Napoleon se soldate: 'n leër van optoggangers - Nuut - 2022
Napoleon se soldate: 'n leër van optoggangers
Van 1792 tot 1815 beleef Frankryk meer as twintig jaar van byna ononderbroke oorloë. In hierdie konteks is die vmaw daagliks van Napoleon se soldaat het natuurlik besondere belang en verligting gekry. Meer as 'n miljoen soldate moes gewerf, geklee, gevoed en bewapen word. Hoe het die keiser te werk gegaan om die probleme wat ondervind is, te oorkom? Wat was die reaksies van die bevolking en die weermag? Hoe kan ek verklaar dat, in 1815, soveel mans weer ondanks die opofferinge en die lyding verduur het? Soveel vrae wat ons sal probeer beantwoord.
Napoleon se soldaat
Sodra hy aan die bewind gekom het, het Napoleon daaraan gedink om die reservate te gebruik wat deur die hospies van die fynmakers bestaan ​​is, maar die sterftesyfer daar was van so 'n aard dat hy hierdie idee moes prysgee. Die keiserlike soldaat is dus per diensplig gewerf; die wetgewing het sedert 1796 bepaal dat 'n persoonlike en verpligte militêre diens aan alle Franse mense tussen 20 en 25 jaar opgelê is. Gedurende die relatief vreedsame tydperk van die konsulaat het die 1er Konsul het homself geheg aan die welgestelde lae van die bevolking deur die vervanging te magtig: dienspligtiges kon hul militêre verpligtinge vryspring deur 'n plaasvervanger te koop op voorwaarde dat dit nie uit die reservaat geneem word nie; hierdie onegalitêre reëling het die nadeel gehad dat die bestuurslede met mans uit die werkersklasse gevul is. Die lang oorlogstydperk wat begin het na die verbreking van die vrede van Amiens, het gelei tot werwingsprobleme wat daartoe gelei het dat Napoleon homself bevry het van die reëls wat die wet hom opgelê het. Hy het vooraf klasse begin bel en jongmense wat tot vroeëre klasse behoort, wat van enige militêre verpligting vrygestel is, in te neem; 'n artikel is in die keiserlike kategismus bekendgestel wat dreig dat Christene weier om te dien; skoolkinders is gekorporaliseer en van uniforms voorsien om dissipline en militêre gees daarin te ontwikkel; die voorwaardes vir hervorming is verskerp sodat individue wat voorheen as ongeskik erken is, gewerf word, waarvan die swakste bestem is om die werk van verpleegsters te vul. Na die rampspoedige Russiese veldtog, het die skepping van die Guards of Honor jongmense uit die ryk klasse gedwing om saam met die keiser te dien met die doel om hul lot aan dié van die regime te koppel. In 1813 het baie rekrute net van kleins af na vore gekom; met verwysing na die keiserin, is hulle "Marie-Louise" genoem.
Tydens die eerste veldtogte van die Ryk het die vraag na militêre opleiding nie ontstaan ​​nie, want die leër bestaan ​​grotendeels uit soldate wat 'n goeie tien jaar geveg het. Namate die tyd verbygegaan het en die gevegte die aantal veterane laat daal het, het die opleiding van rekrute al hoe meer problematies geword. Hierdie situasie het gereelde ongelukke veroorsaak. Gedurende die Duitse veldtog, in 1813, vermoed Napoleon dus vrywillige verminking van baie soldate wat hul hande gewond het terwyl hulle hul gewere gelaai het; hy het eers opgehou om hulle te laat ontneem nadat Larrey tussenbeide getree het; die beroemde chirurg het aan hom getoon dat hierdie wonde toevallig was en uitsluitlik die gevolg was van die onbevoegdheid van die dienspligtiges; Die keiser was hom dankbaar vir sy openhartigheid om die doodsvonnis van onskuldige mense te vermy. Met verloop van tyd het die groot aantal onervare soldate die keiser gedwing om sy taktiek aan te pas; om die gevoel van veiligheid te versterk, sowel as die samehorigheid van troepe wat minder manoeuvreerbaar geword het, het hy meer en meer die gebruik van massiewe formasies aangewend; hierdie kompakte massas het die voordeel gehad om soos ramme op te tree om deur die vyandelike front te breek, maar terselfdertyd het hulle laasgenoemde perfekte teikens aangebied waarin elke bal van sy artillerie hele lyne verwyder het. Dit is waarom die gevegte van Eylau, Wagram en Moskva baie dodeliker was as dié van Austerlitz, sonder om sulke beslissende resultate te behaal.
Vanaf die begin van die Ryk tot sy val was daar waarskynlik geen oorwinning wat tot vrede sou lei nie, terwyl Engeland buite bereik bly. Oorwinnings het nooit gelei tot iets anders as brose wagte nie. Die enorme verbruik van mans wat deur hierdie ewige konflik veroorsaak is, het die land egter vermoeiend gemaak. Die vuurvaste was al hoe meer. Jong mense het so ver gegaan dat al hul tande uitgetrek is, hulself siek geword het of misvormings nageboots het om diensplig te ontsnap. Die prefekte het opdragte van erns ontvang; die familielede van die woestyne is met swaar boetes geslaan. Hierdie maatreëls het geen effek gehad nie; in 1813 het Napoleon self die aantal vuurvaste skatte op 100 000 geskat en hierdie getal was beslis baie hoër. Die bevolking het van die regime af weggedraai in 'n tyd toe die rewolusionêre vurigheid van die soldate van Jaar II herontdek moes word. Die groot slagtings het die ommeswaai gedeeltelik verklaar: meer as 450 000 dood in Spanje, waarvan minstens 80% Frans was, meer as 300 000 in Rusland, insluitend ongeveer 200 000 Franse, om net hierdie verliese te noem. 'N Ander oorsaak van openbare ontevredenheid was die rusie met die pous, wat 'n bevolking wat grotendeels Katoliek gebly het, gedisoriënteer het, en die inval in Spanje waarmee streke in Frankryk, veral Auvergne, noue bande gehad het. as gevolg van tradisionele ekonomiese emigrasie.
1,6 miljoen gebel
Gedurende sy regering het Napoleon meer as 1,6 miljoen Franse mense opgeroep om te dien. Om soveel mans aan te trek, te voed, te pas, te bewapen, was geen maklike taak nie. Generaal Bonaparte was in beginsel van mening dat die oorlog die oorlog moes voed, terwyl die troepe op die grond moes voorsien. Hierdie beginsel was egter nie in alle dele van Europa van toepassing nie. Die keiser het dit geweet en hy was nie geïnteresseerd in voorrade nie, inteendeel; die bevele om meulens te installeer om graan te maal, om oonde te bou om brood te bak ... wat op ons neergekom het, getuig van hoe versigtig hy was met die lewensbelangrike probleem om die Grand Army te voorsien. Tydens die inval in Rusland het dit gepaard gegaan met troppe slagdiere en baie bestelwaens, ongelukkig kon hulle nie volg nie!
Die rentmeesterskap was ver van die gehoorsaamheid aan die wil van die meester. Die verskaffers was nie dwaas nie: die skoensole was dikwels bietjie beter as karton en wie ook al hierdie karnavalskoene aangehad het, het gou op die voetsole geloop! Betaling is baie onreëlmatig betaal, veral in streke soos Spanje en Portugal, waar die guerrillas die kommunikasie onderbreek het. Die tekort het die soldate baie keer gedwing om te plunder. Die inwoners van die streke het oorgesteek, selfs diegene wat as gunstig geag word, soos in Pole, het hul voorrade weggesteek uit vrees dat hulle van hul laaste hulpbronne ontneem sou word. Gedurende die 1807-veldtog eis soldate brood in Pools van Napoleon (tante, chleba) en hy antwoord hulle in dieselfde taal as wat hy nie gehad het nie (chleba, ontken my).
In Portugal het Masséna in 1811 noodgedwonge in rampspoed teruggekeer na Spanje, met 'n leër wat aansienlik verminder is deur ondervoeding en verlatenheid. In Spanje is akkers en duiwevet geëet terwyl Marmont homself oënskynlik op silwer skottelgoed voor sy honger soldate geëet het! Raiding het die dissipline natuurlik verswak en diegene wat daaraan toegegee het, onder die genade van die guerrilla gestel. Tydens die kruising van Pole en daarna Rusland, in 1812, is die soldate gelei om 'n taai vleis te eet wat al 'n paar jaar gesout was, amper bederf, en om hul dors te les in die plas water wat met urine besmet was. perd; die rekwisisies was nie voldoende nie, die leër was ongeorganiseerd en die wanorde was 'n bron van vermorsing.
Die rentmeesterskap sukkel om te volg
Davout was die enigste maarskalk wat, deur die handhawing van streng dissipline in sy weermagkorps, daarin geslaag het om sy troepe min of meer korrek te voorsien. Laat ons byvoeg dat die voorregte wat die Wag geniet, die ander liggame ontneem het van die voedsel en toerusting wat na hulle moes gekom het as die deel regverdig was. Die Groot Leër het langs die pad gesmelt, sodat dit aan die vooraand van die Slag van Moskva slegs 120 tot 130 000 vegters uit die meer as 500 000 wat die Niemen oorgesteek het, getel het; weliswaar moes 'n deel van sy magte gelaat word om die flanke en agterkant te beskerm, maar die verlies was nogal groot.
Die Napoleontiese soldaat het gewillig geld uitgegee sonder om aan die volgende dag te dink. In 'n kelder aangekom, in plaas van die wyn uit die krane te trek, het hy die vate met geweerskote deurboor om almal te proe; wat het dit saak gemaak wat oorgebly het aan diegene wat daarna gekom het, solank hy die beste kon drink! Aan die vooraand van 'n geveg het hy homself bevry van alles wat hom tydens die konfrontasie sou kon verhinder, sodat die oggend voor 'n saak die grond van die bivak besaai was met heterogene voorwerpe, net soos na die tornado. Dit was maklik om die gevolge van die dooies weer toe te rus nadat hulle gewen het!
Tydens die Italiaanse veldtog is gesê dat Bonaparte gevegte met die bene van sy soldate gewen het. Speed ​​het steeds 'n bepalende rol in die Imperial-strategie gespeel. U moes vinnig kom waar u nie verwag word nie en soveel krag as moontlik bymekaarskraap om 'n gedisoriënteerde vyand te oorweldig. Dit was deur die onverwagse aankoms van Desaix op die slagveld, toe die Oostenrykers aan die dag gedink het, dat die slag van Marengo gewen is. Omgekeerd, omdat Grouchy nie by die ontmoeting was nie, het die een in Waterloo verlore gegaan. Die infanteriste het lang afstande afgelê, oor die algemeen ongeveer veertig kilometer per dag, maar soms ook sestig tot sewentig kilometer, gelaai soos muile met 'n swaar geweer en 'n hele kit (skouersak, kombers, patroon, patrone, benodigdhede mond, hemde en spaar skoene ...).
Die wandeling was so seer dat die bene van die swakste voete gebreek het. Om vinniger te gaan, sonder om die infanterie te vermoei, het ons soms tenkvervoer gereël deur die boere te rekwisiteer, maar dit was selde buite Frankryk moontlik: in vegtende lande vlug die landgenote met hul diere die bosse in. naderende troepe; verlate huise, oorgegee aan 'n woes soldaat, is toe geplunder en afgedank. Die materiële omstandighede was soms so haglik dat die soldate gemurmureer het, vandaar die bynaam van grognards wat tydens die Poolse veldtog in 1807 aan hulle toegeskryf is. In Spanje, tydens die strewe na die Engelse leër, in 1808, in die deur die Sierra de Guadarrama oor te steek, het hierdie bromende, koue en uitgeputte mense mekaar aangemoedig om op Napoleon te skiet; Die keiser het gehoor hoe die woede grom, maar hy bly onbewoë; op die stadium was 'n goeie woord en verbetering van die gewone genoeg om die uitroep van "Lank lewe die keiser'Styg weer so kragtig en opreg soos altyd. Die veterane van die oorloë van die Republiek, wat nog ander gesien het, het hul situasie soms so pynlik gevind dat hulle, soos veral in Spanje, in die modder van Valderas selfmoord gepleeg het.
'N Leër van optoggangers
Om meer beweeglik te wees, het die Keiserlike leër nie tente gehad nie. In die bivak het ons op die grond, onder die sterre of op strooi geslaap toe ons dit in een of ander skuur kry. As dit nodig is, het ons onsself beskerm deur 'n basiese hut met takke te maak. Toe die verblyf verleng is, het die Franse soldaat se vernuf vrye teuels gekry en geïmproviseerde hutte het opgestaan ​​soos die huise van 'n dorp. Die Engelse het hierdie konstruksies in 1814 in die Pireneë bewonder tydens die grensgevegte. In die dorpe is akkommodasiekaartjies uitgedeel; daar moes van die aangewese inwoner kos en slaapplek voorsien word; die goeie Duitsers was die meeste waardeer van hierdie opgelegde gaste (ek het reg gesê, die Duitsers en nie die Pruise nie). Die gewone van die troep is verbeter deur die kantine en ander lewendige dispensers van brandewyn; hierdie vroulike teenwoordigheid het die krygers vertroos omdat hulle nie wou rus nie.
Na die geveg is die dooies nie begrawe nie. Die gewondes is eers baie laat behandel, sommige is selfs vergeet waar hulle geval het. Tydens die terugtog uit Rusland is sommige anderhalf maand later nog lewend gevind op die slagveld van die Moskva-rivier! Een van hulle het in die buik van 'n dooie perd geskuil; half mal, val hy die keiser gewelddadig aan. Amputasies was baie: dit was dikwels die enigste manier om 'n beseerde se lewe te red; dit is uiteraard sonder narkose uitgevoer, die pasiënt het 'n glas brandewyn gekry, indien daar was, en 'n rookpyp, vandaar die uitdrukking "sy pyp breek" toe die ingryping verkeerd geloop het. Hospitale was uiters sterwende plekke waar siekes en gewondes deurmekaar gegooi is, dikwels op die vloer. Promiskuïteit het epidemies bevoordeel en amptenare in die hospitaal, wat dikwels korrup was, het soms hul ongelukkige leërskare voedsel en brandstof ontneem om vir hul wins te verkoop. Gedurende die winter van 1813-1814 het die verliese van die Grande Armée weens siekte baie groter geword as die van die gevegte van 1813 en dit was nie 'n nuwigheid nie, dieselfde het in Spanje gebeur!
Die lot van diegene wat in die hande van die vyand geval het, was nog erger. In die Iberiese Skiereiland en in Rusland het hulle die gevaar gestaan ​​om doodgemaak te word nadat hulle aaklige marteling gely het. In Rusland slaan hordes fanatiese boere hulle met stokke af. In Spanje is hulle stadig doodgemaak en hulle in allerlei souse gehuisves: in toebroodjies, gebraai soos pluimvee, gekook soos krewe, gebraai soos vis, gerook soos hamme! Hulle is vergiftig, tussen planke gesaag, uitgeteer, lewendig tot op hul kop begrawe nadat hulle hande afgekap is, sodat hulle nie kon ontsnap nie. Die gevangenes van die Engelse is in halfverrotte bote geprop, die pontons, drywende gevangenisse met sinistere reputasie, of is gedeporteer na 'n verlate eiland in die Baleariese Eilande, Cabrera, 'n vervloekte plek waar 'n groot aantal slagoffers van dors en honger vergaan. . Dit sal 'n hele boek benodig om te beskryf wat hierdie ongelukkige mense verduur het in 'n omgewing wat die konsentrasiekampe van die Tweede Wêreldoorlog aangekondig het.
Die keiser en sy soldate
In die Franse leër van destyds is lyfstraf verbied, nog van krag in ander Europese leërs. Hulle is as afbrekend beskou. Vir die ernstigste oortredings is slegs een sanksie 'n soldaat waardig geag: dood deur skietery en die behandeling is geëis deur gevangenes wat in Engeland met wimpers gestraf is. Marbot, wat as gesant na die vyandelike kamp gestuur is, het 'n Franse gevangene in die hande van die Pruise gered van die klop tydens die veldtog van 1806; hy verseker die Pruisiese offisiere dat indien die keiser verneem dat hulle een van sy soldate hierdie soort straf toegedien het, sou enige huisvesting onmoontlik word en dat die koning van Pruise sou ophou regeer.
Napoleon het sulke swaar offers van sy soldate geëis dat 'n mens jou afvra hoe hulle hom nie net kon verduur nie, maar ook 'n ware kultus aan hom kon wy. Die antwoord is in enkele woorde, en dit is deur een van hulle uitgespreek: die keiser het waardigheid aan hierdie manne gebring, meestal van die gewone mense. Die hofetikette verplig hom as hy nie bekendheid aan sy kantore gee nie, met uitsonderlike uitsonderings, aangesien Lannes byna die enigste een was wat met hom gepraat het, die een wat sy manne die klein korporaal genoem het, haar geduld het, die selfs aangemoedig deur gewone soldate. Begaafd met 'n wonderlike herinnering, het hy hul name onthou en hulle herinner aan die plekke waar hulle voor sy oë geveg het; hy trek liefdevol aan hul ore; dit het selfs gebeur dat hy by die Tuileries wag gehou het in die plek van 'n wag wat hy gestuur het om 'n drankie op te warm; hy lag vir hul projeksies: enkele dae voor Austerlitz roep die toornige keiser uit: 'Sou ons nie dink dat hierdie medemens ons sou wou insluk nie!», Voor 'n wagter, na sy onderhoud met 'n arrogante Russiese sweeper wat die buitensporige aansprake van die tsaar aan hom kom voorlê het; die wagter antwoord: "O, maar ons sal reg deur hul keel kom!», Repartee wat die gawe gehad het om die keiser op te beur en sy beste bui te herstel.
Die soldate het nie gehuiwer om die strategie van hul generaal te ontleed nie, en dit selfs te kritiseer, selfs al sou dit berispe trek wanneer hulle hul rol verlaat, soos in Jena die geval was 'n ongeduldige jeug huil: "VorentoeToe Napoleon verbyloop en hy vir hom sê om te wag totdat hy aan honderd gevegte deelgeneem het en twintig veldslae gewen het voordat hy dit gewaag het om raad te gee. Die keiser stel so 'n groot vertroue in sy manne dat hy aan die vooraand van die slag van Austerlitz sy plan, 'n unieke gebeurtenis in die annale van die oorlog, aan hulle verduidelik het. Na die aksie het hy soms die infanteriste van die eenhede wat hulle onderskei, gevra om die dapperstes aan te wys wat 'n beloning verdien, en hy het selfs sy Legion of Honor eendag losgemaak om dit op die baadjie van 'n dapper. Kortom, die keiser ken die sielkunde van die soldaat en besit die kuns om hom perfek te begeester.
Digter, geskiedenisliefhebber en groot reisiger, Jean Dif historiese werke en reisbeskrywings geskryf het (sien sy webwerf)