My ABC van Afrikanerwees - Diskoers
Posted on Februarie 3, 2019 April 24, 2020
My vroegste herinnering is van my ouma Marie wat vir my uit die Afrikaanse Kinderbybel lees. Die Bybel met prentjies van Kain en Abel wat handgemeen in ŉ veld raak, van Abraham en sy altaar en van Moses se brandende bos. My gunsteling prentjie egter, en die een wat steeds die helderste by my opkom, is die van ŉ Jesus met kindertjies op sy skoot, met skrif (wat ek gememoriseer het met die dat leesvaardighede nog geskort het) onderaan: “Laat die kindertjies na my toe kom”. Miskien was die prentjie vir my so treffend omdat dit vir my, as 4 jarige, so direk aangespreek het, ek was tog ŉ kindertjie.
So paar jaar daarna sluit ek (lees: my ouers skryf my in) aan by die jeugorganisasie Die Voortrekkers. Jonk en beïnvloedbaar leer ek by die organisasie van die ABC, ŉ afkorting waarvolgens Voortrekkers hulle lewe inrig: Afrikanerskap, Burgerskap en Christenskap. Ek stem heelhartig saam met dié lewensfilosofie, dit som my identiteit dan so mooi in ŉ nuttige alfabet-vorm op, ek is tog ŉ Afrikaner, Suid-Afrikaner en Christen.
Die probleem, ontdek ek nog ŉ klompie jare daarna, is dat dié drie dinge nie noodwendig altyd mooi ooreenstem nie. Kan ek ŉ Suid-Afrikaner en ware inboorling van hierdie kontinent wees as ek dan nie “African” kan merk op my ID-aansoekvorm nie? Lees mens die nuus, of swot jy by ŉ hoofstroom universiteit, kan jy nie help om te wonder of nie onmoontlik is om beide en gelyktydig ŉ Afrikaner én volwaardige Suid-Afrikaner te wees nie.
Wat nog te sê van Christen- en Afrikanerwees? Hoe regverdig ŉ 16-jarige brein die gruweldade van apartheid en die kerk se onderskraging daarvan?
Sien, as Afrikanerwees so maklik soos ABC was, het ek nie gewonder of hierdie artikel my beroepgeleenthede gaan kos nie, ek het nie soos “’n toeris in my geboorteland” gevoel nie en kon ek met gemak “African” merk op my bestuurslisensie-aansoekvorm.
Terug by die Voortrekkers, later word byvoeglike naamwoorde by hul ABC mantra gevoeg: moderne Afrikanerskap, positiewe Burgerskap en konsekwente Christenskap. Ek, as 18 jarige, begin ook vir myself uitpluis hoe my ABC lyk: ŉ groot C, met die A en B binne-in. Christenskap wat my lewe deurgrond en alles wat ek is en doen bepaal, ook my Afrikanerskap en burgerwees. My Afrikaner identiteit, dus, lê in my Christenskap.
As Christen is ek lief vir my taal, kultuur en mense én respekteer ek my medelandsburgers. Ek lees en skryf graag in Afrikaans, verstaan dit as my plig om my volk se geskiedenis op te swot en geloftes te eerbiedig en dra by tot die instandhouding en groei van hierdie gemeenskap deur, onder andere, nou self ŉ Voortrekker volwasseleier te wees. As Suid-Afrikaner neem ek deel aan konstruktiewe gesprekke oor die bou van ons land, reik ŉ helpende hand uit na mense met minder as ek, soos my studente-vermoёns dit toelaat, en bid ek elke aand vir God se genade vir hierdie land wat ek hartstogtelik liefhet.
Ek is lank nie meer ŉ kindertjie nie, maar lees ek steeds my Bybel in Afrikaans. Deesdae vergelyk ek vertalings en ontleed ek vergelykings en die prentjies wat ek bestudeer is die van kaarte in ŉ poging om sin te maak van die geografiese details. Maar ek lees nog altyd my Bybel in Afrikaans hier aan die suidpunt van Afrika.
Michelle Oelofse is ŉ finale jaar LLB student aan die Universiteit van Pretoria, waar sy reeds ŉ BCom Regte graad verwerf het. Sy is tans die Voorsitter van die Universiteit van Pretoria Debatsvereniging.