Hy het meer as ses maande spandeer aan navorsing en voorbereiding met die oog op die skildery en reeds die basiese struktuur op ’n groot houtpaneel gekarteer. Op daardie stadium het hy egter ’n kunstenaarsblok beleef en dit feitlik onmoontlik gevind om voort te gaan met die werk. Sy assistent het hom toe die advies gegee om die Duitse woord überflut (“vloed”) as ’n soort mediatiewe mantra te gebruik. Hy het dit gedoen en die werk binne drie dae voltooi.
Die wyse waarop hierdie teenstellende aspekte in die kunswerk met mekaar vervleg word – soms vloei­end, soms konfronterend – gee uitdrukking aan die werklikheid dat vernietiging en hergeboorte dikwels gelyktydig aanwesig is in ’n krisistyd soos die vloedgebeure en ook in die krisisgebeure wat in die Christe­like doop versinnebeeld word: deur die afsterwe van die oue tree die nuwe na vore. En in plaas daarvan dat dit as ’n eenmalige gebeurtenis gesien word, is dit ’n blywende deel van die menslike lewenswerklikheid: die voortdurende proses van ou dinge wat verbygaan, en nuwe dinge wat gebore word – ’n proses wat meermale gepaard gaan met ontwrigting en pyn.
Die speelse aard van die werk maak dit duidelik dat selfs die donkerste krisis nie die hoopvolle moontlikheid van nuwe lewe uitsluit nie.