Is jy verslaaf aan jou probleme?
Is jy verslaaf aan jou probleme? Dis 'n vreemde vraag wat ek erken. Verslaaf aan probleme? Hoe kan jy verslaaf wees aan iets waarvan jy nie hou nie? Is mense nie verslaaf aan dinge wat hulle geniet nie? Presies! Ons geniet ons probleme op 'n verkeerde manier.
Wat ons geniet, is die spanning van die probleem, die aandag wat ons van ander kry, die adrenalien stormloop om dit te probeer klop of dit reg te stel, en natuurlik die bevrediging om dit op te los (as en wanneer ons dit doen). Kom nou, erken dit! Daar is 'n adrenalien stormloop na probleme ... ten minste aan die begin en aan die einde. Die middel kan vervelig raak en jy mag dalk graag genoeg voel om te sê, maar dan is daar die opwinding van die jag, op soek na die oplossing vir die dilemma.
'N Sperdatum? Spanning, Stres, en Meer Stres
Ek onthou jare gelede toe InnerSelf 'n gedrukte tydskrif was met 'n maandelikse drukker se "deadline". Die laaste paar dae voor die druk was, was stresvol, vol spanning en vatbaar vir krisis. Dit blyk dat elke maand 'n nuwe krisis (of soms dieselfde) sal manifesteer. Dan sal ek (en my personeel) in hoë ratte werk wat die probleem hanteer ... wat dit ook al was. Die situasie was gespanne, dit was hoë energie, en soms heeltemal frans en vreeslik.
Op een stadium het ek besef dat ek eintlik nie net 'n haas uit die krisis gehad het nie, ek het dit geniet! Daar is niks soos adrenalien stormloop deur jou stelsel om lewendig te voel nie. Dit is egter nie die enigste manier, en beslis nie die beste manier om by daardie gevoel van aliwiteit te kom nie. Vra net mense wat bungee spring, of lug duik, of ander adrenalien-produksie ontspanningsaktiwiteite.
As ek besef dat ek die krisismodus geniet het, het ek gewonder of ek dit ook nie gemaak het nie. En natuurlik het ek gedoen, al was dit net deur my reaksies op wat aangaan. Rekenaar afbreek, drukker nie werk nie, personeellid siek, artikels wat nie betyds aankom nie, ens. Wat die rede (of verskoning) vir die krisis gegee het, was die werklike oorsaak van my reaksie daarop. Ek het beklemtoon, ek het gefrustreerd, ek het oorweldig gevoel, onder druk, bang om nie die sperdatum te bereik nie. Ek het druk op my personeel geplaas, ek het ongeduldig geword, gespanne ... Whew! Nie 'n gelukkige kampeerder nie.
Dit is alles in ons kop!
Meestal was die stres in my kop en in my houding. Wat aan die gang was, het nog steeds plaasgevind of ek uitgelok het of nie. Ek kan die situasie kalm aanpak of ek kan freak out! My keuse!
Eers het ek besef dat ek 'n keuse gehad het, dat ek my reaksie kon verander, en meestal dat ek dinge anders wou ervaar het, het alles ontwikkel. OK, ek het nie Miss Perfect geword en nooit weer stresvolle reaksies op gebeure ondervind nie ... Nee, nie heeltemal nie. Maar die gevalle van krisisse het in lengte sowel as in getal verminder.
Stresvolle gebeure was nie meer krisismateriaal nie. Ek was bewus daarvan dat ek self "in beheer" kon wees en kies hoe ek gereageer het. Ek het toe vir myself toegewyd gemaak dat innerlike vrede die belangrikste ding vir my was. Toe ek gekonfronteer word met 'n situasie, wou ek vrede kies in plaas van stres, woede, frustrasie, ongeduld, humeur-tantrum (o ja, selfs volwassenes gooi sommige van hulle), vrees, oordeel, yada, yada, yada.
As jy vrede kies oor daardie ander emosies, kan die situasie nie verander nie, maar jy verander en jy ervaar dinge anders. Jy maak nie 'n freak out nie, jy maak nie 'n toneel nie, jy verhoed nie binnekant nie. Jy is binne-in jou eie wese! Dinge mag nie rustig en kalm wees nie, maar jy kan jou eie oase in die storm wees.
Dit beteken nie dat jy nie die situasie wil verander nie, of dat jy nie die situasie kan verander nie, of selfs dat jy nie kan kies om weg te loop of besluit om die probleem te konfronteer nie. Dit beteken niks behalwe dat jy doen wat jy kies om te doen (veg of vlug) met 'n innerlike gevoel van vrede en soms selfs humor. Probeer dit! Dit voel regtig so goed!