'Duitse angs': waarom ons vrees vir iets nuuts niks nuuts is nie
Duitse vrees: Engels, oor: "tipiese Duitse huiwering"
My gewaardeerde hoofkollega-kollega Johannes Ceh het onlangs 'n baie lekker onderhoud hier geplaas. Daarin praat hy met Jay Tuck, die skrywer van die boek 'Evolusie sonder ons: Sal kunsmatige intelligensie ons doodmaak?' Die titel is natuurlik die beste klikbaiting – of soos 'n mens dit anders in die boekbedryf kan noem. Hy het egter waarskynlik bereik wat hy wou hê: aandag.
Ek is nie 'n sielkundige, wetenskaplike of navorser nie. Maar ek hou daarvan om met mense buite my filterborrel te praat – oor die digitale transformasie en ander veranderinge in ons samelewing. Wat my veral op die punt van digitalisering tref, is dat daar twee verskillende hindernisse is om verandering te hanteer. Byvoorbeeld, die vrees vir die onbekende, wat nou die probleem is.
Vrees is 'n emosie wat ons baie meer tot aksie motiveer as byvoorbeeld wense en begeertes. Daarom speel die advertensie ook graag met vrees. Produkte word bevorder om kliënte teen slegte scenario's te beskerm of om hulle te help om vrees te oorkom of te beëindig. Onthou versekering, maar ook winterbande, bloeiende tandvleis, honger of kolle op u gunsteling hemp.
"Nuwe tegnologieë sal my siek maak, my werk kos of die hele mensdom direk vernietig."
Die media lewer ook graag 'n bydrae tot die vrees-scenario. Die meeste nuus in koerante of blogs is nie verniet nie. Met vrees kan jy maklik bui maak. En net wanneer die onderwerp nog baie nuut, onbekend of moeilik is om te begryp, is die gruwelverhale nooit eindig nie. Niemand kan voorsien wat die toekoms gaan inhou nie. Maar 'n blik op die verlede help my om die vrese beter te verstaan:
Die voorbeeld van die eerste treinrit in Duitsland op 7 Desember 1835 vind ek baie gepas. Baie mense was ontsteld oor hierdie nuwe masjien, gevrees vir die ergste siektes en die einde van die wêreld. "Die spoorweg is 'n ding van die duiwel; dit kom uit die hel, en elkeen wat daarmee ry, kom hel toe!"
Hierdie, en meer aanhalings oor die gevare van die spoorweg, kan gevind word op die volgende skakel: "Cheers, maar ook vrees en skrik versprei tydens die eerste treinritte". (Wees versigtig, die webwerf is meer as tien jaar gelede laas opgedateer en verdien eintlik 'n plek in die museum self.)
Ek ken self soortgelyke gruwelike verhale oor rekenaarspeletjies wat ons almal amok laat loop. Of die verspreiding van sosiale netwerke, wat ons almal wil analoog outisties word sonder werklike sosiale kontakte.
'Vrees' is 'n onderwerp wat ek gereeld in my lesings teëkom. As dit kom by chatbots, is daar byna altyd die vraag na "werkers" of alle vernietigende kunsmatige intelligensie.
Die vrees dat robotte ons van werk beroof, is nie Duits nie – en beslis ook nie 'n nuwe verskynsel nie. Reeds in 1928 het die New York Times op die voorblad "March of the Machine makes Idle Hands".
Die volgende foto is uit die 1980's – selfs toe gaan dit oor robotte en masjiene wat geleidelik van ons mense wegneem.
(Bron: New York Times Archive)
Vir diegene wat belangstel in selfs meer historiese voorbeelde van die stryd om robot- en menslike werkplekke, beveel ek die artikel "Robots neem al meer as 200 jaar die poste aan" deur Louis Anslow oor.
My huidige gunsteling artikel oor die cliché-tema "bose en gevaarlike moordmasjiene" is hierdie: Facebook moet twee bots "doodmaak" omdat dit lyk of hulle hul eie taal ontwikkel het. Die kop in kombinasie met die T-800 van die Hollywood-eindtydse "Terminator" eindtyd, waarin die masjiene hulself opstel en besluit om die mensdom te vernietig, het alles wat 'n mooi klikbaiting-artikel oor vrees benodig.
Om my nie verkeerd te verstaan ​​nie: dit is natuurlik korrek en belangrik om hierdie bespreking te lei en riglyne vir nuwe tegnologieë te definieer. Hier is alle kundiges van tegnologie, besigheid en politiek gesamentlik verantwoordelik. Ons moet verduidelik wat verandering beteken en hoe elke individu dit kan hanteer.
'Die meeste mites is dat die mens vervang word. Dit is tans nie moontlik nie, 'sê Uwe Weiss, uitvoerende hoof van Blue Yonder aan die rand van die DLD-kampus in Karlsruhe.
Maar ons moet nie toelaat dat dit ons keer nie. Omdat, soos reeds Socrates – waarskynlik nie bekend as Zukunftsoptimist nie – geweet het: "stagnasie is die begin van die einde!" Met weiering om te weerhou, kan niks gered word nie – met die korrekte gebruik van nuwe geleenthede, is daar egter baie om te wen.
Alles sal in orde wees.
Aan die skrywer: Matthias Mehner is vise-president Strategie & Innovasie by WhatsBroadcast. Vir LEAD skryf hy anders oor die huidige ontwikkelinge, wenke en truuks rondom die boodskapper.