Was Richard I se gevangenisstraf deur Leopold van Oostenryk geregverdig? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Was Richard I se gevangenisstraf deur Leopold van Oostenryk geregverdig?
Ek het in Wikipedia en Britannica gelees oor Richard I van Engeland oor sy gevangenisstraf, en ek was verbaas oor die feit dat 'n soewereine monarg, en 'n kruisvaarder daardeur, deur 'n vreemde mag in die tronk gesit kon word op wankelrige gronde soos die beskuldiging van 'n moord ( Leopold beskuldig Richard vir die moord op sy neef Conrad van Montferrat).
Alhoewel die wil van die feodale heer oor die algemeen die wet op sy gebied was, glo ek dat daar steeds 'n hiërargie was wat konings bo hertogte, grawe, baronne, ens.
My vrae draai dus oor die volgende kwessies:
Aangesien daar geen oop oorlog tussen Engeland en die Heilige Romeinse Ryk was nie, en dit was Leopold se beskuldiging van moord teenoor Richard se ontkenning daarvan, hoe het Leopold die wetlike en morele gesag gehad om 'n koning te arresteer wat op pad huis toe was van die kruistogte? ?
Hoe het ander monarge gereageer, siende dat 'n mede -koning ontvoer is terwyl hy 'n wandeling in 'n ander land gemaak het op grond van persoonlike vyandskap?
Is 'n soort verhoor gevra om Richard se skuld te bewys om sy gevangenisstraf te regverdig? Ek verwag nie 'n VN -vergadering nie, maar enigiets wat Leopold se optrede en die irrasionele losprysvereistes legitimiteit gee.
My bronne was hoofsaaklik ensiklopedie -artikels uit Wikipedia, Britannica en Ancient History Encyclopedia oor die betrokke partye, nie een van hulle het in besonderhede gegaan oor hoe ander magte Richard se gevangenisstraf of die besonderhede van sy gevangenskap beskou het nie. Die meeste van my Google -soektogte lewer resultate soos '5 min bekende feite oor Richard the Lionheart', wat uiteindelik redelik bekend was.
Die Middeleeue was nie veral bekend daarvoor dat dit 'n burgerlike en ordelike tydperk was nie.
Leopold V gehad geen gesag van enige vriendelik om Richard I. te arresteer. Hy het dit gedoen bloot omdat hy wou, en kon. Die onwettigheid van die handeling word weerspieël deur die feit dat dit amptelike sanksie van die kerk geneem het: pous Celestine III het Leopold uitgesluit en hom genoop om voor te berei op 'n kruistog om ontbinding te soek.
Nietemin, die sekulêr reaksie op wat Leopold (en later die keiser, Henry VI) gedoen het, was nie 'n algemene veroordeling nie. Nie eers Richard se eie regering het dit behandel soos die misdaad wat ons moderne gevoelens dit sou beskou nie:
Afguns, nie afskuwelik nie, was die gewone reaksie wat hul daad onder leke ontlok het ... Die voorval is deur die Engelse regering behandel onder leiding van Hubert Walter, aartsbiskop van Canterbury, asof dit 'n ongelukkige daad van God was ... Die skuldgevoel van die gevangenes van die koning was blykbaar ver van die aartsbiskop se gedagtes.
Dunbabin, Jean. Gevangenskap en gevangenisstraf in Middeleeuse Europa, 1000-1300. Springer, 2002.
Wat die mede -monarge van Richard betref, hulle was verre van aanstoot geneem deur die aanval op hul rang, en hulle was aktief verheug oor die viering. Kort na sy gevangenskap het keiser Henry VI, in 'n brief aan Philip II Augustus, die koning van Frankryk, geskryf dat:
Omdat ons keiserlike majesteit geen twyfel het dat u koninklike hoogheid sal geniet in al die provinsies van God wat ons en ons ryk verhef, het ons dit goed geag om u in kennis te stel van wat gebeur het met Richard, die koning van Engeland, die vyand van ons ryk en die versteurder van u koninkryk ... Hy is nou in ons mag. Ons weet dat hierdie nuus u baie geluk sal bring.
Gillingham, John. Richard ek. Yale University Press, 2002.
Beide mans het baie baat by Richard se gevangenskap - Henry het 'n kontantinfusie nodig gehad wat 'n losprys van 'n koning kon bied, terwyl Philip die kans aangegryp het om die kontinentale besit van Norman Engeland aan te val.
Een faktor moes natuurlik die feit gewees het dat Richard baie van sy eweknieë vervreem het. Die belangrikste was natuurlik sy vernedering van Leopold na die beleg van Acre, maar dit het ook baie verder gegaan:
Richard was 'n moeilike persoonlikheid en glad nie die eerlike en saggeaarde ridder van die legende nie ... Daarna het Richard sy reputasie in so 'n mate benadeel dat hy die Heilige Land incognito moes verlaat.
Schutz, Herbert. Die Middeleeuse Ryk in Sentraal-Europa: Dinastiese kontinuïteit in die post-Karolingiese Frankiese ryk, 900-1300. Cambridge Scholars Publishing, 2010.
Henry VI het Richard in die daaropvolgende jaar in Parys die volgende jaar verhoor, te Speyer. Dit was noodwendig 'n skouverhoor, want sy bedoeling was duidelik om Richard te loskoop en te onderhandel vir geopolitieke winste. In die vorige maand het Henry die Verdrag van Würzburg met hertog Leopold gesluit. Volgens die voorwaardes het die hertog ingestem om die koning aan die keiser te lewer vir 'n deel van die losprys, op 'n manier wat miskien meer gepas is vir mafia -base.
Richard lewer in elk geval 'n welsprekende verweer en word onmiddellik vrygespreek deur vergaderde here. Volgens William the Breton, 'n hofdigter en diplomaat van Philippe Augustus,
Toe Richard antwoord, spreek hy welsprekend en koninklik, op so 'n leeuhartige manier, dat dit is asof hy vergeet het waar hy is en die onwaardige omstandighede waarin hy gevange geneem is, en hy het hom voorgestel dat hy op die troon van sy voorouers.