Die boek Numeri en verwysings daaruit word op drie maniere in die NT gebruik, as agtergrond vir die boodskap, as oorhoofse metafoor vir die geloofsreis en as konkrete voorbeelde vir die geestelike lewe.
Daar is in die eerste plek verwysings na gebeure of beskrywings uit Numeri wat die agtergrond verskaf vir die boodskap van die NT. ‘n Mens kry bv.:
Daar is in die tweede plek die algemene verwysing na die “woestyn” soos Numeri dit vertel wat as metafoor ingespan word om Jesus sowel as gelowiges se geestelike reis in die NT te beskrywe waarop hulle versoekings moet weerstaan om deur hulle volharding die beloofde bestemming te kan bereik.
So lees ons dat Jesus deur die Gees ingelei word in die woestyn om versoek te word en waar dit ook juis sy fisiese behoeftes is wat as aanleiding tot die versoekings deur die duiwel gebruik word (Matteus 4:1-11). Anders as die eerste generasie van die volk Israel in die woestyn slaag Jesus egter dié toets deur vas te hou aan die Woord van God as die “brood” wat Hom voed in sy versoekings. Sy volharding bevestig nie net sy geskiktheid as die een wat gelowiges na die eindbestemming kan begelei nie, maar dien as motivering tot standvastige volharding vir almal wat aan versoekings blootgestel word, soos verskeie NT skrywers aantoon (1 Kor. 10:13; Hebr. 2:18; 4:15; 12:1-4; Jak. 1:12; vgl. ook Gal. 6:1 en 2 Petrus 2:9).
In Numeri word die lewende water aan die voorsiening in die teenwoordigheid van die Here verbind. In Johannes word die lewende water aan die gawe wat Christus gee – wat as ‘n verwysing na die Heilige Gees verklaar word – verbind. Die verhaal word egter hier as waarskuwing vir die geloofsgemeenskap gebruik om nie in dieselfde strikke as die volk in die woestyn te trap nie, en die rots wat water gee nie te verag nie, dit is Christus (vgl. die soortgelyke verhaal in Eks. 17).
Dieselfde geld die gesprek wat Jesus in Johannes met Nikodemus het oor die koperslang in die woestyn van Numeri 21:4-9 (Joh. 3:14). Soos Moses die koperslang in die woestyn op ‘n paal opgelig het en dit genesing van die dodelike gif van die slange in die woestyn gebring het, só bring Jesus verlossing deur sy dood aan die kruis: “sodat elkeen wat in Hom glo, die ewige lewe kan hê. God het die wêreld so liefgehad dat Hy sy enigste Seun gegee het, sodat dié wat in Hom glo, nie verlore sal gaan nie maar die ewige lewe sal hê.” (Joh. 3:15-16).
Jesus verwys waarskynlik ook in sy uitleg van die sonde teen die Heilige Gees na die beskrywing van moedswillige sondes uit Numeri 15:30-31 (Matt. 12:32). In die oorspronklike in Numeri 15 word hierdie sonde beskryf as: “sondes wat met ‘n hoë hand gedoen word.” Dit beteken, sondes wat as’t ware jou hand téén God oplig, wat sy wil doelbewus verag en verontagsaam en Hom in oneer en diskrediet bring (vgl. 1 Sam. 3:14 waar die ongeregtigheid van Eli se familie ook nie vergewe word nie).
Indien die werk van die Heilige Gees op soortgelyke wyse verag en verontagsaam word, en daarbenewens deur “lastering” aan die duiwel toegeskryf word, soos Jesus dit uitlê, is dit ‘n sonde wat só afgryslik sleg geag word dat dit onvermydelik tot die dood sal lei.
Ook Johannes gebruik moontlik in Openbaring 2:28 in sy brief aan Tiatira (vgl. ook Ps. 2:9) op soortgelyke wyse die beskrywing van die “môrester” wat ‘n oorwinningskroon sal wees in die stryd teen die nasies en begrond dit op die agtergrond wat Bileam se uitsprake in Numeri 24:14-20 verskaf.
Dit is merkwaardig dat die hele 38 jaar omswerwing deur die woestyn oorgeslaan word en die verhaal hier in Numeri 20 hervat word met die Israeliete wat weer in die Sinwoestyn aankom by Kades waar hulle gereed sal begin maak om die beloofde land in te neem. Ons lei die tydperk af uit Aäron se dood wat net hierna by die berg Hor beskrywe word (Num. 20:22-29), sowel as die gegewens in Deuteronomium 2:14. Aäron het gesterf in die vyfde maand van die 40ste jaar ná die Uittog uit Egipte (Num. 33:38), nadat die aanvanklike reis deur die woestyn ongeveer 2 jaar geduur het. Aäron was 123 jaar oud met sy dood.
Toe die volk weereens kla oor water, en die Here sê hy moet “die kierie” vat – die kierie van Aäron met die ryp amandels wat in die tent van die getuienis was (vgl. Num. 17:10) – en die rots vir water moet vra, toe raak Moses se geduld op met die volk.
Let op dat sy sonde nie soseer was dat hy die rots twee keer met die kierie geslaan het nie. Nee, dit begin alreeds by Moses wat vir die volk vra: “Moet ons vir julle water uit hierdie rots laat kom?” En toe slaan hy boonop die rots twee maal dat daar water kan uitkom.
Hy brei ook uit oor die hulp wat die Here aan hulle verleen het, en die engel wat hulle help trek het, amper soos Jakob dit toentertyd gedoen het toe hy Esau tegemoet getrek het ná sy vlug weens sy bedrog (Gen. 33). En hy is duidelik daaroor dat hulle niks sal vat, selfs nie water nie. Dié sal hulle koop.
Die koning van Edom sluit egter sy hart vir Israel en weier dat hulle deur Edom trek, selfs nie toe Moses ‘n tweede keer vra nie. Met ‘n magsvertoon van sy leër dwing hy Israel om die ompad rondom die Seïrberg te neem.
Lees gerus verder oor die impak wat hierdie respek vir die volke wat ‘n gedeelde afkoms met hulle gehad het, later in die geskiedenis van Israel ná die Intog gehad het. Omdat Israel nie die Ammoniete en Moabiete verwoes het met die Intog nie, kon hulle op die Here se hulp staatmaak toe dié twee nasies wederregtelik op grond van ‘n verdraaide historiese bewussyn teen Israel opgetrek het. Jefta kon hulle daarom oorwin op grond van ‘n korrekte verstaan van wat regtig gebeur het met die Intog en kon deur die bemagtiging van die Gees teen hulle optree (Rigt. 11).
Met hulle reis rondom die gebied van Edom kom Israel by Horberg waar die Here halt roep in Aäron se lewe (Deut. 10:6 dui die gebied as Moseret aan). Met die uittrek van sy hoëpriesterskleed word sy gesag op sy seun Eleasar oorgedra en sterwe Aäron op die berg. Sy nagedagtenis is met ‘n dertig dae routydperk gevier.
Die eerste perspektief is dus ‘n waarskuwing aan ons om die Here te dien in totale gehoorsaamheid, want Hy kan dit nie net afdwing nie, Hy is dit werd om gedien te word! Ons moet Hom en sy wil vir die lewe daarom met die diepste respek hanteer.
2. Die tweede perspektief is die bevestiging van God se soewereine transformasie selfs van die haglikste situasie. Hy gee steeds baie water vir die volk al probeer Moses en Aäron sy eer steel. Hy beskerm die volk teen die onbarmhartigheid van Edom en sou hulle telkens deur die loop van die geskiedenis teen hulle help. Hy voorsien ‘n opvolger vir Aäron as hoëpriester sodat daar voortgang kan wees in die diens by die Tabernakel.
Ek het ongelukig die studie oor Esegiel nie gekry nie. Aangesien ek en my vrou nou met Esegiel besig is, vra ek asb of u dit na my epos kan stuur.dit