Image deur Jan Vašek
[Opmerking van die redakteur: Alhoewel hierdie artikel vir gay mans geskryf is, kan die beginsels en insigte op elkeen van ons van toepassing wees.]
Baie van die romantiese innerlike gevoelens van gay mans draai om 'n 'ideale maat'. Hy is die geseksualiseerde weergawe van die 'ideale vriend' wat jou alles sal gee, alles sal wees wat jy nie kan wees nie (maar slag, ryk, kragtig, volwasse) en al jou narsistiese behoeftes sal bevredig om iemand te vind wie se waarde jou weerspieël of verhoog. .
Alhoewel dit glad nie tot ons beperk is nie (die ouer wordende bestuurder se behoefte aan 'n trofee-vrou wat lank, pragtig en twintig jaar jonger is as die eerste vrou, is hetero-narcisme), het gay mans dikwels die vrees om buite hul narcisme te gaan: wat hulle voel asof hulle onder hulle 'trou'. Hul eie geïnternaliseerde homofobie maak dit moeilik om iemand anders te sien vir wat hy is, en dus eindig hulle met 'n 'tipe', 'n sjabloon van begeerte wat hulle soos 'n ligskakelaar aanskakel: elke keer. En dit is van hierdie sjabloon wat hulle verwag om - elke keer - die 'liefde van hul lewens' te vind.
Ek vind hierdie idee van 'n liefde vir jou lewe fassinerend omdat dit die gay-behoefte perfek uitbeeld om daardie spieëlbeeld, daardie narcistiese vervulling, te vind wat baie gay-mans op 'n konstante, romantiese, fyn-rondte hou. Soos met die heldinne in die ou 1940s MGM-tweehankie-vroue-flieks, dink ons ​​aan die liefde van ons lewens as die lang, donker, aantreklike vreemdeling wat ons vind op 'n parkbank, eensaam, verlore, met net 'n half pak grondboontjies oor. Hy gee vir ons alles: die mink, die huis, die motor, die dick. Hy het dit alles. Hy verwelkom en bevredig ons - en vra van ons (net soos hy van enige regte filmheld) die mees volledige, gedreineerde en eensydige liefde wat enige getoetsde dier ooit sal kry.
Om dit 'n ander manier te stel: ons is bereid om die lewende doodie uit hom te lief.
Miljoene gay mans sal op soek na die "liefde van hul lewens" totdat hulle sterf. Hulle sal op die parkbank sit of vier tot vier uur ry, of by die brunch kla, dan gimnasiums en inkopies en dieet en dan weer kruis. Hulle sal kyk en kyk, en nooit besef dat ware liefde hulle alreeds gevind het nie.
Hoe kan dit reg onder hul neuse gebeur? Is dit moontlik dat hierdie "groot liefde" van iemand anders kon ontstaan? En op 'n ongelooflik oop, aanraak, afwaartse manier? Is dit moontlik dat dit daar kan wees, en ontsnap hulle nog?
Uh huh: dit is moontlik.
En dit sal hulle ontsnap, want die waarheid is: hulle vind hulle nooit regtig lief nie.
Om iemand anders lief te hê, deur iemand anders seergemaak te word, na die volgende liefdesmateriaal te hardloop en die volgende (en die volgende) - dit is verkieslik om lief te hê. Hoekom?
Omdat dit geliefd is, beteken dit om verantwoordelikheid te hê om geliefdes te wees, wat op die lang termyn moeiliker is as om liefde te vra. Alhoewel baie van ons lief is om aanbid te word, is geliefde anders. Om op 'n volwasse vlak geliefd te wees, vereis dat jy liefdevol voel, en ook dat iemand se gevoelens verantwoordelik gehou word. Dit beteken ook om na jou eie behoefte aan liefde te kyk en te besef hoe kwesbaar dit is wat jou maak, want ons is seker dat ons eie onwettige self enige liefde wat ons aangebied word, op enige tyd geweier word.
Voel u waardig of onwaardig vir liefde?
Ek verwys na hierdie chroniese onsekerheid as "kyk na die mond van die vulkaan". Om direk na daardie oorvloedige, skrikwekkende behoefte te kyk, moet ons liefgehad word; 'n behoefte wat teruggaan na die kinderjare; 'n behoefte dat die meeste mense hul hele lewens sal spandeer om te vermy. As ons egter die moed het om direk na die "vulkaan" te kyk, waar soveel innerlike onrus lê, onthou dat vulkane eintlik swak plekke in die aardbol is. Ons sal die liefde vind wat van ons is: ons gee sowel as om te ontvang.
Die liefde kan kom deur ons te verenig met afwesige vaders, moeilike moeders, verwerping van broers - deur ons met al die pynlike, dreigende brande binne onsself te verenig - maar dit is daar. Dit is diep in die mond van die vulkaan, daardie vreeslike plek waar ons liefdebehoefte verborge is. En as ons dit uiteindelik kan ondersoek, kan ons leer om liefde te aanvaar en, inderdaad, outentiek (sonder onheilspellende "offers") dit bied. Liefde sal dan 'n natuurlike deel van ons verbeeldingryke siel en persoonlikheid wees. Ons sal in staat wees om die voorneme om lief te hê en lief te hê, te besef.
Ons sal kan sê: "Ek is waardig om lief te hê, en om lief te hê."
(Die teenoorgestelde, die ander kant hiervan, is die man wat nooit voel dat sy liefde die moeite werd is nie. "Waarom sou hy my wou hê? Wat het ek om te gee?" Omdat hy regtig nie geliefd voel nie, voel hy dat sy liefde is onwaardig.
Liefde is kosbaar
Hierdie siklus word weer gebreek as ons besef hoe kosbaar liefde is. As ons 'n gevoel bevraagteken wat dikwels ongebonde aan ons voorgehou word, verneder ons onsself. Dit is dus belangrik om liefde as 'n uiterste geskenk te sien. Of, soos die digter WH Auden gesê het: "As gelyke liefde nie kan wees nie / laat die liefdevoller my wees.")
Een van die mees direkte maniere om te verhoed dat u hierdie behoefte (die "mond van die vulkaan") ondersoek, is om u lewe "op soek na liefde" te spandeer: dat iemand u eie narcistiese behoeftes moet belê in plaas van iemand te aanvaar wat by daardie punt in sy eie emosionele ontwikkeling, kan jou liefhê.
Wat ek dan vra, is om in staat te wees om emosionele rykdom in 'n ander persoon te sien en te aanvaar, eerder as die ander dinge wat ons self geprogrammeer het om op 'n advertensie-manier "Personals" te soek: daardie "sjabloon-van- begeerte "voorkoms (waarna basies verwys word as" my tipe "), manier, seksuele tegniek of posisie. Ons soek steeds meer en meer spesifiek na hierdie dinge ('rook sigare; het 'n snor; rook nie; geen gesigshare nie ...'), terwyl ons mans vinniger verwerp.
Weereens, dit keer terug na die kruisspeletjies wat die meeste van ons al jare gespeel het. Wat so 'n vermorsing van tyd maak, is dat ons vrees vir verwerping is. Na alles, in die kruis, is almal uit dieselfde ding, reg? Maar die verwerping van verwerping word vir die meeste mans baie meer pynlik as die genot van aanvaarding. Dit is veral waar in ons kultuur van verwerping, waar ons steeds meer redes vind om mans onaanvaarbaar te vind.
So as jy dink aan al die tyd wat jy as gevolg van jou eie vrees vir verwerping gekruis het, kan jy besef dat sommige van daardie tyd in jou eie vrees gegaan het dat jou gekruiste "voorwerp" net dalk nie genoeg vir jou sal wees nie " .
'Ware liefde' kan dus om die draai wees. Dit kan heel moontlik in iemand anders se ware gevoelens oor u wees. En hoewel baie van ons verhoudings gehad het wat 'nie reggekry het nie', dit wil sê 'n ander man het ons nie alles gegee wat ons verdien nie - kan ons nie ontken dat iemand anders ons dalk liefgehad het met 'n tasbare en intensiewe inderdaad mooi: met 'n waarheid van liefde wat so diep was as wat sy siel in staat was.
Maar dit was nie die 'ware liefde' wat ons as 'n narsistiese ideaal wou hê nie. Dit was nie die plek waar ons onsself by die spieël gesien het nie, met Prince Charming wat ons terugstaar en wag om ons in te vra.
Vir baie van ons kan hierdie datum met 'n prins vreesaanjaend wees. Na alles, die eerste vraag is wat hy in ons sien?
Dit is iets wat baie gay mans 'n moeilike tyd ervaar, veral jonger mense, wat dikwels die idee internaliseer dat daar niks van hulle is nie, behalwe hul jeug en liggame. Vir hulle is die idee dat jy belangstel - of selfs in staat om belangstel te wees - in enige persoon langs jou, kom met 'n bietjie strokie aangeheg wat sê: "Pasop, hierdie man moet so self-obsessed wees soos ek Hoe kan hy werklik in my belangstel? "
Die flip kant is weer die man wat dit voel, aangesien hy in elk geval gaan verloor, hoekom stoor dit?
Die gevoel van verwerping sal u nie doodmaak nie
Verwerping is beslis een van die ergste gevoelens in die wêreld. Dit laat dink aan al die verwerping wat ons as kinders gehad het, en die reaksies van hulpeloosheid en pyn wat dit veroorsaak het. Maar sodra u die gevoel uitgesak het en onder andere gesien het hoe dit werk, besef u dat u dit kan oorwin.
Verwerping self as 'n gevoel sal jou nie doodmaak nie, maar die pyn om jouself te verwerp, kan: die pyn wat die gevolg is van die nie-besit van wat jy is nie, as 'n waardevolle persoon, wat soveel verweer het, insluitend verwerping, insluitende pyn, hartseer, en seergemaak. Dit sal u nooit teen werklike verwerping beskerm nie. Maar dit sal u versterk sodat u die normale risiko's kan deurmaak wat die lewe opwindend maak en verhoudings laat gebeur.
In gay verhoudings, sonder die voorafgaande man / vrou-patroon, was die risiko 'n gereelde deel van ons lewens. 'N Bewustheid van risiko het 'n openheid tot verandering veroorsaak wat baie verhoudings gehou het. Alhoewel die afkant was met so 'n hoë risiko (geen wette om enige party te beskerm of te beperk nie) was dit maklik om op te breek. Die opkant was dat dit makliker geword het om van een verhouding na 'n ander te gaan sonder om gemerk te word as 'n "verloorder", wat baie geskeide heteroseksuele voel.
Die model "haat onsself maar lief vir jou"
Ek het gevoel, terwyl ek in die middel-60's uitgekom het, dat ek een gay-soeke gehad het en dit was die moeilikste ding vir my om te doen: om 'n man te vind wat hom nie so homself gehaat het dat my eie brose gevoel van selfwaarde nie nie verwoes met syne nie. Ek het soveel skade opgedoen in 'n versteekte, homofobiese Suid met 'n versteurde moeder, dat ek nie met 'n man wou skakel wat my gewys het dat hy my nog kon liefhê nie, maar hy kon my nog steeds liefhê.
Hierdie 'haat onsself maar jou liefhê' -model was toe algemeen. (Dit lyk ook asof dit gereed is vir 'n terugkeer, aangesien geïnternaliseerde gay-homofobie weer uit die kas gekom het.) U kon nie na 'n kroeg of 'n gay partytjie gaan en dit nie voel nie.
Dit was in 'n groot mate waarvoor die generasie ouer as ek ingestel was, en dit het hulle van ons onderskei, 'n generasie wat voorgestel het om die wêreld te verander deur middel van liefde. Dikwels het ek gevoel dat mans van die ouer, selfhaatende 50-geslag niks vir my te sê het nie, en dit is 'n gevoel wat jonger gay mans nou het: dat ons, mans in ons veertigs en vyftigs, van hulle afgesny is, soos hulle het hulself van ons afgesny.
Tog weet ek dat ons almal dieselfde ding soek: 'n idee, model - of selfs 'n patroon - om ons eie gay lewens te oorleef.
Bronx, NY 10463. Kopiereg deur Perry Brass.
Hoe u u eie gay lewe kan oorleef: 'n gids vir volwassenes vir liefde, seks en verhoudings
deur Perry Brass.
'N Boek oor die oorlewing van u gay lewe in die hedendaagse kultuur en, nog belangriker, hoe om lonende verhoudings en 'n versterkende innerlike lewe te skep.
Perry Brass het Come Out!, Die eerste gay-bevrydingskoerant ter wêreld, uitgegee deur die Gay Liberation Front in New York en saam met twee vriende die eerste gesondheidskliniek vir gay mans aan die Ooskus gestig. Sy toneelstuk in 1985, Night Chills, het die Jane Chambers International Gay Playwriting Contest gewen. Hy het twee digbundels geskryf: Seks-klag en Die Minnaar van My Siel, 'n gay science fiction thriller, Mirage, gevolg deur twee vervolgers, Sirkels en Albert of die boek van die mens. Hy het ook 'n roman geskryf, Die Harvest, 'n gay "science / politico" -riller. Hy is 'n bekwame openbare leser en 'n eksponent van onderwerpe oor geslag en gay, en is beskikbaar vir openbare optredes. Vir meer inligting, besoek http://www.perrybrass.com/