid is daar geen hulp nie, want niemand het dit nodig nie, maar slegs konstant infusie van energie.
Wanneer daar geen genade is nie, is daar nie net materiële voordeel nie, maar bowenal morele, gemanifesteer in die strewe om dankbaarheid of lof van ander te ontvang. Daar is geen egoïsme daarin nie, wat hom kan manifesteer om goeie dade te doen ter wille van sy eie reputasie, die ego te voed of persoonlike belangrikheid op te blaas. Maar dit bring altyd vrede en goedertierenheid aan die siel van die een wat barmhartig optree, want hy het eenvoudig geen morele geleentheid om anders te doen nie. Ook die barmhartige kry 'n unieke geleentheid om minder kwaad te wees, want daar is geen veroordeling van 'n ander en geen idee hoe hy moet optree nie. Dit is die aanvaarding van die wêreld soos dit is, met negatiewe oomblikke en 'n persoonlike geleentheid om dit reg te stel. Hoe meer sulke manifestasies, hoe makliker dit word om op enige vlak te kommunikeer, hoe makliker word die verhouding, en as gevolg hiervan kry 'n persoon hulp sonder om daarvoor te wag. Dit is 'n baie belangrike punt wat dit nog steeds presies sal ontvang omdat dit ander nie help nie. En die een wat goed doen, met die hoop dat in enige situasie alles tot die redding sal haal, bly meestal alleen, want daar was aan die begin van die impuls gierigheid.
Liefdadigheid is nie 'n ingebore eienskap nie en word slegs in die samelewing verkry, met 'n sekere rigting, waar van die vroeë ouderdom, welwillendheid, veroordeling, onbaatsugtigheid en die begeerte om jou naaste te help, aan die persoon oorgedra word. In enige groep is daar 'n begeerte vir wedersydse hulp, selfs in diere, maar daar word bepaal deur die biologiese behoefte om saam te hou, wat die pak help om te oorleef. In sulke gevalle, as 'n individu 'n oortreding pleeg, kan dit gestraf of verdryf word, barmhartigheid kan tot nadeel van ander optree, teen die instinksie van selfbehoud, maar ter wille van die ander.
Oor die algemeen word hierdie eienskap as positief en geestelik beskou, maar kan dit deur ander lede van die samelewing veroordeel word in situasies waar die struikelblok nie na hul mening hulp of ondersteuning verdien nie. Dit kan verklaar word deur domheid of naïwiteit, onverdiende respek of kortsigtigheid, maar in enige van hierdie opsies is daar geen menslike houding teenoor ander nie, en daar is net vrees en die strewe na hul eie veiligheid of wins.
In godsdienstige denominasies van verskillende vlakke word manifestasie van barmhartigheid as een van die geestelike praktyke beskou, wat nie net liefde vir 'n bepaalde persoon toon nie, maar vir 'n godheid deur omgee vir sy skepping. Daarom word sulke daad van selfverloëning in die gelowige omgewing altyd gunstig beskou, en in die helderste variante word selfs geanoniseer.
Barmhartigheid veroorsaak meer en meer geskille in die impak daarvan op die globale ontwikkeling van die samelewing. Diegene wat aan die geestelike oriëntasie voldoen, ongeag geloof of gebrek daaraan, sê dat dit hierdie eienskappe is wat iets van die mens behou en aan alle mense 'n kans gee. Dit is 'n soort merker van wat ons almal van diere verskil, en die meer genade in die mens, hoe meer is hy naby aan die geestelike wêreld, waar bewustheidstransformasies moontlik is.
Maar daar is 'n aantal kenmerke, soos die probleem van genade teenoor misdadigers, wanneer die menslike siel vurk in sy vlaag. Om te straf is onverskillig, so 'n prerogatief word slegs gegee aan die hoogste rede en die mens se eie gewete, maar ongelukkig is enige stelsel (en die samelewing net 'n stelsel) streng onderhewig aan die reëls vir sy gemeenskaplike bestaan. Een van die maniere waarop die nakoming van sulke reëls nagekom word, is presies die straf wat die meeste uitgespreek word in die stelsel van hofwetgewing.
Hierdie en ander probleme kan nie net opgelos word deur duidelike reëls en hul blinde nakoming nie, maar gelei deur die beginsel van gesindheid teenoor ander van die posisie, aangesien ons wil hê hulle moet met die persoon self optree. Dit geld in die werklike wêreld, wanneer 'n mens bekering in ag neem of 'n persoon reggestel word, word hy 'n amnestie gegee. Dieselfde is teenwoordig wanneer ouers 'n kind straf, maar nie vir die manifestasie van wreedheid nie, maar sorg vir hom en voel betyds wanneer dit nodig is om te stop totdat sulke sorg die oorsaak van 'n ernstige traumatisering van die geestesfeer van die persoon geword het.
Dit is nie moontlik om liefdadigheid ter wille van geregtigheid uit te sluit nie, aangesien dit dit moontlik maak om op die individuele vlak 'n menslike wêreld en harmonieuse verhoudings te bou. Dit is 'n eienskap wat die persoon self in 'n moeilike oomblik sal help, want almal struikel of doen onpartydige dade uit onkunde of doelbewus, dan berou.
Uitsonderlike geregtigheid sonder die deelname van die hart, liefde, veroordeling word altyd gelykgestel aan wreedheid, aangesien wat logies verklaar is, is nie altyd so van die gevoel van gevoel nie. Behalwe dat die behoeftige die hulp en die geleentheid vir ontwikkeling ontvang, kry hy ook die geleentheid om ander genadig te behandel, van sy eie ervaring te voel hoe belangrik dit is. So, 'n menslike gedragstrategie kan onder mense versprei en die hoeveelheid gebruik van geweld, woede, oorlog en ander negatiewe en uitputtende manifestasies vir die psige verminder. Die beginsel van persoonlike gewin blyk slegs vir die eerste keer te werk, tot langtermyn gevolge plaasvind, wanneer mense wegdryf, vertroue verdwyn en geregtigheid ontneem word van simpatie opbrengste.
Om die behoefte aan sulke optrede te verstaan, probeer baie om vals genade uit te druk deur meer soos iets te help. Wanneer is dit makliker om geld te stuur as om te kom na 'n persoon wat nie soveel behandeling nodig het nie, hoeveel om te kommunikeer of wanneer honger diere gevoed word met 'n oorskot van hul eie produkte, en nie in hul eie tekorte nie. Genade moet nie deur sy eie lyding manifesteer nie, maar die probleem van moderniteit in die strewe na spiritualiteit en sy beweerde bestaan. Almal wil dit wys ter wille van aanmoediging of aanvaarding in kringe, dit vlei iemand en iemand maak 'n sin van plig. Dit is ook nie 'n probleem van barmhartigheid nie, nie as 'n kategorie nie, maar as 'n manier van manifestasie, die moontlikheid van opregtheid en ware deelname van die siel.
Voorbeelde van genade
'N Abstrakte beskrywing van die kwaliteit van die mens is nie altyd oop vir begrip sonder die bostaande voorbeelde van die lewe nie. Voorbeelde van geloofsvertroue kan onderrig op die regte pad wees, nie net in die konteks van die opvolging van die voorskrifte of die eer van die gode nie, maar om onkunde en wanorde uit te skakel. Soms is 'n eenvoudige gesprek wat verduidelik wat in hierdie wêreld gebeur, mense baie meer gehelp as straf en standaardoproepe om in hoër magte te glo. Priesters wat hulself toornig gemaak het, maar vir goeie bedoelings en met simpatie en barmhartigheid met sondaars gekommunikeer het, soos met onredelike kinders, terwyl hulle steeds ondanks die foute help en opdrag gee, is 'n voorbeeld van oninteressante sorg.
Soortgelyke dinge gebeur buite belydenisse, wanneer enige menslike misverstand uitgeskakel is deur 'n soort les, deur voorbeeld of verligting. So leer ouers kinders, gewone voetgangers, doen 'n diens, wys dat daar vriendelikheid is, en onderwysers, wat nuwe kennis aanbied, skakel die moontlikheid om foute uit onkunde te maak. Baie van die genade van onderrig en leer is nie daarop gemik om te help wanneer die situasie alreeds verlossing vereis nie, maar wanneer dit steeds moeilik is om moeilike tye te voorkom.
Barmhartigheid word gemanifesteer in die woorde van troos vir diegene wat in wanhoop is of wat seergemaak word. Dit is die geleentheid om die regte woorde te vind om 'n persoon te help om die krag te vind om die geloof te herstel. Dit is 'n geloof in sy eie sterkte van die gevalle, in sy vermoë om op sy knieë op te staan ​​en sonder veel hulp en krukke op sy pad te gaan. Sodat hulle die beseerde nie ongeldig maak nie, en hulle begin veg vir die ontwikkeling van hul vermoëns, sodat hulle hoop gee aan diegene wat hul geliefdes verloor het en begin om op te tree ter wille van die hoofgedagtes.
Inner werk is medelye. Wanneer iemand vergewe word vir opregte, soms stilte, sonder om dit selfs persoonlik te sê of wanneer hulle bid vir 'n persoon wat kwaad gedoen het of in 'n moeilike situasie is. Dit is die oomblikke wanneer in die algemeen niemand behalwe die barmhartigste weet wat in hom gebeur nie, maar dit verander die verdere interaksie. Maar barmhartigheid is nie net die regte woorde of innerlike werk nie, dit is ook dade of nie om iets te doen nie. Nie-aksies is die vermoë om nie te reageer op die kwaad met die kwaad nie, maar eerder om die oorsaak van sulke gedrag te sien (dikwels is mense aggressief weens hul eie pyn, hulle word aanstoot gegee omdat hulle self aanstoot neem). Hoe kleiner die onbeskofse reaksie op rukheid, hoe minder word dit op die grond.
Om genadige optrede is praktiese hulp waar dit nodig is. U kan die honger gee in plaas van om geld te skenk (miskien word hulle gevra vir alkohol) of water aan die dors gee. Eenvoudige dinge wat belangrike funksies ondersteun, is fundamenteel. Wanneer 'n persoon die haweloses onthou en hulle klere gee, maar dit nie gooi nie, of wanneer hy gee wat hy homself sou dra nie, maar die feit dat hy twee pare hemde het, maak hom een ​​vir die behoeftiges.
Om 'n skuiling aan 'n reisiger te gee, of 'n besoeker aan die poller op die snelweg te gee, om 'n pasiënt, 'n gevangene wat in beweging verkeer, te besoek - is dit belangriker as baie duisende donasies aan liefdadigheidsfondse, aangesien dit verband hou met die onmiddellike situasie en spesifieke mense