Standbeeld van Idrimi - Geskiedenis Podcasts - 2022
Standbeeld van Idrimi - Geskiedenis
Ek gaan voort deur John Van Seters ' Op soek na geskiedenis. Hier is twee items:
1. Op bladsye 190-191 vergelyk Van Seters die historiografie oor Idrimi met die van David en Salomo. Idrimi was in die vyftiende eeu die koning van Alalakh, 'n stadstaat in die huidige Turkye. Die verhaal oor Idrimi is egter 'n paar eeue na Idrimi se tyd saamgestel, voer Jack Sasson aan. Volgens Sasson het Sarruwa, die skriba, hierdie gesimuleerde outobiografie oor Idrimi geskep. Vir Sasson het Sarruwa nie veel geweet van Idrimi nie, en hy het die grootste deel van sy verhaal uitgevind en die koning verheerlik as 'n held en stigter van die dinastie deur die media van folklore en legendes (Van Seters ' woorde). Sasson baseer sy argument op dinge soos die ooreenkoms van die inskripsie en die standbeeld waarop dit is met items in die laat bronstydperk, sowel as die onverenigbaarheid tussen die teks en die historiese konteks van Idrimi.
Van Seters sê: " Die verhaal van Idrimi suggereer dat 'n skriba op 'n hoë plek 'n lewensgetroue voorstelling van 'n dinastiese stigter in 'n historiese teks kon uitdink en dit in die belang van nasionalisme en politieke propaganda kon doen. Die verhaal was beslis bedoel om deur die bevolking as 'n werklikheid beskou te word, en die koning is ongetwyfeld baie vereer weens die bedrywighede wat dit bevat. "
Ek het dit interessant gevind omdat dit 'n belangrike vraag rakende geskiedskrywing aanspreek: Het die ou mense gedink dat hulle verhale werklik gebeur het? Volgens Van Seters het die skrifgeleerde wat die verhaal oor Idrimi geskryf het, verwag dat sy gehoor die verhaal as 'n feitelike beskrywing van die verlede sou beskou.
Van Seters sê dat geleerdes probeer het om die historisiteit van die David- en Salomo -verhale te ondersteun deur 'n beroep te doen op hul parallelle met die verhaal oor Idrimi. Maar Van Seters sê dat die vergelyking meer korrek in die teenoorgestelde rigting kan dui, want die ooreenkomste stel voor dat heroïese en folkloristiese elemente maklik op sulke stigters konings toegepas kan word en deel kan word van die historiografiese tradisie. &# 8221
2. Op bladsy 136 sê Van Seters:
Die konstruksie van 'n tydelike kontinuïteit van teogonie en die tyd van helde en eers helde tot latere geskiedenis deur middel van genealogiese verbindings is ook deel van die vroeë Griekse geskiedskrywing. Of Egipte 'n invloed gehad het op hierdie Griekse ontwikkeling, tesame met die Mesopotamiese antediluviaanse tradisie, is moeilik om te sê. "
Volgens Van Seters het Egiptiese, Mesopotamiese en vroeë Griekse geskiedskrywing die onlangse geskiedenis oorbrug met teogonie en 'n legendariese tyd van helde. Wat Herodotus egter van die Griekse prosaskrywers voor hom onderskei het, was dat hy weggeskram het van mitologiese en legendariese verduideliking in sy geskiedenis (bladsy 24). Volgens Van Seters verwerp Herodotus die hele oorsaak van die heroïese tydperk kortliks (1.1-5) en stel dit die vraag na verantwoordelikheid binne die tyd en omvang van die historiese tydperk self " (bladsy 24). Boonop assosieer Van Seters Herodotus met die Ioniese verligting, wat 'n kritiese benadering tot [Homerus en Hesiodos] aangemoedig het wat hul wonderbaarlike elemente rasionaliseer en dit ook regstel deur nuwe inligting " (bladsy 22). As 'n reël was Herodotus 'n rasionalistiese historikus, hoewel daar in sy geskiedenis enkele uitsonderings op hierdie reël kan wees.
Op bladsy 21 haal Van Seters 'n woordeboek se definisie aan van 'n epos: 'n lang, formele, vertellende vorm in verhoogde styl, met tipies heldhaftige prestasies en prestasies of grootse gebeurtenisse. " Voorbeelde van epos sluit in Ilias en die Odyssee. Van Seters beskou die Hebreeuse Bybelverhale nie as epos nie. Die Yahwist in Genesis beeld die ouderdom van helde en die oorsprong van die beskawing in 'n negatiewe lig uit (dink aan die Kain, die Nefilim en Nimrod). Abrahams se reise is nie avonture soos dié van die nie Odyssee" (bladsy 29). En op bladsye 29-30 sê Van Seters aangaande die verhaal van Moses:
Die verhaal van Moses is skaars nader aan 'n heroïese model of 'n epiese aanbieding. Sy redding as 'n vondeling is 'n volksverhaal wat van 'n held gebruik kan word, maar dit kan ook vertel word van 'n historiese persoon uit die onlangse geskiedenis, net soos van Kores deur Herodotus. Moses se jeugdige poging om sy volk met geweld te bevry, is 'n mislukking, en hy vlug uit vrees vir die bedreiging van die koning. As sy oproep as afleweraar kom, probeer hy baie om homself van die uitdaging te verskoon. Sy stryd met die koning van Egipte is deur die profetiese woorde en slaag wanneer die Israeliete vlug of uit die land verdryf word. Die opstand van die mense in die wildernis en die ander beproewings is amper verwant aan die arbeid van Herakles. En die lang afwyking van die wette pas skaars by die epiese patroon. Selfs die gevegte met Sihon en Og word behandel as berigte op 'n manier soortgelyk aan Israel se eie historiografiese tradisie in Samuel en Kings. "
Van Seters se agenda om die historiografie van die Pentateug te onderskei van epos, blyk die siening te ondermyn dat daar 'n oorspronklike poëtiese epos is agter die bronne van die Pentateug [wat aanvoer] vir die groot oudheid van sy geskiedenis. 8217 deur 'n lang stadium van mondelinge tradisie " (bladsy 30). Van Seters ' wonder waarom poëtiese epos in Griekeland en Mesopotamië oorleef het, maar nie in eertydse Israel nie, as daar wel 'n epiese gedig agter die Pentateug was. Van Seters lewer dus kritiek op tradisionele kritiek.
Wat my verwar, is dit: Onderskei Van Seters epos van historiografie? Op bladsy 29 ontken Van Seters dat Genesis 'n epos is, en sê dan: "Ons het meestal 'n genealogiese opvolging waarin die aartsvaders vol is met volksverhale, etiologiese motiewe, staaltjies en novelles. Daar is verhale wat handel oor die oorsprong van naburige mense en 'n paar aanvullende genealogiese afwykings. Dit alles behoort tot die historiografiese tradisie. " Hier lyk dit of Van Seters historiografie van epos onderskei.
Tog, op bladsye 200-201, blyk dit dat Van Seters die Ilias as 'n voorbeeld van geskiedskrywing noem. En in die aanhaling van bladsy 136 sê Van Seters dat Egiptiese, Mesopotamiese en vroeë Griekse geskiedenis teogonies en 'n legendariese tyd van helde gehad het.
Idrimi (Ek id-ri-mi) Mukis (Szíria) uralkodója (kormányzója) i. e. 15. század közepén, 1470-1440 körül. A mitannibeli Parattarnával egyidőben élt. Apja a lázadó I. Ilim-ilimma.  A lazadást követően Idrimi elmenekült a városból Emarba. Kánaánban gyűjtött hadsereget és tért vissza, majd Mitanni segítségével foglalta el örökségének egy részét. Ons kan Halapból kormányozta országát, Idrimi már csak Alalah városát szerezhette vissza, ezzel került át Jamhad ősi székhelye Alahtumba (ma Tell el-Acana). A korábbi Jamhad, amelynek fővárosa Halap (vaag Khalab, ma Aleppó) volt, a hurrik támadásai következtében összeomlott, helyébe annak déli részén a II. Jarimlím által kialakított mukisi territóriumon alakult új amorita állam.
Uralkodása végén ülőszobra törzsére vésette feliratát, amelyben száműzetésének és trónra való visszakerülésének történetét meséli el. A szöveg hibákkal teli akkád nyelven íródott, itt-ott gondolatritmusokat alkalmaz, a szíriai történeti elbeszélő próza egyik legkorábbi emléke. Ons het 'n baie goeie manier om 'n kerk toe te pas. Történetileg páratlan értékű forrás az alig ismert kor eseményeihez, en ons kan 'n Kánaánban élő habiru (héber) törzseket említi, illetve Mukisba telepedő kánaánita földművesekről is beszél.
Daar is 'n aantal nuwe newezies: "Idrimi, a Viharisten szolgája, Alalah Hölgyeinek, Hebatnak és IŠTARnak szolgája ". As IM logogrammal is dit 'n waardevolle teks Tessub helyi változata, Haddu, IŠTAR pedig and helyi Ishara (Išḫara) lehet.
Idrimi a hurrita Mitanni fénykorában élt, Parattarna király és Alluvamnasz hettita király kortársa. Ons gee 'n goeie beskrywing van Mitanni. 'N Hurrita állam ez időben in 'n Földközi-tenger-partjaiig terjeszkedett Észak-Szíria városállamain keresztül, miközben en térség másik potenciális nagyhatalma, en Hettita Birodalom súlyos belső problémákk. Idrimi önéletrajza a kelet-anatóliai és észak-szíriai térség korabeli politikai állapotának képét vázolja fel, és betekenisintést enged a történelem egy érdekes, de máig kevéssé ismert periódusá.
Idrimi Parattarna kan 'n hele menukaart gebruik, maar dit kan ook 'n spesiale funksie wees. Ons bied 'n ander opsie. Ons het 'n maksimum van 30 dae per dag. Ons kan nie 'n konflik hê nie, maar ons kan ook 'n kizzuvatnai Pillijasszal hê wat ons kan help, maar ook 'n groot probleem met Mitanni fathatalmát.
Die Kanaäniete word gereeld in die Hebreeuse Bybel genoem. Die verhale sê dat God belowe het om die land van die Kanaäniete (saam met grond wat aan verskeie ander groepe behoort) aan die Israeliete te gee nadat hulle uit Egipte ontsnap het.
In die verhale vertel God vir Moses dat ek hulle [die Israeliete] gehoor het as gevolg van hul slawebestuurders, en ek is bekommerd oor hulle lyding. Daarom het ek afgekom om hulle uit die hand van die Egiptenaars te red en uit daardie land op te bring in 'n goeie en ruim land, 'n land wat oorloop van melk en heuning - die tuiste van die Kanaäniete, Hetiete, Amoriete, Peresiete, Hiviete en Jebusiete. " (Eksodus 3: 7)
Die verhale wat in die Hebreeuse Bybel vertel word, sê dat nadat die Israeliete uit Egipte ontsnap het, 'n reeks oorloë teen die Kanaäniete (en ander groepe) gevoer het, wat daartoe gelei het dat die Israeliete die grootste deel van die Kanaäniete ' oorgeneem het. Die verhale sê dat die Kanaäniete wat oorleef het, dwangarbeid moes doen. Die verhale sê ook dat hierdie verowerde land opgeneem is in 'n magtige Israelitiese koninkryk wat uiteindelik in twee verdeel het.
Op 9 Mei praat Adam Lowe oor die werk van Factum Foundation by die Warburg Institute, Londen, as deel van die lesingsreeks Die werkswinkel heropen: Middeleeus tot vroeg-modern. Die toespraak bied 'n kontemporêre perspektief op die reeks en fokus op werkswinkels en ateljees vir kunstenaars as plekke vir die oordrag van idees en vaardighede.
In Januarie 2018 hernu Factum Foundation en Strawberry Hill House hul poging om die kunsversameling van Horace Walpole terug te bring na die oorspronklike plek. Factum Foundation het Joshua Reynold's opgeneem Die dames Waldegrave (1780), in opdrag van Horace Walpole, die oom van Laura, Maria en Horatia Waldegrave, die drie sitters wat in hierdie werk uitgebeeld word. Die skildery het oorspronklik in die Walpole -huis in Strawberry Hill gehang, maar dit is in 1842 verkoop en het in 1952 in die versameling van die National Gallery of Scotland gekom.
Factum Foundation se fotografiese manuskripskandeerder is geïnstalleer by die Institute of History, Archaeology and Ethnography in Mei 2017. Sedertdien het operateurs by die IHAE hierdie skandeerder gebruik om meer as 109 000 manuskripbladsye met resolusies van 800 dpi op 1: 1 op te neem. Hierdie buitengewone projek om die versameling Oosterse manuskripte van die IHAE op te neem en te bewaar, is sedert einde 2015 aan die gang en is ontwikkel in samewerking met die Ziyavudin Magomedov Charitable Peri Foundation (Moskou, Makhachkala), die Juma al Majid -sentrum (Dubai) en die IHAE (Makhachkala).
Lees meer oor die projek op die Factum Foundation -webwerf.
Onlangs het verskeie nuusberigte stories gepubliseer oor die verskillende projekte wat deur die Stigting uitgevoer word. Op 3 Desember het die program Bewaarders van Erfenis van die German History Channel het 'n program uitgesaai oor ons gebruik van tegnologie en vakmanskap om erfenis te red. Newsweek, CNN, PBS en El Pais het ook verslae en video's oor die Foundation & acutes -projekte geskryf. Kyk wat hulle oor ons werk gesê het.
Ferdinand Saumarez Smith en Arthur Prior het teruggekeer van 'n ekspedisie van drie weke in die Tibesti -streek in Noord -Tsjaad, en het voortgegaan met Factum Foundation se samewerking met die Trust for African Rock Art (TARA) om prehistoriese rotskunswerwe in die streek te dokumenteer. Vir meer inligting oor Factum Foundation se werk met TARA, sien: http://africanrockart.org/
As deel van ons eerste praktiese samewerking met Iconem in Pakistan, het Factum Foundation & acutes Ross Davison en Luke Tchalenko die opname van 'n versteende voetafdruk in hoë resolusie uitgevoer. Die afdruk is vasgelê met behulp van 'n kombinasie van stelsels, insluitend fotogrammetrie en drone -opname. Die inligting met 'n hoë resolusie sal gebruik word om 'n presiese faksimilee te maak vir die Pakistan Museum of Natural History in Islamabad. Terwyl die span hierdie voetspore in Pakistan aangeteken het, het die BBC berig dat vandale 'n ou voetspoor van die dinosourus in Australië beskadig het. Hierdie hartseer nuus toon die duidelike behoefte aan om plaaslike spanne op te lei en tegnologieë oor te dra om erfenis in gevaar op te teken.
Factum Foundation & rsquos Pedro Mir & oacute en Otto Lowe het na Jeddah (Saoedi -Arabië) gereis, as deel van 'n loodsprojek met Art Jameel wat volksargitektuur dokumenteer en Saoedi -studente oplei in fotogrammetrie vir die behoud van kulturele erfenis. Gedurende hul tyd daar het hulle die oppervlak van drie tradisionele geboue in die ou stad aangeteken deur meer as 3000 foto's op elke plek te neem met behulp van beide fotogrammetrie en die Faro Focus laserskandeerder. Voorlopige verwerking toon die presisie en aanpasbaarheid van hierdie twee tegnologieë aan. Hulle het ook opgeleide studente van die Jameel House of Traditional Arts in Al Balad, Jeddah opgeneem en oefen om argitektoniese besonderhede by hulle op te neem.
Die Foundation, wat saam met Art Jameel werk, het 'n opsporingsmissie onderneem wat die opname van enkele van die oorblywende voorbeelde van die delikate en diskrete qut -muurskilderye behels. Hierdie beeld van Rijal Alma is opgeneem net voordat die herbouing sou plaasvind. Namate die land moderniseer en bou, is die behoud van die oorblywende bewyse van sy diep kulturele geskiedenis van groot belang. Ali Moghawi was die gids vir die besoek. Soos altyd is diepgaande plaaslike kennis van kritieke belang vir die begrip van die spesifieke uitdagings wat die beskerming van kulturele erfenis in die streek in die gesig staar. Die kunstenaar Ahmed Mater vergesel Adam Lowe, Gabriel Scrapa en James Macmillan Scott en gee 'n unieke insig in die behoeftes van kontemporêre kunstenaars in die streek.
Die standbeeld van Idrimi, 'n vlugteling uit Aleppo wat 3 500 jaar gelede opgedaag het om die koning van Alalakh in die suide van Turkye te word, is verlede Februarie in die British Museum opgeneem en geskandeer. 'N 3D -model van die aangetekende data is nou beskikbaar op Sketchfab. Die Factum Foundation sal 'n faks van die standbeeld maak en dit skenk aan die Britse liefdadigheidsorganisasie Making-Light om deel te wees van die uitstalling Sirië in die verlede en die hede. Die standbeeld van Idrimi het die Britse museum nog nooit verlaat nie weens kommer oor die bewaring.
Klik op die skakel om 'n oorsig te lees van die projek wat op Current Archaeology gepubliseer is.
Adam Lowe het 'n toespraak gehou by Project Space Art Jameel in Dubai met die titel Tradisionele en digitale ambagsmanne ontmoet, ondersoek die maniere waarop nuwe tegnologie gebruik word in beide argitektoniese bewaring en kontemporêre kuns. Die bespreking fokus op die belangrikheid van volhoubare toerisme deur gebruik te maak van Stoppela & eumlre House in Egipte as 'n gevallestudie in die oordrag van tegnologie, opleiding en die gebruik van nie-indringende bewaarmiddels. Die toespraak beskryf ook 'n meer onlangse samewerking met Art Jameel, wat studente aan die Jameel House of Traditional Arts (Jeddah) tegnieke oplei om die argitektoniese erfenis van Al-Balad, 'n UNESCO-wêrelderfenisgebied, te skandeer en te dokumenteer.
Die uitstalling Nineveh: Heart of an Ancient Empire in die Rijksmuseum van Oudheden het twee Lamassu wat deur die Stigting herverwerklik is, besigtig. Die oorspronklikes is opgeneem in die British Museum in 2014. Die Lamassu sal na die uitstalling aan die Ashurbanipal -biblioteek aan die Universiteit van Mosul geskenk word, as 'n geskenk van die British Museum, die Rijksmuseum en Factum Foundation om die gips wat in 2014 geskenk is, te vervang en vernietig of verkoop deur IS. Kyk hoe hierdie gevleuelde leeus gedigitaliseer en weer gematerialiseer is.
Jeffrey Brown van PBS NewsHour het Factum verlede Maart besoek om meer te wete te kom oor ons werk by Factum Arte en die Stigting. Sy stuk fokus op ons benadering om die integriteit van kulturele voorwerpe en erfenis te verstaan ​​en te bewaar. Klik hier om na die video te kyk.
Na 'n lang reis na 'n landskap van ongerepte mere en woude in die noorde van Rusland, was die 11de Mei die begin van 'n opnamesessie van drie maande by die Ferapontov-klooster, 'n werelderfenisgebied van UNESCO. Spanne van Factum en die Peri-stigting werk elke aand in die katedraal van die geboorte van die Maagd om meer as seshonderd vierkante meter fresco's wat in 1502 deur die beroemde ikonskilder Dionisy geskilder is, te fotografeer. Hoog op 'n wielplatform, wat uiteindelik meer as tien meter sal bereik vir die opname van Christus in die koepel, het Peri en Factum -fotograwe reeds 'n aantal tonele van die suidelike muur vasgelê, waaronder die wonder van Sint Nikolaas wat die duiwel uitdryf 'n fantastiese boom in helder oker en rooi, en ligte groen. Na die verwerking van data sal die hoëresolusie-opname die klooster-museum help met sy voortdurende bewaringspoging om die delikate toestand van die fresco's te behou en sal dit ook 'n waardevolle bron wees vir historici van Russiese en Bisantynse kuns regoor die wêreld.
'N Span van Factum Foundation het pas teruggekeer uit die boonste Xingu -streek in die deelstaat Mato Grosso, Brasilië, waar hulle deelgeneem het aan die samewerking van People & rsquos Palace Projects met die inheemse filmmaker Takuma Kuikuro. Factum & rsquos -span het 'n volledige LiDAR -skandering van die dorp Takuma & rsquos, Ipatse, fotogrammetriese opnames van menslike artefakte en kenmerke van die natuurlike omgewing met behulp van 'n hommeltuig gemaak. Die werk is bedoel om 'n bydrae te lewer tot die vervaardiging van Takuma en rsquos en die beplande kultuursentrum van Ipatse en rsquos in die naaste dorp, Canarana.
Factum Foundation se Ferdinand Saumarez Smith het 'n nuwe artikel geskryf waarin hy die konseptuele agtergrond van die uitstalling & Soen's Ark: Building with Symbols ' as the Think Piece ' vir die uitstalling ondersoek. Argitektoniese oorsig. Klik hier om dit te lees.
Die uitstalling sluit op 21 Januarie.
Op 1 Oktober 2017 is die faksimilee van alle bekende panele van die Griffoni Polyptych geïnstalleer in die St. Vincent Ferrer -kapel in die Basiliek van San Petronio in Bologna, hul oorspronklike ligging. Die altaarstuk keer terug na San Petronio na 'n afwesigheid van 200 jaar betyds vir pous Franciscus se besoek aan die basiliek. Die panele is in die 18de eeu uit die kapel verwyder en as afsonderlike skilderye verkoop. Die oorspronklike panele van hierdie altaarstuk word nou bewaar in verskillende versamelings, waaronder die National Gallery, Pinacoteca di Brera, die Palazzo Cini, die Vatikaanmuseum en die National Gallery of Art. Vir meer inligting oor hierdie projek, klik hier.
Factum Foundation sal hierdie September deelneem aan die & ldquoReproduksie van kunswerke en kulturele erfenis en rdquo (ReACH) rondetafel by die Hermitage Museum met die V & ampA en Peri Foundation. ReACH vier die 150ste bestaansjaar van Henry Cole 1867 Konvensie vir die bevordering van universele reproduksies van kunswerke tot voordeel van museums in alle lande deur 'n opnamestrategie op te stel wat plaaslike instellings bevoordeel, terwyl openbare toegang tot erfenisdata verseker word. ReACH organiseer 'n reeks internasionale simposia om nuwe benaderings tot die digitalisering en reproduksie van kulturele erfenis te bespreek. Tristam Hunt, direkteur van die V & ampA, het tydens die tweede geleentheid by die Smithsonian gepraat en Adam Lowe & rsquos -aanbieding voorgestel.
Scanning Seti: Die wedergeboorte van 'n faraoniese graf word uitgestal in die Antikenmuseum Basel en sal tot 6 Mei 2017 te sien wees. Skandeer Seti is 'n voorstelling van die evolusie van die graf van Seti I sedert sy ontdekking in 1817 deur Giovanni Battista Belzoni tot vandag toe. Die uitstalling bevat 'n volledige weergawe van die Hall of Beauties soos dit in 1817 gelyk het, gebaseer op Giovanni Battista Belzoni en beroemde beroemde waterverf. Die publiek kan ook deur 'n 1: 1 -faksimile van kamers I en J. loop. Hierdie replika bevat die faksimile van fragmente wat uit die oorspronklike graf verwyder is in die XIX eeu en nou bewaar word by die Louvre, die British Museum, die Argeologiese Museum in Florence, en die Pergamon Museum.
Ontdek die uitstalling Scanning Seti: Die wedergeboorte van 'n faraoniese graf. of klik hier om te leer hoe hierdie faksimilees gemaak is.
Sommige opleiding in die geskiedenis " vir Craig A. Evans, Richard Bauckham, et al.
In my laaste pos op Jesus vervaardig Ek het Craig Evans se uiteensetting van skeptiese gevolgtrekkings bespreek op grond van die feit dat niemand wat in die geskiedenis opgelei is, sulke twyfel sal hê oor die vraag of ons enigsins iets histories oor Jesus kan weet nie, of selfs as hy het bestaan. Evans is nie die enigste Bybelwetenskaplike wat so 'n opmerking gemaak het nie, en my laaste pos was nie my laaste woord oor die onderwerp nie. Sal 'n bietjie uitgebrei word oor die vorige pos hier. Ek het Bauckham in die opskrif ingesluit, want sy historiese rekonstruksie van die evangelies in 'n ander reeks poste wat ek hier ingedien het, toon ook 'n afgrond van die mees basiese historiese "opleiding ". Sedert my laaste pos met von Ranke begin het, sou 'n natuurlike aspek 'n bespreking wees van Niels Peter Lemche in Die Israeliete in geskiedenis en tradisie. Ook hy begin met von Ranke. (Sien vorige pos vir bespreking van een van Von Ranke se bydraes tot historiografie.)
Fundamentaliste sal Lemche ontslaan omdat sy metodes nie lei tot gevolgtrekkings wat hul oortuigings ondersteun nie, maar ek daag hulle uit om historiografiese, of selfs logiese, redes te vind vir die omverwerping van die historiese beginsels waarvolgens hy werk. Maar Lemche is geensins 'n eenmalige saak nie. Nadat ek klaar is met Lemche, hoop ek om 'n lys met ander name uit my notas uit te grawe en dit te wysig om dit hier te plaas met soortgelyke besprekings oor geldige historiese metodologie, uit die antieke sowel as die moderne geskiedenis.
Volgens Leopold von Ranke moet die historikus wat die verlede wil herskep, altyd konsentreer op die erkende hedendaagse bronne en alle ander soort inligting na 'n tweede plek delegeer. " p.22
'N Bekende kontemporêre bron staan ​​ook bekend as 'n primêre bron.
'N Primêre bron is een wat:
kan sonder probleme gedateer word
behoort fisies tot die tydperk waaroor dit as eerstehandse inligting beskou word
Voorbeeld 1: 'n Klipbeeld met 'n opskrif gevind waar dit oorspronklik deur iemand geplaas is om gebeure in sy eie tyd te herdenk.
Voorbeeld 2: 'n Inskripsie wat in die tempel van Augustus in Ankara gevind is, en wat staatmaak op 'n amptelike dokument uit die dae van Augustus (die Res Gestae), en wat kort na sy dood in die tempel geplaas is, kan as 'n primêre bron beskou word .
Voorbeeld 3: 'n Inskripsie uit die dae van Kamose, die laaste farao van die sewentiende dinastie van Egipte, sal 'n eerstehands bron wees van die verdrywing van die Hyksos.
Hier moet op gelet word dat die evangelies en Handelinge nie sonder probleme gedateer kan word nie ". 'N Geleerde kan sterk beweer dat Handelinge geskryf is deur 'n metgesel van Paulus wat nie sy rekening voltooi het voordat Paulus verhoor en tereggestel is nie. Maar hy kan niks anders doen as stry en argumenteer nie. Daar is eenvoudig te veel ander argumente vir 'n latere datum. Daar is niks anders nie as vermoedens en hoop en geloof en een van die vele interpretasies van die gegewens om 'n kontemporêre datum te staaf.
'N Teks wat dieselfde standbeeld beskryf as in voorbeeld 1 hierbo, is nie 'n primêre bron as die teks byvoorbeeld in 'n latere generasie geskryf is nie.
Die geskiedenis van Livy van die Puniese oorlog is nie 'n primêre bron nie, want Livy het ongeveer 200 jaar na die gebeure geskryf.
Suetonius se lewe van Augustus Caesar is nie 'n primêre bron nie, want dit is ongeveer 100 jaar na Augustus geskryf.
Die beskrywing van Manetho oor die uitsetting van die Hyksos is 'n sekondêre bron, wat ongeveer 1200 jaar na die gebeurtenis verwyder is, en selfs eeue later in bronne bewaar is (Josephus, Africanus, Eusebius).
Dokumente uit die agtiende dinastie van Egipte is nader aan die uitstootgebeurtenis van Hyksos, maar is nog steeds nie kontemporêre bronne daarvoor nie.
Evangelies oor Jesus word algemeen beskou as 'n geslag of meer na Jesus.
Verwar die primêre en sekondêre bronne
Soms verskyn 'n sekondêre bron wat sê dat dit 'n dokument bevat, byvoorbeeld 'n brief, wat tot 'n baie vroeër tyd behoort. (Dit is die geval in die boeke Esra en Nehemia.) Is daardie brief 'n primêre bron? Nee. Die enigste manier waarop so 'n brief wat in 'n sekondêre bron ingebed is, tot die primêre bronvlak verhoog kan word, is as daar bevestiging is uit hedendaagse bronne dat dit ongetwyfeld werklik tot die vorige tydperk behoort.
Dit is 'n feit wat dikwels deur Bybelgeleerdes oor die hoof gesien word wat soms dink dat laatboeke soos [Handelinge (my voorbeeld, nie Lemche 's)] primêre dokumentêre materiaal bevat wat teruggaan na [Jakobus van Handelinge 15 of Claudius Lysias van Handelinge 23]. " (p.29)
Watter bronne verseker ons "wat werklik gebeur het "?
Dit kan 'n truukvraag wees. Dit vra nie hoe of hoekom iets gebeur het nie. Maar wat. Die verskil is groot.
Primêre bronne kan afkomstig wees van 'n voorskrif van die koninklike hof. Hulle kan van 'n generaal in die veld kom. Of van 'n handelaar wat 'n brief skryf. Dit maak nie saak of die getuienis van 'n keiser of 'n boer is nie. Beide 'n koning sowel as 'n boer skryf, met 'n spesifieke doel voor oë, as hy 'n brief of opskrif vir 'n ander persoon skryf. Ons kan verwag dat die doeleindes en inligting in elke geval anders sal wees. Die inslag en standpunt sal anders wees.
Maar steeds, "kontemporêre dokumente kan waarskynlik verwys na gebeure wat in die een of ander vorm werklik gebeur het. '" (p.23)
Dit wil nie sê dat die primêre bronne en hedendaagse dokumente onfeilbaar is nie. Af en toe ontdek historici dat hulle verkeerd inlig. Lemche verwys na 'n kontemporêre dokument uit 1167 v.G.J. verkondiging van die stigting van Kopenhagen in daardie jaar. Maar argeoloë het sedertdien gevind dat die stad honderd jaar tevore daar was. Dus moet selfs hedendaagse — primêre — bronne met analitiese sorg gebruik word.
Die Evangelies en tree op as historiese bronne
Dit is nie die primêre bronne van Jesus of die stigting van die kerk nie, aangesien dit nie bewaar word in 'n toestand wat fisies teruggaan na daardie tye nie.
Die gebeure en persone in die Evangelies en Handelinge in die Nuwe Testament, in teorie, het moontlik almal werklik gebeur of bestaan, maar dit is 'n heeltemal aparte vraag uit die status van die bronne self: is dit primêr of sekondêr?
Historici vind inderdaad dikwels dat 'n sekondêre bron 'n meer betroubare bron vir 'n gebeurtenis is as 'n primêre bron. Soms rek 'n koning wat 'n monument oprig om sy dade te herdenk 'n bietjie die waarheid. Lemche verwys as voorbeeld na die standbeeld van koning Idrimi (ongeveer 1500 v.C.). Die inskripsie is 'n meer sprokiesverhaal en vertel hoe 'n stereotipiese manlike held, die jongste broers, sy gesin verlaat, 'n koninkryk en prinses wen. . . Historiese heropbou het lankal bewys dat Idrimi regtig 'n buitelandse usurpator was.
"Dit is. . . byna altyd die moderne historikus en slegs hierdie persoon wat beskik oor die metodologiese middels om 'n verhaal soos Idrimi's te ontleed en historiese inligting te onttrek en te onderskei tussen hierdie en. . . 'n ' skerm ' wat deur die ou skrywer opgestel is om die wrede en onwelkome feit van die aanvaarding van mag deur 'n tiran van twyfelagtige oorsprong te verberg " (p.25). Fundamentaliste let op: die kritiese insig en metodologie word net so toegepas op sekulêre navorsing en onderwerpe as op bewerings uit die Bybelse geskiedenis!
Lemche bespreek dan die verleentheid van sommige moderne historici wat kontemporêre bronne op sigself geneem het, sonder om die realiteite te erken wat propagandistiese boodskappe uitgelok het. Bybelse historici het wel 'n onderneming in ander geskiedenisdepartemente.
Natuurlik kan 'n laat teks werklik historiese inligting bevat, selfs nadat 'n reeks redakteurs dit reggekry het. "Die kriteria wat nodig is om te bepaal of so 'n laat teksgetuie inligting mag verskaf, moet egter streng wees, aangesien dit onwaarskynlik is dat die vervaardiger van 'n laat geskrewe bron uit die oudheid 'n soort sistematiese korrekte beeld van die verlede. Ten minste moet so 'n voorbeeld nog gevind word. " (p.25)
Die klagtes van Evans en Bauckham (et al)
Craig A. Evans let op. So ook Richard Bauckham. Hier is 'n historikus, Lemche, wat 'n "severe " kriteria van historisiteit regverdig in 'n laat dokument op die gebied van sekulêre geskiedenis. Evans kla oor buitensporige metodes. Bauckham kla oor 'n "hermeneutiek van agterdog ". Wat hulle werklik wil hê, is die vryheid om ware en egte historiese opleiding en metodes opsy te gooi en vry te wees om te verklaar dat bonatuurlike gebeure en sekondêre bronne net so geldig is as natuurlike gebeure en primêre bronne. Hulle wil mite en legende op dieselfde status as geldige geskiedenis plaas, maar slegs as die mite en legende handel oor dinge wat hulle glo nie mite en legende is nie.
Evans en Bauckham kla werklik oor metodologiese standaarde. Hulle hou nie van die standaarde wat vir sekulêre geskiedenis toegepas word nie, want as dieselfde geld vir hulle Bybelse geskiedenis, sal hulle hul grondslag vir hul oortuigings verloor. Dit wil voorkom asof hulle die historiese metode wanvoorstel en dit daarvan beskuldig dat dit te oordrewe "suspious " — is, maar slegs as dit sonder vrees of guns toegepas word op hul troeteldieronderwerpe.
Hulle wil historiese strengheid vervang met 'n "hermeneutiek van vertroue " (lees "Faith! ") —, dit wil sê 'n sigwaarde-lees van tekste. Maar slegs as die tekste ter sprake die is waarin hulle godsdienstig glo. Nie die ou ketters wat ook as evangelies en dade van apostels voorgee nie.