kampe | teo @ UP
Archive for the ‘kampe’ category
Kategorieë: Flieks, kampe, Teologie
Julie 20, 2009
Dit was weer tyd vir Skoolverwisselingskamp by Bad-Se-Loop aai-jaai-joegaai! En ek moet sê, teen die 3e keer wat ek daar gekom het, het ek regtig lief geword vir die plek.
Dit was ‘n kamp vol stories, soos kampe maar altyd is. Vol interessante karakters – mense met issues, bitches, snobs, tomboys, kakaanjaers, teologie-studente, kitaarspelers, uitslippers, emo’s en jocks. Daar was ook baie pranks – klokke wat in die middel van die nag onverklaarbaar lui, onderklere wat onverklaarbaar wegraak (of nie), suiker wat in slaapsakke beland en grawe wat teen mekaar geslaan word om mense wakker te maak. Hmm? 😕
Baie grappe is gemaak, veral in die Romeinse baddens en veral die een spesifieke aand saam met die manne (“daai is 5 shots!”). Thanx ouens, ek glo nie ek sal dit sommer vergeet nie!
Daar was baie slogans en goed wat geskree is, om maar ‘n paar te noem:
“A jo ba joe!” – Wilke en TKG
“Ons is vrot, ons is vrot, ons steel jou kind se pop, Borrievrotters!” – Leje en die Borrievrotters
“Pinka Pinka Kroka Kroka Tryyyyyyyyssss!” – Henmar, Ernest en die Pinkakrokatry’s
“Mango, mango! Veselperske…” – Derrick en almal
Daar is ‘n oorspronklike nuwe liedjie geskryf en selfs ‘n mimiek op dit uitgewerk (dankie aan Lance en die Silkesnakes) – baie cool. Ons het ook vir Zing ontmoet en ‘n paar sappige stories uit sy lappopmond gehoor.
Daar sal vorentoe seker nog baie reflect word op hierdie spesifieke kamp. Dalk omdat ons besef het ons weet nie regtig hoekom ons sekere dinge doen nie. Dalk omdat ons goeie verhoudings gebou het en tog die waarde van die hele endeavour insien. Dalk omdat nuwe vriende gemaak is en awesome experiences gedeel is.
Ek hoop meer mense kan dieselfde soort ding beleef. Ek voel bevoorreg en geseënd.
Julie 12, 2008
Ek het eintlik al vergeet van hierdie siekte, het dit so lanklaas beleef. As Tiaan my nie gisteraand aan die naam herinner het nie, sou ek dit nie eers onthou het nie. My eerste herinnering aan ‘n aanval van PKD was in graad 5. Ek was by ‘n ACSV naweek kamp, en toe ek Sondag middag teruggekom het, sou ek niks anders doen as net in my bed lê en die mense mis nie. In die jare daarna het ek dit oor en oor beleef.
Skoolverwisselingskampe van 2000 (graad 10) af was die mees ekstreme ervaringe hiervan. Die band wat daar met jou span, maar veral met die personeelgroep ontstaan het was vermoedelik verantwoordelik vir hierdie ervaringe. Dit sal partymaal vir ‘n paar dae aanhou. In hierdie tyd is al wat jy wil doen om die mense saam met wie jy gekamp het te mis, mens raak sommer lusteloos, en die res van die wêreld en die mense rondom jou lyk als so vaal.
Na ‘n ruk het dit opgehou. Deel daarvan vermoed ek was omdat die mense saam met wie ek gekamp het vriende geraak het, en dus het dinge nie meer gestop die dag wat die kamp stop nie. ‘n Ander rede is sekerlik omdat ek begin gewoond raak het aan die ervaring, en vrede gemaak het met afskeid neem op die laaste dag. Op ‘n manier was dit ‘n kombinasie van om kamp-mense los te maak van die res van my lewe, en om sekeres deel te maak van die res van my lewe. So het ek oor jare baie vriende gekry wat ek oorspronklik op kampe ontmoet het.
Wat die nuutste ervaring van PKD tot gevolg gehad het weet ek nie. Dalk was dit omdat ek op ‘n ander manier skielik deel geword het van die groep hierdie jaar, as kampleier, omdat ek verantwoordelik gevoel het vir die mense. Dalk het ek die kamp net meer intens beleef omdat hierdie jaar se kamp vir my persoonlik so belangrik was. Dalk was dit net ‘n ongelooflike groep personeel saam met wie ek gekamp het!
Toe ek gister wegry op Bad Se Loop het ek nie besef wat gaan gebeur nie. Ek het soos altyf afskeid geneem, sonder om te veel te worry. Nie te hartseer gewees nie, geweet dat meeste van die mense gaan ek nooit weer sien nie, gehoop dat hier en daar sal ek van hulle weer sien. Ek het kerk toe gery, daar gehelp met die afpakkery, haastig om weg te kom, aangesien ek en Nadine bietjie tyd vir kuier gehad het voor sy moes waai Ermelo toe, en ons nie regtig tyd gehad het vir kuier op die kamp nie.
Na ons middagete gekry het, en sy teen so 4uur moes waai, was ek skielik vir die eerste keer alleen. Nou moet ek byvoeg dat dit vir die eerste keer in ongeveer 3 weke was. Ek het 3 kampe in ‘n ry gehad. Die eerste vir 4 dae, toe was ek vir onder 24uur by die huis waarin ek heeltyd rondgehardloop het om goed vir die volgende twee weke reg te kry, en 30 vraestelle moes merk. Daarna was ek vir 2 weke op Bad Se Loop vir kamp. En toe skielik is ek alleen…
Ek het vreemd begin voel, was lus vir niks, het die verklaring daarvoor op allerhande plekke begin soek. Ek was nie lus vir enigiemand nie, nie eers regtig vir Maryke nie, ek het net aan kamp mense gedink heeltyd. Ek het begin huis toe ry, maar toe ek by die N1 afrit kom net reguit aangehou, met die musiek kliphard (I will do anything van Queen) en die venster oop met die koue Pretoria lug wat inwaai. By Hans Strydom het ek gedog ek sal deur Mamelodi huis toe ry, maar die verkeer was te swaar, so ek het omgedraai en by Simon Vermoten afgeklim, deur Silverton gery, en by die huis gekom.
Iewers nadat ek by die huis gekom het het ek skielik besef wat aan die gebeur is, en dat ek hierdie ervarings al voorheen gehad het, en dit net al vergeet het.
Is PKD sleg? Ek weet nie. Ek dink dit is onvermydelik. Ons word weggeneem uit ons omgewing, en het ‘n absolute wow ervaring. Die lewe kan waarskynlik nie heeltyd ‘n kamp wees nie, maar net daarom is dit nie noodwensig sleg om hierdie ekstatiese belewenisse te hê nie.
Wat maak ek met PKD? Ek dink die belangrikste is om dit raak te sien as dit jou tref, en glo die van ons wat al daardeur is, dit gaan verby. Moenie te lank gaan lê nie, gaan weer voort. Probeer om raak te sien hoekom jy actually jou ander vriende waardeer (die beste ding vir my was toe Sunette kom kuier het gisteraand). Maak klaar met die kamp, hou die kontakte wat gaan bly, maar moenie al jou energie insit in mense wat jy weet dit gaan elkgeval net doodloop na 2 weke nie. Moenie al jou energie vir die volgende 2 weke in kamp-mense insit nie punt.
Het jy dit al beleef? Hoe hanteer mens dit? Enige ander tips?
Tags: Bad Se Loop, PKD, post-kamp-depressie, skoolverwisselingskamp
Comments: 10 Kommentaar