Liefdesgedicht.nl | Gedicht | roos ()
langs die roos �n sneespapier
ek voel vuil, vuil vir venyn
waarmee dit gewerp was
tog het die roos stil bly l�
dit wat om haar uitgestraal het, was goed
die sneespapier was woelig
want dit wat om hom uitgestraal het, was sleg
met die eerste windwaai was hy weg
die dorings van die roos het haar geanker
almal in die verbyloop was verheug
oor die skoonheid van haar rooi
sy verheug oor die glimlag
wat sy kon laat ontdooi
dankie vir �n roos soos jy
Geef je beoordeling aan het gedicht: roos
Aantal stemmen: 249
Aantal hits: 2944