Amerikaanse en U.S.S.R. sukkel oor Duitsland - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
By sy terugkeer van die bevelvoerder van die VSA hou Lucius Clay 'n perskonferensie op 17 Mei 1949 en stel vrae oor die toenemende spanning tussen die Verenigde State en die Sowjette oor die verdeling van Duitsland.
Ronald Reagan en die val van kommunisme
Sowjet -kommunisme, die donker tirannie wat byna 40 nasies beheer het en verantwoordelik was vir die dood van 'n geskatte 100 miljoen slagoffers gedurende die 20ste eeu, het 20 jaar gelede skielik in duie gestort sonder dat 'n skoot afgevuur is.
In net twee jaar-van 1989 tot 1901-het die Berlynse muur geval, die Sowjetunie het verbrokkel en die marxisme-Leninisme is sonder seremonie op die ashoop van die geskiedenis gestort. Daar is gedans in die straat en sjampanjebroodjies bo -op die Brandenburg -hek. En dan het die grootste deel van die wêreld aangegaan met die lewe sonder om te vra:
Waarom het die kommunisme so vinnig in duie gestort?
Waarom het 'n totalitêre stelsel wat so militêr en ekonomies sterk blyk te wees, amper oornag verdwyn?
Watter rol het die Westerse strategie en leierskap in die herfs gespeel-of was dit alles, soos die Kommuniste dit sou stel, te danke aan 'n korrelasie van objektiewe kragte?
'N Dekade gelede het ek 'n versameling opstelle geredigeer deur 'n paar van die wêreld se voorste owerhede oor kommunisme wat voorgestel het dat 'n wye verskeidenheid magte-polities, ekonomies, strategies en godsdienstig-saam met die leierskap van beginselvaste staatsmanne en dapper dissidente oor die ineenstorting van die Sowjet -kommunisme.
In my opstel stel ek voor dat Kommunistiese leiers in Oos- en Sentraal -Europa erken dat hulle nie meer in kommunisme glo nie, die gom van ideologie wat hul fasade van mag en gesag behou het, opgelos het.
Ek het daarop gewys dat die kommuniste letterlik nie die goedere aan die mense kon aflewer nie. Hulle het brood belowe, maar voedseltekorte en rantsoenering veroorsaak- behalwe vir partylede en die nomenklatura. Hulle het die mense land belowe, maar dit in kollektiewe afgee. Hulle belowe vrede, maar stuur jong mans om in buitelandse oorloë in verre lande te sterf.
In hierdie inligtingstydperk, het ek geskryf, kon die kommuniste die massamedia nie keer om die begeerte na vryheid onder die gevangenes te onderhou en te versprei nie. Oos en Sentraal -Europa was verre van 'n onneembare vesting, 'n dorpie in Potemkin wat maklik deur elektroniese boodskappe van demokrasie en kapitalisme uit die Weste binnegedring is.
Dr Zbigniew Brzezinski, die voormalige adviseur van nasionale veiligheid van president Carter, het aangevoer dat Marxisme-Leninisme 'n uitheemse leerstelling is wat deur 'n keiserlike mag op kulturele wyse aan die oorheersende volke van Oos- en Sentraal-Europa afgedwing is. Ontevredenheid was die sterkste in die groep lande met die diepste kulturele bande met Wes-Europa-Oos-Duitsland, Tsjeggo-Slowakye, Pole en Hongarye.
Harvard -professor in geskiedenis, Richard Pipes, het gesê daar is toevallige oorsake van die ontbinding van die Sowjetunie, soos die inval in Afghanistan, die kernramp in Tsjernobil en die wankelende persoonlikheid van Mikhail Gorbatsjof. En daar was meer diepgaande oorsaakvlakke, soos ekonomiese stagnasie, die strewe na nasionale identiteite en intellektuele onenigheid. Maar die deurslaggewende katalisator, het Pipes gesê, was die aard van die kommunisme, wat tegelyk utopies en dwingend was.
Die politieke filosoof Michael Novak het die langtermyn-effek van ateïsme bespreek-a sine qua non van kommunisme-oor die moraal van mense en hul ekonomiese prestasie. Volgens hom was die kommunisme van plan om die 'menslike kapitaal' waarop 'n vrye ekonomie en 'n staat gebaseer is, te vernietig en sodoende die saad van sy eie vernietiging gesaai.
Die Sowjet -ekonomie, het die ekonoom Andrzej Brzeski geskryf, was van die begin af noodlottig gebrekkig. Die vervanging van privaat eiendomsreg met staatsbesit het aanleiding gegee tot 'n groot klas funksionarisse wat net daartoe verbind was om hul domeine te behou en hul politieke base tevrede te stel.
Slegs die volgehoue ​​gebruik van geweld, geloofwaardige terreur en 'n gevoel van isolasie, het Brzeski geskryf, kan keer dat die kommunistiese stelsel in duie stort.
Een leier bo alle ander
"Die val van die [Sowjet] ryk", het die voormalige Tsjeggiese president Vaclav Havel geskryf, "is 'n gebeurtenis op dieselfde skaal van historiese belang as die val van die Romeinse Ryk." En tog sê baie historici oor die ineenstorting van die Sowjet -kommunisme?
Dat dit onvermydelik was. Dat dit gebeur het ondanks en nie as gevolg van president Truman se historiese beleid van insluiting en president Reagan se omsigtige beleid van vrede deur krag nie. En die mees misleidende en onwaarste van al die gevolgtrekkings: dat die ware held van die Koue Oorlog die Sowjet -president Mikhail Gorbatsjof was.
Dit is waar dat Gorbatsjof die Brezjnef-leerstelling in die openbaar verwerp het-dat die Sowjetunie geweld sal gebruik indien nodig om te verseker dat 'n sosialistiese staat sosialisties bly-en sodoende die kommunistiese leiers en regimes van Oos- en Sentraal-Europa in die kritieke jaar ondermyn het van 1989. Maar hoekom het Gorbatsjof die Brezjnef -leer laat vaar?
Ons moet verstaan: Hy was nie 'n liberale demokraat nie, maar 'n moderne Leninis wat dit probeer gebruik het glasnost en perestroika om 'n eenpartystaat te behou met homself as die onverkose hoof. Gorbatsjof het die Brezjnevleer weggegooi en die Sinatra-leerstuk aangeneem-laat die satellietstate van Oos- en Sentraal-Europa die kommunisme op hul eie beoefen-om twee redes:
Die Sowjetunie het in 1989 nie meer die militêre mag gehad wat dit in 1956 gehad het toe dit die Hongaarse Revolusie wreed onderdruk het of in 1968 toe dit die Praagse lente uitgewis het nie.
Die Sowjetunie het die handel en tegnologie van die Weste broodnodig gehad om ekonomiese ineenstorting te vermy wat hulle geweet het dat dit nie sou verkry as dit die Brezjnef -leerstuk sou toepas nie.
Daar is een Westerse leier bo alle ander wat die Sowjetunie gedwing het om die Brezjnef -leerstuk prys te gee en die wapenwedloop te laat vaar, wat die Berlynse Muur laat val het, en wat die Koue Oorlog aan die onderhandelingstafel beëindig het en nie op die slagveld nie. President Ronald Reagan, die leier wat meer as enige ander verantwoordelik is om die Weste tot die oorwinning in die Koue Oorlog te lei.
In 1980, na 35 jaar van insluiting, lyk dit asof die Koue Oorlog swak gaan vir die Weste. Van die krygswet in Pole en die Sowjet-inval in Afghanistan tot die Marxistiese Sandinistas in Nicaragua en die kommunistiese bewind in Mosambiek en Angola, marxisme-leninisme was op optog.
Die Atlantiese alliansie was ernstig gespanne, volgens sommige mense stukkend. Die Sowjette het SS-20's ontplooi, gewapen met kernkopkoppe en gemik op groot Europese stede. Wes -Europese regerings het getwyfel in hul vasberadenheid om die Sowjets teë te werk, selfs op eie bodem.
Amerika en die Weste het duidelik 'n nuwe strategie nodig gehad. En een kom, maar nie van 'n professor in die Ivy League -universiteit of 'n ontleder van die dinkskrum in Washington of die redakteur van Die New York Times maar van 'n eenmalige rolprentakteur en goewerneur.
In Januarie 1977, vier jaar voordat hy as die 40ste president van die Verenigde State ingesweer is, het Ronald Reagan aan 'n besoeker gesê dat hy aan die Koue Oorlog gedink het en dat hy 'n oplossing het: "Ons wen en hulle verloor."
Die Verenigde State en die Weste het 40 jaar lank 'n beleid van insluiting, onthouding en verblyf gevolg. Ronald Reagan het besluit dat dit tyd is om op te hou om gelykop te speel en die oorwinning in die Koue Oorlog te bekom.
Vanaf sy eerste week in die amp, het president Reagan die offensief teen die Sowjetunie aangegaan. In sy eerste presidensiële nuuskonferensie het Reagan die Sowjet-leierskap veroordeel as steeds toegewy aan 'wêreldrevolusie en 'n een-wêreld sosialisties-kommunistiese staat'.
Die onderneming was ontsteld oor wat dit sabelerige en oningeligte analise genoem het. Intellektuele van Harvard, soos Arthur Schlesinger jr. En John Kenneth Galbraith, het daarop aangedring dat die Sowjetunie ekonomies sterk en militêr magtig was- die enigste verantwoordelike beleid was 'n voortsetting van détente wat op 'n toekomstige tyd konvergensie tussen kommunisme en demokrasie tot gevolg het.
Reagan het nie saamgestem nie. Op grond van intelligensieverslae en sy eie ontleding, het die president tot die gevolgtrekking gekom dat die kommunisme kraak en gereed is om te verkrummel. Hy het persoonlike beheer oor die nuwe oorwinningstrategie geneem en was voorsitter van 57 vergaderings van die Nasionale Veiligheidsraad in sy eerste jaar in die Withuis.
Die president was vasbeslote om diegene wat byna 40 jaar lank agter die ystergordyn gewoon het, te verseker dat hulle nie vergeet is nie en dat daar binnekort 'n nuwe dag van vryheid sou aanbreek. Hy was byvoorbeeld nooit moeg om die Hongaarse volk te prys vir sy moedige standpunt vir vryheid en teen tirannie in 1956. In Oktober 1981, op die 25ste herdenking van die Hongaarse Revolusie, het hy gesê dat die voorbeeld van die Vryheidsvegters 'nuwe krag' gegee het 'aan Amerika se verbintenis tot vryheid en geregtigheid vir alle mense. In sy toespraak aan die Britse parlement in 1982 beskryf Reagan hoe 'die mens se instinktiewe begeerte na vryheid en selfbeskikking' telkens na vore kom, soos in 1956 in Hongarye getoon is.
Hy het eers in Mei 1982 sy ontleding van die Koue Oorlog bekend gemaak toe hy in 'n toespraak by sy alma mater verklaar het dat die Sowjet -ryk "wankel omdat rigiede gesentraliseerde beheer die aansporings vir innovasie, doeltreffendheid en individuele prestasie vernietig het."
'N Maand later het hy aan die Britse parlement in Westminster gesê dat die Sowjetunie 'n' groot revolusionêre krisis 'onder die knie het en dat 'n' wêreldwye veldtog vir vryheid 'uiteindelik sal heers. In 'n onvergeetlike taal het hy voorspel dat "die opmars van vryheid en demokrasie. Marxisme-Leninisme op die ashoop van die geskiedenis sal laat, aangesien dit ander tirannieë agtergelaat het wat die vryheid verstik en die selfuitdrukking van die mense omhul."
Reagan het sy nasionale veiligheidspan beveel om met die nodige taktiek vorendag te kom om sy oorwinningstrategie te implementeer. Die gevolg was 'n reeks hoogs geheime besluite oor nasionale veiligheid (NSDD's).
NSDD-32 het verklaar dat die Verenigde State sou probeer om die Sowjet-beheer oor Oos- en Sentraal-Europa te "neutraliseer" en het die gebruik van geheime optrede en ander middele toegestaan ​​om anti-Sowjet-groepe in die streek, veral in Pole, te ondersteun.
NSDD-66 het verklaar dat dit die Amerikaanse beleid sou wees om die Sowjet-ekonomie te ontwrig deur 'n 'strategiese triade' van kritieke hulpbronne aan te val-finansiële krediete, hoë tegnologie en aardgas. Die opdrag kom neer op 'n 'geheime verklaring van ekonomiese oorlog teen die Sowjetunie'.
NSDD-75 verklaar dat die VSA nie meer saam met die Sowjet-stelsel sou bestaan ​​nie, maar sou probeer om dit fundamenteel te verander. Amerika wou die Sowjet -invloed by elke geleentheid terugdraai.
"Meneer Gorbatsjof, breek hierdie muur af!"
'N Onderdeel van die Reagan-strategie was Amerikaanse steun aan pro-vryheidsmagte in Afghanistan, Nicaragua, Angola en Kambodja. 'N Belangrike besluit was om Stinger-grond-tot-lug-missiele aan die mujahideen in Afghanistan te verskaf, wat dit gebruik het om die Sowjet-helikopters wat hulle jare lank in die verdediging gehou het, af te skiet.
Die jaar 1983 was kritiek vir president Reagan en die verloop van die Koue Oorlog. In Maart het hy aan 'n groep evangeliese predikante gesê dat die Sowjets 'die fokus van die bose in hierdie moderne wêreld' is en die meesters van ''n bose ryk'.
Dieselfde maand kondig die president aan dat die ontwikkeling en implementering van 'n omvattende anti-ballistiese missielstelsel sy hoogste prioriteit in die verdediging sal wees. Die Strategiese Verdedigingsinisiatief (SDI) is deur liberale afvalliges 'Star Wars' genoem, maar die Sowjet -leier Yuri Andropov het SDI baie ernstig opgeneem en dit 'n 'stakingswapen' genoem en 'n voorbereiding vir 'n Amerikaanse kernaanval.
Die intense opposisie van Moskou teen SDI het getoon dat Sowjet -wetenskaplikes die inisiatief nie as 'n pypdroom beskou het nie, maar as 'n tegnologiese prestasie wat hulle nie kan pas nie. 'N Dekade later het die generaal wat aan die hoof was van die departement van strategiese ontleding in die Sowjet -ministerie van Verdediging, onthul wat hy in 1983 aan die Politburo gesê het:' Ons kon SDI nie net verslaan nie, maar SDI het al ons moontlike teenmaatreëls verslaan. '
In Oktober 1983 stuur Reagan 2 000 Amerikaanse troepe, saam met militêre eenhede uit ses Karibiese state, na die eiland Grenada om 'n Marxistiese regime wat die mag oorgeneem het, te verdryf. Dit was die eerste keer in bykans 40 jaar van die Koue Oorlog dat Amerika opgetree het om demokrasie in 'n kommunistiese land te herstel. Die Brezjnef -leerstelling is suksesvol uitgedaag, in afwagting van Gorbatsjof se aflegging daarvan ses jaar later.
Toe Gorbatsjof in Maart 1985 voorsitter van die Sowjet -Politburo word, neem hy die bevel oor 'n verbrokkelde ryk. President Reagan het hierdie fundamentele feit begryp en het deur kragte te onderhandel, Gorbatsjof gedwing om gedurende die vier beraadvergaderings toe te gee dat die Sowjetunie nie 'n wapenwedloop kan wen nie, maar dat hulle vir vrede moet aankla.
Benewens die beraad, val twee geleenthede op in die tweede helfte van die presidentskap van Reagan.
In Junie 1987 staan ​​Reagan voor die Brandenburgerpoort en daag die Sowjetleier uit: "Meneer Gorbatsjof, breek hierdie muur af!" Geen Westerse leier het dit ooit gewaag om so 'n direkte uitdaging aan te gaan nie.
In die lente van 1988 reis president Reagan na Moskou en onder 'n reusagtige wit borsbeeld van Lenin aan die Staatsuniversiteit van Moskou 'n welsprekende toespraak oor die seëninge van demokrasie, individuele vryheid en vrye onderneming. Hy haal die geliefde Russiese digter Poesjkin aan: "Dit is tyd, my vriend, dit is tyd." Dit was duidelik dat die president bedoel het dat dit tyd is vir 'n vrye Rusland.
Die volgende jaar val die Berlynse muur in duie en kommunisme stort in Oos- en Sentraal -Europa in duie. 'N Belangrike gebeurtenis van "The Year of Miracles" het in September plaasgevind toe Hongarye sy grense met Oostenryk oopgemaak het vir meer as 13.000 Oos-Duitsers-die eerste oortreding van die eens onneembare Berlynse muur.
President Reagan het die Sowjetunie gedwing om sy doelwit van wêreldsosialisering te laat vaar deur die legitimiteit van die Sowjet -regime te betwis, deur superioriteit in die wapenwedloop te herwin en deur menseregte te gebruik as 'n wapen wat so kragtig is as in die Amerikaanse of Sowjet -arsenaal.
"Ons. Skuldig Hom ons vryheid"
Die deurslaggewende rol van leierskap in enige oorlog, insluitend 'n koue, word bewys deur die voorbeeld van Ronald Reagan.
Die Sowjet-dissident Natan Sharansky was vroeg in 1983 in 'n sel van agt-tot-tien voet in 'n Siberiese gevangenis toe sy Sowjet-tronkbewaarders hom die jongste uitgawe van Pravda, die amptelike koerant van die Kommunistiese Party.
Op die voorblad gespat, onthou Sharansky, was 'n veroordeling van Reagan omdat hy die Sowjetunie 'n 'bose ryk' genoem het. Deur op die mure te tik en deur toilette te praat, versprei politieke gevangenes die woord van Reagan se "provokasie". Die andersdenkendes was in ekstase. Uiteindelik, skryf Sharansky, het die leier van die vrye wêreld die waarheid gepraat-'n waarheid wat in die hart van elkeen van ons gebrand het.
Lech Walesa, die stigter van die Solidariteit -beweging wat die Kommunisme in Pole neergevel het en die weg voorberei het vir die einde van die Kommunisme in Oos- en Sentraal -Europa, het sy gevoelens oor Reagan eenvoudig gestel: "Ons in Pole.
So ook die baie miljoene wat agter die ystergordyn gewoon het en vasgevang was in een van die langste konflikte in die geskiedenis-die Koue Oorlog-wat weens leiers soos Ronald Reagan geëindig het in die oorwinning vir die magte van vryheid.
Historiese ontleding van die Koue Oorlog
Namate die verloop van tyd belangrike gebeurtenisse stadig verminder, is dit die geskiedenis wat al die feite en emosies moet versamel en dit aan toekomstige geslagte blootstel. Een so 'n gebeurtenis, miskien een van die belangrikste van die twintigste eeu, speel nie meer relevansie in die daaglikse lewens van baie mense nie- die Koue Oorlog. Die Koue Oorlog het die Amerikaanse buitelandse beleid en politieke ideologie gevorm, 'n impak op die binnelandse ekonomie en die presidentskap gehad, en 'n invloed gehad op die persoonlike lewens van Amerikaners wat 'n klimaat van verwagte ooreenstemming en normaliteit veroorsaak het. Teen die einde van die 1950's het die onenigheid stadig toegeneem en bereik 'n hoogtepunt teen die laat 1960's. Die Koue Oorlog sou duur tot by die val van die ystergordyn en die dood van die Sowjetunie. Die oorsprong van die Koue Oorlog kan teruggevoer word na die laat 1910's toe Amerika die Rooi Skrik ondervind het. Die verdenking en die vrees vir die Sowjetunie het gedurende die twintiger- en dertigerjare konstant gebly en toegeneem met die brutale regime van Josef Stalin.
Toe Rusland deur die Nazi's binnegeval is, is die kommer tydelik opsy gesit namate die Sowjetunie 'n bondgenoot geword het. Namate die Tweede Wêreldoorlog met 'n naderende geallieerde oorwinning tot 'n einde gekom het, het daar verskille ontstaan ​​tussen die Amerikaners en die Sowjets. Sommige historici was van mening dat vyf belangrike kwessies die twee toekomstige teëstanders skei: die naderende regering van Oos -Europese lande, Pole, ekonomiese heropbou, die toekoms van Duitsland en die atoombom. Sommige kwessies fokus op die idee van & quotsphere van invloed & quot. Die Sowjet -sfeer was oorspronklik rondom hul grense gesentreer, terwyl die Verenigde State rondom Wes -Europa gesentreer was.
Alhoewel Franklin D. Roosevelt (FDR) bereid was om met hierdie idee saam te leef, bestaan ​​daar in Washington wydverspreide politieke opposisie, soos toegelig deur die verklaring van kongreslid John Dingell in Augustus 1943, "Ons Amerikaners offer nie, veg en sterf om permanent en magtiger die kommunistiese regering van Rusland en om van Joseph Stalin 'n diktator te maak van die bevryde lande in Europa. Dieselfde is gesê vir Pole en Duitsland. FDR erken Pole egter as 'n integrale deel van die Sowjet -invloedsfeer, maar hy hoop dat Stalin toegewings sou gee om te lyk asof die Atlantiese Handves geïmplementeer word. In die geval van Duitsland erken die Sowjets en Amerikaners die permanente vernietiging van die Duitse nywerheidsvermoë as 'n manier om 'n derde konflik te voorkom, maar die plan het misluk.
Die Sowjets het aangevoer dat 'n pastorale Duitsland nie oorlogsvergoeding sou kon doen nie. Amerikaanse sakebelange en beleidmakers was vreemd saamgestem, maar om verskillende redes. 'N Sterk Duitse bedryf wat hulle aangevoer het, sou die sleutel wees tot die na -oorlogse handel en handel wat die Verenigde State sou bevry om die Duitse ekonomie vir 'n lang tydperk te ondersteun. Die kwessie van Europese ekonomiese heropbou was geheel en al in die hande van die Amerikaners, wat tydens en na die konflik die sterkste ekonomie gehad het. Uit die Sowjetunie is Stalin gretig deur Amerikaanse belange oorreed om 'n lening van $ 1 miljard in 1943 tot $ 10 miljard in 1945 te versoek. Toe die oorlog geëindig het, het entoesiasme oorgegaan tot skeptisisme toe Amerikaanse diplomate 'n verskerping van die Sowjet -beleid sien.Uit vrees dat die resessie en die misbruik van fondse sou terugkeer, het die Kongres drastiese beperkings gelê op steun vir uitleenhuur en daarop gewys dat versoeke om lenings na die oorlog groot onsekerheid sou meebring. Uiteindelik het die Sowjets nooit geldelike hulp ontvang nie. Die laaste agenda wat die voormalige bondgenote geskei het, was die atoombom. Vanaf die oomblik dat dit 'n werklikheid geword het, het FDR ingestem om sy geheime met die Britte en niemand anders te deel nie, behalwe met wedersydse toestemming. Ooreenkoms is onderteken, waaronder die versekering dat Groot -Brittanje na die oorlog 'n wêreldmoondheid sal bly, en ook voorsiening maak vir maksimum geheimhouding ten opsigte van atoomwapens. Dit het dit egter gedoen op 'n manier wat Sowjet -agterdog gewek het oor die bedoelings van sy twee bondgenote. Namate hierdie vermoedens toeneem en die kloof tussen die twee supermoondhede vergroot, voel die presidensie die tentakels van die opkomende konflik.
Die Koue Oorlog het die presidentskap van die Verenigde State verander. Interne en eksterne kragte het hierdie veranderinge beïnvloed. Intern het Truman se standpunt teen Stalin genoeg druk op sy administrasie geplaas om baie presidensiële dade te beïnvloed. Ekstern het politici antikommunistiese histerie gebruik om veldtogte op 'n sterk, regse platform te voer, en soms die huidige administrasie van sagtheid beskuldig om hul lot te verbeter. In 'n geval het Robert Taft Truman die skuld gegee dat hy 'n kongres gesoek het, gedomineer deur 'n beleid om die Russe in die buiteland te paai en om kommunisme tuis te bevorder. Namate die onderlinge vertroue van die twee nasies verswak het, het 'n soort skaakspel ontwikkel wat die wêreldkaart as bord gebruik het. Die Verenigde State ondersteun korrupte en anti-demokratiese regerings, maar vriendelik teenoor Amerika. Intussen het die Sowjets groepe gesubsidieer wat gunstig was vir hul eie belang.
Die retoriek en anti-kommunistiese propaganda van die Koue Oorlog het buitelandse beleid bepaal. In die skrik van die hel uit die Amerikaanse volk, het Truman 'n ywer ontketen wat deel van die Amerikaanse lewe sou word en bestaande verhoudings na die buitewêreld sou verander. Amerikaanse bondgenote was byna uitsluitlik afhanklik van hul standpunt oor kommunisme. Dieselfde geld vir binnelandse beleid. Die Koue Oorlog het die binnelandse beleid op twee maniere beïnvloed: sosiaal en ekonomies. Sosiaal het die intensiewe indoktrinasie van die Amerikaanse volk gelei tot 'n agteruitgang van sosiale hervormings. Ekonomies is enorme groei wat deur die nywerhede wat met oorlog verband hou aangespoor, aangehelp deur swaar uitbreiding van die regering. Die New Deal -ekonomie was egter die grootste impak van die Koue Oorlog. Teen die 1950's is New Deal -hervormings dikwels met links verbind. Sy advokate is aangeval vir die bevordering van programme naby die gebied van sosialisme. Die presidente van Truman en Eisenhower het weggehou van die Rooseveltiaanse ideale van sosiale en ekonomiese hervormings. Vir veterane het die ekonomiese toekoms opgeklaar namate die regering ontelbare hulpbronne bestee het deur middel van die GI Bill-, VA- en FHA -lenings om hulle te help om nuwe huise te koop of opleiding te ontvang. Sosiale hervormings op die gebied van burgerregte, vakbonde, werksomstandighede en kommer oor vroue was minimaal en word dikwels geïgnoreer.
In menslike gedrag het konsensus tot anti-kommunistiese ideale die norm geword vir almal, veral staatsamptenare. Van almal, veral diegene in die regering, word 'n stewige anti-kommunistiese houding verwag. Veldtogte om die regering van die sogenaamde & quotreds & quot te bevry, het algemeen geword. Een daarvan was die Huiskomitee vir Un-American Activities (HUAC), wat die Smith Act van 1940 gebruik het om almal wat kommunisme voorstaan, te vervolg. In so 'n vurige era van antikommunisme het die junior senator van Wisconsin, Joseph McCarthy, hierdie histerie gebruik om talle regeringsamptenare te vervolg. Om liberale idees te bevorder, was die bevordering van burgerregte of moontlike samewerking met kommunistiese state genoeg om 'n persoon vir vervolging aan te dui. Veranderinge in die & quotconformity & quot van Amerika het egter eers aan die einde van die 1950's plaasgevind en eers stadig gekom.
Konsensus het moontlik begin verander nadat CBS -nuusuitsaaier Edward R. Murrow en vervaardiger Fred Friendly McCarthy se beskuldiging van die lugmagluitenant Milo Radulovich ten toon gestel het. Lt. Radulovich is gevra om te bedank omdat sy pa en suster vroeër daarvan beskuldig is dat hy koerante ondervra het. & Quot; Murrow en Friendly het McCarthy direk gekonfronteer en hom daarvan beskuldig dat hy mense se integriteit aangerand het, loopbane vernietig het en met behulp van 'n "karaktermoord" die beheer oor die politieke proses oorgeneem het. . & quot (3) In die televisie- en filmbedryf was baie akteurs en aktrises op die swartlys vanweë hul veronderstelde linkse standpunte. Flieks het 'n instrument geword om die ontevredenheid teenoor die stelsel te wys, met films deur James Dean en Marlon Brandon.
Literatuur floreer met temas van individualisme versus die stelsel. Met digters soos Robert Lowell, kritici soos Dwight McDonald, was films soos "Rebell Without a Cause" en "The Wild Ones", rock-and-roll-musiek en vakbonde vir studente, "conformity" in die 1950's amper verseker. Hierdie kritici van 'konformiteit' was die voorstander van individualisme en die angs van die jonger generasie oor kernoorlog. 'N Ander kritiekpunt was die ekonomie. Alhoewel armoede afgeneem het, kon tussen 'n vyfde tot 'n kwart van die land nie oorleef op die verdienste nie. (4) Dit was eers aan die einde van McCarthyism dat die onenigheid toegeneem het en 'n crescendo bereik het tydens die Johnson/Nixon -administrasies van die laat 60's en vroeë 70's.
Die Koue Oorlog, die langste konflik van die twintigste eeu, het alles geraak, van politieke ideologie, buitelandse en binnelandse beleid, tot die presidentskap en die persoonlike lewens van Amerikaners. Met die ineenstorting van die ystergordyn in Oos -Europa, die eenwording van Duitsland, die fragmentasie en die daaropvolgende ontbinding van die Sowjetunie het die Koue Oorlog alles behalwe uit die weg geruim. Internasionale samewerking tydens die eerste Golfoorlog het getoon dat die retoriek van die verlede selfs voor die einde van die Sowjetunie geen plek meer in die Amerikaanse buitelandse of binnelandse beleid gehad het nie. Notas: 1. William H. Chafe. Die onvoltooide reis. bladsy 47 2. Ibid. bladsy 98 3. Ibid. bladsy 132 4. Ibid. bladsy 143 Biblioqraphy: The Unfinished Journey- America since World War II deur William H. Chafe. Oxford University Press. Tweede uitgawe
Kleptokrasie in Russiese styl infiltreer Amerika
Toe die USSR in duie stort, wed Washington op die wêreldwye verspreiding van demokratiese kapitalistiese waardes - en verloor.
Vir twee jaar, in die vroeë 1990's, was Richard Palmer die hoof van die CIA -stasie in die Amerikaanse ambassade in Moskou. Die gebeure rondom hom - die ontbinding van die Sowjetunie en die opkoms van Rusland - was so chaoties, so traumaties en opwindend dat dit meestal ontledings ontwyk het. Maar uit al die intelligensie wat oor sy lessenaar gespoel het, het Palmer 'n kristallyne begrip gekry van die dieper verhaal van daardie tye.
'N Groot deel van die res van die wêreld wou van vreugde skree oor die geskiedenis van die geskiedenis en hoe dit in die rigting van vrye markte en liberale demokrasie wys. Palmer se weergawe van die gebeure in Rusland was egter 'n jammerte. In die herfs van 1999 getuig hy voor 'n kongreskomitee om lede van die kongres van hul optimisme te ontken en hulle te waarsku oor wat kom.
Volgens Palmer het die Amerikaanse amptenaar Rusland 'n wanbeoordeling gehad. Washington het sy vertroue in die elite van die nuwe regime geplaas. Maar Palmer het van naderby gesien hoe die wêreld se groeiende onderlinge verband - en veral wêreldwye finansies - vir siekes ontplooi kan word. Tydens die Koue Oorlog het die KGB 'n kundige kennis van die bankweë van die Weste ontwikkel, en spymasters het vaardig geword om kontant aan agente in die buiteland uit te gee. Hierdie vaardigheid vergemaklik die versameling van nuwe fortuine. In die sterwensdae van die USSR het Palmer toegekyk hoe sy ou teëstanders in die Sowjet -intelligensie miljarde uit die staatskas in private rekeninge in Europa en die VSA gegooi het. Dit was een van die grootste rooftogte in die geskiedenis.
Washington het vir homself 'n vertroostende verhaal vertel wat die belangrikheid van hierdie uitbraak van kleptomanie tot 'n minimum beperk het: Dit was kriminele uitskieters en skelm winsmakers wat die swakheid van die nuwe staat uitbuit. Hierdie vertelling het Palmer woedend gemaak. Hy wou die kongres skud om te erken dat diewe die elites is wat oor elke hoek van die stelsel voorsit. 'Vir die VSA om vandag soos Rusland te wees', het hy aan die komitee van die huis verduidelik, 'sou dit nodig wees om massiewe korrupsie deur die meerderheid van die lede op die kongres sowel as deur die departemente van justisie en tesourie en agente van die FBI, CIA, DIA, IRS, Marshal Service, Border Patrol state en plaaslike polisiebeamptes van die Hooggeregshof van die Federale Reserwebank ... "In sy getuienis het Palmer selfs melding gemaak van Rusland se pas geïnstalleerde en min bekende premier (na wie hy verkeerdelik verwys het) as Boris Poetin), en hom daarvan beskuldig dat hy "gehelp het om Rusland te plunder".
Palmer het die Verenigde State toegelaat om 'n medepligtige te word in hierdie plundering. Sy beoordeling was onbesparend. Die Weste kon hierdie gesteelde kontant van die hand gewys het, maar dit kon die uitvloei na maatskappye en belastingparadys laat stilstaan. In plaas daarvan het Westerse banke Russiese buit in hul kluise gewaai. Palmer se woede was bedoel om 'n aanval van introspeksie uit te lok - en om angs aan te wakker oor die risiko wat stygende kleptokrasie vir die Weste self inhou. Die Russe sou immers 'n sterk belang hê om hul verpligte bates te beskerm. Hulle sou hierdie rykdom wil beskerm teen die moralisering van Amerikaanse politici, wat dalk wil kla om dit te gryp. Agtien jaar voordat die spesiale raadslid Robert Mueller met sy ondersoek na buitelandse inmenging in 'n Amerikaanse verkiesing begin het, het Palmer die kongres gewaarsku oor Russiese "politieke skenkings aan Amerikaanse politici en politieke partye om invloed te verkry." Wat op die spel was, kan wel sistemiese besmetting wees: Russiese waardes kan die morele verdedigingstelsels van Amerikaanse politiek en sake besmet en dan verswak.
Hierdie onbesliste spook was 'n profeet, en hy het op 'n skarniermoment in die geskiedenis van wêreldwye korrupsie gepraat. Amerika kon dit nie bekostig om homself te mislei deur aan te neem dat dit as 'n deugsame model sou dien nie, nog minder as 'n onbesmette omstander. Maar toe Yegor Gaidar, 'n hervormende Russiese premier in die vroegste postkommunistiese dae, die Verenigde State om hulp vra om die miljarde wat die KGB weggedraai het, op te spoor, het die Withuis geweier. 'Kapitaalvlug is kapitaalvlug' was hoe 'n voormalige amptenaar van die CIA die Amerikaanse rede vir sy onwankelbare bystand opgesom het. Maar dit was 'n kapitaalvlug op 'n ongekende skaal, en slegs 'n aanhef tot 'n era van hewige diefstal. Toe die ekonoom van Berkeley, Gabriel Zucman, die probleem in 2015 bestudeer het, het hy gevind dat 52 persent van die rykdom van Rusland buite die land woon.
Die ineenstorting van kommunisme in die ander post-Sowjet-state, tesame met China se wending na kapitalisme, dra net by tot die kleptokratiese lotgevalle wat in die buiteland gestamp is vir geheime bewaring. Amptenare regoor die wêreld het nog altyd hul lande se geldskaal en omkoopgeld geplunder. Maar die globalisering van die bankwese het die uitvoer van hul slegte geld baie geriefliker gemaak as wat dit was-wat natuurlik meer diefstal geïnspireer het. Volgens een skatting verlaat meer as $ 1 biljoen jaarliks ​​elke jaar die ontwikkelende lande van die wêreld in die vorm van gewas geld en belastingontduiking.
Soos in die Russiese geval, vind baie van hierdie geplunderde rykdom sy weg na die Verenigde State. New York, Los Angeles en Miami het by Londen aangesluit as die wêreld se gewildste bestemmings vir geldwassery. Hierdie oplewing het die Amerikaanse elite wat dit moontlik gemaak het, verryk - en dit het die land se politieke en sosiale sedes agteruitgegaan. Terwyl almal 'n opkomende globalistiese wêreld inlui wat die beste waardes van Amerika sou aanneem, het Palmer die groot risiko van die teenoorgestelde gesien: dat die waardes van die kleptokrate Amerika se eie sou word. Hierdie grimmige visie is nou besig om vrugte af te lê.
Die besmetting het merkwaardig vinnig versprei, wat nie te sê is nie, in 'n land wat spook sedert die stigting van die gevare van korrupsie. Die Verenigde State het gewetensaanvalle onderweg na die top van die nuwe wêreldorde wat die Britse joernalis Oliver Bullough in sy uitstekende boek ondervra het. Geldland: Waarom diewe en skelms nou die wêreld regeer en hoe om dit terug te neem. In die maande wat volg op Palmer se getuienis, het die tydsgees, ten minste 'n rukkie, in die rigting gedraai wat hy aangedring het. Koerantartikels in die herfs van 1999 het getoon hoe miljarde Russiese geld, waarvan sommige oënskynlik gekoppel is aan 'n beweerde misdaadbaas, in die Bank of New York beland het. Hierdie bedrae het Bill Clinton se administrasie laat skrik, wat harde nuwe wetsontwerpe teen geldwassery voorberei het, wat bedoel was om bankregulasies te versterk. Maar die administrasie was in sy laaste jaar, en die aanneming van enige nuwe wet sou 'n wetgewende onderdrukking en 'n bulderige haas van lobbyiste vereis het, so planne het gestop.
Die voorstelle uit die Clinton-era sou 'n onbesoekte kurio in die Nasionale Argief gebly het as Osama bin Laden nie aangeval is nie. Maar in die dae nadat die tweelingtorings ineengestort het, het George W. Bush se administrasie woedend na Washington gesoek na idees om by die wetgewing van 342 bladsye in te tree wat die patriotwet sou word. 'N Gevoel van nasionale paniek het 'n kort rukkie vir burokrate geskep om planne wat voorheen opgestel is, te verwesenlik. Titel III van die patriotwet, die Internasionale Wet op die Bestryding van Geldwassery en Anti-Terrorisme, is min of meer as 'n maand na 11 September onder die wet onderteken.
Hierdie afdeling van die wetsontwerp was 'n monumentale wetgewende prestasie. Onverskrokke oor die rookwolke van krisisse, het verteenwoordigers van die groot banke die senaat bekruip en probeer om die maatreël te stuit. Na wat verneem word, het Citibank -amptenare met die kongrespersoneel in die saal geskreeu. Hierdie woede weerspieël die krag van die patriotwet. As 'n bank verdagte geld teëkom wat uit die buiteland oorgedra is, moes die oordrag nou by die regering aangemeld word. 'N Bank kan strafregtelik aangekla word omdat hy nie voldoende voorsorgmaatreëls getref het teen die vloei van korrupte kontant nie. Dit is geen wonder dat banke heftig geveg het teen die instelling van soveel nuwe reëls, wat hulle verplig het om hul afdelings vir nakoming te vergroot - en, meer spesifiek, hulle duur boetes vir laksheid opgelê het.
Baie van wat Palmer aangespoor het, was skielik die wet van die land. Maar in die patriotwet lê die handewerk van die lobbyiste van 'n ander bedryf. Elke huisdistrik in die land het vaste eiendom, en lobbyiste vir die onderneming het gesmeek om verligting van die patriotwet se monitering van twyfelagtige buitelandse transaksies. Hulle het almal beelde opgetrek van voorstedelike mammas wat tekens op grasperke verkoop, wat nie toegerus is om elke koper te veearts nie. En hulle het die kongres oortuig om die bedryf tydelik vrystelling te gee van die toepassing van die nuwe wet.
Die vrystelling was 'n gapende skuiwergat-en 'n buitengewone groeigeleentheid vir hoë eiendomme. Ongeag die nuwe nuuskierigheid van die finansiële stelsel, kon buitelanders steeds anoniem en maklik penthouse -woonstelle of herehuise koop deur weg te kruip agter skulpondernemings wat in state soos Delaware en Nevada gestig is. Daardie state, saam met 'n paar ander, het die registrasie van dopmaatskappye in 'n uiters winsgewende racket verander - en dit was ongelooflik eenvoudig om so 'n Potemkin -front namens 'n diktator, 'n dwelmhandelaar of 'n oligarg te reël. Volgens Global Witness, 'n in Londen gevestigde anti-korrupsie-NGO wat in 1993 gestig is, verg die verkryging van 'n biblioteekkaart meer identifikasie in baie lande as wat 'n anonieme dopmaatskappy geskep word.
Baie van die geld wat moontlik in die banke ingesluip het voordat die patriotwet die wet geword het, is nou gebruik om eiendom te koop. Die New York Times beskryf die verskynsel in 'n reeks uiteensettings, gepubliseer in 2015, genaamd "Torings van geheimhouding". Verslaggewers het ontdek dat woonstelle in die ultra-luukse Time Warner-sentrum by Columbus Circle in Manhattan besit word deur 'n konstellasie kleptokrate. Een woonstel behoort aan die familie van 'n voormalige Russiese senator wie se vermeende bande met georganiseerde misdaad hom verhinder het om 'n paar jaar wettig Kanada binne te gaan. 'N Woonstel in die gang behoort aan 'n Griekse sakeman wat onlangs in hegtenis geneem is tydens 'n stryd teen korrupsie teen die regering. Die familie van 'n voormalige Colombiaanse goewerneur, wat in die tronk vir selfverryking opgesluit was, het 'n eenheid besit wat hy nie meer kon besoek nie.
Hierdie inwoners, wat almal die oortreding ontken het, het hul duur aankope gedoen op 'n algemene manier. Landwyd is byna die helfte van die huise ter waarde van minstens $ 5 miljoen, die Tye gevind, is met behulp van dopmaatskappye gekoop. Die verhouding was selfs groter in Los Angeles en Manhattan (waar meer as 80 persent van Time Warner Center se verkope by die beskrywing pas). Soos die departement van tesourie dit in 2017 gestel het, behels bykans een uit elke drie hoë eiendomsaankope wat dit monitor, 'n individu wat die regering as "agterdogtig" beskou het. Tog het die teenwoordigheid van soveel skaduryke kopers nog nooit die eiendomsbedryf of, wat die saak betref, politici ontstel nie. In 2013 het die destydse burgemeester van New York, Michael Bloomberg, gevra: 'Sou dit nie wonderlik wees as ons al die Russiese miljardêrs hierheen kon trek nie?'
Die hartlike verwelkoming het 'n vreemde dissonansie in die Amerikaanse beleid veroorsaak. Neem die geval van die aluminiummagnaat Oleg Deripaska, 'n karakter wat gereeld terugkeer na die ondersoek na Russiese inmenging in die presidentsverkiesing van 2016. Die staatsdepartement, wat bekommerd is oor die verband tussen Deripaska en Russiese georganiseerde misdaad (wat hy ontken het), beperk sy reis na die Verenigde State al jare. Sulke vrese het hom nie in die weg gestaan ​​om 'n herehuis van $ 42,5 miljoen aan die Upper East Side van Manhattan en 'n ander landgoed naby Washington se Ambassade Row te bekom nie.
Met verloop van tyd het die gaping tussen die edele bedoelings van die patriotwet en die vuil werklikheid van die eiendomsmark te groot geword om te ignoreer. In 2016 het die administrasie van Barack Obama 'n program getoets om die eiendomsbedryf in ooreenstemming met die banke te bring, wat makelaars ook gedwing het om buitelandse kopers aan te meld. Die voortgesette program, wat in Miami en Manhattan geloods is, kon die steier vir 'n werklik robuuste handhawingstelsel geword het. Maar toe draai die Amerikaanse presidentskap om, en 'n verhuurder kom aan bewind. Obama se opvolger hou daarvan om woonstelle aan anonieme buitelandse kopers te verkoop - en het moontlik afhanklik geword van hul kontant.
In 2017 het Reuters die verkoop van Trump -eiendomme in Florida ondersoek. Daar is bevind dat 77 van 2 044 eenhede in die ontwikkelings deur Russe besit is.Maar dit was waarskynlik 'n onvolledige portret. Meer as 'n derde van die eenhede is aan ondernemings verkoop, wat die identiteit van die ware eienaar maklik kan verberg. Soos Oliver Bullough sê: "Hulle het moontlik aan Vladimir Poetin behoort, soos almal weet." Rondom die tyd dat Trump in die Withuis ingetrek het, het die "tydelike" vrystelling van die patriotwet vir vaste eiendom sy 15de jaar bereik. Sonder dat iemand dit ooit so verklaar het, is die kortstondige vasgelê.
Die oorlog teen kleptokrasie het intussen op 'n ander front vorentoe gegaan. As buitelandse plutokrate meestal ongeskonde bly terwyl hulle tuis in die VSA was, het Amerikaanse plutokrate gretig om hul lot in die buiteland te verberg. In 2007 het die Verenigde State een van sy morele duidelikheid beleef, geskok deur die bekentenisse van 'n bankier met die naam Bradley Birkenfeld, wat skoon by die departement van justisie gekom het. (Hy sou later sy verhaal vertel in 'n boek met die naam Lucifer's Bankier.) Wat hy vryelik aan aanklaers bekend gemaak het, was sy pogings om kliënte te werf namens UBS, die Switserse bankwese.
Birkenfeld het beskryf hoe hy homself in die vergulde hart van die Amerikaanse plutokrasie opgesluit het, seiljag -regatta's bygewoon en kunsgalerye betuttel het. Hy sou met die rykes meng en 'n gesprek voer. 'Wat ek vir u kan doen, is nul,' sou hy sê en dan stilstaan ​​voor die punt: 'Eintlik is dit drie nulle. Nul inkomstebelasting, nul kapitaalwinsbelasting en nul erfbelasting. " Birkenfeld se onopvallende benadering het woes geslaag, net soos sy bank. As deel van 'n ooreenkoms met die departement van justisie het UBS erken dat hy bates van altesaam $ 20 miljard in Amerikaanse geld weggesteek het.
Die omvang van die verborge kontant het die kongres tot 'n woede omskep. In 2010 het dit die Wet op Nakoming van Buitelandse Rekeninge (fatca) goedgekeur, wetgewing met 'n morele invloed wat sy sterk naam weerspreek. 'N Buitelandse bank sou nooit weer Amerikaanse kontant kon hou sonder om die IRS in kennis te stel nie - of sonder om 'n boete te waag.
Hier was leierskap teen korrupsie aan die werk-en Amerikaanse waffers word vertoon. Volgens 'n sterk soort Amerikaanse uitsonderlikheid, spog die land met uitstekende finansiële higiëne en 'n grondslagkultuur van goeie regering. Die Amerikaanse regering het inderdaad meer aandag aan geldwassery gegee as moontlik enige ander nasie op die planeet. Maar die kroeg is nie baie hoog nie, en waaksaamheid het sy perke. In 2011 wou die Obama -administrasie meer inligting oor buitelanders se bankrekeninge insamel en dit met die betrokke tuislande deel. Maar banke - saam met hul lobbyiste en intellektuele mondstukke - het woedend gewerk om die uitbreiding te voorkom. 'N Genoot van die Heritage Foundation het die voorgestelde standaarde as' fiskale imperialisme 'bestempel. Die president van die Florida Bankers Association het gesê: 'In 'n tyd waarin ons werk probeer skep en die las op besighede verminder, is dit die verkeerde kwessie.' Bankiersverenigings in Texas, Kalifornië en New York het die voorbeeld gevolg. Die poging het nêrens in die kongres gekom nie.
Die patroon het homself herhaal toe die Organisasie vir Ekonomiese Samewerking en Ontwikkeling, na aanleiding van die oorspronklike fatca -voorbeeld, die sjabloon van die kongres geneem en uitgebrei het: Elke jaar sou banke buitelandse rekeninge aan die belastingowerhede in die geboorteland van die rekeninghouers rapporteer. As elke nasie by die OESO -standaarde aangesluit het, sou die uitwerking 'n hamerblaas vir belastingparadys gewees het, wat die lewensbelangrike infrastruktuur wat kleptokratiese geld laat onopgemerk laat vloei, verbreek het. Uiteindelik het die Verenigde State alleen geweier om by die OESO -ooreenkoms, wat in 2014 afgehandel is, aan te sluit.
Hierdie hardnekkigheid het alles wat die land gedoen het om die stryd teen vuil geld te ondermyn, ondermyn: Terwyl die VSA byna enige ander land se banke kan vra vir finansiële inligting oor Amerikaanse burgers, is hulle nie verplig om ander lande dieselfde te voorsien nie. "Die Verenigde State het die res van die wêreld geboelie om finansiële geheimhouding te vernietig," skryf Bullough, "maar het nie dieselfde standaarde op homself toegepas nie." 'N Prokureur in Zürich het die gevolge daarvan duidelik uiteengesit Bloomberg: "Hoe ironies - nee, hoe pervers - dat die VSA, wat so heilig was in die veroordeling van Switserse banke, die jurisdiksie van die bankgeheim geword het ..." Die 'reuse suiggeluid' wat jy hoor? Dit is die geluid van geld wat na die VSA jaag. "
Nie lank voordat die VSA geweier het om aan te meld by die OESO -standaarde nie, het 'n takkantoor van die baroniale Rothschild -bank op die 12de verdieping van 'n gebou in Reno, Nevada, ver in myle en gees van die tuiskantoor in Parys geopen. Die naam van die bank is nie aan die buitekant van die gebou bekendgemaak nie, en selfs nie in die voorportaallys nie. Kort nadat die buitepos van Reno geopen is, het een van die bank se besturende direkteure die nuwe tak se dienste aan potensiële kliënte in San Francisco bekendgestel. Wat die aanbieding so onvergeetlik gemaak het, was die idees in 'n konsep wat deur Bloomberg. Die draaiboek het die redes vir ryk buitelanders om geld deur Nevada blootgelê, blootgelê: die staat is die ideale plek om geld vir regerings weg te steek en te vermy om Amerikaanse belasting te betaal. Die konsep erken die waarheid wat bankiers gewoonlik nie in die openbaar erken nie, naamlik dat die Verenigde State 'min aptyt' het om buitelandse regerings te help om geld wat binne sy grense gewas is, te herwin. Trouens, dit het gegroei tot "die grootste belastingparadys ter wêreld". (Die firma het gesê dat hierdie verklarings verwyder is voordat die aanbieding gelewer is, omdat dit nie die werklike sienings van die onderneming weerspieël nie.)
Wat verander het, was nie net die regulatoriese struktuur nie. Die gedrag van die Amerikaanse elite het ook verander. Lede van die professionele klasse het meegeding om hul dienste aan kleptokrate te verkoop. In die loop van die kompetisie het hulle verby ou etiese verbod gebly, en die druk het gestyg om die grense van die wet te toets. 'N Versameling video's op die internet wat in 2014 verfilm is, illustreer hierdie morele ineenstorting. Die snitte wys nooit die gesig van 'n man wat bekendgestel is as Ralph Kayser, 'n Duitser wat slegs die mees elementêre besonderhede oor homself onthul nie, in lig geaccentueerde Engels. Hy het 'n opeenvolging van vergaderings met 13 prokureursfirma's in Manhattan opgestel, waarin hy aangenaam is en daarna sy doel bekend maak. Hy werk as adviseur van 'n regeringsamptenaar in "een van hierdie mineraalryke lande in Wes-Afrika", verduidelik hy. Oor 'n lang loopbaan het die amptenaar redelik ryk geword. 'Maatskappye is gretig om skaars-aarde of ander minerale in die hande te kry. En daarom betaal hulle 'n paar spesiale geld daarvoor. Ek sou dit nie 'omkoopgeld' noem nie. Ek sou 'fasiliteringsgeld' sê. "
Kayser se kliënt word steeds ouer, en omdat die vrou van die kliënt nog altyd 'n bruinsteen in New York wou hê, en die kliënt in die mark is vir 'n Gulfstream en 'n seiljag, het hy 'n skielike behoefte om geld na die Verenigde State te vervoer. Die kliënt verkies dat sy aankope 'n streng geheim bly, om nie aandag in sy vaderland te lok nie. 'Dit sou ten minste baie, baie verleentheid lyk.' Kayser doen skaars moeite om sy begeerte om verdagte fondse te verskuif, te verdoesel.
Dit is heeltemal volgens ontwerp. Kayser is eintlik 'n karakter wat ontwerp is deur Global Witness, die Londense NGO. Die akteur is toegerus met 'n goed versteekte kamera om die Amerikaanse advokate vas te lê wat hul etiese neigings toon. Alhoewel nie een van die prokureurs wat Kayser besoek, hom as 'n kliënt aanvaar nie, en verskeie sê dat hulle meer inligting nodig het oor die bron van die amptenaar se rykdom, weier slegs een botweg om maniere om die geld te skuif, te bespreek. Kayser het nie, moet gesê word, die regskantore van Saul Goodman gekies nie. Sy doelwitte is prokureurs by witskoenondernemings.
Natuurlik verstaan ​​hulle die risiko's van verdagte kontant na New York. Een advokaat sê vir Kayser: 'Ek moet self baie versigtig wees. Ek wil nie iets doen wat lyk asof ek geld was nie. En dit sou my my lisensie kos, en — en ek doen dit net nie. " Dit is egter nie duidelik watter soort ondersoek hy in die algemeen toepas nie. 'As ek geld van my ander kliënte kry', gee hy toe, 'kom daar altyd 'n vreemde naam op. Ek vra nie eers nie. " 'N Ander prokureur kondig blitsig aan: "Hulle stuur nie prokureurs tronk toe nie, want ons bestuur die land ... Ons is nog steeds lede van 'n bevoorregte klas in hierdie land."
Global Witness het sy eksperiment uitgevoer om daarop te wys dat Big Law meedoen aan die verspreiding van kleptokrasie. Maar die beeldmateriaal bied ook primêre antropologie van 'n Amerikaanse elite. 'N Beroep soos die reg het hoogs ontwikkelde etiese kodes, maar dit lyk asof die kodes die afgelope jare teruggesak het. Selfs die mees gesogte ondernemings is bekommerd oor die voortbestaan ​​van hul duur sakemodel, wat die finansiële krisis van 2008 en die besnoeiing van die korporatiewe besnoeiing wat daarop gevolg het, diep geraak het. Gierige impulse het sekerlik altyd in die witskoenwêreld bestaan, maar die gevoel van Darwinistiese stryd en die norme van 'n wêreldwye elite het grense uitgewis. Dieselfde vennote wat kollegas onderpresteer, meedoënlooser aflê as wat hulle vroeër was, het ook 'n meer toegeeflike houding teenoor kliënte gehad wat hulle ooit sou verwerp het.
Hierdie verval is ten volle vertoon in die ondersoek van Robert Mueller. Ons het gesien hoe die firma Skadden, Arps, Slate, Meagher & amp Flom, 'n stewige pilaar van die regsberoep, hom in diens van kleptokrasie geplaas het. Een vennoot by die firma van 2010 tot 2018, Gregory Craig, het gedien as advokaat van die Withuis van Barack Obama, die man wat verantwoordelik was vir die beskerming van die integriteit van die presidentskap. Op Skadden het hy toesig gehou oor die opstel van 'n verslag wat gebruik is om die Oekraïense president, Viktor Janoekowitsj, se arrestasie van sy primêre politieke teenstander te regverdig op grond van die algemeen beskou as hoogs twyfelagtige gronde. (Die firma, volgens getuienis in Mueller se ondersoek, het privaat gesê dat bewyse om die arrestasie te ondersteun, feitlik nie bestaan ​​nie.) 'N Ander prokureur wat vir Skadden gewerk het, het tydens die ondersoek van die Mueller -span na die aanklag van die firma se skuld tydens die ondersoek van die firma, skuld beken.
Die Oekraïners het Skadden gehuur deur 'n middelman, die nou gevangenis politieke konsultant Paul Manafort. Eens was dit moontlik moontlik om Manafort as 'n vieslike uitskieter in Washington te beskou - die lobbyist met die laagste standaarde wat bereid was om die ergste kliënte aan te pak. Maar Mueller het onthul hoe sterk Manafort se werk namens Oekraïense kleptokrate vasgebind was aan die permanente elite van Washington. Manafort het 'n deel van sy lobbying onderkontrakteer aan die firma Tony Podesta, waarskynlik die magtigste Demokratiese invloedhandelaar van sy generasie. En Manafort het Mercury Public Affairs aangestel, waar hy te doen gehad het met Vin Weber, 'n voormalige Republikeinse kongreslid en 'n voormalige voorsitter van die National Endowment for Democracy.
Amerika se vrees vir kleptokrasie gaan terug na die stigting daarvan. In 1785 keer Benjamin Franklin terug van Parys, waar hy as 'n verteenwoordiger van Amerikaanse belange gedien het. Hy het 'n versierde geskenk huis toe gebring, wat kontroversie veroorsaak het. Die grootste item in sy besit, dit was 'n portret van Lodewyk XVI, omskryf deur 408 diamante en geberg in 'n goue omhulsel. Daar word dikwels na hierdie geskenk verwys as 'n snuifkas, 'n naam wat blykbaar bedoel was om die grootsheid daarvan te verbloem. Dit simboliseer alles wat Franklin se generasie geminag het oor Europa en sy vernedering. Daar was die gee van geskenke 'n standaard diplomatieke gebruik. Maar 'n geskenk kan die oordeel van 'n openbare amptenaar vertroebel en die lojaliteit van die ontvanger ondermyn. Dit verteenwoordig die moontlike verhoging van persoonlike gewin bo toewyding tot die openbare belang.
Die gevare van korrupsie was 'n obsessie van die stigters. In die somer van 1787 noem James Madison korrupsie 54 keer in sy notaboek. Om die transkripsies van die verskillende grondwetlike konvensies te lees, is om te sien hoeveel die generasie hom bekommer oor die morele kwaliteit van openbare gedrag - en hoeveel dit 'n stelsel wou skep wat korrupsie meer uitgebreid definieer as wat die Franse of Britse stelsels gehad het, en dat bevorder 'n politieke kultuur met hoër etiese ambisies.
In haar belangrike geskiedenis, Korrupsie in Amerika, Beweer Zephyr Teachout, 'n regsgeleerde en liberale aktivis, dat howe gedurende die land se eerste 200 jaar die stigters se waaksaamheid teen korrupsie gehandhaaf het. Vir 'n goeie deel van die Amerikaanse geskiedenis het 'n aantal state lobbying in baie vorme gekriminaliseer, uit die sin dat 'n verswakking van standaarde 'n wedloop na die bodem sou veroorsaak. Daardie naby-fobie lyk nou eienaardig en ook aanhoudend. Die politieke kultuur, die regskultuur, die bankkultuur-soveel van die kultuur van die self-gelukwensende meritokratiese elite-het al lankal sulke verstandige maniere laat vaar.
Die bepalende dokument van ons era is die Hooggeregshof Burgers Verenigde besluit in 2010. Die uitspraak het nie net anonieme uitgawes vir politieke veldtogte gewettig nie. Dit het ons idee van korrupsie herdefinieer en dit beperk tot die mees blatante vorme: die omkoopgeld en die eksplisiete quid pro quo. Regter Anthony Kennedy se meerderheidsopinie het 'n steeds meer algemene etos van onverskilligheid uitgekryt - die kollektiewe skouerophaling in reaksie op belastingontduiking deur die rykes en deur groot korporasies, die gaap wat nou die miljoene se donker geld bestee deur onsigbare miljardêrs om verkiesings te beïnvloed.
Met ander woorde, die Verenigde State het 'n politieke ekonomie van skaduwees gelegitimeer, en dit het reg gedoen in pas met 'n wêreldwye oplewing in mense wat in die skadu wil ontsnap.
Amerikaanse en U.S.S.R. sukkel oor Duitsland - GESKIEDENIS
AP World: Moderne oorsig
VROEG MODERNE (1450-1750)
MODERNE PERIODE (1750-1900)
GEDURENDE TYDPERK (1900-HEDE)
AP WORRELD MENSE OM TE WEET
In die begin (AP)
Fundamente (tot 600 v.C.)
Klassiek (600 BCE-600 CE)
Na-klassiek (600 CE tot 1450 CE)
Vroeë modern (1450-1750)
Die AP -eksamen
AP World Summer Opdrag
In die begin (WHII)
Aarde c. 1500
Godsdienste van die wêreld
Latyns -Amerikaanse onafhanklikheid
19de eeu Europa
INLEIDING AAN RUSLAND
19de eeu RUSLAND
Hierdie geskiedenisperiode is gekenmerk deur onrus, aangesien Europa gesukkel het om te herstel van die verwoesting van die Eerste Wêreldoorlog. Later volg 'n tydperk van aansienlike voorspoed (die brullende twintigerjare), maar dit het dramaties verander met die aanvang van die Groot Depressie in 1929. Gedurende hierdie tyd het die Weimarrepubliek in Duitsland plek gemaak vir twee episodes van politieke en ekonomiese onrus, die het eers uitgeloop op die Duitse hiperinflasie van 1923 en die mislukte Beer Hall Putsch van dieselfde jaar. Die tweede stuiptrekkings, veroorsaak deur die wêreldwye depressie, het gelei tot die opkoms van Nazisme. In Asië het Japan 'n steeds meer selfgeldende mag geword, veral met betrekking tot China.
Internasionale koöperatiewe organisasie
Gestig om toekomstige oorloë te voorkom
Verenigde State is nie 'n lid nie
Mislukking van die liga omdat dit wel die geval was mag nie sy besluite afdwing nie
Die stelsel is geskep om die kolonies van verslane moondhede te bestuur op 'n tydelike basis.
Frankryken Groot Brittanje geword het verpligte bevoegdhede in die Midde -Ooste.
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het Groot -Brittanje en Frankryk ooreengekom om groot dele van die Ottomaanse Ryk in die Midde -Ooste onder mekaar te verdeel.
Na die oorlog het die 'mandaatstelsel' Groot -Brittanje en Frankryk beheer gegee oor die lande wat Irak, Transjordanië en Palestina (Britse beheer) en Sirië en Libanon (Franse beheer) geword het.
Die verdeling van die Ottomaanse Ryk deur die mandaatstelsel het die sade geplant vir toekomstige konflikte in die Midde -Ooste.
Oorsake van wêreldwye depressie
Uitbreiding van produksievermoë en oorheersing van die Verenigde State in die globale ekonomie
Hoë beskermende tariewe
Oormatig uitbreiding van krediet
Impak van wêrelddepressie
Hoë werkloosheid in industriële lande
Bankmislukkings en ineenstorting van krediet
Ineenstorting van pryse in wêreldhandel
Die toenemende belangrikheid van die Nazi -party in Duitsland Die Nazi -party se skuld van Europese Jode vir ekonomiese ineenstorting
USSR gedurende die tussenoorlog - Joseph Stalin
Verskansing van kommunisme
Stalin se beleid (vyfjaarplanne, kollektiviseringvan plase, staatsindustrialisering, geheime polisie)
Duitsland gedurende die tussenoorlog - Adolf Hitler
Inflasie en depressie
Demokratiese regering verswak
Nasionaal -Sosialisme (Nazisme)
Duits besetting van nabygeleë lande
Italië tydens die tussenoorlog - Benito Mussolini
Opkoms van fascisme
Ambisie om die heerlikheid van Rome
Inval op Ethiopië
Japan gedurende die tussenoorlog - Hirohito en Hideki Tojo
Amerikaanse betrekkinge met Rusland
Rusland het die Verenigde State op 28 Oktober 1803 erken, en diplomatieke betrekkinge tussen die Verenigde State en Rusland is formeel in 1809 gevestig. Diplomatieke betrekkinge is onderbreek na die Bolsjewistiese rewolusie in 1917. Op 6 Desember 1917 het president Woodrow Wilson alle Amerikaanse diplomatieke verteenwoordigers in Rusland opdrag gegee om hulle te weerhou van enige direkte kommunikasie met verteenwoordigers van die Bolsjewistiese regering. Alhoewel diplomatieke betrekkinge nooit formeel verbreek is nie, het die Verenigde State geweier om tot 1933 formele betrekkinge met die Bolsjewistiese/Sowjetregerings te erken of te hê. Normale diplomatieke betrekkinge is op 16 November 1933 hervat. Op 25 Desember 1991 erken die Verenigde State die Russiese Federasie as opvolger van die Sowjetunie en het op 31 Desember 1991 diplomatieke betrekkinge aangegaan.
Die Verenigde State het lank gesoek na 'n volledige en opbouende verhouding met Rusland. Na die ontbinding van die Sowjetunie in 1991, het die Verenigde State 'n tweeledige strategie aangeneem om samewerking oor globale kwessies te vergemaklik en buitelandse beleggings en handel te bevorder.Die Verenigde State ondersteun Rusland se integrasie in Europese en wêreldwye instellings en 'n verdiepte bilaterale vennootskap in veiligheidsamewerking om die fondamente van stabiliteit en voorspelbaarheid te versterk. Rusland verwerp uiteindelik hierdie benadering ten gunste van aggressiewe nastrewing van sy eensydige belange. In reaksie op die Russiese skending van die soewereiniteit en territoriale integriteit van Oekraïne in 2014, het die Verenigde State die bilaterale politieke en militêre verhouding afgegradeer en die bilaterale presidensiële kommissie opgeskort, 'n liggaam wat gesamentlik in 2009 deur die Verenigde State en Rusland gestig is om samewerking tussen die twee te bevorder lande. Benewens die voortdurende Russiese aggressie in Georgië en die Oekraïne, het Rusland probeer om hom as 'n grootmagsmededinger in die Verenigde State te posisioneer deur die norme in die bestaande internasionale stelsel te ondermyn met behulp van 'n reeks "hibriede" gereedskap. Die veldtog van Rusland is daarop gemik om die kerninstellings van die Weste, soos die NAVO en die EU, te ondermyn en die geloof in die demokratiese en vryemarkstelsel te verswak. Die aggressiewe buitelandse beleid van Rusland word ten minste gedeeltelik gedryf deur 'n poging om buitelandse avontuur te gebruik om aandag af te lei van belangrike binnelandse politieke en ekonomiese kwessies. Die Kremlin maak toenemend staat op onderdrukking om die burgerlike samelewing en kritiese stemme te verstik, selfs deur die COVID-19-pandemie te gebruik as 'n regverdiging om die vryheid van uitdrukking en vergadering verder te beperk. Nuwe grondwetlike wysigings wat deur die regering goedgekeur is en in Julie 2020 in 'n landwye stemming onderskryf is, bied onder meer president Poetin die geleentheid om aan bewind te bly tot 2036.
Hierdie patroon van Russiese onderdrukking tuis, aggressie teen sy bure, aanvalle op demokratiese instellings teen ons bondgenote en hier in die Verenigde State en avontuurlustigheid in die Midde -Ooste, Afrika en Suid -Amerika, spruit alles uit hierdie relatiewe swakheid en onveiligheid. Die Verenigde State het probeer om Russiese aggressie af te skrik deur die projeksie van sterkte en eenheid met Amerikaanse bondgenote en vennote, en deur veerkragtigheid op te bou en kwesbaarheid te verminder onder bondgenote en vennote wat Russiese druk en dwang ondervind. Die Verenigde State wil graag verder gaan as die huidige lae vertrouensvlak met Rusland, ons verhouding stabiliseer en waar moontlik saamwerk en as dit in die belangrikste Amerikaanse nasionale veiligheidsbelang is. Om dit te bereik, moet Rusland aantoonbare stappe neem om aan te toon dat hulle bereid is om 'n verantwoordelike globale rolspeler te wees, en begin met 'n staking van pogings om in te meng by demokratiese prosesse. Die langtermyndoelwit van die Verenigde State is om te sien dat Rusland 'n konstruktiewe belanghebbende in die wêreldgemeenskap word.
In reaksie op Rusland se voortdurende skendings van die soewereiniteit en territoriale integriteit van die Oekraïne, insluitend die besetting van Rusland en poging om die Krim te annekseer, het die Verenigde State die bilaterale verbintenis met die Russiese regering oor die meeste ekonomiese aangeleenthede opgeskort. Die Verenigde State gaan voort om bewerings van mishandeling of diskriminasie van Amerikaanse beleggers in Rusland te ondersoek en Rusland aan te spoor om sy beleggingsklimaat, die nakoming van die oppergesag van die reg en deursigtigheid te verbeter. In Rusland help die Amerikaanse handelsdiens steeds Amerikaanse ondernemings wat belangstel om markgeleenthede te ontwikkel wat nie sanksies oortree nie.
Sedert 2014 het die Verenigde State en ons Europese en G-7-vennote Rusland sanksies opgelê vir sy aggressiewe optrede in die ooste van die Oekraïne, die besetting van die Krim en inmenging in Amerikaanse verkiesings. Sektorale sanksies het Rusland se vermoë om toegang tot finansiering in die finansiële, energie- en verdedigingsektor te verminder, verminder, asook die toegang tot sekere tegnologieë in daardie sektore beperk. Die Verenigde State het ook 'n aantal eensydige sanksies teen Rusland of Russiese entiteite opgelê, beide deur administratiewe optrede en wetgewing.
'N Kombinasie van lae oliepryse, strukturele beperkings en sanksies het Rusland in 2015 tot 'n diepe resessie gedryf, met die ekonomie wat daardie jaar met vier persent en een persent in 2016 gekrimp het. herstel in oliepryse. Die ekonomiese verlangsaming as gevolg van die COVID-19-pandemie, tesame met die daling in die olieprys as gevolg van die Russies-Saoedi-olieprysoorlog vroeg in 2020 en 'n afname in die wêreldwye vraag, het die Russiese ekonomie in 'n ander resessie gedryf. 'N OPEC+ -ooreenkoms in April 2020 het oliepryse ietwat laat herstel, maar die ekonomiese voorspelling vir Rusland bly hoogstens onseker.
Rusland se status in internasionale organisasies
Rusland is een van vyf permanente lede van die VN se Veiligheidsraad en lid van die Raad van Europa. Rusland se deelname aan die G8 (nou G-7) is in Maart 2014 opgeskort in reaksie op die beweerde anneksasie van die Krim. Alhoewel Rusland nie 'n lid van die NAVO is nie, het die NAVO alle praktiese burgerlike en militêre samewerking met Rusland opgeskort as gevolg van Rusland se optrede in 2014 in die Oekraïne, maar die nodige politieke en militêre kommunikasiekanale tussen NAVO en Rusland bly oop. Rusland is 'n deelnemende staat aan die Organisasie vir Veiligheid en Samewerking in Europa (OVSE). Dit is ook 'n lid van die Asia-Pacific Economic Cooperation (APEC), die ASEAN Regional Forum (ARF), en East Asia Summit (EAS), en 'n waarnemerstaat van die Organization of Islamic Cooperation (OIC). Rusland neem ook deel aan 'n aantal streeksorganisasies, waaronder die Statebond van Onafhanklike State (GOS), die Eurasiese Ekonomiese Gemeenskap, die Kollektiewe Veiligheidsverdrag Organisasie (CSTO) en die Shanghai Cooperation Organization (SCO).
Rusland het 'n ambassade in die Verenigde State, 2650 Wisconsin Ave, Washington, DC 20007, tel. (202) 298-5700.
Meer inligting oor Rusland is beskikbaar by die ministerie van buitelandse sake en ander bronne, waarvan sommige hier gelys word:
Lesse uit 'n 'agterplaas -oerwoud'
Die geheime wêreld van 'vullismanne'
Voor die Kindle, nog 'n leesrevolusie
Maar meer as 'n verwerping van Mussolini se verraad en dubbele handel, het die toespraak uiteindelik 'n verklaring gegee van die Amerikaanse beleid. Dit was tyd om 'sekere waarhede te verkondig', het die president gesê. Militêre en vlootoorwinnings vir die "gode van geweld en haat" sou alle demokrasieë in die westerse wêreld in gevaar stel. In hierdie krisistyd kon Amerika nie meer voorgee dat hy ''n eensame eiland in 'n wêreld van mag' is nie. Die nasie kon inderdaad nie meer vashou aan die fiksie van neutraliteit nie. 'Ons simpatie lê by die nasies wat hul lewe bloed gee in die stryd teen hierdie magte.' Daarna het hy sy beleid uiteengesit. Amerika het gelyktydig twee aksies gevolg. Eerstens het dit al die materiële hulpbronne van die land na die demokratiese geallieerdes uitgebrei, en tweedens het dit die produksie van die huis tuis versnel, sodat Amerika die toerusting en mannekrag sou hê "gelyk aan die taak van 'n noodgeval en elke verdediging." Daar sou geen vertragings en ompaaie wees nie. Alles het spoed gevra, "volspoed vorentoe!" Hy het sy opmerkings afgesluit, soos hy in 1933 toe hy die eerste eed afgelê het, die Amerikaners se 'poging, moed, opoffering en toewyding' ontbied.
Dit was 'n 'vegtoespraak', het hy geskryf Tyd tydskrif, 'kragtiger en meer vasberade' as wat die president nog oor die oorlog in Europa gelewer het. Maar die werklikheid was eintlik meer ingewikkeld.
Aan die een kant het die president kant gekies in die Europese konflik. Geen illusies meer van 'neutraliteit' nie. En hy het 'n duidelike verklaring gelewer van die optrede wat hy sou volg. Aan die ander kant was hy nie vry om beleid eensydig te voer nie, wat hy nog steeds met isolationiste in die kongres te kampe het. Op 10 Junie, die dag van sy praatjie in Charlottesville, met Duitsers wat die Marne suidoos van Parys sou oorsteek, was dit duidelik dat die Franse hoofstad binnekort sou val. Die wanhopige premier van Frankryk, Paul Reynaud, het Roosevelt gevra om in die openbaar te verklaar dat die Verenigde State die Geallieerdes sal ondersteun "in alle opsigte kort van 'n ekspedisiemag." Maar Roosevelt het geweier. Hy het slegs 'n steunboodskap aan Reynaud gestuur en in 'n brief aan Winston Churchill het hy verduidelik dat hy "in geen opsig" bereid is om die Amerikaanse regering te verbind tot "militêre deelname ter ondersteuning van die geallieerde regerings." Slegs die kongres, het hy bygevoeg, het die gesag om so 'n verbintenis te maak.
'Ons het almal gisteraand na u geluister', het Churchill die president die dag na die Charlottesville -toespraak aangesluit en, soos hy vroeër in Mei gedoen het, gesmeek vir meer wapens en toerusting uit Amerika en sy versoek vir vernietigers van 'veertig of vyftig' afgemaak "tot" dertig of veertig. " 'Niks is so belangrik nie,' het hy geskryf. In antwoord op die dringende beroep van Churchill, het die president gereël om wat hy slim "oorskot" militêre toerusting noem, na Groot -Brittanje te stuur. Twaalf skepe het na Brittanje gevaar, gelaai met sewentigduisend ton bomwerpers, gewere, tenks, masjiengewere en ammunisie- maar geen vernietigers is by die transaksie ingesluit nie. Die stuur van vernietigers sou 'n oorlog wees, beweer senator David Walsh van Massachusetts, die isolasie -voorsitter van die Senaat Naval Affairs Committee. Walsh het ook die president se plan ontdek om twintig torpedobote na Brittanje te stuur. Hy het woedend gedreig en wetgewing gedreig om sulke wapenverkope te verbied. Roosevelt het tydelik teruggetrek en die torpedobootooreenkoms beëindig.
Selfs namate Nazi -troepe, tenks en vliegtuie meer verowerings in Europa ingeneem het, was die stryd tussen die garnale en die Withuis nog nie verby nie. Inteendeel, die garnale het nog steeds 'n posisie van formidabele sterkte beklee.
Die glansryke openbare gesig en artikulêre stem van die isolationistiese beweging behoort aan die charismatiese en moedige Charles Lindbergh. Sy solo-vlug oor die Atlantiese Oseaan in Mei 1927 het die slinkse, seuntige, 25-jarige vlieënier op die wêreldverhoog laat beland. 'Wel, ek het dit reggekry', het hy met 'n beskeie glimlag gesê by die landing op die vliegveld Le Bourget in Parys, terwyl duisende bedrieglike Franse mans en vroue deur militêre en polisielyne breek en na sy klein vliegtuig jaag. Toe hy twee weke later na New York terugkeer, vlootbote in die hawe, 'n eskader van een-en-twintig vliegtuie in die lug en vier miljoen mense wat "Lindy! Lindy!" het hom in 'n vreugdevolle stad vereer, in vlae gedrapeer en deurdrenk met konfetti en plakband. 'Geen oorwinnaar in die geskiedenis van die wêreld', het 'n koerant geskryf, 'ooit 'n verwelkoming ontvang soos wat kolonel Charles A. Lindbergh gister ontvang is nie.'
Op 19 Mei 1940, 'n week voordat die president sy vuurpraatjie gehou het waarin isolationiste veroordeel word en planne uiteengesit word om Amerikaanse verdediging op te bou, het Lindbergh die isolationistiese saak in sy eie radioadres gemaak. Die Verenigde State was nie in gevaar as gevolg van 'n buitelandse inval nie, tensy 'die Amerikaanse bevolking dit opdoen' deur in te meng in die aangeleenthede van die buiteland. Die enigste gevaar, volgens Amerika, was 'n 'interne' gevaar.
Alhoewel die president verduidelik het dat die Atlantiese en Stille Oseaan nie meer veilige grense kon bied nie en die Amerikaanse vasteland nie teen aanvalle kon beskerm nie, het Lindbergh volgehou dat die twee uitgestrekte oseane inderdaad die veiligheid van die land waarborg. "Daar sal wees geen inval nie met buitelandse vliegtuie, "het hy kategories in sy stemmige stem gesê," en geen buitelandse vloot sal dit waag om binne die bombardement van ons kus te kom nie. "Amerika se enigste taak, het hy beklemtoon, lê in" bou en bewaak ons ​​eie lot. " nasie het 'n eensydige koers vasgehou, vermoeidings in die buiteland vermy, nie ingegryp in Europese aangeleenthede nie, en sy eie verdediging opgebou, sou dit onuitwisbaar wees vir buitelandse invalle. sy toekoms in die oorloë van Europa, want die dobbelsteen was reeds gegiet. "Ons het nie meer tyd om hierdie oorlog suksesvol te betree nie," verseker hy sy radiogehoor.
Lindbergh het gesê dat Roosevelt se woedende woorde teen Duitsland tot 'nóg vriendskap of vrede' sou lei, 'al die' histeriese gebabbel van rampspoed en inval '.
Vriendskap met Nazi -Duitsland? Lindbergh het beslis besef dat vriendskap tussen nasies hul wedersydse goedkeuring, vertroue en hulp beteken. Maar hy was so sterre oor Duitse dinamika, tegnologie en militêre mag en so los van die werklikheid en gevolge van Duitse aggressie en onderdrukking dat selfs op daardie dag van 19 Mei, toe die opskrif in die Washington Post lees, "NAZIS SMASH THURUGH BELGIUM, IN FRANCE" en toe tienduisende desperate Belgiese vlugtelinge oor die grens na Frankryk stroom, het Lindbergh gesê dat hy van mening is dat dit geen verskil vir die Verenigde State sou maak as Duitsland die oorlog wen en almal sou oorheers nie. van Europa. "Ongeag watter kant hierdie oorlog wen, "het hy in sy toespraak van 19 Mei gesê sonder om te huiwer of te bedrieg," is daar geen rede nie. . . om 'n voortsetting van vreedsame verhoudings tussen Amerika en die lande van Europa te voorkom. "Die gevaar was volgens hom nie dat Duitsland sou seëvier nie, maar eerder dat Roosevelt se antifasistiese uitsprake die Verenigde State sou laat" haat deur oorwinnaars en oorwinnaars. " Die Verenigde State kon en behoort vreedsame diplomatieke en ekonomiese betrekkinge te handhaaf met watter kant ook al die oorlog gewen het. Fascisme, demokrasie- ses van die een, 'n halfdosyn van die ander. Sy nederlaagstoespraak kon nie 'beter gestel gewees het as dit deur Goebbels self, "het Franklin Roosevelt twee dae later opgemerk.
Toe die magtige Duitse leër deur die Franse verdediging breek en na Parys donder, lyk die oorheersing van Duitsland in Europa voor Lindbergh voor die hand liggend, onvermydelik en geregverdig. Waarom het hy dan gewonder, het Roosevelt volgehou in sy pogings om die nasie in oorlog te betrek? "Die enigste rede dat ons die gevaar loop om by hierdie oorlog betrokke te raak, 'het hy afgesluit in sy toespraak op 19 Mei,' is omdat daar is kragtige elemente in Amerika wat ons wil deelneem. Hulle verteenwoordig a klein minderheid van die Amerikaanse volk, maar hulle beheer baie van die masjinerie van invloed en propaganda. 'slaan neer hierdie elemente van persoonlike wins en buitelandse "Terwyl sy aanbeveling blykbaar grens aan geweld, herleef hy ook die eeue oue antisemitiese mite van Jode as staatlose buitelanders, lede van 'n internasionale samesweringskliek sonder wortels in die 'grond' en stel slegs belang in 'vervoerbare' "papier rykdom.
"Die Lindberghs en hul vriende lag oor die idee dat Duitsland ooit die Verenigde State kan aanval," skryf radio -korrespondent William Shirer, gestasioneer in Berlyn. "Die Duitsers verwelkom hul lag en hoop dat meer Amerikaners sal lag." Die Duitse militêre attaché in Washington, generaal Friedrich von Boetticher, was ook bemoedig deur die woorde van Lindbergh. 'Die kring oor Lindbergh', het von Boetticher in 'n versending na Berlyn geskryf, 'probeer nou ten minste om die noodlottige beheer van die Amerikaanse beleid deur die Jode te belemmer.' Die dag na Lindbergh se toespraak het die uitdagende Hollywood -ateljeehoofde, Jack en Harry Warner, aan Roosevelt geskryf om hom te verseker dat hulle 'alles in ons vermoë sou doen in die rolprentbedryf ... om die Amerikaanse volk die waarde van die saak te wys' waarvoor die vrye mense van Europa sulke groot opofferings maak. "
Wie sou in 1927 kon voorsien dat Lindbergh, wie se vlug 'n gevoel van transatlantiese gemeenskap geïnspireer het en idealistiese hoop op internasionale samewerking gewek het, die verwoestende, mees wrede merk van isolationisme sou beliggaam? Twee jaar na sy prestasie verwerf Lindbergh toegang tot die Oosterse sosiale en finansiële elite toe hy trou met Anne Morrow, die dogter van Dwight Morrow. Dwight Morrow, 'n voormalige vennoot van JP Morgan en die ambassadeur in Mexiko, sou in 1930 verkies word as 'n Republikein in die Amerikaanse senaat, net voor sy dood in 1931. Dit lyk asof Charles en Anne 'n bekoorlike lewe gelei het- tot hul 20-maande- ou seun is in Maart 1932 uit sy krip in hul plattelandse huis in New Jersey geruk. Modderige voetspore het in die kwekery op die tweede verdieping oor die vloer getrek na 'n oop venster, waaronder 'n leer gestaan ​​het. "Die baba is ontvoer!" roep die verpleegster toe sy af hardloop. Die goewerneur van New York, Franklin Roosevelt, het onmiddellik al die hulpbronne van die staatspolisie tot die beskikking van die New Jersey -owerhede gestel. Twee maande later is die klein lyk in 'n vlak graf gevind. 'N Duitse timmerman wat in die tronk gedien het vir inbraak, Bruno Hauptmann, word van die misdaad aangekla. Lindbergh het sy stem geïdentifiseer as die een wat hy hoor skreeu het in die duisternis van 'n Bronx-begraafplaas toe hy $ 50 000 in losprys oorhandig het.
Lindbergh het 'n pistool in 'n skouerholster gedra en woon die verhoor in Januarie 1935 by, net 'n paar sitplekke weg van die beskuldigde. Na die skuldigbevinding van Hauptmann en 'n beroep om appèl, het Eleanor Roosevelt vreemd en verniet gewig en die jurie tweede geraai en aangekondig dat sy 'n bietjie versteurd was dat 'n onskuldige man moontlik skuldig bevind is. Maar die skuldigbevinding bly staan, en Hauptmann sal in April 1936 in die elektriese stoel tereggestel word.
In Desember 1935, in die nasleep van die verhoor, het Charles en Anne, geteister en soms verskrik deur opdringerige verslaggewers sowel as deur afpersers, na Europa gevlug met hul 3-jarige seun, Jon. 'America Shocked by Exile Forced on the Lindberghs' lui die opskrif van drie kolomme op die voorblad van die New York Times.
Sou die skare Lindbergh en sy vrou 'n rustige hawe in Europa vind? Die Ou Wêreld het ook sy gangsters, het 'n rubriekskrywer in 'n Franse koerant gesê, en het bygevoeg dat Europa ''n ekstra onrusbarende mag ondervind, want almal sê:' Daar gaan binnekort oorlog wees '. "Die Nazi -pers het egter verskillende standpunt. 'As Duitsers', het die Deutsche Allgemeine Zeitung met afwesigheid van ironie, "kan ons nie verstaan ​​dat 'n beskaafde nasie nie die veiligheid van die liggame en lewens van sy burgers kan waarborg nie."
Die Lindberghs geniet etlike jare die lewe in Europa, eers in Engeland, in 'n huis in die heuwels naby Kent, en later op 'n klein, rotsagtige eiland aan die kus van Bretagne. In die somer van 1936 besoek die egpaar Duitsland, waar hulle deur Hermann Goering, net die tweede van Hitler in die Nazi -hiërargie, en ander lede van die party -elite geët en geëet is. Goering het Lindbergh persoonlik op 'n inspeksietoer na vliegtuigfabrieke, 'n elite -Luftwaffe -eskader en navorsingsgeriewe gelei. Die Amerikaner het nuwe enjins vir duikbomwerpers en gevegsvliegtuie ondersoek en selfs 'n bomwerper in die lug gehaal.Dit was 'n 'voorreg' om die moderne Duitsland te besoek, het die ontsaglike Lindbergh daarna gesê en lof uitgespreek oor 'die genie wat hierdie land getoon het in die ontwikkeling van lugskepe'. Fotograwe het foto's van Charles en sy vrou geneem, ontspanne en glimlaggend in Goering se huis. Lindbergh se verslae oor Duitse lugvaart loop oor van superlatiewe oor "die verstommende groei van Duitse lugmag", "hierdie wonderbaarlike uitbarsting van nasionale energie in die lugveld" en die "wetenskaplike vaardigheid van die ras "Die vlieënier het egter geen belangstelling getoon om met buitelandse korrespondente in Duitsland te praat nie," wat 'n perverse lus het om besoekers in die Derde Ryk te verlig, "het William Shirer droogweg opgemerk.
In Berlyn is Lindbergh se vrou, Anne, verblind deur die glinsterende fasade van 'n Potemkin -dorp. Sy was betower deur "die gevoel van feestelikheid, vlae hang, die Nazi -vlag, rooi met 'n hakekors daarop, oral, en die Olimpiese vlag, vyf ringe op wit. "Die dinamiek van die Ryk was so indrukwekkend." Daar is geen sprake van die krag, eenheid en doelgerigtheid van Duitsland nie, 'skryf sy effens aan haar ma en voeg by dat Amerikaners beslis hul 'n puriteine ​​opvatting dat diktature 'noodsaaklik verkeerd, boos, onstabiel' is. 'Die entoesiasme en trots van die mense was' opwindend '. die mens, soos 'n geïnspireerde godsdienstige leier- en as sodanig nogal fanaties- maar nie skelm nie, nie selfsugtig nie, nie gierig om mag nie, maar 'n mistikus, 'n visioenêr wat regtig die beste vir sy land wil hê en oor die algemeen het eerder 'n breë siening. "
Op 1 Augustus 1936 woon Charles en Anne die openingseremonies van die Olimpiese Spele in Berlyn by, 'n paar meter van Adolf Hitler af. Terwyl die orkes "Deutschland über alles" gespeel het, het blondharige dogtertjies 'n boeket rose aangebied aan die Führer, die verheugde gasheer van die internasionale spele. Theodore Lewald, die hoof van die Duitse reëlingskomitee, het die spele oopgemaak en die "werklike en geestelike band van vuur tussen ons Duitse vaderland en die heilige plekke van Griekeland wat bykans 4000 jaar gelede deur Noordelike immigrante gestig is, geprys". Die volgende dag na Kopenhagen vertrek Lindbergh aan verslaggewers op die lughawe dat hy 'baie tevrede' is met wat hy waargeneem het. Sy teenwoordigheid in die Olimpiese stadion en sy warm woorde oor Duitsland dra by tot die glans en trots van die Nazi's. William Shirer, wat ook by die Olimpiese Spele was, het gehoor hoe mense in Nazi -kringe kraai dat hulle daarin geslaag het om 'die Lindberghs' Nazi -Duitsland 'te laat verstaan'.
In werklikheid het Lindbergh 'n sekere ontstellende fanatisme in Duitsland gesien, maar, soos hy met 'n vriend geredeneer het, gegewe die chaotiese situasie in Duitsland na die Eerste Wêreldoorlog, sou Hitler se prestasies "skaars kon wees sonder fanatisme". Hy het nie net geoordeel dat die Führer 'ongetwyfeld 'n groot man' was nie, maar dat Duitsland ook 'meer as sy deel het van die elemente wat krag en grootheid onder die nasies maak'. Ten spyte van 'n paar bedenkinge oor die Nazi -regime, het Lindbergh geglo dat die Ryk in die dertigerjare 'n 'stabiliserende faktor' in Europa was. 'N Ander besoek aan Duitsland in 1937 bevestig sy vroeëre indrukke. Duitse lugvaart was 'sonder gelyke in die geskiedenis', Hitler se beleid 'lyk met groot intelligensie en versiendheid', en enige fanatisme wat hy gesien het, word deur 'n Duitse 'gevoel van ordentlikheid en waarde wat in baie opsigte is ver voor ons eie."
Aan die einde van die lente van 1938 verhuis Lindbergh en sy vrou na die klein Bretonse eiland Illiec, waar Charles lang gesprekke kon voer met sy buurman en mentor, dr. Alexis Carrel, 'n bekroonde Franse wetenskaplike en eugenicus wat die flyer opdrag gegee het. in sy wetenskaplike rassisme. In sy boek uit 1935 Man, die Onbekende, Carrel het sy teorieë uiteengesit, sy kritiek op parlementêre demokrasie en rasse -gelykheid. Deur te beweer dat die Weste 'n 'verbrokkelde beskawing' was, het hy 'die' reusagtige sterkte van die wetenskap 'versoek om' gebrekkige 'individue en rasse uit te skakel en' die ontaarding van die [blanke] ras te voorkom. In die inleiding tot die Duitse uitgawe van sy boek, prys hy Duitsland se "energieke maatreëls teen die verspreiding van agtergeblewe individue, geestespasiënte en misdadigers."
In die herfs van 1938 keer Charles en Anne terug na Duitsland. In Oktober, tydens 'n hertete in Berlyn aangebied deur die Amerikaanse ambassadeur en bygewoon deur die Italiaanse en Belgiese ambassadeurs sowel as deur Duitse vliegtuigontwerpers en ingenieurs, het Goering die vlieënier verras deur hom te gee "in die naam van de Führer" Duitsland se tweede hoogste versiering, 'n medalje- die Dienskruis in die Orde van die Duitse Arend- versier met 'n goue kruis en vier klein hakekors. Lindbergh het dit die aand met trots gedra. Toe hy terugkeer van die ambassade, wys hy die medalje aan Anne, wat korrek voorspel het dat dit 'n 'albatros' sou word.
Die Lindberghs wou die winter in Berlyn deurbring, en Anne het selfs 'n geskikte huis in die Berlynse voorstad Wannsee gevind. Hulle het teruggekeer na Illiec om dit in te pak, maar hulle planne verander toe hulle van Kristallnacht verneem. 'My bewondering vir die Duitsers word voortdurend teen 'n rots soos hierdie gestamp,' het Lindbergh in sy dagboek gekla en ontsteld uitgespreek oor die vervolging van Jode deur die Nazi -boewe. Hy en Anne het eerder 'n woonstel in Parys gehuur omdat hulle bekommerd was dat hul intrek in Berlyn die Duitse en Amerikaanse regerings 'verleentheid' kan veroorsaak. En tog is Lindbergh se diep bewondering vir Duitsland nie ernstig gedemp nie. Inteendeel, by die oorsteek van die grens van België na Duitsland in Desember 1938, was Lindbergh geboei deur die mooi jong Duitse immigrasiebeampte wie se "lug van dissipline en presisie", het hy geskryf, "in skerp kontras was met die gemaklike aangenaamheid van België en Frankryk. " Duitsland bied steeds die treffende beeld van die viriliteit en moderne tegnologie wat hy waardeer het. Die gees van die Duitse volk, het hy aan John Slessor, 'n adjunk -direkteur van die Britse ministerie van lugdienste, gesê, was 'wonderlik', veral hy bewonder die weiering om toe te gee dat iets onmoontlik is of dat 'n hindernis te groot is om te oorkom. Amerikaners, sug hy, het die krag en optimisme verloor. Sterkte was die sleutel tot die toekoms. Dit het Charles Lindbergh uiters rasioneel en regverdig voorgekom dat Duitsland Europa moet oorheers omdat, soos hy geskryf het, "geen stelsel ... kan slaag waarin die stem van swakheid gelyk is aan die stem van krag nie."
In April 1939 keer Lindbergh twee weke later terug na die Verenigde State, sy vrou en twee jong seuns. 'N Paar jaar tevore het hy met sy Britse vriende die moontlikheid bespreek om van sy Amerikaanse burgerskap afstand te doen, maar nou besluit hy dat as hy 'n oorlog gaan vind, hy lojaal sal bly aan Amerika. Tog, op dieselfde dag dat hy en Anne oor die terugkeer na Amerika bespreek het, het hy in sy dagboek erken dat hy uit al die lande waarin hy gewoon het, "die mees persoonlike vryheid in Duitsland gevind het". Boonop het hy nog steeds 'bedenkinge' gehad oor die Verenigde State wat krities is oor die kortsigtigheid en wankeligheid 'van demokratiese staatsmanne, en hy was oortuig dat die Amerikaanse demokrasie' om in die nuwe totalitêre wêreld te oorleef, 'groot veranderings in die huidige' sou moes aanbring praktyke. "
Terug op Amerikaanse bodem, begin Lindbergh onmiddellik met 'n onvermoeide ronde vergaderings met wetenskaplikes, generaals en regeringsamptenare, en versprei die woord oor die merkwaardige vooruitgang in die lugvaart wat hy in Duitsland gesien het en dring aan op meer navorsing en ontwikkeling van Amerikaanse lug en militêre mag. Alhoewel hy in Amerikaanse isolasie geglo het, het hy ook geglo in Amerikaanse paraatheid.
Op 20 April 1939 het Lindbergh 'n besige dag in Washington gehad: eers 'n ontmoeting met oorlogsekretaris Harry Woodring en daarna een met president Roosevelt in die Withuis. Nadat hy vyf-en-veertig minute gewag het, het die vlieënier die president se kantoor binnegegaan. 'Hy is 'n bekwame, eerlike, interessante gespreksgenoot,' het Lindbergh later die dag in sy dagboek geskryf. 'Ek het van hom gehou en ek voel ek kan goed met hom oor die weg kom.' Maar hy het vermoed dat hulle nooit oor 'baie grondbeginsels' sou saamstem nie en het boonop gevoel dat daar 'iets aan hom was wat ek nie vertrou nie, iets wat te sag, te aangenaam, te maklik is ... Tog is hy ons president, 'Het Lindbergh afgesluit. Hy sou probeer om met hom saam te werk, merk hy op, en voeg versigtig by dat "ek het 'n gevoel dat dit nie lank kan duur nie."
Na 'n halfuur uit 'n syuitgang van die uitvoerende herehuis kom Lindbergh beleër deur fotograwe en verslaggewers. Die luidrugtige toneel was 'skandelik', het die kameraat-skaam vlieënier bitter beoordeel. 'Daar sou meer waardigheid en selfrespek wees onder African Savages.' Na hul ontmoeting sou nóg Lindbergh nóg die Withuis lig werp op wat bespreek is. Gerugte sou later opduik dat die president tydens die April -vergadering of 'n paar maande later aan die vlieënier 'n kabinetsafspraak aangebied het, maar sulke gerugte is nooit gestaaf nie.
Vanuit die Withuis daardie April -dag het Lindbergh na 'n sitting van die National Advisory Committee for Aeronautics (NACA) gegaan en gepraat oor die belangrikheid daarvan om 'n program vir die ontwikkeling van tegnologies gevorderde vliegtuie op te stel. Terwyl hy die aanbeveling van die NACA gesteun het dat die regering $ 10 miljoen vir 'n Weskus -navorsingsentrum toewys, was dit nie eers Lindbergh se vooruitgang nie. Dit sou die Verenigde State nog steeds 'ver agter 'n land soos Duitsland in navorsingsfasiliteite laat', het hy in sy dagboek geskryf. 'Ons kon nie verwag dat ons sou voortgaan met die vervaardiging van Europese vliegtuie solank as wat ons in vredestyd was nie.'
Lindbergh was onverbiddelik in sy boodskap oor militêre paraatheid. Een wetenskaplike wat mooi na hom geluister het, was Vannevar Bush, die voorsitter van die NACA en hoof van die Carnegie Institution, 'n navorsingsorganisasie in Washington. Na nog 'n paar vergaderings die lente het die twee mans ooreengekom dat 'n plan nodig is om die NACA te laat herleef. Bush het Lindbergh se menings "deurdrenk", het Bush se biograaf G. Pascal Zachary geskryf. Bush was inderdaad so beïndruk dat hy Lindbergh die voorsitterskap of ondervoorsitterskap van die NACA aangebied het- 'n aanbod wat hy deur aviator geweier het. Vroeg in 1940 het Bush nog 'n verslag van Lindbergh ontvang wat sy alarm herhaal het oor 'n ernstige gebrek aan motornavorsingsfasiliteite in die Verenigde State en gevra het dat 'onmiddellike stappe gedoen moet word om hierdie tekort te herstel'.
Uiters bekommerd nadat hy die aanbevelings van Lindbergh gelees het, het Bush 'n voorstel opgestel vir die oprigting van 'n National Defense Research Council (NDRC), 'n organisasie wat toesig hou oor en die finansiering van die werk van Amerikaanse ingenieurs en wetenskaplikes. Op 12 Junie 1940 ontmoet Bush vir die eerste keer met president Roosevelt in die Oval Office. Hy het sy memo aan hom oorhandig-vier kort paragrawe op 'n enkele vel papier. Dit was genoeg, het een van Bush se kollegas later geskryf, om die president te oortuig dat dit nodig is om tegnologie vir moontlike oorlog in te span. Hy haal sy pen uit en skryf op die memo die magiese woorde: "OK- FDR."
Gedurende die oorlog sou twee derdes van die fisici van die land onder Vannevar Bush werk. Een van die geheime projekte waaroor hy toesig gehou het tot 1943, toe dit aan die weermag oorgedra is, het as afdeling S1 bekend gestaan. Die S1 -natuurkundiges het probeer om energie uit die splitsing van atome van 'n skaars isotoop van uraan te ontsluit. En een van die beginpunte vir die werk sowel as vir Bush se skepping van die NDRC was sy insiggewende en ontstellende gesprekke met Charles Lindbergh.
In Junie 1940, toe Frankryk die Nazi -troepe en vliegtuie teëkom, wend Lindbergh hom tot herinneringe aan sy vader vir gerusstelling en wysheid. 'Het die aand deurgebring aan die lees van Father's Waarom is u land in oorlog?"het hy in sy dagboek geskryf. Die boek uit 1917 het die seun se alarm regverdig oor die moontlikheid dat Amerika in 'n ander Europese oorlog sou toetree. Charles Lindbergh, senior, 'n progressiewe Republikein in Minnesota wat in 1924 gesterf het, het in die Huis van Verteenwoordigers gedien van 1907 tot 1917. Sy jong seun, Charles, het boodskappe gedoen en briewe vir hom aangespreek en is af en toe in die galery van die huis gesien, terwyl hy na sy vader op die vloer kyk, hoewel Lindbergh, Sr., 'n volgeling van Theodore Roosevelt was oor die kwessie van Amerikaanse deelname aan die Eerste Wêreldoorlog, hy en die beledigende TR skei die geselskap.
Waarom is u land in oorlog? was 'n langdradige, troebel antiwar-kanaal, wat beweer dat die Verenigde State die oorlog betrek het deur die gekonkel van 'lafhartige politici', ryk bankiers en die Federale Reserwebank. Die senior Lindbergh het op sigself nie die geweld van oorlog gekant nie. Hierdie middelweste landboukundige het eerder geveg teen die onreg van 'n oorlog wat as 'n winsgewende onderneming georganiseer en bevorder is deur die "welvaartsgrypers" van Wall Street, mense soos die Morgans en die Rockefellers. Ironies genoeg sou die manne van die 'magselite' wat hy die meeste geminag het, die toekomstige skoonvader van sy seun, Dwight Morrow, 'n Morgan-vennoot, ingesluit het- hoewel Lindbergh, Jr., later aan 'n onderhoudvoerder gesê het dat hy glo dat sy pa en Dwight Morrow sou waarskynlik van mekaar gehou het. Onderaan was die ou Lindbergh se dekvloer 'n rondlopende, populistiese, sosialistiese inleiding wat radikale middels bied vir die tweeling van die kwaad van oorlog en kapitalisme.
Toe sy boek in druk verskyn, moes Lindbergh, senior, homself verdedig-nie teen die beskuldiging dat hy antikapitalisties was nie, wat wel die waarheid sou wees, maar eerder teen die beskuldiging dat hy pro-Duits was. Hy is opgehang in 'n beeld en getart as 'n 'vriend van die keiser'. Alhoewel daar niks pro-Duits in die boek was nie, het die beskuldigings bygedra tot sy nederlaag toe hy in 1918 vir die goewerneur van Minnesota gehardloop het. pro-Duits deur die groot pers [es] wat deur die spekulante ondersteun word. "
Net soos sy pa, sou Charles Lindbergh, jr. Ook teregstaan ​​op bewerings dat hy pro-Duits was. Maar in sy geval was die aanklag waar.
Volgens die vlieënier het Duitsland dit laat maak. In Engeland was daar 'organisasie sonder gees', sou hy in Augustus 1940 aan 'n radiopubliek vertel. 'In Frankryk was daar gees sonder organisasie in Duitsland, was daar albei.' Hoe meer Lindbergh onder die Engelse mense gewoon het, hoe minder vertroue het hy in hulle gehad. Hy tref hom, het hy geskryf, as onmoontlik om aan te sluit by 'n "moderne wêreld wat op 'n moderne tempo werk." En ongelukkig het hy geoordeel dat dit te laat was om hulle in te haal, 'om die verlore geleentheid terug te bring'. Brittanje se enigste hoop, soos hy eens aan sy vrou genoem het, was om by die Duitsers te leer en hul metodes aan te neem om te oorleef. Hy het ook nie vertroue of respek vir demokrasie in die Verenigde State gehad nie. Op die Amerikaanse vasteland voel hy omring deur middelmatigheid. In die somer van 1940 skryf hy in sy dagboek oor die agteruitgang van die Amerikaanse samelewing-"die oppervlakkigheid, die goedkoopheid, die gebrek aan begrip of belangstelling in fundamentele probleme." En die Jode het die probleme vererger. 'Daar is al te veel plekke soos New York,' het hy geskryf en verwys na die Joodse bevolking van die stad. "'N Paar Jode gee krag en karakter aan 'n land, maar te veel skep chaos. En ons kry te veel."
Was Lindbergh 'n Nazi? Hy was 'deursigtig eerlik en opreg', sê sir John Slessor, die marskalk van die Royal Air Force wat verskeie kere met Lindbergh vergader het. Slessor het later gesê dat Lindbergh se "ordentlikheid en naïwiteit" hom oortuig het dat die vlieënier bloot '' 'n treffende voorbeeld is van die effek van Duitse propaganda '. Een van Lindbergh se kennisse, die joernalis en digter Selden Rodman, het ook probeer om die affiniteit van die vlieënier met Nazi -Duitsland te verduidelik. 'Miskien is dit die konserwatisme van sy vriende en die aristokratiese rassedoktrines van Carrel wat hom simpatiek met Nazisme gemaak het,' het Rodman geskryf. "Miskien is dit die simboliek van sy eensame vlug en die verskriklike ontknoping van massa-aanbidding en die ontvoering wat hom tot die ongewilde saak gedryf het, omdat dit ongewild is, wat die Byroniese held altyd roem en ryk laat word vir skuldgevoelens en eensame vervolging."
Van sy kant af het Lindbergh geweet dat baie van sy standpunte in sekere kringe ongewild was, maar soos hy in 1940 aan 'n landswye radiopubliek gesê het: 'Ek sou veel eerder u respek vir die opregtheid van wat ek sê wil hê as om u applous te wen deur my bespreking te beperk tot populêre konsepte. " Omdat hy opregtheid vir intelligensie en insig verwar het, beskou hy homself as 'n realis wat besef het dat die Duitse tegnologiese vooruitgang die magsbalans in Europa ingrypend en onherroeplik verander het. Die enigste kwessie, wat hy eenkeer aan ambassadeur Joseph Kennedy verduidelik het, was "of hierdie verandering in vrede aanvaar sal word, of dat dit deur oorlog getoets moet word." Hy was trots op sy duidelike begrip van militêre krag en het in Junie 1940, voordat die Slag om Brittanje selfs begin het, donker voorspel dat die einde vir Engeland 'vinnig sal kom'. Die dramaturg Robert Sherwood, wat FDR in die somer van 1940 sou opstel om by sy spraakskrywerspan aan te sluit, het moontlik die naaste aan die waarheid oor Lindbergh gekom. Volgens die vlieënier het hy ''n buitengewone begrip van die krag van masjiene in teenstelling met die beginsels wat vrye mense 'n lewe gee'. Soos Sherwood voorgestel het, was Lindbergh eenvoudig naïef oor politiek, onkundig oor die geskiedenis, onopgevoed in buitelandse beleid en nasionale veiligheid, en bedrieg deur sy verliefdheid op Duitse tegnologie en krag. Miskien het hy nie ten volle waardeer nie, het Sherwood gesê, in watter mate die Duitse volk "nou gedokter is met die kokaïen van die wêreldrevolusie en die droom van wêreldoorheersing".
Ondanks sy uitbundige entoesiasme vir Duitsland, sy ontnugtering van demokrasie, die ywerige toejuiging wat hy van fasciste in die Verenigde State en in Duitsland ontvang het, sy bewondering vir die rasse-idees van Alexis Carrel, sy toenemend ekstremistiese en antisemitiese toesprake, en die feit dat sy simplistiese sienings weerspieël die Nazi -propaganda in die Verenigde State, Lindbergh wou blykbaar die beste vir Amerika hê. En tog was Franklin Roosevelt instinktief korrek in sy eie minder genuanseerde siening.
'Ek is absoluut daarvan oortuig dat Lindbergh 'n Nazi is', het FDR melodramaties gesê in Mei 1940, twee dae na Lindbergh se toespraak op 19 Mei, sy sekretaris van die tesourie en die ou buurman en vriend van die Dutchess County, Henry Morgenthau. 'As ek môre sou sterf, wil ek hê dat u dit moet weet.' Die president betreur dat die 38-jarige vlieënier "sy geloof in ons regeringsvorm heeltemal laat vaar het en Nazi-metodes aanvaar het omdat dit blykbaar doeltreffend is."
Ander in die Withuis het hierdie beoordeling gedeel. Lindbergh, Harold Ickes verneder, pretensieus voorgestel as 'n 'swaar denker', maar nooit '' 'n woord vir demokrasie self '' nie. Die vlieënier was die 'nommer 1 Nazi -medereisiger', het Ickes gesê. Die verheugde Duitse ambassade het heelhartig ingestem.'Wat Lindbergh met groot moed verkondig', het die Duitse militêre attaché by sy tuiskantoor in Berlyn geskryf, 'is beslis die hoogste en doeltreffendste vorm van propaganda.' Met ander woorde, waarom sou Duitsland 'n vyfde kolom in die Verenigde State nodig hê as dit die land se held, Charles Lindbergh, in sy kamp was?
Dit is 'n uittreksel uit 1940: FDR, Willkie, Lindbergh, Hitler-die verkiesing te midde van die storm, deur Susan Dunn, gepubliseer deur Yale University Press, 2013.
Hoe kommunisme Oos -Europa ná die Tweede Wêreldoorlog oorgeneem het
In 'n langverwagte geskiedenis wat hierdie week gepubliseer sal word, gebruik joernalis en skrywer Anne Applebaum uit eerstehandse verslae en voorheen ongepubliseerde argiefmateriaal om te beskryf hoe die Kremlin sy hegemonie oor Oos-Europa aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog gevestig het. Die boek, getiteld Ystergordyn: die verplettering van Oos -Europa, 1944-56, ondersoek die vernietiging van plaaslike instellings en die moorde, terreurveldtogte en taktiese maneuver wat Moskou in staat gestel het om 'n beheerstelsel op te stel wat nog dekades lank sal duur. Ek het met Applebaum gepraat, wie se vorige boek, 'n geskiedenis van die Sowjet -Goelag, die Pulitzer -prys gewen het.
U boek konsentreer op drie lande - Oos -Duitsland, Hongarye en Pole. Wat het jou veral laat kies?Ek het die drie gekies juis omdat hulle so verskillend is en net baie verskillende oorlogservarings gehad het. Duitsland was duidelik Nazi-Duitsland, Hongarye was 'n land tussenin, 'n soms gelukkige, soms ongelukkige bondgenoot van Hitler, en natuurlik was Pole 'n bondgenoot en baie aktief [betrokke by die stryd teen Hitler.]
Daarom was daar drie lande met verskillende onlangse geskiedenis en wat my interesseer, was die feit dat ten spyte van die kulturele verskille, ondanks die taalkundige verskille, ondanks die onlangse politieke geskiedenis, teen ongeveer die jaar 1950 as u na hierdie streek sou kyk vanaf die buite sou hulle almal baie dieselfde gelyk het.
In die voorwoord verklaar u dat een van die doeleindes van die boek is om die geskiedenis van totalitêre lande te bestudeer en die metodes wat deur diktators gebruik word om bevolkings te onderdruk. Wat kan uit die geskiedenis van die Sowjet -invloed in Oos -Europa geleer word?
Wat u leer uit die bestudering van die tydperk, is verskeie dinge. Die een is hoe goed voorbereid Stalin was voordat hy daar aangekom het. Hy het byvoorbeeld polisiemagte, geheime polisiemagte vir elk van die lande voorberei voordat hy in daardie lande aangekom het. Veral in Pole begin hy polisielede werf vanaf die jaar 1939. Natuurlik het ons altyd geweet dat hy kommunistiese partye voorberei en gewerf het vanaf die tyd van die Bolsjewistiese rewolusie.
U sien ook in watter soort instellings die Sowjetunie die meeste geïnteresseerd was. Byvoorbeeld, oral waar die Rooi Leër gegaan het, was die eerste ding wat hulle gedoen het om die radiostasie oor te neem. Hulle het baie geglo in propaganda, in die krag van propaganda en hulle het geglo dat as hulle net die massa kon bereik met die doeltreffendste manier, naamlik die radio, dan sou hulle hulle kon oortuig en dan sou hulle in staat is om die mag te neem en te hou.
U leer ook oor sommige van hul obsessies, sommige van die dinge waaroor hulle besorg was. Sedert die vroegste dae van die Sowjetunie was Sowjet -verteenwoordigers in die streek baie geïnteresseerd in wat ons nou die burgerlike samelewing noem. Hulle was dus baie geïnteresseerd in selfgeorganiseerde groepe. Dit beteken beide politieke partye, dit beteken sokkerklubs, dit beteken skaakklubs. Self-georganiseerde groepe van alle soorte was 'n teiken van Sowjet-belangstelling en in sommige gevalle van die begin af onderdruk.
Ondanks die uitgebreide voorbereidings van die Sowjetunie om sy invloed in Oos -Europa uit te brei, skryf u dat daar aan die begin 'n groot verskeidenheid politieke partye, private eienaarskap en gratis media was. Was die aanvanklike besettingsplan van die Sowjetunie dus ver van ideaal?
Hulle het nie perfek beplan nie. Hulle het strategies beplan. En hulle het nie geweet hoe lank dit sou neem om hierdie lande te beset of om hul politieke stelsels te verander nie, en ons het eintlik bewyse dat hulle gedink het dit kan baie lank neem - 20 jaar of 30 jaar voordat Europa kommunisties is .
Hulle het ook van die begin af gedink dat dit net 'n kwessie van tyd was voordat hulle en hul idees gewild was. Een van die redes waarom hulle verkiesings gehou het - en daar was 'n paar vrye verkiesings in die streek, veral in Hongarye en in Oos -Duitsland, ook in Tsjeggo -Slowakye, was baie vroeg - omdat hulle gedink het hulle sou wen. Hulle het gedink, weet u, Marx het ons vertel dat daar eers 'n burgerlike rewolusie sal wees, dan 'n kommunistiese rewolusie, en vroeër of later sal die werkers die bewussyn hê, dat hulle self tot bewussyn sal kom as die bewegende kragte van die geskiedenis en hulle sal verstaan ​​dat kommunisme die regte pad is en hulle sal ons aan bewind stem.
En hulle was inderdaad baie verstom in sommige gevalle toe dit nie gebeur het nie. Ek bedoel, een van die redes vir die groot ommekeer toe hulle hierdie vroeë bewys van demokrasie afgesny het, was dat hulle verloor het. Hulle het die vroeë verkiesings verloor en hulle het besef dat hulle hulle in die volgende ronde nog meer gaan verloor, en hulle het besluit om op te hou.
Volgens u boek streef Stalin meer as ideologie in Oos -Europa. Hy het ook 'n geopolitieke en selfs 'n handelsagenda gehad.
Daar was baie handelsbelange van Stalin se kant. Ek bedoel, in wese is dit die deportasie van Duitse fabrieke. Die Sowjetunie beset, verpak en versend letterlik uit Oos -Duitsland, uit groot dele van Hongarye en inderdaad baie van Pole, wat destyds nie bekend was nie, fabrieke, treinspore, perde en beeste. Alle soorte materiële goedere is uit die lande geneem en na die Sowjetunie gestuur.
Daar is een argument wat ek nie regtig in my boek bespreek nie, dat een van die redes vir die naoorlogse sukses van die Sowjetunie was dat dit die industriële produksie van hierdie lande beset en oorgeneem het. Dit was self baie swak na die oorlog en daar was selfs hongersnood in die Sowjetunie na die oorlog, soos ons weet.
Was Stalin van plan om 'n buffersone tussen die VSR en die Weste te skep deur Oos -Europa te beset uit vrees dat die Weste uiteindelik die Sowjetunie sou aanval?
U skryf dat die Sowjetunie kort ná die besetting met etniese suiwering in Oos -Europa begin het. Wie was die primêre slagoffer en wat was die motiewe agter die keuse van spesifieke etniese groepe vir reiniging?
Waarna die Sowjetunie na die oorlog geïnteresseerd was, was etniese suiwering in die suiwerste sin, dit wil sê dat hulle homogene state geskep het. Die primêre slagoffers en die eerste slagoffers van hierdie proses was die Duitsers. Daar is in Potsdam ooreengekom dat die Duitsers uit hierdie gebiede verwyder sou word, aangesien baie honderde jare gemengde etniese gebiede was. Dit het beteken dat miljoene Duitsers fisies verwyder moes word en vervang moes word deur Pole of [in] die Sudetenland vervang deur Tsjegge en Slowake.
Die proses van etniese suiwering was baie meer uitgebrei as wat ons nou gereeld onthou. Baie miljoene mense moes op die trein gesit en uit die land gestuur word, en ek moet twee dinge daaroor beklemtoon: die een is dat die kommunistiese partye self in baie van hierdie lande hierdie proses uitgevoer het, en die tweede is dat dit uiters gewild was. Die deportasie van die Duitsers word beskou as 'n groot prestasie van die kommunistiese partye en is destyds as sodanig beskou, al was dit natuurlik wreed en wreed en in baie gevalle onregverdig. Duitsers wat namens die Poolse verset gewerk het, is saam met Duitsers wat Nazi's was, gedeporteer.
Die ander groot deportasie - een van die ander groot deportasies van die streek - was in wese die ruil van Pole en Oekraïners. Toe die Poolse grens na die weste verskuif word, wat 'n hele aantal Pole in die Sowjetunie gelaat het, het dit ook 'n aantal Oekraïners in Pole gelaat, en daar was 'n besluit om hulle te ruil, om die een vir die ander te stuur. En dit was ook nie 'n maklike proses nie, want baie van die mense het eeue lank in hul dorpe gewoon en hulle was nie geneig om te gaan nie. En op sekere punte is geweld gebruik, dreigemente is gebruik, op 'n stadium was daar in werklikheid 'n oop oorlog tussen Pole en Oekraïners in die oostelike streke, iets wat in die res van die wêreld nie so goed bekend is nie.
Ondanks die onderdrukking het die Sowjetunie bondgenote in Oos -Europa gevind wat gretig was om saam te werk en self aktief aan die geweld deelgeneem het. Wie was hierdie mense? Het hulle politieke oortuigings gehad of was dit eenvoudige opportuniste wat net probeer het om mag te verkry deur samewerking met Moskou?
Ek dink hulle was mense wat albei was. Hulle was albei kansvatters en mense wat oortuigings gehad het. Ek bedoel, onthou dit omdat mense oortuigings gehad het. Om oortuigings te hê, maak nie van jou 'n morele persoon of 'n goeie mens nie, ek bedoel, die Nazi's het ook oortuigings gehad, hulle was oortuig dat hul stelsel reg was. Daar was dus baie mense wat oortuig was dat hierdie denkwyse korrek was en wetenskaplik deur Marx bewys is. Soveel van hulle was ideoloë, en terselfdertyd was hulle opportuniste, en hulle het gesien dat as hulle aan die partylin sou hou, en as hulle naby Moskou sou bly, hulle aan bewind sou bly.
Franklin D. Roosevelt: Buitelandse Sake
Gedurende sy eerste ses jaar in die amp, het Franklin Roosevelt 'n groot deel van sy tyd daaraan bestee om die Verenigde State uit die Groot Depressie te haal. Die president het egter beslis nie die buitelandse beleid van Amerika geïgnoreer toe hy die New Deal opgestel het nie. Roosevelt het van harte geglo dat die Verenigde State 'n belangrike rol in die wêreld speel, 'n ongelooflike posisie vir iemand wat Theodore Roosevelt en Woodrow Wilson onder sy politieke mentors beskou het. Maar gedurende die grootste deel van die dertigerjare het die volharding van die land se ekonomiese ellende en die teenwoordigheid van 'n isolasionistiese reeks onder 'n beduidende aantal Amerikaners (en 'n paar belangrike progressiewe politieke bondgenote) die FDR genoop om sy internasionalistiese seile af te sny. Met die koms van die oorlog in Europa en Asië, het FDR die Verenigde State in 'n geveg gevoer. Japan se aanval op Pearl Harbor het die Verenigde State egter ten volle in die konflik gebring.
Balanseer internasionalisme en ekonomiese probleme tuis
In teenstelling met president Hoover, wat geglo het dat die depressie uit internasionale omstandighede ontstaan, het Roosevelt geglo dat die land se ekonomiese ellende grootliks tuisgemaak is. As gevolg hiervan verwerp FDR Hoover se talle versoeke (gelewer gedurende die tydperk tussen FDR se verkiesing en inhuldiging) dat die inkomende administrasie Hoover se benadering tot die komende Londense ekonomiese konferensie ondersteun. Hoover het gehoop dat die Verenigde State en ander toonaangewende nywerheidslande in Londen 'n geldeenheidstabiliseringsprogram sou opstel en sy steun aan die internasionale goudstandaard sou belowe.
By die verwerping van Hoover se benadering, het FDR in wese 'n vorm van ekonomiese nasionalisme aangeneem en die Verenigde State daartoe verbind om die depressie alleen op te los. Hy het die London Economic Conference in die somer van 1933 afgeskakel en die dollar devalueer deur die Verenigde State van die internasionale goudstandaard te verwyder. Met hierdie laaste maneuver het Roosevelt probeer om die waarde van die Amerikaanse dollar kunsmatig op te blaas in die hoop om meer geld in die hande van kontantarm Amerikaners te plaas. Ongelukkig het hierdie maatreël die wêreldekonomie verder gedestabiliseer. Roosevelt erken gou sy fout en sy administrasie werk saam met Engeland en Frankryk om die internasionale ekonomiese stelsel te stabiliseer en onderhandel oor monetêre ooreenkomste met die lande in 1936.
Ondanks sy vroeë benadering tot buitelandse ekonomiese beleid, het FDR vinnig sy internasionalistiese neigings getoon. In 1934 het FDR die Wet op Wedersydse Handelsooreenkomste goedgekeur, wat hom in staat gestel het om 'n handelsstatus van 'die mees bevoorregte nasie' te verleen aan lande waarmee die Verenigde State handelsooreenkomste uitgewerk het. In 1933 het Roosevelt Amerika se verhouding met die Sowjetunie dramaties verander en amptelike bande tussen die twee nasies aangegaan. FDR het gehoop dat verbeterde betrekkinge met die USSR Amerikaanse handelsgeleenthede sou uitbrei en Japannese uitbreiding sou afskrik. Uiteindelik het die ooreenkoms dit ook nie bereik nie. 'N Ander aanduiding van FDR se verbintenis tot internasionale samewerking was sy onsuksesvolle stryd in 1935 om lidmaatskap van die Verenigde State by die Wêreldhof.
Gedurende hierdie vroeë tydperk in sy administrasie behaal Roosevelt sy grootste sukses in die buitelandse beleid deur sy 'goeie buurman' -beleid teenoor Latyns -Amerika en lande van die Westelike Halfrond. In werklikheid begin Hoover met die "Good Neighbor" -inisiatief en Roosevelt volg bloot die koers van sy voorganger. Maar onder toesig van FDR het die laaste Amerikaanse troepe hulle aan die Karibiese Eilande onttrek, en die Verenigde State het die Platt -wysiging opgehef, waarin die regering van Kuba belowe het om die reg van die Verenigde State te erken om in sy land in te gryp. Boonop het die Verenigde State die Pan-Amerikaanse konferensiebesluit van 1933 ondersteun wat bepaal dat geen land die reg het om in te gryp in die interne of buitelandse aangeleenthede van 'n ander land nie. FDR het selfs Mexiko se nasionalisering van sy oliebedryf in 1938 aanvaar - wat Amerikaanse bates onteien het - die oproepe om ingryping verwerp en die staatsdepartement gelas om eerder 'n vergoedingsplan op te stel.
Konfronteer Duitsland en Japan
FDR het die gebeure wat in die middel van die dertigerjare in Europa en Asië plaasgevind het, fyn dopgehou, veral die toenemend beledigende gedrag van Japan, Duitsland en Italië. Roosevelt wou Japan se groeiende mag in Asië bekamp deur China te ondersteun, hoewel hierdie beleid streng perke het. Vroeër het die Hoover -administrasie hom in die flagrante besetting van Japan laat in 1931 toegegee aan Mantsjoerije, 'n Chinese gebied, ryk aan minerale, en die Roosevelt -administrasie was in die tussenliggende jare nie meer bereid om Japannese aggressie teen te werk nie. In plaas daarvan, soos Hoover voor hom, het Roosevelt bloot geweier om die Japannese beheer van Mantsjoerije te erken. Die inval van Italië in 1935 in Ethiopië in 1935 het ook geen noemenswaardige reaksie van die Verenigde State ontlok nie. Om seker te wees, die ontbinding van Ethiopië kon Brittanje of Frankryk ook nie tot aksie aanspoor nie.
Die leiers van Japan en Duitsland het beslis opgemerk dat die demokrasieë nie reageer op aggressie in Mantsjoerië en Ethiopië nie. In Japan het 'n militaristiese en ekspansionistiese regering, wat nog steeds vergeet het van wat dit as 'n skamele behandeling in die nasleep van die Groot Oorlog beskou het, die plaaslike oorheersing gesien. Die ontwikkelende groot strategie van Japan het behels toegang tot die olie en ander grondstowwe van Oos-Asië en die vestiging van 'n koloniale ryk, of wat Japannese leiers in 1938 'n 'Groter Oos-Asië-mede-welvaartsfeer' genoem het. In Duitsland het die Nazi -diktator Adolf Hitler in 1933 aan bewind gekom en ou vyande en Jode die skuld gegee vir sy land se ellende. Hitler het dreigend gepraat oor die behoefte van die Duitse volk aan meer leefruimte ('Lebensraum') en sy geloof in die superioriteit van die Ariese ras. Hy het ook flagrant aangekondig dat Duitsland homself weer sal begin bewapen en die ontwapeningsooreenkomste wat hy in die twintigerjare onderteken het, weerlê.
In hierdie onheilspellende omgewing het die Verenigde State 'n amptelike neutraliteitsbeleid aanvaar. Tussen 1935 en 1939 het die kongres inderdaad vyf verskillende neutraliteitswette goedgekeur wat Amerikaanse betrokkenheid by buitelandse konflikte verbied het. Die stukrag vir hierdie wette kom van 'n herleefde Amerikaanse vredesbeweging, die onthullings van oorlogswins deur Amerikaanse ammunisie-ondernemings tydens die Groot Oorlog en 'n wydverspreide oortuiging onder Amerikaners dat hul ingryping in die Europese oorlog vrugteloos was. Roosevelt het probeer om hierdie wette - wat dikwels geen onderskeid tussen die aggressor en die slagoffer gemaak het nie - tot gemengde sukses te laat verdwyn. En hoewel hy dikwels 'n moeilike wedstryd gespreek het, veral in sy beroemde Chicago -toespraak van 1937, wat gewaarsku het oor die noodsaaklikheid om aggressors te "kwarantyn", het die president hom dikwels nie gewillig gemaak om isolasionalistiese sentiment op te hef nie.
Dit was dus nie verbasend dat die Verenigde State ledig was toe Europa nader aan oorlog kom nie. In 1936 het 'n burgeroorlog in Spanje uitgebreek wat die Republikeinse Spaanse regering teen die fascistiese magte van Generalissimo Francisco Franco getref het. Franco het steun van Duitsland en Italië ontvang, terwyl Engeland, Frankryk en die Verenigde State - met verwysing na hul begeerte om te voorkom dat die Spaanse konflik 'n tweede wêreldoorlog word - die oproepe van die Republikeinse magte om hulp ignoreer. Franco het in 1939 as oorwinnaar uit die stryd getree.
Daling in die oorlog
Hitler het sy verwoestende verowering van Europa in 1936 begin en sy troepe na die Rynland, 'n gedemilitariseerde gebied wat aan Frankryk, België en Duitsland grens, ingelui. Aan die einde van 1936 het Duitsland 'n bondgenootskap met Italië en Japan gemaak, en dit het Oostenryk twee jaar later geannekseer. Terwyl Hitler na die Sudetenland ('n deel van Tsjeggo-Slowakye) kyk, ontmoet Frankryk en Brittanje, wat 'n kontinentwye konflik vrees, Hitler in München en ontmoet wat hulle dink 'n vredesbesparende winskoop was: hulle sou toetree tot Hitler se verowering van die Sudetenland in ruil vir sy ooreenkoms om nie meer grondgebied na te jaag nie. Die ooreenkoms is gesluit sonder die deelname van die Tsjeggies - en met goedkeuring van FDR.
Ses maande later val Hitler Tsjeggo -Slowakye binne, in stryd met die München -ooreenkoms. Dit was duidelik dat Hitler se volgende doelwit Pole was, en Brittanje en Frankryk het hulle tot hul verdediging toegesê. In 'n meesterlike diplomatieke stap het Hitler einde Augustus 1939 'n nie-aggressiewe ooreenkoms met die Sowjetunie gesluit en 'n teëstander uit sy ooste verwyder. Op 1 September 1939 val Duitse magte Pole binne. Brittanje en Frankryk het gereageer deur oorlog teen Duitsland te verklaar. Die Tweede Wêreldoorlog het begin.
In die lente van 1940 het Hitler sy aandag gevestig op Wes -Europa, deur Denemarke, Holland, België, Noorweë en Frankryk binne te val en te verower. Nazi -Duitsland (saam met sy bondgenote Italië en die Sowjetunie) het nou die hele kontinentale Europa beheer. Net Brittanje bly vry van die Nazi -juk. In die somer van 1940 begin Hitler 'n massiewe lugoorlog teen Engeland om sy verdediging te versag ter voorbereiding op 'n volskaalse inval in die Britse Eilande.
Roosevelt se simpatie lê duidelik by die Britte en Franse, maar die Neutraliteitswette en 'n sterk isolasionistiese blok in die Amerikaanse politiek het hom gekniehalter. By die uitbreek van die vyandelikhede in September 1939, het FDR die Amerikaanse neutraliteit herbevestig en egter opgemerk dat hy nie 'kon vra dat elke Amerikaner ook neutraal sou bly in gedagte' nie. Hy het dan sy bes gedoen om die Verenigde State aan te moedig om Groot -Brittanje te ondersteun en die nasie alle hulp te verleen "kort van oorlog". Hierdie strategie het drie hoofeffekte gehad. Eerstens het dit Brittanje sielkundige aanmoediging en materiële hulp gebied, maar dikwels meer van eersgenoemde as laasgenoemde. Tweedens, dit het die Verenigde State tyd gekoop om sy militêre paraatheid te versterk, wat onvoldoende was vir 'n wêreldoorlog. Uiteindelik het dit die Verenigde State 'n aktiewe, indien nie -verklaarde, deelnemer aan die oorlog gemaak.
In die herfs van 1939 het FDR 'n geringe hersiening van die Neutraliteitswet gewen, waardeur strydlustiges nou wapens in die Verenigde State kon koop, maar slegs met kontant en slegs as hulle hul aankope self vervoer, 'n bepaling genaamd 'kontant en dra'. Byna 'n jaar later het die Verenigde State en Brittanje 'n ooreenkoms aangegaan waarin die Amerikaners die Britse vyftig motballe vernietigers geleen het in ruil vir die gebruik van agt Britse militêre basisse. En in Maart 1941 wen FDR die inwerkingstelling van 'n Lend-Lease-program wat die Britte en ander Geallieerdes voortgesette toegang tot Amerikaanse wapens en voorrade moontlik maak, ondanks hul vinnig verslegtende finansiële situasie. Die enorme bedrag van $ 7 miljard wat die Kongres bewillig het, sal uiteindelik meer as $ 50 miljard beloop.
Die oorlog het dieselfde jaar 'n belangrike wending geneem. Nadat hy nie die Britte deur die lug kon onderwerp nie-die sogenaamde "Battle of Britain" waarin die Royal Air Force as oorwinnaar uit die stryd getree het oor die Duitse Luftwaffe-het Hitler twee noodlottige besluite geneem. Eerstens het hy 'n massiewe inval van sy voormalige bondgenoot, die Sowjetunie, geloods. Tweedens het hy probeer om die Britte te verower deur die eilandnasie uit die see te verstik en Nazi -duikbote gelas om Britse skeepvaart in die Noord -Atlantiese Oseaan aan te val. Die twee besluite het die Verenigde State net dieper in die oorlog getrek. FDR het Lend-Lease-hulp aan die Sowjette verleng. Belangriker nog, hy het die Amerikaanse vloot na die Noord -Atlantiese Oseaan beveel om eers daardie streek te "patrolleer" en dan Britse skepe te "begelei". Hierdie laasgenoemde bevel het die vloot in staat gestel om op Duitse subs op sigself te vuur. Teen die herfs van 1941 was Duitsland en die Verenigde State in totaal oorlog, behalwe naam.
Roosevelt se leierskap gedurende hierdie tydperk was van deurslaggewende belang, hoewel dit ver van foutloos was. Hy en die Britse premier Winston Churchill het 'n effektiewe span gevorm en 'n gesamentlike verklaring opgestel van die oorlogsdoelwitte van hul nasies, genaamd die "Atlantiese Handves", in Augustus 1941. Hierdie samewerking het uitgebrei na beide leiers se ondergeskiktes, wat ernstig begin beplan het vir die komende oorlog. Tuis het FDR dit reggekry om die isolasionistiese gehuil wat sy strategie vir 'kort oorlog' begroet het, stil te maak en die proses van heropbou en herbewapening van Amerika se weermag te bevorder.
Tog het FDR selde beleidsposisies ingeneem wat die land daartoe verbind het om 'n duidelike aksie te volg. Roosevelt se optrede het die Verenigde State in wese in 'n oorlog geplaas, maar FDR het geweier om die gevaar te erken, en het dikwels met ontwykende antwoorde gereageer op persvrae oor die verskil tussen 'n oorlog en 'n oorlog. Uiteindelik was FDR dikwels 'n verwarrende, frustrerende en vlekkerige administrateur toe hy die land se militêre en industriële voorbereidings vir oorlog gelei het. Prominente lede van sy kabinet en personeel het al hierdie mislukkings vererg.
Die geweldige uitdagings wat Roosevelt in die Europese konflik in die gesig gestaar het, word vererger deur die verslegtende situasie in Asië, en veral deur die afswaai in die betrekkinge tussen Amerika en Japan. In 1937 het die verhouding verder versleg nadat Japan China aangeval het, 'n land waaraan 'n aantal Amerikaners 'n sterk verbintenis gehad het. FDR het hulp aan China aangebied, hoewel die neutraliteitswette en die krag van die isolationistiese blok in die Amerikaanse politiek verseker het dat sulke hulp uiters beperk bly. In plaas daarvan was die strategie van FDR, in samewerking met ander Westerse lande, om Japan ekonomies en polities te beperk en te isoleer. As hy die 'Japannese hond' - soos Churchill na Japan verwys het - kon weghou, het FDR geredeneer dat hy dit wat hy as die dringender Duitse probleem beskou, kan hanteer. In praktiese terme het FDR ook besef hoe moeilik dit vir die Verenigde State sou wees om gelyktydig voor te berei op oorloë in Asië en Europa.
Die strategie het aansienlike nadele gehad. Deur Japan te isoleer, het die Verenigde State en sy bondgenote die vrees van Japan vererger om toegang tot die hulpbronne te ontneem wat hulle nodig gehad het om die oorlog in China verder te vervolg. Teen die somer van 1941 voel die leiers van Japan toenemend deur 'n koalisie van Amerika, Brittanje, China en die Nederlanders (die ABCD -moondhede) ingeneem en openlik aggressiewe buitelandse en militêre beleid aangeneem.
Japan het in die somer van 1941 die suide van Indochina binnegeval om industriële voorrade te bekom wat dit nodig geag het om sy ryk en militêre voordeel te behou. Die Roosevelt -administrasie het gereageer deur Japan se bates in die Verenigde State te vries en sy toegang tot petroleumprodukte te beperk. Japanse leiers was woedend en selfs meer oortuig dat die Verenigde State hul nasionale belang in gevaar gestel het. Roosevelt en sy raadgewers het intussen vir oorlog omgord.
Oorlog het gekom, maar op 'n baie onverwagte manier. Op 7 Desember 1941 het Japan 'n verrassingsaanval teen die Verenigde State geloods by die Pearl Harbor -vlootbasis in Hawaii, Amerika se belangrikste voorpos in die Stille Oseaan. Die aanval het die Amerikaanse Stille Oseaan -vloot, waarvan die vliegdekskepe op see was, groot skade berokken, maar nie vernietig nie. Die Kongres verklaar Japan op 8 Desember drie dae later, Duitsland en Italië verklaar oorlog teen die Verenigde State, wat die Amerikaanse kongres erken het in 'n resolusie waarin die oorlogstoestand aanvaar is. Teen Desember 1941 het die Verenigde State uiteindelik deelgeneem aan die oorlog - nou 'n ware wêreldoorlog - na 'n paar jaar as 'n belangstellende en aktiewe toeskouer. Die land sou nooit weer dieselfde wees nie.
Die lotgevalle van die Geallieerdes het in die eerste maande van 1942 somber gelyk. Teen Januarie het die Britte en die Sowjets - wat in Mei 'n formele alliansieverdrag sou onderteken - die Nazi -aanslag tot 'n einde gebring, ten minste tydelik. Hierdie twee nasies was egter geensins, selfs met Amerikaanse hulp, gereed om die oorlog beslissend in hul guns te draai nie, veral omdat die Nazi's in beheer van Wes -Europa en die Amerikaanse oorlogsmasjien nog in verskillende toestande was. Boonop het Duitse duikbote gedurende die eerste maande van 1942 byna een miljoen ton geallieerde skeepsvaart na die onderkant van die Atlantiese Oseaan gestuur. In Asië het Japan 'n reeks oorwinnings behaal oor die Verenigde State en sy Britse en Nederlandse bondgenote terwyl hulle van eiland na eiland beweeg het, en die verdediging van geallieerde verdedigers in die Filippyne (April en Mei) sowel as in die Stille Oseaan by die Slag van Java See (Februarie).
Geallieerde strategie, wat die Verenigde State en Brittanje ooreengekom het voordat Amerika die oorlog betree het, het 'n beroep op die Verenigde State gedoen om 'n hou -aksie in die Stille Oseaan te beveg terwyl die Geallieerdes konsentreer op die nederlaag van Nazi -Duitsland. Amerika se eerste beduidende winste het egter teen Japan gekom, aangesien die Amerikaanse vloot 'n reeks oorwinnings in 1942 behaal het, eers in die Koraalsee vroeg in Mei en daarna op Midway Island in Junie, wat die Japanse opmars effektief gestuit het. In Europa het die Sowjetunie verwoestende aanvalle van die Duitse weermag aan die oostelike front geabsorbeer, met die Nazi's wat binne dertig kilometer van Moskou gevorder het.
In die Noord -Atlantiese Oseaan het Britse en Amerikaanse skepe - met behulp van die konvooi -strategie en uitstekende tegnologie - die doeltreffendheid van Duitse duikbote verminder. Teen November kon Brittanje en die Verenigde State 'n gekoördineerde offensief teen Duitsland onderneem en 'n aanval in Noord -Afrika begin.
Die gety draai die volgende jaar teen Japan en Duitsland, en ten gunste van die Verenigde State, Brittanje, China en die Sowjetunie. In die Stille Oseaan het die Verenigde State die strop om Japannese begin toeneem deur middel van 'n veldtog vir eilande. Die Amerikaners het groot oorwinnings in Guadalcanal (Februarie), Bougainville (November) en Tarawa (November) behaal. Die gevegte was egter buitengewoon wreed en die slagoffers was groot aan beide kante by Tarawa, 'n stuk grond van 300 hektaar, die Amerikaners het 3 000 slagoffers gely.
In Europa het die Britte en die Amerikaners die veldtog van Noord -Afrika in Mei 1943 voltooi, enkele maande nadat die Sowjets die Nazi's by Stalingrad, die beslissende stryd aan die Oosfront, teruggedraai het. Churchill het FDR op die konferensie in Casablanca in Januarie 1943 oortuig dat die Geallieerdes die 'sagte onderbuik' van Nazi -Europa volgende moet binnedring: Italië. Stalin was dit nie eens nie-hy wou 'n groot aanval op Frankryk hê om die Nazi's te dwing om troepe na Wes-Europa te verskuif-maar tevergeefs het die gesamentlike Anglo-Amerikaanse inval in Italië in die somer van 1943 begin. Dit was 'n wrede en bloedige geveg wat geduur het vir twee jaar. In November vergader die 'Groot Drie' - DDR, Churchill en Stalin - in Teheran, Iran, waar FDR en Churchill 'n skeptiese Stalin belowe dat hulle Frankryk in 1944 sal binnedring.
Onder bevel van die Amerikaanse generaal Dwight D. Eisenhower, land die Geallieerdes op 6 Junie 1944 in Noordwes-Frankryk. Die "D-Day" operasie was 'n groot sukses, en Parys is aan die einde van die somer bevry. Gedurende die herfs van 1944 het Amerikaanse en Britse magte oor Frankryk geveg. Die oorlog was blykbaar op pad na sy laaste hoofstuk, aangesien die Sowjets vinnig aan die oostelike front gevorder het en die Amerikaners en Britte Duitsland toegemaak het.
Die Geallieerdes het soortgelyke winste in Asië in 1944 behaal deur belangrike gevegte in die Filippyne, Nieu -Guinee, Saipan en Guam te wen. Hierdie twee oorwinnings het die Verenigde State beheer gegee oor eilande waarvandaan hulle bomwerpers kon lanseer om groot Japannese stede uit die lug aan te val. Hierdie lugoorlog het aan die einde van 1944 ernstig begin, wat die industriële sentrums van Japan verwoes het en sy mense geterroriseer het. Die inval in Japan het egter in 1945 voorgelê en Amerikaanse oorlogsbeplanners het gevrees dat dit net so groot sou wees as die Stille Oseaan -veldtog wat dit voorafgegaan het, net op groter skaal.
Teen die agtergrond van hierdie ontwikkelings het FDR en sy medewerkers planne uitgevoer vir die struktuur van die naoorlogse wêreld, 'n taak wat hulle aan die begin van die veertigerjare onderneem het. In 1942 het FDR 'n sleutelrol gespeel in die totstandkoming van 'n koalisie van ses-en-twintig nasies wat die ideale bevestig het wat die Atlantiese Handves neergelê het. FDR noem hierdie koalisie die 'Verenigde Nasies'. Die president het gehoop dat die Verenigde Nasies as organisasie die oorlog sou oorleef en daarna 'n nuwe agenda sou aanvaar: wêreldvrede en samewerking. By Teheran in 1943 het FDR daarin geslaag om Stalin se ooreenkoms om by die voorgestelde liggaam aan te sluit, te verseker.
Die gesprekke tussen FDR, Churchill en Stalin het in Januarie 1945 voortgegaan by Jalta, op die Krim. Teen hierdie tyd was FDR 'n swak en siek man, vervalle van sy jare in die amp, sy energieke veldtog en sy mediese toestand. Die Jalta -vergadering was boonop uiters gespanne. Oorwinning in Europa was amper verseker, maar die Geallieerdes het nog nie ooreengekom oor die politieke of ekonomiese toekoms van Europa na die oorlog nie. Stalin was kwaad dat die Amerikaners en Britte nie vroeër die Engelse Kanaal oorgesteek het nie, wat die Sowjetunie die swaarkry van die Duitse militêre mag laat opneem het. Roosevelt waardeer Stalin se klagtes, hoewel hy hom reeds in 1943 voorberei het om 'n Sowjet -invloedsfeer in Oos -Europa te erken. Moskou het die Jalta -reëlings, wat 'n ondertekende verklaring van bevryde Europa insluit, geïnterpreteer as 'n vrye hand om marionetregerings in die hele streek op te rig.
'N Maand na Jalta het die geallieerde troepe die Rynrivier na Duitsland oorgesteek. Duitse soldate het nou in die tienduisende oorgegee toe die Nazi -regime verbrokkel het. Terwyl hulle gevorder het, het die geallieerde troepe die konsentrasiekampe wat gebou is vir die hervestiging en werk van politieke gevangenes uit die hele Europa, en die uitwissingskampe, wat hoofsaaklik in Sentraal- en Oos -Europa opgerig is, blootgestel aan die uitroei van hele groepe mense, met Jode as die primêre teiken. FDR en sy administrasie het gedurende 'n groot deel van die oorlog geweet dat die Nazi's Jode vermoor het - hoewel hulle waarskynlik nie die omvang van hierdie operasie kon en kon nie. Die beleid van FDR was om eers die oorlog te wen, wat weer die moord sou stop. Baie jare later sou hierdie beleid aangeval word deur diegene wat geglo het dat Amerika meer kon gedoen het en moes gehad het om Europese Jode te help.
Verskille tussen die VSA en die USSR
Waarom het die VSA en die Sowjetunie mekaar dan so gehaat? Een van die belangrikste redes was dat die twee moondhede teenstrydige ideologieë gehad het (waarmee ons politieke oortuigings en beginsels bedoel).
* Die Sowjetunie was die eerste kommunistiese regime ter wêreld. Die belangrikste idee van kommunisme was dat die werkers van die land aan die stuur was, nadat hulle die politici, aristokrate, nyweraars en godsdiensleiers wat hulle in die verlede beheer en uitgebuit het, omvergewerp het. Volgens die Sowjetunie was hierdie soort uitbuiting presies wat in die VSA gebeur het.
* Die VSA het 'n ekonomiese model genaamd kapitalisme gevolg, waar mense die vryheid het om besighede te stig en wins te maak, en besluit oor die lone wat hulle aan hul werkers betaal het. Dit het 'n stelsel geskep waar ryk sowel as arm mense was. Kommunisme was basies 'n verwerping van kapitalisme.
* Maar moenie dink dat die kommunistiese stelsel uitstekend was nie en dat die VSA 'n uitbuiting was. Ons moet hier 'n ander ideaal in ag neem: vryheid. Die VSA was (en is) 'n demokrasie, waar mense gestem het vir die politici wat hulle wou verteenwoordig. Nie net dit nie, mense kon sê wat hulle wil.
* Alhoewel die Sowjetunie ook beweer dat hy vryheid bied omdat dit kapitalisme verwerp het, was dit in werklikheid 'n diktatuur. Een man het die vertoning behartig: Josef Stalin. En hy het letterlik tienduisende mense tereggestel en gevange geneem omdat hulle vermoed het dat hy hom of die Sowjetunie teëstaan. Omdat die Sowjetunie ook 'n groot netwerk van geheime polisie gehad het, leef mense in die Sowjetunie in vrees om hulle teen die regime uit te spreek en het hulle feitlik geen persoonlike vryheid nie.