Kinders het hul uitspraak oor volwassenes bereik. Monkey Besigheid Prente / Shutterstock
Elke ouer weet dat u kind soms iets sê wat u in die spore stop. So 'n oomblik het gekom vir een van ons, Emma Maynard, toe haar seun Oscar hom nader jaar 6 SATS-toetse aan die einde van die laerskool. Ondanks die beste pogings van die skool om die toetse af te speel, voel hy die druk.
Die tempo op skool het verander, en hy het ingestel op 'n paar hoë verwagtinge. Voor was 'n hoërskool, 'n teenvoeter van tieners en 'n hele aantal nuwe sosiale druk. Met 'n sterk blou oë vasberade, het hy 'n blik op mamma geskiet en gesê: 'Volwassenes kry dit nie altyd reg nie, weet jy'.
Dit was die begin van 'n gesprek waarin Oscar baie te sê gehad het oor volwassenesbesluite, en die plek van skool in sy lewe. Die gevolgtrekking was dat ander vriende dieselfde kan voel, of heeltemal 'n ander siening het, en dat dit interessant sou wees om dit uit te vind.
As akademici het ons besluit dat dit die basis van 'n werklike navorsingsprojek kan wees. Werk saam met ons kollega Kayliegh Rivett, het ons dit begin bestudeer as 'n kinder-geleide navorsingsprojek - met kinders wat hul eie navorsing ontwerp, lewer, hul data ontleed en hul bevindings in 'n navorsingsverslag rapporteer. Twee jaar later, die koerant is uiteindelik gepubliseer in die Journal of Qualitative Research in Psychology.
Die eerste stap in die projek was om 'n groep van nege kinders bymekaar te kry wat alreeds aan Maynard en mekaar bekend was. Ons het dit gedoen om te verseker dat die kinders 'n gemaklike en veilige omgewing het om te werk. Ons het aan hulle en hul ouers 'n video gestuur waarin die projek, met kindervriendelike inligting en toestemmingsvorms, uiteengesit word en elke kind toegerus met knipborde, penne, stemopnemers, drankies en versnaperinge.
Ons het sterk gevoel dat die aard van wat Oscar gesê het, die belangrikheid van kinders se stemme in 'n wêreld wat deur volwassenes gedomineer word, weerspieël. Ons het dus met 'n fokusgroep begin waarin die kinders nadink oor die woorde "volwassenes kry dit nie altyd reg nie". Ons het nie die betekenis of konteks uitgeklaar nie, sodat die kinders dit self kon interpreteer, en hulle gevra het om verdere vrae te vind om te bespreek.
Ons eerste les in hierdie onderneming was om te besef hoe sterk kinders hou verband met 'n klaskamer - Ondanks die feit dat hulle by Oscar se ma in die huis van hul vriende was, het hulle onmiddellik in die klasmodus getree. Ons het opgemerk dat hulle desperaat was om 'n 'regte' antwoord te gee. Opgewonde hande geskiet om die vraag te beantwoord, waansinnig wuiwend, met kinders wat veg om te bly sit. Daar het 'n hoop idees na vore gekom en probeer om elke laaste gedagte op te teken.
Kinders wil graag deur volwassenes erkenning kry. Syda Productions / Shutterstock
Uiteindelik het hulle ooreengekom op vyf onderhoudsvrae. Dit sluit in "Wat het volwassenes gedoen om jou gelukkig / ontsteld te laat voel?" en "Is daar iets wat u dink dat volwassenes verkeerd gaan en waarom?". Die nege kinders het mekaar dan in groepe van drie onderhoude gevoer, en ons het goed teruggestaan ​​terwyl hulle die grootmense in hul lewens gekou het.
Oscar en Will het die ontleding met ons onderneem en in die tydskrifartikel 'n outeur geword van die outeurs - die seuns kon die belangrikheid van wat hul eweknieë gesê het verduidelik op 'n manier wat ons seker is dat ons verbygegaan het. Ons het gesit, geklop, na klank geluister, gekoek aan koekies. Ons het heen en weer beweeg deur geskrewe en klankopnames, vergelyk en besin.
Die resultate toon dat kinders glo dat volwassenes dink dat hulle alles moet weet. Maar kinders weet dat hulle dit nie doen nie - en dit gaan goed daarmee. Dit hou verband met dinge in die geheel - om kinders veilig te hou en die wêreld te verstaan, maar ook hoe om wiskunde te doen.
"Volwassenes ... moet net besef dat hulle dalk vergeet het," sê Ben. "Volwassenes kan nie dink dat hulle net die beste is nie, want hulle was al deur hul kinderjare ..." merk Jamie op. Harry het daarop gewys dat 'net omdat hulle ouer is en al op skool was, beteken dit nie dat hulle op skool aandag gegee het nie'. En soos Eva sê: "... hulle sê dat hulle ook eens 'n kind was, maar omdat ons anders is, dink ek dat ons soms ons eie opinies moet hê. '
Sosiale media kan taai wees. Chinnapong / Shutter
Hulle het ook verduidelik hoekom hul kinderjare anders is. Dit is gevul met sosiale media waaroor die volwassenes kla - maar tog was dit die volwassenes wat dit uitgevind het en dit in kinders se hande geplaas het, en wat die gebruik daarvan elke dag versterk.
Die kinders het ook gevoel dat dit uiters belangrik is dat volwassenes hul prestasies moet erken - en verduidelik waarom hulle so gretig was om die "regte" antwoorde te gee. Hulle voel gefrustreerd toe onderwysers ander studente kies om 'n vraag te beantwoord, en gee hulle nie die kans om te wys dat hulle 'n regte antwoord het nie.
Die boodskappe wat oorgedra word, is sterk - dit gaan oor perfeksie. Kinders voel omring deur perfekte liggame, skerp gedagtes, uitstekende resultate in die skool en foutlose vriendskappe. Tussen 'n te oordeelkundige kinderjare en sulke sosiale ondersoeke, is die druk op kinders vandag is enorm.
Die volgende keer dat ons volwassenes ons oë na die sneeuvlokkie-generasie rig wat konstante gerusstelling benodig op sosiale media en verder, miskien moet ons nuuskieriger wees en vra waarom.
Emma Maynard, Senior Lektor in Onderwys, Universiteit van Portsmouth en Sarah Barton, senior lektor in onderwys, Universiteit van Portsmouth
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Ouerskap > Kinders openbaar wat hulle regtig van volwassenes dink