Slag van Lützen, 2 Mei 1813 - Inligting
Slag van Lutzen, 2 Mei 1813
Slag van Lützen, 2 Mei 1813
Die slag van Lützen (2 Mei 1813) was Napoleon se eerste oorwinning tydens die Lenteveldtog van 1813 (Bevrydingsoorlog), maar hy kon nie sy oorwinning ten volle benut nie, en die Pruise en Russe kon met hul leërs ooswaarts ontsnap grootliks ongeskonde.
Aan die begin van die Bevrydingsoorlog het die Geallieerdes in twee hoofkolomme weswaarts gevorder. In die noorde vorder die Russiese generaal Wittgenstein van Berlyn na Madgeburg aan die Elbe en wen die eerste geallieerde oorwinning van die oorlog op Möckern (5 April), waar hy prins Eugène de Beauharnais, Napoleon se adjunk in Duitsland, verslaan. Wittgenstein verhuis daarna suid om by die tweede belangrikste geallieerde leër aan te sluit, onder die Pruisiese maarskalk Blücher, wat op 10 April die Elbe by Rosslau (noord van Leipzig) oorsteek. Blücher het van Silezië na Sakse gevorder, Dresden op 27 Maart sonder 'n geveg beset en daarna versigtig weswaarts na Leipzig en die Saale -rivier beweeg.
Napoleon se aanvanklike plan vir 1813 was 'n vooruitgang in Noord -Duitsland, met die doel om die beleg van Danzig op te hef, agter die Russe aan te kom en die Pruisen moontlik uit die oorlog te slaan. Namate die Geallieerdes verder in Sakse vorentoe beweeg het, het hy sy planne verander. Sy nuwe plan was om die Army of the Main by Erfurt te konsentreer. Dit sou dan gekombineer word met Prince Eugène se Army of the Elbe, wes van die Saale. Hy sou deur Leipzig vorder na Dresden met 150 000 man. Hy sou sy regtervleuel verder agter hou (grotendeels saamgestel uit die Corps of Observation of Italy onder generaal Bertrand, wat uit Tirol opkom), in die hoop dat die Geallieerdes na hulle toe sou vorder en Napoleon se hoofmag op die geallieerde regs plaas flank. As alles verloop, sou hy Dresden voor die Geallieerdes kon bereik en hulle op die westelike oewer van die Elbe kon vang.
Teen 12 April het Napoleon 60 000 man uit die Army of the Elbe agter die Wipperrivier, 'n linker sytak van die Saale, met sy linkerflank op die Saale (noordwes van Halle van die Saale) gehad. Die grootste deel van die Army of the Main, ongeveer 105 000 man van III Corps, VI Corps en die Guard was op pad na Erfurt, wes/suid-wes van Leipzig. Die 40 000 sterk Korps van Italië was op pad na Bamberg, suid van Erfurt. Napoleon self verlaat St. Cloud op 15 April en bereik Mainz op 17 April. Hy was 'n week daar om die weermag te organiseer, en verhuis daarna na Erfurt, waar hy op 25 April aankom. Onder die veranderings wat hy aangebring het, was die indeling van die Corps of Italy in IV Corps (Bertrand) en XII Corps (Oudinot).
Teen die tyd van die geveg was die Franse leër nog in twee magte verdeel. Napoleon was bevelvoerder van die 140.000 sterk leër van die hoof, wat bestaan ​​het uit III Corps (Ney), VI Corps (Marmont), IV Corps (Bertrand), XII Corps (Oudinot), Guard infanterie (Dumoustier) en Guard cavalery. Eugène se leër van die Elbe was 62 000 sterk en was verdeel in XI Corps (Macdonald), V Corps (Lauriston), 'n Guard Division (Roguet), Durutte's Division, Victor's Division en Latour-Maubourg se 1st Cavalry Corps. Nie al hierdie troepe was by Lützen teenwoordig nie.
Aan die geallieerde kant bereik Blücher Altenburg, suid van Leipzig, oos/suidoos van Naumburg en Weissenfels, op 14 April. 'N Paar dae later het Miloradovitch hom by hom aangesluit. Die Russiese garde, vergesel van die tsaar en die koning van Pruise, het Dresden op 24 April bereik. Die tsaar het die probleem ondervind om 'n plaasvervanger te vind vir Kutuzov, wat op sy sterfbed was (op 28 April te Bunzlau dood). Hy het besluit om Wittgenstein aan te stel, wat 'n goeie reputasie gehad het. Blücher was bereid om onder Wittgenstein te dien, maar Miloradovitch en die Russiese gardebevelvoerder Tormassov was albei senior by Wittgenstein en wou nie onder hom dien nie. Op 27 April word Wittgenstein aangestel as opperbevelhebber van die Geallieerde weermag, maar met direkte beheer slegs oor Blucher en Wintzingerode. Miloradovitch en Tormassov bly onder die direkte bevel van die tsaar, en hy was dikwels bereid om die bevele uit te reik sonder om Wittgenstein te raadpleeg.
Alexander en sy raadgewers het tot 25 April nie verwag dat Napoleon eers in Junie sou verhuis nie, en het verwag dat hul leërs by Leipzig en Altenburg kon stilstaan. Miloradovitch sou verhuis na Zwickau (suid van Altenburg), Tormassov met die wag na Chemnitz (ten ooste van Altenburg en Zwickau). Op daardie dag het Toll, een van Alexander se adviseurs, Altenburg besoek, waar hy besef het dat die Franse nader was as wat geglo word. Hy kon Alexander se stafhoof oortuig om die wag te beveel om op te tree, met bevele om Frohberg en Kohren (net noordoos van Altenburg) op 30 April te bereik.
Teen 26 April het die Geallieerdes Bülow tussen Köthen en Rosslau (suid van die Elbe -noord by Leipzig), Yorck 'n entjie verder suid by Zorbig, oos van die onderste Salle en Berg by Landsberg, net oos van Halle aan die Saale. Wintzingerode was tussen Leipzig en Borna in die suide, die Pruise was rondom Altenburg en Russiese kavallerie was verder wes, by Weissenfels en Merseburg, suid van Halle aan die Saale. Op dieselfde dag beveel Blücher verkenning van krag in die rigting van Dornburg, Camburg en Naumburg, verder suid langs die Saale. Op 27 April is Berg na Leipzig verhuis. Yorck verhuis suid na Schkeuditz (net noord-wes van Leipzig). Wittgenstein verhuis na Lindenau, op die westelike benaderings na Leipzig.
Op 26 April het Wittgenstein 'n bevel vir die volgende paar dae uitgereik. Sy leër sou hom in Leipzig konsentreer, en as Napoleon die Saale by Weissenfels oorsteek, val die Franse by Lützen aan. Die doel sou wees om die Franse in detail te verslaan, aangesien hul vorming deur die rivieroorgang ontwrig word. Die hoop was dat die Russiese veterane die meer talle, maar minder ervare Franse sou uitklas.
In die algemeen was die Franse aansienlik meer as die geallieerdes in die Lützen -gebied. Napoleon het 144 000 troepe op pad na Leipzig, terwyl die Geallieerdes 88 500 troepe gereeld en 5 000 Kosakke gehad het, maar op dieselfde dag kon albei partye 'n soortgelyke aantal mans aan die geveg toewy. Napoleon het daarin geslaag om 78 000 man te pleeg, net minder as die helfte van sy beskikbare magte. Die Geallieerdes het 34 000 Pruise en 36 000 Russe gebruik, altesaam 70 000, maar hoewel hulle op die dag effens minder was, het hulle wel 'n baie groot deel van hul beskikbare magte in die geveg gekry.
Op 29 April was daar twee klein botsings, albei op die Saale. Yorck is uit Merseburg gedwing. Lanskoi se kavallerie is verslaan deur Souham se afdeling van Ney's III Corps op Weissenfels.
Wittgenstein besluit nou om hom suid van Leipzig te konsentreer. Teen die einde van 30 April was Berg in Zwenkau (suid van Leipzig, oos van Lützen), Yorck was wes van Zwenkau, Kleist was in Lindenau, wes van Leipzig, Blücher was by Borna (suidoos van Zwenkau), Tormassov was by Frohberg en Kohren (suidoos van Blücher) en Miloradovitch by Penig, 'n entjie verder na die suidooste.
Teen 30 April was die Franse langs die Saale versprei. Die Army of the Elbe (V en XI Corps) was rondom Merseburg, amper reg wes van Leipzig, op die westelike oewer van die Saale gekonsentreer. Die Army of the Main was meer verspreid. VI Corps was rondom Naumburg, ongeveer tien kilometer suidwes van Merseburg. III Korps was oorkant die Saale, oos van Weissenfels. Napoleon en die Ou Garde was by Weissenfels. IV Corps was in Camburg (8 myl suidwes van Naumburg) en XII Corps was tussen Saalfeld en Coburg, ietwat verder na die suidweste.
As gevolg hiervan het die Franse Leipzig uit effens verskillende rigtings genader, met die korps van Napoleon uit die suidweste via Naumburg en Lützen, en Eugène uit die weste/ noordweste.
Op 1 Mei het Napoleon sy magte beveel om op Leipzig te vorder. In die sentrum sou Ney's III Corps en Marmont's VI Corps deur Weissenfels op die Saale na Lützen vorder om die belangrikste opmars, wat links (noordwes) sou plaasvind, te dek. Die Army of the Elbe (V en XI Corps) sou van Merseburg na Schladebach, ongeveer halfpad na Leipzig, verhuis. Bertrand en Oudinot, wat na Beyreuth gestuur is in 'n poging om die Geallieerdes se aandag af te lei, sou na Naumburg, suidwes van Weissenfels, trek. Hierdie opmars het 'n paar hewige gevegte oos van Weissenfels veroorsaak (optrede van Poserna, 1 Mei 1813), waarin marskalk Bessières, die bevelvoerder van die keiserlike garde, gedood is, maar die Geallieerdes spoedig gedwing is om terug te trek, en teen die einde van die dag Ney's III Korps het Lützen bereik.
Aan die einde van 1 Mei was die Franse redelik verspreid. Aan die linkerkant was XI Corps in Quesitz en Markranstädt, V Corps was naby Günthersdorf. In die middel was die Infanterie van die Wag in Weissenfels. Ney's III Corps was rondom Lützen, met Souham in vier dorpe in die suidooste. Dit vorm 'n growwe vierkant, met Kaja in die noordweste naaste aan Lützen, Klein Gorschen in die noordooste, Gross Gorschen in die suidooste, die naaste aan die geallieerde posisies en Rahna in die suidweste. Girard was by Starsiedel, wes van Souham, Brennier, Ricard en Marchand was rondom Lützen. VI Korps was in Rippach, oos van Weissenfels, suidwes van Lützen. IV Corps was rondom Stössen, en XII Corps was gestrek van Kahla na Saalfeld, sodat albei die slagveld vanuit die suidweste nader.
Aan die geallieerde kant verhuis Blücher noord na Rötha, Tormassov vervang hom by Borna, Miloradovitch verhuis na Altenburg en Wintzingerode trek wes van Zwenkau, en plaas hom oos van Ney se posisie rondom Lützen.
Op 2 Mei het Napoleon Ney beveel om Lützen en vier dorpies 'n entjie verder in die suidooste te beset. Hy sou sy afdelings by Kaja konsentreer. Sy taak was om Lauriston en Macdonald te dek toe hulle na Leipzig verhuis, en om Marmont en die Army of the Main tyd te gee om Lützen te bereik. Napoleon was bewus daarvan dat die Geallieerdes in die omgewing was, maar dit is moontlik dat hy nie verwag het dat daar 'n groot stryd sou plaasvind op die 2de nie. As hulle wel aanval, was Ney se taak om hulle te weerhou totdat die leër van die Elbe in plek kon kom om die Geallieerde linkerflank te tref. Ney is ook beveel om sterk verkenningsmagte na Zwenkau en Pegau, ten suidooste van sy posisie, te stuur, maar hy ignoreer hierdie bevel. Ney se korps het bestaan ​​uit die afdelings van Souham, Montmorand, Girard, Ricard en Marchand, en Kellermann se kavallerie. Drie van die infanterie-afdelings het by Lützen gebly, en slegs twee is in die dorpe geplaas- Souham in die vier dorpe, Girard in Starsiedel. Ney se versuim om die verkenningsmag uit te stuur, het beteken dat Napoleon nie daarvan bewus was dat die Geallieerdes sou aanval nie, en teen tienuur was hy oortuig dat daar die dag geen geveg sou wees nie. Sy fokus verskuif dan na die algemene opmars in Leipzig.
Die geallieerdes het wel verkenners gestuur, en hulle het berig dat die belangrikste Franse leër van Weissenfels na Leipzig beweeg. Hulle het die twee afdelings in die dorpe gevind, geglo dat hulle die Franse flankwag was en hulle krag onderskat. Hulle het ook Bertrand gevind, suid van Teuchern, suidoos van Weissenfels, hoewel oordrewe hoe ver hy beweeg het. As gevolg hiervan het die Geallieerdes geglo dat 'n groot aanval van suid-wes na links van hulle ontwikkel.
Nie een van die twee partye het aan die begin van 2 Mei werklik geweet waar hul teenstanders was nie. As gevolg hiervan het die Geallieerdes daarin geslaag om 34 000 Pruise en 36 000 Russe tot die geveg te verbind, 70 000 van die 88 000 wat tot hul beskikking was, terwyl Napoleon daarin geslaag het om 78 000 van die 140 000 man wat hy by Leipzig genader het, te pleeg.
Die geallieerde bevelvoerders het opgetree met die veronderstelling dat die Franse leër in 'n lang ry langs die pad van Weissenfels na Leipzig versprei was. Wittgenstein het besluit om die oënskynlik geïsoleerde Franse magte in die vier dorpe suidoos van Lützen aan te val. Kleist se Pruisiese korps sou Leipzig beklee. Miloradovitch se Russiese korps sou vorder na Zeitz (suidoos van Weissenfels, suid van Lützen, en 'n ent suid van die slagveld) om die Geallieerde linkses te beskerm. Die res van die leër sou die vier dorpe aanval, en dan die pad na Leipzig afsny. As alles goed verloop, sou die leër van Napoleon in twee verdeel word, met elke korps wat nie die ander kon ondersteun nie en die magte wat in die noorde van Lützen vasgekeer was, kwesbaar vir nederlaag.
Die belangrikste geallieerde weermag is in drie lyne ontplooi. Blücher se korps het die eerste lyn uitgemaak, met Zieten en Klüx se brigades voor en Roeder se brigade in reserwe. Die manne van Blücher sou die grootste deel van die vroeë gevegte dra. Blücher se bevele was om 5 uur in Storkwitz en Karsdorf te wees en om Werben, ten suidooste van die vier dorpe om 6 m., Met sy regterkant rondom Werben en sy linkerkant in die weste van die dorp.
Die tweede reël bestaan ​​uit Yorck se Pruise aan die linkerkant en Berg se Russe aan die regterkant, na aanleiding van Blücher se twee kolomme. Berg sou redelik vroeg in die geveg toegewy wees, maar Yorck was eers omstreeks 16:00 verbind.
Die derde lyn sou bestaan ​​uit die Russiese infanterie, Wintzingerode se korps, met sy infanterie onder bevel van prins Eugen van Württemberg, 'n Duitse offisier in die Russiese diens. 'N Gedeelte van hierdie mag is by Zwenkau gelaat om na die rivier die Elster te kyk, terwyl die res die regter van Blücher sou ondersteun. Hierdie mag het die slagveld eers omstreeks 16:00 bereik, wat Wittgenstein verhinder het om Yorck vroeër in die geveg te pleeg.
Elders is Kleist, wat die dag in Leipzig begin het, beveel om terug te trek as hy deur sterker magte aangeval word, maar andersins om aan te val sodra hy die geluid van gevegte elders hoor.
Blucher se bevel was om sy linkerkant te stuur om die Grünabach, 'n klein stroompie, wat noord-wes oor die platteland vloei, suid-wes van die vier dorpe oor te steek en 'n paar hoogtes oor die stroom te beslaan met artillerie en kavalerie (tussen die Grünebach en die Rippach). Hy sou sy regs hou op die Flossgraben ('n stroom wat oor die algemeen noordwaarts loop, oos van die vier dorpe loop en dan wes draai om net noord van hulle te verbygaan, voordat hy weer noord draai om na Lützen te gaan) en met sy linkerkant vorentoe gaan. , beweeg in die gebied tussen die Rippach en die Flossgraben. Die gebied van die vier dorpe, waar die meeste gevegte plaasgevind het, was dus regs van Blücher se voorskotlyn. Die gaping tussen die twee strome was ongeveer twee en 'n half myl, so die korps van Blücher was te wyd versprei.
Op hierdie stadium in die oorlog was die geallieerde personeel se werk nie altyd indrukwekkend nie. Die plan was om teen 01:00 na die dorpe te begin en die troepe om 07:00 te wees. Dit sou 'n vroeë aanval moontlik gemaak het voordat die Franse baie versterkings in die gebied gehad het. In plaas daarvan was die voorste troepe eers om 11:00 in plek.
Die eerste gevegte van die dag het eintlik plaasgevind by Lindenau, aan die westelike punt van 'n paadjie wat twee riviere oorgesteek het om Leipzig te bereik. Omstreeks 10:00 het Lauriston se korps Kleist aangeval, wat 'n posisie in die westelike punt van die weg aangeneem het. Lauriston het sy artillerie gebruik om die voortreflike Pruisiese kavallerie te verdryf. Daarna het hy die afdeling van Maison gestuur om die Pruisiese regterkant, via Leutzsch, noord van Lindenau te oorkom. Toe Kleist besef dat hy in die minderheid is, trek hy oor die weg. Die Franse het hom geteister deur die Elster oor te steek met behulp van 'n koord, en daar was 'n agterwag in Leipzig self, maar Kleist kon ongeskonde ontsnap en het teruggetrek na Paunsdorf, drie kilometer verder oos. Lauriston sou Kleist agtervolg het, maar is beveel om te stop nadat gevegte by Lützen uitgebreek het.
Voordat Wittgenstein hom tot die aanval begaan het, het hy 'n aantal offisiere na die top van 'n rant naby Gross Gorschen gelei, gelei deur Müffling. Al wat hulle kon sien, was 2 000 rekrute in 'n kamp naby die dorpe, en as gevolg hiervan het Blücher sy kavallerie beveel om aan te val (11.45 uur). Toe hulle vorder, ontdek hulle twee volledige afdelings (onder Girard en Souham), en Blücher stop die aanval. Hy het toe sy artillerie ontbied, en 'n artillerie -bombardement het omstreeks die middag begin. Dit het Souham tyd gegee om Gross Gorschen te beset, en vir Girard om verder wes te vorm, by Starsiedl.
Napoleon het ook omstreeks twaalfuur die geluid van geweerskote gehoor terwyl hy Lauriston se V Corps op die pad na Leipzig gevolg het. Hy beveel Marmont (VI Corps) om op te trek na Starsiedel, 'n dorpie ongeveer 'n kilometer wes van die vier dorpe, en by Ney se regterflank aan te sluit. Bertrand (IV Corps) sou vorder na Söhesten, ongeveer 'n kilometer suid van Starsiedel, vanwaar hy die Geallieerde linkses kon bedreig. Macdonald (XI Corps) en I Cavalry Corps moes stop en voorberei op 'n aanval op die Geallieerde regs. Lauriston (V Corps) sou een afdeling stuur om Kleist uit Leipzig te stoot (die stad is om 13:00 ontruim) en die res van sy afdeling na Markranstadt, wes van die stad, te skuif, vanwaar hy ook in die slag kon ingryp as vereis. Die wag sou na Lützen verhuis om 'n reservaat te vorm. Napoleon het gehoop dat Ney die Geallieerdes lank genoeg sou kon vassteek sodat die res van sy weermag in plek sou kom vir aanvallende aanvalle wat hom hopelik 'n beslissende oorwinning sou behaal.
Na 'n bombardement wat ongeveer 40 minute geduur het, is Klüx se brigade, links van Blücher, gestuur om die vier dorpe aan te val. Souham is teruggedwing en die bondgenote het Gross Gorschen gevange geneem. Dit het 'n reeks aanvalle en teenaanvalle in die dorpe veroorsaak. Ney was weg van sy korps saam met Napoleon toe die geveg begin, maar het gou teruggekeer na sy troepe.
In die weste is Girard by Starsiedel aangeval deur die Pruisiese reserwe -kavallerie, maar het hulle met die hulp van Compans en Bonet van Marmont se korps afgeveg. Souham het Gross Gorschen herower.
Zieten was omstreeks 13:00 toegewyd aan die geveg en het Klein Gorschen gevange geneem. Klüx het Gross Gorschen herower, en ander Pruisiese troepe het Rahna ingeneem. Ney het Souham, Girard en Brennier gebruik om Klein Gorschen en Rahma terug te neem, maar kon Grossgörschen nie herower nie. Omtrent dieselfde tyd as die Franse teenaanval het Berg se Russe Starsiedel aangeval, maar die Franse sukses aan sy regterkant het Berg gedwing om tot in die suidweste van Rahna te stop. Blücher het sy laaste reserwes, Roeder (of Röder) se brigade, toegewy om die aanval te versterk. Die Franse is uit Klein Gorschen gedwing en die Pruise vorder na Kaja, die noordwestelike dorp. Teen 14:00 het die lyn van Ney gevaar om ineen te stort.
Napoleon het die slagveld omstreeks 14:30 bereik, met sy planne wat die gevaar loop om in duie te stort. Die flankaanvalle was nie gereed nie, en Ney se korps was naby aan ineenstorting. Bertrand se opmars na die geallieerde linkses stop toe hy Miloradovitch om Zeitz opspoor en besluit om bevele te vra. Hy het eers voor 15:00 sy opmars na die geveg hernu.Marmont is ook opgehou, hierdie keer deur Berg aan die Geallieerde linkerkant, en 'n groot mag van geallieerde kavallerie. Marmont stop sy opmars en konsentreer op die verdediging van Starsiedel.
Napoleon herstel die situasie met inspirerende persoonlike leierskap en ry tot by die gevaarpunte. Omstreeks 15:00 het hy Ricard gelanseer in 'n teenaanval wat Kaja herower het en die noordelike rand van Gross Gorschen bereik het. Die wag het ook die voorkant bereik, hoewel Napoleon in hierdie stadium geweier het om hulle tot die geveg te verbind.
Die Geallieerde hoë bevel het minder goed gevaar. Die tsaar het geweier om die Russiese garde te pleeg in die oortuiging dat die geveg goed verloop. Blücher is gewond en laat Yorck in bevel van die Pruisiese magte. Wittgenstein was nie bereid om Yorck te verbind voordat die Russiese reserwes aangekom het nie, veral met Marmont se korps naby die slagveld.
Teen 16:00 was die Russiese reservate uiteindelik in plek. Wittgenstein het Yorck uiteindelik tot die geveg verbind. Hünerbein se brigade het Klein Gorschen aangeval en Horn het Rahna aangeval. Beide dorpe het vir die derde keer aan die Geallieerdes geval. Napoleon het Lanusse se brigade van die Young Guard toegewy, en hulle het die bondgenote uit Kaja ontslaan. Ney se troepe het toe aan anderhalf uur se nabye geveg deelgeneem. Eers het die Franse Klein Gorschen en Rahna herower, maar teen 17:30 het die Pruise Klein Görchen en Rahna herower.
Teen ongeveer 5.30 begin die Franse flankmagte hul posisies bereik. Morand se afdeling van Bertrand se korps het Kölzen bereik, net wes van Starsiedel. Die korps van Macdonald het gevorder na Eisdorf, net oos van die vier dorpe. Dit het saamgeval met 'n Geallieerde aanval aan hul regterkant. Eugène van Württemberg se 2de (Russiese) korps is na Klein Görschen gestuur, met die St. Priester -brigade aan sy regterkant, op Eisdorf. Die plan was om Ney se linkerkant aan te val, maar in plaas daarvan het St. Priest Macdonald se opkomende troepe raakgeloop, terwyl Eugène met die afdeling van Marchand bots. Eugène kon Marchand keer om Klein Görschen terug te neem, maar die afdeling van Charpentier van die Macdonald -korps het daarin geslaag om die Heilige Priester uit Eisdorf te verdryf, terwyl Fressinet se afdeling 'n entjie verder na die ooste by Kitzen aankom. Die Geallieerdes het 'n verdedigingslinie gevorm wat van Gross Görchen oos na Hohenlohe (nou die suidelike deel van Kitzen) geloop het. St Priester en die Russiese grenadiers het hierdie lyn gehou, met die Russiese Garde -infanterie in reserwe. Macdonald was nie sterk genoeg om 'n aanval op hierdie lyn te waag nie.
Die groot aanval van Napoleon het omstreeks 18:00 begin. In die middel het die Young Guard, ondersteun deur Ney's III Corps, Kaja herower. Drouot plaas toe 70-80 gewere tussen Kaja en Starsiedel en skuif hulle na 'n byna puntlose afstand, in een van die meer uitstaande gebruike van artillerie tydens die hele Napoleontiese oorloë.
Die Franse val langs die hele lyn aan. Links van hulle het Macdonald en Latour-Maubourg se kavallerie Eisdorf en Kitzen gevange geneem en teen teenaanvalle gehou. Die hoofaanval kom in die middel, waar vier kolomme van die Young Guard onder Marshal Mortier aangeval het, met die Old Guard, die Guard Cavalry en III Corps as ondersteuning. Een kolom het Klein Görschen aangeval, twee het Gross Görschen aangeval en een het Rahna aangeval. Regs het Marmont en Bertand by die aanval aangesluit. Die bondgenote is uit die meeste van die vier dorpe gedwing, hoewel 'n deel van Klüx en Zieten se brigades probeer het om Gross Gorschen in die donker te hou. Elders het die Geallieerde lyn begin ineenstort, en hulle moes noodgedwonge terugtrek.
Die Geallieerdes hervorm suid van die dorpe, met Blücher se korps suid-wes van Gross Görschen, Yorck en die Russe aan hul regterkant. Berg se korps, aan die linkerkant van die Geallieerde, het 'n vegterugtog gevoer langs die pad wat suidoos na Pegau geloop het, onder druk van Marmont.
Die Geallieerdes is verslaan, maar hulle is gered van 'n ernstiger nederlaag deur Napoleon se gebrek aan kavallerie. Marmont het wel probeer jaag met sy infanterie, maar hy is byna dood of gevange geneem toe nege Pruisiese kavallerie -eskaders Bonnet se infanterie aangeval en erg verslaan het terwyl Marmont by hulle was. Hierdie kavallerielading het daarna oorgegaan en naby Napoleon gekom, wat gedwing was om op 'n infanterieplein te skuil.
Die getal ongevalle is aan beide kante onseker. Aan die Franse kant wissel hulle van 20,000-22,000, met 12,000-15,000 in Ney se korps. Twee generaals is dood, nege ernstig gewond en dertig regimentskommandante óf gewond óf vermoor.
Aan die Geallieerde kant was die verliese waarskynlik laer, tussen 11 500 en 20 000, met die Pruise wat die meeste slagoffers opgedoen het, waaronder 53 offisiere wat gedood en 244 gewond was. Von Cämmerer gee geallieerde verliese van 8 400 vir Yorck en Blücher en 6 000 vir Eugène van Würtemburg en Franse verliese van 22 000, met 15 000 in Ney se korps. Lanrezac het laer syfers vir die Franse gegee, 18 000 verliese, waaronder 12 000 uit Ney se korps, maar erken dat nog 17 000 verlore gaan weens verlatenheid en versmelting in die komende dae.
Onder die gewondes was die belangrikste Pruisiese militêre hervormer Gerhard von Scharnhorst. Aanvanklik lyk sy wond nie te ernstig nie, en hy is na Oostenryk gestuur om hul ondersteuning te wen. Sy wond het besmet geraak, en hy is dood terwyl hy in Oostenryk was.
Generaal Ermolov, die bevelvoerder van die artillerie in die Russiese leër, word tydens die geveg beskuldig van insubordinasie en is oorgeplaas na die bevel van die 2de Garde -afdeling, wat hy by Bautzen en Kulm gelei het.
Die dag na die geveg besef die Geallieerde bevelvoerders dat hulle sal moet terugtrek, en besluit om terug te trek na Dresden en Meissen om na die oostelike oewer van die Elbe oor te steek. Napoleon verdeel sy leër in twee vir die soektog, en gee Ney bevel oor die linkervleuel, wat noord van die hoofmag van Napoleon sou werk. Beide kante beweeg daarna na Dresden, waar Napoleon verwag het om te veg om die Elbe oor te steek. Prins Eugène was betrokke by 'n geringe botsing by Colditz (5 Mei 1813), maar andersins was die agtervolging grotendeels sonder voorvalle. Die Geallieerdes het nie daarin geslaag om Dresden te verdedig nie, maar het hulle teruggetrek na Bautzen, waar hulle op 20-21 Mei 1813 'n ernstiger nederlaag gely het, en hulle kon eers ontsnap om verder ooswaarts terug te trek.
Slag van Lützen (1813)
In die Slag van Lützen (Duits: Schlacht von Großgörschen, 2 Mei 1813), het Napoleon I van Frankryk die vooruitgang van die Sesde Koalisie gestaak ná sy verwoestende verliese in Rusland. Die Russiese bevelvoerder, prins Peter Wittgenstein, wat probeer het om Napoleon se verowering van Leipzig te voorkom, val Napoleon se geïsoleerde regtervleuel naby Lützen, Duitsland, aan. Na 'n dag van swaar gevegte het die gekombineerde Pruisiese en Russiese mag teruggetrek, maar sonder kavalerie kon die Franse nie hul verslane vyand volg nie.
Slag van Lutzen, 2 Mei 1813 - Geskiedenis
In die Slag van Lützen (Duits: '' Schlacht von Großgörschen '', 2 Mei 1813) het Napoleon I van Frankryk die vooruitgang van die Sesde Koalisie gestuit ná die Franse inval in Rusland en die massiewe Franse verliese in die veldtog. Die Russiese bevelvoerder, prins Peter Wittgenstein, wat probeer het om Napoleon se verowering van Leipzig te voorkom, val die Franse regtervleuel naby Lützen, Sakse-Anhalt, Duitsland aan. Na 'n dag van swaar gevegte, het die gekombineerde Pruisiese en Russiese mag teruggetrek as gevolg van Franse verliese en 'n tekort aan Franse kavalerie, en Napoleon kon nie 'n agtervolging voer nie.
Na die ramp van die Franse inval in Rusland in 1812, het 'n nuwe koalisie, bestaande uit Brittanje, Swede, Pruise en Rusland, teen Frankryk gevorm. In reaksie hierop het Napoleon inderhaas 'n leër van net meer as 200 000 bymekaargemaak wat onervare rekrute, troepe uit Spanje en garnisoenbataljons ingesluit het, maar baie tekort aan perde het ('n gevolg van die Russiese inval, waar die meeste van sy veterane troepe en perde omgekom het) . Hy het die Ryn na Duitsland oorgesteek om aan te sluit by die oorblyfsels van sy ou Grande Armée onder bevel van prins Eugène de Beauharnais, en om hierdie nuwe alliansie vinnig te verslaan voordat dit te sterk word. Op 30 April het Napoleon die Saale -rivier oorgesteek en in drie kolomme onder leiding van die V -korps onder leiding van generaal Jacques Lauriston gevorder op Leipzig vanuit die weste en suidweste. Sy bedoeling was om in die binnekant van die koalisie te werk, hul magte te verdeel en hulle in detail te verslaan voordat hulle kon kombineer. Maar weens die gebrek aan kavalleriste en gebrekkige verkenning, was hy onbewus van die Russies-Pruisiese leër onder Wittgenstein en Graf (graaf) von Blücher wat op sy regterflank na die suidooste konsentreer. Pruisiese verkenners het berig dat die Franse leër tussen Naumberg en Leipzig gespan is. Wittgenstein se plan was om teen Lützen aan te val en Napoleon se magte in twee te verdeel. Hy het gehoop om Napoleon ernstige ongevalle te berokken en 'n oorwinning te behaal wat moontlik gebruik kon word om Oostenryk in die koalisie te bring. Aan die vooraand van die geveg is een van Napoleon se marshals, Jean-Baptiste Bessières, deur 'n verdwaalde kanonskog doodgemaak terwyl hy naby Rippach reklameer. Marshal Ney's III Corps sou die regterflank om Lützen hou ter ondersteuning van die magte wat na Leipzig marsjeer en word verras. Die III Korps bestaan ​​uit vyf infanteriedivisies en 'n kavallerie -brigade. Drie van hierdie afdelings was rondom Lützen geleë, een afdeling in die vier dorpe in die suidooste (Kaja, Klein Gorschen, Gross Gorschen en Rahna) en een afdeling 'n kilometer wes hiervan in Starsiedel. Die Franse VI Korps onder marskalk Marmont was in Rippach in die weste, Bertrand se IV korps was suid van Weissenfels (Weißenfels), waar die keiserlike wag geleë was. Macdonald's XI Corps en die I Cavalry Corps was noord van Lützen geleë.
Die Pruisiese aanval het laat begin met Blucher wat omstreeks 11:30 met sy korps gelei het. Toe hulle Gross Gorschen nader, het hy net 'n paar duisend Franse verwag in plaas van die volledige afdeling wat hy gevind het. Blücher het die aanval onderbreek, sy artillerie ontbied en omstreeks 12:00 'n artillerie -bombardement begin. Marmont in die weste het die geluid van die kanon gehoor en sy korps na Starsiedel beweeg. Na 'n bombardement van 40 minute stuur Blucher een brigade in wat die Franse uit Gross Gorschen verdryf het, waarna nog 'n brigade en kavallerie opgevolg word wat Klein Gorschen en Rahna gevange geneem het. Ney het homself aangevoer aan die hoof van een van sy afdelings wat van Lützen suidwaarts beweeg het en teenaanvalle geneem het, en Klein Gorschen en Rahna herower. Blucher het omstreeks 14:00 sy laaste brigade begaan wat die Franse uit Klein Gorschen gedwing het en na Kaja gevorder het. Blucher is gewond en laat die Pruisiese magte onder bevel van generaal von Yorck. Napoleon besoek die slagveld van 1632, speel saam met sy personeel 'n toergids deur na die terreine te wys en die gebeure van 1632 in detail uit sy geheue te beskryf toe hy die geluid van 'n kanon hoor. Hy maak die toer onmiddellik kort en ry in die rigting van die artillerievuur. Toe hy omstreeks 14:00 op die toneel kom, het hy die situasie vinnig opgemaak en vinnig bevele gestuur om sy magte te konsentreer. Hy het Ney 'n konstante stroom versterkings gestuur wat posisies sou inneem in en om die dorpe suid van Lützen. Yorck het die Pruisiese reserwes ongeveer 16:00 begaan nadat die Russiese reserwes aangekom het en op hul plek was. Wittgenstein en Yorck het voortgegaan om Ney in die middel te druk, en die beheer van die dorpe het verskeie kere hande oorgeskakel, aangesien troepe van beide kante gepleeg is. Die koning van Pruise het persoonlik 'n aanklag van die Pruisiese wag gelei wat die dorpie Rahna ingeneem het. Teen 17:30 het die koalisie al die dorpe gehou behalwe Kaja, wat betwis is. Toe Bertrand se IV Corps die slagveld van sy regterkant en Macdonald's XI Corps van sy linkerkant nader, hoef Napoleon hom nie meer te bekommer oor sy flanke nie. Toe die vooruitgang van die koalisie tot stilstand gekom het, met die perfekte tydsberekening van ouds, het Napoleon toegeslaan. Terwyl hy Ney versterk het, het hy ook die gewere van die III Corps en VI Corps tussen Starsiedel en Rahna versterk met die kanonne van die wag. Generaal Drouot konsentreer dit in 'n groot massa artillerie van ongeveer 100 gewere ('' Grande Batterie '') wat 'n verwoestende spervuur ​​na die sentrum van Wittgenstein losgelaat het. Napoleon het sy keiserlike wag agter hierdie gewere versamel en in 'n teenaanval onder leiding van maarskalk Mortier omstreeks 18:00 in die geallieerde sentrum gestuur, wat die koalisiemagte van die dorpe verwyder het. 'N Pruisiese kavalerie -aanval kon die Franse offensief vertraag en genoeg tyd toelaat vir die hoofleër om suid van die dorpe te hergroepeer. Boonop was die duisternis besig om toe te gaan. Dit het die geallieerde mag in goeie orde laat terugtrek. Die gebrek aan Franse kavalerie het beteken dat daar nie agtervolg sou word nie. Napoleon verloor 19,655 vermoorde en gewonde mans, terwyl die Pruise minstens 8500 mans dood en gewond verloor en die Russe 3,500 vermoor, gewond en vermis. hoewel die ongevalle baie hoër kan wees. Chandler, David G. (2009) 966 The Campaigns of Napoleon. Die verstand en metode van die grootste soldaat in die geskiedenis. Nueva York: Simon en Schuster, pp. 1120 Jean Tulard (dir.), Dictionnaire Napoléon, vol. I-Z, Parys, Fayard, Oktober 1999, 1000 bl. (), bl. 229. Maar ongevalle ter syde, teen die aand was die tsaar en Wittgenstein skaars oortuig dat hulle die stryd verloor het, maar het teruggetrek nadat hulle gehoor het dat Leipzig geval het, en Napoleon in beheer was van Lützen en die veld.
Napoleon het sy gewone vaardigheid bewys om die Russies-Pruisiese mag by Lützen terug te dryf, maar die duur van sy oorwinning het 'n groot impak op die oorlog gehad. Lützen is agtien dae later gevolg deur die Slag van Bautzen, waar Napoleon weer seëvier, maar met die verlies van nog 22 000 man, twee keer soveel as die Russies-Pruisiese leër. Clark, 365 Die felheid van hierdie twee veldslae het Napoleon op 4 Junie 'n tydelike wapenstilstand met tsaar Alexander en koning Frederik William III aangeneem. Hierdie ooreenkoms bied aan die bondgenote die uitstel om hul leërs te organiseer en weer toe te rus, en, miskien nog belangriker, het Brittanje aangemoedig om Rusland en Pruise oorlogsubsidies van altesaam sewe miljoen pond te voorsien. Die finansiële sekuriteit wat hierdie ooreenkoms bied, was 'n groot seën vir die oorlogspoging teen Napoleon. 'N Ander belangrike gevolg van die geveg was dat dit Oostenryk aangemoedig het om by die geallieerde koalisie aan te sluit, en toe dit aanhou met die verstryking van die wapenstilstand, het die magsbalans dramaties in die koalisie se guns verander. As gevolg van hierdie verwikkelinge beskou Napoleon later sy skietstilstand van 4 Junie, gekoop by Lützen en Bautzen, as die ongedaanmaking van sy mag in Duitsland. Tydens die slag van Lützen is Gerhard von Scharnhorst, een van die helderste en bekwaamste Pruisiese generaals, wat as stafhoof van Wittgenstein dien, gewond. Alhoewel die wond gering was, kon dit weens die haastige terugtog nie gou genoeg versorg word nie. Die infeksie het aangebreek en hy is dood. Dupuy, R. Ernest Dupuy, Trevor N. '' The Encyclopedia of Military History: From 3500 B.C. tot die hede. "(2de hersiene uitgawe, 1986) bl 760.
*Clark, Christopher C. '' Iron Kingdom: The Rise and Underfall of Preussen, 1600-1947 ''. Belknap Press van Harvard University Press. Cambridge, Massachusetts, 2006.. *Lawford, James. '' Napoleon, The Last Campaigns 1813-1815 ''. Kroon Uitgewers. New York, 1979. *Nafziger, George. '' Lutzen en Bautzen: Napoleon se lenteveldtog van 1813 ''. Keiserpers. Chicago, 1992. *Petre, F. Lorraine. '' Napoleon se laaste veldtog in 1813 in Duitsland ''. Hippocrene Books, Inc. New York, 1977. *Wimble, Ed. '' La Bataille de Lutzen ''. Clash of Arms Games. Phoenixville, PA, 1999.
Die inhoud is Copyleft
Die ontwerp, kode en AI van die webwerf is kopiereg (c) 2014-2017 deur Stephen Payne
"Vernietiging by Lutzen": Napoleon wen in 1813 ATL
Ek het 'n idee gehad met betrekking tot die Franse kavalerie. Ek het gelees dat Napoleon voor die Leipzig -veldtog veteraan -kavalerie uit Spanje gebring het. Dit was deels die rede waarom sy kavallerie tydens die geveg beter gevaar het.
En wat as Napoleon vroeër betyds vir Lutzen kavallerie uit Spanje getrek het? Dit kan Joseph korthandig by Vitoria laat, maar ek dink dit is die moeite werd.
Ek behoort binne 'n paar dae 'n nuwe opdatering te hê, ek was besig met my Constantinople TL. Waarom ek besluit het om twee TL's tegelyk te probeer, is vir my nog steeds 'n raaisel
Ek het 'n idee gehad met betrekking tot die Franse kavalerie. Ek het gelees dat Napoleon voor die Leipzig -veldtog veteraan -kavallerie uit Spanje gebring het. Dit was deels die rede waarom sy kavallerie tydens die geveg beter gevaar het.
Hy het dit beslis in 1814 gedoen, en ek vermoed, ook in 1813. Ek is nie seker of dit die Franse kavalerie vir Lutzen tot volle krag sou bring nie en die kwaliteit van die perde sal swak bly. Ek kan sien dat dit die superioriteit van die Geallieerde kavallerie tot 'n mate verminder, maar waarskynlik nie genoeg om gelykheid te bereik nie.
Gestel Lutzen kom steeds voor as IOTL, die grond is swak vir kavallerie, veral in die vierkant tussen die vier dorpe waar baie van die gevegte plaasvind. baie slote, boomlyne, tuine, geboue, ens. Daarom kon die Geallieerdes IOTL grootliks nie hul ruiters gebruik nie, hoewel dit die omvang van die aanval van die keiserlike wag beperk het (let op: dit was meestal Young Guard by Lutzen.
Hier is dan die geallieerde bevelstruktuur in Lutzen, wat saggies 'n gemors was.
Die Franse sal op Lutzen wen en sou waarskynlik ietwat beter as IOTL kon vaar, maar gegewe die omstandighede nie beslis nie/ Bautzen het egter beter ruimte vir 'n meer beslissende Napoleontiese oorwinning as Ney 'n beter taak op die Franse kan doen links. As hy dit gedoen het, kon 'n groot deel van die Russies/Pruisiese leër verpletter word en oor die grens van 'n nog neutrale Oostenryk ry. Die res kan in Silesia ontsnap. Die kans hierop kan verbeter word as Napoleon 'n effens groter oorwinning op Lutzen behaal. Dit kan ten minste die moraal aan beide kante beïnvloed as niks anders nie
IOTL die Russe het ernstig oorweeg om na Bautzen terug te trek na Pole. As apoleon hierdie stryd beslissend wen, soos hierbo beskryf, kan die Russe hierdie toevlug eintlik uitvoer. As dit so is, het Pruise 'n probleem. Trek hulle terug met die Russe, wat beteken dat hulle Silezië en Berlyn moet laat vaar? Of probeer hulle om hierdie gebiede alleen te hou teen die mag van Napoleon se leër? Of wil Frederick William, wat glad nie wou hê dat hy oorlog voer nie, deur sekere Pruisiese generaals daarin gedwing word? en nadat u 'n ander ramp byna op 'n skaal van 1806 teëgekom het, probeer om Pruise en die Hohenzollern -dinastie te red deur vrede te soek met 'n herlewende Napoleon terwyl daar nog iets is om mee te onderhandel. En sal Napoleon, nadat hy deur Pruise "verraai" is, 'n ooreenkoms aanvaar, of sal hy Pruise eens en vir altyd verpletter en die Hohenzollern -dinastie van bewind verwyder?
Soos u gesê het, die terrein is swak, maar ekstra ruiters kan help met verkenning.Napoleon in OTL het nie die situasiebewustheid gehad wat hy wou hê nie.
Ek dink vir Napoleon om 'n beter oorwinning op Lutzen te behaal, moet hy die aanval wees. Napoleon was van plan om op 3 Mei aan te val, maar die Geallieerdes het hom op 2 Mei voorafgegaan. As Napoleon toegelaat word om aan te val hoe en wanneer hy wil, dink ek dat die bondgenote verpletter sal word.
Nou hoe kan ons die Geallieerdes 'n verdedigingshouding rondom Lutzen aanneem? Die nederlaag by Mockern en die bedreiging van 'n rit op Berlyn deur Eugene? Die dood van Kutuzov en bevel besluiteloosheid? Die feit dat hulle in die minderheid is?
Soos u gesê het, die terrein is swak, maar ekstra ruiters kan help met verkenning. Napoleon in OTL het nie die situasiebewustheid gehad wat hy wou hê nie.
Ja, dit kan voorkom dat Ney's III Corps net so erg verras word as wat hulle was en dat die ander Franse korps wat by Lutzen geveg het, nader aan die slagveld is as wat hulle histories was. U kan dit egter nie negeer as die Franse weermag rou dienspligtiges was nie. Ek kan sien hoe Napoleon 'n ietwat meer oortuigende oorwinning op Lutzen behaal, maar dit sal nie 'n beslissende een wees nie en beslis nie 'n oorlogswenner nie. Dit is egter steeds 'n goeie POD wat lei tot 'n later beslissende oorwinning in Bautzen of iewers in Silesië as die Russies-Pruisiese weermag sou besluit of gedwing word om 'n ander magstryd na Bautzen te voer.
Wat Lutzen self betref, voel ek nie dat daar te veel veranderinge nodig is nie. As ons 'n ietwat beter, maar nog steeds minderwaardige Franse kavalerie het, kan 'n beter Franse verkenning 'n meer tydige waarskuwing gee van die geallieerde aanval, wat Napoleon meer tyd sal gee om sy leër nader aan die antcipaed slagveld van Lutzen te bestuur. Dit sal lei tot vroeëre aankomstye en nog ure voor die duisternis om die stryd te wen. Ek sien nie dat Wittgenstein se weermag by Lutzen verbreek word nie, maar hulle is dalk meer gehawend as wat hulle werklik was. Hulle sal gedwing word om terug te trek as IOTL, maar die intiatief verskuif beslis op hierdie stadium na Napoleon. Dit kan beteken dat die Geallieerdes gedwing word om vroeër op Bautzen te veg, met minder tyd om die posisie te versterk. U kan dan 'n Bautzen meer hê soos die klassieke Napoleontiese geveg beskryf in Chandler's Campaigns of Napoleon. As u die voordele van die grondwerk gebruik, sal dit moeiliker wees om Napoleon se frontaanval op die Spree te weerstaan. Voeg hierby 'n besluit van Napoleon om noukeuriger toesig te hou oor Ney se vleuel wat die Russies-Pruisiese regs aanval en ons vergroot die moontlikheid van 'n meer beslissende Franse oorwinning hier
Die Slag van Bautzen 20-21 Mei 1813.
Na die oorwinning van Napoleon op Lützen op 2 Mei 1813 het die Russies-Pruisiese leër van Prins Ludwig Pyotr Wittgenstein teruggetrek na Bautzen, waar dit versterk is deur 13,000 Russe onder bevel van prins Mikhail Barclay de Tolly.
Napoleon het versterkings uit Frankryk ontvang, waaronder 'n Young Guard -afdeling, vier Old Guard -bataljons en twee kavalleriedivisies, en het ook nou die ondersteuning van die Saksiese leër gekry. Hy vervang die vorige verdeling van sy mag in afsonderlike leërs van die Elbe en Main met 'n enkele leër van die Elbe. 
Dit het uit twee vlerke bestaan. Die noordelike een onder Marshal Michel Ney bevat 79.500 infanterie, 4800 kavallerie en 26 artilleriebatterye. Die hoofliggaam, onder die persoonlike bevel van die keiser, het bestaan ​​uit 107 000 infanterie, 12 000 kavalerie en 53 artilleriebatterye. 19 000 van die infanterie en 4 000 van die kavalerie was wagte. Sy stiefseun, prins Eugène, wat in hierdie veldtog swak gevaar het. , is na bevel gestuur in Italië. 
Die grootste probleem van Napoleon was dat sy gebrek aan kavallerie beteken het dat hy onseker was oor die ligging en sterkte van die vyand. Hy het afgelei dat die grootste deel van die Geallieerde weermag op Bautzen sou terugval, met 'n gedeelte wat Berlyn dek.
Op 12 Mei het die keiser 'n sterk verkenningsmag onder marskalk Jacques MacDonald gestuur om die vyand te vind. Die vleuel van Ney sou voorberei om na Berlyn te verhuis.
Diplomatieke onderhandelinge het voortgegaan. Prins Klemens von Metternich, die Oostenrykse minister van buitelandse sake, het aangebied om te bemiddel en afgevaardigdes na beide kante te stuur om te ontdek wat hulle Oostenryk sou bied. Dominic Lieven wys daarop dat die Oostenrykse doelwitte om hul verlore provinsies te herstel en die magsbalans in Europa te herstel, deur Oostenryk en Rusland ondersteun is, maar deur Frankryk daarteen gekant is. 
Napoleon was van plan om Armand Caulaincourt, een van sy naaste diplomatieke adviseurs, te stuur om direk met tsaar Alexander te onderhandel eerder as om via Oostenryk te praat, maar Caulaincourt was nie op 16 Mei weg toe MacDonald die vyand by Bautzen ontdek het.
Die keiser het IV (generaal Henri-Gatien Bertrand, VI (Marshal Auguste Marmont) en XI (MacDonald) Corps beveel om die Geallieerdes vas te trek, terwyl Marshal Charles Nicolas Oudinot XII Corps hulle na die suide gebring het. Ney is beveel om sy eie III Corps en generaal Jacques Lauriston 's V Corps suid. Sy II en VII Corps was veronderstel om voort te gaan op Berlyn, maar Ney het sy bevele verkeerd verstaan ​​en hulle suid gebring F. Loraine Petre voer aan dat hierdie fout tot die Franse voordeel was, aangesien dit beteken dat meer troepe teen die belangrikste vyandelike mag gekonsentreer is. 
Die bestellings van Ney was ingewikkeld. Op 18 Mei is hy aangesê om op 20 Mei te marsjeer asof hy by MacDonald aansluit, maar op 21 Mei om ooswaarts na die vyand se agterkant te beweeg. Napoleon het gehoop dat dit hom in staat sou stel om die Geallieerdes terug te dwing na die neutrale Oostenrykse grens, wat beteken dat hulle óf vernietig sou word óf gedwing sou word om oor te gee.
Napoleon het op 19 Mei die vyand herwin. Hulle was in 'n sterk verdedigende posisie, maar hy oorskat hul sterkte en dink dat hulle 150 000 man het eerder as die werklike 96 000.  Aangesien Ney nie in posisie was nie, het hy besluit om op 20 Mei 'n uitputtingsgeveg te voer, voordat hy die volgende dag die vyand omhul. Die geallieerdes was eers van plan om op die verdediging te staan, voordat hulle aan die regterkant teenaanval. Hulle het verwag dat die Franse hulle linkerkant sou aanval om hulle van Oostenryk af te dwing.
Die Franse artillerie -bombardement het op 20 Mei die middag begin, met die belangrikste infanterie -aanval om 15:00. Teen 18:00 het hulle die stad Bautzen en die geallieerde frontlyn verower. Die Geallieerdes het steeds hul linkerkant versterk. Hulle het geweet dat Ney uit die noorde kom, maar onderskat sy sterkte, en ignoreer hom dus. David Chandler sê dat Napoleon beswaarlik op iets beters kon gehoop het. '  Die plan van Napoleon vir 21 Mei was dat VI, XI en XII Corps die vyand sou vasvat, Ney 's III Corps sou die Geallieerde aanval regs en Lauriston 's V Corps sou hul terugtog blokkeer. Dit behoort hulle te dwing om hul middelpunt te stroop om hul regterflank te versterk.Bertrand 's IV Corps sou die hoofaanval lewer onder toesig van maarskalk Nicolas Soult, wat 'n soortgelyke maneuver op die Pratzen Heights in Austerlitz in 1805 uitgevoer het. bestaande uit drie infanteriedivisies, een van hulle Old Guard en die ander Young Guard, en drie kavalleriedivisie, waaronder 'n Guard -eenheid, ondersteun deur 80 gewere.
Die vasmaakaanvalle was suksesvol. Die XII -korps van Oudinot XII is 'n entjie terug gedwing, maar dit het die Geallieerdes uit hul voorbereide posisies gehaal. IV Corps het sy aanval om 14:00 begin, ondersteun deur 'n Young Guard -afdeling en alle beskikbare artillerie. Prins Gebhard von Blücher se Pruise is gedwing om terug te keer, maar hy het dit vaardig gehaal. Die Franse aanval verloor momentum omdat die terrein dit moeilik gemaak het om die artillerie vorentoe te beweeg
Die enigste uitdruklike bevel wat Napoleon aan Ney gegee het, was dat hy om 11 uur in die dorp Preititz moes wees. Sy stafhoof, baron Antoine-Henri Jomini, het hom aangeraai om dit te ondersoek en na die vyand se agterkant te gaan, maar Ney het 'n reeks frontaanvalle geloods. Lauriston beweeg ook stadig.
Die Franse aanvalle in die sentrum is tot 'n einde gebring deur 'n dapper Russiese verdediging, maar toenemende ongevalle het die tsaar veroorsaak om beperkte onttrekkings vanaf 16:00 toe te laat. Napoleon, wat opgemerk het dat die vyand se verset verswak, pleeg sy keiserlike wag teen die Pruise.
Die Geallieerdes is nou gedwing om terug te trek, maar Ney en Lauriston se versuim om in hul agterkant te kom, het beteken dat hulle dit veilig kon doen deur al hul gewere af te trek, afgesien van sommige wat gestrem was. 'N Swaar reënstorm het enige agtervolging gestuit.
Napoleon het weer 'n geveg gewen, maar kon die vyand nie onderbreek nie, omdat sy ondergeskiktes nie die vyand se toevlug kon blokkeer nie en 'n gebrek aan kavallerie om die verslane vyand na te jaag. Beide kante het ongeveer 20 000 mans dood en gewond.
 D. Chandler, Die veldtogte van Napoleon (Londen: Weidenfeld & amp; Nicolson, 1966), pp. 888-90.
 F. L. Petre, Napoleon se laaste veldtog in Duitsland, 1813 (London: Arms and Armour Press, 1974, eerste gepubliseer 1912), pp. 100-2.
 D. C. B. Lieven, Rusland teen Napoleon: die stryd om Europa, 1807 tot 1814 (Londen: Penguin, 2010), p. 317.
 Petre, Napoleon se laaste veldtog in Duitsland, 1813, bl. 107.
Napoleon soek stryd
Kaart met die situasie in Noord -Duitsland op 15 Mei 1813.
Franse magte op 15 Mei
III Korps onder Ney met 30 000 man
V Korps onder Lauriston met 27 000 man
VII Korps onder Reynier met 9 500 man
Ligte Kavalerie -afdeling onder Chatel met 1 800 man
2de Kavaleriekorps onder Sebastiani met 3 000 man
Napoleon se leër met 119 000 man
IV Korps onder Bertrand met 25 000 man
VI Korps onder Marmont met 22 000 man
XI Corps onder MacDonald met 17 000 man
XII Korps onder Oudinot met 24 000 man
Old Guard onder Roguet met 4000 man
Young Guard met 15 000 man
Guard Cavalry met 4 000 man
1ste Kavaleriekorps (-) onder Latour-Maubourg met 8 000 man
In totaal was die effektiewe sterkte van die twee Franse veldleërs ongeveer 203 300.
Geallieerde magte op 15 Mei
Geallieerde Hoofmag onder Wittgenstein agter Spree by Bautzen ongeveer 82,000 man.
Barclay met 14 000 man net noord van die hoofmag sluit hom op 16de by.
Bulow dek Berlyn met ongeveer 30 000 man, baie nuutgemaakte Landwehr.
Wittgenstein sou ongeveer 96 000 man vir die slag by Bautzen hê. Sy Pruisiese ondergeskiktes was Blucher, Yorck en Kliest. Russiese ondergeskiktes was Barclay, Miloradovitch, Berg, Gortschakoff en Konstantyn.
29 Mei 1813 – Hierdie dag tydens die oorlog van 1812 – Die tweede slag by Sacket's Harbour
29 Mei 1813 - Die tweede slag by Sacket's Harbour het plaasgevind op 29 Mei 1813, tydens die oorlog van 1812. 'n Britse mag is oor die Ontariomeer vervoer en gepoog om die stad, wat die belangrikste hawe en basis vir die Amerikaanse vlooteskader op die meer was, te verower. Hulle is deur Amerikaanse stamgemeente en milisie afgeweer. In die vroeë weke van die oorlog het die Britte beheer oor die Groot Mere oorgeneem. In September 1812 is kaptein Isaac Chauncey beveel om die bevel te neem oor vlootmagte op die mere Ontario en Erie met die opdrag om "... Binne drie weke het hy 149 skepe se timmermanne, 700 seemanne en mariniers en 'n honderd kanonne, saam met 'n groot hoeveelheid muskiete en ander voorrade, na Sacket's Harbour aan die Ontariomeer gebring en gebring, waar daar reeds 'n klein vlootwerf was. Aan die begin van die veldtogseisoen van 1813 was die belangrikste Amerikaanse magte op die grens tussen die Verenigde State en Kanada by Sacket's Harbour gekonsentreer. Die vloot-eskader wat Chauncey geskep het, was beter as die opponerende Britse en Kanadese bemande eskader in Kingston, en die troepe onder generaal-majoor Henry Dearborn kon die Britte op enige stadium op hul uitgebreide front oortref. Die Amerikaners het 'n kans gehad om Kingston te bestorm, wat die Britse eskader sou uitskakel en moontlik die Amerikaners sou toelaat om byna die hele Bo -Kanada te beveilig, maar Dearborn en Chauncey oordryf die aantal Britse gereelde wat daar gestasioneer was. In plaas daarvan het hulle die aanval op York, die provinsiale hoofstad van Bo -Kanada, aan die ander kant van die meer aangeval. Op 27 April het die Amerikaners die Slag van York gewen, die stad tydelik beset en geplunder. Daarna trek hulle terug na Fort Niagara naby die monding van die Niagara -rivier en berei hulle voor om die Britse posisie by Fort George aan die oorkant van die rivier aan te val. Laat in 1812 is kaptein James Lucas Yeo deur die Admiraliteit aangestel om die Britse vlootmag op die Groot Mere te beveel. Hy het op 5 Mei 1813 in Quebec aangekom en met 'n groep van 150 vlootoffisiere en matrose die Saint Lawrencerivier opgevaar na Kingston. Onderweg het hy ingehaal en by die goewerneur -generaal van Kanada, luitenant -generaal Sir George Prevost, aangesluit, wat ook na Kingston gegaan het. Dit was Prevost se tweede besoek aan Bo -Kanada in vier maande, aangesien dit waarskynlik nodig sou wees om generaal -majoor Roger Hale Sheaffe te vervang wat die vertroue van die Provinsiale Vergadering verloor het ná sy nederlaag in York. Prevost en Yeo het op 15 Mei in Kingston aangekom. Terwyl Prevost sy bevel herorganiseer en probeer het om die moraal van die burgermag en burgerlike owerhede te verhoog, het Yeo die voltooiing van die nuwe oorlogsopening versnel en verskeie ander gewapende vaartuie opgeknap (alhoewel baie van die werk reeds deur drie offisiere uitgevoer is) , Bevelvoerders Robert Heriot Barclay, Robert Finnis en Daniel Pring, wat losgemaak was van die vlootinrigting in Halifax, Nova Scotia). Prevost en Yeo het geweet dat wanneer die Wolfe voltooi is, die eskader van Yeo effens beter sou wees as die van Chauncey, maar ook dat die Amerikaners besig was om die 28-geweer swaar oorlogsopening General Pike by Sackett's Harbour te bou, wat die voordeel aan Chauncey sou teruggee. Op 25 Mei is Chauncey se eskader langs Fort George gesien. Die Britse bevelvoerder daar, brigadier -generaal John Vincent, het onmiddellik 'n versendingsvaartuig na Kingston gestuur met die inligting. (Twee dae later is hy uit sy posisie verdryf met groot verliese tydens die Slag van Fort George.) Toe Yeo en Prevost verneem het dat Chauncey teenwoordig is by Fort George, het hulle besef dat die Amerikaanse eskader en Dearborn se weermag daar waarskynlik nog vir 'n paar dae beset sal word. dae. Daar was 'n geleentheid om Sacket's Harbour vas te vang en 'n beslissende slag te lewer wat sou verseker dat die Britte se heerskappy op die meer kry. Die beskikbare Britse troepe in Kingston, bestaande uit die grenadierkompagnie van die 100ste Regiment, twee kompagnies van die 8ste (The King's) Regiment of Foot, vier kompanieë van die 104th Regiment, een kompanie van die Glengarry Light Infantry, twee kompanjieë van die Kanadese Voltigeurs en 'n afdeling van Royal Artillery met twee 6-pond gewere, is haastig bymekaargemaak en op Yeo se vaartuie begin. Aangesien daar nie onmiddellik 'n algemene offisier beskikbaar was om hulle te beveel nie, het Prevost self die ekspedisie gelei, hoewel hy die bevel oor die troepe gedelegeer het toe hulle aan wal was aan sy adjudant -generaal, kolonel Edward Baynes. Die Britse mag het laat op 27 Mei vertrek en die volgende oggend vroeg uit Sacket's Harbour aangekom. Die wind was baie lig, wat dit vir Yeo moeilik gemaak het om naby die kus te beweeg. Hy was ook onbekend met die plaaslike toestande en dieptes van water. Kort voor die middag op 28 Mei het die troepe aan wal begin roei, maar onbekende seile is in die verte gesien. As dit moontlik die vloot van Chauncey is, is die aanval afgelas en die troepe keer terug na die skepe. Die vreemde seile behoort aan twaalf bateaux wat troepe van die 9de en 21ste Amerikaanse regiment van infanterie van Oswego tot by Sackets Harbour vervoer het. Die Britte het drie groot kano's vol inheemse Amerikaanse krygers en 'n kanonboot met 'n deel van die Glengarry Light Infantry gestuur om hulle te onderskep. Die Britse mag het die konvooi van Stoney Point op Hendersonbaai ingehaal. Toe die Britte losgebrand het, het die Amerikaners, wat meestal rou rekrute was, hul stalletjies by Stoney Point geland en die bos in gevlug. Die inboorlinge het hulle deur die bome agternagesit en hulle gejag. Na ongeveer 'n halfuur, waarin hulle 35 mense doodgemaak het, het die oorlewende Amerikaanse troepe hul vaartuie teruggekry en 'n wit vlag gehys. Die senior offisier roep na Yeo se vloot en gee sy oorblywende mag van 115 offisiere en mans oor. Slegs sewe van die Amerikaanse troepe het ontsnap en Sackett's Harbour bereik. Hierdie vertraging het die Amerikaners nietemin tyd gegee om hul verdediging te versterk. Daar was 400 gereelde persone by Sackett's Harbour, hoofsaaklik die klein afdelings wat Fort Volunteer en Fort Tompkins by die ingang van die hawe beman het, en verskillende partye van versterkings en invalides. Die senior gereelde offisier was luitenant -kolonel Electus Backus van die regiment van Dragoons. Daar was 250 vrywilligers uit die New Yorkse burgermag, en 'n bykomende 500 burgermag is inderhaas uit die omgewing ontbied. Onder reëlings wat Henry Dearborn getref het voordat hy na York vertrek het, het brigadier -generaal Jacob Brown van die staatsmilisie in New York die bevel oor alle troepe by Sackett's Harbour geneem. Benewens Fort Volunteer en Fort Tompkins, het die Amerikaners verskeie sterk blokhuise suid van die stad gebou en gedeeltelik 'n reeks grondwerke en abatis (verdedigingswerke van afgekapte bome en takke) rondom die stad en die werf voltooi. Hierdie verdediging was die vorige jaar beplan en uiteengesit deur luitenant -kolonel Alexander Macomb. Die grootste deel van die Amerikaanse vloot was by Fort George met Chauncey, maar twee gewapende skoeners, Fair American en Pert, was geanker in Blackwater Creek, buite Sacket's Harbour. Die senior vlootoffisier wat teenwoordig was, was luitenant Woolcott Chauncey, jonger broer van die Commodore. Die volgende oggend, 29 Mei, het Prevost die aanval hervat. Die Britse troepe land op Horse Island, suid van die stad, onder skoot van twee 6-pond veldgewere wat aan die milisie behoort en 'n 32-pond vloot wat op lang afstand van Fort Tompkins afvuur. Hulle het ook 'n muskietvuur teëgekom deur die Albany -vrywilligers wat die eiland verdedig het. Alhoewel die Britte verskeie mans in die bote verloor het, het hulle daarin geslaag om te land, en die vrywilligers het teruggetrek. Toe die landingsmag heeltemal bymekaar was, het hulle oor die oorstroomde snelweg geloop wat die eiland met die kus verbind. Alhoewel die Britte op hierdie stadium 'n maklike teiken moes gewees het, het die Amerikaanse milisie gevlug en hul gewere laat vaar. Brigadier -generaal Brown het uiteindelik ongeveer 100 van hulle byeengekom.Die Britte swaai links van hulle, in die hoop om die stad en die werf van die landkant af te neem, maar die Amerikaanse stamgaste met 'n paar veldwapens het net stadig grond gegee en agter hul blokhuise en verdediging teruggekeer waarvandaan hulle elke Britse poging om hul vestings. Yeo het aan wal gegaan om die troepe te vergesel, en nie een van die groter Britse vaartuie is in 'n bereik gebring waarop hulle die aanval kon ondersteun nie. Die klein Britse geweerbote, wat baie naby die oewer kon naderkom, was slegs gewapen met klein kortafstand-karronades wat ondoeltreffend was teen die Amerikaanse verdediging. Uiteindelik het een Britse skip, die Beresford, wat 16 gewere gemonteer het, naby gewerk (met lang roeispane). Toe die bemanning losgebrand het, het hulle vinnig die Amerikaanse artilleriste van Fort Tompkins verdryf. Sommige van die Beresford se skote het oor die fort gegaan en in en om die werf beland. Onder die verkeerde indruk dat die fort oorgegee het, het 'n jong Amerikaanse vlootoffisier, waarnemende luitenant John Drury, beveel dat generaal Pike, wat in aanbou was en groot hoeveelhede winkels, aan die brand moes steek. Luitenant Woolcott Chauncey het bevele om die werf te verdedig eerder as die skoeners, maar het eerder aan boord gegaan van een van die skoeners wat die Britse vaartuie op 'n lang en ondoeltreffende afstand betrek het. Teen hierdie tyd was Prevost oortuig dat sukses onmoontlik was. Sy eie veldgewere het nie in aksie gekom nie en sonder hulle kon hy nie die Amerikaanse verdediging oortree nie, terwyl die milisie wat Brown bymekaargemaak het, sy eie regterflank en agterkant aanval. Hy het die opdrag gegee om terug te trek. Prevost het later geskryf dat die vyand geslaan is en dat die terugtog in perfekte volgorde plaasgevind het, maar ander berigte deur Britse soldate het gesê dat die herbegin in wanorde plaasgevind het en dat elke eenheid die ander ernstig die skuld gegee het vir die afstoot. Die Amerikaners het van hul kant beweer dat as Prevost nie vinnig teruggetrek het nie, hy nooit weer na Kingston sou teruggekeer het nie. Die Amerikaanse 9de infanterie het met geweld na die geveg van die geveg marsjeer, maar die Britte het vertrek voordat hulle kon ingryp. Die Britse leër se ongevalle -opgawe vir die verlowing het 1 offisier en 47 mans gedood, 12 offisiere en 183 mans gewond en 3 offisiere en 13 mans 'gewond en vermis' (dws agtergelaat). Die aparte lys van ongevalle van die Royal Navy het 1 doodgemaak en 5 gewondes gegee. Dit was 'n totale Britse verlies van 49 dood en 216 gewondes, van wie 16 op die veld agtergebly het. Patrick Wilder sê egter "drie gevange Britse offisiere en 32 Britse soldate is in die sorg van die Amerikaanse militêre chirurge geplaas. Dit sou daarop dui dat 19 van die Britse mans wat vermoedelik dood is toe die amptelike terugkeer van die ongevalle gebeur het, in werklikheid gewond en gevange geneem is. Dit gee 'n hersiene Britse ongeval in totaal 30 dodelike, 200 gewonde en 35 gewonde gevangenes. Major William Swan se ongevalleverslag vir die Amerikaanse mag bevat 22 dood, 84 gewondes en 26 vermis vir die Amerikaanse stamgaste en die federale vrywillige eenhede. Swan het geen gedetailleerde verslag oor die verlies van die burgermag gegee nie, en het slegs gesê dat dit nie 'meer as vyf-en-twintig' was nie. Dit sou 'n Amerikaanse verlies in die slag van 29 Mei van ongeveer 157 gedood, gewond en vermis gee. Met inbegrip van die 35 mans wat doodgemaak is en 115 wat op 28 Mei in Hendersonbaai gevang is, het die Amerikaanse verlies 307 beamptes beloop en mans wat doodgemaak, gewond of gevange geneem is. Die Britte het op 28 Mei en 29 Mei drie 6-pond gewere en 154 gevangenes gevange geneem, wat daarop dui dat 39 gevangenes op 29 Mei geneem is. Aangesien slegs 26 van die gewone en vrywillige troepe as 'vermis' aangemeld is, sou dit daarop dui dat ongeveer die helfte van die 25 of so milisie -slagoffers is gevang. Dit gee 'n groot totale Amerikaanse verlies vir 28-29 Mei van 153 dood en gewond en 154 gevange geneem. Alhoewel die General Pike aan die brand gesteek is, het dit sedert dit van groen hout gebou is, nie goed gebrand nie, en die Amerikaners kon die skip red. Die brande wat deur waarnemende luitenant Drury gestig is, het nietemin $ 500,000 se winkels en konstruksiemateriaal verbruik, wat later in die jaar 'n gebrek sou wees. Die brig Hertog van Gloucester, wat vroeër as 'n prys uit York teruggebring is, is ook vernietig, maar was geen groot verlies nie, aangesien dit in 'n swak toestand was. Die nuus van die Britse aanranding het veroorsaak dat Commodore Chauncey sy hele eskader na Sacket's Harbour teruggeroep het totdat die General Pike voltooi is, wat die Amerikaanse weermag op die Niagara -skiereiland sonder ondersteuning gelaat het. Hulle is reeds by die Slag van Stoney Creek nagegaan, en Yeo val hul kwesbare flank aan die meer aan, en vang bote, tente en groot hoeveelhede voorrade vas en dwing hulle om na Fort George terug te trek. Yeo het nog 'n poging aangewend om die General Pike te vernietig nadat dit gelanseer is, maar terwyl dit nog by Sackett's Harbour pas en wag vir vervangings vir die materiaal wat op 29 Mei vernietig is. Hy was van plan om op 1 Julie met dagbreek 'n verrassingsaanval van bote te loods, maar die dag breek toe hy nog nie sy doel bereik het nie en sy magte skuil op die noordelike oewer van Blackwater Creek. Gedurende die dag het 'n paar seemanne en mariniers verlate gegaan en Yeo het die aanval afgeskakel uit vrees (korrek) dat die woestyne die Amerikaners sou laat weet het. Die gevegte op en om die Ontariomeer het 'n paar maande lank tot stilstand gekom totdat die General Pike Yeo se vlagskip, die Wolfe, ernstig beskadig het in 'n verlowing by York op 28 September. Yeo het in Burlingtonbaai ingetrek en vir die res van die jaar beheer oor die meer toegegee. Jacob Brown is beloon vir sy aandeel in die oorwinning by Sackett's Harbour met 'n gereelde kommissie as brigadier -generaal in die Amerikaanse weermag. Luitenant -kolonel Backus is tydens die geveg dood. Aan die Britse kant is Prevost se eie aansien erg beskadig deur die afstoot, hoewel hy nog 'n jaar en 'n half in Kanada gebly het voordat 'n ander nederlaag in die Slag van Plattsburgh sy reputasie uiteindelik verwoes het. Vier aktiewe gereelde infanteriebataljons van die Amerikaanse weermag (1-2 Inf, 2-2 Inf, 1-5 Inf en 2-5 Inf) bestendig die afstammelinge van Amerikaanse infanterie-eenhede (die ou 9de, 21ste en 23ste Infanterieregimente) wat was by die Slag van Sackett's Harbour.
Tweede Slag van Sacket's Harbour
Napoleon besoek die slagveld van 1632, speel saam met sy personeel 'n toergids deur na die terreine te wys en die gebeure van 1632 in detail uit sy geheue te beskryf toe hy die geluid van 'n kanon hoor. Hy maak die toer onmiddellik kort en ry in die rigting van die artillerievuur. Toe hy op die toneel kom, het hy die situasie vinnig groter gemaak en besluit om 'n lokval te stel met die korps van Ney as aas. Hy beveel die maarskalk om 'n geveg terug te trek na Lützen. Intussen het hy Ney versterkings gestuur wat sterk, verdedigende posisies in en om twee dorpe suid van die stad sou inneem. Sodra hierdie afdelings gereed was, sou die res van die korps na hulle terugtrek en die bondgenote lok om aan te val, terwyl Napoleon, wat die hoof van 110 000 sterk Franse magte was, om die geallieerde flank en teenaanval sou kom.
Wittgenstein en Blücher het die aas gevat en aanhou om op Ney te druk totdat hulle die 'haak' vasgeloop het wat Napoleon voorberei het. Toe hulle ophou, met die perfekte tydsberekening van ouds, tot stilstand gekom het, het hy toegeslaan. Terwyl hy Ney versterk het, het hy ook 'n groot massa artillerie gekonsentreer (Grande Batterie) wat 'n verwoestende spervuur ​​na die sentrum van Wittgenstein losgelaat het. Daarna het Napoleon self, saam met sy keiserlike wag, die massiewe teenaanval in die geallieerde flank gelei. 'N Pruisiese teenaanval het daarin geslaag om die Franse offensief te stuit en genoeg tyd in beslag te neem vir die hoofleër om terug te trek. Boonop was die duisternis besig om toe te gaan. Dit het die geallieerde mag in goeie orde laat terugtrek. Die gebrek aan Franse kavalerie het beteken dat daar nie agtervolg sou word nie. Napoleon het 19 655 mans dood en gewond verloor, terwyl die Pruise 8 500 verloor het en die Russe 3,500 vermoor, gewond en vermis.  Maar slagoffers eenkant, teen die aand was Wittgenstein en Blücher terug, terwyl Napoleon Lützen en die veld beheer het.
Deur Eric Niderost
Marshal Gouvion Saint-Cyr was in 'n benoude posisie, en hy het dit geweet. Dit was die oggend van 26 Augustus 1813, en Saint-Cyr en sy Franse XIV-korps verdedig Dresden, die hoofstad van Sakse, teen 'n groot en dreigende geallieerde leër wat sy eie met minstens vier tot een in getal was. Maar as Saint-Cyr twyfel oor sy vermoë om die stad te hou, het hy dit vir homself gehou. Saint-Cyr, met die bynaam "die uil", was 'n intellektueel wie se koue, doeltreffende manier respek, indien nie liefde nie, van sy soldate afgedwing het. Die geveg het omstreeks 05:00 begin, met Oostenryk-Russiese aanvalle wat groter en groter geword het. Die Franse was gedwing om grond te gee, maar tot dusver was hulle sterkpunte teen alle kanse.
Versterking van die "Florence on the Elbe "
Marshal Gouvion Saint-Cyr.
Toe die son hoër opkom, word Dresden in al sy glorie geopenbaar, 'n barok juweel van 'n stad wat wyd en syd bekend staan ​​as 'Florence aan die Elbe'. Dit was asof 'n sprokie lewendig geword het, met juweelagtige paleise wat om elke draai draai en die skyline van die stad propvol wonderlike kerkkoepels en fantasievolle torings wat deur die lug gespits het. Saint-Cyr het in sy jeug opgelei as skilder en was 'n goeie musikant. Hy sou moontlik die prag rondom hom waardeer het as hy nie besig was met dringender militêre aangeleenthede nie.
Die kunste van vrede het inderdaad die tweede plek beklee as die noodsaaklikhede van oorlog. 'N Paar weke tevore het Napoleon bevel gegee om 'n groot versterking van die verdediging van Dresden. Dresden was 'n stad met ongeveer 30 000 siele wat oor die Elberivier lê. Die Altstadt, oftewel die Ou Stad, en sy lappieskombers van voorstede lê op die linkeroewer, terwyl die kleiner Neustadt (New City) op die regteroewer lê. Die Ou Stad is omring deur 'n gedeeltelik gesloopte middeleeuse muur. Groot strate is versper, huise is met skutgate en artillerieplatforms opgerig. Die Gross Garten, oftewel die Groot Tuin, 'n aangelegde park wat suidoos lê, omring deur 'n muur, het Dresden se benaderings in daardie rigting bewaak en as 'n sterkpunt beskou.
Napoleon het beveel dat die sewe hekke na die voorstede versper word en die Pirna -hek versterk moet word deur 'n sloot voor dit op te grawe wat met water gevul kan word. Saint-Cyr het hoofsaaklik gereken op die 13 redoubts wat die stad soos 'n halssnoer omring het. Tot dusver het hulle alle aanvalle van die Geallieerdes suksesvol gestop - maar hoe lank kon hulle dit uithou?
Kort ná 09:00 hoor Saint-Cyr iets tussen die sterk kanonverslae. Eers onduidelik het dit duideliker geword toe honderde soldate die kreet opneem: "Vive l'Empereur! Vive l'Empereur! Vive l'Empereur! " Saint-Cyr was verheug. Die swelende koor van gejuig het slegs een ding beteken - Napoleon het in Dresden aangekom. Met die keiser teenwoordig, kan moontlike nederlaag in oorwinning verander word. Die charisma van Napoleon was so groot dat hy almal, van Saint-Cyr tot die laagste privaat, met nuwe vertroue in hul uiteindelike triomf ingeboesem het.
Spoel van die mislukte Russiese inval
Die wedstryd om Dresden was deel van Napoleon se laaste poging om die verbrokkelde oorblyfsels van sy groot ryk op te wek. In 1812 het hy Rusland binnegeval met 'n multinasionale leër van 600 000 man. Die Russiese veldtog het soos 'n Griekse tragedie afgespeel: die hubris van Napoleon het tot 'n ramp gelei. Hy het meer as 500,000 man in die debakel verloor, sowel as 200,000 opgeleide kavalerie-, artillerie- en vervoerperde. Ironies genoeg kon die manne vervang word, maar die perde kon nie. Kavalerie was die oë en ore van 'n leër, die skoktroepe wat vorentoe galop om 'n oorwinning te behaal toe die vyand terugtrek. Napoleon se relatiewe gebrek aan kavalerie sou baie in die veldtog van 1813 kom.
Pruise was gretig om die Franse juk af te gooi en het by Rusland aangesluit in die kern van die sesde koalisie teen Frankryk. In die vroeë maande van 1813 het Oostenryk neutraal gebly. Ondanks sy dinastiese bande met Napoleon-die in Oostenryk gebore hertogin Marie Louise was sy vrou en keiserin-het Oostenryk min liefde vir die man wat hulle as 'n Korsikaanse opgang beskou het. Op dieselfde manier het Wene ook weinig liefde vir Rusland gehad, en was hy bang vir die uitbreiding van die tsaar na Sentraal -Europa.
Op die oomblik dink Wene dit verstandig om te wag en die tyd te gebruik om die rol van eerlike makelaar tussen die teenoorgestelde partye te speel. Oostenryk se hoofdiplomaat, prins Clemens von Metternich, het sy kaarte goed gespeel en 'n persoonlike onderhoud met Napoleon gereël terwyl hy in die geheim met Rusland en Pruise onderhandel het. Teen die tyd dat die Duitse veldtog in April 1813 begin het, het Napoleon daarin geslaag om 'n leër bymekaar te kry wat bykans 200 000 man en 372 gewere tel - 'n wonder van improvisasie onder baie moeilike omstandighede. Maar by nadere ondersoek het die nuwe Grand Armée min ooreenkoms met die beroemde Grand Armée wat 'n paar jaar tevore die gevegte van Austerlitz, Jena en Friedland gewen het.
Napoleon te Fontainebleau, 31 Maart 1814.
Napoleon erken skraal sy gebrek aan kavalerie. Hy het geskryf dat hy baie vinnig sake kon afhandel "as ek net 15 000 kavalleries het, maar ek is redelik swak in die arm." Die weermag se probleme het dieper gegaan as dit. Dit het tyd geneem om kavallerie voldoende op te lei, en tyd was baie min. Die meeste van die troepe was jonk, en 80 persent het nog nooit eens op 'n perd gery nie. Hulle is haastig opgelei en het skaars basiese vaardighede geken soos om vir 'n berg te sorg. Die senior offisiere was veterane en die geledere is verstewig deur ou onderoffisiere wat tot luitenante bevorder is. In sommige gevalle is selfs afgetrede beamptes na die kleure herroep.
Die infanterie was nie veel beter nie. Die meeste was kalm jeugdiges, gretig, maar sonder die krag en uithouvermoë wat nodig was vir 'n uitmergelende veldtog. In 'n inspeksieverslag is gruwelik toegegee dat 'sommige van die mans taamlik swak lyk'. Skaars uit hul tienerjare - en sommige baie jonger - het hulle skaars geweet hoe om hul Charleville -muskiete op te laai en af ​​te vuur.
Selfs na die katastrofiese Russiese veldtog het die naam van Napoleon nog steeds sy magie behou. As die keiser by hulle was, was hierdie jong rekrute seker dat Frankryk sou oorwin. En ten spyte van hul jeug en onervaring, het hierdie nuwe soldate goed geveg. Die Franse offisier Jean Barres onthou: "Ons jong dienspligtiges het hulle [in die geveg] baie goed gedra, nie een het die geledere verlaat nie. Ons onderneming was ongeorganiseerd: dit verloor die helfte van sy sersante en korporaals, maar ons was vol vertroue in die genie van die keiser. "
Oostenryk sluit aan by die sesde koalisie
In Mei 1813 wen Napoleon twee hard gevegte by Lutzen en Bautzen, maar die tekort aan kavallerie en die uitputting van sy jong dienspligtiges het hulle verhinder om beslissende oorwinnings te word. In Junie het die keiser ingestem tot 'n wapenstilstand. Hy het later die besluit betreur en dit een van die ergste foute in sy loopbaan genoem.
Destyds was daar goeie redes om asemhalingsruimte te soek. Die Franse het sedert die begin van die veldtog 25 000 man verloor. Nog meer belangrik, nog 90 000 was op die sieklyste. Duisende meer was agtervolgers, nie woestyne nie, maar kon nie tred hou met die opmars en teenmars deur die lengte en breedte van Duitsland nie. Die jong rekrute het goed geveg, maar as die gees dit wou, was die vlees swak.
Onderhandelinge met Oostenryk het spoedig gebreek. Metternich, met die gevoel dat Napoleon kwesbaar was, het in die geheim sy lot by die Geallieerdes gewerp. Oostenryk het in werklikheid geëis dat die Napoleontiese ryk oos van die Ryn afgebreek word. Pruise sou tot sy 1805 -grense herstel word en die Groothertogdom Warskou en die Konfederasie van die Ryn sou afgeskaf word.
Die terme was doelbewus verregaande, en voorspelbaar het Napoleon dit verwerp. Op 12 Augustus verklaar Oostenryk oorlog teen Frankryk en sluit hy formeel aan by die Sesde Koalisie teen die keiser. Swede het ook by die Geallieerdes aangesluit, onder leiding van die Sweedse kroonprins - en voormalige Franse marshal - Jean Baptiste Bernadotte. Die koalisie, wat reserwes en tweedelyn-troepe tel, kan nou ongeveer 800 000 manskappe oprig.
Veldmaarskalk prins Karl Philip von Schwarzenberg.
Soos altyd was Groot -Brittanje die betaalmeester van die koalisie. Die eilandland het Rusland en Pruise twee miljoen pond belowe, en Oostenryk sou ook deelneem aan die grootheid. Aangevuur deur Britse goud en gesteun deur enorme reserwes van mannekrag, het die Geallieerdes vol vertroue dat hulle Frankryk sou verslaan. Maar hulle was nog steeds bang vir Napoleon, en daar was baie debatte in die geallieerde hoofkwartiere oor hoe om sy genie op die slagveld te neutraliseer.
Die Geallieerdes sou drie hoofveldmagte hê: die Army of the North, die Army of Silesia en die Army of Bohemia. Die leër van die noorde, ongeveer 110 000 Pruise en Swede onder bevel van kroonprins Bernadotte, sou in die Berlynse streek wees. Marshal Gebhard Leberecht von Blucher se Army of Silesia (95 000 man) sou rondom Breslau versamel word. Die belangrikste Geallieerde mag was die Army of Bohemia, 230 000 sterk, onder leiding van veldmaarskalk prins Karl Philip von Schwarzenberg.
Drie lastige monarge
Die Geallieerdes was verdeeld oor hoe om die nuwe fase van die veldtog te begin. Planne is voorgelê, net om verwerp te word na hartstogtige twis. Maar een ding het alle partye verenig: 'n gesonde vrees vir die genialiteit van Napoleon. Hulle het 'n bloedneus by Lutzen en Bautzen gekry en was nie angstig om die ervaring te herhaal nie. Uiteindelik is 'n plan aangeneem wat die keiser se gawes met gruwelik erkenning gee. Die geallieerde leërs sou die geveg versigtig vermy as Napoleon teenwoordig was, en as hy persoonlik met sy hoofleër sou vorder, sou hulle so vinnig as moontlik uittree. Geallieerde magte sou sy kommunikasie -lyn bedreig en, indien moontlik, Napoleon se ondergeskiktes verslaan wanneer 'n geleentheid daartoe hom voordoen.
Die basiese beginsels van die plan kom van die stafhoof van Schwarzenberg, generaal graaf Johann Josef Radetzky von Raditz. Radetzky het in wese 'n uitputtingsoorlog voorgestel, waarin Napoleon deur 'n reeks vrugtelose optogte en teenmars gedra sou word. Radetzky was destyds onbekend, maar was bestem om jare later 'n soort onsterflikheid te vind toe komponis Johann Strauss "Radetsky's March" gekomponeer het.
Schwarzenberg was 'n bekwame soldaat wat geneig was tot oomblikke van aarsel en geneig was om versigtig te wees. Aartshertog Karel van Hapsburg, die broer van die Oostenrykse keiser, sou moontlik 'n beter keuse as opperbevelhebber gemaak het. Hoewel dit waar was dat Napoleon Charles in 1809 op Wagram verslaan het, het die aartshertog in die loop van sy loopbaan van 20 jaar 'n rekord van noemenswaardige oorwinnings behaal. Charles het Napoleon eintlik op Aspern-Essling verslaan, 'n seldsame prestasie. Sommige het gesê dat wedywering tussen broers en susters 'n rol kon speel in die verbygaan van die aartshertog.In elk geval het keiser Francis I besluit om Schwarzenberg die gesogte posisie te gee.
Tsaar Alexander I van Rusland, keiser Francis I van Oostenryk en koning Frederik Willem III van Pruise het die leër van Boheme vergesel en was by die hoofkwartier van Schwarzenberg. Die haastige prins het hulle drie albatrosse om sy nek gevind, wat gereeld op ongepaste tye ingryp en die verwarring bygedra het toe belangrike besluite geneem moes word. Die teenwoordigheid van die drie monarge het ook 'n magdom hoffunkies, hangers en politieke parasiete ingebring. 'Dit is regtig onmenslik', het Schwarzenberg gekla, 'wat ek moet verdra en dra, omring soos ek is deur dwase, eksentrieke, projektors, intrigers, esels, babers en narige kritici.'
Optog op Dresden
Aanvanklik was Schwarzenberg se doel Leipzig, maar uiteindelik het Dresden die teiken geword. Teen 25 Augustus het die leër van Bohemen se voorhoede onder generaal Peter Wittgenstein die suidelike rand van die stad genader. Saint-Cyr het 'n wanhopige aanval op Wittgenstein geloods wat die Russies-Pruisiese mag teruggedryf het en die geallieerde planne in die war gebring het. Die Franse marshal het 'n geruime tyd gekoop.
Napoleon het oorspronklik probeer om Blucher's Army of Silesia te vang, wat oor die Bobr -rivier na die ooste beweeg het. Blucher tree vinnig terug, en voldoen aan 'n will-o'-the-wisp strategie om 'n stryd te vermy toe Napoleon teenwoordig was. Maar toe hy hoor van die lot van Saint-Cyr, besluit die keiser uiteindelik om die grootste deel van die Grand Armée na Dresden te bring. Dresden was nie net die hoofstad van sy bondgenoot, koning Frederick Augustus van Sakse nie, maar dit was ook die middelpunt van Napoleon vir die hele veldtog. Artillerieparke en voorrade is daar opgegaar. As die geallieerdes aan die slaap geraak kan word, het Napoleon gehoop om van Dresden 'n tweede Austerlitz te maak.
Weereens het te veel bespreking en interne struwelinge die Geallieerde oorlogspoging amper verwoes. Na baie debat het Schwarzenberg besluit dat die Army of Bohemia 'n demonstrasie of verkenning teen Dresden van krag sou maak. 'N Volskaalse aanranding kan later plaasvind.
Vyf kolomme sou aan die poging deelneem, maar daar sou min of geen koördinasie tussen elke kolom wees nie. Erger nog, aanvallende troepe het geen toerusting gehad om hulle te help om slote te oorbrug nie en geen trappe om hulle te help om die Franse afgronde te klim nie. Die hele plan was 'n klap-saak, tipies van die halfgebakte kompromieë wat al te dikwels uit die geallieerde oorlogsrade gekom het.
Die opdragstruktuur van die demonstrasie sou eenvoudig wees, soos gepas by 'n operasie met beperkte doelwitte. Die Army of Bohemia sou in twee verskillende vleuels verdeel word. Die linkervleuel, onder leiding van Schwarzenberg self, sou bestaan ​​uit die Austrian III Corps, Austrian IV Corps, Austrian Reserve Corps en Reserve Artillery. Wittgenstein was die bevelvoerder van die regse vleuel, 'n multinasionale mag wat die Russiese Advance Guard Division, Russian I Corps, Pruisiese II Corps en reserwe artillerie insluit.
Die oorwinning is ons s'n
Toe Napoleon in Dresden aankom, het sy blote teenwoordigheid die stad gegalvaniseer. Menigtes het bymekaargekom en soldate het probeer om naby hom te kom om 'n beter blik op hom te kry terwyl hy verbyry. Daar was hy — die noodlottige man in sy grys oorjas en legendariese swart hoed, omring deur 'n klein stafie. Hy het eers aangekom, terwyl die res van die leër op pad was.
Die keiserlike wag - jonk en oud - het 'n uur na Napoleon in die stad aangekom. Die paaie was verstik van stof en die hitte was verstik, maar die wag was in goeie gees, want hier was 'n kans vir aksie. Alhoewel hul monde droog en dor was, het hulle Dresden ingegaan en sing: "Die oorwinning is ons s'n!"
Omtrent dieselfde tyd was keiser Francis betrokke by 'n debat wat tsaar Alexander, koning Frederik Willem van Pruise en senior geallieerde offisiere betrek het. Toe die Geallieerde bevel besef dat Napoleon in Dresden is, was die vrees en ontsteltenis tasbaar. Die meeste beplanners was voorstander van onmiddellike onttrekking. Slegs Frederick William het daarop aangedring dat hulle die beplande groot offensief begin, 'n voorskot wat ongeveer 150 000 man sou betrek. Die Pruisiese koning is van die hand gewys, maar dit het tyd geneem voordat onttrekkingsbevele deur die bevel gegaan het. Voordat dit kon gebeur, lui 'n seinkanon wat die begin van die algemene aanval aankondig. Vir beter of slegter, sou die Geallieerdes nou self Napoleon aanvat.
Toe Napoleon Dresden binnekom, het hy na die voorste linies gegaan om Franse posisies te ondersoek en met 'n verligte Saint-Cyr te konsulteer. Die keiser swiep met sy teleskoop oor die horison en let op vyandelike posisies en die vordering wat die bondgenote tot dusver gemaak het. Hy wou weet wat gebeur het voordat hy op die toneel gekom het. Volgens hom is die gevegte ongekoördineerd, maar intens. Die Pruise het daarin geslaag om by die Grand Garden in te breek, maar hul vordering word belemmer deur hardnekkige Franse verset. Die aanval is gesekondeer deur Russe, wat via die noordoostelike hoek in die tuin gekom het. Na twee of drie uur se wipplankgevegte het die Pruise en Russe daarin geslaag om ongeveer die helfte van die tuin te beveilig, insluitend 'n klein barokpaleis in die aangelegde sentrum.
Napoleon, in sy bekende grys privaat jas, gaan soos gewoonlik Dresden binne op pad na die voorste linies van die geveg. Sy manne sing: "Die oorwinning is ons s'n!"
Omstreeks 7:30 het die Russe die grond tussen die Grand Garden en die Elbe aangeval, maar hul opmars is gestop deur 'n hewige Franse artillerievuur vanaf die regteroewer van die rivier. Franse skulpe het deur groen bedekte geledere geskeur en die oorlewendes gedwing om wanordelik terug te val. Alhoewel Napoleon se infanterie en kavallerie in kwaliteit afgeneem het, was sy artillerie steeds so formidabel soos altyd. Omstreeks 11 uur was daar 'n pouse in die gevegte wat etlike ure geduur het. Dit het Napoleon tyd gegee om sy inspeksies af te handel en sy eie aanstootlike planne op te stel. Die keiser het oor die algemeen goedgekeur hoe Saint-Cyr die geveg tot dusver gevoer het, maar het opgemerk dat daar foute was in die Franse verdediging nog voordat die eerste skoot afgevuur is. Sommige van die redoubts was relatief swak, met slegs een kanon elk op hul wal.
Napoleon was ook ontevrede dat Franse ingenieurs nie daarin geslaag het om 'n groot gebou wat voor Redoubt 4. gestaan ​​het, af te breek nie. Sommige van die Franse redoubts was so geplaas dat hulle nie onderling ondersteunende vuurvelde het nie. Napoleon het gesorg dat hierdie sterkpunte sterker gemaak word-een het 'n battery 12-ponder kanonne.
Die Franse keiserlike wag het stilgestaan ​​by die Neustadt -brug, een van die strekpunte wat die Elbe oorgesteek het en die Nuwe Stad met die Ou Stad verbind het. Die wagte sak moeg op die grond neer na die lang gedwonge optog en gebruik hul rugsakke as kussings. Ander het die drankies van brandewyn met dankbaarheid aanvaar, terwyl die vurige vloeistof in een of twee slukke neergedaal het.
Die Franse reserwe -kavallerie het om 14:00 gekom, onder leiding van die flambojante Joachim Murat, voormalige marshal van Frankryk en huidige koning van Napels. Murat, 'n legende in sy eie tyd, was die beste kavalleriebevelvoerder van die Napoleontiese oorloë. Sy kavalerie het beide swaar en ligte kavallerie ingesluit, gepantserde kuiers, lansers en chasseurs wat ooit gereed was om vyandelike ruiters te betrek en enige deurbraak wat sou plaasvind, te benut.
Baklei in die Grand Garden
Die geveg het weer om 15:00 begin. Weereens was die gehawende Grand Garden die fokus van swaar gevegte. Die Russe het vorentoe gestyg, manne van die 20ste, 21ste, 24ste, 25ste en 26ste Jagers en die Selenguinsk Infanterieregiment. Hulle beweeg vorentoe deur die tuin en val toe Franse Redoubt 2 aan, 'n vloed van groen uniforms wat aan die voet van sy mure klap.
Om die Russiese stap teen te werk, het marskalk Adolphe Edouard Mortier die jong garde van Napoleon in aksie gelei. Die wagte het hul reputasie gestand gedoen, die tsaristiese troepe met groot verlies teruggedryf en die helfte van die tuin herower. In die middel, in die gebied tussen Redoubt 3 en Redoubt 4, het die Geallieerdes aanvanklik beter geluk gehad. Oostenrykers vorder op Redoubt 3 deur 'n orkaan van Franse artillerievuur en muskietvlakke. Die Franse 27ste Ligte Infanterie was besonder bestendig, en het gereeld geskiet en gelaai.
Die Oostenrykse opmars het tot stilstand gekom, maar toe gebeur iets soos 'n wonderwerk. Die Franse vuur van Redoubt 3 het verswak en toe heeltemal gestop. Die garnisoen van die redout het opgebrek aan ammunisie. Opgewonde oor hierdie onverwagse gebeurtenis, het die wit-bedekte Oostenrykers die aanval hernu, deur die beskermende sloot van Redoubt 3 oorgesteek en teen die mure opgestorm. Die Franse wag met vaste bajonette.
Die Groot Tuin, in die middel, was die fokuspunt van bittere gevegte, aangesien die Franse in getal probeer het om Dresden in toom te hou. Stormsterk reën het die opmars van die Geallieerdes vertraag - meer van Napoleon se fabelagtige geluk.
Na 'n woedende en bloedige bajonetgeveg - skaars in die Napoleontiese oorloë - het die Franse meegegee, terwyl oorlewendes teruggetrek het in die Maszcynski -tuin onmiddellik agter die redout. Die Oostenrykers het gevolg, maar gou was die tafels omgedraai. Franse reservate het hul beleërde kamerade tot die redding gekom en soos 'n swerm woedende bye uit die tuin gestroom. Die Oostenrykers moes hul swaarverdiende prys prysgee, en 'n paar honderd wit jasse, vasgekeer deur Redoubt 3 se omliggende mure, moes oorgee. Na die geveg is ongeveer 180 Franse en 344 Oostenrykers in Redoubt 3 dood aangetref.
Die geallieerdes het ook heel links heel links gehad. Buiten die Weisseritzrivier het die Oostenrykers onder generaal Friedrich von Bianchi 'n rowwe hantering van die Franse artilleriebatterye voor Friedrichstadt gehad en 'n flank van die Franse redoubt 5. Sommige Oostenrykse eenhede het daarin geslaag om die Elbe te bereik, maar moes noodgedwonge uittree om te voorkom dat hulle gesny word. af deur Murat se Franse, Poolse en Italiaanse kavallerie.
Teen die aand word die meeste van die geallieerdes se aanvanklike winste uitgewis deur suksesvolle Franse teenaanvalle. Verlore redoubts was terug in Franse hande, en selfs die Great Garden was 'n Franse besitting. Daar was 'n toenemende gevoel van vreugde in die Grande Armée, 'n euforie wat versterk is deur die koms van twee bykomende korps - Marshals Auguste Marmont se VI Corps en Claude Victor's II Corps - wat die nag daar aangekom het, maar in goeie moed.
Terwyl die geveg tydelik beëindig is, het Napoleon teruggegaan na die koning van die paleis van Sakse om die volgende dag te beplan. Die toevoeging van Marmont en Victor het die Franse leër op ongeveer 120 000 effektiewe te staan ​​gebring. Die Geallieerdes was nog steeds meer as 180 000, maar die geallieerde moreel was laag. Die dag het belowend begin, maar hulle het byna al hul harde winste verloor. 'N Gevoel van nutteloosheid het die geallieerde kamp deurdring. Die Franse het 2 000 dood en gewond verloor, maar die geallieerde verliese was baie groter - 4 000 dood en gewond en nog 2 000 gevange geneem. Moedeloosheid het deur die geallieerde geledere versprei, en baie het gevrees dat die ergste sou kom
Daardie nag het reën die slagveld deurdrenk, wat veroorsaak het dat die Weisseritzrivier styg en 'n groot waterhindernis veroorsaak het. Met die rivier in vloed, vorm dit 'n versperring tussen die geallieerde links en die middel, behalwe vir 'n enkele brug by Plauen. As die brug in Franse hande val, sou kommunikasie - inderdaad alle kontak - tussen die twee geallieerde groepe verbreek word.
Druk die sesde koalisie terug
Die volgende oggend vroeg het Napoleon 'n kerktoring bestyg om die geallieerde posisies met sy teleskoop te ontleed. Teen dagbreek het die reën opgehou, vervang deur 'n klam mis wat in sommige gebiede gesweef het en ten minste sommige van die vorige dag se bloedbad bedek het. Die reën sou binnekort terugkeer en 'n rol speel in die gebeure van die dag. Die keiser beplan 'n dubbele omhulsel met twee kragtige aanvalle op die geallieerde flanke - Marshalle Michel Ney en Mortier van links, Victor en Murat se kavallerie van regs. Die sentrum sal deur Saint-Cyr en Marmont gehou word, terwyl die keiserlike wag in reserwe gehou word.
Die verhaal was dieselfde op Redoubt 3, waar Oostenrykse troepe ook verdryf is na 'n hewige bajonetgeveg. BO: Russiese Jagers swerm oor die Frans-gehoude Redoubt 2 voordat hulle deur die hardvoogige Young Guard teruggejaag word.
Die geallieerde strydplan was eenvoudig, selfs verbeeldingloos. Ongeveer twee derdes van hul leër sou die sentrum van Napoleon aanval. Dit het die generaals Bianchi (linkervleuel) en Wittgenstein (regtervleuel) gelaat met elk 25 000 man om die flanke te hou. Maar omdat hulle hul flanke relatief swak gelaat het, het die Geallieerdes in Napoleon se hande gespeel. Die tweede dag van die geveg begin om 06:00 met Mortier en Ney wat Wittgenstein se soldate uit Blasewitz Woods stoot. Die Young Guard het probeer om Leubnitz te neem, maar is drie keer afgeweer deur 'n moedige garnisoen van Pruise en Russe. Die dorpie Seidnitz wat deur die geallieerdes gehou word, het ook ten minste 'n tyd lank suksesvol weerstaan ​​teen die aanslag van Napoleon.
Oor die algemeen slaag Napoleon se planne egter, en dit lyk asof 'n groot oorwinning in die kaarte lê. Die Geallieerdes word teruggedwing, in sommige gevalle 'n kilometer of meer. Franse artillerie het homself weer beter as geallieerde gewere bewys, deur geallieerde sterkpunte te slaan en vyandelike kavallerie- en infanterieformasies te verslaan.
Murat se laaste hoera
Aan die regterkant van die Franse was die toneel gereed vir een van die grootste kavalerie -aksies van die Napoleontiese oorloë. Dit is gelei deur Joachim Murat, geklee in 'n tuniek in Poolse styl, violetbroek en kanariegeel stewels. Die teaterkostuum was kenmerkend van die man wat sy duiwel-mag-sorg-deurmekaar beeld vertoon.
Marshal Joachim Murat.
Dresden sou Murat se laaste hoera wees. Binne 'n paar maande gaan hy van kant verander en die saak van Napoleon laat vaar om sy eie troon te red. Die keiser beskou Murat as 'n "onbeskaamde" en "sonder oordeel" van die slagveld af, beoordelings wat sterk was, maar die waarheid het. Maar vir eers, drup van 'n goue vlegsel en 'n gevederde hoed, was hy in sy skik. Murat het sy ruiters in twee lyne ingedeel. Die eerste reël het twee afdelings. Die gedeelte naby die Elbe -rivier het bestaan ​​uit generaal Louis Pierre Chastel se 3de ligte kavalleriedivisie, meestal chasseurs. Die gedeelte naby Cotta bestaan ​​uit kuiers en draakone van generaal Jean-Pierre Dourmerc se 3de swaar kavalleriedivisie. Die tweede lyn was net so kragtig, naamlik generaal Etienne de Bordesoulle se eerste swaar kavalleriedivisie, wat bestaan ​​uit sowel Franse as Saksiese kuiers.
Dit was 'n indrukwekkende skouspel - rang na rang van uitstekende ruiters wat met presisie en versending beweeg. Dik, viskose modder van die reën vertraag die opmars na 'n vinnige stap. Vyf eskaders van Saksiese kuiersassiste het 'n paar Oostenrykse huzare raakgery en hulle in wanorde teruggedryf. Generaal Baron Joseph von Mesko se Oostenrykse 3de Ligte Infanteriedivisie was die volgende doelwit van Murat se onstuimige ruiters. Mesko het aanvanklik stand gehou en sy afdeling in ruiters van vier ruiters gevorm. 'N Volley of twee stuur die eerste Franse troepe besig om te pak, maar hulle het gou teruggekeer met 'n perdbattery, wat van naby af onbegrens het en ronde na ronde houer op die volgepakte vierkante afgevuur het.
Dit was meer as wat vlees en bloed kon verduur, en die stukkende oorblyfsels het oorgegee. Sommige van die ander vierkante van Mesko het steeds wit-bedekte eilande in 'n see van Franse en Saksiese kuiers gehou. Die gepantserde krygers het met hul lang swaarde na willekeur gesny en gesteek. In normale situasies sou kavallerie magteloos wees om 'n infanterieplein te breek. Maar die reën het weer gekom, en baie van Mesko se mans het gevind dat hul muskiete nutteloos was omdat hulle poeier nat was.
Gedemoraliseerd, honger en uitgeput, het die beswaard troepe aan die geallieerde links ook ontdek dat hulle vasgekeer was. Die Franse het Plauen saam met sy lewensbelangrike brug geneem. Regiment na regiment lê hul arms neer. Twee kompagnies van Oostenrykse infanterie, hul rug teen die Weisseritzrivier, het probeer maneuver, maar die optog was tevergeefs en het net die onvermydelike vertraag. Franse drake volg hulle en laai hul karabiene onder hul mantels om die wapens teen die reën te beskerm. Hulle foefie was suksesvol, en die ruiters het daarin geslaag om 'n verwoestende vlug in die witbedekte geledere te skiet. Die twee maatskappye het oorgegee en hul lot aanvaar. Die Oostenrykse 3rd Light Division het opgehou bestaan. Mesko self is gevange geneem deur 'n soldaat uit die Franse 23ste Dragoons. Die geallieerde linkervleuel is vernietig, met 13 000 gevangenes en 150 standaarde.
Een van Napoleon se laaste triomf
In die middel was Saint-Cyr en Marmont swaar onder druk, en toe die gevegte laatmiddag gaan lê, het Napoleon ten volle 'n derde dag se geveg verwag. Maar die Geallieerdes het genoeg gehad. Daar was sprake van 'n aanval om die Franse linkses van die sentrum te skei, maar die voorgestelde grond was 'n moeras. Die Geallieerde bevel het goed geweet dat hulle hele linkervleuel uitgewis is - skaars 'n bemoedigende toedrag van sake. Tsaar Alexander het die dood nouliks vrygespring toe 'n kanonskoot naby hom vlieg. Die projektiel tref generaal Jean Moreau, een van Napoleon se vyande wat uit Frankryk verban is. Die geteisterde Fransman het albei bene geamputeer, maar die operasie kon sy lewe nie red nie.
Op die tweede dag van die geveg is die verbanne Franse generaal Jean Moreau noodlottig getref deur 'n kanonskoot wat die Russiese tsaar Alexander skaars gemis het.
Schwarzenberg beveel 'n nag terugtog. Op enige standaard was Dresden 'n groot Franse oorwinning, een van die laaste ongeoorloofde triomfe van die keiser. Die Geallieerdes het 38 000 man verloor, die Franse skaars 10 000. Vir 'n kort rukkie het dit gelyk asof die ster van Napoleon weer in die opkoms was. Vroeg op 28 Mei het die Franse besef dat die Geallieerdes weg was. Napoleon het 'n agtervolging beveel, maar hy was minder oplettend vir die besonderhede omdat hy ernstig siek geword het. Deurdrenk aan die vel deur die reën, het hy ernstige maagpyn gekry. Afgelei deur siekte, het hy nie so noukeurig toesig gehou oor die soektog soos gewoonlik nie. Nuus dat sy ondergeskiktes in sy afwesigheid by Katzbach en Kulm verslaan is, het Napoleon se groot triomf by Dresden uitgeskakel. Dit sou blykbaar sy laaste belangrike oorwinning wees.
Die Slag van Lützen en die dood van die Sweedse koning Gustavus Adolphus
Op 16 November 1632 het die Slag van Lützen , een van die belangrikste gevegte van die Dertigjarige Oorlog, is gevoer waarin die Swede die keiserlike leër onder Wallenstein verslaan het, maar die lewe gekos het van een van die belangrikste leiers van die Protestantse alliansie, die Sweedse koning Gustav II Adolf, wat veroorsaak het dat die Protestantse veldtog rigting verloor het.
Die dertigjarige en#8217 -oorlog
Die Dertigjarige Oorlog was 'n reeks oorloë in Sentraal -Europa tussen 1618 en 1648, wat begin het met die Tweede Defenestrasie van Praag in 1618 en eindig met die Verdrag van Westfalen in 1648. Dit was een van die langste en mees vernietigende konflikte in Europese geskiedenis. Dit was die dodelikste Europese godsdiensoorlog, wat agt miljoen slagoffers tot gevolg gehad het.Aanvanklik 'n oorlog tussen verskillende Protestantse en Katolieke state in die gefragmenteerde Heilige Romeinse Ryk, het dit geleidelik ontwikkel tot 'n meer algemene konflik waarin die meeste groot moondhede betrokke was. Hierdie state het relatief groot huursoldate gebruik, en die oorlog het minder geword oor godsdiens en meer 'n voortsetting van die Frankryk-Habsburgse wedywering om Europese politieke voorrang.
Twee dae voor die slag het die Rooms -Katolieke generaal Albrecht von Wallenstein op 14 November besluit om sy manne te skei en sy hoofkwartier terug te trek na Leipzig.  Hy verwag geen verdere skuif daardie jaar van die Protestantse leër onder leiding van die Sweedse koning Gustavus Adolphus nie, aangesien die ongunstige winterse weer dit moeilik maak om op die oop platteland te kamp. Die leër van Gustavus Adolphus en#8217 het egter uit die kamp opgetrek in die rigting van Wallenstein se laaste bekende posisie en probeer hom verras. 'N skermutseling vertraag die Sweedse opmars, en toe die nag val, was die twee leërs nog steeds ongeveer 'n paar kilometer geskei.
Wallenstein, toe hy die gevaar sien, het 'n brief aan generaal Pappenheim gestuur en hom beveel om so vinnig as moontlik terug te keer met sy leërkorps, wat onmiddellik met Wallenstein saam met die meeste van sy troepe aangesluit het. Gedurende die nag het Wallenstein sy leër in 'n verdedigende posisie langs die hoofweg Lützen-Leipzig ontplooi, wat hy met loopgrawe versterk het. Hy veranker sy regterflank op 'n lae heuwel, waarop hy sy hoofartilleriebattery geplaas het. Teen 09:00 was die mededingende leërs mekaar in die oog. As gevolg van 'n komplekse netwerk van waterweë en verdere mistige weer, het dit tot 11 uur geduur voordat die Protestantse mag ontplooi was en gereed was om sy aanval te loods.
Die dood van Gustavus Adolphus
Aanvanklik het die stryd goed gegaan vir die Protestante, wat daarin geslaag het om die swak linkervleuel van Wallenstein te oortref. Na 'n rukkie kom Pappenheim aan met 2 000–3 000 kavalleries en stop die Sweedse aanval. Dit het Wallenstein laat uitroep, "So ken ek my Pappenheim! ". Tydens die aanklag is Pappenheim egter noodlottig gewond deur 'n klein kaliber Sweedse kanonskoot. Die kavallerie -aksie op die oop keiserlike linkervleuel het voortgegaan, met beide kante om reserwes in te span om die oorhand te kry. Kort daarna, omstreeks 13:00, is Gustavus Adolphus self vermoor terwyl hy 'n kavalerieklag op hierdie vleuel gelei het. In die dik mengsel van geweerrook en mis wat die veld bedek, is hy van sy mede -ruiters geskei en deur verskeie skote vermoor. Sy lot bly 'n geruime tyd onbekend. Toe die vuurwapen egter stilstaan ​​en die rook verdwyn, is sy perd tussen die twee lyne gewaar, Gustavus self is nie daarop nie en is nêrens te sien nie. Sy verdwyning het die inisiatief van die tot dusver suksesvolle Sweedse regse vleuel gestuit, terwyl daar gesoek is. Sy gedeeltelik gestroopte lyk is 'n uur of twee later gevind en is in die geheim uit die veld ontruim.
Cornelis Danckerts: Historis oft waerachtich verhael. 1632. Gravure deur Matthäus Merian. Slag van Lützen, Duitsland (6 November 1632), in die Dertigjarige Oorlog. Groot ontvoude gravure. Panorama van die geveg met albei leërs. Kanonnades. Ontploffing op die voorgrond. Regs bo die stad Lützen. Latynse teks: "Typus CRUENTISSIMI ILLIUS PRAELY, IN OVO EXERCITUS REGIS Sueciae cum acie caesarea sub Duce Fridlandiae, cum magna utriusque partis strage et plerorumque Ducum interitu ad LUZAM conflixit, a.d. 6 November Anni 1632 ".
Toevlug van Wallenstein
Teen ongeveer 15:00 het die Protestantse tweede-in-bevel Bernhard van Saxe-Weimar, nadat hy verneem het van die dood van die koning, teruggekeer van die linkervleuel en die bevel oor die hele leër aangeneem. Hy het gesweer om die stryd te wen as vergelding vir Gustavus of om te probeer, maar het in teenstelling met die populêre legende probeer om die lot van die koning vir die hele leër geheim te hou. Die gevolg was 'n somber stryd, met vreeslike ongevalle aan beide kante. Uiteindelik, met skemer, het die Swede die speld van die posisie van Wallenstein, die belangrikste keiserlike artilleriebattery, ingeneem. Die keiserlike magte het teruggetrek uit sy bereik en die veld aan die Swede oorgelaat. Met die aankoms van Pappenheim se infanterie kon Wallenstein in goeie orde terugtrek.
Strategies 'n Protestantse Oorwinning
Die lyk van Gustav II Adolf is van sy klere en goue juweliersware geplunder en net op sy hemde en lang kouse op die slagveld gelaat. Sy jas is as 'n trofee na die keiser in Wene geneem. Dit is in 1920 na Swede teruggestuur ter erkenning van hulpverlening deur die Sweedse rooi kruis tydens en na die Eerste Wêreldoorlog. Strategies en takties gesproke was die Slag van Lützen 'n Protestantse oorwinning. Nadat hy gedwing is om 'n gevestigde posisie aan te val, het Swede ongeveer 6.000 mans verloor, waaronder swaar gewondes en woestyne, van wie baie moontlik in die daaropvolgende weke na die geledere teruggedryf het. Die keiserlike leër het waarskynlik effens minder mans as die Swede op die veld verloor, maar as gevolg van die verlies van die slagveld en die algemene operasieteater vir die Swede, kon minder van die gewonde en agtervolgers weer by die geledere aansluit.
Die Sweedse weermag het die hoofdoelwitte van sy veldtog bereik. Die keiserlike aanslag op Sakse is gestaak, Wallenstein het verkies om vir die winter uit Sakse na Bohemen terug te trek, en Sakse het sy bondgenootskap met die Swede voortgesit. Die belangrikste is dat Gustavus Adolphus se dood die Franse in staat gestel het om baie meer beheer oor die anti-Habsburgse alliansie te verkry. Die nuwe regentskap in Swede was verplig om 'n baie minder dominante rol te aanvaar as wat dit voor die geveg gehad het. Die oorlog is uiteindelik by die Vrede van Westfalen in 1648 afgehandel. 
In Mei 1813 besoek die keiser Napoleon die slagveld van 1632, speel 'n toergids met sy personeel deur na die terreine te wys en die gebeure van 1632 in detail uit sy geheue te beskryf toe hy die geluid van 'n kanon hoor. Hy het die toer onmiddellik kortgeknip en sy eie Slag van Lützen gaan voer.
By yovisto akademiese videosoektog kan u 'n kort opsomming kry van die gebeure van die dertig jaar en#8217 -oorlog in die volgende AP European History Video.