Venezuela - Inligting - 2022
Venezuela (Republiek van Venezuela) is geleë in die noordelike deel van die Suid-Amerikaanse vasteland. Vertaal uit Spaans, beteken die woord "Venezuela" "klein Venesië".
Die Atlantiese Oseaan en die Karibiese See was Venezuela aan die noordekant. Die staat grens aan Brasilië, Guyana en Colombia.
Die hoofstad van die Republiek van Venezuela is die stad Caracas. Die land se gebied is nege honderd en twaalf duisend vierkante kilometer.
Venezuela is 'n republiek. Wat die administratiewe verdeling betref, is die land 'n federasie. Dit bestaan ​​uit federale landgoedere, 'n federale distrik, een federale gebied en twintig state. Die Supreme Tribunal of Justice is die hoogste orgaan van die regbank.
Die parlement stel sy meesters aan, wie se ampstermyn twaalf jaar is. Meesters kan nie herkies word vir 'n nuwe ampstermyn nie.
Spaans word erken as die staatstaal. Katolisisme is die belangrikste godsdiens. Sewe-en-sestig persent van die bevolking is mestizo, een-en-twintig persent is Europeërs, tien persent is swartes en twee persent is Indiane.
Olieproduksie het die ruggraat van die ekonomie van Venezuela geword. Olie oorheers die uitvoer van die land.
Venezuela is 'n republiek wat die regering betref. Die staatshoof is die president, wat vir 'n termyn van ses jaar met 'n volksstem verkies word. Een en dieselfde persoon kan 'n onbeperkte aantal kere herkies word tot die president van Venezuela. Die President staan ​​terselfdertyd aan die hoof van die parlement van die land, met die toestemming dat hy lede van die regering benoem, besluit oor die samestelling en struktuur daarvan. Alhoewel die staatshoof die reg het, kan die president se voorstelle met 'n eenvoudige meerderheid van die parlementêre stemme verwerp word. Die parlement van die Republiek van Venezuela is eensaam. Dit is die Nasionale Vergadering. Die parlement bestaan ​​uit honderd-vyf-en-sestig afgevaardigdes, waarvan vyf-en-sestig deur partylyste verkies word, en sewe-en-negentig - persoonlik. Dus word honderd-en-twee-en-sestig afgevaardigdes gekies volgens die proporsionele lysstelsel. Wat die ander drie plekke betref, behoort hulle aan verteenwoordigers van die land se inheemse volke. Deputate word vir vyf jaar verkies en kan tot drie keer herkies word.
Venezuela het 'n tropiese klimaat. Die republiek het 'n tropiese en sukkwatoriale klimaat. Die reënseisoen begin in Mei en duur tot Desember. Droë weer is oorheersend vir die tydperk Januarie tot Mei, wanneer antisiklone die land oorheers. Die hoeveelheid neerslag kan wissel van 280 mm tot 3000 mm per jaar. Gemiddelde maandelikse temperatuur wissel van plus twintig tot plus nege en twintig grade Celsius plus - gedurende die jaar verander die gemiddelde maandelikse temperatuur nie veel nie. Wat laasgenoemde betref, is die verandering in temperatuur meestal afhanklik van die hoogte van die terrein. Dus is die afwisseling van droë winde in die winter en vogtige ekwatoriale lugmassas in die somer 'n deurslaggewende invloed op die land se klimaat. Vir die menslike lewe is klimaatstoestande op die heuwels gemakliker, danksy al die groot stede van die Republiek van Venezuela, op 'n hoogte van seshonderd tot een duisend agt honderd en vyftig meter bo seevlak (bo hierdie vlak lyk die klimaat soos die klimaat van gematigde breedtegrade, hier is dit baie koeler). Boerdery is prakties onmoontlik op 'n hoogte van meer as drie duisend meter bo seevlak. Inwoners van nedersettings wat op so 'n hoogte geleë is, is besig met skaapverbouing. Die kusgebiede word gekenmerk deur hoë lugvogtigheid en intense hitte.
Venezuela is trots op die verskeidenheid van flora en fauna in sy gebied. Verskeie omgewingstoestande is die rede daarvoor. Die volgende blomme sluit die volgende in: Eerstens, die Karibiese streek aan die noordkus. Die spesies Ziziphus, Jacquinia, Capparia, talle kaktusse en bome uit die peulgewasfamilie groei hier. Tweedens is dit die gebied van die Venezolaanse Andes, wat gekenmerk word deur plantegroei van die gematigde woude van Colombia en alpiene weide (paramo). Die Orinoco-bekken het 'n ryk plantbedekking; hier kom dikwels plantasies van eksotiese spesies voor. Laasgenoemde sluit byvoorbeeld koffieboom- en suikerrietaanplantings in. Die Orinoco-dreineringsbak bevat ongeveer vier dele van die land se vyf gebiede. Die gebied van die interessantste blommeprovinsie, wat die pieke van die Serra Pacaraima-sandsteenberge insluit, is redelik klein. Hierdie sone is relik. Die rede hiervoor is die oudheid. Wat die fauna betref, woon bakkers, tapir, stertvarkievarkie, neutria, pampoentjies, ape, otters, taira, boshond, ocelot, puma, jaguar en ander diere op die grondgebied van die Republiek; Daarbenewens word daar soms opossums en takbokke aangetref. Skilpaaie, alligators en krokodille is tipiese inwoners van die Venezolaanse riviere. Akkedisse, slange (byvoorbeeld boas) kom in groot getalle in die oerwoud voor. Eende, ooievaars, reiers, hyskrane word in laagliggende gebiede aangetref, en roofvoëls verkies die lewe in die berge.
Olieproduksie is die ruggraat van die ekonomie van Venezuela. Dit is olie wat die uitvoer oorheers, wat ongeveer tagtig persent van die uitvoerverdienste uitmaak. Boonop maak olie ongeveer dertig persent van die bruto binnelandse produk uit en meer as vyftig persent van die inkomstekant van die begroting van die Republiek van Venezuela. Die kern van die Venezolaanse industrie is olieproduksie, sowel as die tekstiel-, voedselindustrie, konstruksiemateriaal, staal- en aluminiumsmelting, ysterertsmynbou en voertuigmontering.
Venezuela is 'n arm land. In 2009 beloop die land se bruto binnelandse produk driehonderd nege en veertig miljard dollar. Volgens hierdie aanwyser het die Republiek van Venezuela die tweede en dertigste plek in die wêreld ingeneem. Die bruto binnelandse produk per capita vir dieselfde jaar was dertien duisend dollar. Maar vir hierdie aanwyser het Venezuela reeds die sewende en tagtigste plek in die wêreld ingeneem. Daar is bevind dat werkloosheid ongeveer agt persent was, en die deel van die bevolking wat onder die armoedegrens leef, word aan die einde van 2005 na raming agt-en-dertig persent. In 2009 het verbruikerspryse met ongeveer sewe-en-twintig persent gestyg.
Die landbou vorm 'n beduidende aandeel in die bruto binnelandse produk van die Republiek van Venezuela. Dit is nie waar nie. Hierdie aanwyser is gelyk aan slegs vier persent. Landbou beslaan dertien persent van die land se arbeidsmag. Graan, piesangs, rys, suikerriet, sorghum, koffie, groente word in Venezuela verbou. Melk, varkvleis, beesvleis, eiers word geproduseer en visvang word ook ontwikkel. Die landbou voorsien egter net een derde van Venezuela se behoeftes aan sy produkte. In 2005 het die Verenigde State van Amerika byvoorbeeld landbouprodukte van driehonderd-sewe-en-veertig miljoen dollar aan die Republiek gestuur. Boonop het Venezuela die tweede belangrikste landboumark vir die Verenigde State op die Suid-Amerikaanse vasteland geword.
Caracas is die hoofstad van die Republiek van Venezuela. Die stigtingsdatum van Caracas is 1567. Diego de Lozada het sy stigter geword. Caracas is naby die kus in 'n bergvallei geleë. Dit is op 'n hoogte van agt honderd vyf en dertig meter bo seevlak geleë.
Caracas is 'n skilderagtige stad. Die argitektuur daarvan getuig hiervan veral. Dit kombineer albei geboue uit die koloniale periode en moderne hoë geboue. Van die belangrikste historiese besienswaardighede van die Venezolaanse hoofstad is die volgende: die sewentiende-eeuse katedraal in Piazza Bolivar, die kapel van die Heilige Roos, die National Pantheon, die gebou van die Nasionale Kongres wat in 1873 gebou is. Daarbenewens is 'n groot verskeidenheid museums van belang. Dit is byvoorbeeld die Bolivar-museum, die Museum vir koloniale kuns, die Museum of Fine Arts, die Transport Museum, die National Art Gallery. Wat die gallery betref, bied dit die geleentheid om vierhonderd werke van bekende skrywers uit die Spaanse periode te sien. Dit bevat ook items uit die pre-koloniale tydperk wat aan Indiese volke behoort het.
Merida is 'n studentestad. Ongeveer veertigduisend studente studeer binne die mure van sy universiteite. Die mense van Merida is baie beleefde mense. Die stad is ook bekend vir sy parke. Volgens hulle getal is Merida die leier onder ander Venezolaanse stede. Daar is agt en twintig stadsparke op die gebied van Merida. Onder die belangrikste besienswaardighede van Merida: die gewilde Black Lagoon, Mukubahi Lagoon, ou La Parocchia, Miranda Viaduct, Albarregas Park, Jardin Aquario Park, Flower Clock, Plaza de Toros Square, Plaza de Los Geronas Square , die monument vir Juan Rodriguez Suarez, die Museum vir Wetenskap en Tegnologie, die grootste Universiteit in die Republiek van Venezuela, die Mercado Murace-mark, die Mercado Artesanal-Manuel-Rojas-Guillén-mark en die Mercada-Principal de Merida-straatmark. 'N Ander ongetwyfeld baie gewilde aantrekkingskrag van die land is die kabelkar wat in 1958 gebou is. Dit word Teleferico de Merida genoem. Hierdie kantweg is die hoogste op aarde - dit strek van die middel van Merida tot by die Espejo-piek. Die sentrale deel van die stad is op 'n hoogte van duisend ses honderd nege en dertig meter bo seevlak geleë. Espejo Peak - die tweede hoogste in die land - het 'n hoogte van vier duisend sewe honderd vyf en sestig meter bo seevlak. Die totale lengte van die kabelbaan is ongeveer twaalf en 'n half kilometer. Die toeriste La Mesa de Los Indios, die "tuinstad" van Bokono, die Correra de Las Gonzalez-watervalle, en die ongelooflike stad Jajo (agt en dertig kilometer van Merida, die klein historiese stad Trujillo, 'n 'n aantal bergmere, sowel as temaparke Venezuela de Antje en Los Aleros.
Bolivar Peak is die grootste trekpleister van die stad Merida. Hierdie stad is op 'n bergplato geleë. Op 'n hoogte van duisend ses honderd en veertig meter. Die datum van die stigting daarvan is 9 Oktober 1558. Heel bo aan die Bolivar-piek is daar 'n monument vir Simon Bolivar. Boonop word uitstappies na die dorpie Los Nevada gereël. Hierdie dorpie is uniek in die sin dat dit die enigste nedersetting in sy soort is wat op dieselfde hoogte bewoon is.
Cumana is een van die oudste dorpe in Venezola. Verder. Kumana is boaan hierdie lys. Die stad is aan die noord-oostelike kus van die land geleë. Kumana strek dertig kilometer langs die see. Skraal rye palmbome en eindelose wit sandstrande maak hierdie stad 'n bekoorlike stad. Die stad is in 1521 gestig en het danksy die Europeërs die eerste geword in die lys stede wat op die grondgebied van die Suid-Amerikaanse vasteland verskyn het. Inderdaad, Franciskanale monnike het sedert 1515 op die grondgebied van die Cumana gewoon. In die verlede is 'n groot aantal forte in die stad opgerig. Hulle is gevra om die stad Kumanu te verdedig teen seeroweraanvalle en indringers. Van die forte het tot vandag toe oorleef. Nou is die grootste hawe van die Republiek van Venezuela in Cumana geleë. Die vestings van Santa Maria de la Cabeza en San Antonio is gewild onder moderne toeriste. Soos hierbo genoem, is die pragtige strande amper die grootste trekpleister van Kumana. In die sestiende eeu het die roem van hul pêrelsand oor die hele Europa versprei. Aanhangers van snorkel en duik word deur die Mochima Marine Park aangetrek. Dit bestaan ​​uit talle klein eilandjies tussen Puerto de la Cruz en Camana. Diegene wat in die waters van die nasionale park wil swem, wag nie net op ongelooflike koraalriwwe nie, maar ook op die oorblyfsels van skepe wat in die ou dae verwoes is. En Kumana word ook beskou as die geboorteplek van Indiese oortuigings en pêrelduikers.
Die Guiana-plato beslaan byna die helfte van die grondgebied van die Republiek van Venezuela. Die Guiana-plato is vol riviervalleie en talle klowe wat groot dele van die mesas (tepuis) ​​dissekteer. Hierdie plato beslaan die gebied van die state Delta Amakuro, Bolivar en Amazonas. Die totale bevolking van hierdie state is ongeveer een en 'n half miljoen mense, hoewel dit nie eweredig versprei is nie - die grootste deel van die bevolking woon in twee stede: Ciudad Bolivar en Ciudad Guayana. Wat die hoogland self betref, is daar slegs Indiese stamme. Dit is die stamme "Piaroa", "Huarao", "Pemon", "Yanomama" en ander, 'n beduidende deel daarvan het 'n redelike beperkte verband met die moderne beskawing. In die lig hiervan leef hierdie stamme nog steeds volgens antieke tradisies en gebruike. Terselfdertyd het die moderne lewe sommige van die stamgroepe wat op die Guiana-plato woon, ingesluit. Ondanks die opvallende gebrek aan bevolking is die hooglande van groot ekonomiese belang. Die feit is dat in die ingewande van die Guiana-plato 'n groot hoeveelheid natuurlike hulpbronne soos diamante en goud, alumina en ystererts ondersoek is. Boonop genereer die Guiana-plato tot ses-en-sewentig persent van die land se elektrisiteit. Hierdie feit maak dit moontlik om nie net hul eie behoeftes aan elektrisiteit te dek nie, maar ook om dit uit te voer. Die belangrikste "bron" van hierdie deel van die Republiek van Venezuela is egter die unieke aard. Dit kombineer ongelooflike flora en fauna, magtige riviere en watervalle, asemrowende berge, en natuurlik die reënwoude van die Amasone.
Venezuela het die hoogste waterval op aarde. Dit is Angel Falls. Dit is in die sentrale deel van die Canaima Nasionale Park, aan een van die takke van die Carrao-rivier, geleë. Agt honderd en sewe meter - dit is die hoogste hoogte van die vrye val van water. Dit is opmerklik dat Ayhel-waterval vyftien keer hoër is as Iguazu en twintig keer hoër as Niagara. Volgens amptelike data is Angel Falls in 1935 geopen. Die ontdekker daarvan was James Angel, 'n Amerikaanse vlieënier wat destyds vanuit die lug verkenning van die omgewing gedoen het. Tot op hierdie oomblik was die waterval slegs aan plaaslike Indiane bekend. Hulle noem hom Kerepakupai-Meru. In vertaling beteken hierdie naam die volgende: "val die diepste plek in." Die Indiane het die Europeërs nooit een keer vertel van die waterval wat hulle geken het nie, en boonop het hulle nooit self na die top van die berg geklim nie. Inwoners het bloot geglo dat 'n gees wat menslike siele steel, op die berg woon in die dekmantel van 'n Mavari-man. Om die hoogste waterval op die planeet te sien, jaag 'n groot aantal toeriste na hierdie gebied, word honderde uitstappies jaarliks ​​gereël. Lugtoere is veral gewild, aangesien die land baie moeilik is om te bereik. Klein vliegtuie vlieg direk oor die unieke woude, oor die simas-canyons, oor afsettings en rotse. U kan slegs na 'n lang voorlopige reis na die unieke waterval oor land kom: vanaf Canaima moet u 'n reis van sewentig kilometer per boot maak, en dan twee tot drie kilometer deur die oerwoud gaan.Met betrekking tot laasgenoemde moet daarop gelet word dat hierdie soort oorgang soortgelyk is aan 'n oorgang van tien tot vyftien kilometer deur die Sentraal-Russiese woude. Dit is dus moeilik om die wonder van die planeet te sien. En soms is dit baie moeilik. Gedurende die reënseisoen, wat gepaard gaan met mis en kragtige wolke, is Angel Falls die mooiste en vol water. Luguitstappies is moeilik weens weerstoestande. In reënweer is dit ook moeilik om deur die oerwoud by die waterval te kom. Die grootste berg in die streek styg net drie kilometer van Angel af. Dit is Mount Auyantepui. Die hoogte daarvan is tweeduisend nege honderd en vyftig meter.
Die klein stadjie Canaima is die poort na Angel. Die waterval is vyftig kilometer van die stad af geleë. Dit is ook die hartjie van die Nasionale Park. Die bevolking van Canaima is klein - dit is die tuiste van ongeveer duisend tweehonderd mense. Inwoners en toeriste word bedien deur 'n baie klein lughawe. Die stad word omring deur 4 pragtige watervalle. Dit is die watervalle van Salto-Guadima, Salto-Galondrina, Salto-Ukaima en Salto-Acha. Die skilderagtige Laguna de Canaima is ook naby. Daar is nog 2 watervalle naby Canaima. Ons praat van die Salto el-Sapo waterval wat vanaf 'n hoogte van twintig meter val en die baie lae Salto-el-Sapito waterval. 'N Buitengewone paadjie lei na die eerste waterval. Thomas Bernal, 'n Peruaanse kluisenaar, het dit direk in die rots gekerf. Die maklik bereikbare Salto Aponguao-waterval is 'n ander besienswaardigheid in die Canaima-omgewing. Die hoogte is honderd en vyf meter. Die beginpunt van die uitstappie na hierdie waterval is die klein Indiese dorpie Iboribi, veertig kilometer van Canaima af. Om by die Salto-Aponguao-waterval te kom, is dit slegs met kano moontlik.
Die Rio Orinoco is een van die langste riviere op die Suid-Amerikaanse vasteland. Rio Orinoco is derde op hierdie kontinent. Die lengte is tweeduisend honderd en vyftig kilometer. Die rivier het sy oorsprong in die suide van Venezuela - naby die grens met Brasilië. Wat die Rio Orinoco-delta betref, is dit geleë in die noordoostelike deel van die land - aan die kus. Die delta van hierdie rivier is so wyd dat dit as een van die grootste op aarde erken word. En dit is nie verbasend nie, want die gebied is ongeveer vyf-en-twintigduisend vierkante kilometer groot. Die delta bestaan ​​uit baie eilande wat met woud begroei is. Laasgenoemde is die tuiste van die Huarao-stamme. Die naam van die stam word vertaal as "kanomense". Plaaslike inwoners van hierdie plekke verdien hul bestaan ​​deur te jag, hengel en houtsny, en hulle bou huise op stelte aan die oewer van die rivier. Dit is opmerklik dat die toeriste hierdie gebied begin verken, waarvan die belangrikste besienswaardighede tans die ongelooflike delta van die rivier is, die pragtige stad Ciudad Bolivar, wat vanuit 'n historiese oogpunt interessant is, sowel as die kenmerkende Indiese stamme. Die stede Puerto Ordaz en San Felix is ​​effens stroomaf van die rivier geleë. Die eerste stad is die kommersiële en industriële sentrum van die streek, terwyl die tweede 'n reputasie verwerf het vir sy behoue ​​koloniale argitektuur.
Orinoco is in baie opsigte 'n unieke rivier. Dit kan selfs 'n aparte aantrekkingskrag genoem word. Elke kanaal van die Orinocorivier het sy eie samestelling van water, sy eie ekosisteem en kleur. Groot populasies voëls (meer as driehonderd en vyftig spesies) vind hier toevlug, meer as duisend driehonderd spesies groei, meer as honderd en twintig soogdiere leef. Die visfauna is egter van die grootste belang. In die waters van die Orinoco word tot vierhonderd en twintig soorte visse en ongeveer sewentig spesies reptiele aangetref. Ongeveer veertig spesies visse is endemies. Die grootste slang ter wêreld, die anaconda, word ook hier aangetref.
Die Karibiese kus is die trots van Venezuela. Hierdie land het ongeveer drie duisend kilometer kuslyn, asook ongeveer honderd eilande. En hierdie omstandigheid verhoog die Republiek van Venezuela tot die rangorde van streke met die grootste vooruitsigte vir see-ontspanning. Die eerste oorde is gebou deur die Spanjaarde aan die noordelike kus van die land. Die ontwikkeling van hierdie oorde het in die twintigste eeu 'n sterk stukrag gegee. Die klimaat aan die noordkus sowel as op die Karibiese eilande is aansienlik droër en warmer as die res van Venezuela. Die oorstromings en grondverskuiwings van 1999 het 'n baie negatiewe uitwerking op die kusstreek van El Litoral, noord van die Venezolaanse hoofstad gehad. Die kusgebiede wes en oos van die hart van El Litoral is egter skaars deur die ramp geraak. Daar is deesdae 'n hele paar betreklike wilde oewers hier. Die stad Cumana is vier honderd en twee kilometer van Caracas, in die oostelike deel van die kus van El Litoral, geleë. Een van die mooiste kuste van Venezuela word beskerm deur die Mochima Nasionale Park, wat effens oos van hierdie skilderagtige stad geleë is.
Margarita-eiland is 'n eiland wat deur Christopher Columbus ontdek is. Op 15 Augustus 1498 nader sy skepe die kus van die eiland, op hierdie dag het die Europeërs die eiland vir die eerste keer gesien. Margarita-eiland is veertig kilometer van die noordelike kus van die Republiek van Venezuela geleë. Die eiland vorm deel van 'n baie klein argipel, wat benewens Margarita-eiland nog twee eilande insluit: Cubagua en Coche. Die rede vir die vinnige kolonisasieproses van Margarita was die pêrel. Pedro Alonso Niño het die eerste verteenwoordiger van die Ou Wêreld geword wat 'n voet op die eiland se grond gebring het. Hierdie man het agt en dertig kilogram pêrels verhandel van die inheemse bevolking van Margarita. Die eiland het bekendheid verwerf as die "Pearl of Venezuela". Met verloop van tyd het pêrelbanke egter opgehou om 'n leidende rol te speel. Die eerste plek wat inkomste betref, het na die toeristebestemming gekom. Ongeveer driehonderd-en-vyftien kilometer van die strand en meer as honderd uitstekende hotelle lok toeriste van oor die hele wêreld, veral omdat die strande 'n reputasie het dat hulle die beste in die Republiek van Venezuela is. Die aantreklikheid van die eiland word gevoeg deur 'n sekere kalmte en rustigheid in die lewe; hierdie plek word nie deur politieke konflikte beïnvloed nie.
Die hoofstad van Margherita is Porlamar. Dit is ook 'n gewilde diensvrye sone. Hierdie stad is een van die vele eilanddorpe in die Karibiese Eilande. Die Santiago Marino-omgewing is 'n versameling belastingvrye winkels. In Parlamar self is daar skaars baie wat toeriste se aandag sal trek, insluitend luukse hotelle. Die omgewing is egter presies die teenoorgestelde. Die toeris sal belangstel om die vallei van Santa Espirito, in die wonderlike stad Juan Griego, in die fort La Galera en Espana, in die pottebakker El Cercado, in die skilderagtige stad Santa Ana, teen die mure van Fort La Caranta en in die episentrum van die naglewe te besoek. Margarita - 'n voorstad van Parlamar Costa Azul. Nie minder interessant is 'n besoek aan die stad Pampatar, gestig in 1530, die Nasionale Park van La Restinga-baai, die stranddorp Santa Fe, ens. Die grootste trots op hierdie plekke is die ontelbare aantal uitstekende strande. Die gewildste strande is Playas de Uva, Playas Colorada, Playas el Agua, 'n drie kilometer lange strand. Vir surfers is die Playas Medina-kuslyn ideaal.
Die Los Roques-argipel is 'n voormalige gunsteling bestemming vir seerowers. Die argipel bevat driehonderd twee en veertig klein eilande en vier betreklik groot. Los Roques is honderd-agt-en-sestig kilometer noord van El Litoral. 1529 is die jaar van die eerste melding van die bestaan ​​van hierdie argipel. Vir 'n lang tydperk het slegs seerowers (en voëls) op die eilande Los Roques gewoon. Hulle het hul basisse op hul grondgebied opgerig. Later het Nederlandse vissers na die argipel begin beweeg. In 1972 word 'n Nasionale Park op die gebied van die argipel gestig. Terselfdertyd word die vier en twintig kilometer lange koraalriwwe rondom die sentrale strandmeer van Los Roques onder die beskerming van Venezuela beskerm. 'N Groot aantal Los Roques-eilande is vir die publiek gesluit. Die ontspanningsarea wat aan toeriste voorsien word, sluit die eilande Cayo Pirate Francisca, Madrisca, Gran Roque, Nordiski Kraski, sowel as 'n groot aantal klein eilandjies in. Koraalriwwe omring al die eilande; die natuur hier is onaangeraak deur die mens. Die eilande van die Los Roques-argipel is met reg een van die eerste plekke in die Republiek van Venezuela, ideaal vir snorkel en duik. Buiten die kus van Nordiski, nadat u op 'n onderwateruitstappie gegaan het, kan u verskeie gesinkte skepe sien. Die beroemde Karibiese kreef vind daarin toevlug.
Coro is een van die oudste Spaanse stede in Suid-Amerika. Ter wille van meerderwaardigheid in hierdie opsig kompeteer die stad Koro slegs met die stad Kumano. Coro is in 1527 deur die Spanjaard Juan de Ampies gestig en is in die noordwestelike deel van Venezuela geleë. Dit is van Koro dat die eerste landekspedisies op soek was na die legendariese Eldorado. Die stoele het Corot meer as een keer aan die nederlaag onderwerp, maar die gunstige geografiese posisie en die smokkel van goedere het telkens die rede geword dat Corot herstel is. In 1950 is Corot op die UNESCO-lys opgeneem vanweë die feit dat dit baie kenmerke van die koloniale tydperk behou het. Boonop is geen ander Venezolaanse nedersettings behalwe Corot op die UNESCO-lys opgeneem nie. Van die belangrikste besienswaardighede in Corot is die volgende: die herehuise van Casa Gourmesido Torres (gebou in 1875) en Casa del Sol (gebou in die sewentiende eeu, waardeur dit beskou word as een van die oudste koloniale geboue in die stad), die skilderagtige Plaza Manaure, die kapel van El Carrizal, die kerke van San Francisco (oorspronklik gebou in 1620, herbou aan die einde van die twintigste eeu) en San Clemente (opgerig in 1538), die Coro-katedraal en die Iglesia San Gabriel-kerk. 'N Aansienlike aantal Koro-museums is ook die aandag van 'n toeris werd. Dit is die kunsgalery van Corot, die Museo de la Tradision-Familiar, die Lucas-Guillermo-Castillo-museum, die De Borojo-kunsmuseum, die UNEFM-kunsmuseum, die virtuele kunsmuseum, die museum vir keramiek en natuurgeskiedenis en ander. In die onmiddellike omgewing van die stad is daar 'n reeks duine. Hulle teenwoordigheid is 'n baie interessante verskynsel, aangesien dit nie tipies is vir hierdie streek van die aarde nie. Vyftien kilometer van Corot af sien u die standbeeld van die Heilige Maagd Maria van Guadalupe.
Die Republiek van Venezuela is 'n Katolieke land. Die nakoming van Christelike gedragsnorme regverdig 'n aansienlike aantal plaaslike tradisies en gebruike. Die kerk in Venezuela vorm nie net die geestelike lewe nie, maar ook die kulturele en politieke lewe. Die priester het in die reël onbetwisbare gesag. In die binnelandse streke van die Republiek, wat nog steeds in relatiewe isolasie verkeer, bly die ou stamgeloof dikwels voort. Die waardesisteem van sulke mense verskil aansienlik van die Europese. Ten spyte hiervan het die plaaslike bevolking 'n verdraagsaamheid vir rasse- en kulturele verskille. Die moontlikheid van gemengde huwelike het 'n beduidende invloed op die vorming van 'n eiesoortige multikulturele volk gehad.
Engels word wyd op die grondgebied van die Republiek van Venezuela gepraat. Dit is slegs moontlik in Engels op sommige eilande van die Karibiese See en natuurlik in die sakegebiede van die grootste Venezolaanse stede. Spaans, wat amptelik in Venezuela aangeneem is, word wyd gepraat.
Gesin beteken baie vir 'n Venezolaan. Venezolaans bring 'n groot deel van hul tyd tuis deur, dit geld vir sowel vroue as mans. Wat laasgenoemde betref, verkies hulle om gereeld tyd tuis met kinders deur te bring as om dit aan enige tradisionele stokperdjies te spandeer. Familie is 'n saak van trots vir elke Venezolaanse. Aansienlike belang word geheg aan gesinsuitstappies. Dit kan Sondagmassa of 'n plaaslike karnaval wees. In die algemeen woon drie geslagte mense onder een dak. Bejaardes het 'n hoër status, dikwels is dit diegene wat vir die kinders sorg, aangesien die ouers werk. Grootouers organiseer gesinsvakansies, hulle het ook verantwoordelikhede vir die kombuis. Professioneel in Venezuela is daar geen diskriminasie tussen die vroulike en manlike bevolking nie. Baie vroue bevind hulself in die onderwys, geneeskunde, die regte, selfs die politiek. En natuurlik is vroue benewens werk ook verantwoordelik vir die hoofversorging van die huis, bejaardes en kinders.
Venezolaanse strate is vol groot woongeboue. Dit is inderdaad nie ongewoon nie. Die bekostigbare huismark word al lank geborg deur die regering. Desondanks kan 'n groot aantal plaaslike inwoners tans nie goeie behuising vir hulself koop nie. Die onlangse ekonomiese probleme het ongetwyfeld 'n invloed op hierdie omstandigheid gehad. In die groot stede van Venezuela kom regte krotbuurte voor, aangesien die arm deel van die bevolking huise vir hulself bou wat aansienlik verskil van dié van die ryker deel van die bevolking. Sulke gebiede word 'ranches' genoem, daar is dikwels geen rioolstelsel, geen water of elektrisiteit nie. Sommige inheemse Amerikaners in Venezuela bou en woon in tradisionele huise. Hierdie huise word 'Yanomas' genoem, en een van hierdie huise kan tot honderd gesinne akkommodeer. Elke gesin in Yanoma het sy eie plek. Die kusstreke van die land word gekenmerk deur die oprigting van woongeboue op hopies, in sulke geboue is dit droog.
Beleefdheid is 'n kenmerk van die karakter van die Venezolese. Hier is geen bekendheid nie. Venezolese is beleefd teenoor mekaar en is korrek in hul gedrag. Ten einde kommunikasie te vergemaklik, ken Venezolese dikwels 'n bynaam aan hul gespreksgenote toe. Byvoorbeeld, 'n Venezolaan kan sy kennis iets soos hierdie aanspreek: "my vreugde", en op 'n vriend 'n meer duidelike 'saffraanmelk', 'vet man', ens. Toepas. In die taal van die Venezolaan is daar 'n aansienlike aantal nuanses, waardeur selfs aanstootlike woorde 'n redelik aanvaarbare kleur kan kry.
Daar is iets soos "Venezolaanse tyd". Inwoners beweer dat hulle daarin woon. Hulle verhouding met tyd is inderdaad vreemd. Dit is uiters seldsaam dat Venezolese gejaag voel. Hulle praat rustig, hul toespraak is lank en lank. Stadige diens is tipies vir restaurante. Stiptelikheid word hoog op prys gestel in Venezuela. Wat sake betref, vind hulle net hul oplossing vinnig.
Venezolese lei 'n aktiewe leefstyl. Basketbal en sokker is baie gewild in die Republiek van Venezuela. Dit geld veral vir die Andes-gebiede. Perdekompetisies kan as nasionale sportsoorte geklassifiseer word. Inderdaad, Venezolaanse rasperde is van die beste ter wêreld. Gedurende hul vakansies trek die varswatermere en die strand van Venezuela die inwoners in. Hulle hou daarvan om tyd te hengel, duik, snorkel, surf. Stiergevegte en haanvechten is ook baie gewild in Venezuela.