Baron Taylor - Inligting
Isidore Taylor, gebore in 1790, kom uit 'n Ierse familie wat hulle gedurende die rewolusie in Frankryk kom vestig het. Sy bekendste verhaal, Skilderagtige reis deur antieke Frankryk, wat nie minder nie as 25 volumes en 6.000 plate bevat, is bedoel as 'n manifes van die rykdom aan Franse monumente, die nasionale erfenis en 'n vorm van verheerliking van die Christelike kuns. In 1825 tot direkteur van die Comédie-Française aangestel, openbaar hy 'n oopkop wat Victor Hugo in staat stel om te verteenwoordig Hernani in Februarie 1830 en Alexandre Dumas om daarheen op te gaan Hendrik III. Die estetika het haar hele lewe lank een van die mees gedugte private versamelings in Frankryk opgebou.
Hier word vier-en-veertig jaar oud, uitgebeeld in vollengte, geklee in formele drag, en hy vorm 'n driekwart lengte, kyk na links, baadjie effens oop en staan ​​uit teen 'n onduidelike agtergrond. Die groot skoonheid van die karakter, sy romantiese lug, maak hierdie beeld een van die merkwaardigste portrette van die man aan wie Louis-Philippe baie kulturele missies toevertrou het. Die behandeling van hierdie werk kombineer die bewondering wat die Spaanse skilder vir Ingres en Goya gehad het: die vaste impasto van helder kleure herinner die groot Spaanse meester en pas harmonieus in 'n algehele presisie van waar 'n verwarrende sielkundige waarheid na vore kom, wat al die skilder se talent openbaar.
Tydens sy eerste verblyf in Parys in 1833 het Madrazo twee portrette van ewe groot belang gestel, wat meesterstukke bly: dié van Ingres (Hispanic Society, New York) en dié van Baron Taylor. Verlei deur hierdie portret, het Taylor 'n jong Spaanse skilder opdrag gegee om 'n komposisie vir die Hall of the Crusades in die Paleis van Versailles te vervaardig. 'N Skaars getuienis van die intense kulturele uitwisseling tussen Frankryk en Spanje wat die artistieke opvattings aan beide kante van die Pyreneë aansienlik begin verander het, is hierdie meesterlike portret van Baron Taylor ongelukkig nog nie in die oë van die publiek nie. , het die ware historiese betekenis daarvan herwin. Dit is inderdaad 'n unieke illustrasie van die sterk komplementariteit wat bestaan ​​het tussen die vroeë romantici tussen David, Ingres, Girodet en Goya voor die ontstaan ​​van die nuwe skilderkuns wat onder andere deur Manet geïnisieer is.