Ek het die afgelope tyd baie gedink en saam met my seun poëties geraak oor die lewe, ouerskap, werk, verhoudings, ens. Die lewe kom in fases na u toe en u moet noodgedwonge besluite neem wat u nooit wou gehad het nie.
Ongeveer 8 jaar gelede was dit my egskeiding. Ek moes vasstel of ek nie 'n 'naweek' of 'n enkele vader sou kon wees nie. Ek het laasgenoemde gekies omdat ek onmoontlik sonder my kinders kon leef.
Tydens die egskeiding moes ek vasstel watter soort man ek gaan wees. Gaan ek 'n kwaai eksman wees wat sy eks in en uit die hof gesleep het, sy eks sleg vir sy kinders gehad het, of sou ek die seën neem om my kinders te hê en die hoë pad te vat. Ek glo ek het die hoë pad gevat. Ek praat nog gereeld met my eksvrou en bid selfs vir haar familie, soms weet ek dat hulle sukkel. Die waarheid is dat dit baie minder energie op hierdie manier verg en my kinders is baie beter daarvoor.
Op die werk moes ek ook besluite neem. Ek het die afgelope dekade meer as 'n paar goeie werk verlaat. Ek het een gelos omdat ek geweet het dat ek nooit sou word soos my baas wou hê ek moes wees nie. Ek het onlangs 'n ander een verlaat omdat ek nie persoonlik vervul is nie. Ek is in 'n fantastiese werk nou dit daag my elke dag uit ... maar ek is realisties dat ek waarskynlik ook nie oor 'n dekade hier sal wees nie.
Ek twyfel nie, maar net gemakliker met my 'nis' in Bemarking en Tegnologie. Ek hou daarvan om vinnig by die werk te beweeg. As sake stadig raak en maatskappye die vaardighede benodig wat my nie interesseer nie, besef ek dat dit tyd is om aan te gaan (binne of buite). Ek het agtergekom dat wanneer ek aan my sterk punte werk, ek 'n baie gelukkiger mens is as wanneer ek my oor my swakhede bekommer.
My sukses word gemeet aan my kinders se geluk, die kwaliteit en hoeveelheid vaste vriendskappe, my netwerk van medewerkers, die respek wat ek op die werk kry en die produkte en dienste wat ek elke dag lewer. U sal dalk sien dat titel, roem of rykdom nie daarin was nie. Dit was nie en sal dit ook nooit wees nie.
As vader is ek verheug oor wie my kinders tans is, en ek is onvoorwaardelik lief vir hulle. Ons gesprekke gaan daagliks oor wat hulle daarin kon slaag, nie oor hul mislukkings nie. Dit gesê, ek is moeilik vir my kinders as hulle hul potensiaal nie nakom nie.
My dogter se grade het verlede week aansienlik gedaal. Ek dink die meeste daarvan was dat haar sosiale lewe belangriker geword het as haar skoolwerk. Dit het haar egter gepynig toe sy haar grade behaal het. Sy het die hele dag gehuil omdat sy gewoonlik 'n A / B-student is. Dit was nie hoe teleurgesteld ek was nie, maar dit was hoe teleurgesteld sy was.
Katie hou daarvan om in die klas te lei en haat dit om onder te wees. Ons het 'n paar veranderinge aangebring - geen besoekende vriende op weeksaande en geen grimering nie. Grimering was die taaiste ... ek het regtig gedink sy gaan gate in my verbrand met haar oogballe. Binne die week het haar grade egter begin terugkom. Sy brand nie meer gate in my nie, en het my selfs nou die dag in die motor gelag.
Dit is 'n moeilike optredes, maar ek doen my bes om die positiewe en nie die negatiewe te beklemtoon nie. Ek probeer hulle in die rigting van die pragtige see stuur en hulle nie altyd herinner aan die storm agter hulle nie.
Ek onthou a kommentaar lewer 'n rukkie terug van goeie 'virtuele vriend', William wat gevra het: "Waarom moet Christene hulself altyd identifiseer?". Ek het die vraag nooit beantwoord nie, want ek moes baie daaroor nadink. Hy was reg. Baie Christene kondig wie hulle is aan met 'n 'heiliger as jy'-houding. William het die volste reg om mense hieroor uit te daag. As u uself op 'n voetstuk stel, wees bereid om te antwoord waarom u daar is!
Ek wil hê dat mense moet weet dat ek 'n Christen is - nie omdat dit is wie ek is nie, maar omdat dit is wie ek eendag hoop. Ek het hulp nodig met my lewe. Ek wil 'n vriendelike mens wees. Ek wil hê dat my vriende my moet herken as iemand wat omgee, 'n glimlag op hul gesig sit of hulle geïnspireer het om iets anders met hul lewens te doen. Terwyl ek by die werk sit met 'n hardnekkige verkoper of 'n fout wat ek in sirkels oplos, is dit maklik vir my om die geheelbeeld te vergeet en 'n paar woorde uit te spreek. Dit is maklik vir my om kwaad te word vir die mense by die maatskappy wat my moeilik maak.
My (beperkte) siening van die leerstellings waarin ek glo, vertel my dat die mense by daardie ander onderneming waarskynlik hard werk, uitdagings het wat hulle probeer oorkom, en dat hulle my geduld en respek verdien. As ek vir u sê dat ek 'n Christen is, maak dit my oop vir kritiek as ek 'n huigelaar is. Ek is dikwels 'n huigelaar (te gereeld), en laat my gerus weet dat ek nie 'n goeie Christen is nie, selfs as u nie dieselfde oortuigings as ek het nie.
As ek stadium 4 kan uitmaak, sal ek hierdie wêreld 'n baie, baie gelukkige persoon verlaat. Ek weet dat ek ware vreugde sal ervaar ... Ek het sulke vreugde by ander mense gesien en wil dit vir myself hê. My geloof vertel my dat dit iets is wat God het wil my te hê. Ek weet dat dit iets is wat u moet neem, maar dit is moeilik om slegte gewoontes te verwerp en ons hart te verander. Ek sal wel daaraan bly werk.
Tags: brandmerkaanbiedingspublisiteitSlidegroei van skyfiessm-beleiddie swart swaanwp_voetskrifwp_kop
GROOT plasing! En ek hou daarvan om te weet dat ek nie die enigste ouer is wat straf deur die grimering weg te neem nie. My dogter dink eyeliner is haar beste vriend. Dit is ongelooflik hoe vinnig sy dit "kry" as sy dit nie mag hê nie. 🙂
Eyeliner is die pa-van-'n-13-jarige se vyand. 🙂
Ek dink grimering is 'n glybaan. Ek was nog nooit 'n aanhanger van baie grimering nie en my teorie is dat vroue meer en meer gebruik omdat hulle ongevoelig raak vir hoe mooi hulle werklik is. So ... as jy 13 is, lyk jy uiteindelik soos 'n Picasso teen die tyd dat jy 30 is.
Met 'n grimeerpouse, hoop ek Katie kan sien hoe mooi sy is en dan later minder gebruik.
Ek stem saam. Alhoewel my dogter se oogomlynervaardighede baie handig te pas gekom het vanaand toe ek gereed gemaak het vir die Heartland Film Festival Crystal Heart Awards gala. Sy het verklaar dat ek "dit verkeerd doen" en het voortgegaan om my oë baie smaakvol op te maak. Ja, ek is nie 'n groot aanhanger van grimering nie, meestal hou ek nie daarvan om tyd daaraan te spandeer nie. Baie vroue wat dit met 'n troffel aantrek, moet stop b/c hulle is eintlik baie mooi onder. Jy is 'n goeie pa wat probeer om jou dogter te leer wat skoonheid werklik is.
Sjoe, wat 'n plasing Doug! Ek hou baie van jou houding.
Jy weet, daar is 'n groot oorvleueling tussen Christenskap en Islam wanneer dit kom by gesins- en sosiale waardes. Baie van wat jy gesê het waarin jy glo, is 'n voorbeeld van baie van Islam se leerstellings. Dit is snaaks dat nie-Mulsims soos jy soms 'n beter werk doen om Islamitiese waardes te demonstreer as sommige Moslems hulself.
So hiervoor salueer ek jou! Hou aan met die positiewe gesindheid. Jy is 'n wonderlike blogger, en jy klink beslis soos 'n helse pa.
Dis snaaks dat jy dit sê. Ek het die Koran gelees en het 'n paar vriende wat Islamities is. Elke keer as ons bymekaar kom vind ons soveel in gemeen tussen ons godsdienste. Dankie ook vir jou komplimente – ek dink nie ek is so 'n goeie ouer as wat ek kan wees nie, maar ek probeer!
Jammer om dit te sê, maar hierdie plasing laat my debatteer of ek moet uitteken of nie - om 'n paar redes:
1. Hierdie is 'n blog oor bemarking (of dit is my indruk). Alhoewel dit goed is om persoonlikheid by te voeg en goed om jou oortuigings te noem, het 'n lang plasing oor godsdiens my afgeskakel.
Moet my nie verkeerd verstaan ​​nie; godsdiens is goed en ek respekteer jou oortuigings. Maar godsdiens is persoonlik, en ek dink nie regtig dit het 'n plek op 'n besigheidsblog nie. As ek oor godsdiens wou lees, sou ek ingeteken het op blogs met godsdienstige sienings.
2. Om te skryf oor 'n tienermeisie wat heeldag huil oor swak punte, laat my siek voel in my maag. Die kind is nie teleurgesteld nie, sy is heel waarskynlik bang vir jou reaksie!
3. Om te skryf oor die straf van 'n kind vir swak punte nadat sy heeldag gehuil het (wat nie regtig 'n normale tienermeisie-reaksie is nie), laat my nog sieker voel. Straf iemand wanneer hulle iets verkeerd gedoen het en moenie spyt wees daaroor nie. Maar wanneer iemand 'n slegte keuse gemaak het, dit besef, daaruit geleer het en gereed is om volgende keer beter te doen, los dit daar. Laat die meisie selfvertroue bou. Laat haar beter doen omdat sy wil – nie omdat sy bang is vir straf nie.
Ek respekteer dat jy met my saamstem of nie. Ek het net gedink jy wil dalk weet hoekom hierdie blogplasing heeltemal by my die kol gemis het.
Dankie dat jy die tyd geneem het om te skryf. As jy verplig voel om uit te teken, sal ek jammer wees om jou te sien gaan, maar ek is oukei daarmee. Hierdie is nie 'n korporatiewe blog nie, dit is 'n persoonlike een. As sodanig gee ek my lesers raad oor my kunsvlyt, maar ek is ook deursigtig om my oortuigings aan my lesers oor te dra.
Met verloop van tyd het ek goeie vriende geword met lesers van my blog – meestal deels deur die feit dat ek beide my werk en my lewe met my lesers deel. Ek doen; hou egter my persoonlike plasings in my "Tuisfront"-kategorie sodat jy dit kan vermy om dit te lees as jy wil.
Ek respekteer jou opinie oor wat met my dogter gebeur het ook. My dogter is nêrens toegesluit nie :), sy het nogal 'n opstelling... selfoon, mp3-speler, rekenaar, televisie, ens. so sy word skaars 'gestraf' alhoewel die wegneem van grimering dit was wat haar 'n moeilike tyd besorg het. Ek kan jou waarborg dat sy nie vir my bang is nie. Sy kan dalk ontsteld raak as sy dink sy het my teleurgestel, maar ek het nog nooit vir Katie 'n rede gegee om 'bang' te wees nie.
Ek is nie so seker nie, op 13 moes ek haar ooit toegelaat het om grimering aan te sit, maar sy is 'n goeie meisie met goeie punte en 'n goeie houding – so ek probeer haar die vryheid gee wat sy wil hê. Wanneer sy vir my wys sy kan dit hanteer, sit ek nooit grense op haar nie. As jy 'n ouer is, weet jy hoe moeilik hierdie situasies is.
Ek hoop jy bly by en leer my ken! Daar is goeie inligting op hierdie blog en ek deel graag wat ek in die bedryf leer.
Reg genoeg, Doug. Ek het ook 'n besigheidsblog met 'n kategorie genaamd "Persoonlike rommel" vir dieselfde soort goed. Die werf se uitleg en dekking tot dusver het my die indruk gegee dat dit 'n streng besigheidsblog was.
Ek bevind myself in 'n baie vreemde posisie op die internet. Ek is Kanadees, en ons kultuur is geneig om baie rustiger te wees oor godsdiens as ons Amerikaanse bure, waarvan baie geneig is om redelik ekstremisties te wees (na my mening, en ek sê nie jy is ekstremisties nie). Ek respekteer mense se oortuigings en het my eie ook, ek hou net nie daarvan om geforseer te word nie.
Ongelukkig het daardie ekstremisme my baie versigtig gelaat om deur die Bybel gedreun te word, en dit lyk of my radar vir die inkomende dreuning op hoë sensitiwiteit ingestel is. So as ek nie hier gestamp sal word nie, sal ek bybly. Regverdige ooreenkoms?
Wat dogters betref ... Dit is goed om te hoor dat jy besef dat tieners daardie vryheid nodig het, en dankie dat jy dit opgeklaar het. Ek glo vas hoe stywer die leiband, hoe meer moeilikheid stel ouers hulself voor. Ek "kry" ook nie ouers wat 'n swaar hand met hul kinders swaai nie. Dit is net nie die antwoord nie.
En…het self 'n 14-jarige en 'n kleuter, sodat ek kan vereenselwig met die uitdagings van ouerskap en die krag van make-up.
Weereens dankie vir jou reaksie. Ek het 'n bietjie (goed baie) van 'n kniestoot-reaksie op die plasing gehad, so om 'n bietjie oor my te deel sodat jy nie dink ek is 'n volledige gat nie, lees op my plasing oor kniestoot-reaksies.
Ons Amerikaners hou daarvan om alles in almal se gesig te druk – oorlog, rykdom, tegnologie, musiek, godsdiens … noem maar op en ons is trots op hoe erg ons dit deurmekaar maak! Wanneer een van ons opreg is, is dit moeilik om ons ernstig op te neem.
Ek het vir 6 jaar in Vancouver gewoon en daar aan die Hoërskool gegradueer. Trouens, my ma se kant van die familie is almal Kanadese. My oupa is 'n afgetrede offisier van die Kanadese magte. Ek is 'n groot aanhanger van Kanada en kan steeds die volkslied sing (in Engels, ek het die Franse weergawe vergeet). My ma is Quebecois, gebore en getoë in Montreal.