Huwelik in die 19de eeu - Inligting - 2022
Huwelik in die 19de eeu
Ons was ongeveer twee maande getroud, toe ons op 'n aand, nadat ons almal na ons woonstelle teruggetrek het, 'n mening bespreek het wat Norton uitgespreek het; Ek het gesê dat "ek gedink het ek het nog nooit so 'n dom of belaglike gevolgtrekking gehoor nie." Hierdie opmerking is gestraf deur 'n skielike en gewelddadige skop; die hou het my kant bereik; dit het etlike dae baie pyn veroorsaak, en omdat ek bang was om by hom te bly, het ek die hele nag in 'n ander woonstel gesit.
Vier of vyf maande daarna, toe ons ons in Londen gevestig het, het ons van 'n bal teruggekeer; Ek het toe geen persoonlike geskil met meneer Norton gehad nie, maar hy het hom toegegee aan bittere en growwe opmerkings met betrekking tot 'n jong familielid van my, wat, hoewel getroud, aanhou dans het - 'n praktyk, het mnr. Norton gesê, moet geen man toelaat nie. Ek verdedig die dame waarvan ek praat toe hy skielik uit die bed spring, my in die nek gryp en my op die vloer neerslaan. Die geluid van my val het my suster en swaer, wat in 'n kamer daaronder geslaap het, wakker gemaak en hulle het na die deur gehardloop. Meneer Norton het dit gesluit en oor my gestaan ​​en gesê niemand moet binnekom nie. Ek kon nie praat nie - ek kreun net. My swaer bars die deur oop en dra my af. Ek het baie dae daarna 'n swelling op my kop gehad.
Vroue is nooit veronderstel om 'n beroep van voldoende belang te hê om nie onderbreek te word nie, behalwe 'om hul dwase te suig'; en vroue self het dit aanvaar, boeke geskryf om dit te ondersteun en het hulself opgelei om te oorweeg dat alles wat hulle doen, nie van so 'n waarde is vir die wêreld as ander nie, maar dat hulle dit kan weggooi by die eerste "aanspraak van sosiale lewe ". Hulle het hulself daaraan gewoond om intellektuele beroep as 'n bloot selfsugtige vermaak te beskou, en dit is hul 'plig' om vir elke kleinhandelaar selfsugtiger as hulself op te gee.
Vroue het nooit 'n halfuur in hul hele lewe nie (behalwe voor en nadat iemand in die huis is) wat hulle hul eie kan noem, sonder om te vrees of iemand seer te maak. Waarom sit mense laat regop, of, meer selde, so vroeg op? Nie omdat die dag nie lank genoeg is nie, maar omdat hulle 'geen tyd in die dag vir hulself' het nie.
Die gesin? Dit is 'n te eng veld vir die ontwikkeling van 'n onsterflike gees, of dit nou die mannetjie of die vrou is. Die gesin gebruik mense, nie vir wat hulle is nie, nie vir wat hulle bedoel is om te wees nie, maar vir wat hulle wil hê - sy eie gebruik. Dit beskou hulle nie as wat God hulle gemaak het nie, maar as iets wat dit gereël het dat dit sal wees. Hierdie stelsel verdoem sommige gedagtes tot ongeneeslike kinderskoene, ander tot stille ellende.
In 1857 is die Wet op Egskeiding aangeneem en, soos bekend, 'n ander morele standaard vir mans en vroue ingestel. Ingevolge hierdie Wet, wat steeds van krag is, kan 'n man die ontbinding van die huwelik verkry as hy een daad van ontrouheid van sy vrou kan bewys; maar 'n vrou kan haar huwelik nie ontbind nie, tensy sy kan bewys dat haar man skuldig was aan ontrouheid en wreedheid.
Dit was 'n vreemde tyd, onbevredigend, vol ondankbare aspirasies. Ek wou vurig van nut wees in die wêreld, maar aangesien ons meisies was met 'n bietjie geld en in 'n spesifieke sosiale posisie gebore is, is dit nie nodig geag dat ons iets anders moes doen as om ons te vermaak tot die tyd en die geleentheid om te trou nie saamgekom. 'Beter enige huwelik as niks', het 'n dwase ou tante gesê.
Die vrou van die welgestelde klasse het vroeg besef dat die enigste deur wat oop is vir 'n maklike en respekvolle lewe, die huwelik is. Daarom moes sy afhanklik wees van haar mooi voorkoms, volgens die ideale van die mans van haar tyd, haar sjarme, haar klein sitkamer-kunste.
Hulle het teen geen wet van reinheid gesondig nie. Hulle het 'n plegtige seremonie deurgegaan en voor getuies gelofte afgelê. Ek het geweet van hierdie ware huwelik voor God - vroeg in 1874. Dit sou 'n wettige huwelik in Skotland gewees het. Hulle het 'n flater gemaak; maar hulle hele optrede was ernstig en suiwer. Die Engelse huwelikswette is onrein. Engelse reg ... sondig teen die wet van suiwerheid. Dit is 'n soort wettige prostitusie, die vrou in besit van die man.
Ek dink dat die idee dat die man die hoofskap of gesag oor sy vrou moet hê, die wortel is van alle sosiale euwels ... Man en vrou moet gelyk wees. In 'n gelukkige huwelik is daar geen sprake van 'gehoorsaamheid' nie.
Ek het dr. Richard Pankhurst, 'n prokureur, leer ken ... wat 'n voorstander was van die stemreg van 'n vrou ... Dr. Hy het ook die wetsontwerp opgestel wat getroude vroue absolute beheer oor hul eiendom en verdienste opgestel het, 'n wetsontwerp wat in 1882 wet geword het.
Ongeveer 'n jaar na my huwelik is my dogter Christabel gebore, en oor nog agtien maande kom my tweede dogter Sylvia. Twee ander kinders het gevolg en ek was 'n paar jaar lank baie diep in my huishoudelike aangeleenthede. Ek was egter nooit so opgewonde oor die huis en kinders dat ek belangstelling in gemeenskapsake verloor het nie. Dr Pankhurst wou nie dat ek van myself 'n huishoudelike masjien sou word nie.
Om ongetroud te bly, was 'n skande en op dertig word 'n ongetroude vrou 'n ou diensmeisie genoem. Wat kon hulle doen nadat hulle ouers gesterf het, waarheen kon hulle gaan? As hulle 'n broer gehad het, as ongewenste en permanente gaste, sou hulle moontlik in sy huis woon. Sommige moes hulself onderhou en toe kom daar inderdaad moeilikheid op. Die enigste betaalde beroep wat 'n sagte vrou vir hulle oop was, was om 'n goewerneur te word onder veragtelike omstandighede en 'n ellendige salaris. Nie een van die beroepe was oop vir vroue nie; daar was geen vroue in regeringskantore nie; geen sekretariële werk is deur hulle gedoen nie. Selfs verpleging was ongeorganiseerd en onbetwisbaar totdat Florence Nightingale dit as 'n beroep herskep het deur die Nightingale School of Nursing in 1860 te stig.
Daar was 'n teepartytjie ... Die mans gooi die tee uit, sny brood en botter en spoel alles uit sonder vroulike hulp en sonder ongelukke! 'N Partytjie wat die opvoeding van mans insluit ... sowel as die opvoeding van vroue, wat die een so 'n vaardigheid en behendigheid gegee het, en die ander wyer en eerliker lewensbeskouings, was die partytjie vir my, het ek gevoel, en daarom het ek aangesluit.
Die huwelik, soos alle ander menslike instellings, is nie permanent en veranderlik nie, maar verander noodwendig vorm met die veranderinge van sosiale ontwikkeling. Die huweliksvorme is oorgangsaam, net soos die samelewings waarin hulle bestaan. Elke ouderdom bly die wet vooruitloop, maar daar is altyd 'n paar agtergeblewenes van wie die wet voorlopig voorlê. Die belangrikste neiging van ons eie ouderdom is na groter vryheid en gelykheid, en die wet verander stadig om aan te pas ... Tans ontken die streng wetskrif die getroude vrou die vryheid van optrede wat meer en meer vroue nie net as hul regverdige nie, maar ook as hul liefste skat beskou; en dit lei natuurlik tot 'n mate van onwilligheid van die bedagsame vroue om te trou ... Die wet en die gewoonte moet vergroot word om aan de groeiende ideaal te voldoen, is klaarblyklik wenslik ... ons almal kan 'n bietjie die gewoonte beïnvloed, omdat gewoonte immers is , bestaan ​​slegs uit baie individuele voorbeelde ... Makliker egskeiding mag nodig wees, maar die geleentheid om wyser en gelukkiger huwelike te maak, is steeds noodsaakliker.
Die moeder van die kinders het geen reg op 'n stem om te besluit hoe hulle verpleeg moet word nie; hoe of waar opgevoed; watter beroep of beroep hulle sal volg; in watter vorm van godsdiens hulle onderrig sal word.
As 'n pa wil hê dat sy kind ingeënt word, of as hy bloot onverskillig is, en dus geen beswaar voor die landdros lê nie, kan die moeder nie verhoed dat die kind ingeënt word nie. As die vader wil hê dat die kind nie ingeënt moet word nie, kan die moeder dit nie wettig laat doen nie.
Wyle sir Horace Davy het 'n wetsontwerp ingedien waarin voorgestel word dat pa en ma gelykwaardige voogde van hul kinders moet word. Hierdie regverdige en logiese hervorming het slegs negentien stemme in die Laerhuis verseker.
My neef het hom in Clitheroeweg geneem, waar die stasie is ... daar was 'n donderstorm en die baba het geweek ... My neef was maar klein en hy kon die waentjie se deksel nie aftrek nie. My ma was woes ... toe die baba by die huis kom, was hy in 'n plas water ... John Ruskin het erge brongitis opgedoen ... hy is dood aan brongitis ... Sy het nooit oor haar dooie seun gepraat nie ... Nadat sy gesterf het, het ek 'n ou boek gekry ... Dit was vol foto's van babas wat sy uit koerante gesny het. Jong babas ... ek het haar nooit gesien om hierdie prente uit te sny nie ... Sy moes dit heeltyd geleidelik uitgesny het. O, daar moes omtrent twintig gewees het. En alle babas, nie jong kinders nie.
Daar was 'n besondere standpunt oor vroueslaan. 'N Vriend van my het eenkeer in die straat geloop en sy het met 'n swart oog by 'n vrou verbygeloop. Terselfdertyd het twee ander vroue verbygegaan, en een van hulle het opgemerk: 'Al wat ek kan sê, is dat sy 'n gelukkige vrou is om 'n man te hê wat die moeite met haar kan doen.' 'N Ander vrou wat 'n soortgelyke ervaring ondergaan het, het opgemerk:' Wel, dit is nie aangenaam om daaroor te klop nie, maar die grimering is heerlik. '
My eie aanhegsel tot die stemreg is hoofsaaklik gegee omdat ek gesien het dat ons slegs deur politieke gelykheid kan hoop om 'n ware begrip en 'n gelukkiger verhouding tussen die geslagte te vestig.
Veranderinge in die samelewing ... neig al lank na toenemende skeiding tussen mans en vroue, in feitlik alle lewensbelange behalwe een. In die nywerheidswêreld, die sakewêreld, die denke - selfs in die samelewing word die toenemende neiging om die wêreld in twee afsonderlike kampe te verdeel. Mans wat 'dinge doen', of dinge wil doen, het al hoe minder tyd om te gee aan 'n bevel van wesens wat geen aandeel het nie, en soos dit blyk, het hulle geen belang in die verskillende aspekte - behalwe een - van die groot spel van die lewe. Die omstandighede van die moderne lewe skei die geslagte meer en meer. In plaas daarvan om ons nog verder te verdeel, is vrouestemreg in werklikheid die brug tussen die kloof.
Veels te dikwels maak die huwelik 'n einde aan die intellektuele lewe van 'n vrou. Die huwelik kan nooit sy volle gestalte bereik nie, totdat vroue net soveel intellektuele vryheid en vryheid van geleenthede in hulle besit as hul vennote.
Dat die meerderheid vroue tans nie vryheid vir skeppende werk verlang nie en ook nie weet hoe om dit te gebruik nie, is slegs 'n teken dat ons nog steeds in die skaduwee van die dwingende en verdwergende invloede van die verlede leef.
Toe ek agtien was, sou ek met enigiets getroud gewees het wat my sou gevra het of ek gedink het dat dit voordelig en bevorderlik sou wees vir pret. Het nie geglo in 'n dom vrot soos liefde nie en ek was moontlik die mees aangename dogter wat nog geleef het.
Toe Charles Buxton se brief kom, was ek baie jammer en wens ek het die seun nog nooit gesien nie. Ek was heeltemal ellendig, en toe ek my kon probeer indink hoe hy voel, het ek amper gevoel ek is 'n misdadiger. Toe hy kom en ek saam met hom langs die baan loop, het ek gevoel ek is 'n dier en nogal verskriklik jammer. Maar toe hy daarvan praat ... voel ek skielik so ontsteld oor wat dit alles uit my oogpunt beteken.
Sommige mense word uitgesny vir die huwelik; hulle is daarvoor gemaak en sal baie bly wees daarin. Miskien word mense anders gemaak, maar ek word nie uitgesny daarvoor nie. Almal wat ek ken, sal geskok en geskok wees oor die stelling en hieroor: die gedagte daaraan laat my sidder en dit ontstel my.
Ek was kwaad oor wat ek beskou het as 'n skending van my privaatheid, en ek het uitgeroep 'U vergeet ek is 'n persoon!' Ek onthou dit omdat my ma dit so snaaks gevind het, en lank daarna het sy my gespot en gesê: 'Ek het vergeet! Jy is 'n Persoon! ' 'N Seun is dalk 'n persoon, maar nie 'n meisie nie. Dit was die onuitwisbare wortel van ons verskille. Al my broers het regte as persone gehad; nie ek nie. Totdat ek getrou het (op die ouderdom van vier en twintig), het sy nooit in haar hart een persoonlike reg toegegee nie. Toe ek 'n man gehad het, het haar hele houding teenoor my verander, en net soos ek vroeër niks reg kon doen nie, kon ek in haar oë niks verkeerds doen nie.
Gedurende die beginjare het ek baie tyd spandeer om te loop en te ry oor die hele land. Kort nadat ek grootgeword het, het ek geleer hoe om 'n motor te bestuur, en ek het 'n tweedehandse een aangeskaf, waarmee my ouers my alle ure van die dag alleen kon ry. In daardie dae het selfs dit meer vryheid gebied as wat baie jong vroue besit het. Aan die ander kant was ek nooit toegelaat om alleen die nag weg te bly nie. Ek onthou een keer toe ek saam met 'n ongetroude neef, wat destyds seker dertig was, 'n paar dae se motortoer onderneem het, insluitend die stop by een of twee hotelle, 'n stalseun saamgeneem het tree op as begeleier.
Die rol van die vrou en moeder
In die laat negentiende eeu het dinge vir vroue begin verander. Dit het ongetwyfeld iets te doen gehad met die moderniteit en die intrinsieke aandrang op verandering, en dit het ongetwyfeld iets te doen met die optrede van vroue self, met hul begeerte om uit die perke te kom wat aan hul geslag was. Die negentiende eeu was dus 'n keerpunt in die lang geskiedenis van vroue. Die ou spanning was nog steeds tussen werk (tuis of in die winkel) en gesin, tussen die huishoudelike ideaal en sosiale nut, tussen die wêreld van voorkoms, kleredrag en plesier en die wêreld van bestaans-, predikant- en praktyk beroep, en tussen godsdienstige praktyk as geestelike oefening en sosiale reguleerder en die nuwe gebied van onderwys in sekulêre skole.
'By elke ware moeder is daar 'n heilige martelaarskap- en as sy nie meer in die liggaam is nie, sien haar kinders haar met die ligring om haar kop.'
Moederskap word in die adviesliteratuur beskou, veral in die 1890's, as een van die belangrikste bydraes wat vroue tot haar gesin en die land kon lewer. Met die toestroming van Suid-Europese en ander nie-WASP-immigrante in die laaste helfte van die negentiende eeu, was baie Amerikaners bang om te verloor wat toe as Amerika beskou is. Vroue het minder kinders gekry as gevolg van nuwe geleenthede en omdat kinders nie meer so nodig was as wanneer hulle op plase gewerk het nie. Aan die begin van die eeu het president Roosevelt die idee van 'rassemoord' gewild gemaak en die bevalling aangemoedig om die lewensduur van die land te verseker.
In die meeste beelde van vroue, veral dié met kinders, sien jy nie die moeder se direkte blik nie. Die klem val eerder op die kind en haar verhouding tot die kind. Gewoonlik word die moeder of albei geromantiseer: klassieke klere of tonele in die huis aangetrek wat 'n gevoel van vrede en onskuld oordra. Een van die belangrikste Amerikaanse skilders van moeders en kinders in hierdie tydperk was Mary Cassatt.
'Miskien is dit beter om wakker te word, selfs om te ly as om 'n mens die hele lewe lank 'n lus vir illusies te bly.' Kate Chopin, 1899
Liefde en passie, huwelik en onafhanklikheid, vryheid en selfbeheersing - dit is temas van haar werk wat onderskei word in verhaal na verhaal. As Edna Pontellier, die heldin van The Awakening, aankondig: "Ek sou die onbedoelde prysgee wat ek my geld sou gee, sou ek my lewe vir my kinders gee, maar ek sou myself nie gee nie." vroue - die wen van 'n self, die behoud daarvan.
Vanuit die reaksie van die lesers wat deur die roman verkry is, en die houding van sommige van die karakters in die roman, sou dit maklik wees om Edna as 'n arm moeder te klassifiseer. Die tekstuele bewys is egter teendeel. Alhoewel sy nie oor haar kinders sweef of elke wakker oomblik uitsluitlik aan hulle toegewy leef nie, pas sy hul behoeftes toe en toon herhaaldelik haar liefde vir hulle. Terwyl Madame Ratignolle nuwe winteruitrustings vir haar kinders naai, is Edna tevrede dat daar tans in haar eie behoeftes voorsien word. "Mevrou Pontellier het 'n rustige gemoed gehad oor die huidige materiële behoeftes van haar kinders, en sy kon nie die nut van antisipeer en winterklere die onderwerp van haar somermeditasie sien nie" (Chopin 639). Edna was 'lief vir haar kinders op 'n ongelyke, impulsiewe manier' (647). Sy leef nie net vir hulle nie, maar sorg vir hulle. Soms is Edna baie ma-vrou. Sy toon 'n aantal kere fisieke gehegtheid aan haar kinders.
"Edna neem hom in haar arms en rus in die tuimelaar, begin om hom te knuffel en te streel, hom allerhande tere name te noem en hom te laat slaap" (Chopin 663).
Sy vertel haar seuns slaaptydstories (666). Sy mis haar kinders as sy van hulle af weg is. "Hoe bly was sy nie om die kinders te sien nie! Sy het gehuil van plesier toe sy voel hoe hulle armpies haar vashou." (706). Uiteindelik is een van haar laaste gedagtes oor haar kinders. "Sy het aan Leonce en die kinders gedink. Hulle was deel van haar lewe. Maar hulle hoef nie gedink het dat hulle haar, liggaam en siel kan besit nie" (723). 'Hulle was deel van haar lewe', is die sleutel.
Edna wou meer hê as om net as vrou en ma gedefinieer te word. Om meer uit die lewe te wil hê, maak haar nie 'n arm ma nie.
Een van die belangrikste veranderinge aan die Amerikaanse kultuur aan die einde van die negentiende eeu was die verskuiwing in vrouerolle. Benewens die angs wat die meeste Amerikaners ervaar as gevolg van die vinnige industrialisering, was advies, soos Catharine Beecher en Sara Hale, besorg dat die huis nie meer as heilig beskou word nie en dat vroue nie waardeer word vir hul rol nie.
Terwyl baie vroue hul "verantwoordelikhede" nagekom het, reageer 'n groot aantal vroue op hierdie poging om hul rolle te definieer en te beperk met hul eie literatuur en werk in die feministiese beweging.
"Wat ook al die besorgdheid van die dag was, groet u man met 'n glimlag as hy terugkom. Maak u persoonlike voorkoms net so mooi as moontlik. Laat hom kamers so aantreklik en sonnig binnegaan dat al die herinneringe aan sy huis weg is van die huis af. dieselfde, sal hom terugtrek. "
Dit is die vrou se verantwoordelikheid om haar man "'n gelukkige tuiste te gee. Die enkele rusplek wat 'n man op hierdie aarde het vir die kweek van sy edelste gevoelens."
Ondanks die vermindering van die wetlike vereistes en die verlenging van die koshuisvereistes, het die egskeidingsyfers tussen 1870 en 1920 gestyg (Deglar). Raadgewers het geglo dat die redes vir die veranderinge in die Amerikaanse gesin die gevolg was van vroue se "selfsugtige begeertes" om geleenthede weg van die huis af na te streef en 'n devaluasie van die rol van moederskap en huisvrou. In reaksie hierop is beelde van toegewyde vroue en moeders in talle adviesblaaie verskyn. In hierdie beelde word die vrou gewoonlik oor haar man gedrapeer of haar kind vasgehou om die beeld van 'n koesterende vrou en 'n volledige gesin te skep. In baie gevalle lyk die man siek of bekommerd om vroue te herinner aan die druk en angs wat mans ondervind het met die onlangse veranderinge in die ekonomie. Weereens word die vrou se direkte blik amper nooit gewys nie.
Hervorming van egskeidingswette
'N Aantal veranderings is aangebring in die wettige status van vroue in die 19de eeu, veral wat die huwelikswette betref. Die feit dat vaders altyd toesig oor hul kinders gekry het, sodat die ma heeltemal sonder regte was, het stadig begin verander. Die Wet op die Bewaring van Babas in 1839 het moeders met 'n onberispelike karakter toegang tot hul kinders gegee in die geval van [[wettige skeiding | skeiding]] of egskeiding, en die Wet op Huweliksoorsake in 1857 het vroue beperkte toegang tot egskeiding gegee. Terwyl die man net die egbreuk van sy vrou moes bewys, moes 'n vrou bewys dat haar man nie net egbreuk gepleeg het nie, maar ook bloedskande, grootmoed, wreedheid of verlatenheid. alle vroue in die geval van skeiding of egskeiding. In 1878, na 'n wysiging van die Wet op Huweliksoorsake, kon vroue 'n skeiding op grond van wreedheid verkry en toesig oor hul kinders eis. Landdroste het selfs beskermingsbevele goedgekeur aan vroue wie se mans aan ernstige aanranding skuldig bevind is. 'N Belangrike verandering is veroorsaak deur 'n wysiging van die Wet op die Eiendom van Getroude Vroue in 1884 wat 'n vrou nie meer 'n' geselsie 'maak nie, maar 'n onafhanklike en aparte persoon. Deur die Wet op die voogdyskap van babas in 1886 kon vroue die enigste voog van hul kinders word as hul man sterf.
Omdat haar siening van die huwelik ingewikkeld is, is die vroue van Chopin uiteenlopend, sommige van hulle is tevrede en toegewyd aan die heiligdom soos Adele Ratignolle, en die moeder-vrou bevraagteken die huweliksbande lig of ernstig. In "Athenaise" trou 'n rustelose jong vrou met Cazeau, 'n ouer buurvrou, net om ontsteld te raak oor die intimiteit van die huwelik:
'Dit is net dat ek getroud is en wat ek verag ... ek kan nie saam met 'n man bly nie, om hom altyd daar te hê, sy jasse en' pantaloons 'in my kamer, sy lelike kaal voete wat hulle in my bad was voor my oë, ag! "
Maar toe sy weghardloop na New Orleans, het haar ligte flirt met 'n gewillige heer baie min geraak as sy agterkom dat sy swanger is. Net so belangrik as om haar swangerskap te erken, is Athenaise se ontdekking by haar terugkeer dat sy uiteindelik haar man begeer.
Op dieselfde manier word 'die egskeiding van Madame Celestin' 'n middel vir 'n jong vrou om met 'n simpatieke advokaat te flirt en 'n skeiding te oorweeg, ondanks die katolieke verbod - totdat haar reisende man terugkom en haar bloos dui op hoe sy vergewe het almal. "A Visit to Avoyelles" bied Doudouce aan, 'n man wat vasbeslote was om sy voormalige geliefde te red van 'n beledigende man en die laste van 'n moeilike lewe, wat sy redding onwelkom vind, sy Mentine lojaal aan haar man, selfs in haar ellende. Net soos die heldin van Chopin se eerste roman, Die skuldigeDoudouce, sonder om te probeer om die lewe van die man wat vir haar omgee, te regeer, het sonder sukses probeer om Mentine te verhuis; sy het haar slegte huwelik aanvaar en soek geen troos nie. Dit is miskien nie verbasend dat Chopin ook 'n verslag "In Sabine" geskryf het waarin 'n soortgelyke poging 'Tite Reine' (klein koningin) red nie, maar Chopin weier om kommentaar te lewer oor die lot van die teruggekeerde vrou.
Chopin neem direk egskeiding aan. . .
By Fault, privaat gedruk en gou vergete, het die kwessie van egskeiding dadelik aangeneem en, hoewel dit bederf is deur melodrama en 'n vervaardigde einde, implisiet gepleit vir die werklikheid van die einde van liefde en die dwaasheid van inmenging in lewensbesluite van ander. So 'n inmenging en manipulasie, getuig Chopin in 'La Belle Zoraide', kan die voorwerpe daarvan vernietig.
Een van die verskeie verhale wat voor die oorlog afspeel, vertel die verhaal van die lewe van 'n pragtige mulatta, vertroetel deur 'n minnares wat haar met 'n ander ligte bediende wil trou. Maar Zoraide het die aantreklike Mezor die bamboula op die Kongo -plein sien dans, "sy lyf, tot in die middel, soos 'n ebbehoutkolom", en sy smeek haar meesteres om die reg om met hom te trou. "Aangesien ek nie wit is nie, laat ek een uit my eie ras hê wat my hart gekies het." Zoraide, wat 'nie kon help om hom lief te hê nie', het sy kind geweier. Haar meesteres, wat daarna smag om haar mooi bediende weer terug te hê, stuur die kind weg. Zoraide sak in waansin. Chopin se lesers het in die lig van hul tyd verstaan ​​dat die gemengde bloed wat Zoraide natuurlik kan begeer, maar nie 'n respekvolle vrou 'in die verhaal van die naam nie. Mevrou Baroda is eers verstom oor haar belangstellende reaksie op die sjarmante huisgas, Gouvernail, maar besef haar eie begeerte en sien uit na sy terugkeer. Daar word min gesê, baie word geïmpliseer, maar die verhaal stop met 'n eksplisiete beskrywing van die verwagte tweede besoek.
Dokument 26: A.B. Griffin, "Woman's Rights and Men's Wrongs", Amerikaanse sosialist, 5 Desember 1878, p. 386. "'n Vrou is beter as 'n man?"
The First Woman in the Republic Carolyn L. Karcher - The First Woman in the Republic: A Cultural Biography of Lydia Maria Child. Nuwe Americanist -reeks. Durham, NC en Londen: Duke University Press, 1998, ISBN 0-8223-1485/ISBN 0-8223-2163-7.
Dokument 13: "The Perplexed Housekeeper," The Circular, 4 Julie 1870, p. 128. 'n Gedig wat minagting deur die Oneida -gemeenskap illustreer vir die instelling van die huwelik en die binding van vroue
Howard, J.B. (n.d.). 'N Vrou ver voor haar tyd. Opgehaal van http://www.gp-chautaugua.org
Duby, G, & Perrot, M. (1991). 'N Geskiedenis van vroue, opkomende feminisme van revolusie tot wêreldoorlog. Gius, Laterza en Figli Spa, Rome en Bari: "Laat 19de -eeuse Amerika." Raad vir vroue. 2002. Web. 13 Okt 2009.
Huwelik in die 19de eeu - Geskiedenis
Hofskap in die vroeë Amerika
Digitale geskiedenis ONDERWERP -ID 71
Laat in die winter van 1708/9 begin Samuel Gerrish, 'n boekhandelaar in Boston, die hof aan Mary Sewall, die 18-jarige dogter van die puriteinse landdros Samuel Sewall. Regter Sewall was 'n pligsgetroue vader, en soos baie Puriteinse vaders het hy geglo dat hy die reg en plig het om 'n aktiewe rol te speel in die keuse van 'n huweliksmaat van sy dogter. Hy het 'verskillende en onseker berigte' gehoor dat jong Gerrish voorheen na ander vroue gewerk het en onmiddellik 'n brief aan Gerrish se pa afgee waarin hy 'die naakte waarheid' eis. 'Eers nadat hy 'n bevredigende antwoord ontvang het, het regter Sewall toegelaat dat die hofmakery voortgaan. In Augustus, na 'n stormwind van ses maande, het die egpaar getrou, maar die huwelik is tragies kort gesny, vyf maande later, toe die jong Mary in die bevalling sterf.
'N Honderd nege en twintig jaar later, in 1838, het 'n ander egpaar met hul hofmakery begin. Theodore Dwight Weld, 'n 39-jarige afskaffer, het 'n brief geskryf aan Angelina Grimke, die dogter van 'n welgestelde slawerny-gesin uit Suid-Carolina wat teen slawerny gekant het, waarin hy verklap 'dat jy lankal my hele hart gehad het 'Hy het' geen verwagting gehad nie en byna geen hoop dat [sy] gevoelens in enige mate deur u geresiporeer word nie. 'Tog het hy haar gevra om haar ware gevoelens bekend te maak.
Angelina antwoord deur haar eie liefde vir hom te erken: 'Ek voel, my Theodore, dat ons die twee helftes van een geheel is, 'n twee, twee liggame wat deur een siel geanimeer word en dat die Here ons aan mekaar gegee het.'
Soos baie paartjies in die vroeë negentiende eeu, het Theodore en Angelina baie van hul hofmakery gewy aan die onthulling van hul persoonlike foute en die ontleding van hul redes vir die huwelik. Hulle beskou romanse en passie as kinderlike en onbetroubare motiewe vir die huwelik en soek eerder 'n liefde wat meer sag en rasioneel was. In sy liefdesbriewe noem Theodore sy gebreke en is hy bekommerd dat hy nie die liefde van Angelina verdien nie. Hy was 'n 'gemene, selfsugtige ellende' - roekeloos, ongeduldig, sorgeloos in voorkoms en swak opgevoed. Angelina reageer deur haar eie foute te erken - haar humeur, haar trots en die feit dat sy eens 'n ander man liefgehad het - en onthul haar vrees dat die oorgrote meerderheid mans die ernstigste glo dat vroue uitdruklik hul dierlike aptyt bevredig het om hulle plesier te bedien. 'Eers nadat Theodore en Angelina oortuig was dat hulle emosioneel gereed was vir' die belangrikste stap van die lewe ', trou hulle uiteindelik.
Tussen 1708/9, toe Samuel Gerrish die hof na Mary Sewall, en 1835, toe Theodore Weld die hof na Angelina Grimke maak, het die rituele van hofmakery ingrypende veranderinge ondergaan. Ouerinvloed en betrokkenheid by die keuse van hul kinders se huweliksmaat het duidelik afgeneem. Jong vroue en mans was toenemend vry om 'n huweliksmaat te kies of te verwerp met min ouerinmenging. Terselfdertyd dat die hofmakery vryer geword het, het die huwelik egter 'n toenemend moeilike oorgangspunt geword, veral vir vroue, en meer en meer vroue het verkies om glad nie te trou nie.
In New England in die sewentiende en vroeë agtiende eeu was hofmakery nie bloot 'n persoonlike saak nie. Die wet het ouers die sorg en mag gegee. vir die wegdoen van hul kinders in die huwelik 'en daar is verwag dat hulle 'n aktiewe rol sou neem by die toesig van hul kind se keuse van 'n huweliksmaat. 'N Pa in Puriteinse Nieu -Engeland het 'n wettige reg om te bepaal watter mans sy dogters sou toelaat en 'n wetlike verantwoordelikheid om sy toestemming uit die huwelik van 'n kind te gee of te weerhou. 'N Jong man wat 'n vrou sonder die toestemming van haar vader verdaag, kan gedagvaar word omdat hy die vrou se geneentheid ondersoek het.
Ouerbetrokkenheid by hofmakery word verwag omdat die huwelik nie net 'n emosionele verhouding tussen individue was nie, maar ook 'n eiendomsreëling tussen gesinne. Daar word van 'n jong man verwag om grond of 'n ander vorm van eiendom na 'n huwelik te bring, terwyl 'n jong vrou 'n bruidskat ter waarde van ongeveer die helfte sou bring.
In die meeste gevalle speel Puriteinse ouers min rol in die werklike keuse van 'n eggenoot (hoewel regter Sewall wel die hofmakery tussen sy seun Joseph en 'n buurvrou met die naam Elizabeth Walley begin het). Hulle het eerder die tydsberekening van die huwelik beïnvloed. Aangesien daar van Puriteinse kinders verwag sou word om eiendom in die huwelik te bring, en van puriteinse vaders 'n wye diskresie toegelaat is toe hulle eiendom aan hul kinders versprei, bly baie seuns en dogters jare lank ekonomies afhanklik, wat huwelike tot 'n relatief laat ouderdom vertraag het.
Tans word liefde as die enigste wettige rede vir die huwelik beskou. Puriteinse New Englanders, in skerp teenstelling, het liefde nie as 'n noodsaaklike voorwaarde vir die huwelik beskou nie. Inderdaad, hulle het romantiese liefde met onvolwassenheid en verganklikheid verbind. Ware liefde, het die Puriteine ​​geglo, sou na die huwelik verskyn. Volgens hulle mening was 'n behoorlike huwelik nie gebaseer op liefde en toegeneentheid nie, maar op rasionele oorwegings van eiendom, verenigbaarheid en godsdienstige vroomheid. Dit is dus aanvaarbaar vir 'n jong man om '' 'n goeie man met oorvloed geld 'na te streef, solank hy uiteindelik sy toekomstige vrou kan liefhê.
Teen die middel van die agtiende eeu het die invloed van die ouer op die keuse van 'n eggenoot skerp afgeneem. Een aanduiding van 'n afname in ouerlike beheer was 'n skielike toename in die middel van die agtiende eeu, die aantal bruide wat swanger was toe hulle trou. In die sewentiende eeu het vaders - ondersteun deur plaaslike kerke en howe - noukeurige beheer oor die seksuele gedrag van hul kinders uitgeoefen en geslagsgemeenskap gehou op 'n uiters lae vlak voor die huwelik. Die persentasie vroue wat minder as agt en 'n half maande na die huwelik 'n eerste kind gebaar het, was onder tien persent. Teen die middel van die agtiende eeu het die syfer tot meer as veertig persent gestyg.
Nog 'n aanduiding van 'n afname in vadersgesag was 'n toename in die diskresie van kinders om te besluit met wie en wanneer om te trou. Teen die middel van die agtiende eeu, lank voor die aanvang van die Amerikaanse rewolusie, het die vermoë van vaders om die huwelike van hul seuns te vertraag tot in die laat twintigerjare uitgeroei.
Groter vryheid in die keuse van 'n huweliksmaat was ook duidelik in 'n geleidelike uiteensetting in 'n sewentiende en vroeë agtiende-eeuse patroon waarin die volgorde van 'n seun se geboorte nou gekoppel was aan die ekonomiese status van sy toekomstige huweliksmaat. Alhoewel die meeste gesinne in die vroeë New England nie 'n streng primogemeenskap beoefen het nie - die erfreg wat aan die oudste seun behoort, het baie gesinne 'n groter deel van die hulpbronne as jonger kinders toegeken. Die oudste seuns het self groter erfenisse ontvang en was geneig om met dogters van ryker gesinne te trou. Teen die middel van die eeu het 'n geslote verband tussen geboorteorde en die ekonomiese status van 'n gade geleidelik afgeneem.
Teen die middel van die agtiende eeu was ander tekens van verswakkende ouerlike beheer oor die huwelik sigbaar. In die sewentiende eeu in Plymouth trou die broers en susters van een gesin gereeld met die susters en broers van 'n ander. Na 1760 het hierdie patroon plek gemaak vir huwelike op grond van individuele keuse. In 'n klein stad in Massachusetts was groter vryheid duidelik in die toenemende gemak waarmee jonger dogters voor hul ouer susters kon trou.
Namate die ouers se invloed op die hofmakery afgeneem het, het 'n nuwe romantiese liefdesideaal ontstaan. In die jare net voor die Revolusie het 'n vloed van adviesboeke, filosofiese verdrae en fiksiewerke gehelp om revolusionêre nuwe idees oor hofmakery en huwelike gewild te maak. Lesers het geleer dat liefde beter is as eiendom as basis vir die huwelik en dat die huwelik gebaseer moet wees op wedersydse simpatie, liefde en vriendskap. In plaas van om eggenote uit ekonomiese redes te kies, is jongmense aangesê om hul huweliksmaat op 'n veiliger basis van liefde en verenigbaarheid te kies. In 'n oorsig van alle tydskrifte wat gedurende die 30 jaar voor die Revolusie gepubliseer is, bevat een uit elke uitgawe 'n verwysing na romantiese liefde as die regte basis van die huwelik gedurende die volgende twintig jaar, die aantal verwysings na romantiese liefde het verdriedubbel.
Die toenemende klem op romantiese liefde kan gesien word in die verspreiding van nuwe soorte liefdesbriewe. Hofbriewe het in die negentiende eeu verander van kort aantekeninge na langer, effens meer blootgestelde gevoelens en emosies. Sewentiende -eeuse puriteine ​​het geneig tot gematigde uitdrukking van liefde in liefdesbriewe. 'N Brief van 'n minister van Westfield, Connecticut, aan sy geliefde was nie atipies nie. Nadat hy sy passie vir haar beskryf het as ''n goue bol suiwer vuur', het hy bygevoeg dat sy liefde 'ook binne perke gehou moet word'. Want dit moet ondergeskik wees aan God se heerlikheid. '
Aan die einde van die agtiende eeu het liefdesbriewe, veral dié wat deur mans geskryf is, meer uitgebrei en minder formeel geword. In plaas daarvan om hul geliefdes in hoogs geformaliseerde terme aan te spreek, het liefhebbers sulke liefdevolle terme as 'geliefde' of 'my geliefde' begin gebruik. In hul liefdesbriewe beskryf paartjies gevoelens van liefde wat diep romanties was. In 1844 beskryf Alexander Rice, 'n studie aan Union College in Schnechtady, New York, die gevoel wat hom oorwin het toe hy sy verloofde, Augusta McKim, die eerste keer ontmoet het. 'Ek het gevoel. soos ek nog nooit vantevore in die teenwoordigheid van 'n dame gevoel het nie en daar blykbaar 'n soort [rigting] te wees wat vir my gesê het dat ek haar nou ontmoet, wie dit aangestel is, my besondere voorwerp van liefde en liefde moet wees. '
Maar selfs in diep hartstogtelike liefdesbriewe soos hierdie, het skrywers beklemtoon dat hulle liefde nie slegs deur verbygaande emosies gemotiveer is nie, maar deur wedersydse smaak, geselskap, vertroue en gedeelde belange. Alexander Rice het hierdie punt tipies uitgedruk: emosie alleen sou hom nie 'blindelings vorentoe' gelei het as ek nie die elemente van karakter en die eienskappe van my gemoed ontdek het wat my oordeel goedgekeur het nie. 'Die soort liefde wat Amerikaners in die vroeë negentiende eeu gesoek het was nie 'n verbygaande passie nie, het Henry Poor, 'n jong Bangor, Maine, prokureur, verklaar in 'n brief aan sy verloofde, maar 'n hoër soort liefde, 'die soort wat sy bevrediging soek in wedersydse simpatie'.
Die mees verrassende feit wat in die vroeë negentiende eeuse liefdesbriewe geopenbaar is, is dat hofmense minder seksueel beperk was as wat die mite van Victoriaanse seksuele waardes sou suggereer. Alhoewel die koloniale gewoonte van bondeling - waarvolgens 'n hofpaar 'n gemeenskaplike bed gedeel het sonder om uit te trek - teen 1800 in onbruik geraak het, was fisieke liefdesvertoon 'n belangrike deel van die hofmakery. Die sewentienjarige Lester Frank Ward, wat later een van die vooraanstaande Amerikaanse sosioloë in die laat negentiende eeu sou word, het in sy dagboek 'n besoek aan sy verloofde se huis aangeteken: 'Ek en my geliefde het afgegaan, 'n vuur gemaak en gaan sit om te praat en soen en omhels en bad in liefde. 'Ander oorlewende liefdesbriewe dui ook daarop dat fisiese liefde en seksuele intimiteit 'n belangrike rol gespeel het in baie hofmakerye. Mary Butterfield van Racine, Wisconsin, beskryf haar gevoelens nadat sy 'n aand saam met haar verloofde in die Racine Hotel deurgebring het: '' Ek was daarna baie bly toe u so opreg tevrede en gelukkig was - so tevrede met my. 'Tog was haar gevoelens deurmekaar. . '.Dit was 'n plesier, en tog bewaar vroue sulke skatte so natuurlik met jaloesie en sorg, dat dit baie 'vreemd' lyk om dit selfs aan die 'beste geliefde' te gee wat 'n aanspraak op sulke vriendelikhede het. So dit het natuurlik vir my baie 'vreemd' gelyk. "'
Maar ironies genoeg, op dieselfde tyd dat hoffroue dikwels so openlik was in hul liefdevolle uitdrukking, het veral jong vroue hul vrees vir die huwelik meer openbaar gemaak. 'Daar kan geen medium in die troue wees nie', het 'n vrou uit Massachusetts gesê. 'Dit moet óf gelukkig óf ellendig wees.' Hoewel mans waarskynlik die plesier van die huwelik sou beklemtoon, het vroue in hul korrespondensie hul vrese oor die huwelik uitgespreek. Dit was 'n 'hartseer, suur, nugter drankie' wat 'n paar vreugdes maar baie kruisings meegebring het. 'In hul hofmakery -briewe het vroue die huwelik dikwels geassosieer met die verlies van hul vryheid - wat dikwels die huwelik verbind met die verlies van hulself - en voorgevoelens oor die gevare van vrugbaarheid. - laat kinders dikwels weg van hul fantasieë van 'n ideale huwelik.
Die huwelik was so 'n wonderlike stap dat min vroue aan die einde van die agtiende of vroeë negentiende eeu die verhouding maklik aangegaan het. Nadat haar man in 1767 oorlede is, het Mary Fish, 'n weduwee in Connecticut, nege jaar lank ongetroud gebly ten spyte van ten minste drie huweliksvoorstelle. Sy trou uiteindelik weer in 1776, maar eers nadat haar toekomstige man 'n dokument gelees het wat Mary saamgestel het, waarin sy die eienskappe beskryf wat sy in 'n huweliksmaat wou hê. Die dokument met die titel 'Portret van 'n goeie man', het gesê dat hy haar 'redelike neigings' moet bevredig ', haar hartseer moet betree en aan haar werk moet deelneem, nie jaloers moet wees of sy vrou of stiefkinders moet mishandel nie en dat hy nie wanbestuur moet word nie. of haar erfenis uit die weg ruim.
Om van 'meisie' na huisvrou oor te gaan, het 'n oorgangsrit geword, so moeilik dat baie jong vroue 'n 'huwelikstrauma' beleef het voordat hulle die stap geneem het of nie kon slaag nie. Baie vroue het geskryf dat hulle 'bewe' toe hul troudag nader kom, dat hul 'gemoedere baie depressief was' en dat hul gedagtes 'vol twyfel en vrees was'. Een vrou, Sarah Williams, het opgemerk dat sy 'eerder depressief as verhoogd' gevoel het 'by haar naderende huwelik en Catharine Beecher, 'n prominente opvoeder, was bekommerd dat nadat sy verloofd was met die' nuwigheid 'van die huwelik,' so verdiep in wetenskap en studie sou wees om te vergeet dat ek bestaan ​​'.
In die koloniale New England word die huwelik as 'n sosiale verpligting en 'n ekonomiese noodsaaklikheid beskou, en feitlik alle volwassenes is getroud. Maar teen die begin van die negentiende eeu het die aantal ongetroude vroue tot 'n ongekende 11 persent toegeneem.
Die huwelik het 'n baie meer doelbewuste daad geword as wat dit in die verlede was. Die huwelik is op 'n nuwe manier deur jong vroue beskou - as 'n afsluiting van die vryhede wat in die meisie geniet word. Tussen 1780 en 1820 het jong vroue tussen die ouderdomme van 4 en 27 ongekende geleenthede geniet om skool by te woon en kontantinkomste buite hul ouerhuis te verdien. Baie voornemende bruide wat uiteindelik getrou het, huiwer om die relatiewe onafhanklikheid wat hulle in die meisiesjare geniet het, te verlaat.
Terselfdertyd dat die huwelik 'n moeiliker oorgangspunt vir jong vroue word, het die rituele rondom verlowing en huwelik ingrypend verander. Teen die 1840's het 'n magdom uitgebreide, formele nuwe rituele ontstaan, wat jong vroue en mans gehelp het om die moeilike stappe na die huwelik te bestuur.
Om hulle voorneme om te trou aan te dui, het mans en vroue verloofringe begin gee. (Mettertyd het dit meer algemeen geword dat 'n man 'n ring aan sy verloofde voorlê). Gesinne het begin om hul verlowing van hul kinders aan te kondig in briewe aan vriende en familie of formele aankondigings.
Terselfdertyd het huwelikseremonies toenemend groter en meer formele aangeleenthede geword, wat nie net deur nabye familielede (wat in die koloniale tydperk gebruik was) bygewoon het nie, maar deur 'n veel groter aantal familielede en vriende. Gaste het gedrukte uitnodigings na die seremonie ontvang en hulle sou op hul beurt trougeskenke stuur.
Dit was gedurende die 1840's dat baie van die rituele wat vandag nog huwelikseremonies kenmerk, eers wydverspreid geraak het, soos die gebruik dat die bruid 'n sluier en 'n wit rok dra en dat sy bygestaan ​​word deur formeel gekostumeerde dienaars, dat die bruidegom sy bruid voorstel met 'n trouring, en dat die bruid en bruidegom en hul gaste 'n wit troukoek eet.
Hierdie rituele was bedoel om die huwelik af te merk as 'n besonder mooi en plegtige geleentheid, die hoogste voorkoms van lewe. Die bruid was in wit geklee om haar suiwerheid en deugde aan te dui. In 'n tyd toe burgerlike huwelike algemeen geword het op die Europese vasteland, was dit slegs in Brittanje en Amerika, die twee argetipes van die ontluikende markekonomie, dat 'n sakramentele opvatting van die huwelik seëvier.
Huwelike in die 19de eeu Huwelik is die verbinding van twee mense as man en vrou volgens wette en gebruike. In ons samelewing vandag trou vroue uit eie wil en kry respek van hul huweliksmaat. "A dream of the 21st century" is 'n verhaal geskryf deur "Winnifred Harper Cooly". Dit handel oor 'n droom van jong vroue. Sy verbeel haar dat vroue in die 21ste eeu 'n beter plek in die samelewing sal kry. Ideale huwelike in die 19de eeu was baie moeilik om te bereik, en meestal was hulle sonder ware liefde. Hierdie kortverhaal beeld uit dat vroue van daardie tyd met iemand sou trou om finansiële probleme te oorkom. Dit beskryf ook die gebrek aan respek tussen die egpare. Huwelike in die 19de eeu is gedoen vir die finansiële veiligheid van die vroue. "Die doel van vroue was om te trou en tuis te begin,"-Shanny Meide, Women's work, p.150 Die rede waarom vroue tuis wou begin, is omdat die werksomstandighede op hierdie stadium baie sleg was. Die enigste manier om van die werk ontslae te raak, was deur te trou. "Almal trou, en die aantal ideale vakbonde is regtig baie groot,"-Winnifred Harper Cooley, A dream of the, p.209 Die verhaal wat "Winnifred Harper Cooley" geskryf het, is oor 'n utopiese wêreld, die 21ste eeu. Die rede waarom hierdie aanhaling gebruik word, is omdat hierdie aanhaling 'n droom beskryf wat sy gedink het in die komende jare sou bereik. As 'n mens hierdie situasie sien met 'n kreatiewe aspek, kan 'n mens dink dat daar baie moontlikhede sou wees om baie groot ideale vakbonde in die 19de eeu te hê. Byvoorbeeld, as die meisie, voordat sy trou, nie maak nie en haar ouers genoeg geld sou hê om hul dogters te onderhou, sou sy tyd gehad het om die man van haar keuse te kies. "As hulle nie 'n man kon vind nie, en hul ouers hulle nie kon onderhou nie, was dogters steeds verplig om hulself te onderhou." -Shanny Meide, Women's work, p.149 Al hierdie aanhalings bewys dat vroue eintlik mar.
Liefde en huwelik: 'n geskiedenis wat die idee van 'tradisionele huwelik' uitdaag
Op Valentynsdag sal Amerikaanse mans en vroue van elke ouderdom, geloof en streek hul geliefdes oorlaai met simbole van ewige liefde - blomme, sjokolade, maanverligte etes, soene.
Die jaarlikse liefdesfees van 14 Februarie is ook 'n gewilde tyd vir uitgebreide verbintenisse, met skilderagtige voorstelle en duur juweliersware.
Maar elke verband tussen liefde en huwelik is relatief onlangs, sê Stephanie Coontz, wat geskiedenis en familie studies aan die Evergreen State College in Olympia, Washington, onderrig.
En 'n radikale een.
"Deur die grootste deel van die menslike geskiedenis was liefde glad nie die punt van die huwelik nie," het Coontz gesê. 'Die huwelik was om gesinne bymekaar te bring, en daarom was daar soveel kontroles.'
Die idee dat 'n paartjie uit liefde sou trou, word beskou as byna asosiaal, selfs ondermynende ouers kan hul kinders verloën omdat hulle dit gedoen het.
'Die Grieke het gedink dat hartseer 'n soort waansin is, 'n siening wat deur die Middeleeuse kommentators in Europa aanvaar is. In die Middeleeue het die Franse liefde gedefinieer as 'n 'versteuring van die gees' wat deur seksuele omgang genees kan word, hetsy met die geliefde of met 'n ander lewensmaat, 'skryf Coontz in haar boek uit 2005, "Marriage, A History: Van gehoorsaamheid tot intimiteit, of hoe liefde die huwelik oorwin het. "
Paartjies trou om politieke alliansies aan te gaan, om kapitaal in te samel, om die arbeidsmag uit te brei en vir 'n hele reeks praktiese doeleindes.
'Te veel liefde was 'n werklike bedreiging vir die instelling van die huwelik,' het sy in 'n onderhoud gesê. "Vroeëre voorstanders van die huwelik was net so verskrik oor die idee van 'n liefdeswedstryd soos mense uit die laat 20ste eeu oor die (idee) van huwelik van dieselfde geslag was."
Fisiese aantrekkingskrag tussen twee mense bestaan ​​al so lank as die huwelik, verduidelik Don Herrin, wat 'n kursus oor gesinsgeloofstelsels aan die Universiteit van Utah aanbied, maar hoe dit tot uitdrukking kom - of beheer word - wissel van kultuur tot kultuur. So ook die verhouding tussen ouers en kinders.
Die vroue van die Tibetaanse Na -mense het seks met mans uit 'n naburige dorpie om swanger te raak, maar het die kinders self grootgemaak met die hulp van hul broers, het hy gesê. Daar is geen aktiewe vaders nie.
En daar is stamgenootskappe waarin die kinders tot die hele gemeenskap behoort, nie aan 'n stel ouers nie, het Herrin gesê.
Liefde is inherent aan menswees en hierdie groepe het dit, het hy gesê. Dit neem net 'n ander vorm aan.
Poligamie is selfs vandag nog die mees volhoubare huweliksvorm van die planeet.
'As u regtig tradisioneel wil gaan,' laat hy poligamie wettig, 'het hy gesê.
U kan sê dat die Bybelse Adam en Eva 'n gereelde huwelik gehad het - dit wil sê 'n eggenoot wat hulle nie self gekies het nie.
Die Bybel praat natuurlik van liefdeswedstryde, maar dit is nie almal monogaam nie. Dink aan Jacob en Rachel, en haar ouer suster, Lea. Konings David en Salomo het gesê dat hulle baie vroue gehad het.
Die ideaal van liefde as 'n primêre rede vir die huwelik het in die laat 18de eeu en vroeë 19de eeu begin versprei, deels as gevolg van die Franse en Amerikaanse revolusies.
Verstandsdenkers in hierdie era bevorder die 'reg op persoonlike geluk', het Coontz gesê.
Uiteindelik het die ontwikkeling van 'n loonarbeidsekonomie wegbeweeg van die ekonomie. Vroue hoef nie afhanklik te wees van hul ouers se vermoë om 'n bruidskat op te stel nie, en mans hoef nie op hul erfenis te wag nie. Gesinne verhuis van plase na stedelike omgewings, sodat hulle nie soveel kinders nodig gehad het nie. Meer opsies het oopgemaak.
Dit het 'n seeverandering vir die huwelik in die middel van die 19de eeu veroorsaak, insluitend die moontlikheid van vakbonde wat op liefde gebaseer is, het Coontz gesê. 'Ons het onsself oortuig dat dit die tradisionele ideaal was.'
Die mees "huwelikstyd in die Amerikaanse geskiedenis" was net na die Tweede Wêreldoorlog, het sy gesê. 'Meer vroue kan voltyds tuis bly terwyl hul mans hulle ondersteun.'
Dit is gebou op 'n kombinasie van stygende lone vir mans, het Coontz gesê, en onderdrukkende wette en ekonomie vir vroue.
Daardie era duur slegs tot in die laat 1960's en vroeë 70's, toe vroue na die arbeidsmag terugtrek.
As hierdie 'Vader weet die beste' huwelike die ideaal verteenwoordig, het Herrin gesê, waarom het soveel vroue hulle dan in die laat sewentigerjare gevlug toe daar 'n egskeiding sonder skuld was?
'Ons spitsjare vir egskeiding was tussen 1978 en 1980,' het hy gesê. 'Selfs nou word 67 persent van die egskeidings deur vroue ingedien. Ek is ontsteld daaroor. Vir baie mense is huwelik 'n beter verhouding vir ouens as vroue. "
Vandag, het Herrin gesê, het romantiese vakbonde die ideale geword, maar nie almal is tussen heteroseksuele, egpare met kinders nie. Baie verkies om saam te woon bo die huwelik en is nie van plan om nageslag te verwek nie.
Anders as in vroeëre tydperke, word Cupido se pyl - die onuitspreeklike aantrekkingskrag - deesdae as noodsaaklik beskou om 'n maat te vind. U hoef nie die goedkeuring van familie, geloof of samelewing te hê nie. U kan u eie beloftes skryf, u eie geld verdien en u eie toekoms bepaal.
Dit is die makliker deel, het Herrin gesê. Dit is moeiliker om dit as 'n bevredigende vennootskap te hou.
Hedendaagse gesinne is inderdaad besig om uitmekaar te val, het die professor gesê, wat 'n klas gee oor hoe om die gesin te versterk. En dit is nie omdat vroue buite die huis werk of gays trou nie.
Dit is omdat jong geliefdes nie die vaardighede het nie - die wil en toewyding om die vrou se braaksel op te ruim, na die man se eindelose fassinasie met sokker te luister, by haar te bly as sy ontslaan word, as hy Alzheimer het, as hulle 'n kind verloor. - om die aanvanklike vonk in 'n dieper brand te verander.
Advertensies in vroue en tydskrifte in die 1890's
Seks en seksualiteit in die huwelik
Die 19de en vroeë 20ste eeu was 'n tyd van beskeidenheid. Alhoewel dit aanvaar is dat seks deel uitmaak van 'n gesonde huwelik, is vroue aangemoedig om soms die drange van hul mans te weerstaan, sodat hul mans onthou dat hulle nie seksuele voorwerpe is nie, maar Christenvroue wat respek verdien. Seks word uiteindelik as 'n hulpmiddel vir voortplanting beskou, maar die mediese gemeenskap en wysheid was dat seks die humor in balans en dus harmonie in die huis gehou het.
Die pligte van 'n goeie vrou
In die geïndustrialiseerde samelewing was 'n goeie vrou verantwoordelik vir die kook van haar gesin, die versiering van die huis, naai van klere, gordyne en komberse. Sy het ook die huis skoongemaak en wasgoed gewas. As haar man dit kon bekostig om hulp te huur, sou die vrou 'n breek van sommige van die pligte kry. Gedurende hierdie tydperk in die geskiedenis was huisvrou baie spesiaal, aangesien huismaak 'n kunsvorm geword het.
'N Goeie vrou sou probeer om vir haar man kinders te gee as hy dit wou hê. En as 'n egpaar kinders kry, kyk die vrou na hulle en leer hulle maniere. Hierdie manier van leef was deel van 'n samelewing wat verwag het dat almal hulle sou gedra sekere etiketstandaarde. En in die huwelik sou die vrou 'n goeie temperament hê, sodat die huwelikshuis gelukkig sou wees.
Die pligte van 'n goeie man
'N Man was in die eerste plek die leier van die huis. Hy was die uiteindelike besluitnemer, alhoewel hy gewoonlik sy vrou geraadpleeg het. Hy het voorsiening gemaak vir sy vrou en kinders, indien hulle het. Hy was die beskermer wat verantwoordelik was vir die veiligheid van sy gesin. Die man het sy kinders reggemaak en gestraf toe hulle hulle sleg gedra het.
Hy was 'n rolmodel vir die tipe man wat sy seun moes word, en vir die tipe man wat sy dogter wou hê om te trou. Alhoewel daar van 'n man verwag sou word dat hy 'n tug sou wees, moes hy ook eiesinnig wees en 'n egalige temperament met sy vrou en kinders hê.
Die kulturele resultate van getroude lewe in die 1800's en vroeë 1900's
Die geskiedenis van die huwelik uit hierdie tydperk het nie net die mans en vroue wat gedurende die tyd geleef het, verryk nie, maar ook hul nageslag vir die komende geslagte. Die sedelikheid, gevoel van verfyning, huishoudelike verbouing en behoorlike grootmaak van kinders is nog steeds lewensaspekte wat veral vandag belangrik is vir getroude middel- en hoërklas-Amerikaners en Britte.
Klassieke oudheid Redigeer
In die Romeinse Ryk het die keiser Augustus huwelikswetgewing ingestel, die Lex Papia Poppaea, wat huwelik en vrugbaarheid beloon het. Die wetgewing het ook boetes opgelê op jongmense wat nie trou nie en op egbreuk. Daarom is die huwelik en vrugbaarheid tussen die ouderdomme van vyf en twintig tot sestig vir mans en twintig en vyftig vir vroue bepaal.  Vroue wat Vestale Maagde was, is tussen die ouderdomme van 6 en 10 jaar gekies om vir 30 jaar as priesteresse in die tempel van godin Vesta in die Forum Romanum te dien, waarna hulle kon trou. 
Dit was bekend dat adellike vroue so jonk as 12 jaar trou, , terwyl vroue in die laer sosiale klasse meer geneig was om in hul tienerjare effens verder te trou.   Die vader het die reg en plig om 'n goeie en bruikbare pasmaat vir sy kinders te soek, en kan 'n verloofing van 'n kind reël lank voordat hy of sy volwasse word (volwassenheid).  Om die belange van hul geboortegesinne te bevorder, sou dogters van die elite trou in eerbiedwaardige gesinne.  As 'n dogter kon bewys dat die voorgestelde man 'n slegte karakter het, kan sy die wedstryd met reg weier. 
In die Romeinse reg was die meerderjarige ouderdom 21 jaar oud, hoewel die huweliksouderdom 12 jaar was vir vroue en 14 jaar vir mans, en die verloofde ouderdom was 7 jaar vir mans en vroue. Die ouderdom van wettige toestemming tot 'n huwelik was 12 vir meisies en 14 vir jongmense. 
Ou Romeinse wet vereis dat bruide minstens 12 jaar oud moet wees. In die antieke Romeinse reg het die eerste huwelike met bruide tussen 12 en 25 jaar die toestemming van die bruid en haar vader vereis, maar teen die laat antieke tydperk het die Romeinse wet vroue meer as 25 jaar toegelaat om sonder toestemming van die ouer te trou. 
In die laat oudheid trou die meeste Romeinse vroue in die laat tienerjare tot vroeg in die twintigerjare, maar edele vroue trou jonger as dié van die laer klasse, aangesien 'n aristokratiese meisie na haar eerste huwelik maagd sou wees.  In die laat oudheid, onder die Romeinse reg, het dogters ewe veel van hul ouers geërf as daar geen testament was nie.  Boonop het die Romeinse reg die eiendom van vroue erken as wettig geskei van die eiendom van mans,  net soos sommige regstelsels in dele van Europa en koloniale Latyns -Amerika.
In 380 CE het keiser Theodosius die Edik van Thessalonika uitgereik, wat Katolisisme die amptelike godsdiens van die Romeinse Ryk gemaak het. Die Katolieke Kerk het die Romeinse reg in die Kanonieke wet aangeneem. 
Histories kon individue op 'n baie jong ouderdom 'n huwelikskontrak aangaan. Dit het saamgeval met tekens van puberteit: soos die begin van menstruasie vir 'n wyfie en die groei van skaamhare vir 'n mannetjie. In antieke Rome is die toepaslike minimum ouderdom beskou as 14 vir mans en 12 vir vroue. 
Post-klassieke geskiedenis Redigeer
Na die val van die Wes -Romeinse Ryk en die opkoms van die Heilige Romeinse Ryk, het manorialisme ook gehelp om die bande van verwantskap en sodoende die krag van stamme so vroeg as die 9de eeu in die noordweste van Frankryk te verswak, was gesinne wat op landgoed gewerk het, klein, bestaande uit van ouers en kinders en soms 'n grootouer. Die Rooms -Katolieke Kerk en Staat het bondgenote geword in die uitwissing van die solidariteit en dus die politieke mag van die stamme wat die Kerk probeer het om tradisionele godsdiens, wie se familie die familie was, te vervang, en die gesag van die ouderlinge van die familielede te vervang met die van terselfdertyd 'n godsdienstige ouderling, is die heerskappy van die koning ondermyn deur opstande deur die magtigste familiegroepe, geslagte of afdelings, wie se sameswerings en moorde die mag van die staat bedreig het en ook die eise van herenheren aan gehoorsame, nakomende werkers. Aangesien die kleinboere en diensknegte op plase wat hulle by die herehuis gehuur het, gewoon en gewerk het, het hulle ook die toestemming van die heer nodig gehad om te trou. Paartjies moes dus voldoen aan die here van die herehuis en wag totdat 'n klein boerdery beskikbaar was voordat hulle kon trou en sodoende kinders kon produseer, diegene wat die huwelik wel en moontlik kon vertraag, word vermoedelik deur die verhuurder beloon en diegene wat dit nie gedoen het nie, is vermoedelik die beloning geweier .  Huweliksouderdomme in die Middeleeuse Engeland het byvoorbeeld gewissel afhangende van die ekonomiese omstandighede, met paartjies wat die huwelik vertraag het tot in die vroeë twintigerjare toe dit sleg was, maar hulle sou in die laat tienerjare kon trou nadat die Swart Dood, toe daar 'n ernstige arbeidstekort was [ 16] By voorkoms was die huwelik van adolessente nie die norm in Engeland nie. 
In die Middeleeuse Wes -Europa het die opkoms van Katolisisme en manorialisme beide aansporings geskep om gesinne kernachtig te hou, en sodoende het die huweliksouderdom toegeneem dat die Westerse Kerk huwelikswette en -praktyke ingestel het wat groot verwantskapsgroepe ondermyn het. Die Katolieke Kerk het verbonde tussen huwelike verbied, 'n huwelikspatroon wat 'n manier was om stamme (en dus hul mag) in die geskiedenis te handhaaf.  Die Rooms -Katolieke Kerk het gereëlde huwelike ingekort waarin die bruid nie duidelik met die vakbond saamgestem het nie. 
Manlike en vroulike adolessente het toestemming van die ouer nodig gehad om te trou omdat hulle jonger as 21 jaar oud was. In die 12de eeu het die Rooms -Katolieke Kerk die wetlike standaarde vir huwelikstoestemming ingrypend verander deur dogters van 12 jaar en seuns bo 14 jaar toe te laat om sonder hul ouers se goedkeuring te trou, selfs al is hulle huwelik klandestien gemaak.  Gemeentestudies het bevestig dat vroue in die laat Middeleeue soms trou sonder die toestemming van hul ouers in Engeland. 
In die 12de eeu het die regsgeleerde Gratian, 'n Canon -regsgeleerde, verklaar dat toestemming vir 'n huwelik nie voor die ouderdom van 12 jaar vir vroue en 14 jaar vir mans en toestemming vir verloof kan plaasvind nie, en toestemming vir verloof kan nie plaasvind voor die ouderdom van 7 jaar nie wyfies en mans, aangesien dit die ouderdom van die rede is. Nadat die Kerk van Engeland weggebreek het van die Rooms -Katolieke Kerk, het hulle dieselfde minimum ouderdomsvereistes gehad. Ouderdom van toestemming vir die huwelik van 12 jaar vir meisies en 14 jaar vir jongmense is in die Engelse burgerlike wet ingeskryf. 
Die eerste geregistreerde toestemmingswet in Engeland dateer 800 jaar terug. Die betrokke toestemmingswet het te doen met die wet van verkragting en nie die huweliksreg nie, soos soms verkeerd verstaan. In 1275, in Engeland, as deel van die verkragtingswet, het die Statuut van Westminster 1275 dit 'n wangedrag gemaak om 'n 'jongmeisie binne die ouderdom' te "ravish", hetsy met of sonder haar toestemming. Die uitdrukking 'binne die ouderdom' is deur regsgeleerde sir Edward Coke geïnterpreteer as die huweliksouderdom, wat destyds 12 jaar oud was.  'n Wet van 1576 is ingestel met strenger strawwe vir die ontevredenheid van 'n meisie waarvoor die toestemmingsouderdom 10 jaar oud was.  Onder die Engelse gemenereg was die ouderdom van toestemming, afgesien van die wet van verkragting, 10 of 12 jaar oud en verkragting is gedefinieer as kragtige seksuele omgang met 'n vrou teen haar wil. Om 'n man aan verkragting skuldig te bevind, moes beide geweld en gebrek aan toestemming bewys word, behalwe in die geval van 'n meisie wat minderjarig is. Aangesien die toestemmingsouderdom in alle omstandighede van toepassing was, nie net in fisiese aanrandings nie, het die wet dit ook vir 'n minderjarige meisie (jonger as 12 jaar) onmoontlik gemaak om tot seksuele aktiwiteite in te stem. Daar was een uitsondering: 'n man se dade met sy vrou (vroue ouer as 12 jaar), waarop verkragtingswetgewing nie van toepassing was nie.  Juris sir Matthew Hale het gesê dat beide verkragtingswette gelyktydig geldig was.  In 1875 het die oortreding teen die persone die ouderdom tot 13 jaar in Engeland verhoog, 'n daad van seksuele omgang met 'n meisie jonger as 13 was 'n misdryf. 
Daar was 'n paar vaders wat 'n huwelik vir 'n seun of 'n dogter gereël het voordat hy volwassenheid bereik het. soortgelyk wat sommige vaders in antieke Rome gedoen het. Voleinding sou eers plaasvind op die ouderdom van volwassenheid. Die Rooms -Katolieke kanonieke wet definieer 'n huwelik as voltooid wanneer die "eggenote op 'n menslike manier 'n huwelikshandeling uitgevoer het wat op sigself geskik is vir die voortplanting van nakomelinge, waarna die huwelik volgens sy aard gerangskik is en waarmee die eggenote een word vlees. "  Daar is aangetekende huwelike van twee- en driejariges: in 1564 was 'n driejarige John getroud met 'n tweejarige Jane in die Bishop's Court in Chester, Engeland.
Die beleid van die Rooms -Katolieke Kerk, en later verskeie protestantse kerke, om klandestiene huwelike en huwelike wat sonder toestemming van die ouer was, as geldig te beskou, was omstrede, en in die 16de eeu wou beide die Franse monargie en die Lutherse Kerk hierdie praktyke beëindig met beperkte sukses. 
In die grootste deel van Noordwes -Europa was huwelike op 'n baie vroeë ouderdom skaars. Duisend huweliksertifikate van 1619 tot 1660 in die aartsbisdom Canterbury toon aan dat slegs een bruid 13 jaar oud was, vier 15, twaalf 16 en sewentien 17 jaar oud was, terwyl die ander 966 bruide minstens 19 jaar oud was. 
In Engeland en Wallis het die huwelikswet 1753 vereis dat 'n huwelik gedek word deur 'n lisensie (wat toestemming van die ouer vereis vir diegene onder 21) of die publikasie van verbod (wat ouers van diegene onder 21 kon verbied). Boonop het die Engelse Kerk bepaal dat beide die bruid en bruidegom minstens 21 jaar oud moet wees om te trou sonder die toestemming van hul gesinne in die sertifikate; die mees algemene ouderdom vir die bruide is 22 jaar. Vir die bruidegom was 24 jaar die algemeenste ouderdom, met 'n gemiddelde ouderdom van 24 jaar vir die bruide en 27 vir die bruidegom.  Terwyl Europese edelvroue dikwels vroeg getrou het, was hulle 'n klein minderheid van die bevolking,  en uit die huweliksertifikate uit Canterbury blyk dit dat selfs onder adel dit baie selde was om op 'n baie vroeë ouderdom vroue te trou. 
Die minimum ouderdomsvereistes van 12 en 14 is uiteindelik in die Engelse burgerlike wet ingeskryf. Standaard was hierdie bepalings die minimum huweliksouderdom in koloniale Amerika.  Huwelike het gemiddeld 'n paar jaar vroeër in koloniale Amerika plaasgevind as in Europa, en baie hoër verhoudings van die bevolking het uiteindelik getrou. Gemeenskapsgebaseerde studies dui op 'n gemiddelde huweliksouderdom van ongeveer 20 jaar vir vroue in die vroeë koloniale tydperk en ongeveer 26 jaar vir mans.  Aan die einde van die 19de eeu en dwarsdeur die 20ste eeu het die Amerikaanse state stadig begin om die minimum wettige ouderdom waarop individue mag trou, te verhoog. Ouderdomsbeperkings, soos in die meeste ontwikkelde lande, is opwaarts hersien sodat hulle nou tussen 15 en 21 jaar oud is. 
Voor 1929 het die Skotse wet die Romeinse wet gevolg deur 'n meisie toe te laat om op twaalfjarige ouderdom en 'n seuntjie op veertien jaar te trou, sonder enige toestemming van die ouer. Die huwelik in Skotland op sulke jong ouderdomme was in die praktyk egter amper onbekend. 
In Frankryk, tot die Franse Revolusie, was die huweliksleeftyd 12 jaar vir vroue en 14 vir mans. Revolusionêre wetgewing in 1792 het die ouderdom tot 13 jaar vir vroue en 15 vir mans verhoog. Ingevolge die Napoleontiese Kode in 1804, was die huweliksleeftyd 15 jaar vir vroue en 18 jaar vir mans.  In 2006 is die huweliksouderdom vir vroue verhoog tot 18, dieselfde as vir mans. In jurisdiksies waar die ouderdomme nie dieselfde is nie, is die huweliksouderdom vir vroue meer gereeld twee of drie jaar laer as vir mans.
Oos -Europa Redigeer
In die Middeleeuse Oos -Europa het die Slawiese tradisies van patrilokaliteit van vroeë en universele huwelike (gewoonlik van 'n bruid van 12-15 jaar, met menarche gemiddeld op 14) vertoef  die herenstelsel moes nog tot in Oos -Europa dring en het het oor die algemeen minder invloed op clan-stelsels daar gehad, en die verbod op huwelike tussen neefs en niggies is nie streng toegepas nie. 
In die 17de eeu in Pole, in die Warskou parochie van St John, was die gemiddelde ouderdom van vroue wat in die huwelik tree 20,1, en van mans 23,7. In die tweede helfte van die agtiende eeu trou vroue in die gemeente van die Heilige Kruis om 21.8, terwyl mans op 29. 
In Rusland was die toestemmingsouderdom vir huwelike voor 1830 15 jaar oud vir mans en 13 jaar vir vroue  (alhoewel 15 jaar by vroue verkies is, soveel so dat dit in die wetkode van 1649 geskryf is) .  Tienerhuwelik is vir kuisheid beoefen. Beide die vroulike en die manlike tiener het toestemming van hul ouers nodig gehad om te trou omdat hulle jonger as 20 was. In 1830 word die toestemmingsouderdom vir die huwelik verhoog tot 18 jaar vir mans en 16 jaar vir vroue  (alhoewel 18 jaar by vroue verkies is). Die gemiddelde huweliksouderdom vir vroue was ongeveer 19 jaar oud.  
In die meerderheid lande is 18 die regte huweliksouderdom. Die meeste van hierdie lande laat diegene onder die ouderdom egter toe om te trou, gewoonlik met toestemming van die ouer of 'n geregtelike magtiging. Hierdie uitsonderings wissel aansienlik per land. Die Verenigde Nasies se Bevolkingsfonds verklaar: 
In 2010 het 158 ​​lande berig dat 18 jaar die minimum wettige ouderdom vir huwelike vir vroue is sonder toestemming van ouers of goedkeuring deur 'n betrokke owerheid. In 146 [van daardie] lande laat die staats- of gewoontereg meisies jonger as 18 toe om met die toestemming van ouers of ander owerhede in 52 lande te trou, dogters onder die ouderdom van 15 kan met toestemming van die ouer trou. Daarteenoor is 18 die wettige ouderdom vir huwelike sonder toestemming onder mans in 180 lande. Boonop kan seuns in 105 lande trou met die toestemming van 'n ouer of 'n relevante owerheid, en in 23 lande kan seuns onder die ouderdom van 15 trou met toestemming van die ouer.
In die afgelope jaar het baie lande in die EU hul huwelikswette verskerp, óf die huwelik onder 18 jaar heeltemal verbied, óf dit vereis geregtelike goedkeuring vir sulke huwelike. Lande wat hul huwelikswette die afgelope jare hervorm het, sluit in Swede (2014), Denemarke (2017), Duitsland (2017), Luxemburg (2014), Spanje (2015), Nederland (2015), Finland (2019) en Ierland (2019) . Baie ontwikkelende lande het ook die afgelope jare soortgelyke wette uitgevaardig: Honduras (2017), Ecuador (2015), Costa Rica (2017), Panama (2015), Trinidad en Tobago (2017), Malawi (2017).
Die minimum ouderdomsvereistes van 12 jaar vir vroue en 14 jaar vir mans is in die Engelse burgerlike wet ingeskryf. Standaard was hierdie bepalings die minimum huweliksouderdom in koloniale Amerika. Hierdie Engelse gemenereg wat van die Britte geërf is, het in Amerika van krag gebly, tensy 'n spesifieke staatswet uitgevaardig is om dit te vervang. In die Verenigde State, soos in die meeste ontwikkelde lande, is ouderdomsbeperkings opwaarts hersien sodat hulle nou tussen 15 en 21 jaar oud is. 
In Westerse lande het huwelike van tieners die afgelope paar jaar skaars geword, met hul frekwensie die afgelope paar dekades. Byvoorbeeld, in Finland, waar minderjarige jongmense vroeg in die 21ste eeu 'n spesiale geregtelike magtiging kon kry om te trou, was daar gedurende die periode slegs 30-40 sulke huwelike per jaar (met die meeste eggenote wat 17 was), terwyl hulle in die vroeg in die negentigerjare is daar jaarliks ​​meer as 100 sulke huwelike geregistreer. Sedert 1 Junie 2019 verbied Finland huwelike van enigiemand jonger as 18 jaar sonder vrystellings.  
Die huweliksouderdom as 'n reg is gewoonlik dieselfde met die meerderjarige ouderdom wat in die meeste lande 18 jaar oud is. In sommige lande is die meerderheidsouderdom egter jonger as 18 jaar, terwyl dit in ander 19, 20 of 21. In Kanada is die meerderjarige ouderdom 19 in Nova Scotia, New Brunswick, British Columbia, Newfoundland en Labrador, Noordwestelike gebiede, Yukon en Nunavut, en huwelik onder 19 in hierdie provinsies vereis toestemming van die ouer of die hof (sien Huwelik in Kanada). In die VSA, byvoorbeeld, is die meerderjarige ouderdom 21 in Mississippi en 19 in Nebraska en vereis toestemming van die ouer. In baie jurisdiksies van Noord -Amerika word minderjariges wettiglik geëmansipeer deur huwelike. 
Vir 'n huwelik ingevolge die huwelikswet, 1961, is toestemming van die ouer nodig vir die huwelik van 'n party onder die ouderdom van meerderjarige ouderdom,  wat voorheen 21 was, maar nou 18. Die spesiale toestemming van die minister van binnelandse sake is ook nodig vir die huwelik van 'n meisie onder die ouderdom van 15 of 'n seuntjie onder die ouderdom van 18. 
Ingevolge die Civil Union Act, 2006, wat huwelike van dieselfde geslag of teenoorgestelde geslag moontlik maak, moet beide partye 18 jaar of ouer wees. 
Ingevolge die Wet op Erkenning van Gebruiklike Huwelike, 1998, sal 'n gebruiklike huwelik wat na die verloop van die wet aangegaan is, slegs erken word as beide partye 18 of ouer was. 
Sonder toestemming van die ouer of die regter
Met toestemming van die ouer
Met geregtelike toestemming
Afghanistan 18 16 18 15 18 15 15 vir vroue met toestemming van die vader of met geregtelike goedkeuring. Ingevolge die Burgerlike Wetboek bepaal artikel 70 die huweliksouderdom op 18 vir mans en 16 vir vroue. Artikel 71 skep egter 'n uitsondering op bogenoemde en lui: "(1) Indien die meisie nie die ouderdom kragtens artikel 70 van hierdie wet voltooi nie, kan die huwelik slegs deur haar vader of die bevoegde hof gesluit word. (2) Die huwelik van 'n minderjarige meisie met 'n ouderdom van minder as [sic] 15 is nooit toelaatbaar nie. "  In die praktyk kom die huwelik egter dikwels op baie jonger ouderdomme voor, aangesien verskillende etniese groepe in Afghanistan verskillende tradisies het, en baie aanvaar huwelike op jong ouderdomme. 
Bangladesj 21 18 Geen Die wet in Bangladesj bied strafmaatreëls vir die inkrimping van huwelike onder die ouderdom, hoewel sulke vakbonde nie as ongeldig beskou word nie.  Ondanks die wet is die huwelikskoerse in Bangladesj onder die hoogste ter wêreld. Elke 2 uit 3 huwelike behels kinderhuwelike. 
Bhoetan 18 
Brunei 18 14  Minimum wettige ouderdom vir huwelike sonder toestemming van die ouer kan wissel tussen state/provinsies, etniese groepe, godsdienstige groepe of vorme van huwelik. 
Kambodja 18 
Sjina 22 20 22 20 – China is die enigste land met die hoogste getroude ouderdom vir mans. 
Oos Timor 17 16 – 
Indië 21 18 21 18 21 18 As 'n huweliksmaat op 'n jonger ouderdom trou, kan hy vra dat die huwelik nietig verklaar word. 'N Onlangse aanbeveling van die Wetskommissie het ten doel om die huweliksouderdom vir mans en vroue gelyk te stel aan 18.  Amptelike beleid verklaar huwelike jonger as 15 jaar outomaties as "nietig", terwyl huwelike op die ouderdom van 14 of 15 jaar "nietigbaar" is . In 2012 verklaar die hooggeregshof dat Moslemvroue op 15 kan trou.  Daarbenewens verklaar die verslag dat "ondanks hierdie wetsbepalings, word kinderhuwelike steeds wyd beoefen en 'n huwelik wat in stryd met hierdie bepalings is, is nietig selfs onder die nuwe PCMA, 1929, die Hindoe -huwelikswet, 1955 en ook onder die Moslemwet. "  Indië is egter een van die tien lande met die hoogste kinderhuwelik. 
Indonesië 21 19 Geen .  
Iran 18 15 15 13 15 13   Maniere rondom hierdie regulasies sluit tydelike huwelike (Nikah mut'ah) in.  Met die toestemming van 'n hof mag meisies op 'n jonger ouderdom gedurende 2010 trou, maar 42 000 kinders tussen 10 en 14 jaar was getroud,  en 716 meisies jonger as 10 het getroud. 
Irak 18 15 15 met geregtelike toestemming indien geskiktheid, fisiese vermoë en toestemming van die voog (of onredelike beswaar van 'n deel van die voog) vasgestel word. (Hierdie reëls is moontlik hersien na die val van Saddam Hussein. [ aanhaling nodig ] ) 
Israel 18 16 Die minimum huweliksleeftyd het in November 2013 toegeneem van 17 tot 18 jaar. Gesinshowe wat in spesiale gevalle huwelike vir 16 en ouer kan erken. 
Jordaan 18 16 18 16 – 
Kazakstan 18 17 16 – 
Koeweit 17 15 – 
Kirgisië 18 17 Plaaslike selfregeringsagentskappe kan, op versoek van die partye wat die huwelik aangaan, die huweliksouderdom verlaag, op voorwaarde dat daar regverdigbare redes bestaan. Die huweliksouderdom mag nie meer as 1 jaar verlaag word nie. 
Libanon 18 17 17 15 15 14  18 of 17 en 16 of 15 met geregtelike toestemming vir Druze. 
Macau 18 16 Artikels 1478, 1479 en 1482 van die Burgerlike Wetboek
Maleisië 21 18 16 'N Spesiale huwelikslisensie wat die Hoofminister verleen, moet verkry word vir sestien (16) jaar en ouer, maar onder die ouderdom van agtien (18) jaar. 
Maledive 18 16 Volgens gewoonte is die minimum ouderdom vir huwelike 15. Die Wet op die Beskerming van die Regte van die Kind ontmoedig die huwelik voor die ouderdom van 16. 
Nepal 20 20 – (Burgerlike Wet 2017, Afdeling 70 en 71) Die huwelik kan gesluit word as albei twintig jaar oud is.
Ondanks alles wat in klousule (b) van onderafdeling (1) vervat is, mag niks die sluiting of sluiting van 'n huwelik in die verhouding belemmer wat toegelaat word om te trou in ooreenstemming met die praktyke wat in hul etniese gemeenskap of stam heers nie. 
Die huwelikslewe as 'n reg is 18 in alle Europese lande, met die uitsondering van Andorra en Skotland, waar dit 16 is (vir beide geslagte). Bestaande uitsonderings hierdie algemene reël (wat gewoonlik spesiale geregtelike of ouerlike toestemming vereis) word hieronder bespreek. In die Europese Unie en die Raad van Europa val die huweliksleeftyd onder die jurisdiksie van individuele lidlande. Die Istanbul -konvensie, die eerste wetlik bindende instrument in Europa op die gebied van geweld teen vroue en gesinsgeweld,  vereis slegs dat lande wat dit bekragtig, gedwonge huwelike verbied (artikel 37) en om te verseker dat gedwonge huwelike maklik vernietig kan word sonder verdere viktimisering (artikel 32), maar verwys nie na 'n minimum huweliksouderdom nie.
Engeland en Wallis: 16 met toestemming van die ouer of die toestemming van die hof. 
Noord -Ierland: 16 met toestemming van die ouer (met toestemming van die hof in sommige gevalle). 
Australië 18 16 16 met toestemming van 'n hof en albei ouers (slegs toegestaan ​​in buitengewone omstandighede).  Ook in sy eksterne gebiede.
Mikronesië 18 18 16 – 
Nieu-Seeland 18 16 16 met toestemming van 'n hof en albei ouers.  
Papoea -Nieu -Guinee 21 
Salomonseilande 18 15 – 
In eertydse Israel sou mans van twintig jaar en ouer krygers word  en wanneer hulle sou trou, sou hulle een jaar verlof hê om by hul vrou te wees. 
Voor die einde van die Tweede Tempel -Judaïsme, bepaal rabbyne die huweliksouderdom vir elke Israeliet op 18 jaar.  Vroue sou na verwagting op 20 -jarige ouderdom trou en mans op 24 -jarige ouderdom.
In die laat antieke tye sou mans en vrouens in die tienerjare getroud wees teen 20 jaar.  Rabbyne beraam die volwassenheid vanaf ongeveer die begin van die dertiende jaar by vroue en ongeveer die begin van die veertiende jaar by mans. 
'N Groot ouderdomsgaping tussen gades, in beide rigtings, word as onverstandig aangeraai.  'n Jonger vrou wat met 'n aansienlik ouer man trou, is egter veral problematies: om die jong dogter met 'n ou man te trou, is deur die Sanhedrin as laakbaar verklaar as om haar tot prostitusie te dwing. 
Na-klassieke tydperk Redigeer
In die rabbynse Judaïsme kan mans nie toestemming tot die huwelik gee voordat hulle die ouderdom van 13 jaar en 'n dag bereik het nie en het puberteit ondergaan, en vroue kan nie toestemming tot die huwelik gee totdat hulle die ouderdom van 12 jaar en 'n dag bereik het en puberteit ondergaan het nie. Mannetjies en wyfies word tot die ouderdom van twintig as minderjarig beskou. Na twintig word mans nie as volwassenes beskou as hulle tekens van impotensie toon nie. As mans geen tekens van puberteit toon nie of impotensie toon, word hulle outomaties volwassenes teen die ouderdom van 35 en kan hulle trou.  
Die huwelik behels 'n dubbele seremonie, wat die formele verloofde en trou rites insluit. 
Die minimum ouderdom vir huwelike was 13 jaar vir mans en 12 jaar vir vroue, maar formele verloofing kon voor dit plaasvind en het dit dikwels gedoen. Talmoed raai mans aan om te trou op die ouderdom van 18 jaar of tussen 16 en 24 jaar. 
A ketannah (letterlik "klein [een]" beteken) was 'n meisie tussen die ouderdomme van 3 jaar en die van 12 jaar plus een dag  onderhewig aan haar pa se gesag, en hy kon vir haar 'n huwelik reël sonder haar instemming.  Nadat sy die volwassenheid bereik het, sou sy egter instem tot die huwelik om as getroud beskou te word.  
Moderne tydperk Redigeer
Joodse mense volg die wet van die land waarin hulle woon. In die moderne Israel is die algemene huweliksouderdom 18 jaar vir mans en vroue, maar met geregtelike toestemming kan 16 -jarige mans en vroue trou.
Die Katolieke kerkreg het die Romeinse wet aangeneem, wat die minimum huweliksouderdom bepaal het op 12 jaar vir vroue en 14 jaar vir mans. Die Rooms -Katolieke Kerk het die minimum huweliksouderdom verhoog tot 14 jaar vir vroue en tot 16 jaar vir mans in 1917 en die ouderdom van meerderheid tot 18 jaar in 1983 verlaag.
Sonder toestemming van die ouer of gewone beampte
Met toestemming van die gewone beampte
Rooms -Katolieke Kerk 18 18 16 14 16 14 Die minimum ouderdomme vir toestemming vir die huwelik in die Katolieke Kerk is 14 vir meisies en 16 vir seuns. Om minderjarig te wees, is 'n ernstige belemmering. Dit wil sê, 'n huwelik met 'n minderjarige bruid of bruidegom is kanonies ongeldig. 'N Konferensie van biskoppe mag 'n hoër huweliksouderdom aanneem, maar in daardie geval veroorsaak die hoër ouderdom slegs 'n verbode belemmering, dit wil sê 'n huwelik met 'n bruid of bruidegom wat bo die kerk se minimum ouderdom is, maar laer as wat deur die konferensie bepaal is geldig maar onwettig. Toestemming om te trou teen die opdrag van 'n burgerlike owerheid vereis die toestemming van die gewone, wat in die geval van verstandige en gelyke wette rakende die huweliksouderdom gewoonlik nie verleen word nie. Die toestemming van die gewone is ook nodig in die geval van 'n huwelik van 'n minderjarige as hul ouers nie bewus is van sy huwelik nie, of as hul ouers redelik teen die huwelik is. 
Hoër ouderdomme bepaal deur Conferences of Bishops Edit
Kanada 18 
Engeland en Wallis 16 
Gambië 18 16 
Liberië 18 16 
Nieu-Seeland 16 
Nigerië sien nota Elke biskop het die bevoegdheid om 'n hoër verbiedende minimum ouderdom vas te stel. 
Filippyne 21 18 
Goue Eeu Redigeer
Sunni en Shia Edit
Hanafi en Ja'fari skole van klassieke Islamitiese regsgeleerdheid interpreteer die 'huweliksouderdom' in die Koran (24: 5965: 4) as die begin van puberteit.
'Büchler en Schlater noem dat die skole vir Islamitiese regsgeleerdheid (madhaahib) die volgende huweliksouderdomme vir seuns en meisies stel: 
Huwelike is tradisioneel aangegaan deur die vader of voog van die bruid en haar voorgenome man. 
Shafiʽi, Hanbali en Maliki -skole van klassieke Islamitiese regspleging interpreteer die 'huweliksouderdom' in die Koran (24:59) as voltooiing van puberteit. Vir Shafiʽi, Hanbali en Maliki skole van Islamitiese regsgeleerdheid, in die Soennitiese Islam, is die voorwaarde vir die huwelik fisiese (bulugh) volwassenheid en geestelike (rushd) volwassenheid.
Büchler en Schlater noem dat die skole vir Islamitiese regsgeleerdheid (madhaahib) die volgende huweliksouderdomme vir seuns en meisies stel: 
Büchler en Schlater verklaar dat "huweliksgetroue ouderdom volgens klassieke Islamitiese wet saamval met die voorkoms van puberteit. Die idee van puberteit verwys na tekens van fisieke volwassenheid soos die uitstoot van semen of die aanvang van menstruasie". 
Volgens die Shafiʽi -boek van regsleer Vertroue van die reisiger deur Ahmad Ibn Naqib Al-Misri (oorlede 1368 AD):
Niemand mag met haar trou nadat sy puberteit bereik het sonder haar uitdruklike toestemming nie, ongeag of die voog die vader, vader se pa of iemand anders is. m3.15 Geen voog mag met 'n meisie trou met iemand wat nie 'n geskikte pasmaat is nie (def: m4) sonder haar aanvaarding en die aanvaarding van almal wat voogde kan wees (def: m3.7). 
Huwelike word tradisioneel aangegaan deur die vader of voog van die bruid en haar voorgenome man. 
Die kodifikasie van die Islamitiese familiereg in 1917 in die Ottomaanse ryk het onderskei tussen die bevoegdheidsouderdom vir huwelike, wat 18 was vir seuns en 17 vir meisies, en die minimum ouderdom vir huwelike, wat gevolg het op die tradisionele Hanafi minimum ouderdomme van 12 vir seuns en 9 vir meisies. Huwelike onder die bevoegdheidsleeftyd was slegs toelaatbaar as bewys van seksuele volwassenheid in die hof aanvaar is, terwyl huwelike onder die minimum ouderdom verbied is.
Gedurende die 20ste eeu het die meeste lande in die Midde -Ooste die Ottomaanse presedent gevolg deur die bevoegdheidsleeftyd te bepaal, terwyl die minimum ouderdom tot 15 of 16 vir seuns en 15-16 vir meisies verhoog is. Huwelike onder die bevoegdheidsouderdom is onderhewig aan goedkeuring deur 'n regter en die wettige voog van die kind. Egipte het van hierdie patroon afgewyk deur die ouderdomsgrense van 18 vir seuns en 16 vir meisies vas te stel, sonder om 'n onderskeid te tref tussen bevoegdheid vir huwelik en minimum ouderdom. 
Baie senior geestelikes in Saoedi -Arabië het daarteen gekant om 'n minimum ouderdom vir die huwelik vas te stel, en aangevoer dat 'n meisie volwassenheid bereik tydens puberteit. 
In 2019 het lede van die Saoedi-Shoura-raad egter in 2019 nuwe regulasies vir kinderhuwelike goedgekeur wat die huwelik met 15-jarige kinders verbied en die noodsaak van goedkeuring van die hof dwing vir diegene jonger as 18. Voorsitter van die Menseregtekomitee by die Die Shoura-raad, dr. Hadi Al-Yami, het gesê dat die ingestelde kontroles gebaseer is op diepgaande studies wat aan die liggaam voorgelê is. Hy het daarop gewys dat die regulasie, wat deur die Islamitiese Sake -komitee by die Shoura -raad getoets is, die huweliksouderdom tot 18 verhoog het en dit verbied het vir diegene jonger as 15. 
Die Dharmaśāstras verklaar dat wyfies kan trou sodra hulle puberteit bereik het. Daar is egter geen vaste ouderdom in Hindoeïsme nie, aangesien die godsdiens nie onder enige instelling is nie. 
In die Kitáb-i-Aqdas word die huweliksouderdom vir seuns en dogters op 15 vasgestel. Dit is verbode om verloof te raak voor die ouderdom van 15. 
GESKIEDENIS VAN HUWELIK IN WESTERN BESKIWING
Die huwelik, soos ons dit vandag in ons Westerse beskawing ken, het 'n lang geskiedenis met wortels in baie verskillende antieke kulture, waarvan die Romeinse, Hebreeuse en Germaanse die belangrikste is. Die Westerse huwelik is verder gevorm deur die leerstellings en beleid van die Middeleeuse Christelike kerk, die eise van die Protestantse Hervorming en die sosiale impak van die Industriële Revolusie.
As ons kyk na die huweliksgewoontes van ons voorouers, ontdek ons ​​verskeie treffende feite. Byvoorbeeld, in die grootste deel van die Westerse geskiedenis was die huwelik nie net 'n persoonlike aangeleentheid wat net oor man en vrou handel nie, maar eerder oor die besigheid van hul twee gesinne wat hulle bymekaar gebring het. Die meeste huwelike is dus gereël. Boonop het die vrou gewoonlik baie minder regte as haar man en sou sy diens aan hom gedien word. In 'n aansienlike mate was die huwelik ook 'n ekonomiese reëling. Daar was min ruimte vir romantiese liefde, en selfs eenvoudige liefde was nie noodsaaklik nie. Voortplanting en samewerking was die belangrikste huwelikspligte.
Aan die ander kant kan dit baie moderne paartjies verras om te verneem dat egskeiding vroeër dikwels maklik toegestaan ​​is. Ook hier het mans gewoonlik die voordeel gehad dat hulle hul vrou eenvoudig kon ontslaan, maar in baie gevalle kon vroue ook om egskeiding aankla. In antieke Rome kon egpare selfs in onderlinge ooreenkoms van mekaar skei, 'n moontlikheid wat nog nie na alle Europese lande teruggekeer het nie. 'N Ander noemenswaardige historiese feit is die feitlik universele spanning op die noodsaaklikheid van die huwelik en die gevolglike druk op ongetroude persone om te trou. Hierdie druk is slegs gedeeltelik opgehef onder die invloed van die Christendom, wat ten minste 'n geruime tyd 'n besondere deug in die selibaat gevind het. Christelike leerstellings het natuurlik ook hul gevolge op die huwelik self gehad, en sommige hiervan sal hieronder bespreek word.
Huwelik in antieke Griekeland en Rome
In antieke Griekeland is die huwelik as 'n fundamentele sosiale instelling beskou. Die groot wetgewer Solon het inderdaad oorweeg om die huwelik verpligtend te maak, en in Athene onder bachelorette van Pericles is uitgesluit van sekere belangrike openbare posisies. Terwyl Sparta seksuele verhoudings tussen mans aanmoedig, het hulle egter daarop aangedring dat hulle sou trou en kinders wou hê. Ongetroude en kinderlose mans is met minagting behandel.
Alhoewel die huwelik belangrik geag is, word dit gewoonlik as 'n praktiese aangeleentheid behandel sonder veel romantiese betekenis. 'N Pa het die voordeligste huwelik vir sy seun gereël en 'n kontrak laat teken voor getuies. Kort daarna is 'n huweliksviering gehou en die jong paartjie (wat moontlik nog nooit ontmoet het nie) is bed toe begelei. Alle huwelike was monogaam. As 'n reël was die bruidegom in sy dertigs en die bruid 'n tiener. Benewens hierdie ongelykheid in eeue, bestaan ​​daar ook 'n ongelykheid in onderwys en politieke regte. Vroue is as minderwaardig as mans beskou en was beperk tot die huis. Hulle belangrikste funksie as vroue was om kinders te verwek en om die huishouding te bestuur terwyl hul mans vir openbare aangeleenthede geneig was. Vir hul erotiese behoeftes het mans hulle dikwels tot prostitute en byvroue gewend. Soos Demosthenes, die redenaar, dit verduidelik het: & quot Ons het prostitute vir ons plesier, byvroue vir ons gesondheid en vroue om vir ons wettige nakomelinge te baar. & Quot Baie mans het ook intense emosionele en seksuele verhoudings met manlike adolessente (paiderastia) aangegaan. Die wettige ongelykheid van die geslagte is verder weerspieël in die egskeidingsregulasies. Dit was altyd makliker vir 'n man om van sy vrou te skei as omgekeerd. Aangesien 'n geskeide vrou haar bruidskat egter saam met haar kon terugneem, het mans gewoonlik slegs geskei vir egbreuk en onvrugbaarheid.
Die huwelikswette en gebruike van antieke Rome word nie maklik opgesom nie, want dit was taamlik uiteenlopend en het in die loop van die tyd aansienlike veranderinge ondergaan. Tog, sonder om die saak te veel te vereenvoudig, kan 'n mens sê dat huwelik en egskeiding altyd persoonlike, burgerlike ooreenkomste tussen die deelnemers was en nie die stempel van regerings- of godsdienstige goedkeuring nodig gehad het nie. Vroeg in die Romeinse geskiedenis het 'n man 'n aansienlike mag oor sy vrou en kinders, wat hy kon straf, verkoop of selfs doodmaak soos hy goeddink. Uiteindelik het vroue egter 'n beter regsposisie geniet en meer en meer beheer oor hul lewens en eiendom verkry. In keiserlike tye het man en vrou die huwelik as gelykes benader. Tog blyk dit dat daar ook 'n afname in die huweliks- en geboortesyfer was, aangesien keiser Augustus dit nodig gevind het om drastiese wette te neem wat mense dwing om te trou en diegene wat ongetroud bly te straf. Daar was verskillende vorme van huwelike, waarvan die eerste (deur usus) glad nie 'n seremonie behels het nie. Dit is gestig deurdat die paartjie een jaar lank saam gewoon het. Egskeiding was net so informeel. 'N Meer formele huwelik (deur coemptio) het begin met 'n seremonie voor getuies en is ook ontbind met 'n seremonie. Lede van die hoër klasse verkies gewoonlik 'n uitgebreide seremonie en trou dus deur confarreatio voor tien getuies en 'n priester. In die geval van egskeiding was nog 'n groot seremonie nodig. Al drie vorme van huwelik en egskeiding was egter ewe geldig. Alle huwelike was monogaam. Beide mans en vroue het gewoonlik in hul laat tienerjare hul eerste huwelik aangegaan.
Terwyl die Romeine prostitusie en byvroue verdra het, en hulle geen twyfel gehad het oor homoseksuele verhoudings nie, was hul huwelikswette buitengewoon billik teenoor vroue en het dit dus baie bygedra tot hul emansipasie.
Huwelik in eertydse Israel
Soos ons uit die Bybel kan leer, het die eertydse Israeliete 'n patriargale gesinsstruktuur gehad. Die status van vroue was laag, hulle word beskou as die eiendom van hul vaders of mans en kon niks doen sonder hul toestemming nie. Die hoofdoel van die huwelik was voortplanting en die voortbestaan ​​van 'n man se naam. Daar word van elke gesonde persoon verwag om te trou. Enkel mans en vroue is geminag. 'N Man kan verskeie vroue en byvroue hê. (Jacob is getroud met twee susters, Lea en Rachel, en Salomo het 700 vroue en 300 byvroue.) Egskeiding is nie aangemoedig nie, maar toegelaat as 'n man 'n mate van kwesbaarheid by sy vrou vind. In so 'n geval het hy eenvoudig 'n egskeidingsbrief vir haar geskryf en haar uit sy huis gestuur (Deuteronomium 24: 1). Dit was egter feitlik onmoontlik vir 'n vrou om van haar man te skei.
Die Bybel dui aan dat die huwelikswette en gebruike van Israel mettertyd ietwat verander het. Egskeidings het toenemend afgekeur en daar was 'n algemene neiging tot monogamie. 'N Ander verandering het betrekking op die sogenaamde leviraat (dit wil sê die man se verpligte huwelik met die weduwee van sy broer). Hierdie soort huwelike was soms nodig (Deuteronomium 25: 5) en ander kere verbode (Levitikus 20:21). Hierdie verandering hou waarskynlik verband met veranderende ekonomiese toestande.
Dit was gewoonlik die aartsvader wat 'n bruid vir sy seun gekies het en 'n 'bruidsprys' aan haar pa betaal het. Die aanvaarding van hierdie bruidsprys was 'n wetlik bindende verlowing, wat gevolg is deur 'n huweliksfees toe die bruid by haar nuwe gesin gaan woon het. Beide mans en wyfies trou in die vroeë tienerjare, kort na puberteit. Teoreties was derhalwe geen van die geslagte blootgestel aan 'n lang tydperk van seksuele frustrasie nie. Vanweë 'n onbetwiste seksuele dubbele standaard het mans egter 'n veel groter kans op seksuele vervulling gehad as vroue.
Huwelik in Middeleeuse Europa
Die opkoms van die Christendom het 'n ingrypende verandering in die Europese huwelikswette en gebruike veroorsaak, hoewel hierdie verandering slegs geleidelik plaasgevind het. Die eerste Christelike keisers was min of meer tevrede met die tradisionele Romeinse reg. Onder uiteenlopende politieke en godsdienstige druk het hulle egter die egskeidingsregulasies afwisselend verbreed en beperk. Hulle het ook ouer wette wat die ongetroude en kinderlose gestraf het, herroep, aangesien die nuwe Christelike asketisme maagdelikheid en seksuele onthouding bevoordeel bo die huwelik. In die meeste ander opsigte het hulle verandering teëgestaan. Huwelik en egskeiding was steeds burgerlike en private aangeleenthede.
In die daaropvolgende eeue het die huwelik egter meer en meer onder die invloed van die kerk gekom. In vergelyking met Rome het die nuut -gekerstende lande in Noord -Europa nogal barbaarse huweliksgebruike en het hulle vroue beter behandel as huishoudelike slawe. In die Germaanse reg was die huwelik byvoorbeeld in wese 'n sake -ooreenkoms tussen die bruidegom en die pa van die bruid (& quot; huwelik in die verkoop). Die simbool van 'n suksesvolle "bruidverkoping" was die ring ('n vorm van afbetaling) wat self aan die bruid gegee is. Aanvaarding van die ring was verlowing. Die volle betaling van die "bruidsprys" is by aflewering gemaak, dit wil sê toe die troue plaasgevind het. (Sedertdien het die ring baie ander simboliese betekenisse gekry en word dit inderdaad nog steeds gebruik in ons moderne huwelikseremonies.) Die beskaafde invloed van die kerk het hierdie primitiewe gebruike spoedig verfyn. Volgens die Romeinse wet en die Christelike oortuiging kon die huwelik slegs met die toestemming van beide vennote gebou word, en hierdie leerstelling sou die status van vroue verhoog. Verder het teoloë toenemend 'n godsdienstige betekenis in die huwelik gevind en uiteindelik selfs by die sakramente ingesluit. Dit het ook 'n voorheen taamlik prosaïese reëling met 'n nuwe waardigheid besorg.
Ongelukkig het die kerk terselfdertyd twee nuwe probleme veroorsaak: dit het egskeiding afgeskaf deur die huwelik as onoplosbaar te verklaar (behalwe deur die dood) en het die aantal huweliksverbod aansienlik verhoog. Nou was daar drie basiese belemmerings vir die huwelik: "samesyn", "affiniteit" en "geestelike affiniteit". Gesamentlikheid (dws bloedverwantskap) is tot in die 6de of selfs 7de graad baie breed geïnterpreteer. Dit het beteken dat niemand kon trou met iemand wat nader was as 'n derde neef nie. Affiniteit verwys na 'n geheimsinnige nabyheid tussen die twee families van man en vrou.Aangesien laasgenoemde 'vlees' geword het, het alle familielede aan beide kante ook aan mekaar verwant geraak, 'n omstandigheid wat die huwelik tussen hulle onmoontlik gemaak het. Daar word gesê dat geestelike verwantskap bestaan ​​tussen peetouers en peetkinders met hul gesinne.
As gevolg van hierdie nuwe regulasies is die invloed van die kerk op die huwelik aansienlik versterk. Dikwels was uitgebreide administratiewe ondersoeke nodig om die bestaan ​​van hindernisse te bewys of te weerlê. Huwelike wat byvoorbeeld in onkunde of stryd teen sulke belemmerings aangegaan is, word as nietig beskou. In hierdie gevalle was die kerk dus bereid om 'n & quotannulment & quot. Aangesien egskeiding nie meer toegelaat is nie, was 'n nietigverklaring die enigste manier om 'n huwelik te ontbind, en daarom het baie egpare wat vroeër of later moeg was vir mekaar 'n huweliksbelemmering gevind wat voorheen oor die hoof gesien is. Die kerk het ook voor elke troue sogenaamde banns begin plaas, en het almal wat kennis dra van 'n belemmering genooi om na vore te kom. Die groeiende kerklike betrokkenheid by die huwelik kan verder gesien word in die ontwikkeling van 'n spesiale godsdienstige huwelikseremonie. In die eerste Christelike eeue was die huwelik streng privaat. In die 10de eeu het die wesenlike deel van die troue self buite die kerkdeur plaasgevind. Eers in die 12de eeu het 'n priester deel geword van die huwelikseremonie, en eers in die 13de eeu het hy die leiding geneem. Tog was dit steeds duidelik dat die huwelik, selfs as 'n sakrament, voortspruit uit die vrye toestemming van die twee vennote, en dat dus nie die ouers, die priester of die regering die geldigheid daarvan kan beïnvloed nie. Dit het dus vir paartjies moontlik geword om in die geheim te trou as hulle nie die toestemming van iemand anders kon kry nie. Dit is ook moontlik dat baie jong kinders getroud is as hul ouers die nodige toestemming van hulle kon aflok. Veral aristokratiese gesinne het dikwels van hierdie moontlikheid gebruik gemaak toe hulle 'n polities voordelige pasmaat vir hul seuns of dogters gevind het. Gemiddeld trou mans egter in hul middel-twintigs en wyfies in hul vroeë tienerjare (dit wil sê kort na hul eerste menstruasie).
Dit kan vandag aanloklik wees om die Middeleeuse huwelik te sien in die lig van sekere verhewe godsdienstige leerstellings en die poësie van die troubadours. Gedurende die grootste deel van die Middeleeue en vir die grootste deel van die bevolking het die huwelik egter 'n praktiese, ekonomiese aangeleentheid gebly. Romantiese liefde het amper geen plek daarin gehad nie. Boonop was die sosiale en wetlike status van vroue, terwyl dit in sommige lande ietwat verbeter het, steeds baie laag.
Huwelik in die moderne Europa en Amerika
Die Protestantse Hervorming van die 16de eeu het die heersende konsep van die huwelik verwerp saam met baie ander Katolieke leerstellings. Martin Luther het die huwelik as 'n wêreldse ding verklaar. . . wat tot die regeringsgebied behoort, en 'n soortgelyke mening is deur Calvyn uitgespreek. Die Engelse Puriteine ​​het in die 17de eeu selfs 'n parlementswet aanvaar waarin beweer word dat 'n huwelik geen sakrament is nie en kort daarna die huwelik suiwer sekulêr gemaak. Dit moes nie meer deur 'n minister uitgevoer word nie, maar deur 'n vrederegter. Die herstel het hierdie wet afgeskaf en teruggekeer na die ou stelsel, maar die Puriteine ​​het hul huwelikskonsep na Amerika gebring waar dit oorleef het. Luther en ander Protestante het ook die aantal huwelikshindernisse verminder. Affiniteit en geestelike affiniteit word nie meer as struikelblokke beskou nie, en samesyn is veel nouer geïnterpreteer as voorheen. So het selfs huwelike tussen eerste neefs moontlik geword.
Die Katolieke kerk het in reaksie op die Protestantse uitdaging standpunt ingeneem in die Raad van Trent en in 1563 sy vorige leerstellings bevestig. Dit het inderdaad nou vereis dat alle huwelike voor 'n priester en twee getuies moet plaasvind. Dit het onder meer nie net geheime huwelike feitlik uitgeskakel nie, maar ook die voorheen algemene informele huwelike. Hierdie, soortgelyk aan die ou Romeinse huwelike deur usus, was bloot gebaseer op wedersydse toestemming sonder formele seremonie. In Engeland word hulle 'gewone wettige huwelike' genoem, en aangesien Hendrik VIII met Rome gebreek het, is dit steeds toegelaat tot 1753, toe die Kerk van Engeland verantwoordelik was vir alle huwelike (insluitend die van Katolieke, maar uitgesluit dié van Kwakers en Jode). Hierdie ontwikkeling het egter nie die Engelse kolonies geraak nie, en dus is gemeenregtelike huwelike in Amerika moontlik. (So ​​onlangs as 1970 is hulle nog in verskeie state erken.)
In die grootste deel van Europa het huwelike steeds 'n godsdienstige seremonie vereis totdat die Franse Revolusie in 1792 die verpligte burgerlike huwelik ingestel het. Duitsland het in die 19de eeu sy voorbeeld gevolg toe Bismarck die invloed van die Katolieke kerk verminder het. Uiteindelik het die huwelik voor 'n landdros of regeringsamptenaar die enigste geldige huweliksvorm in die grootste deel van die Westerse wêreld geword. Godsdienstige troues is steeds toegelaat, maar eers nadat die burgerlike seremonie plaasgevind het.
'N Ander betwiste saak was egskeiding. In teenstelling met die Katolieke leer, het die Protestantse Hervormers nie geglo dat die huwelik onoplosbaar was nie, maar het egskeiding onder spesiale omstandighede bevoordeel. Die Puritein John Milton het in sy Doctrine and Discipline of Divorce (1643) selfs self-egskeiding bepleit sonder dat kerk of regering betrokke was. Vir hom het die huwelik geheel en al berus op die volle verenigbaarheid van beide vennote. Waar onderlinge liefde ontbreek, was die huwelik 'n skyn en moes ontbind word. Hierdie filosofie was egter sy tyd te ver vooruit. Die Engelse parlement het 'n paar egskeidings begin toestaan, maar die prosedure was so omslagtig en duur dat min paartjies dit kon benut.
ONKONVENSIONELE HUWELSVORME IN DIE 19DE-EEU-AMERIKA
Huwelikseksperimente is niks nuuts nie. Veral die Verenigde State het 'n interessante geskiedenis van pogings tot huwelikshervorming.
Die Oneida -kolonie in die staat New York, wat in 1848 deur John Noyes gestig is, het 'n vorm van groepshuwelik ontwikkel, genaamd 'komplekse huwelik' waarin teoreties elke vrou met elke man getroud was. Die gemeenskap beoefen ook kwot -wetenskaplike teling waarin potensiële ouers deur die komitee vir liggaamlike en geestesgesondheid ooreenstem. Die prentjie toon hierdie spesiale ras kinders wat voor hul trotse ouers speel.
Die lede van die Mormoonse kerk is meedoënloos vervolg, geteister en bespot vanweë hul poligamie. Uiteindelik moes hulle die praktyk laat vaar. Die prent is 'n satiriese tekenprent wat kommentaar lewer oor die dood van Brigham Young in 1877. tl wys twaalf weduwees in dieselfde huweliksbed wat rou oor die dood van hul man.
'N Doeltreffende egskeidingshof is eers in die middel van die 19de eeu ingestel. In koloniale Amerika het die Puriteine ​​in sekere spesifieke gevalle egskeiding toegelaat, maar dit was in alle Katolieke lande verbode totdat die Franse Revolusie en die Napoleontiese kode dit aan Frankryk voorgestel het. Na Napoleon is egskeiding weer afgeskaf deur die herstelde monargie, maar dit is in 1884 deur die Tweede Republiek herstel. Tog was egskeiding onmoontlik in Italië, Portugal en Spanje, totdat Italië dit uiteindelik in 1970 gewettig het.
Monogamie was en is steeds die enigste aanvaarde vorm van huwelik in beide Katolieke en Protestantse lande, hoewel Luther poligynie in uitsonderlike gevalle goedgekeur het. (Hy het "amptelik" landgraaf Philip van Hesse toegelaat om twee vroue te neem.) Tog het sulke ou Bybelse gebruike die meeste moderne Christene afstootlik geword, en toe die Mormone in die 19de eeu die praktyk van poligynie in Amerika laat herleef het, was hulle so meedoënloos. vervolg dat hulle dit laat vaar het.
Die geleidelike emansipasie van huweliks- en egskeidingswette uit die beheer van die kerk het groter individuele vryheid tot gevolg gehad en die status van vroue verder verhoog. Die ouers het invloed verloor op die huwelikskeuses van hul kinders, en romantiese liefde het 'n belangrike faktor in die huwelik geword. Tog was die huwelik vir die meeste paartjies tot ver in die 19de eeu steeds basies 'n ekonomiese reëling. Boonop was die man gewoonlik die een wat die meeste verdien het, want hy was die hoof van die huishouding en het sy vrou se eiendom beheer. Hy het ook baie ander regte wat sy vrou geweier is, bevoordeel deur 'n morele dubbele standaard wat hom aansienlike seksuele lisensie toegelaat het. Onder die omstandighede het vroue voortgegaan om verdere hervormings aan te dring, 'n proses wat selfs vandag nog nie sy doel bereik het nie. (Sien ook "Die sosiale rolle van mans en vroue."
Huwelik in die negentiende eeu
Twee boeke onthul die kompleksiteit van vroue se lewens in Unitarian Boston.
Mense wat die lesing van Ralph Waldo Emerson of Theodore Parker hoor preek het, het Peabody se voorraad gelees: die nuutste Europese tydskrifte en boeke oor filosofie, sosiale denke en letterkunde - almal gekies om 'n kenmerkende nuwe Amerikaanse kultuur te inspireer. Margaret Fuller het haar beroemde Conversations for women in die winkel van Peabody gehou. Die Transcendentalist Club het sy laaste vergadering daar gehou voordat hy 'n tydskrif, The Dial, bekendgestel het wat Peabody gepubliseer het.
En in die agterkamer het twee bekende troues plaasgevind. Die jongste van die drie Peabody -susters, Sophia, trou op 9 Julie 1842 met die skrywer Nathaniel Hawthorne. Die middelste suster, Mary, trou op 1 Mei 1843 daar met die onderwyshervormer Horace Mann.
Elizabeth Peabody, die oudste suster, was 36 toe sy haar boekwinkel oopmaak. Haar susters was slegs drie en vyf jaar jonger, dit wil sê dat Sophia en Mary baie ouer was as die meeste bruide van die tyd. Elizabeth het nooit getrou nie.
Vrou in die negentiende eeu, soos Margaret Fuller se boek uit 1845 met die titel impliseer, het goeie rede om versigtig te wees oor die huwelik. As 'n man sterf, of as 'n arm verskaffer bewys, of beledigend was, was daar min maniere waarop 'n vrou 'n eerbare bestaan ​​kan verdien, behalwe as 'n goewerneur of 'n onderwyser, of deur instap.
In The Peabody Sisters, 'n boeiende en noukeurig nagevorsde biografie, toon Megan Marshall dat Elizabeth, Mary en Sophia hierdie werklikheid geken het deur gesinservaring. Hulle vader, dr. Nathaniel Peabody, het nie daarin geslaag om 'n betroubare bestaan ​​as dokter en tandarts te verdien nie. Daar was ook familiegeheime: hul ma se ma het 'n buite -egtelike dogter gehad deur 'n koshuis, en later met 'n ander dogter getroud. Dit is geen wonder dat hul ma die susters van Peabody geleer het om 'vindingryk' te word terwyl sy die vrou wat 'die beginsel begeer', minag nie. . . is om te trou. "
"Die probleem wat die susters self gestel het, was 'n probleem wat slegs gedeeltelik en miskien nooit bevredigend deur die huwelik beantwoord kon word nie," skryf Marshall:
Wat kon vroue met kwaai energie, intellek en vasberadenheid met hul talente doen as hulle op geen konvensionele manier die openbare gebied kon betree nie? . . . Om naby aan magtige mans te kom, en daarmee saam die invloedspotensiaal - om toe te gee aan die versoeking, soos die jongste suster, Sophia dit gestel het, om te "skyn deur geleende lig" - was een keuse. Maar dit was nie die enigste nie, en nie die beste vir 'n vrou wat, soos Elizabeth uiteindelik beloof het, wou wees "om myself te wees en op te tree nie." Vir so 'n vrou was talent net so 'n pyniging as 'n geskenk, en ambisie was 'n direkte vloek. Die Peabody -susters het gesukkel met die dilemma, en elkeen het haar eie stel antwoorde gekry.
Marshall se navorsing onthul 'n ander geheim: Elizabeth was eintlik die eerste Peabody -suster wat deur Hawthorne hofgemaak is, en die eerste om Horace Mann te troos na die dood van sy eerste vrou. As sy opsy stap ten gunste van haar jonger susters, het sy blykbaar gevoel dat hulle werklik gelukkig kan wees waar sy nie is nie. In plaas daarvan het sy 'n lewenslange hervormer geword, sowel as 'n gefrustreerde filosoof, bekommerd oor die situasie van ander vroue, slawe, onopgevoede en armes. Sy het ook 'n pilaar geword van haar Unitariese kerk - Beacon Hill's Church of the Disciples, onder leiding van ds James Freeman Clarke, wat by beide troues voorsit.
Caroline Healey het in die eerste week van operasie by Elizabeth Peabody se boekwinkel ingekom. Sy was toe 18, die bevoorregte en breed opgevoede oudste kind van 'n prominente man. Maar in 1840 was bankier Mark Healey byna bankrot. Caroline kon net die duur uitgawes wat sy verlang bewonder, met Elizabeth praat en haar Gees van die Hebreeuse Geskrifte leen. Die volgende lente het sy die gesprekke bygewoon onder leiding van Fuller, wat 'n ander rolmodel geword het.
Sedert haar kinderjare het Caroline in 'n joernaal met haarself gepraat - eers om te gaan met 'n ma wat waarskynlik aan bipolêre versteuring gely het. Teen 13 het sy die huishouding grotendeels oorgeneem, toesig gehou oor jonger broers en susters en liefdadigheidswerk verrig deur hul Unitariese kerk, Ou Weste (nog steeds, nou Metodiste). Alhoewel sy later haar juvenilia vernietig het, strek haar tydskrifte oor sewentig jaar, wat haar die langste bekende dagboek van 'n Amerikaner maak. Deur die uitgawe van Helen Deese, Daughter of Boston, vertel Caroline se dagboek 'n aangrypende, kragtige verhaal.
Met Kersfees, 1842, woon Caroline Healey die First Unitarian Church in Washington, DC (nou All Souls Church) by. Haar pa was byna bankrot, en sy het klasgegee by 'n privaat meisieskool in die nabygeleë Georgetown. Die gasprediker was Charles H. A. Dall, 'n Unitêre minister in die algemeen vir die armes, wat haar genooi het om hom te help om 'n Sondagskool vir arm kinders te reël. Caroline was kwesbaar. Teen Mei was sy verloof, hoewel sy in haar dagboek vertrou het dat sy Charles nie 'sterk' of 'manlik' was nie, ondanks die deel van sy ideale. Hulle is in September 1843 in Old West getroud.
Aanvanklik was die huwelik suksesvol genoeg. Kort voor lank het die Dalls 'n kind, William, oorweeg. 'N Pastorie op die platteland van Needham, Massachusetts, het redelik swak betaal, maar dit was naby Boston en beloof 'n nuwe pastorie. Alhoewel Dall nie geskik was nie, aanvaar Dall. Toe Caroline die trauma deurgemaak het dat 'n kind misvormd en dood gebore word, was "Charles in sy liefde vir die waarheid - nadat hy sy kleintjie begrawe het, met sy eie bewende hande - heeltemal te kommunikatief. . . [oor] die eienaardighede van die saak, "het Caroline geskryf. Sy het hom gestuur om te praat met een van die skinderbekke wat haar ontstel het, "en sy werk sedertdien met kwaadwilligheid en onheil." Ag, gemeente -politiek!
'N Mens kan jou voorstel wat die konserwatiewe plaasgesinne van Needham gedink het toe die minister se jong vrou 'n bundel opstelle en sketse publiseer. Betaal deur haar pa, wie se lotgevalle herstel het, maar wat ook afgekeur is, veroordeel die boek die Mexikaanse Oorlog, pleit vir die afskaffing van slawerny en pleit vir vroueregte en gesinshervorming. Mede -aktiviste Theodore Parker en William Lloyd Garrison het die Dall -dogter wat die volgende jaar gebore word, as '' 'n nuwe hervormer wat in die wêreld gebore is 'gegroet.
Maar die landelike Needham was nie gereed vir hervormers nie. In daardie dae het die gemeente byna almal ingesluit - Calviniste, Unitariërs, Universaliste - maar geen Transcendentaliste nie. Die kerkkomitee het aan Dall gesê dat hulle nie geld vir sy salaris kan insamel nie. Toe hy vra watter gebreke in hom gevind word, 'het hulle gesê. . . hy is 'n man teen slawerny. . . en sy wese te veel van 'n politikus!'Caroline het gehoor dat die skinder by 'n vooraanstaande gemeentelid se huis was dat' almal van meneer Dall hou - maar niemand hou van my nie. Ek het die preke van Mr.
Dit sou verkeerd wees om Caroline te blameer vir haar man se mislukking in die bediening. Hy was heeltemal in staat om as minister heeltemal op sy eie te misluk. Maar in sy laaste pastoraat, in die grens van Toronto, het Caroline duidelik bygedra tot probleme in die bediening en in die huwelik.
Eers het sy die tesourier van die bachelor -kerk, John Patton, genooi om saam met hulle aan boord te kom. Sy het op hom verlief geraak, alhoewel die bewys is dat sy dit platonies gehou het. Daarna was sy gasheer vir die mede -hervormer Dorothea Dix, wat Toronto se nuwe hospitaal vir geestesongesteldes besoek het. Die superintendent was 'n welgestelde dokter en gemeentelid. Hy was ontsteld toe Dix sy administrasie kritiseer. Toe hy aanbied om die bou van 'n nuwe kerk te finansier, het Caroline - en die koshuismeester - hom teengestaan, sodat hy die gemeente verdeel het. Charles het 'n 'senuwee -ineenstorting' gehad, wat sy vrou sowel as homself blameer.
Mark Healey het aangebied om sy dogter te help slegs as sy Charles en haar oorsake verlaat het. Sy het ook nie gedoen nie. Charles aanvaar 'n pos as 'n Unitarian sendeling in Calcutta, Indië. Wettiglik het hulle getroud gebly, en Charles het 'n deel van sy beurs aan Caroline teruggestuur in Boston. Maar vir twee en dertig jaar, totdat hy in 1886 in Indië gesterf het, het hy slegs vyf keer by haar tuisgekom en seks vermy. Deese ontken die reëling "'n egskeiding uit Boston."
In Indië het Charles skoolgehou en vroueregte ondersteun. Hy het Hajom Kissor Singh, stigter van 'n inheemse Unitarian -beweging in die Khasi -heuwels, gehelp om Unitariese gesange en voorlesings te kies om te vertaal vir 'n gebedsboek wat vandag nog gebruik word (in hersiene vorm) onder 9.000 Unitariërs daar. Toe hy sterf, roem Caroline haar vervreemde man in 'n gedenkbundel.
Intussen het sy onderrig gegee, lesings gegee, artikels en boeke geskryf, eerder as afhanklik van haar pa, kosgangers opgeneem en gepreek van Unitarian preekstoel af. Sy het 'n vroueregtejoernaal, The Una, geredigeer totdat dit misluk het. Sommige het in Caroline 'n opvolger van Margaret Fuller gesien. Maar ander het haar moeilik gevind. Elizabeth Peabody het met Caroline gebreek omdat sy in die openbaar oor prostitusie gepraat het. Toe sy aangestel is vir leierskap in 'n vroueregtegroep en by die uitgesproke Unitaristiese minister, Thomas Wentworth Higginson, gekla het, het hy geantwoord dat hy dit nie kon help as sy so ongewild was nie! Sy het ook 'n breuk met Susan B. Anthony en Elizabeth Cady Stanton gehad toe hulle teen die herverkiesing van Abraham Lincoln in 1864 gekant was.
Na die burgeroorlog het sy uit stemregkringe geval. Sy was meer geïnteresseerd in die reg van vroue op onderwys, werk en wettige gelykheid en het begin verslag doen oor toestande in gevangenisse, fabrieke, krotbuurte, hospitale en vrouekolleges.Sy was die stigter van die American Social Science Association. Haar boek, The College, the Market, and the Court: or, Woman's Relation to Education, Labour and Law, was baanbrekerswerk. Toe sy tuis was in Boston, het sy die Sunday School by die Church of the Disciples bestuur.
Haar seun William het Alaska ondersoek. Nadat hy hom as 'n bekende opname -wetenskaplike in Washington, DC, gevestig het, verhuis Caroline daarheen, onder leiding van 'n leesgroep vir jong vroue, raak bevriend met die presidentsvrou, Frances Cleveland, en skryf hy meer boeke. Sy publiseer altesaam twee en twintig, waaronder een genaamd Transcendentalism in New England.
En sy het haar dagboek gehou. Deese het gedeeltes versigtig gekies wat die geskenk van Caroline toon vir treffende prosa en insig. Dit is nie oordrewe om te sê dat haar tydskrifte dieselfde is as dié van Samuel Pepys in die sewentiende-eeuse Londen of George Templeton Strong in die negentiende-eeuse New York nie. Hulle teken die reaksie van een intelligente siel op, nie net op huishoudelike en interpersoonlike gebeure nie, maar ook op die openbare en intellektuele lewe van 'n stad en 'n era.
Saam beeld Marshall en Deese se boeke die kompleksiteit van die huwelik in die negentiende eeu uit onder diegene wat die graagste wil sien dat mans en vroue beide praktiese gelykheid en geestelike vryheid bereik.
Emerson, hulle tydgenoot, het in 1848 in sy dagboek oor die huwelik te sê gehad:
Niemand het ooit gehoor van 'n goeie huwelik tussen Mesopotamië en Missouri nie, maar tog is die regte huwelik môre moontlik as sonskyn. Sonskyn is 'n baie gemengde en duur ding soos ons dit het, en dit is heeltemal onmoontlik, maar ons kry elke dag die regte artikel. En ons is nie die skuld vir ons slegte huwelike nie. Ons leef te midde van hallusinasies en illusies, en hierdie spesiale lokval word vir ons gelê om met ons voete te trap, en almal word eers of laaste gestruikel. Maar die Magtige Moeder wat so skelm met ons was, voel dat sy ons 'n mate van vrywaring skuldig is en in die Pandora-boks van die huwelik insink, te midde van dyspepsie, senuweeagtigheid, gille, Christendom, "hulp", armoede en allerhande musiek , 'n paar diep en ernstige voordele en 'n paar groot vreugdes. Ons vind soms 'n plesier in die skoonheid en geluk van ons kinders, wat die hart te groot maak vir die liggaam. En in hierdie swak gesorteerde verbindings is daar ooit 'n mengsel van ware huwelike.
Uitgedaag het Emerson moontlik sy manlike perspektief op die hele saak erken. Hierdie twee nuwe volumes help ons om te hoor hoe sy vroulike eweknieë die huwelik benader, vermy en ervaar het - vanuit hul eie perspektief.
Alter, George. "Nuwe perspektiewe van die Europese huwelik in die negentiende eeu." Journal of Family History 16 (1991): 1–6.
Bailey, Mark. "Demografiese agteruitgang in laat Middeleeuse Engeland: 'n paar gedagtes oor onlangse navorsing." Ekonomiese geskiedenisoorsig, 2d ser., 49 (1966): 1–19.
Bloch, Marc. "Hoe en waarom het ou slawerny tot 'n einde gekom." In Grond en werk in Middeleeuse Europa. Berkeley, Kalifornië, 1967.
Brown, Peter. Die liggaam en samelewing: mans, vroue en seksuele afstanddoening in die vroeë Christendom. New York, 1988.
Burguière, André. "Pour une typologie des forms d'organisation domestique de l'Europe moderne (xvi – xix siècles)." Annales: ekonomieë, samelewings, beskawings 41 (1986): 639–655.
Burke, Peter. Populêre kultuur in die vroeë moderne Europa. New York, 1978.
Duby, Georges. The Knight, the Lady, and the Priest: The Making of Modern Marriage in Middeleeuse Frankryk. New York, 1983.
Duby, Georges. Middeleeuse huwelik: twee modelle uit Frankryk uit die twaalfde eeu. Baltimore, Md., 1978.
Flandrin, Jean-Louis. Gesinne in voormalige tye: verwantskap, huishouding en seksualiteit. Cambridge, VK, 1979.
Flinn, Michael W. Die Europese demografiese stelsel, 1500-1820. Baltimore, Md., 1981.
Foucault, Michel. Die geskiedenis van seksualiteit. 3 vols. New York, 1978–1990.
Gillis, John R. Vir beter, vir erger: Britse huwelike, 1600 tot hede. New York, 1985.
Gillis, John. 'N Wêreld van hul eie maaksel: mite, ritueel en die soeke na gesinswaardes. New York, 1996.
Goitein, S. D. 'N Mediterreense samelewing. Vol. 3: Die Familie. Berkeley, Kalifornië, 1978.
Goldberg, P. J. P. "Inleiding" en "Vir beter, ten erger: huwelik en ekonomiese geleenthede vir vroue in die stad en land." In Vrou is 'n waardige man. Wolfeboro, N.H., 1992. Bladsye 1–15, 108–125.
Goldberg, P. J. P. Vroue, werk en lewensiklus in 'n Middeleeuse ekonomie. Oxford, 1992.
Sterkte, Jack. Die ontwikkeling van die gesin en die huwelik in Europa. Cambridge, VK, 1983.
Guinnane, Timothy. "Herbesin oor die Wes-Europese huwelikspatroon: die besluit om teen die begin van die twintigste eeu in Ierland te trou." Journal of Family History 16 (1991): 47–64.
Hajnal, H. J. "Europese huwelikspatrone in perspektief." In Bevolking in die geskiedenis. Geredigeer deur D. V. Glass en D. E. C. Eversley. Londen, 1965. Bladsye 101–143.
Hajnal, H. J. "Twee soorte pre-industriële stelsel vir huishoudelike vorming." In Gesinsvorme in die historiese Europa. Geredigeer deur Richard Wall. Cambridge, VK, 1983. Bladsye 1–64.
Hammer, Carl I., Jr. "Familie en Familia in die vroeg-Middeleeuse Beiere. "In Gesinsvorme in die historiese Europa. Geredigeer deur Richard Wall. Cambridge, VK, 1983. Bladsye 217–248.
Herlihy, David. "Die maak van die Middeleeuse gesin: simmetrie, struktuur en sentiment." Journal of Family History 8 (1983): 116–130.
Herlihy, David. Middeleeuse huishoudings. Cambridge, Mass., 1985.
Herlihy, David en Christiane Klapisch-Zuber. Toskane en hul gesinne: 'n Studie van die Florentynse Catàsto van 1427. New Haven, Conn., 1985.
Homans, George Caspar. Engelse dorpenaars van die dertiende eeu. New York, 1941.
Hopkins, Keith. "Die tydperk van die Romeinse meisies by die huwelik." Bevolkingstudies 18 (1965): 309–327.
Kertzer, David en Dennis Hogan. "Refleksies oor die Europese huwelikspatroon: deelbou en proletarisering in Casalecchio, Italië, 1861–1921." Journal of Family History 16 (1991): 31–46.
Ladurie, Emmanuel Le Roy. Montaillou: Katare en Katolieke in 'n Franse dorp, 1294–1324. Vertaal deur Barbara Bray. Londen, 1978.
Laslett, Peter. "Gesin en huishouding as werkgroep en familiegroep: gebiede van tradisionele Europa vergelyk." In Gesinsvorme in die historiese Europa. Geredigeer deur Richard Wall. Cambridge, VK, 1983. Bladsye 513–563.
Laslett, Peter. Die wêreld wat ons verloor het. Londen, 1965.
Laslett, Peter, red. Huishouding en gesin in die verlede. Cambridge, VK, 1972.
Lerner, Gerda. Die skepping van patriargie. New York, 1986.
Levine, David. Aan die begin van die moderniteit: Biologie, kultuur en materiële lewe in Europa na die jaar 1000. Berkeley en Los Angeles, 2000.
Levine, David. "Opvoeding en gesinslewe in die vroeë industriële Engeland." Journal of Family History 4 (1979): 368–380.
Levine, David, "'Om hul eie redes': individuele huweliksbesluite en gesinslewe." Journal of Family History 7 (1982): 255–264.
Levine, David. "Ongeletterdheid en gesinslewe tydens die eerste industriële revolusie." Journal of Social History 14 (1980): 25–44.
Levine, David. Reproducing Families: The Political Economy of English Population History. Cambridge, VK 1987.
Little, Lester K. "Romaanse Christendom in Germaanse Europa." Tydskrif vir Interdissiplinêre Geskiedenis 23 (1992): 453–474.
Lynch, Joseph H. Peetouers en verwantskap in die vroeë Middeleeuse Europa. Princeton, N.J., 1986.
Lynch, Katherine. "Die Europese huwelikspatroon in die stede: variasies op 'n tema deur Hajnal." Journal of Family History 16 (1991): 79–95.
Macfarlane, Alan. "Demografiese strukture en kulturele streke in Europa." Cambridge Antropologie 6 (1981): 1–17.
Macfarlane, Alan. Huwelik en liefde in Engeland: voortplantingsmetodes, 1300–1840. Oxford, 1986.
McNamara, JoAnn en Suzanne Wemple. "Die krag van vroue deur die gesin in Middeleeuse Europa, 500–1100." In Vroue en mag in die Middeleeue. Geredigeer deur Mary Erler en Maryanne Kowaleski. Athene, Ga., 1988. Bladsye 83–101.
Mitterauer, Michael. "Christendom en endogamie." Kontinuïteit en verandering 6 (1991): 295–334.
Murray, Alexander Callander. Germaanse verwantskapstruktuur: Studies in die regte en samelewing in die oudheid en die vroeë Middeleeue. Toronto, 1983.
Pagels, Elaine. Adam, Eva en die slang. New York, 1988.
Poos, L. R. "Die voorgeskiedenis van demografiese streke in tradisionele Europa." Sociologia Ruralis 26 (1986): 228–248.
Poos, L. R. 'N Landelike vereniging na die Swart Dood. Cambridge, VK, 1991.
Poos, L. R., en R. M. Smith. "'Wetlike vensters op historiese bevolkings'? Onlangse navorsing oor demografie en die landgoedhof in Middeleeuse Engeland." Regs- en geskiedenisoorsig 2 (1984): 128–152.
Poos, L. R., en R. M. Smith. "'Shades Still on the Window': 'n antwoord aan Zvi Razi." Regs- en geskiedenisoorsig 3 (1985): 409–429.
Rappaport, Steve. Wêrelde binne wêrelde: lewensstrukture in die sestiende-eeuse Londen. Cambridge, VK, 1989.
Razi, Zvi. "Die demografiese deursigtigheid van rolle in die hof." Regs- en geskiedenisoorsig 5 (1987): 523–535.
Razi, Zvi. Lewe, huwelik en dood in 'n Middeleeuse gemeente. Cambridge, VK, 1980.
Razi, Zvi. "Die mite van die onveranderlike Engelse familie." Verlede en hede 140 (1993): 3–44.
Razi, Zvi. "Die gebruik van herereghofrol in demografiese analise: 'n heroorweging." Regs- en geskiedenisoorsig 3 (1985): 191–200.
Reher, David Sven. "Huwelikspatrone in Spanje, 1887-1930." Journal of Family History 16 (1991): 7–30.
Seccombe, Wally. 'N Millennium van gesinsverandering: feodalisme teenoor kapitalisme in Noordwes -Europa. Londen, 1992.
Segalen, Martine. "Gemiddelde ouderdom by huweliks- en verwantskapsnetwerke in 'n stad onder die invloed van die metropool: Nanterre, 1800-1850." Journal of Family History 16 (1991): 65–78.
Shaw, Brent D. "Begrafnis -epigrafie en gesinslewe in die latere Romeinse Ryk." Historia 33 (1984): 457–497.
Sheehan, M. M. "Teorie en praktyk: Huwelik van die onvryes en die armes in die Middeleeuse samelewing." Middeleeuse studies 50 (1988): 457–487.
Korter, Edward. 'N Geskiedenis van vroueliggame. New York, 1982.
Korter, Edward. Die ontstaan ​​van die moderne gesin. New York, 1975.
Smith, Daniel Scott. "'N Homeostatiese demografiese regime: patrone in Wes -Europese gesinsrekonstitusiestudies." In Bevolkingspatrone in die verlede. Geredigeer deur Ronald Demos Lee. New York, 1977. Bladsye 19–51.
Smith, R. M. "Die mense van Toskane en hul gesinne in die vyftiende eeu: Middeleeus of Middellandse See?" Journal of Family History 6 (1981): 107–128.
Smith, R. M. "Enkele refleksies oor die bewyse vir die oorsprong van die 'Europese huwelikspatroon' in Engeland." In Die sosiologie van die gesin. Geredigeer deur Chris Harris. Keele, U.K., 1979. Bladsye 74–112.
Tacitus, Cornelius. Die Agricola en die Germania. Vertaal deur H. Mattingly. Harmondsworth, VK, 1971.
Todd, Malcolm. Die daaglikse lewe van die Barbarians. Londen, 1972.
Todd, Malcolm. Die Noordelike Barbarians: 100 v.C.–A.D. 300. Londen, 1975.
Toubert, Pierre. "Le moment carolingien (VIII e –X e siècle)." In Histoire de la famille. Vol. 1: Mondes lointains, mondes anciens. Onder redaksie van André Burguière, C. Klapisch-Zuber en M. Segalen. Parys, 1986. Bladsye 340–341.
Wrigley, E.A. et al. Engelse bevolkingsgeskiedenis uit gesinsherstel, 1580–1837. Cambridge, VK, 1997.
Wrigley, EA, en Schofield, RS. Die bevolkingsgeskiedenis van Engeland, 1541-1871. Cambridge, Mass., 1981.