Joachim van Fiore - Artikels - 2021
Deur Toby Affleck
Toegang tot die geskiedenis, Vol. 1: 1 (1997)
Inleiding: Die twaalfde-eeuse kloosterteoloog Joachim van Fiore (1135-1202) het 'n belangrike plek in die vordering van die lineêre Christelike teorie van tyd, deur sy herontdekking van 'n numeriese plan vir die geskiedenis, en die wydverspreide verspreiding van sy interpretasies van die Apokalips. met hul uiterste gevolge vir die Middeleeuse Kerk. Joachim, wat as magnus propheta en ketter beskou word, betwis die bestaande Katolieke geloof deur 'n nuwe gevolgtrekking aan die geskiedenis voor te stel wat die geestelike oorheersing van die kerklike liggaam effektief uitgedaag het, asook die ernstige gevolge van die toename in mag van die Anti-Christus na vore bring. ; kwessies wat uiterste ascetisme in veroordeelde meningsverskil verander het. Dit is met die oog daarop dat dit relevant word om die fundamentele teorieë van Joachim se interpretasie van die verlede, sy visie vir die toekoms en die implikasie daarvan vir die toekomstige rigting van die Christendom te ondersoek. Wat was die beginsels waarop sy Bybelse kommentaar gelê is? Sodoende ondersoek hierdie referaat die allegoriese lees van Skrifte, veral die van Openbaring, asook Joachim se geloof in die betekenis van "geestelike numerologie" en die kritieke belang van sy Drie-eenheidsleer.
Joachim is in Calabrië gebore en het as amptenaar in die Siciliaanse hof in Palermo opgetree totdat hy 'n godsdienstige bekering beleef het, wat sy pelgrimstog na die Heilige Land aangevoer het. Met sy terugkeer na Calabrië omstreeks 1171 betree Joachim die Benediktynse klooster van Corazzo waar hy binnekort verkies word tot die pos van die abt. Sy begeertes om Corazzo in die Cisterciënzerorde te laat opgaan, het gelei tot sy reis na Casamari, waar hy visioene ervaar het wat die basis gelewer het vir sy 'insig' in die toekoms van die Christelike beskawing, en sy idees aangaande die apokaliptiese weg vorm wat die kerk bestem was om te volg. . Joachim se werk het die goedkeuring van die pous gevind, omdat hulle na ortodokse verklaring in 1200 en deur Honorius III in 1220 tot ortodoks verklaar is, wat 'n wettigheid bied wat sy idees in staat stel om forums te vind en in die hele Wes-Christendom te versprei. Uiteindelik het hy ontevrede geraak met die Cisterciënzerorde, wat hom aangespoor het om sy eie klooster op Fiore te vestig, wat die grondslag gelê het vir die ontwikkeling van die Florentynse klooster.
In die vroeë dertiende eeu is die Christelike "grondplan" van tyd en geskiedenis en verwagtinge vir die toekoms grotendeels in Augustine-terme van Seven Ages bedink, simbolies van die sewe skeppingsdae en uitgeloop op 'n Sabbat-era. Augustinus het hierdie sewende eeu as buite die tydproses beskou en beweer dat die klimaks van die geskiedenis reeds met die koms van Christus plaasgevind het. Al wat dus vir die mensdom oorgebly het, was 'n tydperk van berou in afwagting op die apokaliptiese afsluiting van die beskawing, of eerder die lewe "in die skadu van naderende oordeel". Marjorie Reeves beweer dat die Augustinese teorie van tyd en geskiedenis, gebaseer op skrifgedeeltes soos Matteus 24, 'n inherente pessimistiese patroon voorgestel het; dat al wat vir die mensdom oorgebly het, was om op die einde te wag.
Die wêreld was gedoem tot 'n era van agteruitgang, die ongeregtigheid sou toeneem en die liefde sou koud word, die finale verdrukkings sou skielik daarop kom, en onmiddellik daarna sou die Seun van die mens die menslike geslag beoordeel en 'n einde aan die geskiedenis maak.
Kyk die video: Joachim of Fiore-Dojcin Zivadinovic (Junie 2021).
Belediging en regstelling in Cyfraith Hywel Dda en die Walliese Arthurian Romance
"Sleg tot op die been"? Die onnatuurlike geskiedenis van monsteragtige Middeleeuse walvisse
Die Middeleeuse klooster as franchise-monopolis
Transvestiete, heiliges, vrouens en martelare: die lewens van vroulike heiliges soos gelees deur Florentynse vroue uit die vyftiende eeu