Hy probeer nie `n “verstaanbare” afbeelding van die sogenaamde werklikheid gee nie; hy wil juis die leser saamneem op `n verbeeldingsvlug wat hier en daar raakpunte met die bekende het, maar waar die oorvloed van indrukke nie klop volgens die leser se verwagtingshorison nie. `n Mens kan jou egter afvra of die gegewe, en die gedig self, nie eksemplaries is van die lewe self nie, en of die verwarring, die “trillings” en “klankpiramides” in “(Wat het van tyd geword)” (117) nie ooreenstem met ons daaglikse ervaring nie. Gewoon logies beredeneer, gaap daar ‘n hiaat en dit is die hart van die saak! ‘n Verwikkelde argument word met alledaagse woorde en beelde omskep tot ‘n oënskynlik enkelvoudige gedig, wat eweneens ‘n “kreatiewe intelligensie” daaragter impliseer. Die eerste reëls van Gesang 253 het by my opgekom: “Ruwe storme breek in woede, alles om my heen is nag; tog hou God my in sy hoede . . .”