Die winter kruip al hoe nader en dis tyd om jou klerekas reg te kry vir die bibberseisoen. Volgens die SARIE-modespan is daar een broek wat nou in jou kas hoort ... 'n tendens wat groot gaan wees.
Watter broek is dit? Een met 'n streep-insetsel op die synaat. Die broek kan 'n wyepyp- of noupypsnit hê, geruit of eenkleurig wees.
Die jongste misdaadverhaal uit die pen van die gewilde Afrikaanse sanger Steve Hofmeyr is ’n adrenaliengevulde wipwaentjierit.
Van die eerste bladsy tot die laaste een neem die aksie jou op ’n jaagtog van wraak saam met die Sluiper, Steve se hoofkarakter in Die Lucky Strike (Zebra Press, R200). Die Sluiper wil vrede gaan maak met sy neef majoor Darius Keiser, wat op ’n wildsplaas in die Kgalagadi woon. Ongelukkig val die Sluiper se vredespyp vinnig in die as wanneer hy uitvind dat sy neef die ergste verraad denkbaar teen hom gepleeg het. Darius sit agter die brand waarin die Sluiper sy huis en sy gesig verloor het, en ook die vrou in sy lewe. (Dié gebeure het afgespeel in Die Onaantasbares, Steve se vorige boek.) Of so het hy gedink, want die vrouelyk wat gevind is, was onherkenbaar vermink. Maar toe loop hy homself in haar vas op die plaas – springlewendig en gesond. Die gekonkel moet gewreek word, besluit hy.Die verhaal wat ontvou, vertel van die kameraadskap wat daar eens tussen die Sluiper en sy makkers (Darius ingesluit) was, maar wat versuur het ná ’n mislukte operasie in die DRK. Hoe hy as ’n professionele huurmoordenaar moes werk om te oorleef omdat hy nie meer as huursoldaat kon werk kry nie.Wees gewaarsku dat die verhaal nie vir sensitiewe lesers is nie. Van die tonele word in grafiese detail beskryf en Steve se woordeskat is op die man af en ongesensor. Dis ’n bloederige storie waarin dood ’n ereplek kry. Maar ook een van onvervulde liefde, van hoe blind die liefde ’n man kan maak. Die verhaal stoomroller jou en die gebeure speel blitsvinnig af. Voor jy jou kan kry, is die einde daar. Skryf kan Steve skryf en hy is besonder vernuftig met hoe hy woorde inspan. Soos reeds op bl. 3:
“Ons maak wat ons wil met bome. Alle bome. Behalwe die kapokboom. Hy lok jou met sagte katoen wat hy soos liefdesbriewe op die bries laat sweef. Jy wil jou wang teen hom skuur. Maar die kapokboom praat nie. Hy doen. Hy kan nie kaalhand aangepak word nie.” Nou ja, hierdie boek moet jy ook nie kaalhand aandurf nie. Trek jou pantser aan en laat jou kleinserigheid en kleinsieligheid agter. Maak jou gereed vir ’n verhaal wat jou sal skok, boei en verras.
Toe jy Die Onaantasbares geskryf het, het jy beplan dat daar ’n opvolg gaan wees? En gaan dit net Die Lucky Strike wees, of maak jy dit ’n reeks Sluiper-verhale?
Die Onaantasbares was so 90 bladsye langer, maar ek en die uitgewer het besluit om die verhaal vroeër te stop. In kort, Die Lucky Strike was toe al 90 bladsye geskryf. Ek is redelik lus om aan te gaan met ’n reeks. Ek geniet die styl, die karakter en wat dié boeke sê van my en jou Suid-Afrikaanse psige.
In Die Lucky Strike speel die tema van verraad ’n groot rol. Die Sluiper wil hom wreek op die wat hom te na gekom het. Is hy regtig so hardvogtig soos hy voorkom, of is daar tog ’n romantikus iewers in hom verskuil?
Ek verlang, onderliggend aan al die lekker aksie, ’n skerp plot, die uitkoms van ’n dénouement wat jou asem wegslaan. Ek dink lank daaroor, maak seker ek omhels en systap sekere clichés en toets dan die grense van geloofwaardigheid daarvan (die Suid-Afrikaanse konteks bied meer speling hier as enige plek op die planeet).
Moes jy navorsing doen vir sekere aspekte van die verhaal, soos die wapens wat gebruik word, die plekke waar dit afspeel, ens.?
Ja. Baie daarvan het ek net vergeet en baie daarvan is lank ná my tyd as jong soldaat in die vroeë 80’s. Soos hommeltuie, selfone en Uber. Oor die liefde hoef ek nie na te vors nie. Oor seks met ’n blinde wel. Ek laat my vrou maar oor my skouer loer, want my Google-voetspoor moet lyk soos Charlie Manson s’n.
Ek was ’n gewone pantsertroepie tussen ’82 en ’83. Ons operasie was Askari. Ja, daardie ondervinding help.
Persoonlik hou ek van sy anonimiteit. Ek identifiseer met sy binnekonflikte, sy frustrasies, sy strewe na vrede. Ek geniet sy brutale eerlikheid. Dis dalk ondiplomaties, maar diplomasie kan soms tyd en bladsye mors. Ek is darem nie so genadeloos nie, maar die schadenfreude is soms bevrydend.
Die Sluiper is gesigloos, nadat hy in Die Onaantasbares ’n baie erge brand oorleef het en heelwat rekonstruksie aan sy gesig moes ondergaan. Jy is in die openbare oog. Wens jy soms dat jy onsigbaar kon wees?
Selebriteit is ’n vreemde monster. Ek is ná 30 jaar nog onseker daaroor. Ek stel myself steeds voor by Afrikaanse funksies. Selfs by ’n braai. Die Sluiper sluip, baie soos ek. Maar hy is ’n tragiese sanger. Hy het eintlik geen kapasiteit vir die kunste nie. Hy weet darem wie Demis Roussos is!
Beide. Ek het goeie notas vir nog ’n Sluiper en ek wil voor Kersfees weer ’n country-CD uitbring. Die res van my lewe is toer – en die spoegbekkie van ’n eenjarige dogtertjie.
Wright het Maandag in ’n onderhoud met die Amerikaanse program Today vir die eerste keer in die openbaar gepraat sedert Spacey weens klagte van seksuele wangedrag uit dié gewilde Netflix-reeks verwyder is.
Die akteur Anthony Rapp was die eerste wat Spacey van seksuele aanranding beskuldig het toe hy in Oktober beweer het dat Spacey in 1986 (toe hy 14 jaar oud was) op ’n partytjie by hom aangelê het, berig
Spacey het ná die aantygings ’n verklaring uitgereik waarin hy gesê het hy kan nie die voorval onthou nie, maar hy vra om verskoning vir “uiters onvanpaste dronkgedrag”.