Hersien Thailand weer - Diverse
Hersien Thailand weer
Vyf jaar na 'n onderwysstint in Thailand, soek Anne Merritt ou spoorde daar.
DIT WAS MIDNAGTIG toe ons in Bangkok aankom. Ek het 'n muur van humiditeit verwag toe ons na die taxi-ry stap, soos om 'n oonddeur oop te maak. Toe ek in Thailand aankom, het ek 'n groot oomblik verwag, sodat ou herinneringe deur die reuk van orgideë en dampe van die motorfiets sou opskud.
In plaas daarvan was die lug warm, maar nie aggressief nie. Die geur van die lug was welbekend, ja, maar nie oorweldigend nostalgies nie. Nog nie.
Ek het vir die taxibestuurder gesê waar ons besig is om in 'n stukkende Thai te gaan. Op die vliegtuig blaai ek deur 'n ou notaboek met 'n handgeskrewe Thai-Engelse woordeboek agterin.
Ek het gedink dat die taal maklik sou terugkom, maar woorde het vir die bestuurder in 'n warboel uitgekom: aanwysings gegee in gebroke Thai, met 'n paar Koreaanse agtervoegsels uit die gewoonte. My aangeleerde tale was almal vermeng.
Gefrustreerd skandeer ek my notaboek en trek die eerste Thaise sin saam wat in my kop opgekom het.
'Hou jy van taxi's?' Dit het die bestuurder laat lag.
Ses jaar gelede het ek na Thailand verhuis. Ek was 'n nuutgesette universiteitsgraad, nog steeds seer van 'n verbrokkeling, nog steeds gedisoriënteerd oor die gapende vryheid wat die studentelewe verlaat.
Ek het geredeneer dat 'n nuwe hoofstuk in my lewe op 'n nuwe plek moet begin. Iewers ver en eksoties.
Die vraag wat harder word namate die reis nader kom, is hierdie: hoe het ek in vyf jaar verander?
Ek het daagliks ESL-webwerwe geskandeer en 'n TEFL-kursus aangebied waar die studente saam middagete geëet het en op mekaar se wanderlust geëet het. Een meisie het in Thailand gereis en dag na dag dromerig daaroor gepraat. Ek is verkoop.
Ek het te min navorsing oor gesondheidskwessies, kultuurskok of die geloofsbriewe van my werkgewer gedoen. Ek het baie navorsing gedoen in die foto-opstelle van National Geographic en vetvolumes van skryfwerk. Ek het myself voorgestel dat ek vinnig deur drywende markte stoot of koel op 'n motorfiets verby ryswaentjies ry. Ek het myself voorgestel dat ek Thai leer en grappe vertel wat my nuwe plaaslike vriende sou laat lag en lag.
Onthou dat ek nie 'n motorfiets kon ry nie en dat ek nog nooit goed met tale was nie. Ek was gretig om 'n reisiger te word wat ek voorgestel het: kalm, aanpasbaar, selfversekerd en vreesloos. Die eienskappe wat ek altyd beny het, en nooit heeltemal kon uittrek nie.
Vyf jaar gelede het ek Thailand verlaat en op 'n golf van uitgeworpenes uitgebrand. Die werk by 'n klein, ongeorganiseerde taelskool was so so. My uitgewese vriende is op pad na nuwe onderrigkontrakte in China en Singapoer. My Thaise kamermaat het maande lank ver opgetree. Ek het later verneem dat sy geld by my gesit het.
Ek het die byt van reis afguns gevoel toe rugsakreisigers deur my piepklein dorpie deurgedring het en verhale vertel het van trekkings in Vietnam en galerye in Melbourne. Ek wou in die kultuur gedompel raak en verlief wees op Thailand. In plaas daarvan het die verhouding ruwe pleisters gehad, en ek het myself die skuld gegee.
Elke keer as ek kaas toebroodjies geëet of huistoe gehuil het, voel ek skuldig omdat ek nie naatloos na hierdie nuwe ervaring gegly het nie. Ek was nog steeds nie aanpasbaar, selfversekerd of vreesloos nie. Ek was nog steeds baie gelukkig, maar het nie gehuil toe ek weg is nie. Ek het ook skuldig gevoel daaroor.
Toe ek Nick, my nou kêrel, die eerste keer ontmoet, het ek hom stories vertel van my tyd in Thailand. Ek sou nog altyd lag vir snaakse herinneringe, nog steeds lus vir die ongemaklike stukkies, by my eie wye oë naïwiteit. Hy wou nog altyd gaan.
Die afgelope herfs het ons 'n reis daar beplan, na die strande en die berge, na my ou aangenome tuisdorp en my ou toevlugsoorde. Nick glimlag na my beskrywings van aartempels en gekruide markkos en vertel hoe opgewonde hy was.
Ek voel angstig en wonder 'n half dekade later hoe verskillende dinge nou was. Ek het gewonder of die reis al my aangename herinneringe sou sementeer, of die taaier sou opwek.
Dae voor die vlug blog ek:
As ek met vriende oor die reis gesels, wonder ek hardop hoe die plek binne vyf jaar verander het. Die waarheid is, ek is seker ek weet hoe dit verander het. Die land en my ou stad is 'n bietjie meer wifi, 'n bietjie meer opgebou; die toeristiese borrel het 'n bietjie groter geword.
Ons taxi het ons in die sentrum gebring, en ons het 'n nie-te-grungy hotel gevind. Die volgende oggend het ons ontbyt geëet op plastiekstoeltjies by 'n stoep-kosstasie, noedels opgeslurp en pynappelskakies gedrink. Ek gesels met die verkoper in nog steeds wankelrige Thai en kyk na al die Engelse tekens. Was daar altyd soveel Engelse tekens?
Ons het vriende van my besoek, 'n prettige geestige paartjie wat my vyf jaar gelede na konserte geneem het en my aan whisky-stalletjies voorgestel het. Nick luister geduldig terwyl ons dink aan ons ou stad: die karakters daar, ons tyd daar.
Een het opgemerk: 'jy lyk baie gelukkig.'
Ek het begin dink aan die laaste keer dat ek haar gesien het. Was ek dan gelukkig? Was ek nou gelukkiger?
Dit het by my opgekom dat hoe meer ek myself gemeet het, hoe minder pret het ek gehad.
Dit klink soos 'n duidelike parallel, die soort raad wat u aan 'n onsekere kind gee, maar ek het dit nodig gehad. Dit was lekkerder om na die verlede te kyk na wat dit was; om saam met vriende te lag vir die goeie herinneringe en ons skouers op die ander te trek.
Ek het nog nooit deur 'n drywende mark gespring of vloeiend Thai geleer nie. Op hierdie reis het ek 'n ontspanne middag deurgebring om Britse TV te kyk en meer as een keer westerse bakkery-lekkernye geëet.
As ek nog steeds die maat van die 'perfekte reisiger' wat ek destyds gekook het, gebruik het, sou ek nogtans tekort skiet.
Vyf jaar later is ek nie te bang daarvoor nie.
Het u al ooit 'n vreemde land waar u voorheen gewoon het, besoek? Vertel ons u ervaring in die kommentaar.