AFRIKAANSE OPSOMMING: Hierdie studie beskou die probleem van outentisiteit, wat as die vraag, 'Hoe word ek myself?', gestel kan word. Om hierdie vraag te beantwoord, moet verdere kwessies, soos byvoorbeeld die aard van (self)bewussyn, die verhouding waarin die indivudu tot die samelewing staan, en die betekenis van 'bestaan' ( eksistensie ), ook aangespreek word. Die voorstelle van drie denkers, Kierkegaard, Sartre and Jung, word bespreek in hierdie tesis. Die drie is vir verskeie redes uitgesoek: Elkeen van hulle spreek pertinente kwessies rondom die modeme samelewing aan, byvoorbeeld: individue se vervreemding en verwydering van hulself en ander weens die massa-mentaliteit en onpersoonlike aard van staats- en godsdienstige instellings; die angs en spanning wat baie ervaar as gevolg van 'n gebrek aan vertroue in bogenoemde instellings, asook 'n gebrekkige geloof in bestaande (politiese, godsdienstige, more le, so si ale) lewensstrategiee wat nie meer daarin slaag om sin of rede aan die lewe te gee nie. Elkeen van die drie denkers plaas die 'self sentraal tot hulle filosofie, en spreek temas aan wat onderling familie-ooreenkomste vertoon, en daarom onderlinge vergelyking toelaat. Die teoriee word aangebied in 'n volgorde wat 'n dialekti~se aanslag tot die probleem moontlik maak: Kierkegaard se Christelike teorie word as tese aangebied, en Sartre se ateistiese posisie as anti-tese. Jung se teorie van die psige word as sintese voorgehou, want, alhoewel dit geen metafisiese aansprake maak nie, beskou dit 'n oortuigende religieuse/ geestelike ervaring as die hoofbestandeel vir outentisiteit. Die gevolgtrekking van die ondersoek sal wys dat die drie denkers vanuit verskillende rigtings na dieselfde konsepsie van die 'self wys: Die self is sowel 'n projek as 'n doel, of, anders gestel, 'n reis en 'n bestemming. Die doel/ bestemming is 'n sintese van die verskillende, onderling botsend~ elemente waaruit die self bestaan en waardeur dit beinvloed word. Die studie in geheel volg die voorbeeld van die drie denkers deur die modeme mens se 'toestand' as 'n soort siekte te beskryf. Die simptome van hierdie siekte, of gebrek aan outentisiteit, is valsheid, angs, vervreemding, gebrekkige verhoudings, die afwesigheid van persoonlike verantwoordelikheid en aanpasbaarheid, en ook miskien kwessies soos sosiale en politiese onreg en konflik. Die remedie vir so 'n siekte is die 'self: 'n verheldering en intensifisering van bewussyn, wat gesien kan word as 'n 'wording' en 'n keuse, 'n dinamiese sintese, iets wat nie as voor-die-hand-liggend beskou kan word nie, maar wat aktief nagestreef moet word. Hierdie studie ondersoek die aard en waarde van so 'n projek gerig op die self