Soos baie ander jong paartjies het ek en my vrou, Linda, gedurende die eerste paar jaar van ons huwelik op ’n baie beskeie inkomste oorleef. Dit was onvermydelik dat ons van een salaristjek na die volgende geleef het. Die eerste twee jaar was veral moeilik. Ons was arm, maar gelukkig. Ons was aktief betrokke by ons kerk, ons woonstelletjie was skoon en netjies en die belangrikste van alles – ons het mekaar gehad. ’n Paar jaar gelede het ons finansiële swaarkry egter tot ’n einde gekom.
Ek het die onderwys verlaat en ’n beroep in die sakewêreld begin volg. In plaas van R120 000 per jaar, het ek nou R240 000 per jaar verdien – met ’n maatskappymotor! Terselfdertyd het my vrou gegradueer en voltyds begin werk. Binne die bestek van ’n kort tydjie het die Pearson-gesin se inkomste met 150% gegroei.
Ek het die motor elke dag gewas en een keer ’n week gepolitoer. Wanneer ek agter die stuur is, het ek gevoel hoe ek ons vroeëre ‘raapskraap-lewe’ al verder agterlaat.
Ek het steeds dieselfde leerstellings geglo, maar my daaglikse lewe het ’n ander leerstelling weerspieël – ’n leerstelling van welvaart, eiegeregtigheid en materialisme. Die dinge van hierdie wêreld het belangriker geword as die dinge van God. Die tevredenheid van vroeër is deur ’n voortdurende begeerte na meer en beter vervang. Ek het ’n swak Christelike lewe geleef en my dieper en dieper in die groef van begeerte en meer besittings ingegrawe.
Genadig is ek deur die werkende krag van die Heilige Gees tot nederigheid gebring en wesenlik uitgedaag toe ek ’n paar maande aan ’n mannegroep behoort het en uit hulle voorbeeld geleer het hoe om ’n godvrugtige, voorspoedige lewe te leef – en nie deur besittings beheer word nie. Slegs ’n paar jaar te vore, het ek gevoel ek weet alles, maar nou was ek berouvol oor waar ek my bevind het.
Een van die wanopvattings wat dikwels oor geld en besittings uitgespreek word, is dat dit boos is en verwerp en verag moet word. As God jou met ’n groot aandeel in hierdie wêreld se goedere geseën het, beteken dit nie noodwendig dat jy ’n slagoffer van materialisme is nie. Wanneer jy jou rykdom en besittings belangriker as die dinge van God ag, word die perke egter oorskry.
Hoeveel van ons het ons al bevind waar ons ’n fyn etiese balans probeer handhaaf, reikend na iets wat buite ons bereik sal bly, tensy ons daardie grens oortree? Vir die Christen in die besigheidswêreld is materialisme ’n subtiele gevaar. Materialisme is nie so voor die hand liggend gevaarlik soos om te steel of om rond te slaap nie, maar dit is geensins minder dodelik vir jou emosionele en geestelike welsyn nie.
As jy probeer om die waarde van jou lewe te bepaal volgens wat jy besit, het jy reeds misluk, omdat die hele idee van eie-naarskap op ’n fondasie van sand gebou is. Jy besit nie werklik enigiets nie. Alles wat jy besit, behoort aan God.
God stel daarin belang hoe jy alles bestuur wat Hy jou skenk. Ons kan hierdie mynveld van materialisme vermy as ons onsself as rentmeesters beskou van alles wat ons besit, in plaas van om eienaars daarvan te wees. “Die aarde en alles wat daarop is, die wêreld en dié wat daar woon, alles behoort aan die Here.” Ps 24:1.
Die uitgenooide gaste wat in die gelykenis genoem word, was meer in ander belange geïnteresseerd as om die fees by te woon. Deur hulle toegewyde verbintenis met hulle eie agendas het hulle hulleself onbeskikbaar vir die fees gestel. Stel teenoor hierdie onbeskikbaarheid God se uitdaging in 2 Kronieke 16:9: “Die Here het Sy oë oral op die aarde sodat Hy dié kan help wat met hulle hele hart op Hom vertrou.” As ons harte verteer word deur materialisme of om ’n groter bankbalans te bekom, kan God ons nie vir Sy doel gebruik en versterk nie.
A. Wanneer enigiets tot die uiterste gaan, is dit ongebalanseerd. Die ekstremistiese lering oor genade wat tans in kerke die rondte doen, laat veel te wense oor. Ons moet ten volle in God se soewereiniteit glo, en net so ten volle in die mens se verantwoordelikheid. Lees Romeine 9 en 11 vir meer insig hieromtrent. Openbaring 2:1-7 hou vir ons die voorbeeld van die gelowiges van Efese voor. God het hulle vir hulle goeie werke geloof, maar het nooit verantwoordelikheid aanvaar vir die feit dat hulle hulle “eerste liefde verlaat het” nie. Inteendeel, Hy het hulle tereggewys en geroep om hulle te “bekeer” anders sou hulle groot verlies ly. “Elkeen wat kan hoor, moet luister na wat die Gees vir die gemeentes sê.”