Prine Henry en Catherine van Aragon - Inligting
Prine Henry en Catherine van Aragon
Henry VII wou graag sy alliansie met Ferdinand van Aragon behou en het onlangs weduwee aangebied om self met Catherine van Aragon te trou. Toe hy 46 jaar oud was en met 'n swak gesondheid was, is hierdie idee verwerp en op 23 Junie 1503 teken hy 'n nuwe verdrag waarin Catherine trou aan Henry, sy enigste oorlewende seun, toe twaalf jaar oud. Die verdrag bevat ook 'n ooreenkoms dat die ondertekenaars hulself verplig het om die nodige bedeling uit Rome te verkry, aangesien die partye verwant was. Destyds het Christene geglo dat dit verkeerd was dat 'n man met sy broer se vrou trou. Daar is ook ooreengekom dat die huwelik sou plaasvind sodra Henry sy vyftiende jaar voltooi het. Intussen het Henry Catherine £ 100 per maand toegelaat en een van sy eie landmeters aangestel om toesig te hou oor die bestuur daarvan. (58)
Ferdinand skryf op 23 Augustus 1503: "Dit is algemeen bekend in Engeland dat die prinses nog steeds 'n maagd is. Maar aangesien die Engelse baie geneig is tot cavill, het dit meer verstandig gelyk om in die saak voorsiening te maak asof die huwelik was voltrek ... die dispensasie van die pous moet in pas wees met die genoemde klousule in die huweliksverdrag ... (59)
Catherine het die Durham House in Londen toegeken. Sy was gereeld siek, waarskynlik met tertiaanse malaria. Haar kennis van Engels was nog steeds onvolmaak in 1505, wat Ferdinand van Aragon en Henry VII ontstel het, wat haar toelaag verminder het. Catherine verhuis na Richmond -paleis, maar kla by haar pa oor haar armoede en haar onvermoë om haar bediendes te betaal, en haar vernederende afhanklikheid van Henry se liefdadigheid. Sy het aan haar pa gesê dat sy slegs twee rokke kon koop sedert sy ses jaar tevore uit Spanje na Engeland gekom het.
Catherine word van prins Henry afgesonder en kla in 1507 dat sy hom vier maande lank nie gesien het nie, alhoewel hulle albei in dieselfde paleis woon. (60) Daar word aangevoer dat dit Henry VII was wat sy seun van Catherine weggehou het: 'Waarnemers is inderdaad getref deur hoe prins Henry heeltemal onder die duim van sy vader bestaan ​​het, wat in virtuele afsondering leef; die koning, óf uit vrees vir sy seun se veiligheid of uit 'n getroue gewoonte van oorheersing, het elke detail van sy lewe gereël ". (61)
Koning Ferdinand was bang dat Catherine nie toegelaat sou word om met Henry, wat besig was om 'n aantreklike prins te word, te trou nie. Roderigo de Puebla het aan Ferdinand gesê: "Daar is geen fynere jeug in die wêreld as die prins van Wallis nie". Hy het hom vertel van sy verbysterende voorkoms, insluitend sy sterk atletiese ledemate "van 'n reusagtige grootte" het reeds die bewondering van die Royal Court begin wek. (62)
Henry VII sterf op 21 April 1509. Sy persoonlike fortuin van £ 1,5 miljoen illustreer die sukses van sy buitelandse beleid en die kommersiële welvaart wat Engeland onder sy bewind geniet het.
Starz 's 'Die Spaanse prinses delf in die onstuimige liefdesverhaal van koning Henry VIII en Catherine van Aragon
Koninklike liefdesverhale was nog altyd 'n onderwerp van intrige, maar nie baie pas by die van koning Henry VIII nie, wat ses vroue gehad het en 'n omstrede eerste huwelik gehad het. Starz se komende reeks "The Spanish Princess" is gebaseer op 'n roman van Philippa Gregory wat handel oor die liefdesverhaal van koning Henry VIII en Catherine van Aragon, sy eerste vrou. Toe die sleepwa val, was dit meer as duidelik onder die aanhangers van 'The White Princess' dat die nuwe komende reeks niks minder as 'n buitengewone opwinding sou wees nie, aangesien baie vrae het oor King Henry se nogal afgryslike persoonlike lewe. Van diegene wat tereggestel is tot diegene wat die verloop van die Europese geskiedenis verander het, koning Henry VIII se vroue is almal protagoniste waardig, maar dit is waarom Catherine van Aragon se verhaal gehoor moet word.
Die Spaanse prinses was die jongste kind wat oorleef het van die Spaanse Katolieke vorste, Ferdinand II van Aragon en Isabella I van Kastilië en was bekend as 'n groot skoonheid. Haar voorkoms word nie as 'tipiese Spaanse voorkoms' beskryf nie, maar eerder helder blou oë en aarbei blonde hare. In die Starz -aanpassing speel Charlotte Hope, wat die vriendin van Ramsay Bolton gespeel het in 'Game of Thrones', die hoofrol.
In die 16de eeu was Catherine 'n geskikte en baie gesogte prinses onder koninklike vryers ter wille van groot bondgenootskappe. Kragtige Engeland kom in die prentjie en die 15-jarige Catherine van Aragon trou in 1501 met die 14-jarige Arthur, prins van Wallis, seun van koning Henry VII.
Kort daarna het beide Catherine en Arthur egter siek geword vanweë wat vermoedelik 'n 'sweet siekte' was. Terwyl Catherine herstel het, het Arthur aan die siekte beswyk, en kort voor lank het Catherine 'n weduwee geword.
Omdat Catherine 'n belangrike prinses was, en die tye vir Engeland moeilik was toe Frankryk aan bewind was, het koning Henry VII geweier om haar op te gee en 'n nuwe huwelik met sy tweede seun en troonopvolger, prins Henry, beding. Maar Henry was op daardie stadium slegs 10 jaar oud en Catherine was 16. In 1503 is 'n huweliksverdrag geteken wat verseker dat 'n behoorlike huwelikseremonie op Henry se 15de verjaardag sou plaasvind, en die pous het getoon dat hy bereid was om die bedeling aangesien dit geglo het dat dit verkeerd was dat Henry met sy broer se weduwee trou.
Omstreeks 1540, Henry VIII (1491 - 1547), koning van Engeland vanaf 1509, ses keer getroud. (Foto deur Hulton Archive/Getty Images)
Maar in 'n ander wending van die noodlot het Catherine se ma, Isabella, siek geword en is sy in November 1504 oorlede. die dogter van die Katolieke konings van Spanje. " Catherine se vader, Ferdinand, was nie die erfgenaam van Kastilië nie, sodat koning Henry VII die verdrag bestraf en sy seun ontmoedig om met die Spaanse prinses te trou. In 1505, die dag voor prins Henry se 15de verjaardag, verwerp die prins self Catherine.
Tabelle draai om en sy mag nie eers terugkeer na Spanje nie, en in Engeland is haar toelae afgesny. Die prinses het in armoede geleef en 'n moeilike lewe gehad. Soos alle sterk vroue het sy egter weer uit haar stryd gekom en haar pa het haar as 'n Spaanse ambassadeur aangestel. Maar haar liefdesverhaal was nog nie verby nie. Kort nadat koning Henry VII, in 1509 oorlede is en koning Henry VIII die troon van sy vader oorgeneem het, trou hy met Catherine van Aragon. Op 11 Junie 1509 het die aartsbiskop van Canterbury, William Warham, die huwelikslisensie uitgereik en die verdrag wat in 1502 onderteken is, het uiteindelik tot stand gekom.
Die 24-jarige Catherine en die 18-jarige Henry VIII het aanvanklik 'n gelukkige huwelik gehad. Daar word geglo dat Henry VIII baie verlief was op die Spaanse prinses.
Gegraveer deur George Cooke, uit 'n skildery van Hans Holbein (Getty Images)
Wat het toe verkeerd geloop? Waarom het koning Henry VIII ses vroue gehad?
Soos hulle verhaal lees, het 'n breuk plaasgevind toe Catherine ontdek dat Henry 'n verhouding gehad het toe sy die eerste keer swanger was. Polyamory, hoewel dit destyds nie onbekend en diskreet was nie, het Catherine egter geraak en dinge was nooit dieselfde nie. 'N Ander rede was dat Henry VIII wou hê dat 'n seun die troon vir die Tudor -lyn moes beveilig, aangesien hy geweet het dat sy aanspraak nie so sterk was nie. Hy het slegs een dogter saam met Catherine, koningin Mary I, veral bekend vir haar aggressiewe poging om die Engelse Hervorming, wat tydens die bewind van haar vader, Henry VIII, begin het, om te keer.
Op sy soeke na 'n seun, het koning Henry VII begin om ander jong vroue te tuit toe Catherine 40 geword het en dit was duidelik dat sy nie meer kon voortplant nie. Toe koning Henry VIII 'n egskeiding soek, wou sy dit nie aan hom gee nie, wat die verhouding verder versuur het. Aangesien daar selfs in die komende sewe jaar nie 'n nietigverklaring van die pous af gekom het nie, het koning Henry VIII met Rome verbreek en homself tot die opperhoof van die Engelse kerk verklaar en sy huwelik met Catherine nietig verklaar. Teen daardie tyd het hy verlief geraak op Catherine se diensmeisie, Anne Boleyn, en onmiddellik met haar getrou.
Alhoewel dit die ware liefdesverhaal is wat in die geskiedenis gegraveer is, is ons gretig om te sien hoe dit in die TV -aanpassing afspeel. 'The Spanish Princess' word op 5 Mei in première gelê en hier is alles wat u moet weet oor die miniserie. Al wat nou saak maak, is dat sy een van die felste koninginne in die geskiedenis is en ons kan Charlotte Hope hoor terwyl Catherine van Aragon sê: "Ek is prinses van Spanje. Die dogter van die twee grootste monarge wat hierdie wêreld ooit geken het. As jy daag my uit, ek sal jou verslaan. "
Die dood van Arthur: Catherine van Aragon en die krisis van die Tudor -regime
Ons is bly om Michael Long terug te verwelkom. Hy is 'n vryskutskrywer en historikus en het baie artikels oor die geskiedenis van die Middeleeue en Tudor geskryf, meestal in die Verenigde Koninkryk. Hy bestee meer as dertig jaar geskiedenis en is tans besig om 'n roman te skryf wat gebaseer is op die prestasies van Willikin of the Weald.
Op 2 April 1502, in Ludlow aan die Engels-Walliese grense, sterf Arthur Prince van Wales: hy was net vyftien jaar oud. Arthur, vernoem na die mitiese Engelse monarg, was die toekoms van die Tudor -monargie, en terwyl hy geleef het, was die opvolging van Tudor verseker. Sy dood het koning Henry VII met net een jong seun gelaat en al hoe meer bang vir usurpers en moord.
Henry VII belê die toekoms van sy dinastie in sy oudste seun Arthur, wat hom Prins van Wallis, Ridder van die Kouseband en Hertog van Cornwall maak en hom voorberei op die monargie. Arthur se ma, Elizabeth van York, dogter van koning Edward IV, het legitimiteit gegee aan die toekomstige koning, wat sy vader gehad het slegs deur Richard III in die Slag van Bosworth te verslaan. 'N Hedendaagse rympie oor Henry, wat in die tavernes gefluister word, lui: "Verraad is nooit voorspoedig nie, wat is die rede? Want as dit voorspoedig is, durf niemand dit verraad noem nie. "
Die hedendaagse opinie was dat Arthur aan 'n sweet siekte gesterf het. Meer onlangs het historici bespiegel dat dit griep, tuberkulose of die newe -effekte van tipe 1 -diabetes was. Swetsiekte, onbekend in Engeland voor 1485, het sommige van die simptome van hierdie siektes nageboots met hoofpyn, koue rillings, gewrigspyn, uitputting, onbeheerde bewing en warm sweet. Arthur het siek geword met soortgelyke simptome kort nadat hy in November 1501 met Catherine van Aragon getrou het, maar blykbaar herstel het.
Beide Henry en koningin Elizabeth was ontsteld toe hulle meegedeel is dat Arthur oorlede is. Albei het hul hoop daarop gelê dat Catherine swanger was, aangesien die egpaar vyf maande lank saam gewoon het. Diplomaties was sy dood 'n katastrofe vir Henry, aangesien Catherine die dogter was van Europa se magtigste koning, Ferdinand van Spanje. 'N Koets wat in swart gedrapeer is, is na Ludlow gestuur om Catherine na Londen terug te vervoer. Op bevel het dit jammerlik stadig gevorder omdat Henry en Elizabeth geglo het dat Catherine swanger was met die kosbare Tudor -erfgenaam.
Terug in Londen, het dit gou geblyk dat die prinses van Wallis nie verwag het nie. In plaas daarvan was dit koningin Elizabeth wat op die ouderdom van ses en dertig swanger geword het. Einde Januarie 1503 verhuis Elizabeth na die koninklike woonstelle by die Tower of London om geboorte te gee. Op 2 Februarie, na 'n moeilike bevalling, het sy 'n dogtertjie, Catherine, geboorte gegee. Binne 'n week was die babaprinses dood en die volgende dag, haar sewe en dertigste verjaardag, sterf koningin Elizabeth na komplikasies van die geboorte.
Koning Henry was weer verpletter deur die verlies van 'n vrou wat hy liefgehad het. Ses weke lank sluit hy hom af van die koninklike hof en word siek met 'n vorm van longontsteking. As die nuus oor die siekte van die koning na die hof en verder na sy mededingers in die buiteland gelek het, kon dit 'n ramp vir die Tudor -regime gewees het. Die nuwe erfgenaam, prins Henry, was nog steeds 'n seuntjie van elf jaar, en Yorkistiese eisers kon 'n opstand ondergaan het met die vooruitsig op sukses. Baie is belê in Arthur as erfgenaam van die troon en sy jonger broer, wat nou die enigste oorlewende seun en enigste erfgenaam was, wat van geboorte af nie opgevolg is nie.
Dit was donker jare vir Henry. Die dood van sy vrou wat so gou na die dood van prins Arthur gekom het en die vroeëre dood, in 1500, van die jarige prins Edmund, het sy tol geëis. Boonop was die naaste metgeselle in sy vormingsjare al dood of sterwend. Sy oom Jasper in 1495, kardinaal Morton in 1500, sir Thomas Brian, lord Dinham en daarna in 1503 sir Reginald Bray. Omring deur sulke herinneringe aan sy eie sterftes raak Henry al hoe meer teruggetrokke en nadenkend. Gelag en vreugde by die koninklike hof was na 1503 opvallend afwesig.
Teen Maart 1503, toe Henry weer by die hof verskyn, het hy sigbaar verouder. Die kroniekskrywer Polydore Vergil het opgemerk dat Henry 'versigtig en energiek met 'n grys gelaat' was. Die Tudor -dinastie het nou onrustig aan 'n draad gehang om die koninklike opvolging te verseker, Henry het nog 'n manlike kind nodig gehad. Dit het vereis dat hy weer trou. Op ses-en-veertig was Henry egter op ouderdom volgens Tudor-standaarde. Roderigo De Puebla het aan koning Ferdinand, die Spaanse ambassadeur, kommentaar gelewer oor Henry se grys hare en vrot tande. Maar die hoofrede vir die korrespondensie was om Ferdinand in kennis te stel dat Henry besluit het om die jong, sewentienjarige prinses van Wallis, Catherine van Aragon, as sy nuwe bruid te neem.
By ontvangs van hierdie nuus was Catherine se ma, Isabella van Castilië, geskok en skryf dat hierdie voorstel 'Un mal abominación que ofende a los oídos' is ('n bose gruwel wat die ore beledig.) Isabella het die Spaanse ambassadeur opdrag gegee om van Henry te eis dat hy keer Catherine terug na Spanje, sonder twyfel, sodat sy sy lechery kon ontduik. Henry was nie op soek na 'n huwelik met sy skoondogter net om nog 'n manlike kind te verwek nie, maar om die netelige kwessie van die saldo van Catherine se bruidskat van 200 000 goue krone op te los, waarvan die helfte betaal is. Omdat Arthur dood was, weier Henry om die betaling aan koning Ferdinand van Spanje terug te betaal, en saam met Catherine in Engeland moes Henry die koste van haar aansienlike huishoudelike uitgawes dra. Henry het inderdaad verwag dat die balans van 100,000 krone ten volle betaal sou word. Henry beskou sy voormalige skoondogter nou as 'n pion in die Europese magspolitiek.
Catherine skryf aan haar ma hoe sy haar afkeer van die troue met haar bejaarde skoonpa betoon. Haar ma, koningin Isabella, het haar eie plan beraam om Henry se aandag van Catherine af te lei en na haar niggie, die ses-en-twintigjarige Joanna, weduwee van koningin van Napels. Joanna was in Europa bekend vir haar skoonheid en was weduwee op die ouderdom van sewentien en het nie weer getrou nie. Koning Henry het 'n afvaardiging na Valentia gestuur om meer oor Joanna te ontdek. Henry het John Stile opdrag gegee om uit te vind oor Joanna se voorkoms. Hy wou die kleur van haar hare, die toestand van haar tande, die vorm en grootte van haar neus en oë, die toestand van haar vel en gelaatskleur, weet of sy hare op haar gesig gehad het. Hy het hulle opdrag gegee om veral aandag te skenk aan haar borste, "of hulle nou groot of klein is." Hy was verheug om uit te vind dat hulle 'ietwat groot en vol, mooi en sonder vorm' is.
Koningin Isabella se 'plan' om Henry se aandag van Catherine af te lei, was suksesvol, aangesien Henry die huwelik met Joanna nagestreef het, maar dit het om politieke en finansiële redes uiteindelik misluk. Alhoewel daar geen rekord bestaan ​​van hoe Catherine gevoel het dat sy nie met Henry hoef te trou nie, kan dit aanvaar word dat sy verheug was dat sy oog elders geval het.
Teen 1504, met die huweliksplanne met 'n Europese prinses wat nog aan die gang was, besluit Henry om die Anglo-Spaanse alliansie en die handelsooreenkoms wat daarmee gepaard gaan, te handhaaf. Dit het beteken dat reëlings vir 'n huwelik tussen Catherine en prins Henry, sewe jaar jonger as haar, opgewek moet word. Op die oomblik was die gesondheid van Catherine nie goed nie, in Augustus 1504 is 'n pyn in die maag by haar gediagnoseer, en 'n dokter is gestuur om haar te laat bloei. Alle pogings tot bloeding het misluk, en die diagnose van die Spaanse dokter was dat haar swak gesondheid veroorsaak is deur onthouding van seksuele aktiwiteite en dat 'n man nodig was.
In November 1504 was Catherine ontsteld oor die nuus oor die dood van haar ma, 'n gebeurtenis wat beide 'n konflik oor die opvolging van Castilië sou veroorsaak en kon laat koning Henry beplan dat die jong prins Henry sou trou met die agtjarige Eleanor van Castilië, die dogter van die hertog van Bourgondië. Om dit te bereik, het koning Henry sy seun voor die Star Chamber laat verskyn om te sweer dat 'n huwelikskontrak tussen hom en Catherine sonder sy medewete of goedkeuring gereël is en dat hy nooit tot hierdie huwelik sou toestem nie en dat die huwelik nietig was. Koning Henry het prins Henry se verskyning in totale geheimsinnigheid gereël om die Spaanse ambassadeur nie te waarsku oor sy ware bedoelings nie. Terselfdertyd het hy aan die ambassadeur, De Puebla, gesê dat Catherine se huwelik met prins Henry nie kon voortgaan voordat die res van haar bruidskat in Londen aangekom het nie.
Margaret van Oostenryk as weduwee deur Bernard van Orley
Toe dit duidelik word dat huweliksplanne met Joanna tot stilstand gekom het, het Henry Margaret van Savoye agtervolg, die dogter van Maximiliaan I, die Heilige Romeinse keiser. Margaret was twee keer weduwee en wou nie weer trou nie. Die Venesiaanse ambassadeur het opdrag gekry om vir koning Henry te sê dat sy 'afkeer' van die idee om met hom te trou. Onbevange laat Henry 'n portret van homself aan hom stuur en stuur dit aan Margaret, maar tevergeefs weier sy al sy voorskotte.
Henry se aandag is toe gevestig op die ouer suster van Catherine, 'n ander Joanna en die moeder van Eleanor van Castilië. Sy was onlangs weduwee van haar man, die hertog van Bourgondië, Phillip the Handsome. Sy dood het haar baie hartseer veroorsaak, en sy het geweier dat hy begrawe word en het oral met sy lyk gereis, en haarself die bynaam, Joanna 'La Loca' (die gek), gekry. Catherine het aan haar pa geskryf om die voorgestelde huwelik aan te moedig, en glo dat Joanna baat sou vind by 'n nuwe man, en dat sy haar politieke skerpsinnigheid toon deur aan te dui dat die troue die Anglo-Spaanse alliansie sal versterk.
Joanna van Kastilië, suster van Catherine van Aragon
Die vraag oor die bruidskat bly staan. Koning Henry wou hê dat die res van die bruidskat vir Catherine betaal moes word, maar Ferdinand het geweier en verwag dat die saldo van die eerste betaling deur Henry aan hom teruggestuur sou word. Henry het beveel dat Catherine toegang tot die jong prins Henry geweier word, al woon hulle in dieselfde paleis in Richmond. Miskien bedoel Henry dit as 'n plan om druk op Ferdinand uit te oefen, terwyl Catherine aan haar pa skryf dat sy nie sal opgee met die idee om met haar oorlede man en haar broer te trou nie. Henry moes die pous ook 'oorreed' om 'n spesiale bedeling te verleen vir Catherine en prins Henry om te trou vir Canon Law, 'n man verbied om met sy broer se weduwee te trou. Henry moes 'n aansienlike betaling aan Rome betaal vir die toestemming van die bedeling, en Catherine moes skriftelik getuig dat haar huwelik met Arthur nooit gedurende hul vyf maande getroude lewe voltooi is nie.
Ten spyte van die hernuwing van kommersiële ooreenkomste in 1504, het die Anglo-Spaanse verhoudings verswak namate die handel tussen 1505 en 1506 afgeneem het. Koning Henry het die Spaanse die skuld gegee en die Spaanse ambassadeur beskuldig en hom die skuld gegee vir die ekonomiese afswaai. 'Al die woorde wat uit sy mond gekom het, was aders', het een kroniekskrywer van Henry se ontmoeting met De Puebla opgemerk. Maar 'n wraakgierige Henry het ook sy ontevredenheid teen Catherine opgehef en haar maandelikse pensioen van £ 100 herroep, wat haar genoop het om haar woonplek in Durham House aan die Strand in Londen op te gee en na die hof te gaan. Daar is haar kamers toegeken op die minste wenslike plek bokant die bediendekwartier. In al hierdie dinge het Catherine haar met waardigheid en moed gedra.
Gedagtes oor met wie die monarg moet trou en die huwelik van Catherine met prins Henry is in Februarie 1507 opsy gesit toe koning Henry tuberkulose opgedoen het. Sy toestand was so ernstig dat sy ma, Margaret Beaufort, twintig sjielings betaal het vir 'n boek van rou en £ 57 6s 8d vir swart roudoek. Opvallend is dat Henry deurgetrek het en aan die laat somer was, volgens die Spaanse ambassadeur, "die beste gesondheid van baie jare." In paraatheid het Henry se paranoia egter toegeneem. Hy was bang dat moord en toegang tot sy Privy Chamber ernstig beperk is.
Koning Henry VII van Engeland
Die daaropvolgende Februarie het hy 'n terugval gehad, en die tuberkulose, wat sy dokters dit 'n 'quinsy' genoem het, het teruggekeer. Teen Maart 1508 was hy genoeg om Don de Fuensalida te sien, gestuur deur koning Ferdinand om geld aan Henry aan te bied om die huwelik van Catherine te bespoedig. Die hele somer het Henry se gesondheid agteruitgegaan, en Catherine het aan haar pa geskryf en hom gesmeek om in te tree om die troue te vergemaklik. Henry het om watter rede ook al geweier om de Fuensalida te sien. In die herfs van 1508 het Henry genoeg bymekaargekom om pelgrimstogte na Canterbury en Walsingham te neem terwyl hy besig was om die pous te versoek om koning Henry VI te heilig.
Op 20 April 1509 sterf koning Henry om opgevolg te word deur sy enigste oorlewende seun, prins Henry. Henry word koning sonder die jare van voorbereiding en versorging wat sy broer ontvang het. Sedert Arthur se dood het Henry VII sy nuwe erfgenaam naby hom gehou, eerder as om hom na die Wesh -grense te stuur om die kuns van regeer te leer. As gevolg hiervan was Henry se opvoeding in koningskap beperk, en koning Henry wou Arthur 'herontdek' as prins Henry. Soos sy broer, het Henry tot 1502 'n wetenskaplike opleiding onder die digter John Skelton ontvang, daarna Giles Dewes en uiteindelik William Horne. Maar ondanks hierdie klassieke skoolopleiding, net sewentien jaar oud, was hy swak voorbereid op die oordele van koningskap. As die nuwe Henry VIII, was een van sy eerste dade as monarg om sy eed voor die Star Chamber in 1505 op te hef en met Catherine te trou, tydens 'n privaat seremonie in Greenwich Palace op 11 Junie 1509. Na byna nege jaar in Engeland, Catherine van Aragon was uiteindelik koningin.
Lees verder: "The First of the Tudors" deur Michael Vancleave Alexander, "Catherine of Aragon" deur Amy License, "Winter King: The Dawn of Tudor England" deur Thomas Penn, "Tudor England" deur John Guy
Catherine is gebore in die aartsbiskopspaleis van Alcalá de Henares naby Madrid, die nag van 16 Desember 1485. Sy was die jongste kind wat oorleef het van koning Ferdinand II van Aragon en koningin Isabella I van Kastilië.  Catherine was redelik kort van gestalte  met lang rooi hare, groot blou oë, 'n ronde gesig en 'n mooi gelaatskleur.  Sy het aan moederskant afgestam van die House of Lancaster, 'n Engelse koningshuis, haar oumagrootjie Catherine van Lancaster, na wie sy vernoem is, en haar oumagrootjie Philippa van Lancaster was albei dogters van John van Gaunt en kleindogters van Edward III van Engeland. Gevolglik was sy derde neef van haar skoonpa, Henry VII van Engeland,  en vierde neef van haar skoonmoeder Elizabeth van York.
Catherine is opgevoed deur 'n dosent, Alessandro Geraldini, wat 'n klerk in Holy Orders was. Sy studeer rekenkunde, kanon en burgerlike reg, klassieke letterkunde, genealogie en heraldiek, geskiedenis, filosofie, godsdiens en teologie. Sy het 'n sterk godsdienstige opvoeding gehad en het haar Rooms -Katolieke geloof ontwikkel wat in die latere lewe 'n groot rol sou speel.  Sy leer praat, lees en skryf in Spaans en Latyn, en praat Frans en Grieks. Sy het ook huislike vaardighede geleer, soos kook, dans, teken, borduurwerk, goeie maniere, kantmaak, musiek, naaldpunt, naaldwerk, spin en weef.  Geleerde Erasmus het later gesê dat Catherine 'lief was vir goeie letterkunde wat sy van kleins af met sukses bestudeer het'. 
Op 'n vroeë ouderdom word Catherine beskou as 'n geskikte vrou vir Arthur, prins van Wallis, erfgenaam van die Engelse troon, vanweë die Engelse afkoms wat sy van haar ma geërf het. Deur middel van haar moeder het Catherine 'n sterker wettige aanspraak op die Engelse troon as koning Henry VII self deur die eerste twee vroue van Johannes van Gaunt, 1ste hertog van Lancaster: Blanche van Lancaster en Constance van Castilië. Daarteenoor was Henry VII die afstammeling van Gaunt se derde huwelik met Katherine Swynford, wie se kinders buite die huwelik gebore is en eers gelegitimeer is na die dood van Constance en die huwelik van John met Katherine. Terwyl die kinders van John en Katherine gelegitimeer was, is hulle verbied om die Engelse troon te erf, 'n strik wat in latere geslagte geïgnoreer is. As gevolg van Henry se afkoms deur buite -egtelike kinders wat die erfenis van die Engelse troon verhinder het, is die Tudor -monargie nie deur alle Europese koninkryke aanvaar nie. Destyds was die House of Trastámara die mees gesogte in Europa,  weens die heerskappy van die Katolieke monarge, sodat die alliansie van Catherine en Arthur die House of Tudor in die oë van Europese koninklikes bekragtig en die Tudor -aanspraak versterk het na die Engelse troon via Catherine van Aragon se afkoms. Dit sou aan 'n manlike erfgenaam 'n onbetwisbare aanspraak op die troon gegee het. Die twee is op 19 Mei 1499 by volmag getroud en het in Latyn ooreengestem totdat Arthur vyftien geword het, toe besluit is dat hulle oud genoeg is om te trou. 
Catherine is vergesel na Engeland deur die ambassadeurs Diego Fernández de Córdoba y Mendoza, 3de graaf van Cabra, Alonso de Fonseca, aartsbiskop van Santiago de Compostela, en Antonio de Rojas Manrique, biskop van Mallorca.  Sy het 'n groep van haar Afrikaanse dienaars saamgebring, waaronder een wat as die trompettist John Blanke geïdentifiseer is.  Dit is die eerste Afrikane wat aangeteken is dat hulle destyds in Londen aangekom het en as luukse bediendes beskou is. Hulle het 'n groot indruk gemaak oor die prinses en die mag van haar gesin.  Haar Spaanse gevolg is onder toesig van haar duenna, Elvira Manuel.
Aanvanklik is gedink dat Catherine se skip by Gravesend sou aankom. 'N Aantal Engelse sagtevroue is aangestel om gereed te wees om haar te verwelkom by aankoms in Oktober 1501. Hulle sou Catherine in 'n vloot van vaarte op die Teems begelei na die Tower of London. 
Die 15-jarige Catherine vertrek op 17 Augustus 1501 uit A Coruña en ontmoet Arthur op 4 November in Dogmersfield in Hampshire.    Min is bekend oor hul eerste indrukke van mekaar, maar Arthur het wel aan sy skoonouers geskryf dat hy ''n ware en liefdevolle eggenoot' sou wees en aan sy ouers gesê dat hy ontsettend goed was bly om "die gesig van sy lieflike bruid te aanskou". Die egpaar het in Latyn gekorrespondeer, maar het gevind dat hulle nie mekaar se gesproke gesprek kon verstaan ​​nie, omdat hulle verskillende Latynse uitsprake geleer het.  Tien dae later, op 14 November 1501, is hulle in die Ou St. Paul's Cathedral getroud.  'n Bruidskat van 200 000 dukate is ooreengekom, en die helfte is kort na die huwelik betaal. 
Nadat hy getroud was, is Arthur na die Ludlow -kasteel op die grense van Wallis gestuur om die Raad van Wallis en die optogte te presideer, net soos sy plig as prins van Wallis, en sy bruid het hom vergesel. Die egpaar het by Castle Lodge, Ludlow, gebly. 'N Paar maande later het hulle albei siek geword, moontlik met die sweet wat deur die gebied gevoer is. Arthur sterf op 2 April 1502 Die 16-jarige Catherine het herstel toe sy 'n weduwee was. 
Op hierdie punt het Henry VII die uitdaging gekonfronteer om die verpligting te vermy om haar bruidskat van 200 000 hertogte, waarvan hy nog nie die helfte ontvang het nie, aan haar pa terug te gee, soos vereis deur haar huwelikskontrak indien sy terugkeer huis toe.  Na die dood van koningin Elizabeth in Februarie 1503 het koning Henry VII aanvanklik oorweeg om self met Catherine te trou, maar die opposisie van haar vader en moontlike vrae oor die legitimiteit van die egpaar se kwessie het die idee beëindig.  Om die saak af te handel, is ooreengekom dat Catherine met Henry VII se tweede seun, Henry, Hertog van York, wat vyf jaar jonger as sy was, sou trou. Die dood van Catherine se ma het egter beteken dat haar 'waarde' in die huweliksmark afgeneem het. Kastilië was 'n veel groter koninkryk as Aragon, en dit is geërf deur Catherine se ouer suster, Joanna. Skynbaar is die huwelik vertraag totdat Henry oud genoeg was, maar Ferdinand II het soveel uitgestel oor die betaling van die res van Catherine se bruidskat dat dit twyfelagtig geword het dat die huwelik sou plaasvind. Sy het as 'n virtuele gevangene in die Durham House in Londen gewoon.  Sommige van die briewe wat sy aan haar pa geskryf het waarin sy kla oor haar behandeling, het oorleef. In een van hierdie briewe sê sy vir hom: "Ek kies wat ek glo, en sê niks. Want ek is nie so eenvoudig soos ek mag lyk nie." Sy het min geld gehad en het gesukkel om die hoof te bied, want sy moes haar inwagendes sowel as haarself ondersteun. In 1507 dien sy as die Spaanse ambassadeur in Engeland, die eerste vroulike ambassadeur in die Europese geskiedenis.  Terwyl Henry VII en sy raadgewers verwag het dat sy maklik gemanipuleer sou word, het Catherine verder bewys dat hulle verkeerd was. 
Die huwelik met Arthur se broer was afhanklik van die pous wat 'n bedeling toegestaan ​​het omdat die kanonieke wet 'n man verbied het om met sy broer se weduwee te trou (Lev. 18:16 [a]). Catherine getuig dat haar huwelik met Arthur nooit voltrek is nie, want ook volgens die kanonieke wet was 'n huwelik ontbindbaar tensy dit voltrek is.  
Catherine se tweede huwelik het op 11 Junie 1509,  sewe jaar na prins Arthur se dood, plaasgevind. Sy trou met Henry VIII, wat pas op die troon toegetree het, tydens 'n privaat seremonie in die kerk van die Observant Friars buite Greenwich Palace. Sy was 23 jaar oud.  
Op Saterdag 23 Junie 1509 word die tradisionele optog voor die kroning na Westminster begroet deur 'n groot en entoesiastiese skare. Soos die gewoonte was, het die egpaar die nag voor hul kroning by die Tower of London deurgebring. Op Midsommersdag, Sondag, 24 Junie 1509, is Henry VIII en Catherine saam gesalf en gekroon deur die aartsbiskop van Canterbury tydens 'n uitbundige seremonie in die Westminster Abbey. Die kroning is gevolg deur 'n banket in Westminster Hall. Baie nuwe Knights of the Bath is geskep ter ere van die kroning.  In die daaropvolgende maand het baie nuwe geleenthede die nuwe koningin aan die Engelse publiek aangebied. Sy het 'n goeie indruk gemaak en is goed ontvang deur die mense van Engeland 
Op 11 Junie 1513 stel Henry Catherine Regent in Engeland aan met die titels "Governor of the Realm and Captain General", terwyl hy na Frankryk gaan vir 'n militêre veldtog.  Toe Louis d'Orléans, hertog van Longueville, by Thérouanne gevange geneem word, stuur Henry hom om in Catherine se huishouding te bly. Sy het aan Wolsey geskryf dat sy en haar raad sou verkies dat die hertog in die Tower of London sou bly, aangesien die Skotte 'so besig was soos dit nou is' en dat sy haar gebede bygevoeg het vir 'God om ons as goeie lukke teen die Skotte te stuur' soos die koning daar gehad het. "  Die oorlog met Skotland het haar onderdane beset, en sy was "vreeslik besig met die maak van standaarde, baniere en kentekens" by Richmond Palace. Die Skotte het binnegeval en op 3 September 1513 beveel sy Thomas Lovell om 'n leër in die Midland -provinsies op te rig.  
Catherine het in volle wapenrusting noord gery om die troepe toe te spreek, ten spyte daarvan dat sy destyds swanger was. Haar goeie toespraak is binne twee weke aan die historikus Peter Martyr d'Anghiera in Valladolid gerapporteer.  Alhoewel 'n Italiaanse nuusbrief gesê het dat sy 160 myl noord van Londen was toe die nuus van die oorwinning by Battle of Flodden Field haar bereik het, was sy naby Buckingham.  Van Woburn Abbey af stuur sy 'n brief aan Henry saam met 'n stukkie van die bebloede jas van koning James IV van Skotland, wat in die geveg gesterf het, sodat Henry dit as 'n banier kan gebruik tydens die beleg van Tournai. 
Catherine se godsdienstige toewyding het toegeneem namate sy ouer geword het, net soos haar belangstelling in akademici. Sy het voortgegaan om haar kennis uit te brei en opleiding te gee vir haar dogter, Mary. Onderwys onder vroue het mode geword, deels as gevolg van Catherine se invloed, en sy het groot bedrae geld aan verskeie kolleges geskenk. Henry het egter steeds as 'n manlike erfgenaam beskou. Die Tudor -dinastie was nuut, en die legitimiteit daarvan kan nog steeds getoets word.  'n Lang burgeroorlog (1135–54) was die laaste keer dat 'n vrou (keiserin Matilda) die troon geërf het. Die rampe van die burgeroorlog was nog vars in die geheue uit die Roses Wars. 
In 1520 het die neef van Catherine, die Heilige Romeinse keiser Karel V,  'n staatsbesoek aan Engeland gebring, en sy het Henry aangespoor om 'n alliansie met Charles aan te gaan eerder as met Frankryk. Onmiddellik na sy vertrek vergesel sy Henry na Frankryk op die gevierde besoek aan Francis I, die veld van die doek van goud. Binne twee jaar is oorlog teen Frankryk verklaar en die keiser was weer welkom in Engeland, waar planne was om hom aan Catherine se dogter Mary te verloof.
31 Januarie 1510 Doodgebore. Daar is vir Catherine gesê dat sy 'n tweeling dra en dat die ander nog leef, sodat die verlies geheim gehou word terwyl sy voorberei het op die geboorte. Geen kind het gekom nie. 
1 Januarie 1511 22 Februarie 1511 Skielik oorlede, sonder dat daar 'n oorsaak van dood was.
c.17 September 1513 Of doodgebore of vir 'n paar uur gelewe. 
November/Desember 1514 Doodgebore. Wolsey het op 15 November in 'n brief geskryf dat Catherine 'binnekort sou lê'.  Twee briewe in Desember noem dat Catherine 'n kind verloor het.  
18 Februarie 1516 17 November 1558 Het koningin Mary I van Engeland geword.
10 November 1518 Doodgebore. 
In 1525 raak Henry VIII verlief op Anne Boleyn, 'n inwagende dame vir koningin Catherine Anne was tussen tien en sewentien jaar jonger as Henry, gebore tussen 1501 en 1507. Henry het haar begin agtervolg  Catherine kon nie meer om teen hierdie tyd kinders te baar. Henry het begin glo dat sy huwelik vervloek is en soek bevestiging van die Bybel, wat hy uitlê om te sê dat as 'n man met sy broer se vrou trou, die egpaar kinderloos sal wees.   Selfs al was haar huwelik met Arthur nie volbring nie (en Catherine sou op haar sterfdag aandring dat sy 'n maagd na Henry se bed gekom het), het Henry se interpretasie van die Bybelse gedeelte beteken dat hulle huwelik verkeerd was in die oë van God.  Of die pous ten tyde van Henry en Catherine se huwelik die reg gehad het om Henry se beweerde skriftuurlike belemmering te oorskry, sou 'n warm onderwerp word in Henry se veldtog om 'n nietigverklaring van die huidige pous te beëindig.  Dit is moontlik dat die idee van nietigverklaring aan Henry baie vroeër as dit voorgestel is, en dit is hoogs waarskynlik dat dit gemotiveer is deur sy begeerte na 'n seun. Voordat Henry se pa die troon bestyg, is Engeland deur burgeroorlog gepla oor mededingende aansprake op die Engelse kroon, en Henry wou moontlik 'n soortgelyke onsekerheid oor die opvolging vermy. 
Dit word gou die enigste absorberende voorwerp van Henry se begeertes om 'n nietigverklaring te verseker.  Catherine was uitdagend toe voorgestel is dat sy rustig na 'n klooster gaan, en gesê: "God het my nooit na 'n klooster opgeroep nie. Ek is die ware en wettige vrou van die koning."  Hy het sy hoop gevestig op 'n beroep op die Heilige Stoel, onafhanklik van kardinaal Thomas Wolsey, vir wie hy niks van sy planne vertel het nie. William Knight, die sekretaris van die koning, is na pous Clemens VII gestuur om 'n nietigverklaring te dagvaar, op grond daarvan dat die uitreikingsbul van pous Julius II deur valse voorwendsels verkry is.
Aangesien die pous op daardie stadium die gevangene was van die neef van Catherine, keiser Karel V, na die sak van Rome in Mei 1527, het Knight dit moeilik gevind om toegang tot hom te verkry. Uiteindelik moes Henry se gesant terugkeer sonder om veel te bereik. Henry het nou geen ander keuse as om hierdie groot saak in die hande van Wolsey te plaas nie, wat alles in sy vermoë gedoen het om 'n besluit in die guns van Henry te kry. 
Wolsey het so ver gegaan om 'n kerklike hof in Engeland te belê met 'n verteenwoordiger van die pous, en Henry en Catherine self bygewoon. Die pous was nie van plan om in Engeland 'n besluit te neem nie, en sy legaat is teruggeroep. (Hoe ver die pous deur Karel V beïnvloed is, is moeilik om te sê, maar dit is duidelik dat Henry gesien het dat die pous onwaarskynlik is dat sy huwelik met die tante van die keiser nietig sou word. ) Die pous het Henry verbied om weer te trou voordat 'n besluit geneem is gegee in Rome. Wolsey het misluk en is in 1529 uit die openbare amp ontslaan. Wolsey het toe 'n geheime komplot begin om Anne Boleyn in ballingskap te laat dwing en het daartoe met die pous begin kommunikeer.Toe dit ontdek word, beveel Henry Wolsey se arrestasie, en as hy nie terminaal siek was nie en in 1530 gesterf het, is hy moontlik tereggestel weens verraad.  'n Jaar later is Catherine uit die hof verban, en haar ou kamers is aan Anne Boleyn gegee. Catherine skryf in 'n brief aan Charles V in 1531:
My verdrukkinge is so groot, my lewe is so versteur deur die planne wat daagliks uitgevind is om die goddelose bedoeling van die koning te bevorder, die verrassings wat die koning my, met sekere persone van sy raad, so sterflik gee, en my behandeling is wat God weet, dat dit is genoeg om tien lewens te verkort, veel meer myne.  
Toe die aartsbiskop van Canterbury William Warham sterf, is die kapelaan van die familie Boleyn, Thomas Cranmer, in die vakante pos aangestel. 
Toe Henry besluit om sy huwelik met Catherine te beëindig, word John Fisher haar mees betroubare berader en een van haar belangrikste ondersteuners. Hy het namens haar in die legacyhof verskyn, waar hy mense geskok het met die reguitheid van sy taal, en deur te verklaar dat hy, net soos Johannes die Doper, gereed was om te sterf namens die onoplosbaarheid van die huwelik. Henry was so woedend hieroor dat hy 'n lang Latynse toespraak aan die legate geskryf het in antwoord op Fisher se toespraak. Fisher se kopie hiervan bestaan ​​steeds, met sy manuskripaantekeninge in die kantlyn wat wys hoe min hy Henry se woede gevrees het. Die verwydering van die saak na Rome het Fisher se rol in die saak beëindig, maar Henry het hom nooit vergewe nie.   Ander mense wat die saak van Catherine gesteun het, sluit in Thomas More Henry se eie suster Mary Tudor, koningin van Frankryk María de Salinas Heilige Romeinse keiser Charles V Pous Paul III en Protestantse Hervormers Martin Luther  en William Tyndale.  Ondanks die afkeuring van sy suster en haar ondersteuning van Catherine, blyk dit dat Mary se man, Charles Brandon, en hul drie oorlewende kinders nooit in gevaar was van Henry se toorn soos ander nie.
By sy terugkeer na Dover van 'n ontmoeting met koning Francis I van Frankryk in Calais, trou Henry tydens 'n geheime seremonie met Anne Boleyn.  Sommige bronne bespiegel dat Anne destyds reeds swanger was (en Henry wou nie die risiko loop dat 'n seun buite -egtelik gebore word nie), maar ander getuig dat Anne (wat haar suster Mary Boleyn gesien het as die meesteres van die koning opgeneem en summier gegooi het) eenkant) het geweier om by Henry te slaap totdat hulle getroud was. Henry verdedig die wettigheid van hul vakbond deur daarop te wys dat Catherine voorheen getroud was. As sy en Arthur hul huwelik voltrek het, het Henry volgens die kanonieke wet die reg gehad om weer te trou.  Op 23 Mei 1533 verklaar Cranmer, wat in 'n vonnis by 'n spesiale hof by die Dunstable Priory byeengeroep het om te beslis oor die geldigheid van Henry se huwelik met Catherine, die huwelik onwettig, alhoewel Catherine getuig het dat sy en Arthur nog nooit fisieke verhoudings. Vyf dae later, op 28 Mei 1533, het Cranmer beslis dat Henry en Anne se huwelik geldig was. 
Tot aan die einde van haar lewe sou Catherine na haarself verwys as Henry se enigste wettige getroude vrou en die enigste regmatige koningin van Engeland, en haar dienaars het haar steeds so aangespreek. Henry weier haar die reg op enige titel behalwe "Dowager Princess of Wales" ter erkenning van haar posisie as sy broer se weduwee. 
Catherine het laat in 1531 by The More -kasteel gaan woon.  Daarna is sy agtereenvolgens verhuis na die Royal Palace of Hatfield (Mei tot September, 1532), Elsyng Palace, Enfield (September 1532 tot Februarie 1533), Ampthill Castle (Februarie tot Julie, 1533) en Buckden Towers (Julie 1533 tot Mei 1534). Sy is uiteindelik na die Kimbolton -kasteel oorgeplaas, waar sy haar beperk het tot een kamer, wat sy net verlaat het om die mis by te woon, net geklee in die haarhemp van die Orde van St Francis, en deurlopend gevas het. [ aanhaling nodig ] Terwyl sy af en toe besoekers kon ontvang, was dit haar verbied om haar dogter Mary te sien. Hulle is ook verbied om skriftelik te kommunikeer, maar simpatiseerders het diskreet briewe tussen die twee oorgedra. Henry bied beide ma en dogter 'n beter woonplek aan en toestemming om mekaar te sien as hulle Anne Boleyn as die nuwe koningin sou erken. Albei het geweier. 
Einde Desember 1535, toe sy agtergekom het dat haar dood naby was, het Catherine haar testament opgestel en aan haar neef, die keiser Charles V, geskryf en hom gevra om haar dogter te beskerm. Daar word beweer dat sy daarna 'n laaste brief aan Henry, haar "dierbaarste heer en man", geskryf het: 
My dierbaarste heer, koning en eggenoot,
Die uur van my dood wat nou nader kom, die tere liefde wat ek u skuld, dwing my, in hierdie geval, om my by u te prys en u met 'n paar woorde te herinner aan die gesondheid en beskerming van u siel wat u behoort om voor alle wêreldse aangeleenthede te verkies, en voor die versorging en vertroeteling van u liggaam, waarvoor u my in baie rampe gewerp het en u in baie probleme. Van my kant, vergewe ek u alles, en ek wil die Here vroom bid dat Hy u ook sal vergewe. Vir die res prys ek u, ons dogter Maria, aan en smeek u om 'n goeie vader vir haar te wees, soos ek tot dusver begeer het. Ek smeek julle ook, namens my diensmeisies, om vir hulle huweliksgedeeltes te gee, wat nie veel is nie; hulle is maar drie. Vir al my ander diensknegte vra ek die loon wat hulle moet betaal, en nog 'n jaar, sodat daar nie voorsiening gemaak word nie. Laastens doen ek hierdie gelofte dat my oë u begeer bo alle dinge.
Katharine die Quene.
Die egtheid van die brief self is bevraagteken, maar nie die houding van Catherine in die bewoording nie, wat met verskillende bronne gerapporteer is. 
Catherine is op 7 Januarie 1536 in Kimbolton -kasteel oorlede.  Die volgende dag het die nuus van haar dood die koning bereik. Destyds was daar gerugte dat sy vergiftig is,    moontlik deur Gregory di Casale.  Volgens die kroniekskrywer Edward Hall het Anne Boleyn geel gedra vir die rou, wat op verskillende maniere geïnterpreteer is, wat Polydore Vergil dit vertolk het dat Anne nie getreur het nie.  Chapuys het berig dat dit koning Henry was wat hom in geel versier het, die nuus gevier het en 'n wonderlike vertoning van sy en Anne se dogter, Elizabeth, aan sy hofdienaars gemaak het.  Dit is deur baie mense as onsmaaklik en vulgêr beskou. 'N Ander teorie is dat geel kleed uit respek vir Catherine was, omdat geel die Spaanse roukleur was. Sekerlik later op die dag word berig dat Henry en Anne afsonderlik en privaat gehuil het oor haar dood. Op die dag van Catherine se begrafnis het Anne Boleyn 'n seuntjie miskraam. Gerugte het toe versprei dat Catherine deur Anne of Henry vergiftig is, of albei. Die gerugte is gebore ná die skynbare ontdekking tydens haar balseming dat daar 'n swart groei op haar hart is wat moontlik deur vergiftiging veroorsaak is.  Moderne mediese kenners is dit eens dat die verkleuring van haar hart nie te wyte was aan vergiftiging nie, maar aan kanker, iets wat destyds nie verstaan ​​is nie. 
Catherine is begrawe in die Peterborough -katedraal tydens die seremonie weens haar posisie as 'n Dowager -prinses van Wallis, en nie 'n koningin nie. Henry het nie die begrafnis bygewoon nie en het Mary verbied om dit by te woon. 
Catherine was 'n lid van die Derde Orde van Sint Franciskus en sy was nougeset in haar godsdienstige verpligtinge in die Orde en het haar noodsaaklike pligte as koningin met haar persoonlike vroomheid geïntegreer. Na haar egskeiding word daar van haar gesê: "Ek sou eerder 'n arm bedelaar se vrou wees en seker wees van die hemel, as koningin van die hele wêreld en daaraan twyfel as gevolg van my eie toestemming." 
Die uiterlike viering van heiliges en heilige oorblyfsels vorm geen groot deel van haar persoonlike toewyding nie,  wat sy eerder in die mis, gebed, belydenis en boetedoening uitgespreek het. Privaat was sy egter bewus van wat sy geïdentifiseer het as die tekortkominge van die pousdom en die kerklike amp.  Haar twyfel oor ongerymdhede in die kerk strek beslis nie so ver as om die bewerings van korrupsie wat Martin Luther in 1517 in Wittenberg bekend gemaak het, te ondersteun nie, wat binnekort sulke verreikende gevolge sou hê vir die aanvang van die Protestantse Hervorming.
In 1523 het Alfonso de Villa Sancta, 'n geleerde broeder van die oplettende (hervorming) tak van die minderjarige broeders en vriend van die ou raadgewer van die koning Erasmus, sy boek opgedra aan die koningin De Liberio Arbitrio adversus Melanchthonem. Die boek veroordeel Philip Melanchthon, 'n voorstander van Luther. As haar belyder kon hy haar benoem vir die titel "Verdediger van die Geloof" omdat hy Luther se argumente ontken het. 
In haar jeug word Catherine beskryf as "die mooiste wese ter wêreld"  en dat daar "niks aan haar ontbreek wat die mooiste meisie moet hê nie".  Thomas More en lord Herbert sou later in haar leeftyd weerspieël dat daar ten opsigte van haar voorkoms 'min vroue was wat met haar koninklikheid [Catherine] kon meeding in haar beste jare.'  
Die omstrede boek Die opvoeding van 'n Christenvrou deur Juan Luis Vives, wat beweer het dat vroue die reg op opvoeding het, is opgedra aan en in opdrag van haar. Dit was Catherine se indruk op mense dat selfs haar vyand, Thomas Cromwell, van haar gesê het: "As dit nie vir haar seks was nie, sou sy al die helde van die geskiedenis kon uitdaag."  Sy het ter wille van hul gesinne suksesvol 'n beroep gedoen op die lewens van die rebelle wat by die Evil May Day betrokke was.  Verder het Catherine wyd bewondering gekry deur 'n uitgebreide program vir die hulp van die armes te begin.  Sy was ook 'n beskermheer van die Renaissance -humanisme, en 'n vriend van die groot geleerdes Erasmus van Rotterdam en Saint Thomas More. Sommige het haar as 'n martelaar beskou.  
In die bewind van haar dogter Mary I van Engeland is haar huwelik met Henry VIII as "goed en geldig" verklaar. Haar dogter, koningin Mary, het ook verskeie portrette van Catherine laat doen, en dit sou geensins die laaste keer wees dat sy geskilder is nie. Na haar dood is talle portrette van haar geskilder, veral van haar toespraak tydens die Legatine Trial, 'n oomblik wat akkuraat weergegee is in Shakespeare se toneelstuk oor Henry VIII.
Haar graf in die Peterborough -katedraal  kan gesien word, en daar is amper nooit 'n tyd dat dit nie met blomme of granate versier is nie, haar heraldiese simbool. Dit dra die titel Katharine Queen of England.
In die 20ste eeu het George V se vrou, Mary van Teck, haar graf opgegradeer en daar is nou baniere daar wat Catherine as 'n koningin van Engeland aandui. Elke jaar in die Peterborough -katedraal is daar 'n diens in haar geheue. Daar is optogte, gebede en verskillende geleenthede in die katedraal, insluitend optogte na die graf van Catherine waarin kerse, granate, blomme en ander offers op haar graf geplaas word. By die diens ter herdenking van die 470ste herdenking van haar dood, het die Spaanse ambassadeur in die Verenigde Koninkryk dit bygewoon. Tydens die diens van 2010 is 'n weergawe van Catherine of Aragon se toespraak voor die Legatine -hof voorgelees deur Jane Lapotaire. Daar is 'n standbeeld van haar in haar geboorteplek Alcalá de Henares, as 'n jong vrou wat 'n boek en 'n roos vashou. 
Catherine bly tot vandag toe 'n gewilde biografiese onderwerp. Die Amerikaanse historikus Garrett Mattingly was die skrywer van 'n gewilde biografie Katherine van Aragon in 1942. In 1966 was Catherine en haar vele ondersteuners by die hof die onderwerp van Catherine van Aragon en haar vriende, 'n biografie deur John E. Paul. In 1967 skryf Mary M. Luke die eerste boek van haar Tudor -trilogie, Catherine die koningin wat haar en die onstuimige era van die Engelse geskiedenis uitgebeeld het waardeur sy geleef het.
Die afgelope jare het die historikus Alison Weir haar lewe breedvoerig behandel in haar biografie Die ses vroue van Henry VIII, die eerste keer gepubliseer in 1991. Antonia Fraser het dieselfde gedoen in haar eie biografie van 1992 met dieselfde titel as die Britse historikus David Starkey in sy boek uit 2003 Ses vroue: die koninginne van Henry VIII.    Giles Tremlett se biografie Catherine van Aragon: die Spaanse koningin van Henry VIII verskyn in 2010, en Julia Fox se dubbele biografie in 2011 Suster Queens: The Noble, Tragic Lives van Katherine van Aragon en Juana, koningin van Kastilië.
Plekke en standbeelde
In Alcalá de Henares, die geboorteplek van Catherine, kan 'n standbeeld van Catherine as 'n jong vrou met 'n roos en 'n boek in die aartsbiskop se paleis gesien word. is 'n tweeling met die Spaanse stad Alcalá de Henares, geleë in die breër gemeenskap van Madrid. Kinders van skole op die twee plekke het van mekaar geleer as deel van die vennootskap, en kunstenaars het selfs van Alcalá de Henares gekom om Catherine se grafsteen te skilder.
Baie plekke in Ampthill is vernoem na Catherine. Ook in Ampthill is daar 'n kruis in Ampthill Great Park met die naam "Queen Catherine's Cross" ter ere van haar. Dit is op die plek van die kasteel waarheen sy gestuur is tydens haar egskeiding van die koning. se blok vir wetenskap en wiskunde word die QKB, oftewel Queen Katherine Building, genoem.
Haar doopnaam was "Catalina", maar "Katherine" was gou die aanvaarde vorm in Engeland na haar huwelik met Arthur.  Catherine het self haar naam "Katherine", "Katherina", "Katharine" en soms "Katharina" onderteken. In 'n brief aan haar spreek Arthur, haar man, haar toe as "Prinses Katerine". Haar dogter koningin Mary I noem haar in haar testament 'Quene Kateryn'. In die sestiende eeu is name, veral voorname, selde op 'n presiese manier geskryf, en dit blyk uit Catherine se eie briewe dat sy verskillende variasies onderskryf het. [b] Loveknots wat in haar verskillende paleise ingebou is deur haar man, Henry VIII, vertoon die voorletters "H & amp K", [c] net soos ander items wat aan Henry en Catherine behoort, insluitend goue bekers, 'n goue soutkelder, goue wasbakke , en kandelaars. Haar graf in die Peterborough -katedraal is gemerk "Katharine Queen of England".  
Catherine van Aragon – Historiese mense
Beroemd omdat sy 'n Spaanse prinses was en die vrou van prins Arthur en Henry VIII
Gebore 16 Desember 1485
Ouers koning Ferdinand van Aragon, koningin Isabella van Castille
Broers en susters Isabella, John, Joanna, Maria
Getroud 1. Arthur Prins van Wallis 14 November 1501 en Arthur oorlede 1502
2. Henry VIII 11de Junie 1509 – skei Januarie 1533
Kinders – Mary I
Oorlede 7 Januarie 1536 waarskynlik aan kanker
Catherine was die jongste dogter van Ferdinand en Isabella van Spanje, en sy het in 1501 op 16 -jarige ouderdom na Engeland gekom om met Henry VII se oudste seun en troonopvolger, Arthur, te trou. Die twee trou in 1501, maar Arthur sterf in 1502. Catherine bly toe in Engeland omdat Henry VII nie haar bruidskat wou teruggee nie, maar huiwerig was om met Henry te trou.
Toe Henry VIII koning word, vra hy Catherine om met hom te trou en die twee is op 11 Junie 1509 getroud.
Teen 1527 het Henry ernstige twyfel oor sy huwelik met Catherine. Hy het geglo dat hy geen seuns het nie, omdat God hom straf omdat hy met sy broer se vrou getroud is. Hy het 'n gedeelte in die Bybel gevind wat hierdie oortuiging ondersteun.
Hy het ook geval vir Anne Boleyn, die dogter van Thomas Boleyn, wat onlangs van die Franse hof na Engeland teruggekeer het.
Catherine het geweier om Henry 'n egskeiding te gee of in 'n klooster terug te tree. Henry het dus met die Hervorming in Engeland begin sodat hy sonder die Pous se toestemming van Catherine kon skei en met Anne Boleyn sou trou.
Catherine word in 1533 deur Henry geskei en sterf in 1536 waarskynlik aan kanker.
Prine Henry en Catherine van Aragon - Geskiedenis
Deur Karlie (@ HistoryGal_)
'Alhoewel hulle nie nou die sagte gesig van hul geliefde dogter kan sien nie, is hulle seker dat sy 'n tweede pa gevind het wat ooit oor haar geluk sal waak en haar nooit toelaat om iets te wil hê wat hy vir haar kan aanskaf nie ...'  - Koning Hendrik VII van Engeland, aan koning Ferdinand II van Aragon en koningin Isabella I van Kastilië, 28 November 1501.
Dit was 'n skrikwekkende paar maande vir die meer as honderd -en -vyftig passasiers aan boord van die Spaanse vloot na Engeland. Die moeë groep reisigers, wat deur 'n reeks gewelddadige storms aangeval is, het byna 'n maand lank in Laredo, Spanje, gebly totdat die koning van Engeland een van sy beste vlootkapteins gestuur het om hulle oor die Baai van Biskaje te lei.
Op 2 Oktober 1501 arriveer die vloot in Plymouth: 'n skilderagtige stad aan die water aan die suidkus van Devon. Die voorste edelman van die stad het die Spaanse party entoesiasties begroet voordat hulle hulle na die kerk van St Andrews begelei het, waar hulle bedank vir hul veilige aankoms.
Dwarsdeur Devon het die inwoners gevra om hul vooraanstaande buitelandse gaste te verwelkom. Maar daar was een meisie onder die reisigers wat veral aandag geniet. Haar naam was Catherine van Aragon.
Catherine was die jongste dogter van die twee magtigste soewereine in Europa: Ferdinand van Aragon en Isabella van Kastilië. Catherine het grootgeword en het baie tyd saam met haar ouers deurgebring tydens hul militêre kruistogte. Sy was selfs teenwoordig toe die leër van Ferdinand en Isabella die More in die Granada -oorlog verslaan het.
Catherine het by haar ouers geleer hoe om 'n leër effektief in die geveg te lei, 'n vaardigheid wat handig sou wees as sy die Engelse in 1513 met 'n oorwinning teen die Skotte lei.
Danksy haar formidabele ma het Catherine en haar susters 'n breë opvoeding ontvang wat amper gelyk is aan dié van hul broers. Teen die tyd dat sy vyftien jaar oud was, was Catherine magtig in verskeie tale, waaronder Frans en Latyn, en sy was ook goed vertroud met godsdiens, filosofie, geskiedenis en regte.
Dit was noodsaaklik dat alle hooggebore dames uit die 15de en 16de eeu vaardig was in huishoudelike tydverdryf, soos handwerk, naaldwerk en kook. Catherine presteer by hulle almal, sowel as die meer verfynde puriste soos dans, musiek en sang.
As prinses van Spanje is hierdie vaardighede aan Catherine geleer om haar voor te berei op die belangrike pligte van koningskap. Dit was 'n rol waarin Catherine sedert drie jaar oud versorg is. Dit was op hierdie jong ouderdom waarin sy verloof geraak het aan Arthur, prins van Wallis.
Die besonderhede van hul verlowing is uiteengesit in die 1498 -verdrag van Medina del Campo: 'n formele ooreenkoms wat die koninkryke van Engeland en Spanje verenig het.As die ouers van die bruid was dit Ferdinand en Isabella se verantwoordelikheid om 'n bruidskat vir Catherine te reël.
Hulle het ooreengekom om 'n bruidskat van 200 000 krone te betaal, waarvan die eerste helfte (100 000 krone) aan Arthur se vader betaal moes word: Henry VII, by die aankoms van Catherine en die tweede helfte op 'n later tydstip.
Die feit dat Catherine en Arthur mekaar skaars geken het, was nie 'n bron van kommer vir hul ouers nie, en dit was ook nie 'n vereiste in gereelde koninklike huwelike nie. Toe Catherine dus in 1501 na Engeland kom, was haar verloofde vir haar feitlik 'n vreemdeling.
Voor hul huwelik was die enigste bron van kontak wat hulle met mekaar gehad het, deur middel van briewe.
Die enigste oorlewende brief uit hul korrespondensie is 'n brief wat Arthur in Oktober 1499 geskryf het.Meest beroemde en mees uitstekende dame, my liefste eggenoot…. " Hy het verder geskryf: Ek kan nie vir jou sê wat 'n opregte begeerte ek het om jou hoogheid te sien nie, en hoe tergend is hierdie uitstel oor my koms vir my. Ek is u ewige dank verskuldig aan u uitnemendheid dat u so liefdevol ooreenstem met my so vurige liefde. " Dit het geëindig met Arthur wat Catherine wou hê 'Altyd gelukkig en gelukkig, en wees veilig en bly..." .
Catherine was angstig om die liefde wat Prince getref het, te ontmoet en meer angstig om haar rol as die prinses van Wallis en die toekomstige koninginkonsort van Engeland te vervul ...
Maar net toe Catherine van Granada na Engeland sou vertrek om met Arthur te trou, is haar reis doelbewus 'n jaar uitgestel.
Een van die redes vir Catherine se vertraagde vertrek was omdat haar ouers (veral Isabella) meer tyd saam met haar wou deurbring voordat sy vir altyd die huis verlaat.
Ferdinand en Isabella was ook bekommerd oor die geldigheid van hul dogter se huwelik met 'n prins wat skaars veertien jaar oud was. Hulle het hul bedenkinge aan koning Henry gerig en hom meegedeel dat hulle Catherine eers sou stuur om met sy seun te trou as hy sy gelofte as volwassene afgelê het.
Henry was gretig om 'n bondgenoot met Spanje te kry en voldoen aan die versoek van die Spaanse monarg. Nie lank nadat Arthur sy geloftes afgelê het nie, is hy en Catherine op 22 November 1500 by volmag (vir 'n tweede keer) getroud.
Kort na Catherine se aankoms in Engeland, was sy "... by die burgemeester se huis in Notte-straat ingebring… Hier word gesê dat sy vir twee weke gerus het en daarna deur Tavistock, Okehampton en Crediton begelei is na Exeter, op pad na Londen, waar sy ontvang is met groot eer en respek…. By Exeter was haar woning in die huis van die dekaan. Sy rus [daar vir] 'n paar dae, dan met kort reise [Catherine het gereis] na Londen. " .
Koning Henry was so angstig om die toekomstige prinses van Wallis te sien dat hy van Richmond saam met prins Arthur na Hampstead gereis het net om haar te ontmoet. Toe hulle by Dogmersfield House aankom, word Henry deur Pedro de Ayla in kennis gestel dat Ferdinand en Isabella versoek het dat nie hy of sy seun Catherine sou sien tot die dag van die troue nie.
Die Spaanse diplomaat se woorde is nie goed ontvang deur die koning wat geëis het dat Catherine dadelik aan hom voorgehou word nie. Hy het selfs opgemerk dat hy haar sou sien "al was sy in haar bed! " .
Met die hulp van haar dames is Catherine voorgestel om die man te sien wat binnekort haar skoonpa sou word.
Na 'n vinnige inleiding lig Catherine stadig die sluier op wat haar gesig verberg. Die koning was verlig toe hy agterkom dat sy toekomstige skoondogter net so pragtig was as wat die Spaanse en Engelse diplomate hom meegedeel het: haar ligte gelaatskleur, blou oë en lang rooiblonde hare was die verpersoonliking van Engelse skoonheid. Catherine kon egter skaars Engels praat, en sy en die koning moes die res van hul vergadering heeltemal in Latyn voer. Dit het Henry nie gepla nie, wat beïndruk was deur Catherine se onberispelike bewys van genade en wysheid.
Henry skryf later aan Ferdinand en Isabella wat almal gehad het "Baie bewonder [Catherine's] skoonheid, sowel as haar aangename en waardige maniere " . Arthur het ook aan Catherine se ouers geskryf om hulle te vertel dat hy dit gedoen het 'Het nog nooit soveel vreugde gevoel nie' in sy hele lewe soos toe hy 'Die lieflike gesig van sy bruid gehou' en dit 'Geen vrou in die wêreld kan vir hom meer aangenaam wees nie.'" .
Wat vir koning Henry die belangrikste was, was nie net dat Catherine mooi was en beleefde maniere gehad het nie, maar dat haar bruidskat sy kassie gevul het en dat haar huwelik met Arthur die Tudors -aanspraak op die troon versterk het.
As afstammeling van koning Edward III se derde seun John van Gaunt en sy twee wettige dogters, het Catherine 'n sterker aanspraak op die Engelse troon as die Tudors.
Henry VII se voorvaderlike aanspraak op die troon kom hoofsaaklik deur die van sy moeder: Margaret Beaufort. Margaret was die agterkleindogter van John van Gaunt en sy minnares Katherine Swynford. John en Katherine is later getroud, maar hul nageslag is uitgesluit van die erfopvolging. Henry VII se pa, Edmund Tudor, was die seun van 'n Walliese hofdienaar wat met die weduwee van koning Henry V getrou het: Catherine van Valois.
Dit was in elk geval 'n geveg, nie keiserlike oorerwing nie, wat die Tudors die mag gegee het om die troon van Engeland oor te neem.
Die regering van Tudors het in 1485 begin toe Henry VII Richard III (die laaste Plantagenet -koning van Engeland) verslaan het tydens die Slag van Bosworth Field. Nie lank in sy bewind nie, word koning Henry gekonfronteer deur verskeie Yorkiste se opstand. Die opvallendste was die Slag van Stoke Field in 1487, wat 'n beslissende oorwinning vir die Tudor's tot gevolg gehad het.
Koning Ferdinand en koningin Isabella was aanvanklik huiwerig om hul dogter te laat trou met 'n prins wie se pa moontlik nie sy posisie as koning lank sou hou nie.
Voordat hulle ooreengekom het om die wedstryd te sanksioneer, het Ferdinand en Isabella druk op koning Henry gelê om een ​​van die eisers op die troon tereg te stel: Edward Plantagenet, graaf van Warwick. Nadat hy veertien jaar in die Tower of London weggekwyn het, is Edward op 28 November 1499 op Tower Hill onthoof.
Ongelukkig sou Edward se bloed nie die laaste namens Catherine van Aragon gemors word nie ...
Op 12 November 1501 is Catherine uit die Lambeth -paleis na die hartjie van Londen begelei deur 'n paar van die eerste edelman in Engeland. Tydens die optog van die koninklike partytjies van Londen na Cheapside, het hulle stilgehou om te kyk hoe ses spekulantkompetisies ter ere van die prinses gegooi word. Catherine is daarna na die aartsbiskop van Canterbury se woning geneem waar sy die res van die aand sou bly.
Die volgende dag het Catherine na Baynard's Castle gegaan en formeel aan haar toekomstige skoonmoeder, koningin Elizabeth van York, voorgelê. Nog vieringe het gevolg voordat Catherine teruggekeer het na Lambeth Palace om voor te berei vir haar troudag.
Op 14 November is Catherine en Arthur tydens 'n uitbundige seremonie in die St Paul's Cathedral getroud. Die klippilare van die katedraal was bedek met duur en versierde tapisserieë, a 'Platform verhoog ses voet hoog en gedrapeer in rooi stof'  opgerig is waarop Catherine en Arthur hul geloftes afgelê het, en '' N spesiale galery [was in plek] waar die koning, Henry VII en sy koningin, Elizabeth [kyk na die troue] " .
Trompette blaas, wyn vloei deur fonteine ​​en die mense juig die prins en prinses van Wallis toe hulle van die katedraal na die Baynard -kasteel reis vir die huweliksvieringe.
Halfpad deur die uitspattige feeste is die jong bruid en bruidegom in 'n bedkamer ingebring om hul huwelik te voltooi. Nadat 'n aantal seremoniële take uitgevoer is - wat die seën van die huweliksbed deur die biskoppe ingesluit het - het Catherine en Arthur alleen gelaat ...
"Willoughby!" Arthur kondig die volgende oggend aan sy rentmeester aan. "Bring vir my 'n beker bier, want ek was in die middel van Spanje" .
Dit was juis die woorde wat agt -en -twintig jaar later by Catherine sou spook, toe haar eer bevraagteken is, asook haar reg om koningin van Engeland te wees. Catherine sou op haar knieë sweer by die Legatine Court by Blackfriars 'Ek neem God vir my regter was ek 'n ware diensmeisie sonder 'n aanraking van 'n man. " . As 'n vroom Katoliek het Catherine die ewige verdoemenis van haar siel in gevaar gestel as sy voor God sou lê oor die geldigheid van haar maagdelikheid voordat sy met haar tweede man trou.
Maar tydens die kortstondige huwelik van Catherine en Arthur was die algemene sensusse by die Engelse hof dat die egpaar gehad het hul huwelik voltrek het. 'N Tydgenoot skryf: "En sodoende het hierdie waardige persone die effek en aanvulling van die sakrament van die huwelik afgesluit en volbring " . Kort na die dood van Arthur het Catherine egter beweer dat hierdie stelling onwaar was. Selfs Catherine 's duenna Doñ'n Elvira Manuel het beweer dat haar aanklag steeds 'n maagd was.
Dit is moontlik dat Arthur se skandelike verklaring die gevolg was dat hy om watter rede ook al nie in die huweliksbed kon optree nie. Dit is belangrik om daarop te let dat Arthur nie die voortdurend siek prins van die legende was nie. Soos historikus Julia Fox uitwys, 'Arthur was nie 'n swakkeling nie. Hy het gesê, het die markies van Dorset, 'n eeu later, '' 'n goeie en besondere gelaat 'wellustig' was wat Charles Brandon van die prins gehoor het. 
In Desember 1502 is Arthur en Catherine gestuur om by Ludlow Castle in Shropshire te woon. Daar was 'n mate van kontroversie oor die besluit van koning Henry om sy vyftienjarige seun en sy sestienjarige skoondogter op so 'n jong ouderdom saam te laat woon. Koningin Isabella het selfs aan hom geskryf om haar kommer oor die welstand van haar dogter uit te spreek.
Henry het Isabella se nadeel aangespreek deur aan haar te skryf dat hy en sy raadslede 'Was nie bereid om toe te laat dat die prins en prinses op enige afstand van mekaar geskei word nie. So graag wou ons shoe aan u deur hierdie ons brief wat U verstaan ​​moontlik ons ​​oormatige liefde wat ons teenoor die beroemdste Lady Catherine, ons gemeenskaplike dogter, dra, selfs tot die gevaar van ons eie seun. " .
Die besluit om Arthur na die Ludlow -kasteel te stuur, was een van die ergste foute van Henry VII se lewe ...
Op 2 April 1502 sterf Arthur Tudor aan wat vermoedelik verbruik was (ook bekend as tuberkulose). Die mees waarskynlike oorsaak van Arthur se dood was die sweet, 'n hoogs aansteeklike en dikwels dodelike siekte wat in die omgewing van Ludlow Castle versprei het rondom die tyd dat Arthur en Catherine siek geword het.
Henry VII was in die Greenwich -paleis toe sy belydenis hom in kennis gestel het van Arthur se dood. Een van die koning se aankondigers het geskryf: 'Toe sy genade hierdie droewige en swaar tyding verstaan, het hy die koningin laat roep en gesê dat hy en sy koningin die pynlike smarte saam sou neem" .
In sy koninklike slaapkamer het Henry en Elizabeth gehuil oor die verlies van hul oudste seun. Henry was so ontsteld oor die tragiese nuus dat Elizabeth hom moes troos. "God het vir hom 'n mooi prins en twee prinses nagelaat," sê Elizabeth en verwys na hul ander kinders Henry, Margaret en Mary. 'God is waar hy was en ons is albei jonk genoeg [om meer kinders te hê]" .
Prins Arthur is op 25 April 1502 in die katedraal van Worchester ter ruste gelê. Dit was gewoonte dat koninklikes nie begrafnisse bywoon nie, en daarom het Catherine in die Ludlow -kasteel gebly totdat sy herstel het van dieselfde siekte wat haar man vermoor het. Sy is daarna in 'n swart fluweel- en lapvullis na Londen vervoer wat deur koningin Elizabeth aan haar voorsien is.
Catherine het 'n paar maande lank intensief in die Croydon -paleis ondersoek totdat dit vasgestel is dat sy nie swanger was met Arthur se kind nie.
Hulle dogter, nou 'n weduwee en kinderloos, wou dat Ferdinand en Isabella Catherine so gou as moontlik na Spanje laat terugkeer. 'Hulle eis ook dat Henry die prinses in besit moet stel van haar weduwee se gewrig-'n derde van die inkomste van Wallis, Cornwall en Chester-en die eerste paaiement van haar bruidskat moet terugbetaal-100,000 goue krone…" .
Die laaste ding wat koning Henry wou gehad het, was om Catherine haar gewrig te gee en die helfte van haar bruidskat terug te gee, en so terwyl hy "Het hul [Ferdinand en Isabella's] voorstel vriendelik," sou hy hom nie openlik verbind tot 'n bepaalde aksie nie.
Dit het beteken dat solank as wat Catherine in Engeland gewoon het, haar toekoms en haar finansiële situasie onseker was ...
Op 11 Februarie 1503 sterf Henry VII se vrou, Elizabeth van York, aan 'n postpartum infeksie. Die kind wat sy gebaar het, was nie die seuntjie wat haar man begeer het nie, maar 'n meisie wat op agt dae oud gesterf het.
Omdat sy haar moeder se liefde nie ontneem het nie, het Catherine 'n band gevorm met die vriendelike en liefdevolle Elizabeth wat haar geskenke gestuur het en haar gevra het. Soos Catherine oor die dood van die koningin getreur het, so ook koning Henry wat "Het privaat na 'n eensame plek vertrek ... en niemand sou hom toevlug nie" .
Twee jaar na die dood van sy vrou, het koning Hendrik die hof gemaak vir verskeie van die hooggeplaaste edelvroue in Europa, waaronder Margaret van Oostenryk en Catherine van Aragon se neef Joanna van Napels. Op 'n stadium het die ses en veertigjarige Engelse koning voorgestel dat die sewentienjarige prinses Catherine sy volgende vrou moet word. Hierdie idee het Ferdinand en Isabella so afgeweer dat laasgenoemde verklaar het dat die vakbond was "'N ding om nie te verduur nie" .
Ferdinand en Isabella wou egter steeds 'n alliansie met die Tudor King sluit om 'n bondgenoot te kry in hul oorlog met Frankryk. Daar is spoedig ooreengekom op 'n wedstryd tussen Catherine en Henry VII se elfjarige seun Henry, prins van Wallis. Hulle is formeel verloof op 25 Junie 1503 by die biskop van Salisbury se huis in Fleetstraat. Hulle huwelik sou plaasvind sodra prins Henry die volwassenheid bereik het.
Sedert sy 'n kind was wat in Spanje grootgeword het, het Catherine geglo dat dit haar lot was om koningin van Engeland te word. En met haar naderende huwelik met prins Henry was sy 'n stap nader om haar lewensambisie te bereik.
Maar die pad na huwelik was nie vir Catherine glad nie. Haar belangrikste struikelblok was dat sy verloof was aan die broer van haar oorlede man. En volgens die kanonieke wet was dit onwettig vir 'n man om met sy broer se weduwee te trou.
Hierdie wet was gebaseer op Levitikus 20:21 wat lui "As 'n man die vrou van sy broer neem, is dit 'n onrein ding: hy het die skaamte van sy broer ontbloot, hulle sal kinderloos wees."
Catherine se bewering dat sy 'n maagd was, as dit waar was, het beteken dat haar huwelik met Arthur in die oë van die hof nietig was. Nietemin is 'n dispensasie van die belemmering van affiniteit van die pous aangevra.
Op versoek van die sieklike koningin van Kastilië is die eerste konsep van die bedeling na Spanje gestuur. Isabella was ontsteld om dit te vind 'Die bul het duidelik gesê dat haar dogter se vorige huwelik voltrek is. Catherine, het dit hard en duidelik verklaar geen maagd nie. " Die belangrikste probleem met hierdie stelling was dat '' N betaling van 100,000 scudos aan Henry VII hang af van die kwessie van Catherine se maagdelikheid, en op hierdie bewoording was die geld syne."Isabella protesteer teen die klousule wat die pous aangespoor het om die bedeling te wysig deur die woord te vervang gehad het in "volbring was" met die woord "forsan: 'miskien'" .
Die finale weergawe van die pouslike bedeling waarmee Catherine en prins Henry kon trou, is in Augustus 1503 bekragtig. Tot groot ergernis van koning Henry was 'n afskrif van die bedeling eers 'n maand later aan hom gestuur.
Om sy nuwe alliansie met die Spaanse vorste te sluit, het Henry VII ingestem om Catherine finansieel te ondersteun. En van sy kant het Ferdinand ingestem om die laaste paaiement van sy dogter se bruidskat te betaal.
In werklikheid kon Ferdinand dit nie bekostig om die res van die bruidskat te betaal nie, en hy was dus nie van plan om by die einde van die transaksie te bly nie. Nietemin het hy die huweliksonderhandelinge gevoer asof hy getrou aan sy woord sou bly.
Catherine is vir die derde keer in drie jaar in diep rou gedompel toe haar ma (koningin Isabella) op 12 November 1504 gesterf het. Die afsterwe van Isabella het groot gevolge vir die jong prinses gehad, veral nie omdat haar ouer suster Juana nou koningin van Kastilië was nie. 'Dit het beteken dat' Catherine se waarde as bruid dramaties gedaal het. Sy was nie meer die prinses van die Iberiese skiereiland nie, [wat gemaak het] 'n alliansie met Aragon van beperkte waarde" .
Om die saak te vererger, het daar 'n twis om mag ontstaan ​​toe Juana se oorheersende eggenoot Philip van Bourgondië probeer om die mag weg te gryp van sy vrou en van Ferdinand wat "het steeds die reg opgeëis om die koninkryk te bestuur " .
As gevolg van die verminderde sosiale status van Catherine, het Henry VII minder entoesiasties geraak om sy seun te kontrakteer om met haar te trou. Henry se twyfel oor Catherine en haar gesin versterk toe "In 'n poging om toetreding tot die troon van Navarra te verkry"  Ferdinand trou met die niggie van Lodewyk XII van Frankryk.
Kort na Ferdinand se huwelik met Germaine van Foix, verminder koning Henry die toelaag van Catherine. Henry het die res van haar bruidskat begin gebruik om sy eie prestasies te finansier. Dit het beteken dat Catherine dit skaars kon bekostig om haar eie huishouding te bestuur
In November 1505 word die verarmde prinses en haar bediendes gedwing om uit die Durham House in Londen te trek om by die Engelse koning in sy paleise te woon.
'Teen Desember 1505 was Catherine se finansiële situasie ernstig. Haar pa het ondanks herhaaldelike versoeke versuim om geld aan haar te stuur, en al wat koning Henry haar gegee het, was net 'n klein bietjie kos - sy was gereeld besig om gister se vis uit die mark te eet. Sy was ook skuldig aan sommige Londense handelaars vir huishoudelike benodigdhede, en die rokke wat sy vier jaar tevore uit Spanje gebring het, was so skaam dat sy, soos sy vir haar pa gesê het, 'amper naak' gevoel het. " .
Slegs vier maande nadat Catherine na die hof teruggekeer het, het koning Henry sy seun tydens 'n privaat seremonie in Richmond Palace van sy verloofing laat afsien. Die terme was "nie opgetree nie " dit is egter gedoen "Sodat die huwelik voortaan op kort kennisgewing kanselleer kan word …" .
In 1509 begin Henry VII diskreet met onderhandelinge oor 'n huwelik tussen sy seun en verskeie Europese prinsesse, waaronder Catherine se eie niggie Eleanor van Oostenryk. Maar koning Henry se droom van 'n Tudor -alliansie met die huis van Hapsburg het in 1508 uitmekaar geval.
Henry het gepraat oor die heropening van huweliksonderhandelinge met Ferdinand as laasgenoemde die res van Catherine se bruidskat sou stuur. Maar Ferdinand was vaag oor wanneer en in watter geldeenheid die geld aan hom gestuur sou word ...
Vasgevang in 'n vreemde land, omring deur gewelddadige hofdienaars, en in die sorg van 'n meedoënlose skoonvader, het Catherine aan haar pa geskryf om te kla oor haar onheilspellende bestaan.
Op 22 Junie 1505 skryf Ferdinand aan die Spaanse ambassadeur, dr. De Puebla, om Catherine te adviseer "Om die koning te eerbiedig en baie gehoorsaam te wees, net soos haar plig, en as 'n manier om hom meer van haar te laat hou en meer vir haar te doen" .
Catherine het die advies van haar vader ingeneem, maar aangesien koning Henry van mening was dat dit haar vader se plig was om vir haar te sorg, moes laasgenoemde op skamele rantsoene leef.
Hierdie onbedagsame gedrag deur koning Henry was in skrille kontras met sy optrede teenoor Catherine toe sy prins Arthur se vrou was. Destyds was hy so gretig om sy heimwee skoondogter tevrede te stel dat hy probeer het 'Troos haar deur haar sy uitgebreide biblioteek in Richmond te wys,' hy het haar selfs toegelaat "Kies juweliersware uit 'n keuse wat hy vir haar gelees het." 
Die weduwee van Catherine was nie heeltemal in ellende gehul nie. Soos historikus E. Sadlack skryf: 'Catherine skilder haar situasie so swart as moontlik om Ferdinand tot aksie te beweeg, en dat die Engelse in werklikheid protesteer [die van Catherine] klagtes was oordrewe, [egter] daar kan geen twyfel bestaan ​​dat dit moeilike jare vir haar was nie. " .
Gedurende die moeilikste tye van Catherine, het sy troos gesoek by haar dames deur nie net op haar vriendin Maria de Salinas te wag nie. Die jongste dogter van die Engelse koning, Mary Tudor - te jonk om 'n vertroueling te wees - was ook een van Catherine se naaste metgeselle.
Bekend om haar onwrikbare vroomheid, het Catherine haar toevlug gevind by haar daaglikse godsdienstige gebruike. Maar haar streng aanvalle van vas vir die vastyd het veroorsaak dat baie mense bang was vir haar gesondheid. "In Oktober 1505 ... het pous Julius II aan prins Henry geskryf en hom aangespoor om die erns van Catherine se nuwe godsdienstige praktyke te beperk sodat dit nie haar gesondheid kan benadeel nie - en (by implikasie) ongetwyfeld haar vrugbaarheid." 
Die pous en die prins was tereg bekommerd oor die gesondheid van Catherine. In November en Desember van 1505 was Catherine in haar bedkamer nadat sy siek geword het "Ernstige tertiaanse koors." 
Catherine was oortuig dat die persoon wat verantwoordelik was vir die meeste van haar probleme, Dr. de Puebla was. Haar gevoel was dat die belangstelling van dr. De Puebla hoofsaaklik by Engeland en sy koning was, eerder as by Spanje, Ferdinand en haar welstand.
Op aandrang van haar dominerende duenna, Elvira Manuel, het Catherine op 2 Desember 1505 'n brief aan haar pa geskryf om te kla oor dr. De Puebla en oor die jammerlike omstandighede wat sy en haar dienaars gedwing is om te verduur. "... elke dag neem my probleme toe, " skryf Catherine, 'en dit alles ter wille van die dokter dr. de Puebla, aan wie dit nie volstaan ​​het dat hy van die begin af duisend valshede gedoen het teen die diens van u hoogheid nie, maar nou het hy my nuwe probleme gegee en omdat ek glo dat u hoogheid dit sal doen dink ek kla sonder rede, ek wil u alles vertel wat verby is. " [Dr. de Puebla] het onderhandel dat die koning my hele huishouding moet ontslaan en my kamer-uitrusting moet wegneem en dit in 'n eie huis moet plaas, sodat ek dit in geen opsig meesteres kan word nie. Catherine het ook nie die belangrike saak van haar bruidskat opgeneem nie: 'Dit lyk vir my dat dit beter sou wees as u hoogheid moet hulle vat [haar juwele] vir jouself, en moet die koning van Engeland, my heer, sy geld gee. " 
Dr de Puebla is nie uit sy pos ontslaan nie, maar Elvira Manuel was toe die ambassadeur bewus geword het van 'n geheime plot onder leiding van Elvira, haar broer Juan en Catherine se swaer Philip I van Castilië. Hulle plan was om 'n ontmoeting tussen koning Henry, Philip en sy vrou Juana op te stel in die hoop om 'n alliansie te stig wat Ferdinand polities sou verswak.
'In Desember 1505, vir die bevordering van Philip se belange ten koste van Ferdinand van Aragon… Elvira [en haar broer] is aangesê om Engeland te verlaat. Sy het vertrek met die voorwendsel dat sy 'n dokter in Vlaandere besoek het oor 'n siekte wat haar al een van haar oë laat verloor het, maar sy het geweet dat sy nie toegelaat sou word om terug te keer nie. Sy het nie net koning Henry nie, maar ook Catherine van Aragon vervreem. Elvira het die res van haar lewe onder Spaanse ballinge aan die hof van Vlaandere deurgebring. Daar word gesê dat Catherine nooit weer haar naam sou praat nie. " 
Nadat hy jare lank nie die bybetaling van die bruidskat ontvang het nie, het koning Henry Catherine ingelig dat "hy beskou homself en sy seun nie meer gebonde aan die ooreenkoms om met haar te trou nie."Ferdinand het die gebrek aan betaling verskoon op"die trustees ... en Philip omdat hy hom nie toegang tot die Castiliaanse fondse gegee het nie, sodat hy die huweliksgedeelte na Engeland kon stuur." 
In September 1506 sterf Philip I van Kastilië aan tifus, maar gerugte by die hof was dat Ferdinand hom vergiftig het. Met Philip uit die pad, het Ferdinand in die plek van sy Juana begin heers.
Catherine het weer 'n waardevolle bate geword en 'Soos towerkuns het Henry VII weer vriendelik geword vir sy skoondogter. Hy betreur haar siekte nou en gee haar hartlik toestemming om van Eltham na Fulham te verander waarvoor sy so lank tevergeefs gebid het. " . Philip se afsterwe het ook in die beste belang van koning Henry gedien omdat dit beteken dat die pas weduwee Juana vry kon trou ...
Henry VII was verlief op die blouoog en rooibruin Juana van Castilië sedert hul onverwagte ontmoeting in Januarie 1506. Destyds het die skip wat Philip en Juana van Nederland na Castilla vervoer het, deur stormagtige storms ontmoet wat hulle genoodsaak het om by Weymouth aan te lê. in Dorset. "Toe hy sy kans aangryp, lok Henry Philip ingelê en vermaak hom koninklik by Windsor Castle en Richmond Pakant wat hom vlei met uitspattige en duur vermaaklikheid en hom oorlaai met geskenke en aandag. Een resultaat was 'n handelsooreenkoms wat baie gunstig was vir die Engelse handelsgilde " .
Toe Juana formeel aan die Engelse hof voorgehou word, het 'n waarnemer aangeteken dat koning Henry wag om haar te groet, het hy daarna 'gesoen en haar omhels "... en ondanks Phillip se pogings om hulle uitmekaar te hou, het Juana 'n gunstige indruk op [hom] ".
Kort na haar aankoms is Juana vir die eerste keer in tien jaar herenig met haar suster Catherine, dit sou die laaste keer wees dat hulle mekaar ooit sou sien.
Catherine het in Oktober 1506 aan Juana geskryf dat hul kort reünie haar gegee het "groot plesier" en dat sy hartseer was oor Juana's "Skielike en haastige vertrek." Catherine het dit bygevoeg "Die groot liefde [Henry VII] is bekend en voel nog steeds teenoor u koninklike hoogheid sedert daardie tyd tot nou toe, is bekend" .
Daar kan geen twyfel bestaan ​​dat Henry Catherine oorreed het om hierdie brief aan haar suster te skryf nie. Hy het die hoop gehad om Juana se liefde en haar hand in die huwelik te wen. Catherine het gehoop dat as Juana sou instem om met koning Henry te trou, dit haar eie kans op trou sou verbeter met prins Henry.
As Juana - wat nog oor die dood van haar man getreur het - weer sou trou, sou die koninkryk van Kastilië hoofsaaklik onder die beheer van haar man val. Nadat hy die bewind van Kastilië vir homself verseker het, was Ferdinand nie van plan om die beheer aan iemand anders af te staan ​​nie.
Alhoewel Ferdinand nooit sou toelaat dat Juana met Henry VII trou nie, het dit hom nie gekeer om die vooruitsig op 'n huwelik as 'n manier om hom te beheer nie. In een van Ferdinand se antwoorde op Henry se versoek om met Juana te trou, het hy hom meegedeel "dat dit 'nog nie bekend was of koningin Juana geneig is om weer te trou' ' . Ferdinand se vae reaksie het Henry net bemoedig in sy soeke na Juana se huwelik.
Uiteindelik het Ferdinand vir dr. De Puebla laat weet dat Juana nog steeds rou oor haar man en dat haar oormatige hartseer haar geestelik ongeskik gemaak het om met iemand te trou. Koning Henry het 'n nederlaag erken (maar weier om te glo dat sy regtig kranksinnig was) en het sy voorstel om in Junie 1508 met Juana te trou, formeel teruggetrek.
In 1507 stuur Ferdinand nog 'n Spaanse ambassadeur na Engeland om oor Catherine se huwelik met prins Henry te onderhandel. Die man wat hy gekies het, was 'n politikus en militêre bevelvoerder met die naam Gutierre Gomez de Fuensalida.
Fuensalida het geloofwaardigheid gevind in Catherine se klagtes oor dr. De Puebla. Hy het dit aan sy meester gerapporteer "[Dr. de Puebla] is 'n dienskneg van die koning van Engeland, en alhoewel daar nie twee teenoorgesteldes in een persoon in hierdie persoon kan wees nie: sy hart is Engels en sy tong is Castiliaans " . Fuensalida het ook opgemerk oor Catherine se gesondheid en geskryf dat sy 'so siek en vertroostend 'dat hy skaars die woorde kon kry om haar toestand te beskryf' .
Fuensalida het onvermoeid daaraan gewerk om koning Henry se twyfel oor die ontvangs van die 100,000 krone wat die res van Catherine se bruidskat uitgemaak het, nie te kalmeer nie. Maar niks wat die ambassadeur belowe het, het Henry tevrede gestel nie.
Uiteindelik het die koning so gefrustreerd geraak met Fuensalida en die gesprek oor die huwelik van sy seun met Catherine dat hy geweier het om met die ambassadeur te vergader.
Fuensalida moes etlike weke met Henry se ewe vyandige en strydlustige raadslede vergader. Toe koning Henry uiteindelik weer Fuensalida in sy teenwoordigheid toelaat, eindig hul vergadering rampspoedig. Die koning was weer woedend oor die ambassadeur, hierdie keer omdat hy dit impliseer hy en sy seun was steeds wetlik verplig om die huwelikskontrak na te kom.
Alhoewel hy kwaad was vir Fuensalida, was koning Henry bereid om te luister na die klagtes van Catherine van Aragon.
In geen onseker terme Catherine 'Het hy reguit by hom gekla [Henry VII] dat sy in die veertig dae van die vastyd nie toegang tot hom gehad het nie [Henry, Prins van Wallis.] ".
Sedert prins Arthur se dood het die koning sy laaste oorlewende seun styf gehou. Fuensalida het aan sy meester gerapporteer dat prins Henry was 'Nooit toegelaat om uit die paleis te gaan nie, behalwe vir oefening deur 'n privaat deur wat na die park lei. Op hierdie tye word hy omring deur diegene wat veral deur die koning aangestel is as sy leraars en metgeselle, en niemand anders in sy lewe durf hom nader nie. Hy eet alleen en spandeer die grootste deel van sy dag in sy kamer, wat geen ander ingang het as deur die kamer nie koning se bedkamer. Hy is onderdanig aan sy pa en ouma en maak nooit sy mond oop in die openbaar nie, behalwe om 'n vraag van een van hulle te beantwoord. " 
Eerder as om Catherine se klagtes aan te spreek, 'Henry - vergesel van sy ma - het homself verskoon op grond van siekte en woedend oor Ferdinand se optrede, terwyl hy die' arme prins 'wat nie sy skulde betaal het nie en wreed opgesluit het [Juana]." 
Fuensalida het aan Ferdinand gerapporteer dat kort nadat die koning met haar vergader het, 'Catherine se woonkwartiere [was] afgradeer en dat sy nou oor koninklike stalle woon " . Koning Henry kondig toe aan dat hy nie dink dat die huwelik tussen die prins en Catherine ooit sou gebeur nie omdat Ferdinand dit nie kon bekostig om die bruidskat te betaal nie.
Koning Henry se slegte humeur is vererg deur sy toenemend slegte gesondheid. 'Kort voor Paasfees 1507 het die koning 'n verwoestende aanval van' quinsy's 'op 'n peritonsillêre abses gekry, en vir byna 'n week lank hy moes weesen nie in staat om swtoelaat dat "hy so swak was dat hy gedink het dat hy sou sterf." Henry se gesondheid is kortliks aan hom herstel, maar deur "Februarie 1508 was hy weer siek, ly aan verbruik of phthisis, 'n progressiewe vermorsende siekte, hoewel sy dokters vir hom gesê het dat dit weer jig is" .
Om by Henry se griewe te voeg, weier Ferdinand om die verloofing van sy kleinseun Karel van Gent te ondersteun syne dogter Mary het veroorsaak dat 'n dieper rif tussen die vurige monarge ontstaan ​​het.
Toe Henry Fuensalida ontbied om sake verder te bespreek, stel Fuensalida hom voor dat dit nie net moet nie hy die res van Catherine se bruidskat prysgee, maar dat hy ook die verlowing van Mary en Charles moet ophou. Natuurlik was Henry ontsteld en beledig oor so 'n idee. Na 'n paar keusewoorde wat op die Spaanse ambassadeur gerig is, het Henry Catherine in haar slaapkamer gekonfronteer.
"My dogter," begin Henry vir Catherine, 'Ek, vir die groot liefde wat ek vir julle gehad het, het julle my twee seuns gegee, albei my erfgename ... en ek het ander vroue geweier wat net so goed soos julle was ...' het hy dit toe gesê "Hy en sy seun was vry," uit die huwelikskontrak omdat Ferdinand gehad het "Belowe [om die bruidskat te betaal] binne die vasgestelde tyd " en versuim het om dit te doen. Die koning laat Catherine ook weet dat hy ontevrede is met haar pa "Weier om die verklaring te onderteken ... wat die huwelik bevestig [Charles en Mary]" 
Henry se harde woorde het die gewenste uitwerking gehad, want hy het Ferdinand in Desember 1507 oortuig om in die openbaar toestemming te gee vir Charles en Mary se verloofing.
Ook in 1507 (voordat Fuensalida sy posisie by die Engelse vervul het), "Stuur Ferdinand [Catherine] die formele geloofsbriewe om as sy ambassadeur in Engeland op te tree " . Die historikus Elizabeth Norton skryf in haar boek "Die geïllustreerde vroue van Henry VIII " dat Catherine se posisie as ambassadeur in Engeland (die eerste vrou wat dit ooit gedoen het) haar status aan die Engelse hof verbeter het. En hoewel Catherine geblyk het dat sy doeltreffend was in haar pligte, was dit die feit dat sy gedurende die jare van 1506-1508 'n magtiger persoon nodig gehad het om haar saak te beywer ...
Die persoon by wie die prinses die meeste vertrou sou word, was 'n Castiliaanse broeder met die naam Fray Diego Fernandez.
Fray Diego is amptelik aangestel as belydenis van Catherine in April 1507. Kort voor lank het die bekoorlike, maar listige belydenis die jong en indrukwekkende prinses oor prakties elke aspek van haar lewe adviseer en beheer.
In 'n brief van 4 Maart 1509 het Fuensalida Ferdinand in kennis gestel van 'n bisarre voorval wat tussen Catherine en Fray Diego plaasgevind het:
'Koning Henry het die prinses Katherine en prinses Mary gevra om na Richmond te gaan, waarheen hy was van plan om hulle te ontmoet. Wanneer tPrinses Katherine was gereed om te begin, die pastoor kom in haar kamer en sê vir haar: "Jy sal nie vandag gaan nie." Die prinses het weliswaar die nag opgegooi, maar was heeltemal gesond, en die afstand wat sy moes aflê, was ten minste minder as een liga. Sy protesteer daarom dat sy nie siek is nie en hou nie daarvan om alleen agtergelaat te word nie. Die broeder het egter haar besware op 'n hoogmoedige manier deur die kategoriese opdrag van die hand gewys: 'Ek sê vir jouu dat u op pyn van sterflike sondegang gaan nie vandag nie. " Die prinses, wat dit nie gewaag het om hom ontevrede te wees nie, het geen ander keuse gehad nie en het die vernedering ondergaan om vir prinses Maria te vertel ... dat sy nie kon gaan nie " .
Dit is belangrik om te onthou dat Catherine in hierdie stadium van haar lewe naïef, kwesbaar was en dringend 'goeie raad' nodig gehad het. Dit het haar 'n maklike prooi gemaak "Hoogmoedig en losbandig" jong mans soos Fray Diego, wat alles wat die hoflewe kon bied, wou benut.
Catherine ontken die gerugte van die hof dat sy en Fray Diego liefhebbers was, ten sterkste. Sy het egter geweier om haar liefde vir hom te verberg, sy het selfs so ver gegaan om te sê dat hy die: "Beste belydenis wat ooit 'n vrou in my posisie gehad het, met betrekking tot sy lewe sowel as sy heilige leer en vaardigheidsbriewe" .
In 1515 is Fray Diego skuldig bevind aan 'hoereer' met verskeie vroue by die hof en - ondanks sy pleidooie - is hy teruggestuur na Spanje. Catherine skryf aan haar pa 'smeek hom om die guns van die broeder te bewys, aangesien hy "haar getrou gedien het al die tyd wat hy in Engeland was, en baie beter as wat sommige mense voorgee". .
In 1509 word Fuensalida uit sy pos as Spaanse ambassadeur herroep nadat hy nie kon koning Henry oortuig om in te stem tot die eise van Ferdinand nie.
En nadat sy sewe jaar in Engeland as bruid was, het weduwee en 'n virtuele gevangene genoeg gehad. Haar gemoed het heeltemal verpletter, en Catherine het haar gedink dat sy nooit met prins Henry sou trou nie. Sy het in Maart 1509 aan haar pa geskryf dat sy na Spanje sou wou teruggaan "Sy kan die res van haar lewe deurbring om God te dien." .
Op 21 April 1509 sterf Henry VII op twee en vyftigjarige ouderdom aan tuberkulose. Hy is die volgende maand ter ruste gelê saam met sy eerste en enigste vrou, Elizabeth van York, in die Henry VII -kapel in die Westminster Abbey. Nadat hy drie en twintig jaar lank oor Engeland regeer het, was die eerste regeringstyd van Tudor King op 'n einde, en die kroon het oorgedra aan sy sewentienjarige seun Henry.
Daar is 'n gewilde legende dat die sieklike koning 'n sterfbed versoek het dat sy seun met Catherine van Aragon sou trou. Na alle waarskynlikheid is hierdie verhaal bloot Tudor -propaganda 'Denkbaar as Henry VII nog 'n paar jaar geleef het, sou hy en Maximilian (die Heilige Romeinse keiser) die Henry VIII/Eleanor-wedstryd ongeveer 1510-1511 gereël het. .
Een van die redes waarom Henry met Catherine getrou het, was omdat sy jonk en mooi was en daar geen rede was om te twyfel dat sy nie 'n vriendelike vrou sou wees wat hom manlike kinders sou gee nie. Catherine se lang geskiedenis met en die nabyheid aan die nuwe koning het haar 'n maklike keuse gemaak as sy bruid. Henry was ook angstig om die magtige pa van Catherine te paai wat hom aangespoor het om met haar te trou.
Wat die res van Catherine se bruidskat betref, het Ferdinand dit nooit betaal nie, ondanks die belofte aan Henry VII kort voor laasgenoemde se dood dat die betaling gereed was om gestuur te word.
Op 11 Junie 1509 is Henry en Catherine in Greenwich Palace getroud. Twee weke later is hulle tydens 'n gesamentlike seremonie in die Westminster Abbey as koning en koningin van Engeland gekroon.
In Mei 1533 laat Henry VIII sy huwelik met Catherine nietig verklaar op grond daarvan dat sy nooit werklik sy vrou was nie omdat sy met sy broer getroud was.
Catherine het haar laaste jare op die Kimbolton -kasteel deurgebring, bygewoon deur 'n handjievol van haar betroubaarste dames en bediendes. Mary se pleidooi om haar sterwende moeder te sien, is ontken deur haar pa, wat gevrees het dat 'n ontmoeting tussen Maria en Catherine sou lei tot die neef van laasgenoemde, Karel V die Heilige Romeinse keiser, oorlog teen Engeland verklaar.
Intussen het Henry saam met een van Catherine se voormalige dames gespeel: die jong en verleidelike Anne Boleyn. Hy het sy huwelik vernietig en die Rooms -Katolieke Kerk verbreek om van Anne sy koningin te maak.
Op 7 Januarie 1536 sterf Catherine van Aragon op vyftigjarige ouderdom. Sy is op 29 Januarie begrawe in die Peterborough -katedraal, nie as die koningin van Engeland nie, maar as die weduwee -prinses van Wallis.
Terwyl die res van die land oor die verlies van hul geliefde Spaanse koningin getreur het, het Henry en Anne daarin verlustig. Volgens die Spaanse ambassadeur Eustace Chapyus, kort nadat die nuus uitgebreek het dat Catherine dood is, het die koning en koningin fees gevier deur 'n weelderige geselligheid na die hof te gooi.
Skinderpraatjies het begin versprei dat Anne Boleyn Catherine vergiftig het om van haar grootste mededinger ontslae te raak. Alhoewel daar nooit 'n klag teen Anne gebring is nie, berus die grondslag vir hierdie gruwelike beskuldiging grootliks op die resultate van die lykskouing van Catherine. Eustace Chapyus het aan Charles V geskryf dat die chandler dit berig 'Het hy binne gevind die hart iets swart en rond, wat sterk by die konkaviteite gehou het " . Tans glo mediese historici dat die donkerte en groei in die hart van Catherine waarskynlik deur 'n kankergewas veroorsaak is.
Die dood van Catherine en Anne se teregstelling weeg min op Henry se gewete. Sy energie is eerder elders bestee, hoofsaaklik in sy strewe om 'n seun te verwek om hom op die troon op te volg. Op 12 Oktober 1536 word die wens van Henry VIII vervul toe sy derde vrou Jane Seymour die lewe geskenk het aan prins Edward.
Jane sterf twaalf dae later aan kraamkoors, en oor die volgende drie jaar trou Henry met Anne van Cleves, Katherine Howard en Katherine Parr. Maar nie een van sy vrouens het so lank gehou of hom meer liefgehad as wat Catherine van Aragon gedoen het nie.
Op 28 Januarie 1547 sterf Henry VIII op die herdenking van sy vader se geboorte. Hy is begrawe langs sy derde vrou Jane in die St. George's Chapel in Windsor Castle.
Katarina van Aragon het baie beproewinge beleef om koningin van Engeland te word, en ongelukkig het haar verhaal in 'n tragedie geëindig. Maar was haar ongeluk vooraf bepaal?
Daar is 'n interessante gedeelte in die boek van historikus Julia P. Geraldo: "In Triumph's Wake: Royal Mothers, Tragic Daughters en die prys wat hulle betaal het. " Geraldo skryf dat voordat Catherine en haar dienaars die stad Coruna bereik het, "[Hulle] het Santiago de Compostela besoek: een van die belangrikste pelgrimstogte in die Christendom. Binne die katedraal van die stad het Catherine die beroemde butafumerio gesien swaai. Die tou wat die massiewe wierookbak gevul met wierook bevat, het gebreek. Dit word as 'n slegte teken vir die prinses beskou, want die storie lui dat wanneer die tou van die butafumerios klap terwyl die wierookbak swaai, daar ongeluk sal volg. .
Kort na Catherine se uitstappie na die katedraal, vaar sy na Engeland om met Arthur Tudor te trou ...
Let wel: Mary Tudor (dogter van Henry VII) trou nooit in 1514 met Karel van Gent nie, ook wel Charles V die Heilige Romeinse keiser, sy trou met koning Lodewyk XII van Frankryk, en later Charles Brandon, hertog van Suffolk in 1515. Catherine's van Aragon se suster - bekend in die geskiedenis as "La Loca" - Juana, is deur Ferdinand in die kasteel van Tordesillas (met haar jongste dogter) in die tronk gesit toe hy in haar naam in Kastilië heers. Juana het nooit weer getrou nie.
37. 49. 53. "Kalender van briewe, versendings en staatsdokumente met betrekking tot die onderhandelinge tussen Engeland en Spanje bewaar in die argief in Simancas en elders" Deel 1. Longban, 1862
2. "The Book of the Princes of Wales, Heirs to the Crown of England" Dr Doran (John)/ Richard Bentley, 1860
3. "A History of Plymouth" Llewellynn Frederick en William Jewitt
4. "Monarge, moorde en minnaars: 'n kalender van koninklike dae" David Hilliam
5. 9. 14. 39. 42. "Young Henry: The Rise of Henry VIII" Robert Hutchinson
6. "Erfgename van die troon: Die verhaal van die prins van Wallis" Annette Joelson
"Royal Weddings" Emily Brand
"The Virgin Queen: A Personal History of Elizabeth I" Christopher Hibbert
10. 26. 50. "Catherine of Aragon: An Intimate Life of Henry VIII 's True Wife" Amy -lisensie
11. "Elizabeth van York" A. Okerlund
12. 27. "Sister Queens: The Noble, Tragic Lives of Katherine of Aragon and Juana, Queen of Castile" Julia Fox
15. "Blood Sisters: The Women Behind the Wars of the Roses" Sarah Gristwood
16. 17. "House of Tudor" Alison Plowden
18. "Henry VII" Stanley Bertram Chrimes
19. 26. 48. 51. 54. "In Triumph 's Wake: Royal Mothers, Tragic Daughters, and the Price They Paid for Glory" Julia P Geraldi
21. "Mary Tudor: Engeland se eerste koningin#8217" Anna Whitelock
22. "'n Nuwe geskiedenis van Engeland vanaf die vroegste rekeninge van Brittanje tot die bekragtiging van die vrede van Versailles, 1763" Thomas Mortimer
23. "Henry VII: The Maligned Tudor King" Terry Breverton
24. 30. "The Six Wives of Henry VIII" Alison Weir
25. 52. "The Tudors" Timothy Venning
28. "Die Franse koningin se briewe: Mary Tudor Brandon en die huwelikspolitiek in die sestiende-eeuse Europa" E. Sadlack
29. 39. 40. 41. 43. 46. "Catherine van Aragon" Patrick Williams
34. "Die vroue van Henry die agtste en die dele wat hulle in die geskiedenis gespeel het" Martin Andrew en Sharp Hume
36. "Lives of the Queens of England from the Norman Conquest" Agnes Strickland en Elizabeth Strickland
38. "The Reign of Henry VII from Contemporary Sources" Albert Fredrick Pollard
45. "The Royal Doctors, 1485-1714: Mediese personeel by die Tudor- en Stuart-howe" Elizabeth Lane Furdel
47. "The Illustrated Six Wives of Henry VIII" Elizabeth Norton
48. "Kalender van staatsblaaie, Spanje: aanvulling op volumes 1 en 2, Koningin Katherine Bedoel die huwelik van koning Henry VII met koningin Juana"Uitg. G A Bergenroth (Londen, 1868)
Katharine is gebore op 16 Desember 1485 in Alcala de Henares, in die aartsbiskop van Toledo se paleis. Haar vroeë lewe beloof 'n toekoms van prag en sukses, indien nie persoonlike geluk nie. Haar ouers, Ferdinand van Aragon en Isabella van Kastilië, was legendes in Europa. Hulle huwelik het die koninkryk van Spanje verenig en saam het hulle die More uit Granada verdryf. Katharine se ma was diep vroom en baie intelligent. Haar kinders, selfs die dogters, het uitstekende opvoeding ontvang. Katharine se broer Juan en suster Joanna is in die kragtige Hapsburg -gesin getroud en twee ander susters, Isabella en Maria, sou elkeen met die koning van Portugal trou. Katharine is aan Engeland belowe dat die verloofingskontrak voor haar vierde verjaardag afgehandel is. Die eilandnasie, wat so lank geskeur het tussen die niggies van Plantagenet wat om die troon veg, word nou beheer deur Henry Tudor. Hy was getroud met die dogter van die voormalige koning van Plantagenet, Edward IV, en het in 1486 'n manlike erfgenaam gehad en 'n begeerte om die stabiliteit en geldigheid van sy nuwe dinastie vas te stel. 'N Wedstryd met 'n Spaanse prinses sou hom albei gee. En so het Katharine, trots en plegtig en vergesel van 'n groot bruidskat, in 1501 na Engeland gekom.
Sy trou prins Arthur binne 'n paar weke na haar aankoms. Dit was 'n groot viering in Londen, en daar was alle verwagtinge van 'n heerlike toekoms vir beide man en vrou. Hulle vertrek na Ludlow Castle, die regeringsetel van die Prins van Wallis, en binne ses maande is Arthur dood. Dit was die gevreesde sweet siekte. Die nuus het sy ouers verwoes. Katharine keer terug na Londen, maar word nie huis toe gestuur nie. Henry VII het reeds aan haar ouers geskryf oor 'n ander huwelik.
Katharine is nou belowe aan die jonger broer van Arthur, Henry. Hy is gebore op 28 Junie 1491 en was amper ses jaar jonger as Katharine. Maar hy was sterk en gesond, en word reeds beskou as 'n voorbarige verstand. Voor sy broer se dood was hy bestem vir die kerk en is hy daarvolgens opgevoed. Maar nou was hy die toekomstige koning en as sodanig het hy 'n toekomstige vrou nodig gehad. Henry VII verloof die jong Henry aan die weduwee van sy broer, 'n plan wat 'n pouslike bedeling vereis. Ferdinand, in stryd met Frankryk, was angstig om sy Engelse bondgenoot Isabella se vroomheid tevrede te stel, het die plan moontlik verwoes, maar sy was besig om te sterf en het nie protesteer nie. Katharine en haar duenna, Dona Elvira, het albei geskryf dat haar huwelik met Arthur nog nooit voltooi is nie. Pous Julius II het die bedeling toegestaan.
Die nuwe verloofing is moontlik aangespoor deur die legendariese gierigheid van Henry VII. Katharine het die helfte van haar bruidskat by die huwelik met Arthur saamgebring as sy huis toe kom, haar huwelikskontrak vereis dat die bruidskat terugbesorg moet word. Haar erfenis as weduwee -prinses van Wallis was ook aansienlik. As sy uit Engeland vertrek, sou die vaste inkomste ook so wees.
Miniatuurportret van Katharine van Aragon deur Lucas Horenbout
Katharine skryf self aan haar pa dat sy nie in Engeland wil bly nie, maar dat sy sy besluit sal gehoorsaam. Miskien het sy al genoeg van Henry VII se karakter geleer om te weet dat sy skaam behandel sou word. Ten spyte van haar koninklike posisie, het sy in armoede geleef. Die Spaanse ambassadeur was genoodsaak om haar benodigdhede te koop en sy kon nie haar dienaars betaal nie. En binnekort impliseer Henry VII dat hy die Spaanse verloofing sou verbreek. Katharine was die volgende sewe jaar in 'n toestand van politieke limbo. En toe hy veertien geword het, het Henry VII sy seun in die openbaar laat verloof het deur te beweer dat die huwelikskontrak sonder sy medewete of toestemming aangegaan is. Tog bly Katharine in Engeland.
In 1509 is die situasie met skrikwekkende spoed opgelos. Henry VII sterf en sy agtienjarige seun word koning. Knap, trots en deurspek met die romantiese gees van ridderlikheid, trou hy dadelik met Katharine. Het hy uit 'n gevoel van verpligting met haar getrou? Is dit omdat hy, soos hy later beweer het, sy pa se laaste wens wou respekteer? Het politieke raadslede die Spaanse alliansie aangemoedig? Of was hy lief vir die waardige en lieflike jong prinses? Dit is onmoontlik om te weet. Maar hulle het beslis opgetree soos 'n liefdevolle en liefdevolle paartjie, ver buite die tipiese koninklike huwelike. Daar was openbare toewyding van toegeneentheid, liefdesverklarings en respek, en vir 'n lang tyd was sy ook 'n noue politieke raadgewer.
Die hof van Henry VIII was vol vreugde en viering. Dit was 'n welkome afwyking van die soberheid van sy pa se heerskappy. Katharine was die perfekte huwelik, selfs toe die politiek haar pa daartoe lei om Henry te verneder en te verraai. Katharine erken dat sy moet kies tussen onwrikbare ondersteuning van haar pa en lojaliteit aan haar man. Sy het Henry gekies, hoewel sy Lord Chancellor, kardinaal Wolsey, haar nooit vertrou het nie en eerder 'n Anglo-Franse alliansie bevoordeel. Sy invloed en Henry se vermoede het daartoe gelei dat die koning haar politieke advies verontagsaam het.
Die belangrikste plig van Katharine was persoonlik en polities om kinders te baar, soveel as moontlik en verkieslik seuns. Dit was veral belangrik in Engeland, aangesien Henry VIII die enigste oorlewende seun van sy vader was. Katharine was nog lank nie onvrugbaar nie en het haar bes gedoen in die eerste nege jaar van hul huwelik, sy het minstens ses keer swanger geword. Sy het twee keer miskraam, een keer 'n doodgebore dogter gebaar, en twee seuns is binne weke dood. Die enigste kind wat oorleef het, was 'n dogter, prinses Mary, gebore in 1516. Katharine se laaste aangetekende swangerskap was in 1518, toe sy drie-en-dertig jaar oud was.
Henry was nie ontevrede met die geboorte van Maria nie. Hy het ambassadeurs verseker dat as dit hierdie keer 'n dogter was, 'n seun beslis sou volg. Maar dit was gou duidelik dat daar geen seuns sou wees nie. Die ouderdomsverskil tussen hy en Katharine was nou meer opvallend. Die koningin, wat sukkel met gereelde swangerskappe en konstante spanning, lyk ouer as haar jare. Henry was 'n baie verstandiger koning as die meeste; hy het net twee ernstige sake gehad tydens sy huwelik met Katharine. Maar een van sy minnaresse, Elizabeth Blount, het vir hom 'n seun gebaar. Dit was duidelik dat hy seuns kon hê, maar die koningin kon nie.
Teen 1527 was die vraag oor die opvolging die dringendste kwessie waarmee die koning te kampe het. Twee jaar tevore het hy sy buite -egtelike seun, die hertog van Richmond, die titel gegee en aan hom groot boedels toegestaan. Baie, insluitend Katharine, was van mening dat dit 'n voorlopige stap was om hom as troonopvolger te noem. Dit het nooit gebeur nie en Richmond sou in 1536 sterf, maar tot dan was dit moontlik. Henry het prinses Mary na die Ludlow -kasteel gestuur as prinses van Wallis en sy amptelike erfgenaam, maar selfs dit het die gerugte of haar ma se kommer nie gestuit nie. Katharine het Henry gekonfronteer, hy het woedend gereageer en verskeie van haar geliefde Spaanse bediendes ontslaan.
Die koning het nou hoop op 'n wettige erfgenaam. Hy het die jaar tevore verlief geraak op 'n jong Engelsman, Anne Boleyn. Sy was die suster van 'n voormalige minnares en het geweier om self die standpunt in te neem. Henry, wat ook diep vroom was en 'n student in die teologie was, kyk nou na sy huwelik met Katharine. Hy het veral na die teks in Levitikus gekyk, wat skynbaar direk na sy eie lewe verwys het. As 'n man sy broer se vrou neem, is dit 'n onrein ding. Hulle sal kinderloos wees. '(Levitikus , XX, 21)
Hulle was natuurlik nie kinderloos nie, maar 'n dogter was nie die erfgenaam wat hy nodig gehad het nie. Geen vrou het probeer om Engeland te regeer sedert die rampspoedige Matilda -eeu -miniatuurportret van Katharine van Aragon deur Lucas Horenbout voorheen nie. Henry het nou vas geglo dat sy bloedskande -huwelik van die begin af gedoem was.
Maar hoe kon hy die huwelik nietig verklaar? Hy moes die huidige pous, Clemens VII, oortuig dat die bedeling van sy voorganger onvoldoende was. Dit het die Bybel direk weerspreek en het geen verdienste nie. Dit moes eenvoudig genoeg gewees het. Koninklike huwelike is vir baie minder vernietig. Maar neef van Katharine, Charles V, was die Heilige Romeinse keiser en hy was nie van plan om toe te laat dat sy tante afgedank word nie. Dit was nie uit persoonlike liefde of lojaliteit nie, maar uit 'n suiwer politieke houding. En na die 1527 -sak van Rome, het Charles die pous beheer.
Henry is gou in die wiele gery, ondanks uitgebreide werk deur Wolsey en ander adviseurs. Van haar kant af was Katharine in die duister gehou solank die koning dit kon regkry. Maar sy was geen dwaas nie. Sy het geweet van die romanse tussen haar man en meesteres Boleyn, sy het geweet Henry vermy haar geselskap, hoewel hy nougeset was om amptelike funksies saam met haar by te woon. Hy het altyd haar onbetwisbare waardigheid en welsprekendheid gerespekteer. Hy wou nie teen Katharine veg nie, hy wou 'n vriendskaplike einde aan hul vakbond hê en hy was bereid om vrygewig te wees.
Toe die nuus van sy voornemens amptelik word, het sy advies gekry, maar slegs die wat deur die koning gekies is. Sy wend haar tot die Spaanse ambassadeur en goeie vriende by die hof vir ondersteuning. Anne Boleyn was nie gewild nie en Katharine was 'n gerespekteerde en geliefde koningin. Die koning het spoedig onder die skande van sy planne gekom.
Maar Henry was net so vas oortuig van die geregtigheid van sy saak as Katharine van haar. Hy het die Bybel gelees waaroor hy die kwessie bespreek het met prominente teoloë, en hy het selfs die verhore van die saak by Europese universiteite geborg. Beide die koning en die pous het geweet daar is 'n geldige grondslag vir die nietigverklaring en 'n dringende nasionale behoefte daarvoor. Clement kon dit toegestaan ​​het sonder om sy gewete te pla. En met die verspreiding van Lutheranisme in die Duitse state, wou Clement nie die lojale en toegewyde koning van Engeland teëhou nie.
Maar die Engelse koning kon nie gehelp word ten koste van die Heilige Romeinse keiser nie. Dit is gou duidelik duidelik gemaak.
Die pous was seker dat hy weinig anders kon doen. En etlike jare het die 'King 's Great Matter ' Engeland verteer en Europa gefassineer.
Henry is onvermydelik moeg vir die eindelose optog van pouslike erfenisse en herhalende verhore. Hy word ouer en Anne word ongeduldig. Haar jeugdigheid word verniet vermors, het sy aan die koning gesê. Intussen moedig Katharine Mary aan om hardnekkig te wees om haar regte as prinses te beskerm. Mary het haar vader se guns verloor en is verbied om haar ma te besoek.
Uiteindelik, in 1533, doen Henry die enigste ding wat hy kon om die huwelik te beëindig. Hy verwerp die gesag van die Heilige Stoel en verklaar homself tot die opperhoof van 'n nuwe Kerk van Engeland. Sy aartsbiskop van Canterbury, Thomas Cranmer, het die langverwagte besluit van nietigheid uitgevaardig. Katharine was nie meer koningin van Engeland nie, maar prinseshuweliks van Wallis. Prinses Mary was nou buite -egtelik, en gerugte het versprei dat Anne Boleyn uiteindelik aan die koning geswig het en swanger was.
Katharine is uit die hof verban en na 'n opeenvolging van klam en onaangename kastele. Sy het maar 'n handjievol bediendes gehad, want min sou haar koningin noem en sy wou nie prinses noem nie. Dit was 'n teken van haar vroeë opvoeding dat sy sagmoedig, diep vroom was en geglo het in gehoorsaamheid aan haar man, maar sy was ook 'n trotse en intelligente prinses van Spanje. Sy sou nooit toelaat dat haar waardigheid, of dié van haar dogter, vernietig word nie. Uiteindelik het hierdie hardnekkige gees haar en Maria baie meer skade as goed aangedoen. Katharine was ongetwyfeld eerlik toe sy haar huwelik met Arthur onvoltooid verklaar, maar die waarheid was koue troos in die laaste jare van haar lewe.
Haar laaste jare was eensaam en hartseer.Die Spaanse ambassadeur het haar op hoogte gehou van gebeure van buite en briewe aan haar dogter gesmokkel, maar sy was dikwels siek en het gebid. Die onreg wat sy deur Henry gely het, het haar met hartseer eerder as woede vervul. Miskien is sy geïnspireer deur haar leuse, Nederig en lojaal, want so het sy gebly.
Sy sterf in Kimbolton Castle op 7 Januarie 1536, drie weke na haar vyftigste verjaardag. Daar was gerugte dat sy vergiftig is. Maar as Henry so geneig was, sou hy dit jare tevore probeer het en hom baie moeite gespaar het. 'N Langdurige siekte en die sielkundige gevolge van haar ballingskap was die ooglopende oorsake. Sy is begrawe in die Peterborough Abbey met die hele seremonie wat by die weduwee van die prins van Wallis pas. Henry het nie die begrafnis bygewoon nie, ons weet nie of hy Katharine se laaste brief aan hom gelees het nie. Dit was 'n liefdesbrief en sy het dit onderteken 'Katherine the Queen '.
Die tragedie van hul nietigverklaring was dat beide hy en Katharine ewe oortuig was van hul oorsake. Vir die moderne leser is beide argumente oortuigend. Dit is 'n ironiese voetnoot van haar lewensverhaal dat Katharine, so 'n toegewyde en vroom Katoliek, die Hervorming per ongeluk na Engeland gebring het.
Die kroning van koning Henry VIII & Katharine van Aragon, 1509
Die rekening regs is geskryf deur die Tudor -kronikus Edward Hall.
Henry VIII is gebore op 28 Junie 1491, die tweede seun van koning Henry VII en Elizabeth van York. Hy was oorspronklik bestem om aartsbiskop van Canterbury te wees, maar sy ouer broer, prins Arthur, is in 1502 oorlede, kort nadat hy met die Spaanse prinses Katharine van Aragon getroud is. En so word Henry op 18 -jarige ouderdom koning van Engeland.
Henry trou enkele weke na sy pa se dood met sy weduwee se weduwee. Hy het beweer dat dit Henry VII se sterwende wens was, maar dit is te betwyfel. Die toestand van Katharine het 'n beroep gedoen op Henry se ridderstap wat hy respekteer en bewonder. Hulle was meer as twintig jaar getroud en was lank saam gelukkig. Maar die gebrek aan 'n manlike erfgenaam en toenemend verskillende lewenstyle het nie verrassend gelei tot 'n emosionele skeiding nie, Henry raak verlief op 'n ander, baie jonger vrou.
Henry en Katharine is op 11 Junie 1509 getroud en saam gekroon in die Westminster Abbey op 24. Oor die volgende nege jaar het Katharine ses kinders gebaar, waarvan slegs een oorleef het. Haar huwelik met Henry is teen haar wil in 1533 nietig verklaar en sy sterf drie jaar later.
Die volgende dag, 'n Sondag, en ook Midsummer 's Day, verlaat die edele prins saam met sy koningin die paleis na die Westminster Abbey op die vasgestelde uur. Die baronne van die Cinq Ports het afdakke gehou oor die koninklike egpaar wat op 'n gestreepte lapstraal getrap het, wat onmiddellik deur die skare opgesny is toe hulle die abdy binnegekom het. Binne, volgens heilige tradisie en ou gebruik, is sy genade en die koningin gesalf en gekroon deur die aartsbiskop van Canterbury in die teenwoordigheid van ander prelate van die koninkryk en die adel en 'n groot aantal burgerlike hooggeplaastes. Die mense is gevra of hulle hierdie edelste prins as hul koning sou neem en hom sou gehoorsaam. Met groot eerbied, liefde en bereidwilligheid reageer hulle met die kreet 'Ja, ja '.
Toe die seremonie afgehandel was, het die here geestelik en tydelik hulde aan die koning gebring en met toestemming van die koningin teruggekeer na Westminster Hall, elkeen onder sy afdak, waar die heer marshal met sy ampsdraad ingelui het almal op hul sitplekke. Elke edele en heer het na sy toegewese plek gegaan wat vroeër volgens senioriteit gereël is. Die tafel met nege stukke gedek met die koninklike landgoed aan die regterkant en die koningin se landgoed aan die linkerkant, is die eerste gang van die banket met 'n fanfare aangekondig. By die geluid kom die hertog van Buckingham op 'n groot laaier bedek met ryk geborduurde vullis, saam met die heer rentmeester op 'n perd bedek met gouddoek. Hulle twee het gelei tot die banket wat werklik weelderig was, en 'n groot aantal lekkernye bevat ook ongewone heraldiese toestelle en leuse.
Hoe kan ek die oorvloed van fyn en delikate tariewe beskryf wat voorberei is vir hierdie wonderlike en heerlike feesmaal, wat in die buiteland en in die vele en verskillende dele van hierdie ryk waaraan God sy oorvloed verleen het, kan beskryf. Of inderdaad die voorbeeldige uitvoering van die diens van die maaltyd self, die skoon hantering en verspreiding van die kos en die doeltreffende bestelling van die kursusse, sodat niemand van enige landgoed aan iets ontbreek het nie.
Die volgende dag het die bogenoemde verdedigende span, lady Pallas 's geleerdes, hulself voor die koning gereed gemaak vir die toernooi. Almal te perd en gewapen van kop tot voet, hulle het elkeen die een kant van hul pantserrokke en perdebandjies gemaak van wit fluweel geborduur met goue rose en ander toestelle, en die ander van groen fluweel geborduur met goue granate. Op hul kopstukke het elkeen 'n pluim goue damast gedra.
Terselfdertyd ry die ander kant in, die voorgenoemde agt ridders, volledig gewapen en geklee, net soos hul rande, in groen satyn geborduur met fyn goue takke. 'N Klompie manne, geklee in bosbouers of wildbewaarders, het 'n horing op hulle geloop, met pette en 'n slang wat bymekaar pas, wat 'n stel soos 'n park met wit en groen omheining daar rondom gerangskik het. Binne hierdie paddock was damherten en kunsmatige bome, bosse, varings, ensovoorts. Die hekke se hekke is eers voor die koningin opgerig en die hert het na die paleis se terrein gehardloop. Windhonde is toe losgelaat, wat die takbokke doodgemaak het, waarvan die lyke deur die bogenoemde ridders aan die koningin en die saamgestelde dames voorgehou is.
Crocheman, wat die vorige dag die goue lans ingebring het, het toe verklaar dat sy ridders die dienaars van die godin Diana was en terwyl hulle besig was met hul tydverdryf, het hulle nuus ontvang dat dames Pallas se ridders in hierdie dele gekom het wapens te verrig. Daarna het hulle die jaagtog verlaat en gekom om hierdie aande te ontmoet en om met hulle te veg vir die liefde van die dames.
Hy het bygevoeg dat as dames Pallas se ridders hulle oorwin of hulle dwing om die slagveld te verlaat, hulle die hertjies wat doodgemaak is en die windhonde wat hulle doodgemaak het, sou ontvang. Maar as die ridders van Diana hul teenstanders oorweldig, sou hulle die swaarde van die ridders kry en niks meer nie.
Toe hulle dit hoor, vra die koningin en haar dames die koning vir advies hieroor. Die koning het gedink dat daar miskien 'n mate van wrok tussen die twee partye was en was van mening dat die toestemming van die versoek tot 'n mate van onaangenaamheid sou lei, en besluit om nie met hierdie voorwaardes in te stem nie. Om die situasie te ontlont, is besluit dat beide partye die toernooi moet beveg, maar dat slegs 'n beperkte aantal houe toegelaat sal word.
Dit is gedoen en die twee kante verlaat die veld. Die rits het toe tot 'n einde gekom en die pryse is aan elke man toegeken volgens sy woestyne.
Catherine van Aragon is gebore in 1485 en oorlede in 1536. Catherine is gebore in Aragon, Spanje, en haar ouers was koning Ferdinand van Aragon en koningin Isabella van Castille. Sy was Henry VIII se eerste vrou en is geskei sodat Henry met Anne Boleyn kon trou.
Spanje en Engeland het 'n geskiedenis van swak diplomatieke betrekkinge en dit was algemeen in die vyftiende eeu (en ander) dat lede van 'n koninklike gesin 'n dogter of seun met 'n kind uit 'n ander koninklike familie trou om 'n beter verhouding tussen die twee lande te vestig . Dit was diplomatieke huwelike en die gedagtes van die betrokke mense is nie in ag geneem nie. In hierdie voorbeeld wou Henry VII 'n beter verhouding met die twee groot dele van Spanje (Castille en Aragon) hê, en Catherine se ouers wou dieselfde hê.
Catherine trou met Arthur, die prins van Wallis en Henry se ouer broer, in 1501. Toe Arthur onverwags in 1502 sterf, trou sy met die destydse prins Henry, aangesien Henry VII vasbeslote was om die beter betrekkinge met Spanje sedert Arthur en Catherine se huwelik te behou. So 'n reëling sou nie as ongewoon beskou word nie.
Henry volg sy vader op in 1509 en die huwelik tussen Catherine en Henry word in Greenwich gevier twee maande nadat Henry as koning van Engeland gekroon is.
Catherine was 'n uiters intelligente persoon en diep gelowig. Engeland sou nog verdeel word deur die Reformasie - die hele land was Rooms -Katoliek. Haar lewenstyl het haar gewild gemaak by mense wat in hierdie tyd 'n historiese vyandskap met enige vreemdeling gehad het. Haar 'Spaansheid' is oënskynlik vergete toe sy aangepas het by die leefstyl van 'n Engelse koninklike.
Hulle huwelik het egter geen manlike troonopvolger opgelewer nie. Dit het Henry VIII baie kwaad gemaak. Die huwelik het wel die toekomstige Mary Tudor opgelewer.
Teen 1525 het Catherine en Henry nie meer saam gewoon soos 'n normale egpaar sou doen nie. Henry het oortuig geword dat die huwelik vervloek is omdat hy met sy broer se weduwee getroud was. Hy het ook vir Anne Boleyn ontmoet.
Henry wou sy huwelik met Catherine beëindig. Daar was egter 'n probleem vir hom. Die Rooms -Katolieke Kerk het egskeiding nie erken of aanvaar nie. Henry, soos met almal in Engeland, was 'n Rooms -Katoliek. Hy het verwag dat die Rooms -Katolieke Kerk vir hom 'n uitsondering sou maak aangesien hy koning van Engeland was. Die Rooms -Katolieke Kerk het dit egter geweier.
Tussen 1527 en 1530 het Henry alles in sy vermoë gedoen om sy huwelik met Catherine te beëindig. Al sy pogings het misluk. Gedurende hierdie moeilike twee jaar het Catherine 'n waardigheid oor haarself en die situasie waarin sy was, behou wat haar nog meer by die mense geliefd gemaak het.
In 1530 besluit Henry op 'n ander manier van optrede. Hy het besluit dat hy absolute heerser op alle gebiede in sy koninkryk is - en dit sluit godsdiens en die beantwoording van godsdiensvrae in. Dit was die begin van die proses wat gelei het tot die onderbreking van Rome en die Rooms -Katolieke Kerk en uiteindelik gelei het tot die totstandkoming van die Church of England.
Die egskeidingsaak het op 10 Mei 1533 voor 'n hof verskyn. Dit is in Dunstable gehou en is gelei deur aartsbiskop Cranmer - onlangs deur Henry aangestel as aartsbiskop van Canterbury. Catherine wou nie bywoon nie. Die saak het verloop en die huwelik is op 23 Mei 1533 nietig verklaar, wat Henry die egskeiding gegee het. Die Rooms -Katolieke Kerk in Rome het geweier om die wettigheid van die egskeiding te erken - nie dat dit Henry beïnvloed het wat reeds met Anne Boleyn getroud was nie.
Na die egskeiding moes Catherine verdra dat sy nie haar dogter Mary kon sien nie. Sy moes ook in minder gemaklike omstandighede leef as wat sy as koningin van Engeland gewoond sou gewees het.
Catherine sterf in 1536 waarskynlik aan kanker. Toe Henry van haar dood hoor, het hy feesgevier tydens 'n banket geklee in heldergeel van kop tot tone.
Die egskeiding en die wettigheid daarvan sou 'n interessante naskrif bevat. In 1558 sterf Mary Tudor. Sy was die wettige troonopvolger. Henry trou in Januarie 1533 met Anne Boleyn - vier maande voordat sy egskeiding aangekondig is. Daarom het hy bigamie gepleeg. Volgens diegene wat die teorie ondersteun het, beteken dit dat Anne se baba buite -egtelik was en geen reg op die troon gehad het toe Maria in 1558 sterf nie. Rooms -Katolieke het geglo dat die regmatige erfgenaam van die Engelse troon en die persoon wat die naaste aan Maria was, Maria was Maria , Koningin van Skotte. Die Franse beskou Mary byvoorbeeld in 1558 as die regmatige heerser van Engeland en nie Elizabeth, die dogter uit die huwelik van Anne en Henry nie.
Nadat hulle getuig van haar vreemde toestand, het diegene wat lojaal was aan Catherine en ontrou aan Henry en Anne begin fluister dat die koninklike egpaar 2.0 Catherine in 'n koue daad van selfdiens vergiftig het, wat daartoe gelei het dat die "weduwee" poëties aan 'n gebroke hart gesterf het. Moderne historici glo egter 'n heel ander verhaal.
Die meeste kenners vandag glo dat Catherine, eerder as gemene spel, geslaag het aan kanker van die hart, soms dat dit die hart swart kan maak. Tog is dit steeds tragies poëties gegewe die omstandighede van Catherine se lewe en haar koningskap.