My vrou gereis nie met Estland
Dit is een van die mees nuuskierig van God lei, soos wat ek nog ooit moes deurmaak nie.
Aftonbladet plakkaat September 28, 1994.
Vandag is die 25ste herdenking van die skip Estland het onder die Oossee. Met dit in gedagte, ek wil met jou te deel my eie getuienis van die ramp Estland uit 'n wonderlike hoofstuk van my geliefde boek Die langste nag.
Vandag is dit 25 jaar sedert die Estland gesink, en 852 mense hul lewens verloor het. Slegs 137 mense oorleef.
Die passasierskip M / S Estland het onder die Oossee 28 September, 1994 tydens sy reis van Tallinn na Stockholm.
Daar was 989 mense aan boord, van wie 852 gesterf. Van hierdie, die 501 Swede. 51 Sweedse oorleef. Soos almal oorleef die 137 mense.
Estland ramp is die grootste skipbreuk in vredestyd ooit in Nordiese waters. Dit is ook een van die dodelikste as menslik voorgekom het gedurende die laat 1900's.
Die reis na Estland
Uit die boek Die langste nag van Christer Aberg.
Dit was 'n ding wat moes gebeur, of liewer, kan een ding wat nie gebeur met die belangrike vergadering in Tranas plaasvind. En dit is ook een van die mees nuuskierig van God lei, soos wat ek nog ooit moes deurmaak nie.
Nadat ek gered was, het ek later in twee Bybelskole. Die tweede Bybelskool was in Jönköping Pinkster Kerk. Die naam was kort, Pinkster Bible College en Pastoor Leif Svensson was die skool se hoof onderwyser. Die skool behoort regtig Viebäcks kollege en het vir 'n jaar. Dit was regtig vir my belangrik.
Want ek het groot vertroue Leif Svensson, ek het in kontak met hom na skool geëindig vir my. Ek gebruik dan om hom nou en dan bel. Op een so 'n geleentheid het Leif dat hy in die voormalige Sowjet-Unie was en gepreek oor Jesus. Baie mense het Jesus ontvang en gered in die vergaderings, en dit sal absoluut fantasties gewees het.
Die hak van my hart. Ek wil wees met, geskree dit in my gedagtes. Maar ek sou nooit tyd om te reis na die Sowjet-Unie het. 'N geruime tyd ná ons gesprek ontbind die reusagtige ryk.
Toe ek later Leif genoem, het hy my vertel dat hulle 'n groot Christen-veldtog in die voormalige kommunistiese paleis in kapitaal Letland, Riga sou hê. Hy het gevra of ek wou aansluit, en ek wou, natuurlik. Dit was weer absoluut fantasties: Baie mense is gered en bonatuurlik genees van verskillende siektes sJags.
Dit sou ook later 'n tweede reis na Riga. Hierdie keer vergaderings in 'n groot sport saal. Beide veldtogte het 'n diep indruk op my gedagtes en ek wou om betrokke te wees in meer sulke ongelooflike gebeure in die toekoms.
Pinkster Kerk in Ljungby gehuur verskeie woonstelle en ek het nou 'n tyd geleef het in dit lê aan die bokant. Dit was 'n groot een, 'n solder met 'n skuins plafon en dakvensters. Dit het 'n groot kamer en 'n baie verlengde kombuis en 'n nis wat eintlik was meer soos 'n klein kamer. Ek geniet dus goed in die woonstel, wat selfs 'n klein balkon. Toe ek op die balkon gaan staan, ek het 'n goeie vertoning van die stasie, wat in die omgewing was.
In die groot langwerpige kombuis, waar ek moes my rooi vaste telefoon, ek roep een dag op Leif Svensson. (Dit was voor die koordlose fone en selfone se tyd.) Wanneer het Leif Svensson aan my:
"Ons het 'n groot veldtog in die hoofstad van Estland. Ons sal daarheen te gaan met 'n groot passasierskip van Stockholm. "
Die hak weer aan my hart. Ek wil graag om saam te kom. Ek het geweet hoe amazing dit sal wees omdat ek in die vorige twee veldtogte was. Maar ek het 'n groot probleem. Dit gespel die geld is.
"Ek wil graag om saam te kom," het ek vir Leif, 'n bietjie ongelukkig en gelate. "Maar ek kan nie die reis kan bekostig. Ek het eenvoudig nie geld nie. "
Want ek was in hierdie tyd was werkloos, ek is bly oor die kantlyn. Ek kon nog nooit geniet my iets ekstra. Ek het die geld uit werkloosheidsversekering, en dit was genoeg om net die minimum wat nodig is. Elke ses weke was ek egter vir een of ander rede, 'n bietjie meer geld. Dit was te danke aan 'n kompenserende faktor, wat ek nog nooit regtig kon peil. Wanneer Leif is meegedeel dat ek nie kon bekostig nie, het hy gesê nog geglo gesonde
"Daar is nie 'n probleem. Ons sal reël dat. Jy kry die rit baie goedkoper, en die ander weet dit nie. "
Dit was as gevolg van hierdie reise dat "gewone mense" kan volg. Hulle betaal die kaartjies self, en so was hulle in staat om te help op verskeie maniere by die vergaderings. Hulle was onder andere te wees met en bid vir mense, dikwels in die honderde, wat saam en wou om gered te word. Wanneer hierdie gewone Swede ook gebid vir mense wat siek was, het hulle gesond gemaak. Dit was 'n baie geloof-gebou: Een het met ander woorde, om te wees in werklikheid wanneer Jesus het wonders en wonderwerke: Ook, ek weet nou dat Leif se Bybelklas sou volg en deel te neem aan die veldtog. Op hierdie manier, het hulle 'n unieke geleentheid om te oefen wat hulle in Bybel skool geleer het. Hulle sal met hul eie oë te sien dat dit gewerk het om te glo in Jesus.
Leif Svensson het 'n poging regtig 'n goeie reklame te maak vir die rit, sodat ek kan volg. Hy het my vertel hoe goed veldtog sou wees en hoe amazing dit sou wees om te reis na die toestand van die kuns passasier veerboot vanaf Stockholm na Tallinn. Ons sal bly in hul eie tente op die skip en ek verlang nou al hoe meer daar. Voordat ons die gesprek geëindig Leif belowe dat hy inligting sal stuur oor die veldtog en ook 'n lekker brosjure oor die luukse en statige passasier per e-pos. 'N Paar dae ná die gesprek wat ek gehoor het van my groot woonkamer hoe dit klap in die pos slot in my deur, en die slag van iets geland op die saal vloer. Ek storm my eie? Ket totdat die deure skoon te sien of dit was die boodskap wat aangekom het. Ja, daar was op die deurmat. Ek wou sien of die brief met inligting oor Estland reis gekom het. Alle ander pos briewe, tydskrifte en reklame was hierdie keer nie baie interessant. Om my vreugde, ek het 'n groot bruin koevert met Leif Svensson as die sender.
Ek het dadelik geruk die bruin koevert met my wysvinger as die Sosiale brief mes, uitgetrek die inhoud en gevind dat dit 'n bietjie amateuragtig gemaak inligting oor Estland reis wat Leif vir my gestuur het. My oë is te gou gevestig op die pragtige, verwelkom brosjure oor die groot luukse passasier veerboot wat ons sal neem om Estland.
Ek bestudeer die groot skip met 'n dromerige oë. Die kaart is skuins geneem van bo. Die skip was wyd en syd waar dit was op die blou see met 'n lang wit swel agter. Wat gebeur as ek kon gaan met. Wat 'n avontuur dit sou wees, op baie maniere.
Ja, ek wou eintlik om te volg, maar die pyn in my gedagtes toe ek myself net herinner aan die ekonomiese situasie ek myself gevind in. Wat moet ek doen? Wel, miskien wat ek altyd gebruik om te doen wanneer ek hardloop in die moeilikheid of nodig enigiets: Bid tot God. Ek gebuig omdat my knieë deur die bed in die klein kamertjie, wat my nis was, en hy het gebid tot God in Jesus se Naam. Ek het hom gevra om my die geld wat nodig is vir die reis te gee. En wanneer jy bid tot God om antwoorde te kry op gebed - in een of ander manier.
Ek voel 'n ouer Christen egpaar wat besig was my vriende. Hul name was Rut en Berndt en het 'n bekende hardeware winkel in die sentrale Ljungby. Nou en dan, ek gebruik om hulle te besoek. Ek het altyd gevoel welkom in hulle. Nooit ooit was ek geweier het om in te kom, het Ek geroep by hul voordeur. En dit gebeur dikwels.
Hulle het naby die watertoring, wat op 'n heuwel net bokant die sentrum. Dit het sowat twintig minute om te loop tot hul bruin baksteen huis. Toe ek besoek hierdie vriende my genooi altyd koffie en koekies terwyl ons in die bruin bank in die groot pragtige woonkamer gesit.
Ons wil dikwels kyk Christelike video's saam. Op die oomblik, het dit nog 'n video as jy pre-aangeteken films sal sien op televisie. Rut en Berndt is regtig vol Christelike films uit verskillende veldtogte en vergaderings regoor die wêreld. Die films was baie interessant en hulle het met bekende sprekers. Dit het dan beide geestelik en liggaamlik te lewe wanneer jy daar aankom. Ons het gepraat natuurlik oor Jesus, en oor die geestelike situasie in Swede.
Rut en Berndt het altyd 'n baie om te vertel en intensiewe manier. Ek het ook 'n baie hart, so dit sal dikwels laat wees wanneer ons ontmoet. Ons het al drie is geneig om tred te hou van tyd verloor. So was dit geen wonder dat dit dikwels het nag geword voordat ek huis toe gestap. Ek is altyd bereid om vir lang nagte wanneer ek hulle besoek.
Een aand was dit tyd vir nog 'n besoek aan die Ruth en Berndt. Ek het uit my woonstel in die Pinksterkerk, oor die stasie, het oor die vierkante en dan strompel op die lang bult. Op die top van die heuwel het ek gewoond uit die watertoring op die kant van die straat wat gelei het tot hul huisgesin opgaan om die kort klip stappe en lui die klokkie.
Net die deur oopgemaak en begroet my soos gewoonlik welkom stel. Soos altyd, het ek gevoel hierdie tyd hartlik deur my vriende ontvang. Dit voel so goed te wees met hulle. Want ek was nog alleen in hierdie tyd, was dit meer belangrik vir my om fyn Christen vriende te kuier met het.
Ons sit, soos gewoonlik, 'n daling in die sitkamer TV bank, begin gesels, gekyk movies, gepraat, gedrink koffie, kyk flieks, gepraat ... In kort, wat ons altyd gebruik om te doen wanneer ons ontmoet het, en die ure gevlieg soos gewoonlik weg.
Iewers gedurende die lang aand, het ek begin om te praat oor die reis, as ek so baie wou gaan.
"My voormalige Bybel onderwyser by Bybelskool Pinkster in Jönköping, Leif Svensson, sal 'n nuwe veldtog maak in Oos-Europa", Ek het vir Rut en Berndt.
"Vir Letland weer?" Vra Berndt terwyl hy 'n klein slukkie koffie gedrink en gekou 'n koek.
Hy was dadelik belangstel omdat hy 'n groot belangstelling in evangelisasie in ander lande het, veral in Oos-Europa. Die video flikker op hul TV-skerm, maar nou is dit skielik nie een van ons was geïnteresseerd in dit. Die komende reis was die fokus, en dit het selfs gevang ore my vriende. Hulle het geweet dat ek hierdie soort reise in die verlede gedoen het en hulle het geweet hoeveel die reis het vir my beteken.
"Nee, Tallinn in Estland," Ek het geantwoord op die vraag Smitty se. "Dit sal 'n groot herlewing stryd anioon wees wat op dieselfde manier as die veldtogte Ek het op al in Riga."
"Wat pret" opgevolg met Ruth in terwyl sy gooi 'n paar meer koffie in my leë koppie. "Sal jy saam?" Vra sy, hou op dieselfde tyd totdat koek plaat vir my dat ek selfs 'n koek sou neem vir die nuwe uitgestort die koffie.
"Ek wil regtig dit wil hê," sê ek, "maar daar is 'n klein INVOEGEN. Ek het eenvoudig nie geld vir die reis, so ek kan nie bekostig om te gaan. "
Ek het gedink ek het nie regtig omdat toe ek genoem dit laaste. Hierdie paartjie het naamlik baie geld. Hulle het die gewilde en besige winkel in Ljungby. Maar ons gebruik om openlik te praat oor alles, so daarom was dit regtig nie bedel van my kant af.
Ons het voortgegaan om te praat oor alles, maar wanneer die klok het geword 12:30, het ek gedink in elk geval dat dit tyd om ons gemeenskap te beëindig was. Die gesprek het voortgegaan vir 'n rukkie by die voordeur voordat ons uiteindelik geskei.
Ek loop in die lang heuwel en soos gewoonlik het pragtige uitsig van die sentrum in die duisternis. Straatlampe, huise en winkels pragtig verlig in die donker op die pad terug na my woonstel tussen teater in die stad en die stasie.
Na ons geskei daardie aand gedink Berndt op wat ek gesê het oor Estland reis. As ek wou om te gaan op die reis, maar ek het nie die geleentheid as gevolg van 'n gebrek aan fondse.
"As Chris ons groet weer voor die rit, sal ek hom die geld gee," het geredeneer Berndt homself.
Hierdie gedagtes het ek geweet natuurlik niks oor. Berndt het vir my gesê heelwat later dat hy gaan my die nodige fondse te gee, as ek terug voor die rit kom. Die vreemde ding is wat ek gedoen het nie.
Dit was 'n klein deel van die bonatuurlike en God se duidelike leiding. Ek het gevra vir geld vir die reis, maar ek het ook gevra vir 'n vrou. God is nou besig sodat ek gou sal het die geleentheid om antwoorde te kry op gebed.
Teen hierdie tyd was ek meegedeel dat werkloos. Elke ses weke, ek gebruik om ekstra geld uit werkloosheidsversekering kry, en nou is dit tyd weer. Dit het ek heeltemal vergeet het, maar wanneer ek met my wysvinger spleet die koevert van werkloosheidsversekering oopmaak, het ek gesien dat hulle in ekstra geld hierdie tyd gegee het. Skielik het ek myself bekostig om die reis na Estland.
Maar iets het in my gedagtes gebeur. Belangstelling in die reis na Estland was nie meer daar nie. Dit het een of ander manier verdwyn terwyl ek gewag het. Dit was baie stil in my hart vir die beplande veldtog in Tallinn. Ek het absoluut geen begeerte meer om te reis na Estland.
Ek het vir my vriend Tomas, wat my geneem het om die Pinksterkerk en het my gewen Jesus, ek het nou ekstra geld in die rekening. Hy het geweet hoe baie ek wou 'n reis na Estland, maar dat die ekonomie het 'n speek in die wiel.
"Maar dan is dit God se wil dat jy moet gaan!" Hy uitgeroep spontaan toe ek hom die nuus van die geld het. Ek sal nooit my antwoord vergeet toe ek woede byt, maar met groot oortuiging gesê:
"Nee, dit is nie."
Ek het nie regtig weet wat ek gesê het. Dit het net een of ander manier uit my mond en my lippe. Hier het ek gesukkel en gevra om toegelaat te word om te reis na Estland. Toe ek uiteindelik die geleentheid gekry, ek het gesê dat dit nie God se wil.
Nou daarna het ek verstaan ​​dat dit was regtig nie my wat dit gesê. Dit was die Gees wat deur my gesê het. Om nie te laat "die geestelike" of verwaand, ek getinte af, maar dit effens deur die toevoeging van:
"Ek voel nie dit."
Ek het gedink dit het geklink 'n bietjie beter as om so verwaand wees. Maar ná die stelling dat die saak is einde bespreek. Thomas het nooit meer iets - en ek doen ook nie. Iets het in my gedagtes gebeur met betrekking tot die veldtog in Tallinn. My begeerte is heeltemal weggewaai en ek kon nie regtig verstaan ​​nie.
Ek gereis nêrens daardie tyd, en ek is ewig dankbaar. Daarna het ek besef dat dit God is wat op dié manier vir my op 'n wonderbaarlike manier het gelei was.
'N Jong vrou in Linkoping, slegs 'n paar maande jonger as ek, dink ook oor te gaan op dieselfde trip. Hierdie vrou het, in teenstelling met my, het grootgeword in 'n Christelike gesin gegroei. Sy was dus gered en het reeds daarin geslaag om te werk as 'n evangelis in 'n gemeente. 'N Paar jaar gelede het sy Jesus ontmoet vir hernuwing en nou het 'n opgedra lewe aan God.
Sommige van haar vriende het vir 'n lang tyd probeer om haar te beïnvloed om ons aan te sluit op hierdie wonderlike en avontuurlike reis as dit sou beteken om Estland te kom. Maar sy het nie geweet vir seker hoe sy sou doen. Sou sy volg of nie? Sy was regtig in twee gedagtes by die huis in hul twee-kamer woonstel in Linköping.
Op die tafel in haar knus kombuis was presies dieselfde velle op die reis saam met my huis. Sy het natuurlik 'n afskrif van die mooi brosjure oor die luukse passasierskip, wat die pragtige skip het op die blou see met die wit lig agter.
Daar, in haar woonstel, het sy 'n stoei beide met jouself en met God. Hoe kon sy doen?
'N kort tyd later, ek het in die middel en het 'n saak gedoen. Op pad huis toe daardie aand, onthou ek dit so goed, ek het verby 'n kiosk. Veral een van die nuus is uit te steek van die ander, ek dink dit was die middel van drie. Ek loer bietjie afgelei dit wanneer ek die kiosk geslaag. Die nuus was dit met 'n groot swart letters: "Ferry gesink in die Baltiese in die nag - meer as 800 dooie"
Ten spyte van die verskriklike en skokkende löpsedeln, so ek opgemerk dit skaars. Waarskynlik omdat ek aanvaar dat dit was glad nie my aangeroer en dit gebeur altyd iewers anders en nie "hier". Daarbenewens, het ek gedink die verkeerde idee dat dit ons nie sal raak in Swede, maar ander mense en lande. Hoe dikwels doen mense en ek was nie 'n bietjie anders daardie tydstip. Wanneer ongelukke en rampe gebeur, is dit altyd iemand anders in die wêreld. Dit gebeur nie in Swede en selfs minder bekommerd Ek is daarvan. Vreemde gedagte, maar dit kan ongelukkig wees.
Die volgende oggend het ek het stil gesit en geëet ontbyt in my kombuis Ek sit in my graan en 'n broodjie met salami terwyl ek ingedagte het geluister na die nuusbulletin op die radio.
Nuusleser gepraat oor 'n groot ramp in die Oossee. Skielik was ek herinner aan löpsedeln Ek het die aand voor gesien. A pont het gesink, en meer as 800 mense gesterf het. Ek het begin om meer aandagtig luister. Die verslaggewer het gesê dat die pont op pad uit Estland na Swede in die middel van die nag onder die golwe van die see gegaan het.
Estland? Maar dit is te Estland, sou ek op my reis gegaan? En dit was daar dat Leif Svensson gery en met sy veldtog. Hy het ook gereël vir 'n groot maatskappy wat sal wees. Verder, byna al die Bybelskool klas te wees met.
My gedagtes was weer onderbreek wanneer nuusleser herhaal die naam van die veerboot wat gesink om die seebodem, "pont naam is Estland".
Skielik was ek heeltemal gefokus en het gedink verstom: Estland? Nie dat dit 'n groot boot genoem dat ons sou neem om Estland?
Ek het opgehou kou by my flakes en sit die lepel. Sandwich met stippellyn wors laat my wees, en ek gebuig vorentoe in plaas van om te kyk in die koerant paal. Onder koerante en reklarnblad Ek kyk vir die brosjure om vinnig te kry om die naam van die skip weet.
Dit was nie lank voor ek dit gevind het. Nie sonder vrees ek kyk na die prentjie met die reuse skip wat met trots gereis op die see met skuim in die mond golwe agter. My oë soek gretig vir die naam van die skip se, wat in duidelike swart letters op die groot boot geskryf. Die skip in die prentjie bar inderdaad die naam Estland.
Ek staar na die brosjure pragtige prentjie. Nuus Die stem ek selfs meer gehoor nie. Die enigste ding wat nou bestaan ​​in my gedagte was die naam van die skip: Estland. Ek lees dit oor en oor weer. trots die klein Baltiese land se M / S Estland het na die bodem gesink. My vriend Leif Svensson en sy hele maatskappy het waarskynlik reeds aan boord. En ek sou ook gewees het wat betrokke is.
Wanneer dit tot my deurgedring dat dit werklik was Estland wat geval het, toted die vrae in jou kop. Ek sit vir 'n lang tyd op die kombuis tafel en staar na die klein amateuragtig advertensies brosjure oor die veldtog en die veel meer professionele brosjure Estland, nou blykbaar lê op die Baltiese seebodem. Byna onwerklik en effens dof, sien ek die twee brosjures terwyl ek probeer om die beeld van wat gebeur het saam te stel. My gedagtes gaan Leif Svensson. Skielik tref dit my dat ek sy vrou, Sara moet bel. Sy wou nie gaan nie oor die reis hierdie tyd, as sy soms het. Sy het onder andere, gevolg deur Riga op dieselfde trip ek op 'n ander geleentheid. Maar hierdie keer, het sy gekies om te bly by die huis. Ek het my rooi vaste telefoon en skakel die 036 nommer Jonkoping.
Slegs 'n paar seine kan voorkom voordat sy antwoord. Waarskynlik Sara sit en kyk na die telefoon daardie dag, want dit was waarskynlik baie mense wat geroep en wou hoor wat gebeur het. Leif het baie vriende en geweet natuurlik ook 'n klomp mense deur hul taak. Sekerlik was daar ook baie families van studente wat wou meer inligting oor hul geliefdes te soek. Sara het bevestig dat Estland was die skip Leif en die hele party was op. So sy het gesê 'n vonnis wat ek nooit sal vergeet nie:
"Maar ek het nie soveel hoop ..."
Sy het dus geen hoop dat Leif gevaar het. En hy het nie. Hy en die ander pastoor, Lennart Carlsson, saam met baie van die klas Bybel, die res van die party, en honderde ander is daardie aand vermoor in die dieptes van die see wanneer die Estland in vyftien minute gesink.
Ek het gedink oor hierdie gebeurtenis meer as een keer. Ek kon gewees het aan boord Estland. In plaas van volgende saam op die reis na Estland, ek verkies om te bly by die huis, want ek weet nie "voel" vir dit.
Die vrou van Linkoping, by the way, die naam Marie, besluit vir een of ander rede 'n reis na Israel, eerder as om Estland - hoewel sy aanvanklik besluit om aan te sluit veldtog reis Leif Svensson se.
Toe ek later verneem dat ek besef selfs meer hoe ongelooflik God haar en my gelei het.
Uit die boek Die langste nag van Christer Aberg gepubliseer deur Semnos uitgewers . Hoofstuk 2: Journey met Estland. Bladsye 25-36.