Versindaba » Blog Archive » Nini Bennett. Openbare vervoer as teater van sosiale protes.
Nini Bennett. Openbare vervoer as teater van sosiale protes.
In 2012 word ek genader om ’n kort boekoorsig oor Imraan Coovadia se roman, The Institute for Taxi Poetry vir ’n vrouetydskrif te doen. Die verhaal handel oor fiktiewe taxi-digters in Kaapstad, en hoe die pendelaars sin probeer maak uit hulle alledaagse bestaan deur die skryf van poësie: die werkersklas se lief en leef en protes vind gestalte in digterlike vlugskrifte. Die volgende raak beskrywing val my op: The taxi poet, according to Adam, is “a chimera, part politician, part social worker, part navigator and banker, nurse and first responder. His function is to record “all the shifting sensations, impressions, and moving feelings,” some of which are so enigmatic that they can only be inserted into public memory by the poet. Implicit in these definitions of the characteristics of a taxi poet is the textualisation of contemporary concerns via the medium of poetry by an “everyman” figure. It may thus be inferred that the taxi poet is located in the nexus between public and private memory. Die volledige resensie deur Thando Njovane is hier. (http://www.litnet.co.za/a-national-treasure-imraan-coovadias-the-institute-for-taxi-poetry/).
Ek open ’n nuwe dokument op my rekenaar met die hofie: Openbare vervoer as teater van sosiale protes.
Op 1 Desember word daar wêreldwyd hulde gebring aan die menseregte-aktivis, Rosa Parks. In 1955 is Parks gearresteer nadat sy geweier het om haar sitplek in ’n bus af te staan aan ’n wit persoon, aangesien die wit gedeelte van die bus reeds beset was. Op 5 Desember 1955 is Parks skuldig bevind aan ‘n oortreding van rasseskeidingswetgewing. Menseregteleiers soos Martin Luther King jr en ED Nixon het die Montgomery-busboikot die dag van Parks se verhoor gelei, wat om die beurt aanleiding gegee het tot verskeie hervormings in die VSA. Die 1987-Pulitzer-pryswenner en digter, Rita Dove, bring só hulde aan Parks:
In Adam Small se bundel, Kitaar my kruis, word ’n Kaapse rasse-insident op ’n bus beskryf. Die gedig Vryheid toon merkwaardige ooreenkomste met Parks se verhaal. Vervolgens enkele gedeeltes uit hierdie lang gedig:
die leuen kry gestalte
toe ons die bus na Wynberg haal terug
die middag by die 15de bushalte
ons klim die trap, die bus is agter vol
agter waar ons, die bruines sit, mág sit
deel van die droewe hel van hierdie rit
agt sitplekke is oop voorin die bus
vir blankes net
en ’n swanger vrou moet staan, sy’s bruin, nie wit
ek vra die kondukteur mag sy maar sit
hy skud sy kop
en wys die vinger na die bord, die welbekende bord:
vir blankes net –
vir nie-blankes word vreugde opgeskort
steeds deur die bord
en ’n vrou ses maande swanger mag nie sit
sy staan vir ses, vir sewe myl, sy staan
ons almal staan, staan meer as ses en meer as sewe myl,
staan vir ’n hele lewe
en agt sitplekke oop, maar sy moet staan
o God, u hoogste proef is nie die vuur maar die vernedering!
Ek skep nog ’n hofie: Sosiale protes. Busse. Dan dwaal my geestesoog na die Groot Verseboek, en JC Steyn se bekende gedig wat berig oor die busramp waarin 23 skoolkinders op 28 Januarie 1970 gesterf het, verskyn voor my.
Spooroorwegramp by Henley-on-Klip
stasienaam by Vereeniging:
onwerklike vereniging –
op Afrikaanse klipbodem.
skoolbus by spooroorweg
in slaggat gestol
(bloed stol op klip)
’n sneltrein snel voort,
23 van gras
wat die wolke en die veld,
die sonlig en die weerlig
nooit weer sal belewe nie,
vir wie mamma nooit meer
’n toebroodtjie sal smeer nie,
wat vir pa nie half vererg
oor nuwe wiskunde sal terg nie.
Tussen bleek hande en groen sakdoeke,
honde vol manewales in rooi prenteboeke,
blaaie met aftrek- en deelsomme,
ontlede sinne, aardes, sonne,
en ’n Bybel wat vertel van sonde,
tussen die vlees en die gras
soek ’n seun in bloed en glas…
“Waar’s my sussie, ek dink sy was…”
Wie huil so hartverskeurend
as ’n seun by ’n verskeurde
hals oor kop tot tone?
Of is moeders se trane egter,
of die klein weggedroogde trane
van die laaste oomblikke
angs voor die slag
hande onder allerhande
bewysstukke vir lykskouings,
aanklagte van heinde,
huldigings van verre
(’n monument vir die held Johan
wat gesterf het om drie maats te red).
egter trane teen egte klip;
leed raak gou vergeet.
Die nuwe uitwiskunde word gewis
doodgewoon gewoonweg dóód.
Joan Hambidge onthou die Henley-on-Klip-busramp se tragiese tweeling, die Westdene-busramp op 27 Maart 1985 soos volg.
Gelukkig is julle
’n toe vuis.
Nooit sal pyn
die polse) wys.
’n Bus verpas,
reis, nie weer.
van ouers vergeef.
slaap soet. Kinders
moet gehoor, nie
Ook Andries Bezuidenhout bring hulde aan die slagoffers in ’n gedig op Versindaba. (https://versindaba.co.za/2009/08/04/stillewe-nuwe-gedig/). Ek voeg ’n nuwe hofie by die bestaandes in my dokument: Busrampe. Digkuns as maatskaplike bewussyn.
’n Paar weke gelede wys my geliefde vir my ’n video wat handel oor train surfing. Dit is ’n waaghalsige sport of kunsvorm wat reeds sedert die vyftigerjare gewild is onder die jeug van Suid-Afrika. Werkloosheid, armoede, uitsigloosheid en verveling is van die oorsake (www.youtube.com/watch?v=seBkEutvnQU). Ek skryf verder: Maatskaplike onrus. Treine. Daar is iets poëties en aangrypend aan die doodsveragtende reis na niks. Om bo-op ’n bewegende trein se dak te dans, om te deel in die noodlotskans: óf die lewe, óf die dood. Om te heers oor die werkersklas en die apartheidsgeskiedenis van shunting – en binne ’n splytsekond wég te duik van elektriese kabels. Al die train surfers droom daarvan om beroemde Hollywoord-waaghalse te word. Hoe ironies: die choreografie van die dood bied jou niks behalwe die vlugvoetigheid van oorlewing. My internetsoektog na digkuns oor train surfing lewer nie veel op nie; dit is immers ’n donker en geslote sub-kultuur. Ek vind wel ’n paar lirieke en kletsrym van angry young men, en ’n belowende gedig op ’n aanlyndigblad van die Bokkeveld-kontreidigter, Andy Paulse, wat volgende jaar met die bundel Ôs debuteer.
Van treine gepraat: iewers in 2013 ontvang ek Clinton V du Plessis se bundel, Rangeer in die pos. (Dis tog vreemd wat ’n mens onthou: as jy ’n digbundel geskenk kry, nooi die omslagontwerp jou dadelik binne. My hart het vinniger geklop; ook dat ek Kitaar my kruis se ryk sepia-ontwerp sedert my twaalfde verjaardag iewers in die jeugargief van herinnering gebêre het). Die temas en motiewe rondom treine, stasies en sosiale protes lê kruis en dwars in Rangeer, ’n mooi bundel wat sinvol deurgekomponeer is. Dit is veral die bittersoet herinnering aan apartheid wat tref. Vervolgens strofes 1, 2, 7 en 11-12 uit dié lang gedig.
Pa, onthou jy ons in die derde klas
of soms in die oop rywa, bombela)
op die heel boonste laairak
eerste vir ons aangebied het, my kinderskoeneles
Pa, die dood is ’n boemeltrein wat niemand kan verpas nie
Here Pa, ons mis jou,
hiér op die toegegroeide sylyne van die lewe.
Dit is Vrydagaand. In die agtergrond begin die maandelikse motorrenne soos reuse muskiete neul. Dit is betaaldag vir sommige. Betaaldag – en die dobbelsteen word gewerp. Ek trek ’n ou notaboek nader en maak ’n nota: Clinton V du Plessis se nuwe bundel, Aantekeninge teen die skemeruur verskyn volgende jaar. Tussen huishoudelike lysies, berekeninge, aantekeninge en gedigte met deurgehaalde reëls soos dwarslêers skryf ek verder. Ek onderstreep die volgende sin: Of die spreker verwys na taxi’s, busse of treine – openbare vervoergebruik bied ’n kleurryke matrys waarbinne ’n digter se protes versny in persoonlike en openbare ruimtes.
In die veraf stilte hoor ek ’n ambulans. Dit beweeg dringend nader. Dan buig die sirene om die hoek voor die klank atonaal breek en wegsterf.
Du Plessis, Cinton V. 2013. Rangeer. Cradock: Ama-coloured Sloguns.
Opperman, DJ. 1980. Groot Verseboek. Kaapstad: Tafelberg.
Small, A. 1987. Kitaar my kruis. Pretoria: HAUM-Literêr.
(Besoek 27 November 2015).
Tags: Adam Small, Andries Bezuidenhout, Clinton V. du Plessis, Imraam Coovadia, J.C. Steyn, Joan Hambidge, openbare vervoer, Rita Dove, Rosa Parks, sosiale protes, The Institute for Taxi Poetry, train surfing
Monday, November 30th, 2015 | Binneblik, Nini Bennett.
Een Kommentaar op “Nini Bennett. Openbare vervoer as teater van sosiale protes.”
December 2nd, 2015 at 3:31 pm
Die blog is aangrypend. Hoe afhanklik is ons nie van vervoer nie! Hoe ontoegerus is die mens om vervoertragedies te verwerk, maar dat daar steeds oop en bloot gesoek en gevra word na tragedie met ‘train surfing” en onwettige straat wedrenne.
Die gedigte wat aangehaal is, is manjifieke voorbeelde van protes maar ook van empatie. Die digters raak aan rou senuwees.
Baie goeie blog en tema!