Ek gaan lê sommer bo-op my bed en luister na die koue windjie wat om die hoeke van die huis fluit. Trane vloei nou oor my wange en ek begin met my God ‘n gesprek:
Ja dink ek: “Elke persoon stap sy eie stuk lydensweg hier op aarde soos Jesus daardie laaste twee weke van Sy lewe gedoen het. Almal van ons ervaar seerkry en swaarkry deur die loop van ons lewe, omdat niemand die lydensweg van swaarkry kan vryspring nie. Tog is dit ‘n groot troos in swaarkry-tye om te weet dat Jesus hierdie swaarkry-pad reeds vir jou vooruitgeloop het, dat Hy presies weet wat lyding en swaarkry behels, omdat Hy dit self deurgemaak het. En omdat Hy, terwyl Hy op aarde was, self gely het, het Hy ook simpatie met my persoonlike stuk swaarkry – beloof Hy, dat Hy ten tye van my eie swaarkry-tye ekstra naby my sal wees en vir my die krag sal gee om dit te kan deurstaan.”
Heel laaste word daar ‘n baie spesiale plekkie bo in die tas gelos vir die drie belangrikste mensies wat plek in my hartjie gevind het die afgelope jaar. Hulle is Fluffy, Angel en Cuddles. Die tas word dan baie saggies toegemaak sodat die kosbare vriende wat my trane elke nag aanskou het, tog net nie beseer word nie!!!
Die Woord ...dit is Hy wat wonde toedien....maar Hy verbind hulle weer....wat seer slaan....maar Hy maak weer met sy eie hand gesond. Al tref 'n ramp jou ses of sewe keer, Hy sal jou red, selfs 'n hoeveelste keer sal dit jou geen kwaad aandoen nie. Jy sal beskerm word teen venynige tonge; en as daar rampe kom, hoef jy nie bang te wees nie.
Nou vra ek jou, My God vandag – is dit nie wonderlike nuus nie – is dit nie vertroostend nie ? Kom sê vandag saam met my vir God.......HERE...Ek wil my daaraan wy om opreg te lewe. As die Here tevrede is met 'n mens se lewe, laat Hy selfs so 'n mens se vyande in vrede met hom lewe. 'n Mens beplan sy pad, maar die Here bepaal hoe hy loop.
Vandag wil ek jou iets vertel – nie vra nie – ek wil jou God se versekering deur die Woord gee....... God self vertroos jou, het nog altyd en sal ook altyd – in die verlede het Hy jou vertroos, in die toekoms sal Hy jou vertroos want Hy sê..... Ek is die Here, Ek bring uitkoms vir julle, vir jou!
Weet jy wat liewe kind van God........? Vertroosting is vir God só belangrik dat Hy self dit aan ons, aan jou wil skenk. Hy delegeer nie hierdie taak aan iemand anders nie, nee, Hy self vertroos ons. Hoe heerlik en standhoudend is hierdie vertroosting van God nie telkens in ons lewe nie! Ek vra jou – sê gou vir Jesus jy is lief vir Hom, dis al wat ek jou vandag vra.
“My God dankie dat jy elke nag my trane opgevang en versamel het in U Hemelse Kruik. Swaarkry is presies wat hierdie Woord self sê: Dis om swáár te kry. En al glo 'n mens ook, en al gebruik jy jou swaarkry om jou geloof en lewe te louter, en om volharding daaruit te leer, bly dit nog altyd moeilik, en moet 'n mens dit alles doen terwyl jy swaarkry. Swaarkry kan so erg wees dat dit 'n mens, enige mens, laat huil. My God soos die Psalmboek sê: Dat sy trane dag en nag sy voedsel was – so weet U, my God ook hoeveel nagte trane ook slegs net my voedsel was!
Wat word van die trane wat ons tydens ons swaarkry-dae stort, my God? Het jy wat hier lees, al dikwels vanweë swaarkry moes huil? Waar is jou trane heen – het jy ook al gewonder? Is hulle maar net vermors? Was hulle maar net leë soutwater wat uit jou oë gevloei het? Nee, die Bybel sê in Psalm dat God daarop let, daarvan kennis neem. Daar word op die ganse aarde nie 'n traan gestort waarvan die liefhebbende God en Vader nie weet nie!
En nog steeds is dit nie al wat God doen nie. Psalm 56 sê nóg iets - Ongelukkig het daar met die afskryf van die Bybelteks 'n onduidelikheid ingesluip, sodat ons nie presies weet wat daar oorspronklik gestaan het nie. Miskien het 'n afskrywer se traan, terwyl hy dié teks oorgeskryf het, presies dáár op die manuskrip geval! Jy kan egter met sekerheid aanneem dat ons ook kan vertaal: "Versamel my trane in U Hemelse Kruik" of "U versamel my Trane in U Hemelse Kruik." God het 'n Spesiale Kruik waarin Hy Sy Kinders se trane opvang. Dit moet 'n groot Traan Kruik wees, as ek aan al die trane van myself moet dink. Maar so groot soos God se Genade en Sy Liefde is, so groot is Sy Traan Kruik vir my!
My God wat maak U dan met my opgevangde trane? Dalk maak Hy pêrels daarvan, pêrels in ons Kroon, die Kroon wat ons eendag as Oorwinnaars sal dra - of dalk word my trane Pêrels in Gód se Kroon. Hoekom kan dit nie?
Ek moes aan die slaap geraak het. Wat se wonderlike gevoel was dit nie – ek is seker God het my vir ’n wyle na een van sy sagste en witste wolkies in die Hemel geneem sodat ek rustig aan sy Voete kon gaan sit en ’n gesprek met Hom voer! “Dankie my God, My Vader en Vertrooster vir die tydelike wegneem na u Hemelse Huis sodat my trane ook U Voete kon skoon was!”
Die geel sonnetjie het nou skerp ingeloer deur die stukkende venstertjie. Ek het my paar besittings opgetel en die stowwerige plaas pad weer aangedurf. Met ’n lied in my hartjie het ek langs die treinspoor gestap. Sjoe amper trap ek op hierdie mier-nessie. Duisende klein swart miertjies hard aan die werk met elkeen ’n grassie of stokkie in die mondjie om die spensie te gaan volmaak vir die koue winters wat voorlê. In die verte kon ek ’n rokie sien trek. Hoe nader ek gekom het, kon ek sien daar woon iemand. Daar het paar verslete wasgoedjies aan die krom en skewe wasgoed draad gewapper. Die klein ou dubbel verdieping plaas huisie was verwaarloos, maar daar was lewe binne in – seker die belangrikste. Ek is seker ek het nou net ’n beweging gesien waar iemand die hout-hortjies voor een klein venstertjie oopgestoot het.
Ek het tree vir tree nader gestap en met ’n kloppende hartjie moed bymekaar geskraap om aan die verslete eens groen hout voordeurtjie te klop. Na die tweede kloppie aan die deurtjie het ek voetstappe in die gangetjie op die houtvloere hoor afslof. Die deurknop het gedraai. ’n Geplooide ou gesiggie het om die deur vir my geloer.
Skielik het haar hele gesiggie opgehelder waar sy met die sagste ou mens stemmetjie my binne genooi het: “My kind jy het gekom – weet jy hoe lank bid ek dat jy huis toe sal kom?” Nog nooit was iemand so bly om my te sien nie, dink ek. Sy het my binne getrek met haar krom getrekte hande. “Kom my kind – die beskuit het ek nou net uit die swart stoof se oond gehaal en die moer-koffie prut van vroeg oggend in die erde blou ketel op die stoof, wagtend vir jou tuiskoms!”
“Kom my kind jou slaapkamer en badkamer is net gister afgestof en uitgevee en jou spesiale beddegoed, gordyntjies, matjie en handdoek vir jou gebruik, reggesit!” Jinne, dink ek maar die plek lyk so troosteloos en eensaam. Ek stap met die hout trap op en voel my keel toetrek en my bene effens bewe. Ek loer eerste by die pienk badkamer in met sy ou wêreldse atmosfeer en Victoriaanse bad met vier pote en sien my gesig vlugtig in die ovaalvormige spieël in die houtraam teen die muur. Stowwerige traandruppels nog sigbaar op my skurwe rooi wangetjies. Ek stoot die kamerdeur saggies oop – dit is sprokies-mooi daarbinne. Die pienk gordyntjies het die allermooiste en fynste ballerinas daarop. “My kind sien jy hoe dans daardie ballerinas – net so gaan jou hartjie ook van geluk en vreugde dans!” Die pienk beddegoed is van die sagste satyn denkbaar gemaak. “My kind net so sag soos hierdie beddegoed vir jou voel, so sag gaan God jou hartjie weer maak, sonder enige “seer” en “trane” – Al jou letsels gaan God gesond maak!” Ek sien nou alles deur ’n waas van trane en draai my kop weg en kyk deur die klein ovaalvormige venstertjie in “my” kamer.
“My kind ek het vir jou ’n lekker lavender skuimbad getap – kom laat jou liggaam nou tot ruste kom en kom ontspan in die warm water en was al die seer van jou moeë liggaam af!” Toe ek my klere op ’n hopie laat val in die badkamer en my liggaam tot ruste kom in die bad, het ek meteens besef hoe moeg en afgemat is my liggaam en siel werklik.
“Oumie” soos ek haar gedoop het, het by my kom sit in die badkamer op die klein riempies stoel in die hoek. Sy het haar grys ou kop laat sak en gevra of sy vir my ’n gebed kan doen. Ek was verslae en het net my kop liggies geskud en my oë toegemaak.
Met ’n moeë en bewende stem het “Oumie” vir my begin bid: “My kind, die Here weet ........ Wanneer jy moeg en moedeloos voel weens verpletterende omstandighede en situasies en die Here weet ook hoe hard jy probeer het. Wanneer jy so lank trane gestort het en jou hart was so beklemd, seer en stukkend – het die Here jou trane getel. As dit soms vir jou gevoel het jou lewe is doelloss en die tyd het jou agtergelaat was die Here altyd saam met jou in jou binnekamer.
Wanneer jy so eensaam gevoel het en dit vir jou gevoel het jou vriende is te besig om te bel of te verstaan, het die Here vir jou in jou binnekamer gewag. Wanneer dit soms gevoel het jy het alles probeer en het nie meer raad nie, het Jesus ’n oplossing vir jou gestuur. My kind wanneer niks vir jou sin gemaak het nie en jy so seer, verward of gefrustreerd gevoel het, het die Here vir jou ’n antwoord gestuur. Onthou my kind waar jy ook al is en wat jy ook al in die gesig mag staar, ons Here weet! Amen!”
Sy het met haar twee oë toe, begin praat: “Waarom, Here?” Dikwels kom 'n mens in 'n situasie waar jy die bitter vraag vra: "Waarom gebeur dit met my, Here?" “Dertig jaar gelede het ek 'n belowende werk gehad, jonk getroud en ons eersteling dogtertjie byna 'n jaar oud. Toe kom die verpletterende nuus: Ons maatskappy is bankrot en ek verloor my werk. Hoekom moes dit met my gebeur Here?" “Na vele dae op straat opsoek na ’n werk kom ek een middag by die amper leë woonstel aan – met ’n skok besef ek, my man het gevlug met ons eersteling dogtertjie. Ek was verbitterd! Ek het op daardie stadium gevoel hoe kan ek nog ’n Almagtige God aanbid en Hom Glo en Vertrou? Vir weke toegesluit in hierdie verlate woonstel het ek tot die besef gekom ek moet myself regruk en iewers weer ’n bestaan begin maak.”
My beste blou en wit pakkie word uit die kas gehaal – ’n traandruppel word afgevee – dit was met die Doopdiens gekoop vir my eie klein eersteling dogtertjie – waar is jy vandag my kind – het jy kos – ontvang jy liefde soos net ’n moeder kan gee? Vinnig word die trane afgevee met die agterkant van my hand en trek ek die verkose pakkie aan. Ek probeer poeier aan die wit vervalle gesiggie sit om net bietjie kleur te kry. Na ’n uur word die woonstel deur hardhandig agter my toegetrek. Waar begin jy? Sonder ’n sent geld moes ek maar stap van winkel tot winkel, want geld vir ’n buskaartjie is daar nie!
Bang stap ek die klein deurmekaar winkeltjie binne. Ek kry die reuk van boeke, baie, baie boeke. ’n Kromgetrekte Oompie kom regop uit ’n vervalle ou hout stoel en vra: “Ja juffrou kan ek van diens wees?” Ek het liggies begin bewe en met ’n stemmetjie wat wil-wil kraak het ek aan die ou Oompie gesê: “Die pos wat adverteer word, is dit nog beskikbaar?” Die Oompie het net sy kop geskud en gesê: “Juffrou wanneer kan jy begin en ken jy die Here Jesus? Die salaris is maar min. Stel jy belang?” Nou was daar geen keer meer aan my trane nie! “Ek kan sommer môre-oggend begin!” Na ’n handskud is ek moeg terug na my verlate en eensame woonstel.
Met die vriendlikste groet word ek binne genooi in my nuwe werk! “Juffrou kom sit jou sakkie hier onder die toonbank. Kom nuttig eers ’n koppie boeretroos saam met my in die kombuisie!” Kombuisie dink ek, dit lyk eerder soos ’n stoorkamer wat jare laas skoongemaak was. Dit was die lekkerste koppie koffie in maande.
Ek word 'n pos aangebied as Bestuurder van hierdie Christelike Boekwinkel. Die salaris 'n skamele R300 per maand. Maar ek weet dat die Here dit vir my bedoel het en aanvaar my nuwe pos met ’n groot uitdaging. En hier sit die Here my in 'n klein Christelike Boekwinkeltjie wat die middelpunt is van almal wat oor enigiets geestelik, seer en bitter wil gesels
Na ’n paar jaar het die ou Oompie tot sterwe gekom. Sy Boekwinkeltjie en Woonplekkie was aan my bemaak. Tot vandag nog weet ek nie of dit “trane” van verlange of “trane” van geluk was nie. Die Woonplekkie my kind, is hierdie huisie waarin ek en jy vandag sit. Ek het toe my ou kromgetrekte lyfie en hande nie meer kon werk nie, die Boekwinkeltjie gesluit en al die Christelike Boeke aan Kerke en Christelike Organisasies geskenk. Alles in hierdie Woonplekkie is wat Oompie vir my gelos het. Dit is slegs jou slaapkamer en badkamer wat nuut herskep is, want van vandag af my kind gaan jy ook weer “nuut gebore” word!”
Met trane wat nou vrylik oor beide van ons twee se wangetjies gerol het, het “Oumie” vir my gesê die les wat sy uit hierdie storie vir my wil leer is: “Moenie dat jou omstandighede jou onder kry nie, maar sien juis in jou omstandighede, hoe moeilik ookal, 'n oop deur om God te dien met blydskap – by God is daar altyd ’n uitkoms op SY TYD!’
Ek het die ou eens rooi geverfde kombuis deurtjie oopgestoot en na buite gestap. Daar was die allermooiste tuintjie – bietjie vaal en uitgedor want dit is mos winter – maar die liefde het weerspieël in die tuintjie. Ver in die een hoekie, amper verlate, het ’n bankie gestaan met ’n waterstroompie. Ek het nader gestap en allerfraaiste twee sement gesiggies het vir my geglimlag. Die tweetjies laat my dink aan “Jack and Jill – went up the Hill”. Ek het rustig gaan sit op die bankie en oral rondom my gekyk met alles wat nou tot ruste gekom het, want dit is nou winter. Ja, dink ek oral in die mensdom is daar mense, diere en plante wat maar in ’n gebroke wêreld lewe!
God het weer deel van my diep binneste geword terwyl ek daar gesit en luister het na die waterstroompie en God se geskape voëltjies wat rondvlieg opsoek na ietsie lekkers vir middagete. Dalkies ’n kleinding of twee om te versorg of miskien ’n oumatjie wat beseer is in haar een vlerkie toe sy kossies gaan soek het. “Here vergewe my as ek soms teen die prikkels skop. As ek soms soos ’n verwoede bul teen die tralies beur. Dat ek soms in magtelose woede en rebelsheid wil uitroep .......
Nadat die trane my oë gewas het, sal ek kan sien hoeveel ek nog het om voor dankbaar te wees. Laat ek dan na U Stem luister: “My Kind – Moenie soos ‘n stukkende leë vat wees nie, Laat ek jou heelmaak as jy stukkend is, As jy heel is dat ek jou volmaak met Krag sodat Ek jou kan gebruik vir ander om hulle van My Koninkryk te kan vertel – Ek wil hê jy moet sê: “Jesus my vat is heel en vol, hier is ek, stuur my waar U wil Jesus!”
Later die middag het ek weer huiswaarts gestap – my nuwe skuiling teen “seer” en “trane”. “Oumie” was besig om vir ons ’n pot sop te kook met vars gebakte brood wat die krom getrekte hande gesukkel het om uit die oond te haal. “Kom my kind dat ons God se liggaam voed met die voedsel wat Hy aan ons voorsit.” ’n Lang stilte het aan die ou hobbel hout kombuis tafel met sy gevlekte wit tafeldoek gehang. Elkeen met sy eie gedagtes besig.
“Oumie” het nou my een hand in haar twee krom getrekte hande vasgehou en diep in my betraande ogies gekyk. “My kind ek wil nie hê jy moet huil nie. Ek het lank vir jou gewag. God het jou gestuur om nou my leisels oor te vat sodat ek Jesus se Voete kan gaan versorg. Hierdie blyplekkie het Oompie vir “Oumie” nagelaat. Ek was baie, baie alleen, maar God het Sy Belofte gehou – jy is gestuur om die leemte te vul voor God my kom haal. Vandag gee ek hierdie blyplekkie vir jou en jou “lewensmaat/sielsmaat” wat God vir jou gaan stuur. Pas hierdie Godgestuurde maat van jou op, want hy is ’n Pêrel van God se Kroon en verwag God dat jy hom sal oppas en bewaar omdat hy baie kosbaar vir jou gaan wees, net soos wat jy kosbaar is vir “Oumie” en God!”
“My kind het jy al gewonder: “Wat is ’n Vriend se Liefde?” “Nee my liefste “Oumie” – is daar werklik iets soos “Liefde”?” “Ja, my kind God het man en vrou geskape om liefde aan mekaar te openbaar – dit is God se opdrag aan man en vrou. ’n Man moet sy vrou “respekteer” en in ruil daarvoor sal sy “liefde” aan hom betoon. ’n Vriend se Liefde my kind is 'n houtkruis teen alleenheid. 'n Steunpilaar in pyn. 'n Vuurhoutjie en 'n olielamp, wanneer jou lewenslig begin kwyn. Dis 'n skouer om op te huil, wanneer die wêreld jou soms druk. 'n Hand wat weet wanneer om jou vas te hou en wanneer om vir jou 'n roos te pluk. Dis 'n oor wat na jou luister, al praat jy soms nie sense. 'n Stem wat vir jou fluister: "Jy's 'n dierbare en kosbare mens." Dis 'n kombers teen die koue. 'n Sambreel teen die reën. 'n Fort waardeur geen wind kan waai, selfs wanneer die donderweer buite dreun. Dis 'n telefoonoproep uit die bloute. ‘n Drukkie wanneer jy dit die nodigste het en wanneer woorde oorbodig is, word Liefde 'n stille gebed. Bo alles, my kind, is “Liefde” 'n “Gawe van God” - Geen mens kan daarsonder klaarkom - Dis die kern van Sy grootste gebod: “Liefde aan jou Vriend, jou Naaste, maar belangrikste ook aan HOM!”
Vroeg oggend het Jesus se goudgeel sonnetjie vir my deur die pienk ballerina gordyne geloer. ’n Voëltjie het op my vensterbank gesit en sing – kompleet geklink of hy sing: “Bring al die Kindertjies na my toe!” Ek het my uitgerek op hierdie sagte satyn pienk lakens wat “Oumie” met soveel liefde vir my gemaak het. Ek het met ’n lied in my hart opgestaan en wou vir “Oumie” gaan verras met ’n koppie boeretroos.
’n Engel in “Oumie” se bed was die eerste gedagte wat by my opgekom het. Ek het besef God het vir “Oumie” kom haal – baie saggies in die nag. God het ’n Engel in “Oumie” se plek gestuur om oor my te kom waak. Ek het “Oumie” se ogies vir haar toegemaak en my trane het oor haar ou verrimpelde gesiggie geval. Ek het op my knieë langs “Oumie” se bed neergekniel en tot God gebid: “Dankie my God vir die tydjie wat “Oumie” aan my geleen was. Dankie dat God haar gespaar het totdat ek opgedaag het en sy vir my die feite van die lewe kon voordra. My God as dit U Wil is stuur asseblief vir my, my Christen lewensmaatjie en sielsmaatjie sodat ons twee saam in “Oumie” se blyplekkie kan voortleef en U kan Dien en Prys! Amen!”
Elke aand het ek in “Oumie” se groot ou stoel gaan sit en met my Jesus gesels. Ek het tot Jesus gebid dat Hy vir my ’n Christen lewensmaatjie en sielsmaatjie sal stuur, net soos wat Hy my in “Oumie” se lewe geplaas het.
Party aande was ek in so diepte gesprek met my God dat ek sommer in “Oumie” se stoel aan die slaap geraak het. Een oggend word ek wakker gemaak met ’n klop aan die hout voordeurtjie. “Snowy het jy dit ook gehoor?”, fluister ek saggies. Op my toontjies stap ek tot by die satyn blou gordyntjies in “Oumie” se sitkamer en loer baie versigtig daardeur. Sowaar ’n man – ’n groot en lang man – hy kyk na die venstertjie se kant toe – weet hy kan my nie sien nie, maar hy het die mooiste, mooiste paar bruin oë. Jesus se Liefde straal uit daardie paar bruin oë
Dadelik het ek my vingers deur my hare getrek – vinnig in die gangetjie se ovaalvormige spieëltjie gekyk of al my hare darem in plek is vir hierdie groot ontmoeting in my lewe. Ek het sommer geweet – hierdie man – is my lewensmaatjie en sielsmaatjie. ’n Paar bruin oë soos daardie kan net my Jesus in woon! Hoekom bewe my bene, voel of ek nie kan beweeg nie, voetjie-vir-voetjie het ek nader gestap om die deurtjie oop te maak – laat my terug dink aan ’n paar maande gelede toe “Oumie” vir my ook so om die deurtjie geloer het met haar ou verimpelde gesiggie en kromgetrekte handjies.
Ek het hom na “Oumie” se binnekamer geneem sodat sy moeë liggaam en siel tot ruste kan kom. Hy het sy stukkende bruin skoene, wat nog weinig sool oorgehad het, uitgeskop en met sy stukkende kouse sommer dadelik aan die slaap geraak. My hart het gebloei vir hierdie man wat ook getakel was met al die “seer” en “trane” in sy lewe. Ek het die begeerte gehad om hom styf teen my vas te druk en te beskerm teen enige verdere aanslae en verwyte van die lewe. Ek het saggies omgedraai en die deur agter my toegetrek.