Hoe recovery werk – houvanblou
Kategorie: Hoe recovery werk
Februarie 27, 2019 Februarie 27, 2019 Nena Dreyer2 Kommentaar
Desember 18, 2016 Nena Dreyer6 Kommentaar
Ek wonder of daar so movie is of was? Dalk 'n riller? My geneigdheid om alles en almal – buiten myself- te wil fix is een van die grootste struikelblokke in my recovery paadjie.
Interafhanklikheid in verhoudings (ook familie verbande) is die verslawing daaraan om te probeer om mense te "fix." Dit veroorsaak dat 'n verhouding disfunksioneel bly en eindig sonder uitsondering in die verlies van jouself. Dit veroorsaak ergter nie slegs skade aan die "fixer" nie, omdat die ander persoon dikwels nie die gevolge van hulle dade of keuses hoef te dra nie beteken dit ongelukkig dat hulle nie uit hulle foute kan leer nie en kosbare geleenthede vir selfontwikkeling verlore gaan. (Lees meer in "The Doormat Syndrome" deur Lynne Namka.
Ek kan onthou dat my pa my eendag vertel het dat ek op driejarige ouderdom die eerste keer see toe was. Pappa, mamma, oupa en ouma was saam. Ek het egter aanhoudelik, volgens my pa, die heeltyd gecheck of almal nog daar was as ons in die branders gaan speel en kon glad nie ontspan as ek nie my hele familie sien nie. My geneigdheid om verantwoordelikheid vir ander te aanvaar is diep gewortel. Blykbaar is dit algeneem in oudste kinders.
My man se alkoholisme en dogter se verslawing het egter die geneigdheid mooi aangehelp. Natuurlik moes ek fix – hulle spesialiteit was om chaos te veroorsaak. En natuurlik hoe meer ek ge"fix" het, hoe minder was daar vir hulle om verantwoordelikheid voor te neem om nie eers al die kosbare leerskoolgeleenthede was verbygeglip het te noem nie.
Die hele storie kan nogal prysenswaardig voorkom: Sy is so onselfsugtig, hy leef regtig vir sy gesin, sy is so staatmaker…. Eitlik is dit maar in wese selfsugtig: EK is gelukkig as jy gelukkig is. As ek jou kan gelukkig maak kry ek my kicks daaruit. Julle gaan dit oor die kerstyd wat families bymekaarkom baie beleef – almal is so besig om die res te probeer gelukkig hou en entertain dat niemand hulself is of hulself regtig geniet nie. Wel dit is my ervaring in die paar disfunksionele verhouding waarmee ek myself in die verlede omring het.
So sit ek verlede week weer in sak en as. Platgeslaan deur universiteitsuitslae. Nie eers myne nie. En ek kan dit nie fix nie. 'n Ontsettende selfvernietigende gedagtegang vreet aan my. Al die jare se "cope" en "fix" en stukke optel wat geleethede gesteel het vir my geliefdes om te leer uit hulle foute, om deursettingsvermoeë te ontwikkel, om regtig uit te figure wie hulle is en wat hulle in die lewe wil hê. Die jurie in my kop besluit soos een man dat alles my skuld is en die negatiewe selfspraak draai om en om totdat ek 'n punt beereik wat ek glad nie meer kan onthou wat my doel op hierdie aarde is of die sin van my bestaan nie.
Ek praat met my God en sit die hele sak patats voor hom neer. Dit is nie mooi nie, sopnat gehuil en daar is nie mooi woordjies of treffende frases nie. Al wat die lompe gemompel en getjank my baat is om weereens te besef is dat ek nie god is nie. Dat ek nie alles kan fix nie. Dat dit ook OK is om nie altyd OK te wees nie. En ek herinner myself weer dat ek net een dag op 'n slag moet probeer aanpak. My dag. Nie die hele wêreld se hele toekoms nie.
Posted in Die geliefdes van die alkoholis, Die gevolge van verslawing, Hoe recovery werk, Ouer van 'n verslaafde