PressReader - Kuier: 2015-01-28 - AG­TER DIE SKIL­DE­RYE
AG­TER DIE SKIL­DE­RYE
Ná hul ma se af­ster­we kry hul­le nóg ’n skok toe die te­sta­ment ge­lees word. Maar dis nog lank nie die ein­de van die dra­ma nie.
Kuier - 2015-01-28 - VERVOLGVERHAAL - DEUR T­heltom Ma­si­mi­la
‘Ek kan dit nie glo nie. Die sus­ter wat Ma al die ja­re van ons weg­ge­steek het, is Ou­ma se huis­hulp!”sê Lor­rai­ne ge­skok. “Dink jul­le Ou­ma het ge­weet?”vra Dirk. “Na­tuur­lik het sy ge­weet!”sê Lor­rai­ne kwaad.“Sy en Ma het dui­de­lik hier­die ding be­plan. Hul­le wou maar lank­al hier­die bom laat bars.”
“Dit maak nou nie sin nie,”sê Ga­ry.“Hoe­kom sal Ma vir ja­re ons ver­lo­re sus­ter by Ou­ma laat werk, net om in haar te­sta­ment die huis aan haar na te laat? Ek is se­ker Ma het nie ge­weet nie.”
“Wel, dis net te toe­val­lig! Vol­gens Ma se ek­se­ku­teur het sy ge­sê Na­di­ne is ont­voer deur haar pa kort ná haar ge­boor­te en Ma het nooit weer kon­tak met haar ge­had nie. Na­di­ne werk nou al vir d­rie jaar by Ou­ma. En el­ke keer wat ons daar was, was Ma be­son­ders gaaf met Na­di­ne.”
“Ag Lor­rai­ne, jy het am­per nooit by Ou­ma gaan kui­er nie. Jy laat jou ge­dag­tes op hol raak oor niks,”sê Estel­le.“Ons moet net al­mal rus­tig raak en mô­re vir Ou­ma gaan kui­er so­dat ons hier­die ding met Na­di­ne kan uit­praat.”
“Ons wil haar nie graag af­skrik nie. Hoe lyk dit nou al vyf van ons kom daar in­ge- storm? Sy ken ons skaars. Ek dink as haar sus­ters moet Lor­rai­ne en Estel­le eers met haar ge­sels en die si­tu­a­sie ver­dui­de­lik. Ons wil ook nie hê sy moet dink ons wil haar net sag maak om­dat ons ’n muur in haar huis wil ver­wy­der nie, ”ver­dui­de­lik Ga­ry.
“Ja, ons moet die reg­te ding doen en haar in ons fa­mi­lie ver­wel­kom. Sy’s ons bloed­sus­ter. Ons het nou die ge­leent­heid om dit te doen wat Ma die graag­ste wou doen. Ons kan Na­di­ne leer ken,”sê Estel­le.
Die wol­ke is leeg­ge­tap die vol­gen­de og­gend en die og­gend­son ver­wel­kom ’n koue wind in I­das­val­lei. Lor­rai­ne en Estel­le is op pad na hul ou­ma toe. Ná die skok van die vo­ri­ge dag is hul­le stil en se­nu­ag­tig. Hul­le won­der of hul­le ooit ’n band sal kan vorm met hier­die vreem­de­ling, wat hul sus­ter is. Ná twin­tig mi­nu­te hou hul­le stil voor die op­rit van die wit hui­sie met die mo­tor­huis­deur wat al be­ter dae ge­sien het. Hul­le stap sta­dig tot by die voor­deur en lui die klok­kie.
Na­di­ne maak die voor­deur oop. “Goei­e­mô­re, ”groet sy vrien­de­lik en glim­lag.
Dit voel vir Estel­le as­of haar keel toe­trek. Sy kyk na Na­di­ne en vir die eer­ste keer let sy op Na­di­ne lyk am­per pre­sies soos hul oor­le­de ma. “Goei­e­mô­re Na­di­ne,”sê Lor­rai­ne stug. “Jul ou­ma is nie op die oom­blik hier nie. Daar is iets aan by die kerk van­og­gend en een van die kerk­sus­ters het haar kom op­tel, ”ver­dui­de­lik Na­di­ne soos Lor­rai­ne en Estel­le by die voor­deur in­stap.“Sy be­hoort wel so oor ’n uur te­rug te wees.“
“Ons is eint­lik hier om jou te kom sien,”sê Lor­rai­ne en stap sit­ka­mer toe. “Vir my?”vra Na­di­ne ver­baas. “Ja,”ant­woord Lor­rai­ne.“Ons wil . . . ” “Ons wil eint­lik net graag meer weet van jou,”on­der­breek Estel­le haar sus­ter.
“O,”sê Na­di­ne en gaan sit. Vir ’n oom­blik lyk sy ie­wat on­ge­mak­lik, want ge­woon­lik ge­sels sy nooit lan­ger as t­wee mi­nu­te met hul­le nie.“Uhm … Ek kom van Port E­li­za­beth af. Ek het by my pa en ou­ma groot­ge­word. Ek het nooit my ma ge­ken nie. My pa het vir my ge­sê sy het ge­sterf kort na­dat sy aan my ge­boor­te ge­skenk het.” “Wat is jou pa se naam?”vra Estel­le. “A­dri­an. A­dri­an Fos­ter.” “Hoe was jou ver­hou­ding met jou pa?” “Nie wat dit moes wees nie. Ek het van die huis af weg­ge­hard­loop toe ek ses­tien was. Ek … ek wil nie graag daar­oor praat nie. Dit was ’n baie moei­li­ke tyd vir my,”sê Na­di­ne sag.
“Hoe het jy hier­die werk ge­kry, Na­di­ne? Waar het my ou­ma jou op­ge­spoor?”vra Lor­rai­ne.
“Ek werk vir ’n a­gent­skap. Daar is fo­to’s van ons op ’n web­tuis­te en ook ons ag­ter­grond. Dan kan men­se vra vir wat­ter per­soon hul­le wil hê vir hul­le moet kom werk. Jul ou­ma het my ge­kies en ’n mi­nuut na­dat ons ont­moet het, het sy die werk vir my aan­ge­bied,”sê Na­di­ne met ’n glim­lag.
“En het jy ons ma ge­ken?”vra Lor­rai­ne vin­nig.
“Ek het jul ma af en toe hier by die huis ge­sien, maar ons het nooit juis ge­praat nie. Maar sy was ’n baie lie­we mens. Ek is baie jam­mer dat jul­le haar ver­loor het.” “Baie dan­kie,”sê Estel­le moei­saam. “Ja. My ma was ’n baie lie­we mens. So ’n lie­we mens dat sy be­sluit het om ons kin­der­huis aan jou te laat,”bars Lor­rai­ne uit. “Lor­rai­ne!”sê Estel­le vies. “Wat?”vra Na­di­ne ge­skok. “My ma het in haar te­sta­ment die huis aan jou ge­laat.”
“Hoe­kom sou sy so iets doen?”vra Na­di­ne steeds ge­skok.
“Want . . . want jy is ons sus­ter. My ma was die vrou wie jou pa ge­sê het ge­sterf het net ná jou ge­boor­te,”sê Lor­rai­ne.
Daar is dood­se stil­te in die voor­ka­mer. Na­di­ne staar voor haar uit en lyk heel­te­mal uit die veld ge­slaan. Lor­rai­ne sien die tra­ne wat in haar oë op­stoot.
“Ek … ek het my ma ge­sien,”sê Na­di­ne soos die tra­ne uit haar oë val.“Ek wou nog al­tyd my ma ge­sien het. Ont­moet het …” Na­di­ne suk­kel om te praat.
“Ons weet nie of sy ge­weet het wie jy is nie, maar sy het jou al­tyd ont­hou. Daar­om het jy haar waar­de­vol­ste be­sit­ting ge­kry; ons kin­der­huis,”sê Estel­le en bied Na­di­ne ’n tis­sue aan.
Soos die d­rie sus­ters in die voor­ka­mer sit, hoor hul­le hoe die deur toe­slaan. Hul ou­ma kom by die voor­ka­mer in­ge­stap en sy kyk na Na­di­ne.
En sy weet – dis tyd vir die vol­le waar­heid.
“So jul­le het uit­ge­vind jul­le be­hoort aan me­kaar?”vra hul ou­ma en leun teen haar kie­rie. “Ou­ma het ge­weet?”vra Estel­le ge­skok. “Ja. Ek was die een wie haar vir A­dri­an ge­gee het om weg te neem,”sê hul ou­ma met be­wen­de han­de.“Ek het haar pa be­taal om haar te ont­voer.” Al d­rie is ge­skok. Het hul­le reg ge­hoor? Dan praat hul ou­ma ver­der. “Jul ou­pa was ’n baie streng man, maar die dorp se men­se het dit nie ge­sien nie. Nee, vir hul­le was hy die won­der­lik­ste pas­toor. Hy het ge­reeld huis­be­soek ge­doen en koe­kies af­ge­le­wer ty­dens daar­die be­soe­ke wat ek die vo­ri­ge aand moes ge­bak het.
“En dan sê hy nie eens dan­kie nie, al moes ek vir ure op ’n slag in die kom­buis be­sig wees. Dis hoe hy was. V­rien­de­li­ker met die dorps­men­se as wat hy met sy eie ge­sin was. Om die fa­mi­lie­naam te be­skerm, sou hy e­nig­iets doen. So hoe op aar­de kon ek vir hom sê sy on­ge­trou­de, ag­tien­ja­ri­ge dog­ter is swan­ger? Jul ma was his­te­ries die dag toe sy vir my sê sy ver­wag vir Na­di­ne. Sy was so bang, want sy het nie ge­weet hoe haar pa op die nuus sou re­a­geer nie. Sy was op die punt om sy droom van die ‘per­fek­te ge­sin’te ver­nie­tig. Jul ou­pa was al­tyd be­kom­merd oor wat men­se sou dink en sê.
“Toe sê ek vir hom jul ma gaan op ’n skool­toer en sy gaan bly toe by my jong­ste sus­ter tot die ge­boor­te. Ek weet nie hoe ons dit reg­ge­kry het om die swan­ger­skap en sie­kraak weg te steek nie, maar ons het.
“Jul ma se i­dee was om ge­boor­te te s­kenk en dan moet ek jul ou­pa na die hos­pi­taal bring. Sy het ge­dink as hy eers sy klein­kind sien, gaan hy so ge­luk­kig wees dat hy nie gaan wor­rie oor wat die men­se sou dink nie. Maar wat sy nie ge­weet het nie, was dat hy net daar­die Son­dag in die kerk ge­preek het oor tie­ner­swan­ger­skap en hoe ou­ers nie moet toe­laat dat hul kin­ders die pad bys­ter raak nie. Net daar het ek ge­sien wat op ons wag en ek moes ’n plan be­raam. Ek het A­dri­an ge­bel en ge­sê jul­le ma is swan­ger en dat hy die kind moet kom haal. Ek sal hom dan el­ke maand geld stuur om toe te sien dat sy goed ver­sorg word.
“Ja­re la­ter het ek uit­ge­vind hy het jou by sy ou­ers ge­los en ons het kon­tak ver­loor. Ek weet jou kin­der­ja­re was aak­lig, Na­di­ne.”
Lor­rai­ne, Na­di­ne en Estel­le kan in haar stem hoor hoe moei­lik dit vir hul ou­ma is om die sto­rie te ver­tel.“Ek ont­hou die kyk in jul ma se oë toe sy vir jou, Na­di­ne, die eer­ste keer vas­ge­hou het. Sy was so ge­luk­kig. Sy het tra­ne in haar oë ge­had. Ek ook. Maar my tra­ne was an­der soort tra­ne, want ek het ge­weet wat op ons wag. Ek het ge­weet A­dri­an is op pad en jul ma sou haar nooit weer sien nie.
“Toe neem ek jou in my arms en fluis­ter in jou oor‘Ver­ge­we my’. ’n Paar mi­nu­te la­ter toe daag A­dri­an op en daar ver­dwyn jul­le t­wee vir die vol­gen­de der­tig jaar. Dit was so ver­skrik­lik.
“’n Week la­ter staan ons langs jul ou­pa voor in die kerk. Die‘per­fek­te ge­sin’. Die nor­se pa en man wie nie sy ge­sin werk­lik waar­deer nie, die ma wie haar dog­ter se kind laat ont­voer het en die dog­ter, stuk­kend van bin­ne, want sy weet nie waar haar kind is nie.
“En toe gaan d­rie de­ka­des ver­by. Ek het ’n huis­hulp ge­soek en ’n kerk­sus­ter het my aan­ge­raai om op ’n spe­si­fie­ke web­tuis­te te gaan kyk en toe ek jou fo­to op die skerm sien, Na­di­ne, toe sien ek my dog­ter. Toe sien ek daar­die ba­ba­tjie wie uit lief­de weg­ge­stuur was om die vals­heid le­wen­dig te hou. Ek het da­de­lik be­sluit jy moet by my kom werk, want dan het ons jou by ons vir ’n ruk­kie. Jou ma het nooit ge­weet dis haar dog­ter wat vir haar tee ge­maak het wan­neer sy hier kom kui­er het nie, maar sy’t al­tyd vir nog ’n kop­pie ge­vra. Sy het jou ge­ken as Din­na­tjie, want dis hoe ek jou aan al­mal voor­ge­stel het.”
Daar is vir ’n oom­blik stil­te in die voor­ka­mer soos al­mal sta­dig die nuus pro­beer ver­werk. Lor­rai­ne en Estel­le kyk met nu­we oë na hul ou­ma en won­der hoe des­pe­raat sy moes ge­wees het om so­ver te moes gaan om haar eie klein­kind te laat ont­voer.
“Hul­le sê my ma het die huis vir my ge­los,”sê Na­di­ne e­mo­si­o­neel.
“Ja, ek is be­wus daar­van. En ook van die skil­de­rye,”sê Ou­ma.“Jul­le ma het ’n muur in haar huis laat aan­bring en skil­de­rye daar­op ge­verf. Sy het die skil­de­rye vir die vyf kin­ders ge­los wie sy groot­ge­maak het en die huis vir jou, Na­di­ne, haar oud­ste dog­ter. Die hoop was dat dit jul­le by­me­kaar sou bring. Sy wou ge­had het jul­le moes me­kaar vind. Dit was wat haar te­sta­ment eint­lik sê. Dat sy haar kin­ders ag­ter­laat vir me­kaar, om me­kaar te vind en lief te hê . . .”
Na­dat die stof gaan lê het, is Na­di­ne ver­wel­kom in die Cu­pi­do’s se huis in I­das­val­lei. Die muur vol skil­de­rye is nooit ver­wy­der nie en Na­di­ne het al haar nu­we boers en sus­ters me­de-ei­e­naars van die huis ge­maak.
En hoe­wel die wol­ke soms nog hul ver­sky­ning maak, weet hul­le – die son sal weer skyn.