Namate temperature styg, sal baie van die wêreld se gletsers vroeër of later water word wat in die see sal eindig. Met genoeg verhitting kan ysplate ook onomkeerbaar begin smelt. Ook, water groei as dit warm word. Alhoewel die volle impak lank sal duur - eeue of meer - is die implikasies van selfs net 2 ° C-opwarming vir laagliggende kusgebiede en eilandstate diep. Daarom het die wêreld in Parys ooreengekom om die pogings na te streef om verder te gaan en die verwarming tot 1.5 ° C bo pre-industriële vlakke te beperk.
"Pre-industriële" is nie altyd goed gedefinieer nie, maar word dikwels as 1850-1900 beskou, aangesien akkurate metings wydverspreid geword het om globale temperatuurverandering te skat. By die 1980s, toe wetenskaplikes die eerste keer gewaarsku het oor die risiko's van klimaatsverandering, het die wêreld reeds rondom 0.4 ° C verwarm. Dinge het versnel sedert, en terwyl die veranderinge van die jaar tot die jaar toon dalings sowel as ups, is die algemene voortgesette tendens opwaarts. Jongste data van die Met Office-uitstallings word verwag dat 2016 sal wees 1.2 ° C bo pre-industriële vlakke - die warmste jaar ooit aangeteken.
Dus, wat sal 'n wêreld bo 1.5 ° C lyk?
Nie veel anders nie ... eers
Afhangende van die klimaat sensitiwiteit en natuurlike veranderlikheid, kan ons die eerste jaar bo 1.5 ° C beskou as die laat 2020s - maar dit sal waarskynlik later wees. In elk geval sal die eerste jaar bo 1.5 ° C bo pre-industriële temperature nie verteenwoordig hoe 'n warm wêreld op die langer termyn lyk nie.
Gedurende daardie jaar sal ons êrens in die wêreld sommige uiterste weersomstandighede verwag, soos elke jaar gebeur. Sommige van hierdie hittegolwe, swaar neerslae of droogtes kan dalk meer waarskynlik as deel van die veranderende klimaat gewees het. Ander mag egter nie waarskynlik verander het nie. Die verwering van die sein van klimaatsverandering uit die geraas van natuurlike veranderlikheid is harde werk.
Maar daar sal 'n paar plekke wees wat nog nie groot impakte in die eerste jaar sien nie, maar dit sal des te meer geraak word. Die gelaaide dobbelsteen-analogie is nogal gekliek, maar tog nuttig - selfs 'n paar gelaaide dobbelstene sal nie elke keer 'n dubbele ses rol nie, net meer dikwels as gewone dobbelstene. Alhoewel die kanse van 'n uiterste hittegolf byvoorbeeld verhoog kan word teen die tyd dat ons 1.5 ° C oorskry, mag dit nie noodwendig in daardie jaar plaasvind nie.
Daarbenewens sal sommige impakte soos seevlakopkoms of spesies uitstortings agter die verandering in die klimaat wees, bloot omdat die betrokke prosesse stadiger kan wees. Dit neem dekades of meer om gletsers te smelt, sodat die inset van ekstra water na die oseane tyd sal neem.
Niks hiervan mag ons egter in 'n valse gevoel van veiligheid laat val nie. Terwyl opkomende seë of biodiversiteitsverliese nie in die eerste jaar bo 1.5 ° C voor die hand liggend is nie, sal sommige van hierdie veranderinge waarskynlik reeds toegesluit en onvermydelik wees.
Die impak van verhoogde koolstofdioksied kom nie net uit die gevolge daarvan as 'n kweekhuisgas nie. Dit beïnvloed ook plantegroei direk deur fotosintese te bevorder ("CO₂-bevrugting"), en maak die see minder alkalies en suur. "Oseaanversuring" is ongesond vir organismes wat kalsium in hul liggame maak, soos korale en sommige vorms van plankton. Alles wat gelyk is, kan CO₂ bemesting tot 'n mate beskou word as 'goeie nuus', aangesien dit kan bydra tot die verbetering van gewasopbrengste, maar selfs die implikasies vir biodiversiteit is dalk nie almal positief nie. Navorsing het reeds getoon dat hoër CO₂ Voordele vinniger groeiende spesies soos lianas, wat meeding met bome, sodat die samestelling van ekosisteme kan verander.
Die mate waarin 'n 1.5 ° C-wêreld hierdie ander impakte sal sien hang af van die steeds onseker vlak van "klimaat sensitiwiteit" - hoeveel warmte plaasvind vir 'n gegewe toename in koolstofdioksied. Hoër sensitiwiteit sou beteken dat selfs 'n klein styging in CO₂ tot 1.5 ° C sou lei, sodat bevrugting en versuring relatief minder belangrik sou wees, en omgekeerd.
Impak van verblyf by 1.5 ° C
Daar is 'n groot debat oor die vraag of die beperking van opwarming na 1.5 ° C selfs moontlik is of nie. Maar selfs al is dit, sal die opheffing van die aardverwarming self gevolge hê. Ek praat hier nie oor potensiële ekonomiese impak (hetsy positief of negatief nie). Ek praat oor die impak van die soort ding wat ons probeer beskerm deur die vermindering van klimaatsverandering self, dinge soos biodiversiteit en voedselproduksie.
In scenario's wat opwarming by 1.5 ° C beperk, moet die netto CO₂-uitlaatgasse voor die einde van die eeu negatief word. Dit sal beteken dat nie net die uitstoot van CO₂ in die atmosfeer stop nie, maar ook neem groot hoeveelhede daarvan uit. Groot areas van nuwe bos en / of groot plantasies van bio-energiegewasse sal gekweek moet word, tesame met koolstofvang en -opberging. Dit sal grond benodig. Maar ons benodig ook grond vir kos, en ook waardeer die biodiversiteitswildernis. Daar is net soveel grond om rond te gaan, so moeilike keuses kan voorlê.
So terwyl die ooreenkoms van Parys die ambisie verlig het en die wêreld toegewy het om te probeer om die verwarming op 1.5 ° C te beperk, moet ons onthou dat daar veel meer as 'n enkele getal is wat hier belangrik is.
Dit sal naïef wees om na die klimaat te kyk in die eerste 1.5 ° C jaar en sê: "Goed, dit is nie so erg nie, miskien kan ons ontspan en die opwarming laat voortgaan." Dit is belangrik om te onthou dat ons op enige gegewe vlak van aardverwarming nog nie die volle impak daarvan gesien het nie. Maar ons het ook nie die impak gesien om die verwarming op lae vlakke terug te hou nie. Op een of ander manier sal die wêreld uiteindelik 'n heel ander plek wees.
Richard Betts, voorsitter in klimaatimpakte, Universiteit van Exeter
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Impakte > Wat sal die wêreld eintlik lyk op 1.5 ° C van verwarming?