Hoe het die stigmatisering van nasionalisme begin? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Hoe het die stigmatisering van nasionalisme begin?
Dit is ongetwyfeld dat in die moderne wêreld die idee van nasionalisme deur baie mense verval, veral op die linkervleuel, en ek is nuuskierig oor hoe dit histories ontwikkel het.
Kan iemand dit help om idees voor te stel oor hoe nasionalisme negatief beskou kan word, is dit die gevolg van Nazisme?
WW1 begin te midde van 'n wilde entoesiasme in alle Europese lande (vgl. Lesing 5 "August Madness"). Die golf van nasionalisme het selfs die SDP gevee!
Die oorlog was 'n groot teleurstelling vir almal wat betrokke was. Dit het daartoe gelei dat sommige intellektuele nasionalisme bevraagteken het. Die oorlog lei egter ook tot die eerste stappe van dekolonisering en die skepping van nasiestate in Oos-Europa.
WW2 was die tweede fase van die proses: nog meer mense het nasionalisme bevraagteken, maar nog meer mense het dit aangeneem omdat hulle nou die hoop gehad het om 'n nasionale tuisland te hê.
Ek stem saam met die vorige antwoord, maar soos u die linkses genoem het, sal ek 'n paar punte oor die perspektief byvoeg.
Dit lyk asof Marx se werk geïnterpreteer word om nasionalisme te beskou as die belange van die rewolusionêr - hoewel hy nasionalisme in sommige lande ondersteun het, waar dit as 'progressief' beskou word, in plaas van 'n burgerlike uitvinding, sien hierdie afdeling byvoorbeeld.
Om soortgelyke redes verdedig die Trotskyiste ook die skepping van 'n internasionale sosialisme.
Dan dink ek dat oorloë nog altyd 'n rol gespeel het in hierdie beweging, soos uiteengesit in hierdie antwoord.
Nasionalisme het grootliks sy oorsprong by Lodewyk XIV. Politieke struktuur hiervoor was die plaaslike regering deur adel, met die edeles wat getrou was aan Royalty. Daar was min konsep van 'n nasie as sodanig. Lodewyk XIV verlei die adel na Versailles en vervang die plaaslike administrasie met opgeleide amptenare van derde boedel onder direkte beheer van die koning. So die Sonkoning, waar al die kragstrale bymekaarkom. Alhoewel dit baie effektief was vir Lodewyk IV en sy oorloë, was Louis XVI oorbodig, aangesien die derde landgoed oorgeskakel het na die Franse nasionalisme eerder as die Franse koninklikes. Dit word bespreek deur Jacques Barzun In From Dawn to Decadence, The Monarch's Revolution -hoofstuk.
Nasionalisme het gebots met kolonialisme en invloedsgebiede deur buitelandse moondhede, soos toe Oostenryk die heerskappy oor sy ryk beweer het. Verskeie nasionalismes, wat dikwels godsdienstig gebaseer is, is steeds in konflik.
Die oorsprong van nasionalisme
Wat is die oorsprong van nasionalisme? Die kiem daarvan was moontlik al lankal by mense. Kom ons kyk na die geskiedenis van die nasie wat ons 'n spesiale woord daarvoor gegee het: chauvinisme.
Teen die einde van die twaalfde eeu het die koning van Frankryk, toe 'n klein land in die middel van Parys, die kruistog geloods teen die Katare in die suide, waar hulle 'n ander taal gepraat het (die "langue d'oc", so genoem omdat oc was hulle woord vir ja.) Dit was beslis om sy koninkryk te vergroot en oënskynlik om ketters (wat inderdaad vermoor is) te beveg, maar dit het nie begin uit 'n gevoel van nasionale superioriteit nie. Net so, toe 'n ander Lodewyk, Lodewyk XIV Elsass geannekseer het, was dit om die gebied van sy koninkryk uit te brei. Maar nasionalisme soos ons dit uit ons tyd leer ken het, het toe nie bestaan ​​nie, en hierdie oorloë was vir mag en persoonlike eer. Diegene wat geveg het, het ander motiewe as die bewering van die superioriteit van Frankryk teenoor ander nasies.
Dit is wanneer ons by Napoleon kom dat ons iets anders kan ruik. Die bedwelmende slagspreuk van die rewolusie- "Liberté, Egalité, Fraternité"- is gevolg deur die 'Terror', en dan deur die avonture van die Korsikaanse opstart wat aanvanklik deur baie van die goedgelowige 'intelligentsia' bewonder is toe hy byna die hele wêreld neergeslaan het. van Europa in oorlog. Daar was toe geen 'Duitsland' nie; daar was 'n aantal groot en klein koninkryke en letterlik honderde onafhanklike klein hertogdomme, elk met sy eie hof, wette, gebruike en plaaslike tradisies, terwyl hulle die kultuur van die Duitssprekende mense gedeel het. In Sentraal -Europa is die Slag om Leipzig (1813) die bekendste slag van hierdie verskriklike tyd, toe Rusland, Pruise en Oostenryk Napoleon vir die eerste keer verslaan het. Dit was vanaf hierdie tyd dat die idee van 'n 'Duitse nasie' versprei het, versterk deur Blücher se legendariese kruising van die Ryn om die staatskaping by Waterloo te gee.
Die eenwording en sterkte van Duitsland het ontstaan ​​deur die militêre mag van Pruise, maar terselfdertyd was dit 'n tydperk waarin Duitse letterkunde, musiek, filosofie, kuns en later die wetenskap daar floreer soos nog nooit tevore nie. Sy bekende universiteite het geleerdes en talle noemenswaardige studente uit ander lande aangetrek, waaronder Turke en Armeniërs, wat besmet geraak het met die virusse van die Europese politiek: die idees van "regte", van sosialisme, van "links" en "regs", en nasionalisme, almal het hul oorsprong in die idee dat ons beskawing die gevolg is van die ontwikkeling van 'n rede wat nog nooit op ons planeet bestaan ​​het nie.
Nadat ek die bogenoemde geskryf het, het ek na Chauvinisme gekyk. Dit word gedefinieer as 'oordrewe (sic) nasionalisme'. Die woord kom van die naam van 'n Franse soldaat, Nicholas Chauvin, 'n veteraan uit die veldtogte van Napoleon, bekend vir sy patriotiese ywer.
Ek is geen historikus nie en my siening en gevoel van geskiedenis het baie verander sedert ek in my eerste jaar aan die Universiteit gesukkel het met E. H. Carr 's - Wat is geskiedenis - en vandag voel ek nie meer nodig om terug te gaan en dit te lees nie.
Ek weet nie die oorsprong van nasionalisme nie. Wat was die Romeine in hierdie verband? Maar dit is 'n eenkant.
By die lees van die artikel oor nasionalisme dink ek dat dit 'n te groot sprong is om van Louis XIV na Napoleon te gaan, tussenin is daar Engeland met sy unieke geskiedenis en veral sy groeiende gevoel van Engels onder die Tudors, veral Elizabeth, en natuurlik in dit is die opkoms van Protestantisme. Ek het dit nog nooit ondersoek nie, maar die artikel oor nasionalisme het my laat twyfel: is daar 'n verband tussen protestantisme en nasionalisme? Miskien is daar iets hierin as u die opkoms van Nederland en die samesmelting van die Engelse nasie/staat beskou.
Napoleon, soos met Hitler. Kan hulle as nasionalisties of iets anders beskou word?
Verder het die artikel my aangeraak om te vra vir wie skryf ons in ons internetblad? Alhoewel ek met die meeste van die artikels saamstem, sou ek dit anders geskryf het op 'n manier wat diegene wat reeds 'die geskiedenis' bevraagteken, kan aanraak en al voel ek dat Napoleon 'n beter man sou gewees het as hy tuis was en met sy eie sake bedoel, is hulle moontlik nog nie heeltemal gereed om te hoor dat soveel van ons 'sogenaamde geskiedenis niks anders is as die geskiedenis van misdaad' of dat die beskawing (sogenaamde) in stryd met 'vorder' in werklikheid daal nie .
Miskien het nasionalisme, in 'n vorm wat vir ons herkenbaar was, in Napoleontiese tye na vore gekom. As dit die geval is, moes sy wortels reeds daar gewees het, en die oorsake daarvan het lank voor ons in ons almal gesaai.
By nadenke wonder ek of nasionalisme 'n soort plaasvervanger vir godsdiens is. U kan sien dat die verenigende krag van die Christendom vanaf die Middeleeue verswak, noodlottig gewond word, miskien deur die pousdom se gehegtheid aan tydelike mag en die konflik met die Heilige Romeinse Ryk. Dit is verder verswak deur die opkoms van Protestantisme, die Dertigjarige Oorlog en die opkoms van "Rede" (die sogenaamde "Verligting"). Geloof in God en hoop op 'n ander lewe is ondermyn. Maar dit wil voorkom asof ons op iets moet glo en hoop-as dit nie in iets binne is nie, dan moet dit dalk iets van buite wees. Wat kan 'n volk dan bymekaar hou?
'N Goeie voorbeeld sou die manier wees waarop Elizabeth die 1ste haar as The Virgin Queen gevestig het, terwyl haar optogte in Engeland 'n plaasvervanger vorm vir die verwerking van standbeelde van die Maagd Maria. Haar doel was om die koninkryk te verenig en om die uitbreek van 'n burgeroorlog tussen die Katolieke en Protestante te voorkom.
Ek dink op nasionalisme op 'n ander manier. Dieselfde energie wat iemand ervaar as hy vandag nasionalisties is, of in die eerste nasiestate in Europa of elders, is waarskynlik ook deur mense ervaar, lank voordat 'n 'nasie' bestaan ​​het. Die vraag: 'Wat is die oorsprong van nasionalisme? is nie vir my so interessant soos, 'Wat is die wortel -energie van nasionalisme? 'Is dit 'n gevoel? Of 'n emosie? 'N Hipnotisme? Self kalmerend? 'N Identifikasie? 'N Opvoeding?
In hierdie sin wil ek die sielkunde van nasionalisme verstaan. Ek wonder of ons die sielkunde daarvan goed genoeg kon verstaan, dan kan ons verder terugtrek of, meer presies, terug in die geskiedenis/oorsprong daarvan?
Wit nasionalisme was sedert die begin van die land 'n deel van die geskiedenis van die Verenigde State, maar bly 'n sekondêre kwessie in vergelyking met die blanke oppergesag. In die afgelope dertig jaar het blanke nasionalisme egter in die Verenigde State aan die toeneem, en word stadig die algemene retoriek binne die politiek, sowel as in sosiale en ekonomiese besprekings. Wat het hierdie styging in wit nasionalisme veroorsaak? Het die gewildheid van sosiale media en die internet sedert die negentigerjare die groei daarvan beïnvloed?
Met die gebruik van primêre bronne soos toesprake, boeke wat deur wit nasionaliste geskryf is en bronne van binne -internet, kan u sien dat die motivering agter wit nasionalisme wegbeweeg het van die onderdrukking van ander rasse, met onderliggende idees van wit superioriteit, na 'n siening van slagoffers, met die beskerming van rasse as 'n primêre regverdiging. Deur gebruik te maak van akademiese tydskrifte en wetenskaplike boeke wat die geskiedenis en ontwikkeling van wit nasionalisme ontleed, is dit duidelik dat wit nasionalisme deur die Amerikaanse geskiedenis gestyg en gedaal het, met die mees onlangse ontwikkeling die gevolg van sosiale media en meme -kultuur wat dit uit die die rand van die samelewing en tot die hoofstroom -samelewing en bespreking. Die belangrikheid van hierdie onderwerp word weerspieël in die feit dat wat vroeër as gevaarlike en ontstekende retoriek beskou is, iets meer aanvaarbaar en omhels geword het in 'n samelewing wat voorheen as post-rassig en kleurblind bestempel is.
Waar kom nasionalisme vandaan? 'N Historiese blik op pre-moderne revolusionêre nasionalisme
Nasionalisme is 'n verskynsel wat 'n lang geskiedenis het voor sy huidige vorm in die moderne tyd. Dit was nog altyd 'n model wat nasionale belange bo alle ander stel. Dit het ook gekant teen die eenheid van die Christendom wat God en sy wet bo alles gestel het.
Voor die nasionalistiese plaag was die politieke stelsels in die Christelike beskawing gebaseer op die bybeginsel van 'uitgestuurde soewereiniteit'. Hierdie gebalanseerde posisie bevoordeel tegelyk 'n gesonde lokalisme en 'n goeie waardering van universele ideale en instellings. Hierdie harmonieuse liefde vir die land en die hele mensdom is belig deur die Katolieke geloof, gegrond op God se genade en ondersteun deur die deugd van matigheid.
Die agteruitgang van die Christendom
Hierdie harmonieuse konsep van 'n nasie wat in die Christendom ingebring is, het ongelukkig ten tye van die Renaissance in duie gestort. So begin 'n proses van morele dekadensie waarin die liefde vir die liefde van God kwyn en geleidelik vervang word deur die sensuele en trotse liefde vir myself.
Soos beskryf in Plinio Correa de Oliveira's Revolusie en teenrevolusie, "die absolutisme van legiste, wat hulself versier het met 'n verwaande kennis van die Romeinse reg, is positief ontvang deur ambisieuse vorste. En die hele tyd, in groot en klein, het die wil van vroeër vervaag om die koninklike mag binne die regte grense te hou, soos in die dae van Saint Louis van Frankryk en Saint Ferdinand van Castilië. "
Die absolutisme van Philip the Fair
Een ambisieuse koning wat die regte van die Kerk en sy feodale onderdane minag het, was koning Filips die Skone van Frankryk, ook bekend as The Iron King. Onder die dekmantel van die "verdediging van die koninkryk", bevestig hy 'n absolutistiese wanopvatting van wat die 'nasionale belang' beteken. So het hy die eersgebore dogter van die kerk van 'n gedesentraliseerde feodale land in 'n gesentraliseerde staat verander onder die maksimum "Rex est imperator in regno suo" (die koning is 'n keiser in sy eie koninkryk).
Om sy oorloë teen Engeland en Vlaandere te finansier, het hy groot belasting opgelê en die geldeenheid verneder deur die silwerinhoud daarvan te verminder en sodoende almal te verarm. Toe pous Bonifatius VIII sy stem verhef om die armes en die regte van die kerk te verdedig (die koning belas tot die helfte van die jaarlikse inkomste van die geestelikes!), Roep die Franse koning 'n vergadering van biskoppe, edelmanne en groothandelaars op om die pous te veroordeel .
Die verontwaardiging van Anagni
In reaksie hierop bevestig pous Boniface in die beroemde Bul Unam Sanctam, die hoogste mag van die pousdom in geestelike aangeleenthede en die indirekte mag daarvan ratione peccati (weens sonde) in tydelike aangeleenthede. Philip the Fair het die legis Guillaume de Nogaret as sy gesant gestuur om die pous in die tronk te sit. In die rusie wat gevolg het, het een van die in die geselskap die Pous in sy gesig geslaan.
10 Razones Por las Cuales el "Matrimonio" Homoseksuele es Dañino y tiene que Ser Desaprobado
Sommige historici glo dat hierdie episode - die Verontwaardiging van Anagni - was die einde van die Middeleeue. Deur hierdie handeling bevestig Philip 'n 'sekularistiese' opvatting van die staat wat hom bevry het van die toesig van die kerk. Hy het sy regering sentraliseer deur te vra vir noodmagte wat ver buite die ou grense strek en uiteindelik die uitgemaakte feodale mag van die adel ontbind het.
Kortom, die Franse volk was genoodsaak om dieselfde buitengewone opofferings vir die nasie te maak as wat hul voorouers gewilliglik vir die kerk en die kruistogte gedoen het. Dit verteenwoordig 'n eerste groot verskuiwing in die hiërargie van lojaliteit van die Westerse mens van kerk tot land.
Protestantse bydrae tot nasionalisme
Na die dekadensie van die Middeleeue het die Protestantse Revolusie die opkoms van 'n opkomende jingoïstiese nasionalisme bevoordeel. Volgens Yoram Hazoni, in sy boek, Die deug van nasionalisme, Luther se '' N nuwe oproep tot vryheid om die Skrif te interpreteer sonder die gesag van die Katolieke Kerk, het nie alleen die godsdiensleer beïnvloed nie. … Protestantisme omhels en raak vinnig verbind met die unieke nasionale tradisies van mense wat teen idees en instellings wat hulle as vreemd vir hulle beskou, teister. 1
Protestantisme, georganiseer volgens nasionale lyne, was die ondergang vir die idee van 'n internasionale, trans-territoriale verenigde Christendom. Hierdie godsdienstige en sielkundige verandering het die eerste slag getref wat uiteindelik gelei het tot die ontbinding van die Heilige Romeinse Ryk wat in 1806 ineengestort het.
Helaas, die jingoïstiese nasionalisme was nie 'n eksklusiewe skepping van Protestantse heersers nie, soos Henry VIII, wat nasionale kerke geskep het waarvan hulle hulself as 'opperhoofde' verklaar het.
Die Franse nasionalisme
Frans-Katolieke monarge het ook 'n nasionalistiese stryd aangegaan, selfs voor die ontploffing van die Pseudo-Hervorming. Karel VII van Frankryk, wat die heilige Jeanne d'Arc troon, het die Pragmatic Sanction of Bourges uitgereik "wat die oppergesag van 'n raad oor die pous beweer en die 'vryhede' van die Gallican Church tot stand bring, wat die regte van die pous en in baie beperk sake wat sy jurisdiksie aan die wil van die koning onderwerp. " 2
Lees alles oor die profesieë van ons vrou oor goeie sukses oor ons tyd
In sy stryd teen keiser Karel V, het koning Francis I van Frankryk 'n "heiligvereniging van die lelie en die halfmaan" in 1536 verseël. Carl Jacob Burckhardt gebruik hierdie uitdrukking om Francis se verbond met die sultan van die Ottomaanse Ryk, Suleiman the Magnificent, te beskryf. . Dit was die eerste nie-ideologiese alliansie tussen 'n Christelike en Moslemstaat wat gesamentlik 'n ander Christelike staat aanval op grond van suiwer "nasionale belang". Hierdie Frans-Turkse alliansie het meer as twee en 'n half eeue onderbroke voortgegaan.
Richelieu, argitek van koninklike absolutisme en nasionalisme
Kardinaal Richelieu, die eerste minister van koning Lodewyk XIII, het later 'n buitelandse beleid gevoer op grond van 'n soort Realpolitik wat Frankryk se geopolitieke belange onbeskaamd bo die hoogste belange van die Christendom geplaas het.
Hierdie kardinaal het die Hugenote in Frankryk verpletter omdat hulle 'n bedreiging vir die interne eenheid van Frankryk tydens die Dertigjarige Oorlog verteenwoordig het. Hy het egter ook Protestantse leërs gefinansier en die Protestantse koning Gustav Adolph van Swede ondersteun met die uitsluitlike doel om die Huis van Hapsburg wat in Spanje en die Heilige Romeinse Ryk geheers het, te verswak. Hierdie steun aan die Protestantse leërs verminder met 'n derde van die bevolking wat onder die Ryk woon. Katolisisme was dus die grootste slagoffer van sy beleid. Net soos koning Philip die Skone, het kardinaal Richelieu stomp en omvattende beleid ontwikkel om mag te sentraliseer, belasting te verhoog en die adel te beheer.
Destyds was Frankryk nog steeds grootliks 'n feodale samelewing waar die groot adellike gesinne groot boedels besit het, hul eie leërs gehad het en hul distrik bestuur het. Richelieu het Louis XIII oorreed om 'n kragtige "bedoeling"Of koninklike agent vir elke distrik. Hy het verder beveel dat alle kastele en vestings wat nie aan die grense van Frankryk geleë is nie, gesloop word. 'N Uitbreiding van die definisie van verraad of lèse-majesté is gebruik om weerstand te onderdruk. In kort word Richelieu beskou as die hoofargitek van koninklike absolutisme in Frankryk.
Soos Hilaire Belloc tereg uitwys in sy biografie van die kardinaal, was Richelieu se belangrikste nalatenskap sy beleid wat gebreek het "Die Christendom in 'n mosaïek van nasionaliteite, wat die aanbidding van nasionaliteit tot 'n godsdiens oprig om die antieke godsdiens waarmee Europa ontstaan ​​het, te vervang." 3 In plaas daarvan om God se belangstelling op aarde te bevorder (wat van 'n Katolieke kardinaal verwag moet word), het Richelieu sy belang toegepas "Oorweldigende genie vir die skepping van die moderne staat en, onbewustelik vir homself, tot die ondergang van die gemeenskaplike eenheid van die Christelike lewe." 4 & gt Belloc kom inderdaad tot die gevolgtrekking dat Richelieu die "Godsdiens van nasionalisme." 5
Die Verdrag van Westfalen
Die onbevooroordeelde Henry Kissinger het hom gekenmerk as "Die grafiese genie van 'n nuwe konsep van gesentraliseerde staatskaping en buitelandse beleid gebaseer op die magsbalans." 6 Richelieu -beleid het gelei tot die Verdrag van Westfalen, onderteken onder sy dissipel en opvolger kardinaal Jules Mazarin.
Wetenskap bevestig: Engele het die huis van Our Lady of Nazareth na Loreto geneem
Die Verdrag van Westfalen het inderdaad die Tagtigjarige Oorlog tussen Spanje en die Verenigde Provinsies van Nederland beëindig, en die Dertigjarige Oorlog tussen die Heilige Romeinse Ryk en ongeveer 300 Protestantse prinse wat oor klein lidstate geheers het. Die verdrag het die oorsaak van nasionalisme egter bevorder deur die volle territoriale soewereiniteit van die lidstate van die Ryk te erken, hulle te bevry van feodale verstrengelinge en die vorste toe te laat om onderling en met vreemde moondhede te onderhandel.
Die verdrag het soewereine magte selfs gegee om onderdane te dwing om die godsdiens van die heerser onder die monsteragtige maksimum te volg cujus regio ejus religio (godsdiens volg die soewerein)
Die Verligting en die Franse Revolusie
Die hoogtepunt van hierdie proses om die nasie te verdeel het tydens die Verligting en die Franse Revolusie plaasgevind. Soos David Bell in sy boek skryf Die kultus van die nasie in Frankryk: die uitvinding van nasionalisme, 1680-1800, "Die opkoms van die konsepte nasie en patrie het aanvanklik plaasgevind toe die Europeërs 'n radikale skeiding tussen God en die wêreld raakgesien het, na maniere gesoek het om aardse orde te onderskei en te handhaaf in die lig van God se afwesigheid, en gesukkel het om godsdiens na 'n nuut gedefinieerde privaat sfeer van menslike strewe te verplaas, los van politiek. " 
Die Verligting het blinde nasionale patriotisme in 'n voorreg van die hoër klasse verander. Die Franse Revolusie het dit 'n gewilde gevoel van die mense gemaak: '' N Franse patriot, ' skryf Geoffrey Best, "Was 'n volwaardige nasionalis, stel sy eie nasie bo alle ander nasies en beskou dit met gevoelens wat grens aan aanbidding." 7
Hierdie toewyding aan die land kom tot uitdrukking in die massale opstel van soldate om die pasgebore Franse Republiek te verdedig: 'Die oproep was nasionalisme en die plig van elke burger om diens aan die nasie te lewer, 'n beginsel wat ter wille van hom deur revolusionêre militante verwelkom is, veral die leierskap van die Parys -afdelings en die Jacobin Club, waar dit onmiddellik verreikende ideologiese betekenis verkry het . " 8
In teenstelling met die idee van die broederskap onder mense in die Christendom, was die Franse Revolusie die inspirasie vir moderne vreemdelingehaat, soos William Rogers Brubaker skryf:
'Dit was in die xenofobiese nasionalisme van sy radikale fase, nie in die kosmopolitisme van sy liberale fase nie, dat die rewolusie werklik revolusionêr was.
'Waarom hierdie skielike verskuiwing van xenofilie na xenofobie? Ek dink dit het te doen met die logika van die volkstaat. 'N Volkstaat is die volkstaat, die staat van en vir 'n bepaalde, begrensde, soewereine nasie, waartoe buitelanders per definisie nie behoort nie.
'Die Revolusie het 'n wettige grens en 'n' morele 'grens tussen lede van verskillende nasiestate geskep. Deur morele en wetlike grense binne die nasiestaat af te skaf, het dit wettige en morele grense en verdeeldheid tussen nasiestate gekristalliseer. Dit het dus die moderne nasiestaat en die moderne nasionalisme veroorsaak. " 9
Sedert die dekadensie van die Middeleeue tot die Franse Revolusie, was nasionalistiese ideologieë en beleide skeppings van progressiewe strome wat tradisionele politieke strukture gekant was.
Nasionalistiese ideale het egter met die moderne tyd verander. Dit het die punt van opposisie geword teen die rasionalistiese en individualistiese karakter van die Verligting en die Franse Revolusie. Daar verskyn 'n tradisionalistiese, regse weergawe van nasionalisme wat individuele vryheid ontken en gemeenskapsbande en die onderbewussyn beklemtoon het.
Die fondamente is egter gelê deur die absolutistiese beleid wat die Christendom van sy Christelike wortels geskei het.
Engelse nasionalisme: watter kragte het die historiese identiteit van Engeland gevorm?
Wat gebeur met die Verenigde Koninkryk, en binne wat gebeur dit met Engeland? In hierdie uittreksel uit sy nuwe boek kyk Jeremy Black na die verlede om die hede te probeer verstaan, naamlik watter kragte die historiese identiteit van Engeland gevorm het en hoe dit die Engelse nasionalisme vandag beïnvloed het.
Nasionalisme is soveel as 'n beginsel. Dit openbaar kragtige emosionele elemente sowel as die interaksie van die 'diepe geskiedenis' van spesifieke nasionale of toekomstige nasionale groepe met die kontekste en uitdrukkings van hierdie 'diep geskiedenis' in spesifieke omstandighede. Hierdie 'diep geskiedenis' is die begrip van die verlede wat sentraal staan ​​in identiteit sowel as 'n uitdrukking van hierdie idee. Die kontekste sluit in aardrykskunde, klimaat, kultuur, samelewing, ekonomie en politiek, en die ervarings en uitdrukkings hiervan.
Engelsheid is 'n identiteit, 'n bewussyn en tans 'n proto-nasionalisme. Dit is laasgenoemde omdat daar tans geen Engelse staat in die Verenigde Koninkryk is nie, dit is die Verenigde Koninkryk van Groot -Brittanje en Noord -Ierland. Groot -Brittanje (kortliks Brittanje) bestaan ​​self uit Engeland, Skotland en Wallis. Engeland is die grootste en verreweg die mees bevolkte deel van Brittanje en die Verenigde Koninkryk, maar dit is slegs 'n deel van die geheel. Daar is geen Engelse paspoort, parlement of geldeenheid nie, en ook geen onmiddellike vooruitsig daarvan nie. Boonop is daar relatief min wat vir Engeland kenmerkend is in Groot -Brittanje of die Verenigde Koninkryk, en veral sedert die relatiewe afname in die betekenis van die Church of England. Ondanks die Amerikaanse neiging om na die 'koningin van Engeland' te verwys, regeer die monarg die Verenigde Koninkryk.
Ingesluit uit Getty Images Dit beteken egter nie dat Engeland 'n identiteit of identiteit ontbreek nie. Boonop is nasionalisme, of ten minste 'n kenmerkende nasionalisme, aangevuur, en deels op Engeland afgedwing deur die ontwikkeling in die Britse Eilande van skerp nasionalismes wat die Britsheid betwis het, en met baie sukses. Ierse nasionalisme was die eerste, maar dit is gevolg deur die van Wallis en, meer prominent, Skotland.
Hierdie kristallisasie van identiteit laat die vraag ontstaan ​​hoe ver terug in die tyd 'n vorm van Engelse nasionalisme kan projekteer. As staatskaping die belangrikste kwessie is, is die skepping van die Ou -Engelse (Saksiese) monargie in die tiende eeu van kritieke belang, aangesien dit 'n Engelse staat veroorsaak het. Boonop het die Engelse staat vanaf 1066 (sowel as onder die Romeine en koning Cnut), as deel van 'n groter politieke koninkryk, voortgegaan totdat dit geëindig het met die samesmelting van die Engelse en Skotse parlement in 1707.
Dit is dus een geskiedenis van die Engelse nasionalisme, 'n geskiedenis wat ingewikkeld geraak het deur die behoefte om, voor en na 1707, die gevolge daarvan te bespreek om deel te wees van 'n groter koninkryk. Die tweede benadering is om na 'n meer onlangse grondslag te kyk, soos hierbo voorgestel, wat 'n afname in Britsheid weerspieël. Daar is geen eenparige korrekte antwoord nie. Elke benadering is relevant en het sy meriete.
'N Deel van die probleem, maar ook die antwoord, word voorgestel deur die aard en omvang van veelvuldige identiteite, die oortuigings en wense wat dit insluit, en die mate waarin hierdie faktore oor tyd heen wissel. Hierdie veelvoudige identiteite kan vandag maklik gesien word, en het ook in die verlede verskyn. Die Evening Standard van 10 Oktober 2017 publiseer die resultate van 'n studie deur Queen Mary College, Universiteit van Londen, gebaseer op 'n YouGov -peiling onder 1 044 Londenaars, wat aan die lig gebring het dat 46 persent van die ondervrae 'Londoner' genoem word as hul primêre identiteit 25 per sent Europees 17 persent Britte en slegs 12 persent Engels. Hierdie resultate is gekwalifiseer deur die vraag hoe sterk hulle elkeen van hierdie identiteite gevoel het op 'n skaal van nul tot tien - een wat tot dusver nie beskikbaar was vir historiese bespreking van verskeie identiteite nie. Die Londense was bo (7.7), gevolg deur Britte (7.4), Engels (6.6) en Europees (4.9). Mense in Londen wat in 2016 gestem het om die Europese Unie te verlaat, voel effens meer Brits as Londenaars, met 'n telling van 7,9 en 7,7 Europeërs wat 2,5 behaal het.
Embed from Getty Images Londen is egter 'n belangrike deel van Engeland, en tog is dit ook atipies in die mengsel van mense en politiek. Hoewel Engelsheid as 'n politieke idee in die 2010's deels 'n reaksie is op die opkoms van die Skotse Nationalist Party, is dit ook deels 'n opstand teen 'n in Londen gedomineerde verslag van Engelsheid. Dit word beklemtoon deur die rol van Brexit, aangesien Londen, atypies in Engeland anders as universiteitsdorpe, die oorsaak van Remain ondersteun het en sedertdien 'n sentrum van Remain -sentiment gebly het.
Veelvuldige identiteite bestaan ​​wyer as met betrekking tot nasionalisme, aardrykskunde en etnisiteit. Dit hou ook verband met 'n mens se posisie in die gesin, byvoorbeeld as ouer en kind. Hier word egter gefokus op geografie en nasionalisme, wat deel uitmaak van die totale identiteit van sowel Engeland as Brittanje. Parallel tot die argument dat daar 'n besonder sterk identiteit bestaan, is daar die werklikheid van veelvuldige en oorvleuelende identiteite, sonder dat 'veelvoud' of 'oorvleueling' baie leiding gee aan prioriteite in geval van spanning of botsings. Botsende identiteite bestaan ​​ook: 'n lid kan beide lid wees van die 'Church of England' in Skotland of Wallis, of 'n Skot wat onafhanklikheid van Brittanje soek.
Die onafhanklikheidsbewegings in die Amerikas, 1776-1825, was nie die hoogtepunt van 'n stygende nasionale bewussyn binne die kolonies nie. Die oorloë om onafhanklikheid en die daaropvolgende stryd om lewensvatbare nasionale grondwette en regerings te vestig, het ook nie onmiddellik geboorte gegee aan samehangende, duursame nasionale identiteite nie. In die hele Amerikas was die saak vir onafhanklikheid tipies gebaseer op die Verligtingsbeginsels van natuurlike regte en op konflik van belange, nie op aansprake op identiteit as 'n volk nie. Pas in 1810, nadat Napoleon se inval in Spanje en Portugal 'n krisis in die keiserlike heerskappy veroorsaak het, het die Latyns -Amerikaanse kolonies na onafhanklikheid begin beweeg. Die skepping van moderne nasiestate in die Amerikas bied 'n belangrike model vir nasionalistiese bewegings in die Amerikas. Nasionalisme in die Amerikas moet verstaan ​​word as deel van 'n breë trans-Atlantiese uitruil van idees, mense en staatsmodelle wat die eerste tydperk in die geskiedenis van moderne nasionalisme was.
Don H. Doyle, is die McCausland -professor in geskiedenis aan die Universiteit van Suid -Carolina en direkteur van ARENA, die Vereniging vir Navorsing oor etnisiteit en nasionalisme in die Amerikas. Saam met Marco Pamplona het hy 'n versameling opstelle geredigeer, Nasionalisme in die nuwe wêreld (Athene, GA: University of Georgia Press, 2006. Sy publikasies sluit in Nasies verdeel: Amerika, Italië en die suidelike vraag (Athene, GA: University of Georgia Press, 2002). Hy redigeer tans 'n versameling opstelle oor Sessie as 'n internasionale verskynsel en 'n boek skryf oor die skepping van die Amerikaanse nasionalisme tussen die rewolusie en die burgeroorlog.
Eric Van Young, professor in geskiedenis aan die Universiteit van Kalifornië, San Diego. Sy boeke sluit in Hacienda en mark in die agttiende-eeuse Mexiko: die landelike ekonomie van die Guadalajara-streek, 1675-1810 (Berkeley, CA: University of California Press, 1981 rev. Edn., 2006) La crisis del orden koloniale. Estructura agrarian y rebeliones populares en la Nueva España, 1750–1821 (Mexico -stad: Alianza Editorial, 1992) en The Other Rebellion: Popular Geweld, Ideologie en die stryd om Mexikaanse Onafhanklikheid, 1810–1821 (Stanford, CA: Stanford University Press, 2001).
Toegang tot die volledige inhoud van Oxford Handbooks Online vereis 'n inskrywing of aankoop. Openbare gebruikers kan op die webwerf soek en die opsommings en sleutelwoorde vir elke boek en hoofstuk sonder 'n inskrywing sien.
Teken in of meld aan om toegang tot die volledige teks te verkry.
As u 'n afdruktitel gekoop het wat 'n toegangstoken bevat, sien die teken vir inligting oor hoe u u kode registreer.
Raadpleeg ons algemene vrae vir vrae oor toegang of probleemoplossing, en kontak ons ​​as u nie die antwoord kan vind nie.
Die geboorte van Chinese nasionalisme
In China is 4 Mei die Jeugdag, 'n vakansie wat die Kommunistiese Party in 1949 gestig het en sedertdien aan en af ​​gevier het. Op hierdie dag in 1989 het meer as 100,000 studente betoog op die Tiananmen -plein in Beijing, 'n belangrike mylpaal op pad na die tragiese gebeure van 4 Junie, toe Chinese troepe op die burgers wat daar versamel is, losgebrand het.
Hierdie jaar het China se president en leier van die Kommunistiese Party, Xi Jinping, 'n beroep op studente gedoen om 'n baie spesiale Jeugdag te herdenk. But it's not the 30th anniversary of 1989's pro-democracy protests that he has in mind. Rather, it is the 100th anniversary of May 4, 1919, that he wants to commemorate. On that day a century ago, another group of students rallied in Tiananmen Square—demanding that the world respect the national dignity of China.
A strong resentment of what came to be regarded as foreign rule began to develop. In Ireland, Italy, Belgium, Greece, Poland, Hungary, and Norway local hostility to alien dynastic authority started to take the form of nationalist agitation. [ wanneer? ] The first revolt in the Ottoman Empire to acquire a national character was the Serbian Revolution (1804–17),  which was the culmination of Serbian renaissance  which had begun in Habsburg territory, in Sremski Karlovci.  The eight-year Greek War of Independence (1821–29) against Ottoman rule led to an independent Greek state, although with major political influence of the great powers.  The Belgian Revolution (1830–31) led to the recognition of independence from the Netherlands in 1839.  Over the next two decades nationalism developed a more powerful voice, spurred by nationalist writers championing the cause of self-determination. The Poles attempted twice to overthrow Russian rule in 1831 and 1863. In 1848, revolutions broke out across Europe, sparked by severe famine and economic crisis and mounting popular demand for political change. In Italy, Giuseppe Mazzini used the opportunity to encourage a war mission: "A people destined to achieve great things for the welfare of humanity must one day or other be constituted a nation".
Soon afterward, the colonies faced several common grievances over acts passed by the British Parliament, including taxation without representation. Americans were in general agreement that only their own colonial legislatures—and not Parliament in London—could pass taxes. Parliament vigorously insisted otherwise and no compromise was found. The London government punished Boston for the Boston Tea Party and the Thirteen Colonies united and formed the Continental Congress, which lasted from 1774 to 1789. Fighting broke out in 1775 and the sentiment swung to independence in early 1776, influenced especially by the appeal to American nationalism by Thomas Paine. His pamphlet Gesonde verstand was a runaway best seller in 1776.  Congress unanimously issued a Declaration of Independence announcing a new nation had formed, the United States of America. American Patriots won the American Revolutionary War and received generous peace terms from Britain in 1783. The minority of Loyalists (loyal to King George III) could remain or leave, but about 80% remained and became full American citizens.  Frequent parades along with new rituals and ceremonies—and a new flag—provided popular occasions for expressing a spirit of American nationalism. 
If they look back through this history to trace their connection with those days by blood, they find they have none, they cannot carry themselves back into that glorious epoch and make themselves feel that they are part of us, but when they look through that old Verklaring van onafhanklikheid they find that those old men say that "We hold these truths to be self-evident, that all men are created equal", and then they feel that moral sentiment taught in that day evidences their relation to those men, that it is the father of all moral principle in them, and that they have a right to claim it as though they were blood of the blood, and flesh of the flesh of the men who wrote the Declaration, and so they are. That is the electric cord in that Declaration that links the hearts of patriotic and liberty-loving men together, that will link those patriotic hearts as long as the love of freedom exists in the minds of men throughout the world.
The North's triumph in the American Civil War marked a significant transition in American national identity. The ratification of the Fourteenth Amendment settled the basic question of national identity, such as the criteria for becoming a citizen of the United States. Everyone born in the territorial boundaries of the United States or those areas and subject to its jurisdiction was an American citizen, regardless of ethnicity or social status (indigenous people on reservations became citizens in 1924 while indigenous people off reservations had always been citizens).