Saamgevat leer hierdie Reformatoriese denker teenoor die Skolastiek (wat ook in sy eie tyd nog hoogty gevier het, vgl. Tol 2010):
 God mag nie verwetlik word nie (vgl. die skolastieke idee van die wet of dekreet ante rem, in God - wat selfs God aan sy eie raadsplan onderwerp). Hy mag ook nie (byvoorbeeld as 'n oorsaak) verkosmiseer word nie.
 Die wet vaag nie (as 'n "ding") verkosmiseer word nie (byvoorbeeld deur dit as dingwette in die dinge te plaas of in die menslike rede). Dit mag ook nie vergoddelik word nie.
Hieruit is dit ook duidelik dat die begrip "syn" (Grieks: ontos) en die denke daaroor (ontologie) alleen op die skepping van toepassing is en nie op God en sy wet nie - hulle kan nie (soos in die geval van die Skolastiek) onder één synsbegrip met die kosmos gelykgeskakel word nie. God is nie 'n "ding" (skepsel) of wet nie, en die wet ook nie 'n "ding" nie.
En terwyl die Gereformeerde Skolastiek die geestelike lewe van die mens tot 'n bonatuurlike (meestal kerklik-teologiese) sfeer (as 'n donum superaditum) ingeperk het, en 'n mistieke vereniging met God buite die skepping nagestreef het, sluit die religieuse lewe volgens Vollenhoven die totale lewe van die mens hier op aarde in. Alles - tot die eenvoudigste, aardse dinge - kan diens aan God wees. Die hele lewe behoort Gods-diens te wees.
Tol gee 'n goeie samevatting as hy sé dat Vollenhoven menslike religie nie as 'n gedeeltelike faset van die lewe nie, maar as 'n omvattende verbondsverhouding beskou: