Sy kry nie kans om klaar te praat nie. Rooi stof slaan om hulle op. Dis Braam. Hy slaan remme aan toe hy hulle sien, klim vinnig uit die lorrie, buk by Saar en vra besorgd wat het gebeur. Met ‘n vuil hand vee Saar oor haar nat wange, en probeer glimlag. “Dis sommer niks Braam… my kop het vir ‘n oomblik uitgehaak… maar ek is nou weer reg.” ‘n Frons verskyn tussen Braam se wenkbroue, “Jy het jou kerkklere aan… waarheen was jy oppad.” Iets in sy stem stuur ‘n koue rilling langs Saar se ruggraat af. “Ek, ek…” stamel sy maar kom niks verder nie. Braam se oë rus op die tas wat eenkant lê. Sy liggaam verstyf merkbaar. Met saamgeklemde kakebeen, kyk hy na Saar. Sy oë is staalgrys en sy stem yskoud toe hy praat. “Jy wou soos ‘n sleg hond wegloop.” Stadig kom hy regop; hy lyk meteens jare ouer. “Vat jou tas, en loop…. ek wil jou nooit weer sien nie,” en met die woorde draai hy om, klim in die lorrie, en ry weg.
Saar bly verwese in die pad sit. Moos staan nader; daar is trane in sy klein ogies, “Moos het altyd gewonner wanneer gaan hy breek, nou het Moos met sy eie oë gesien die sweer het gebars. Kom dan help Moos jou op die donkiekar, en vat jou daar na sy pa toe.” Gedweë laat Saar haar soos ‘n kleindogtertjie deur die getroue ou Moos lei. Sy sit langs hom op die harde houtbankie, en kyk verdwaas na haar en Braam se gesigte deur die stukkende glas. Warm trane begin opnuut oor haar wange loop. “Dis soos hulle lewe wat nou aan skerwe lê” dink sy hartseer. Die donkiekar skommel voort, dan praat Moos asof met homself. “Al hierdie jarre hy het vir hom sterk gehou. Daardie dag toe hy agter sy ma aangehardloop het, en die tas by haar wou vat sodat sy nie kan weggaan nie, het Moos geweet die kjênd het baie seer gekry; hy het daar by die stofpad gestaan en haar agterna gekyk. Daarna wou hy nooit weer daaroor praat nie, net begin fluit as Moos met hom wou praat.” Saar staar grootoog na Moos. “Sy ma Moos… ek dog dan sy is dood.” Moos is stil, dit lyk asof hy haar nie gehoor het nie so verdiep is hy in sy eie gedagtes. Dan praat hy. “Vir hom was sy van daardie dag af dood….. maar Moos het geweet, daardie seer lê baie diep, en hy gaan ‘n sweer maak…. maar eendag, eendag gaan die sweer bars, en hy en ander gaan seerkry”
Nounet joune gelees en dieselfde gedink. Dit is ons lewe…. wat ons ken, en verstaan. Ook terapie nê 😊 Ek glimlag as ek dink hoe my eie lewe in die chaos van Toweropstal uitgekom het…. en die Here tot daar vir my dinge uit my lewe uitgewys het, en wie Hy deur dit alles is.
Dis pragtig en gevoelvol geskryf. Dis lewenswysheid wat hier uitkom. Soos jy ook se, dis terapie om daaroor te skryf. Die maklike uitweg kon gewees het dat hul die Lotto wen maar nee, dis nie hoe die Here werk nie.