Ariel Sharon het die politieke toneel van Israel 'oorheers' - EU-verslaggewer
Ariel ('Arik') Sharon is gebore op 26 Februarie 1928 in Kfar Malal, 'n landbou moshav, dan in die Britse Mandaat van Palestina, na 'n familie van Wit-Russiese Jode, Shmuel Scheinerman van Brest-Litovsk en Vera Scheinerman van Mogilev. Hy het vir meer as 25-jaar in die IDF gedien en met die rang van generaal-generaal afgetree. Hy het 'n LL.B in Regte van die Hebreeuse Universiteit van Jerusalem (1962). Sharon het op die ouderdom van 14 by die Hagana aangesluit. Tydens die 1948 Oorlog van onafhanklikheid het hy 'n infanteriemaatskappy in die Alexandro-Brigade beveel.
Sharon se dekades lange loopbaan is gekenmerk deur periodes van diep omstredenheid en wyd erkenning, en is beëindig deur ernstige wonde wat op die slagveld van die Vryheidsoorlog verkry is en deur politieke mag wat deur opeenvolgende Israeliese verkiesings beveilig is. Sy finale politieke jare, as premier van 2001 tot 2006, sal onthou word as diegene wat gekenmerk word deur omvattende teen-terreur-operasies, gevolg deur waarskynlik nog meer vredesgebare. Sharon is verkies te midde van 'n terreuroorlog waarop Palestynse figure destyds roem, al was dit nie jare in die beplanning nie, en wat uiteindelik uitgebreek het nadat die Palestynse president Yasser Arafat 'n vredesaanbod van Sharon se voorganger, Ehud Barak, in Julie 2000 geweier het. Ontleders het destyds benadruk dat die geweld, wat uiteindelik duisende lewens sou neem, die kanse op vrede versmoor. Na 'n vlaag selfmoordbomaanvalle - en onmiddellik na die aanval in Maart 2002 op 'n Pasga-seder in Netanya waarin 30 mense dood is - het Sharon Israel se Operasie Defensive Shield begin om die terroriste-infrastruktuur in die Wesoewer te ontwortel.
Die onmiddellike nasleep het 'n daling van 46 persent in selfmoordbomaanvalle en in die tweede helfte van die jaar met 70 persent gedaal. In 2003 het Sharon die Likud-party opgevolg deur wetgewende verkiesings waaruit hy as oorwinnaar uit die stryd getree het, en verseker hy sy voortgesette ampstermyn as premier. Hy sou uiteindelik van die sentrum-regse Likud verdeel nadat hy die politiek-kontroversiële Onttrekkingsplan - wat in 2004 aangeneem en in 2005 aanvaar is - beveilig en uitgevoer het, wat alle Israeli's van die Gazastrook en van vier nedersettings in die Wesoewer verwyder het. President George Bush en die sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies, Kofi Annan, het onder meer die onttrekkings toegejuig omdat hulle asemruimte en gebied aan 'n ontluikende Palestynse staat voorsien het, alhoewel die skuif Sharon se politieke hoofstad gedreineer het en hom in stryd met elemente van die Israeliese regs geplaas het.Om die politieke en openbare steun te konsolideer in die nasleep van die plan, het Sharon 'n breë sentristiese party, Kadima, gestig en die topfigure uit Israel se sentrum-links en sentrum-regs ingebring. In Januarie 2006 - enkele maande nadat Kadima gestig is en te midde van die Israeliese verkiesing dat die nuutgestigte party uiteindelik sou wen - het Sharon 'n beroerte gekry en in die koma gegly waaruit hy nie sou wakker word nie.
Sharon se loopbaan strek oor 'n boog van oorlogsheld na politieke mag, en is deurgaans gekenmerk deur kritiek van sowel regs as links. Gedurende die oorlog van 1948 in Israel is hy tydens die Slag van Latrun ernstig beseer. Hy het herstel en uiteindelik 'n generaal geword, en in die vyftigerjare was die taak om klopjagte na Jordanië te lei in die nasleep van terroriste-aanvalle wat in daardie land ontstaan ​​het. In 1950 het hy 'n deurslaggewende rol gespeel in die terugwerp van 'n Egiptiese leër wat bestendige winste behaal het ná die verrassingsaanval wat die oorlog begin het. In 1973 het Sharon, as minister van verdediging, toesig gehou oor Operasie Vrede vir die Galilea, wat die staat-binne-'n-staat wat die Palestynse Bevrydingsorganisasie (PLO) in die suide van Libanon gebou het, moes ontwortel. Die oorlog het geëindig met die uitsetting van die PLO uit die land, maar was ook die mees omstrede episode in Sharon se militêre loopbaan. In September 1982, toe die IDF besig was om terroriste uit Beiroet te verwyder, het die magte onder die bevel van Sharon die Libanese-Christelike Falangistiese militêre burgers die vlugtelingkampe Sabra en Shatila aan die buitewyke van die stad toegelaat. Die getalle rakende die daaropvolgende slagting wat die Falangiste gedoen het, word sterk betwis en wissel van net meer as 1982 tot ongeveer 750 burgerlikes.
'N Opvolgende kommissie van ondersoek het bevind dat Sharon indirek verantwoordelik was vir die slagting, en meer spesifiek bevind hy hom skuldig omdat hy nie die waarskynlikheid voorspel het dat die Falangiste gruweldade mag pleeg nie (die Libanese bevelvoerder wat daarvan beskuldig word dat hy die moorde gelas het, het onder andere gesien dat sy familie en verloofde wat ses jaar vantevore in die sogenaamde Damour-slagting deur Palestynse vegters vermoor is). Die omvang van Sharon se skuld vir die slagting word steeds betwis - howe het beslis dat TIME hom byvoorbeeld valslik van direkte verantwoordelikheid beskuldig het - maar hy is bevind deur 'n Israeliese kommissie om verantwoordelikheid vir die bloedvergieting te dra en is gedwing om te bedank. Sharon het in 1999 die beheer oor die Likud-party oorgeneem, nadat Benjamin Netanyahu, destydse premier, verloor het teen 'n leisteen onder leiding van Ehud Barak. Die uitbreek van Palestynse geweld wat bekend geword het as die Tweede Intifada het die openbare geloof in Barak se regering geskud, en in 2001 het Sharon as oorwinnaar uit die stryd om die eerste ministerskap getree. As die slagting in Sabra en Shatila die mees kontroversiële militêre episode van Sharon is, kan 'n 2000-gebeurtenis naby die uitbreek van die Tweede Intifada sy mees omstrede politieke oomblik wees. Sharon word die skuld gegee vir die aanleiding tot die halfdekade van geweld deur 'n polisiebegeleide wandeling langs die Tempelberg in Jerusalem in September 2000 te neem. Die gebied word natuurlik betwis - dit is die heiligste terrein vir Jode en die derde plek die heiligste vir Moslems - en kritici het beweer dat die voorval die saad gesaai het vir die jare van Palestynse terrorisme wat gevolg het. Hier is die openbare rekord baie duideliker in die vryspraak vir Sharon.
Die Camp David-beraad in Julie 2000 - aangebied deur Bill Clinton, terwyl Barak en Arafat onderhandel - het reeds misluk. Arafat word alombekend vir die ineenstorting van die gesprekke, ook deur Clinton. Palestynse figure het later daarop geroem dat 'n golf van geweld aan die gang was. Arafat het reeds 'n aantal hooggeplaastes uit die tronk vrygelaat toe Sharon die berg besoek het. Die Amerikaanse diplomaat Dennis Ross vertel in sy boek Die vermiste Vrede hoe Israeliërs Washington gebel het met bewys dat die Palestyne 'massiewe, gewelddadige betogings regdeur die Wesoewer en die volgende oggend beplan het, skynbaar 'n reaksie op die Sharon-besoek'. Washington het Arafat onder druk geplaas om die geweld te demp, maar die Palestynse leier - weer eens per Ross - "het nie 'n vinger gelig om die betogings, wat die tweede Intifada opgelewer het, te stop nie." Volgens Arafat het Arafat moontlik 'n aantal motiewe gehad om die geweld buite beheer te laat kom: 'Sommige glo dat Camp David [Arafat] tot die gevolgtrekking gekom het dat hy nie deur middel van onderhandelinge kon bereik wat hy wou hê nie en het daarom tot geweld gewend .. Ander glo dat hy deurentyd 'n toename in geweld beplan het ... in ooreenstemming met die 'Palestynse verhaal', het hy Palestynse onafhanklikheid nodig gehad as gevolg van die stryd. ' Ariel Sharon sterf as een van Israel se ikoniese figure, nadat hy die militêre en politieke landskap van Israel herbou het. Sy toewyding aan die Joodse staat was gebaseer op 'n gevoel van geskiedenis en 'n diep behoefte om 'n toevlugsoord vir Jode te skep, te koester en te beskerm. By 'n gedenkplegtigheid in Holocaust in Duitsland in 2001 vertel hy die lotgevalle van drie Joodse kinders wat die Grunewald-treinstasie verlaat het en - soos 'ses miljoen Jode ... waarvan 1.5 miljoen kinders' nooit weer teruggekeer het nie.
Sharon het verklaar dat "dit die Joodse volk se reg is om na jare van lyding en benoudheid die meesters van ons lot te wees en niemand toe te laat om die lot van ons volk te beheer nie. Ons sal hierdie reg meer as enigiets bewaar."
Verwante onderwerpe:ArafatBrest-LitovskIsraelSharonShmuel ScheinermanVera Scheinerman
Russiese ministerie van binnelandse sake open tweede postuum saak teen dooie klokkenluider Sergei Magnitsky