My oupa is al in sy tagtigs en alhoewel die skete al kom kuier het, is daar absoluut niks fout met sy geheue nie. Sy grootword-jare is in sy wese gegraveer en kan hy oombliklik gebeurtenisse uit sy kinderjare herroep. Vra hom nou oor sy ouers, en hy gee vir jou die hele verhaal. Sy verhouding met sy broers en susters, hy kan vertel. Hoe hy in die veld grootgeword het…
My oupa was maar 18 toe hy Namakwaland verlaat en Lambertsbaai toe getrek het. ŉ Jongman wat alles wat vir hom bekend was agterlaat en ŉ nuwe lewe teen die Weskus kom soek. Daai was in die vroeë vyftiger jare toe hy homself hervestig, maar sy hart het na Namakwaland bly hunker. Mens kan dit aan sy praat hoor. Dis toe dat ons as familie besluit dat ons vir hom iets spesiaals gaan doen: kom ons neem vir Oupa huis toe en laat hy ons lei en aanwys na waar ons moet wees. Dis oor die sestig jaar wat hy laas in die veld was, maar kom ons gaan. Al verdwaal ons.
“Ons het hier ook gebly,” sê my Oupa en hy beduie met die hand soos hy alles herroep. “My ma is hier begrawe; ek was twaalf toe sy afsterf.” Hy word ŉ oomblik stil – in sy eie gedagtes – en sê dan: “Ons kan verby die begrafplaas ry, maar ons hoef nie te stop nie – ek sal nie nou weet waar haar graf is nie.”
Hy het ŉ baie spesiale band met sy ma gehad, my Oupa. Hy was haar Charles en sy het geweet dat hy in sy lewe baie geseënd sal wees. En hy was; hy is!
Daar sit die skooltjie. Dis ŉ verwaarloosde gebou. Die mure is alles afgebreek, ŉ paar eensame bome omring die fondasie en iets wat lyk soos buite toilette staan ook daar. My Oupa wys waar hy gesit en oor die jare by daardie skool van banke verwissel het. Hy herroep alles: die lesse, die kinders, die onderwysers. Hy het ŉ groot liefde vir kennis en dis ook daarom dat hy al sy kinders universiteit toe gestuur het. Sommige het wel ŉ bietjie langer geneem omdat daar in daardie jare saam vir gelykheid vir almal baklei was, maar almal het tersiêre onderrig ontvang.