Byna elke internetgebruiker het hierdie vraag ten minste een keer gevra: " Is VPN's wettig? "
Ek het tientalle briewe van lesers ontvang wat daaroor gevra het, en daarom het ek besluit om hierdie uiteindelike gids vir u te publiseer om alles te weet wat u moet weet oor VPN-wettigheid, jurisdiksies en sensuur op internet in verskillende lande..
In die gids van vandag leer u oor:
die wettigheid van 'n VPN deur die staat,
lande wat so swaar op internet sensuur dat 'n VPN nie net aanbeveel word nie, maar dit benodig word vir almal wat daar bly.
1 VPN: In watter lande word dit verbied?
1.1 5 lande waar VPN's ten volle verbied is
1.2 7 lande waar die gebruik van VPN's gedeeltelik beperk is
2 Beste en slegste jurisdiksies vir VPN's
2.1 Wat is die VPN-vriendelikste jurisdiksies?
2.2 Meld waaraan u moet wegbly wanneer u 'n VPN kies
3 Het VPN – sal reis: hoe om nie internet-sensuur te vrees nie
VPN: In watter lande word dit verbied?
In hierdie hoofstuk sal ek u vertel wat regerings het VPN's verbied óf volledig óf gedeeltelik.
Die meeste van hulle het 'n paar dinge gemeen: 'n langdurige, amper (en in sommige gevalle letterlik) monargiese heerser, 'n sterk ideologie, hetsy godsdienstig of polities, deur die regering gedryf, die begeerte van die regerende elite om te skilder die res van die wêreld is swart in die oë van die burgers, terwyl telekommunikasiedienste in staatsbesit is …
Maar dit is veral die geval die dryfkrag om alle inligting te monopoliseer, albei in en uit die land gaan.
Soos u kan sien, is VPN's natuurlik speke in die wiel van sulke pogings, aangesien dit die inwoners toegang gee tot inligting wat geag word anders te wees deur diegene wat aan bewind is.
Boonop kan die burgers met 'n VPN inligting buite die regeringsgeïnstalleerde koepel smokkel of selfs betogings beplan en koördineer.
Gelukkig is die volgende lyste nie te lank nie. Ek vra u egter om in gedagte te hou dat die neigings en voorspellings rakende aanlyn-privaatheid ook nie te helder is vir die res van die wêreld nie.
5 lande waar VPN's ten volle verbied is
Sommige regimes ken net nie die woord "moderering" nie en is verblydend om dinge waarvan hulle nie hou nie, te verbied. Daar is tans vyf sulke state in die wêreld, en u is op die punt om uit te vind waarom hulle VPN's verbied. Sommige van die redes kan u skok.
Soos verskeie ander oorblyfsels van die Sowjetunie, neem die Republiek Wit-Rusland sy voorganger in terme van vryheid van spraak.
N aantal webwerwe word geblokkeer onder die voorwendsel dat die bevolking teen "skadelike inhoud" beskerm word, en elkeen wat kommentaar wil lewer op Belo-Russiese forums en nuuswebwerwe, moet hul identiteit via hul selfoonnommer bevestig, want hulle ID moet 'n SIM-kaart koop.
Dit is hoe die aanmelding in Belo-Rusland werk
In 2016 onderteken die president van Belo-Rusland, Alexander Lukashenko die dekreet oor die rasionalisering van die prosedure vir die oordrag van elektroniese kommunikasieboodskappe [bron in Russies], wat verbied die gebruik van tegniese of sagteware-gebaseerde middele wat die identifikasie van die gebruiker verander.
Hierdie besluit verbied die gebruik van VPN's, gevolmagtigdes en Tor in Belo-Rusland effektief, en stel die ISP's in staat om sodanige gebruik te voorkom deur die internet vir die gebruiker af te sny.
Die Ministerie van Kommunikasie van die Republiek Irak het virtuele private netwerke in die staat verbied as deel van sy teen-ISIS-strategie in 2014. Die poging het ook internet toegang afgeskakel vir vyf distrikte beset deur die terroriste sowel as toegang tot WhatsApp, Facebook en ander sosiale media blokkeer in die geheel van die land.
Die Irakse MOC se dokument wat die gebruik van sosiale media verbied (soos berig deur The Register)
Dit is gedoen om te voorkom dat die terroriste meer lede via hul internet in hul geledere werf.
Ondanks die feit dat hierdie gebiede sedertdien van ISIL teruggevind is en nou onder die Irakse beheer is, bly die VPN-beperkings steeds van krag. Alhoewel dit verstaanbaar is dat die land wat al so lank deur oorloë en oproerighede uitmekaar geskeur is, ietwat strenger regulasies het, is die feit egter steeds: VPN's word in Irak verbied.
Noord-Korea is 'n spesiale geval: VPN's word nie net vir 'n gemiddelde burger verbied nie, maar ook onmoontlik.
Waarom, vra u dalk?
Wel, want byna nie een van hulle het toegang tot die internet nie. Ek bedoel, die werklike Internet. In die hele land is daar net 1.024 IP-adresse. Die res van die bevolking moet die genoemde intranet gebruik Kwangmyong.
As u egter van plan is om te besoek, is daar goeie nuus: buitelandse toeriste mag toegang hê tot die internet terwyl hy in Noord-Korea was. Maar nie alles is so wonderlik nie, aangesien Facebook, Twitter en YouTube saam met Suid-Koreaanse webwerwe (almal!) In 2016 geblokkeer is. VPN's word ook verbied.
Nog 'n voormalige USSR-republiek, Turkmenistan, net soos Belo-Rusland, verbied die gebruik van virtuele private netwerke. Hier is 'n bietjie silwer voering (al bereik ek dit): vir die staat wat biblioteke en swart motors verbied het, maak hierdie een eintlik sin.
VPN's word verbied om te voorkom dat mense toegang tot sosiale media-webwerwe soos Facebook, Twitter en YouTube verkry. Ja, daar is logika daarin, hoewel donker logika.
Die enigste ISP in Turkmenistan is die staatseiendom Türkmentelekom, wat dit vir die regering aansienlik makliker maak om die verbod af te dwing. Volgens die Turkmenistan Civic Solidarity Group is die gebruik van VPN's en gevolmagtigdes verbode en kan diegene wat hulle gebruik, beboet word of 'n waarskuwing word deur die Ministerie van Nasionale Veiligheid.
Uganda is die enigste Afrika-land op hierdie lys — hoewel sensuur 'n probleem vir sekere lande op die vasteland kan wees, is dit slegs hierdie land verbied VPN's. Wat interessant is aan Uganda in vergelyking met die bogenoemde lande, is dat die beperkings wat dit stel nie soveel is om die andersdenkendes te onderdruk nie, maar om meer geld van die bevolking af te dwing.
Verlede jaar het Yoweri Museveni, wat al meer as dertig jaar die president was, die parlement beveel om die gebruik van die sg. Over The Top dienste, wat sosiale netwerke insluit.
MTN Uganda se openbare kennisgewing oor die OTT-belasting
'N Daaglikse bedrag van 200 Oegandese sjielings (~ $ 0,05) vir iets so basies as om Facebook te gebruik, is baie vir die meeste Ugandese..
Ugandese sjieling tot Amerikaanse dollar
Dit is te verstane dat die Ugandese VPN's begin gebruik het om die belasting te betaal. Dit is ook te verstane dat die regering dit nie geringste gehou het nie. Wat gevolg het, was die verbod op VPN's.
7 lande waar die gebruik van VPN's gedeeltelik beperk is
Vir die lande op die volgende lys is dinge nie so sleg soos vir die lande hierbo nie. Tegnies kan u 'n VPN gebruik terwyl u wettiglik in hierdie state is … maar dit beteken nie dat u dit heeltemal kan doen nie. Die rede hiervoor is beperkings wat dikwels die doel van die gebruik van 'n VPN in die eerste plek verslaan.
China is bekend vir sy internet sensuur, wat daarop gemik is om mense nie toe te laat om sekere dele van die Chinese geskiedenis (soos byvoorbeeld die betogings op die Tiananmenplein) na te vors of te bespreek nie en die regerende party te kritiseer.
Die Groot Vuurmuur van China is wat die Chinese burgers verhinder om toegang tot sommige van die buitelandse media te verkry. Sekere VPN's soos ExpressVPN kan dit egter omseil.
Daarom het die Ministerie van Nywerheid en Inligtingstegnologie in 2018 stappe gedoen om VPN's te verbied. Daar moet egter op gelet word dat die verbod slegs VPN's beïnvloed wat nie 'n lisensie van die Chinese regering het nie.
Die situasie in Iran is baie dieselfde as in China. Om die internet te sensureer en te voorkom dat protesbewegings vorm en organiseer, is die Iranse regering blokkeer webwerwe wat dit as nie-Islamities beskou.
En net soos China doen, vereis dit ook dat VPN-verskaffers by die telekommunikasieonderneming van Iran moet registreer om toegelaat te word om binne die staat te werk. Soos in alle lande op hierdie lys, beteken dit natuurlik 'n VPN-verskaffer moet aan die staat se vereistes voldoen, wat daartoe kan lei dat die betrokke VPN nie in staat is om webwerwe te omseil of selfs aktief op hul gebruikers te spioeneer nie.
Oman kan êrens tussen die twee lyste geplaas word, want dit verbied VPN-dienste vir individue, maar nie vir maatskappye nie. Die rede daarvoor is die feit dat die burgers van Oman gebruik meestal VPN's vir spraak-oor-internet-protokoldienste, en sodoende die winste van die Telekommunikasieowerheid verlam.
Verder moet ondernemings doen aansoek om toestemming om 'n VPN te gebruik by dieselfde Telekommunikasieowerheid, wat kan weier sonder om enige redes daarvoor te verstrek.
Ons het twee van Rusland se voormalige satellietstate, Belo-Rusland en Turkmenistan, op die vorige lys gesien. En hoewel dit nie so streng op VPN's soos dié twee is nie, gebruik Rusland steeds 'n vorm van beperking.
In die huidige jaar is Rusland Roskomnadzor (Federale diens vir toesig op kommunikasie, inligtingstegnologie en massamedia) het 10 VPN-dienste (byvoorbeeld NordVPN, Hola VPN, ExpressVPN, ens.) Gewaarsku om in te stem op die voorwaardes. Dit sluit naamlik die aanvaarding van die blokkering van die webwerwe wat deur die wet in Rusland geblokkeer is.
Die meeste van die aanbieders geweier om die dreigemente na te kom, wat nou daartoe lei dat hulle óf in Rusland geblokkeer word, óf dat hulle hul Russiese bedieners moet sluit.
In 2016 het Turkye 'n verbod op sosiale media, jy weet, die gewone stel: YouTube, Twitter, Facebook, maar ook die hele Wikipedia. Terselfdertyd is die Turkse owerheid vir inligtings- en kommunikasietegnologieë, of BTK, het verskeie VPN-dienste in die land verbied.
Aangesien dit nie al die VPN's verbied nie, kan ek Turkye nie op die eerste lys plaas nie. Dit beteken egter geensins dat dit 'n vry-internet-staat is nie. Dit is eintlik die teenoorgestelde: sensuur het geleidelik toegeneem onder die regering van Recep Erdogan daar.
In die VAE, VPN's word gedeeltelik verbied ook. Dit kan nie gebruik word om 'oproepe te maak wat andersins nie toegelaat sou word nie' en om toegang tot ander beperkte inhoud te verkry. 'N Misdaad (of die voorkoming van die ondersoek daarvan) met die hulp van 'n VPN is 'n kriminele oortreding.
VPN's word deur byna die helfte van die internetgebruikers in die Verenigde Arabiese Emirate gebruik. Volgens 'n opname sou die meeste van hulle nie ophou om dit te doen nie, ondanks die moontlike regsprobleme.
Alhoewel virtuele private netwerke nog nie in Venezuela verbied is nie, het dit Tor in 2018 verbied. Miskien pas dit nie heeltemal by ons lys nie, maar dit gaan beslis so.
Volgens die kommentaar op die bogenoemde webwerf het gevolmagtigdes soos Opera VPN ook opgehou om in Venezuela te werk nadat die verbod plaasgevind het.
Beste en slegste jurisdiksies vir VPN's
Ons het dus die lande behandel wat VPN's volledig en gedeeltelik blokkeer. Maar dit is amper nie.
Sommige state laat die gebruik van sulke sagteware toe, maar hul wetgewing maak dit onveilig.
Bestudeer dit in hierdie hoofstuk!
Wat is die VPN-vriendelikste jurisdiksies?
Maar eers gaan ons 'n kort tydjie neem van die aaklige verbod, sensuur en toesig. Ons sal hier na die helderder kant van aanlynwette kyk en oor 'n paar van die lande wat baie goed is vir VPN's en hul gebruikers.
Ciprus, of ten minste die Griekse deel daarvan, staan ​​bekend as 'n land met een van die minste indringende regerings. Hierdie feit alleen maak dit 'n gewilde bestemming buite die kus.
Daar is ook geen voorvalle van internetsensuur op Ciprus nie. Dit is geen wonder nie VPN's is ten volle wettig om ook daar te gebruik.
Denemarke is een van die vryste lande (volgens Freedom House) het dit natuurlik geen sensuur van die internet nie, en ook geen wetgewing wat die gebruik van VPN's verbied nie.
As ons van Roemenië praat, het dit feitlik geen aanlynregulasies nie. VPN's is hier wettig.
Let daarop dat VPN-verskaffers in hierdie lande gebaseer is, hoewel dit nie 100% betroubaar is nie, sal dit waarskynlik veiliger wees om die diens te gebruik as in die volgende afdeling. Dit is miskien nie die beste idee om hulle blindelings te vertrou nie, maar hul ligging is beslis 'n voordeel.
Meld waaraan u moet wegbly wanneer u 'n VPN kies
Ondanks die feit dat VPN's en gevolmagtigdes nie verbied word nie (en dikwels nie die internet te veel sensureer nie), moet die volgende lande 'n rooi vlag aan u wanneer u 'n VPN-verskaffer kies.
Dit is as gevolg van hul trou aan die Vyf Oë, 'n multinasionale toesigooreenkoms.
Wat hul lidmaatskap daarin beteken, is dit toesignetwerke van een staat kan op die burgers van 'n ander land spioeneer en hul bevindings met die regeringsinstansies van die betrokke staat deel.
Dit is hoe die Five Eyes-ooreenkoms werk
Ek sou die skema prys as dit nie die feit is dat dit 'n direkte bedreiging vir die grondwetlike regte en vryhede is nie.
Boonop het baie van hierdie state, soos die VSA, wetgewing wat die uitruil van gebruikersdata tussen telekommunikasie-agentskappe en die regering vergemaklik. As 'n Skynprivaatnetwerkverskaffer is in so 'n land gevestig, die kans is goed dat die private gegewens van sy kliënte nie veilig is nie.
Dit kan tot 'n mate gekompenseer word deur die verskaffer wat geen gebruikerslogboeke hou nie, maar dit is steeds nie perfek nie, aangesien betalingsinligting nog steeds behou kan word.
Hier is 'n lys van lande wat deel uitmaak van die Five Eyes:
U moet ook in gedagte hou dat ondanks wat ons in die laaste afdeling daaroor gesê het, Denemarke (saam met Frankryk, Nederland, Noorweë, België, Italië, Duitsland, Spanje en Swede) is deel van die groter Veertien oë koalisie.
Het VPN – sal reis: hoe om nie internet-sensuur te vrees nie
As die gebruik van VPN's nie in 'n gegewe land verbied word nie, is dit 'n land waar die regering nie die burgers se aanlynaktiwiteite beperk nie.
Selfs al is die gebruik van 'n Skynprivaatnetwerk wettig, kan daar steeds gevare wees vir die gratis web in 'n staat. Ek praat van internet sensuur.
Moenie 'n fout maak nie, al die lande waarna ons in vorige hoofstukke gekyk het, het beslis swaar sensuur aanlyn. Sommige, soos China met sy Groot Firewall en Noord-Korea met sy Kwangmyong, is legendaries in die opsig, maar dit is nie die enigste nie.
In hierdie afdeling, sal ek u 'n paar van die slegste sensuurstate in die wêreld.
Moenie vergeet om 'n VPN vir u rekenaar te kry as u na hierdie lande gaan nie, want dit is die enigste manier waarop u regte nuus sal kry in plaas van propaganda..
Die Kubaanse regering sensuur die internet teen filter sleutelwoorde, blokkeer IP's en ander metodes. Dit is egter maklik, omdat die internetpenetrasie op Kuba baie laag is. Uiters lae verbindingsnelheid; die intranet is die enigste web waartoe die meeste Kubane toegang kan kry, die gebrek aan toegangspunte vir huise – al hierdie dinge en meer maak Kuba 'n bestemming jy wil nie sonder 'n VPN besoek nie.
Die Ethiopiese regering blokkeer en filter inhoud wat teenstrydig is met die huidige politiek. Skype word ook verbied om die plaaslike telekommunikasieverskaffers te help. totale Netto afsluitings is nie ongewoon nie, hoewel, soms baie tragikomies, het hulle skynbaar goedaardige bedoelings agter hulle. Dit was die afsluiting van die jaar wat daarop gemik was om die eksamen in bedrog te voorkom.
Volgens die OpenNet-inisiatief gee Soedan dit vrylik toe filter internetinhoud vir sy burgers. Hul e-pos word ook deur die Nasionale Intelligensie- en Veiligheidsdienste gelees. Joernaliste word gereeld gearresteer omdat hulle onderwerpe behandel het wat die regering in die negatiewe lig beskou. Om sulke sake wettig te laat lyk, beweer die amptenare dat die verhale en berigte wat hulle kritiseer, lasterlik is. Al met al is Soedan nog 'n land waarin u 'n VPN-diens moet hê.
4. Die Gambië
Dit lyk nie of die Gambiese regering op sy burgers spioeneer nie, maar wel blokkeer die opposisie se webwerwe. Onafhanklike aanlyn koerante is onder bedreigings gesluit, en hul intekenare en informante se persoonlike inligting is bekend gemaak. Die informante is ook eens deur die polisie beveel om hulself in te skakel of in hegtenis te neem.
Alhoewel die situasie met internetsensuur sedert die Tunisiese rewolusie van 2011 verbeter is, bly sommige beperkings steeds van krag, soos die blokkering van sekere Facebook-bladsye wat nie saamstem met die beleid van die regering nie.
Bahrein het een van die hoogste internetpenetrasietariewe in die Midde-Ooste, wat een van die redes is waarom sy regering maatreëls getref het om te verhoed dat burgers die inhoud daarvan krities kan sien. Bahrain se Press and Publications Law skryf die gronde vir die blokkering van 'n webwerf voor, en politieke opposisie van die staat is die hoofrede daarvoor. Verder, alle webwerwe moet by die Ministerie van Inligting om 'n lisensie aansoek doen.
Saoedi-Arabië filter al die internasionale internetverkeer kom na en van sy grense. Dit word meestal gedoen om pornografiese webwerwe te sensuur, asook webwerwe wat met dobbelary of alkohol te make het, want dit is teenstrydig met die Islamitiese wet. Godsdiens speel 'n groot rol in die internet sensuur van Saoedi-Arabië, aangesien webwerwe wat aan die Shia-leer gekoppel is, ook geblokkeer word, sowel as webwerwe wat 'heidens' of 'okkult' beskou word..
Sirië was al jare betrokke by 'n lang burgeroorlog sowel as die oorlog teen ISIL. Natuurlik het dit sy merk gelaat op die land se aanlynvryheid. Verskeie afskakelings van die internet is veroorsaak deur die regering se wense om te keer dat die opposisie met behulp van sosiale media en die internet in die algemeen organiseer, soos wat dit in Egipte en Tunisië gebeur het..
Meer as dit neem die Siriese regering die sogenaamde Siriese internetleër in diens voer kuberaanvalle uit op hul vyande se webwerwe en bedieners.
Luidens die verslag van Freedom House 2018 oor Oesbekistan is die die geheel van die internasionale verkeer kom deur 'n enkele knoop wat aan die staatsbeheerde ISP behoort Uztelecom. Hierdie verkeer word later aan private ISP's verkoop wat verbied word om hierdie beperking te omseil en op hul eie met die res van die wêreld in verbinding te tree. Ook baie soos Ethiopië, Oesbekistan sluit internettoegang tydelik af om seker te maak dat niemand in die eksamen val nie.
Vietnam word deur die Kommunistiese Party regeer, en diegene wat oor die algemeen nie kritiek lewer nie. Vietnam is nie 'n vrystelling nie: dit neem gereeld deel aan die blokkering en manipulering van inhoud en selfs gevangenisstraf van andersdenkende bloggers. Dit het ook daarin geslaag om Facebook en Google te dwing om inhoud en blokkeer rekeninge dat die regering onaanvaarbaar gevind het.
Internet sensuur in Myanmar het toegeneem weens die begeerte van die regering om verberg inligting rakende die volksmoord van die Rohingya-minderheid in die land. Joernaliste wat oor hierdie onderwerp handel, loop die risiko om gearresteer te word. Aanlyn-inhoud word nie in Myanmar geblokkeer nie, maar die webwerwe wat anti-regeringsinhoud bevat, word onder druk geplaas om dit te verwyder.
Thailand blokkeer webwerwe per IP en per URL. Formeel is dit aan 'n ISP om dit te doen, maar in werklikheid is die Ministerie van Kommunikasie en Inligtingstegnologie is agter alle blokke. Die redes waarom 'n webwerf in Thailand verbied kan word, sluit politieke kommentaar, lèse majesté (laster van enige lid van die koninklike dinastie) en pornografiese inhoud in. In die afgelope paar jaar is lèse majesté nie net 'n kriminele oortreding gemaak nie, maar wel 'n militêre hof. Dit beteken dit die beskuldigdes kan geen advokate hê wat hulle verteenwoordig nie en die boetes is strenger.
Soos jy kan sien, Internet sensuur is inderdaad 'n baie werklike probleem vir groot dele van die moderne wêreld. Of u nou in 'n land uit die lys hierbo woon, of u moet besoek, u moet u privaatheid beskerm en toegang tot betroubare nuusbronne verkry deur 'n VPN-diens te gebruik. Moenie vergeet dat u 'n VPN vir u mobiele toestel sowel as u rekenaar kan kry nie.