Wanneer ek terugblaai in my mini-gewoonte joernaal, is ek verstom om te sien hoeveel ek al geskryf het. In die begin het ek sommer bladsye vol geskryf, maar later het ek net hoogtepunte neergeskryf. Mens vergeet die goed wat jy wil vergeet. Ek weet dit al uit ondervinding.
Ek moet myself baie keer dwing om iets te skryf. Dit is net asof ek nie die krag het en die tyd kry om dit te doen nie. Maar as ek die dag se gebeure benader uit ‘n ander oogpunt en aan iets positiefs dink om te skryf, help dit om daardie klein dingetjies raak te sien wat 'n mens so maklik miskyk.
Die afgelope 2 weke is dit asof ek letterlik gedwing is om diep in my hart te beleef dat die Here lief is vir my. Hy beskerm my en hy hou ‘n wakende oog oor my. Hy gee my vrede wat ek nie kan beskryf nie. Sels al was ek vanaand weereens in ‘n situasie wat ek nie in woorde kan uitdruk nie. Ek het so gehuil, geskreeu en geruk in my binneste dat ek gesukkel het om my emosies regtig onder beheer te hou.
En wil jy glo, die Here het gemaak dat die diewe nie my rekenaar daar op een van die rakke raak gesien het nie. Indien ek die vorige middag my rekenaar binne die kluis gebere het, dan was hy verseker gesteel. Dit was my klein (groot!) wonderwerkie vir die week.
Presies 'n week later verloop die aand heel rustig. My seun is nogal spraaksaam en gesels heerlik saam oor diep dinge. Hy vertel hoe lief hy vir my is en hy gaan ‘n nuwe blaadjie omslaan en al sy dinge stop. Dit is al redelik laat toe ons besluit om te gaan slaap. Na ‘n lekker, stywe drukkie is ek kamer toe om te gaan inkruip.
Ek skreeu en sowaar ... ek kan my oë nie glo nie. My seun sit so ewe agter die stuurwiel. Hy is oppad iewers heen - die tyd van die nag en dit sonder ‘n lisensie. Hy was die heelaand so voorbeeldig, maar intussen het hy allerhande plannetjies in sy kop gehad.
Hy het so ewe deur die loop van die aand my rekenaar, asook my motorsleutels uit my sak gesteel. Die rekenaar het hy onder die passasiersitplek weggesteek.
Ek gaan die duiwel nie vatkans gee nie. Ek weet alles gebeur met 'n doel en My Hemelse Vader is in beheer. Hy sal my die vrede gee wat ek benodig om ook hierdie situasie te hanteer.
Ek moes elke aand voor ek gaan slaap, een ding neerskryf wat gedurende die dag gebeur het, iets wat ek beskou as 'n teken van 'n wonderwerk - sonder om ‘n dag oor te slaan.
Vandag besef ek, deur te skryf, kyk 'n mens met ander oë na wat elke dag gebeur. Hoekom sekere goed gebeur, is onverklaarbaar.　Die Here se hand word egter duidelik deur klein dingetjies, hoe onbenullig dit ook mag wees.
Oppad huis toe, na my afspraak met Cizelle, stop ek soos gewoonlik by die winkel. By die toonbank staan ek besluiteloos en wik en weeg of ek vir myself ‘n Magnum moet koop of nie. Dit is so duur, maar ek is so warm en so lus vir een.
By die huis gekom, is my man angstig om met my te gesels, want hy weet hierdie besoek aan ‘n sielkundige is vir my ‘n eerste.　Terwyl ons gesels, kom my seun in die vertrek en hy sien die gesmelte Magnum. Hy kyk aandagtig daarna en sit dit in die vrieskas. Ek kyk vir hom en in my gedagtes wonder ek by myself: Goeiste, hoe op aarde het ek van die Magnum vergeet? Nou het dit gesmelt en ek het dit nie eens kon eet nie en dit terwyl ek so lus was daarvoor!
Ja, net daar besef ek - nou is my kans. "Ek is jammer oor wat ek gisteraand vir jou gesê het. Ek was lelik en het dit nie regtig bedoel nie."
Louisa het 'n logiese kop asook 'n hart van goud. Verhoudings en omgee vir mekaar is vir haar van die grootste belang en niks tel vir haar meer as haar gesin nie ...