Image deur chenspec
Uri Geller, vir die lesers wat hierdie komedie van klein-majeur nie gevolg het nie, was 'n Israeliese entertainer wat blykbaar metaal kon buig sonder om daaraan te raak, gebroke of stilstaande horlosies vir kort tydperke kon laat loop, en soms 'n voorwerp kon laat verdwyn en wat onmiskenbaar vertoon het buitesintuiglike persepsie.
Belangstellendes het Geller se vermoëns aan die Stanford Research Institute in Kalifornië getoets. Die toetse is uitgevoer deur slegs een van die tientalle byna outonome departemente waaruit hierdie kompleks bestaan ​​(3,000 werknemers), maar diegene wat verband hou met die ondersoek, wat maande lank voortgeduur het, was oortuig daarvan dat die Geller-effek was eg.
Vraestelle waarin hierdie mening verskyn, is gepubliseer en 'n storm van protes het op akademiese dogma uitgebreek en is onder verdenking geplaas. . . . Dus is Geller se diskrediet gedoen. Gou het ons Amerikaners uitgevind - tot teleurstelling van sommige en tot verligting van ander - dat Geller 'n bedrieër was, 'n charlatan, 'n cheat.
En die vertoning gaan aan ...
Toe gebeur daar 'n snaakse ding. Geller is laat in 1973 na Engeland om sy vurkbuig-toertjies op televisie vir die British Broadcasting Company op te voer. Geller het opgemerk dat mense in sy gehore af en toe die sleutels in hul sakke laat buig, die ringe aan hul vingers draai en breek, ensovoorts terwyl hy soortgelyke dinge op die verhoog doen. Die idee het gegroei dat Geller miskien deur mense kan werk en miskien selfs op lang afstand. Of miskien het ander mense dieselfde vreemde vermoë as hy.
In die Engelse televisieprogram het Geller al die mense daar in televisielande uitgenooi om by hom aan te sluit, om aan sy metaalbuiging deel te neem deur self vurke of lepels vas te hou om te sien of die verskynsel herhaal kan word. Sowat 1,500 XNUMX verslae het die BBC oorstroom en beweer dat vurke, lepels, alles wat handig was, inderdaad gebuig, gebreek, beweeg het - daar in die huise van Brittanje. . . .
Sekerlik word sulke histeriese aansprake gereeld opgemerk, en daar kan glad nie geldigheid aan sulke sake verleen word nie. Die snaakse ding was dat die oorgrote meerderheid van die eisers tussen die ouderdom van sewe en veertien was, die periode van suggestiwiteit en konkrete operasionele denke.
In dieselfde tydperk, en in sy eie kring, was Mathew Manning, 'n Engelse tiener, besig met Geller-tipe dade sedert hy op elfjarige ouderdom 'n beslaglegging gekry het. Dr Brian Josephson, van die gesogte Cavendish Laboratories aan die Universiteit van Cambridge (waar DNA se dubbele heliks gebore is), wenner van die 1973 Nobelprys vir fisika, en 'n skoolhoof in die ondersoek na die jong Manning, het gesê: ''n Herdefinisie van Reality and Non -Werklikheid is nou nodig. . . . "
In die verlede sou "respekvolle" wetenskaplikes niks met psigiese verskynsels te doen hê nie; baie van hulle sal dit steeds nie doen nie. Ek dink dat die "gerespekteerde" wetenskaplikes kan vind dat hulle die boot gemis het.
Die krag van voorstel
Die volle omvang van die suggestiekrag is net-net aangeraak. Of Geller 'n bedrieër was al dan nie, is van die punt. Ons het gestruikel oor 'n potensiaal wat die beleggings en instellings van ons kultuur verduister. Daar is 'n blik op kreatiewe logika. 'N Nuwe aspek van konkrete operasionele denke is geopen. Die sleutel tot die logika van oorlewing het duidelik gesien.
Niemand betrokke by Geller-effekte het die geringste idee hoe die verskynsels voorkom, nie meer as die Ceyloniërs verstaan ​​hoe dit aan die brand loop nie. Geller-effekte vind plaas sonder dat iemand iets doen en dikwels sonder dat iemand selfs iets wil "gebeur". Konkrete operasionele vorms van omkeerbaarheidsdenke is nie noodwendig bewus of beheerbaar nie.
Van die ouderdom van sewe tot ongeveer veertien of vyftien is die tydperk wat die biologiese plan vir hierdie leer en ontwikkeling voorberei. Uri Geller berig sy eerste verskynsels van hierdie soort het plaasgevind toe hy sewe was. Die verskynsels breek op elfjarige ouderdom in Mathew Manning se lewe in.
Presies op hierdie punt van die omkeerbaarheid van die gewone stroom van assimilasie-akkommodasie, styg die akademiese vesting om die verskynsels te verwerp.
Mind-Brain: 'n eenrigting-ontvanger van inligting?
Die hele geskiedenis van die Westerse mens berus op die onbetwiste aanname dat die brein 'n eenrigting- reseptor van inligting uit sy wêreld, wat slegs ontwerp is om hierdie inligting te interpreteer en daarop aan te pas. En die enigste aanpasbare maniere wat akademies erken en toegelaat word, is die gebruik van meganiese toestelle of ondoeltreffende spierweerstandsposisies.
Hierdie geïnstitusionaliseerde oortuiging dat die gees absoluut geen invloed op of verband met sy wêreld het nie, behalwe deur oorheersende instrumente, het nou 'n kernterreur geskep wat almal tot totale impotensie en noodlot verminder. Ons ontken ons ware aard op ons gevaar omdat sulke ontkenning altyd 'n demoniese teen-energie van vernietiging skep.
Dr. Joel Whitton van Toronto stel in sy werk met Mathew Manning voor dat psigiese funksies nie willekeurige geskenke of ruimteagtige vermoëns is nie, maar ''n aangebore funksie en vermoë in homo sapiens wat waarskynlik teruggaan tot die vroegste geskiedenis van die mens.'
Miskien is ons mites korrek, en is ons probleem een, nie om 'n hoër mentaliteit te ontwikkel nie, maar om ons verlore toestand te herwin.
Ernest Hilgard van die Stanford Universiteit het bevind dat kinders op sewejarige ouderdom baie vatbaar is vir suggesties. Hierdie suggestiwiteit bereik 'n hoogtepunt van agt tot elf en verdwyn ongeveer veertien.
Op sewe kan die brein konsepte konstrueer uit verbeeldingryke idees of moontlikhede wat op die onmiddellike werklikheid van toepassing is. Die Balinese kind weet, sonder om daaraan te dink, dat die vuur haar nie sal verbrand nie, want sy sien die ander dansers en weet dat hulle nie verbrand nie. Sy weet dat sy ook hul magte oor die hele wêreld sal hê en ongedeerd sal wees deur hul liggaamsgebare na te boots. Dit is wat sy al jare lank onbewustelik in nabootsende spel beoefen.
Dus buig sy een of ander aspek van die wêreld aan haar begeerte, nie deur een of ander intellektuele kennis van hoe om inligting te manipuleer nie, maar deur dieselfde soort outomatiese werk in haar brein wat alle konseptuele groei en verandering moontlik maak. Haar stelsel werk op die inkomende inligting deur middel van 'n kombinasie van patrone: dié uit die wêreld van oorsaak en gevolg en dié uit die ideestelsel van haar modelle.
Rasionele wêreldbeeld bedreig deur Omkeerbaarheidsdenke
'N Man het na 'n magiese seminaar vir kinders gekom as gevolg van 'n ervaring wat hom ontsenu het en sy akademiese en rasionele wêreldbeskouing bedreig het. Sy agtjarige seun het met 'n mes gesweef, gegly en die are in sy linkerpols afgesny. Na 'n oomblik se paniek by die aanblik van die spuitende bloed, gryp die vader, asof in 'n droom, sy skreeuende seun se gesig, kyk in sy oë en beveel: "Seun, laat ons daardie bloed stop."
Die geskree stop, die seun straal terug, sê 'okay', en saam staar hulle na die bloedende bloed en skree: 'Bloed, jy stop dit.' En die bloed het opgehou. In 'n kort tydjie het die wond genees - en die vader se wêreld het ook amper opgehou. Hy het disoriëntasie en verwarring geken.
Hy kon nie verantwoording doen vir sy eie optrede of die woorde wat hy self hoor praat het nie, en hy kon beslis nie die resultate verantwoord nie. Hy het nie verstaan ​​dat die kind biologies ingestel is om werklikheidsaanwysings van die ouer te neem nie; hy het nie geweet van die hoë suggestiwiteit van die agtjarige, van konkrete operasionele denke nie, of dat sy seun op sy ouderdom besonder vatbaar was vir idees oor fisieke oorlewing nie. Maar 'n deel van hom het ken en deurgebreek het in die oomblik van nood. Al wat die seun nodig gehad het, was natuurlik die voorstel en ondersteuning.
Die kreatiewe logika wat gedurende hierdie laatkinderperiode ontvou, kan opgesom word as: omkeerbaarheidsdenke, 'n vermoë wat Piaget die hoogste daad van menslike intelligensie noem, maar helaas die skaarsste. Omkeerbaarheidsdenke is, om Piaget se beskrywing te gebruik, "die vermoë van die gees om enige toestand in 'n kontinuum van moontlike stadiums as ewe geldig te vermaak, en terug te keer na die punt waaruit die werking van die gees begin."
'N Eenvoudiger stelling sou wees: omkeerbaarheidsdenke is die vermoë om enige moontlikheid binne 'n kontinuum van moontlikhede as waar te beskou, wetende dat u kan terugkom na waar u vandaan begin het.
Op hierdie stadium breek ons ​​Westerse logika voor 'n onoplosbare paradoks uit. Vir ons kan u dit nie albei maniere hê nie. U kan nie op die kole dans sonder om eers 'n blaas te hê terwyl u onder die kole varke en pynappel of wat ook al braai nie. Bevrore in ons niemandsland van verwarring tussen wêreld en werklikheid, nadat ons die beste van albei wêrelde verloor het, is die organisasie en die omvang van ons logika óf-óf.
Tussen die óf en die or lê 'n streng uitgeslote middel wat ons Westerlinge voel dat ons moet handhaaf, anders sal ons hele semantiese heelal in chaos ineenstort (soos dit in werklikheid kan gebeur). En deur daardie uitgeslote middel, onkundig oor ons logiese lekkernye, dans die klein Balinese kindjie vrolik.
Vernuwing van die belofte
Al ons kreatiwiteit was dus tot dusver 'n kombinasie van formele en konkrete denke, en dit is sekerlik een van die groot kombinasievorms tot ons beskikking. Maar met die nodige respek, verwondering en verwondering vir hierdie soort skepping, wil ek daarop wys dat dit tog beperk is tot die konkreetheid van sy medium. Die volwasse intelligensie moet in staat wees om met die moontlikhede van die lewende aarde in wisselwerking te tree.
Die biologiese plan kan in hierdie vreemde semantiese werklikheid van ons ondergronds gaan, maar dit is onmoontlik om te blus. Ons lewens is gevul met leidrade rakende werklike behoeftes. Die vader wat skielik beweeg is om saam met sy seun die bloedvloei te stop, het op die een of ander manier deur die geraasvlak van sy gewone angs gebreek en die subtiele seine van sy liggaam gevolg.
'N Sekere risiko lyk egter inherent aan hierdie soort optrede, want dit lei na 'n onvoorspelbare gebied. Inderdaad, ons het histories verwys na hierdie soort nie-gewone reaksie as linkshandige denke omdat die regterhemisfeer [van die brein], wat die linkerhand loop, die bewaarplek vir hierdie soort effek lyk. Kulture het hierdie linkerhand nog altyd voorgestel as die sinistere, donker en boosheid, hoofsaaklik vanweë die onvoorspelbaarheid daarvan.
As daardie vader die voorspelbare reaksiepad gevolg het, sou 'n hele ketting van voorspelbare magte ingestel gewees het: miskien die simpatieke reddingspan en die dramatiese sirenes wat kla, simpatieke polisie en dramatiese hospitaal-noodgeval, simpatieke dokters en verpleegsters en miskien selfs die drama van die plaaslike nuusmedia en 'n verhaal van menslike belang. Groot masjinerie sal sekerlik ledig bly as linkshandige denke gewoonlik gebruik word.
Ons angsvoorwaardes laat ons glo dat hierdie linkerkantste proses gelykstaande is aan die dood self, en ons kondisionering stel buffers op tussen hierdie donker onbekende en ons gewone bewustheid, wat onderhou word deur mondelinge terugvoer en dit wat reg is. Aangesien ons hierdie geraas verloor, verloor ons ons kommunikasie met die subtiele krag van die res van ons wese.
Om stil te word en volgens hierdie subtiele seine te reageer, blyk die ekwivalent van ons laaste verdediging. Op die oomblik dat ons sulke verdediging, selfs vir 'n kort tydjie, kan laat val en op ons linkerhand kan reageer, skuif ons matriks van angs na die primêre proses binne.
Die lewe en insigte van Joseph Chilton Pearce: verstommende vermoëns en selfbeperkings
geredigeer deur Michael Mendizza
'N Kenner van kinderontwikkeling, Joseph Chilton Pearce (1926-2016), het sy lewe gewy aan die ondersoek na die optimale ontwikkeling en verstommende vermoëns binne elke individu. In sy 12 visioenêre boeke en duisende lesings het hy die nuutste wetenskap met spiritualiteit gemeng en die wonderlike verbeeldingskrag vir kinders en volwassenes ondersoek - die ruimte waar ons met ons werklikheid kan speel - miljoene geïnspireer om die menslike eersgeboortereg van 'n meer magiese wêreld.
In hierdie gids tot Pearce se volledige visie op transendente menslike potensiaal, ondersoek Michael Mendizza 7 van sy invloedrykste boeke, deel hy insigte en kundigheid van Pearce se volledige belangstellings, van kinderontwikkeling en bewuste ouerskap tot psigiese verskynsels en veranderde toestande tot die krag van die verstand om die werklikheid te vorm.
Joseph Chilton Pearce (1926-2016) is die skrywer van Die dood van godsdiens en die wedergeboorte van die Gees, Die Biologie van Transendensie, Die kraak in die kosmiese eier, Magiese Kind, en Evolusie se einde. Vir meer as 35 jaar het hy lesings gehou en werkswinkels gelei waarin hy leer oor die veranderende behoeftes van kinders en die ontwikkeling van die menslike samelewing. Hy het in die Blue Ridge Mountains van Virginia gewoon.
Meer boeke deur Joseph Chilton Pearce.
Oor die redakteur van die boek
Michael Mendizza is 'n entrepreneur, skrywer, opvoeder, dokumentêre filmmaker en stigter van Raak die toekoms aan, 'n nie-winsgewende leersentrum wat daarop fokus om die menslike potensiaal te optimaliseer wat begin met die ouer-kind-verhouding. Hy het 'n diep vriendskap gehad met Joseph Chilton Pearce wat byna 30 jaar gestrek het en saam was hulle mede-outeurs Magiese ouer Magiese kind.
Hegting gee 'n intuïtiewe, buitensintuiglike verhouding tussen moeder en kind. Verband is ...
Die verskynsel "speelse gees" kom gereeld in alle lande voor en volg sekere patrone ...
Die meeste 'opleiding' van kinders hang af van 'n opsetlike, spesifieke gebruik van angsstimulering. Hierdie ...
Met besluite om elke dag, klein en groot, met kortstondige en ingrypende gevolge te neem, ...
Ek het 'n paar jaar gelede die eerste keer van yoni-eiers in Thailand gehoor. Ek was onmiddellik geïntrigeerd hieroor ...