Eerste Liefde | Dion se gedagtes
« Hogsback 2010
Op Noord! »
Junie 24, 2010 deur Dion
Hoekom is dit so moeilik om ons eerste liefdes te vergeet?
Moet my eerstens nie verkeerd verstaan nie – ek sal my huwelik, huweliksmaat, gesin en die lewe wat ons vir onsself uitgekerf het vir niks in die wêreld verruil nie. Maar mens wonder tog partykeer wat geword het van vorige liefdes, en hoe mens dit sal hanteer as mens hulle weer eendag sou raakloop in persoon.
Ek het nog altyd gedink dat ek jong liefde op 'n ander manier ervaar het as ander jong ouens. Ek mag natuurlik heel verkeerd wees, voordat iemand weer begin klippe gooi! Daar was nie by my daardie hormoongedrewe drang om als te spyker wat 'n rok dra nie – om 'n pot nou op sy naam te noem! Ek en die Irishman was mekaar se eerstes en enigstes en ons is bitter trots daarop! Destyds was ek eerstens stomgeslaan dat iemand in my sou belangstel, om nie eers van liefde te praat nie. Toe het ek myself begin ondervra – wat sien die persoon nou juis in my? Wat sien ek in die persoon? Ek het beelde van daar die persoon in my gedagtes rondgedra om te ontleed, en so het 'n amperse "inprenting" plaasgevind. Ek het probeer om elke klein eienskap van voorkoms en persoonlikheid te onthou en waardeer, sonder dat dit 'n obsessie raak, natuurlik. Ek kan nou nog die eerste onsekere aanraking van senuweeagtige hande voel, die verligting dat ek nie 'n swaap van myself maak met toenadering nie, die spesiale kyke en glimlagte.
Ek sien my eerste liefde binnekort weer na 22 jaar. Ons het albei ons eie families en is gelukkig getroud, maar ek dink daar sal maar altyd 'n verbintenis tussen mens wees. Ek is nogal senuweeagtig – klink dit simpel?
Posted in Daaglikse doen en late | 11 Kommentaar
op Junie 24, 2010 at 12:00 nm | Antwoord Sonlig
Kan ek 'n baie siniese klip in die bos gooi?
Gaan met 'n BAIE oop gemoed. Jy mag dalk baie verbaas of selfs teleurgesteld wees in die volwassene wat hierdie persoon geword het.
Ek hou duimvas dat jy agterna lekker vir jouself gaan lag as die romantiese prentjie wat jy al vir jare in jou kop ronddra dalk nie presies is soos die realiteit vandag nie.
Ek wil sover gaan om te sê dat jy heel waarskynlik agterna op jou knieë sal wil gaan om vir DIE EEN, wat vooraf geweet het, dankie te sê dat hy, instede van jou eerste liefde, vir jou die volmaakte vrou gestuur het om jou aan te vul op wyses wat jy nooit gedink het is moontlik nie.
Geniet die hede!
op Junie 24, 2010 at 12:41 nm | Antwoord Dion
Dis nie so siniese klip nie – dis objektief, wat presies die gemoed is waarmee ek probeer om als te benader (nie altyd met dieselfde sukses nie!). Ek gaan beslis met geen miskonsepsies nie – ons het almal verskillend "verouder" oor die jare, selfs ons eie naaste familie. Dis eintlik meer 'n kwessie van nuuskierigheid en om "closure" as jy weet wat ek bedoel. Soos genoem, ek sal wat ek huidiglik het, vir niks verruil nie. Dit gaan nog steeds interessant wees! En dit is tog opwindend om iemand weer te sien van so lank gelede, veral iemand wat na aan mens was.
op Junie 26, 2010 at 6:51 nm | Antwoord Marile Cloete
My studenteseun het onlangs my eerste liefde ontmoet. Sy kommentaar: Die oom se maag is groter en sy hare is minder as Pa s'n – Ma het goed gekies!
op Julie 1, 2010 at 10:23 vm | Antwoord Dion
Ek's bly ma het sulke goeie smaak gehad! En wat het ma van die oom gedink?
op Junie 28, 2010 at 6:43 vm | Antwoord meermin
Na 22 jaar glo ek het daardie liefde vir jou eerste liefde verflou. My eerste liefde is 'n engel en sit aan die voete van GOD.
op Julie 1, 2010 at 10:27 vm | Antwoord Dion
Dit het nie eintlik verflou nie – dis net anders nou as die liefde wat ek vir my lewensmaat het. Ek het nog net 'n week oor om moed bymekaar te skraap. Ek sal tien-teen-een agterna lekker lag oor my senuweeagtigheid!
op Augustus 11, 2010 at 11:59 vm | Antwoord Zola
Ek wil baie graag hoor hoe die episode toe afgeloop het? Ons skool reunie is in Feb 2011 en ek sit met die selfde dilemma – ook baie gelukkig getroud.
op Augustus 11, 2010 at 3:52 nm | Antwoord Dion
Hallo Zola, en welkom!
Ek het ook eers gedink dit was 'n tipe van 'n dilemma, maar op die ou einde was dit eintlik heel eenvoudig. Die feit dat ek die vorige liefde toe op die ou einde nie gesien het nie sou ook niks aan my besluit gedoen het nie: ek praat vir myself, maar ek het (met die hulp van my min-gewaardeerde suster se objektiewe raad) besluit dat keuses gemaak is op ander lewensmaats en 'n ander pad met 'n doel. Daar behoort 'n onderskeiding te wees tussen eerste liefde en eerste verliefde. Ja, sy was my eerste verliefde en dit sal altyd met so bietjie heimwee onthou word as spesiaal, maar my lewensmaat is my eerste, enigste en grootste liefde, deel van my in alle opsigte, en niks kan iets daartussen dryf nie. Soos jy noem – ek is ook baie gelukkig getroud, en ek het dit as 'n begin- en eindpunt gebruik om die beplande ontmoeting met kalmte en berusting in te gaan. Ek het ook altyd gedink so 'n "weer sien na baie jare" sal moeilik wees, glo my. Ek weet nie of dit help nie?
op Augustus 15, 2013 at 9:07 vm | Antwoord tersia
ek het ook 'n eerste liefde, hy my opgesoek na 26 jaar en daardie spark wat tussen ons was nog steeds daar ek 1 keer getroud vir 4 jaar kon nog nooit geluk kry nie, en is nou geskei en in verhouding waar ek nie gelukkig weereens is nie, ek het my eerste liefde sleg behandel en seergemaak en dit het 'n merk op my siel gelos, hy is 22 jr al getroud en sielsongelukkig ook maar wat kan mens doen , maar vriende wees en kyk hoe gaan lewe
op Augustus 16, 2013 at 9:36 vm | Antwoord Dion
Aai, ek is jammer om van jou smart te hoor. Mens wens so partykeer dat mens met vandag se wysheid die tyd kan terugdraai en dinge anders doen, nè… En dis partykeer so moeilik om net vriende te wees as mens bewus is daarvan dat daardie "spark" nog daar is. En ongelukkig na so lang tyd is daar soveel ander mense by betrokke wat mens kan seermaak deur te probeer uitvind hoe sterk daardie "spark" is. Hang in daar, vriendin. Ek sê partykeer vir myself; dinge kan seker slegter gaan… maar flip, nie met baie nie! Ons almal verdien geluk en joune is oppad, moenie moed verloor nie.
op Maart 28, 2014 at 2:15 nm | Antwoord Ogies Oudleerling
Ek dink ook dikwels terug aan my eerste jeugliefde, met steeds daardie hol gevoel en vlinders op my maag. Ons was altwee plaaskinders en hy was 'n ware gentleman. Ons was vanaf standerd nege 'n paartjie. 'n rukkie opgebreek gewees maar gou weer 'n paartjie en ons paaie het so 2 jaar net voor hy klaar was met die weermag as ek reg is, uiteengeloop as gevolg van my eie foute.
Hy, soos Tersia se eerste liefde het my ook weer opgesoek, ek geskei en hy nog single. Ek was skaam en het skuldig gevoel oor ek hom seer gemaak het, want albei van ons het gedink dit gaan vir ewig wees en ek het nie geweet hoe om die situasie te hanteer. Ek het later jare eers besef nadat ek 'n vriend in die weermag gehad het, hoe 'n onreg ek hom aangedoen het. Ek het daardie aand vir hom gesê daar is iemand anders. Toe hy wegstap moes ek myself keer om nie agter hom aan te hardloop nie, maar ek was so skaam en het regtig gevoel ek is hom nie werd.
Na baie jare en baie hartseer (wat my eie skuld was), het ek iemand gekry, "soos" my jeugliefde. Ook 'n boerseun met goeie waardes wat ook die seer van jeugliefde ervaar het, wat lank vir my liefde moes veg, nooit opgegee het, en my onvoorwaardelik aanvaar het. Ons vier amper ons 23 jaar getroud en werk soos ons ouers van ouds hard aan ons huwelik. Ons albei glo die lewe loop die loop wat dit moet met ons om, hopelik maak dit aan die einde daarvan van ons beter mense. Soos jy sê die lewe wat 'n mens saam uitkerf is die belangrikste. Ons moet onderskei tussen verlief en liefde. Ek glo nie iemand vergeet eerste liefde nie. Vir sommige van ons waar 'n verhouding na skool aanhou is die gevoel meer intens en oppad na volwasse liefde. Anders as ander vermy ek skool re-unies, vriende uit my skooldae, sosiale netwerke onder my eie naam en oor my persoonlike lewe. Alhoewel ek my jeugdae so een keer 'n jaar besoek, het ek altyd daardie kol op my maag en "vrees" om in hom vas te loop – ek dink ek val flou. Die kans is egter skraal, want hy woon nie meer op dieselfde plek nie Ek weet dit want ons is nog in dieselfde kerk en ons deel dieselfde nuusbriewe ens.- dus vermy ek daardie wêreld. Ek is nog steeds skaam en skuldig oor hom. Ek glo hy is steeds 'n wonderlike mens en bid gereeld vir hom. Hy het immers die hoofrol gespeel in my ontdekking van die liefde. Wil ek hom weer sien? ek weet nie