Vinnige Vriende 🚴‍ Dvuhkolessny Vriend
Ek was besig om 'n bestendige graad te maak en die see te ruik toe 'n spitsbot Rastafarian in volle BMC-kit my geslaag het. Hy het nie 'n helm gehad nie - net 'n gehake rooi, groen en geel tam. Hy was 'n vreemde man, geniet 'n lekker oggend op die Pacific Crest Highway, en ons het lekkernye gedeel.
Dit was moeilik om onaangenaam te voel. Ek was besig om die Malibu-kus op te ry in toestande wat tegnies beskryf kon word as 'n freaking wat die sonskyn, die geknipte meuwels, die briesies, die flauwagtige blou lug opwarm. Orkaan Sandy was besig om na die Jersey-kus te gaan, en my maag het gesê dat my 27-uurtoer na Kalifornië verleng sou word. Ek het langs my lewenslange vriend, Peter, gery, wat my gehelp het om tien jaar gelede verlief te raak op fietsry. Die oomblik het 'n bietjie anderwêreld gevoel en daardie gevoel het nie afgeneem toe 'n SUV langs ons getrek het nie en -Patrick Dempsey steek sy kop uit die passasiersvenster om te vra waarheen ons op pad was. Toe ry hy weg.
Dit moes nie as 'n skok gewees het nie, want Peter en ek was besig om na 'n Malibu-plaas te stap, waar 'n -Fietsry bemanning sou foto, - inter-view, en videoband Dempsey. Alhoewel ek Patrick al voorheen ontmoet het, was ek verbaas dat sy gesig met my praat. Miskien was dit te danke aan die vier ure slaap waaraan ek gewerk het of die agtergrond stres dat hierdie rit langer duur as wat ek gedink het. Peter woon in Pacific Palisades, nie ver van die Malibu-grens nie, en ek het 'n korter roete voorgestel. Maar nogtans was die weer idillies. Almal op die pad was almal glimlag, en ek het 'n rit saam met my oudste vriend in die wêreld gehad.
Petrus het pas 'n Parlee gekoop, en ek was gelukkig dat hy sy ou Ridley nog nie afgelaai het nie, wat my verrassend goed pas. As hy nie in die suide van Kalifornië gewoon het nie, sou ek hom aangemoedig het om die Ridley as 'n reënerige fiets te hou, maar daar is iemand wat op een van die 17 maande van die jaar op die 17-monsonale dae van die jaar aansluit, regtig 'n moron. Petrus en ek het gepraat oor ons kinders, die BB386-onderbeugel en groot ritte wat ons die afgelope tyd gedoen het. Petrus het leun gekyk, en ek het geweet hy het die 24 uur van Moab 'n paar weke vroeër gery, en ek was verlig dat ons nie op 'n alledaagse uitstappie was nie.
Na sowat 25 myl op die PCH het ons 'n canyon vir die laaste strek opgedaag. In minder as 'n minuut het die weer oorgedra van perfek tot parching, nie meer toestande waarin 'n tekort aan slaap of die vorige nag se oorskot van Barbera d'Alba kon verduister word nie. Die klim was skaars steil, maar die temperatuur was byna 90 grade. Ek het begin om verskonings in my kop te katalogiseer. Ek het nie 'n rekonstruksie op die klim gemaak nie, maar dit het reg geraai dat dit ongeveer 'n halfuur van ongemak sou vereis. Ek het net in 'n ritme gevestig en gehoop. -Peter sou maklik op my gaan.
Dit is nie presies hoe dit uitgedraai het nie. Petrus en ek het eers in die 1970's saam gery; Ons was een van die eerste kinders in ons hoërskool om verskeie spoedfietse met druppels te kry. Ek het voor hom getoer, en hy het eers in die wedren begin. In die jare'80 het hy my oortuig om op Descente-kortbroek te spuit, en toe het ek hom op die Tour de France gehaal. Dit alles om te sê dat ons 'n paar geskiedenis op die fiets het.
Dit sou 'n belediging wees vir -Peter om te sê hy het my halfpad gery. Dit was niks soos dit nie. Hy het dit gespeel en het my nooit gewys nie, maar het ook sy voet op die gas gehou om my op die canyonweg uit te brei. Ek het die laaste 15 minute deurgebring om my ritme te behou en die gesprekke aan te hou en die drang om op te staan, weerstaan. Selfs toe, met my lippe gedroog en my bene bewe, het ek 'n gevoel van dank gehad - om die pedale onder die helder sonskyn te draai, om naby genoeg te wees met 'n ou vriend om 'n oomblik sonder pret te deel.
Die laaste toonhoogte was die enigste harde skopper op die klim. Ek was mooi geslaan; Petrus kon my sonder moeite of spyt laat val het. Maar ons het in die oprit bymekaargekom. Ons het 'n parkeerterrein losgemaak met 'n kakebeen-bergagtige uitsig. Ek het Peter vir die rit bedank. En natuurlik het ek dit bedoel.