Droes - Algemene - 2020
Strangles ("distemper") word veroorsaak deur 'n bakterie (Streptococcus equi) wat gekenmerk word deur inflammasie in die boonste asemhalingskanaal en meestal deur abses in die aangrensende limfknope. In die ergste gevalle word die kliere rondom die keel so geswel, die perd lyk amper asof hy "verwurg word", maar dit veroorsaak in werklikheid selde versmoor. In sommige opsigte is die verwurging soortgelyk aan die keel van die keel, omdat dit baie aansteeklik is en pynlike seerheid in die keel van aangetaste perde veroorsaak. Die bakteriese patogeen wat verwurg veroorsaak, is selde van enige ander spesie aangetas.
Alle perde is potensieel vatbaar vir hierdie siekte, tensy die individuele perd as gevolg van vorige blootstelling immuniteit verkry het. Alhoewel vreemdhede soms pasgebore veulens en ou perde aantas, word dit meestal by ouer veulens en jong volwasse perde aangetref.
Die veroorsakende middel van vreemde stowwe, Streptococcus equi equi, word in die omgewing versprei deur klinies siek perde wat met verwurging besmet is en deur klinies herstel perde, of draers, wat as 'n ongesiene bron van infeksie optree. Dit is moeilik om draerperde te identifiseer omdat hulle geen tekens van infeksie toon nie. Die bakteriële patogeen word in die nasale afskeidings van besmette perde en in die dik geel ekssudaat wat in die neusafvoer verdryf word en in vloeistowwe gedreineer deur absesse wat by besmette perde ontwikkel, gestort.
Die siekte kan direk van perd na perd oorgedra word as noue kontak tussen besmette en nie-besmette perde voorkom. Anders as virale patogene, versprei die oorsaak van vreemde stowwe egter nie noemenswaardig in aërosoliseerde vloeistowwe wat vrygestel word van die lugweg van besmette perde nie. Die belangrikste oordragroete behels indirekte kontak met Streptococcus equi, meestal mense, deur besoedeling van omgewingsvoorwerpe (bekend as 'fomites'). Insekte (skuurvlieë) kan ook 'n rol speel in die verspreiding van hierdie bakteriële patogeen in die warmer tye van die jaar.
Menslike kontak tussen besmette en nie-besmette perde (veral by die neus van die perd) is 'n algemene oordragmetode. Daarom is veeartse baie versigtig as hulle tussen perde beweeg, veral tussen verskillende stalle, om te verseker dat hulle nie hierdie bakteriële patogeen per ongeluk aan hul hande, klere of toerusting oordra nie. Ander algemene fomites sluit in: voedsel- en watertrog, voorraad, takkies, tandheelkundige toerusting, toomgangers, perdekarre, weivelde, stabiele mure en heinings.
Na blootstelling aan 'n besmette perd of 'n besmette fomiet, is die vroegste kliniese manifestasies van die wurgte 'n skerp styging in liggaamstemperatuur, lusteloosheid, oninteressering in voedsel en onwilligheid om te werk. Hierdie vroeë kliniese tekens is egter nie-spesifiek en kan by talle ander siektes voorkom.
Namate die siekte vorder, kan die volgende voorkom:
'N Area van diffuse swelling ontwikkel gewoonlik in die keeltjie, meestal onder die kakebeen, maar soms agter die kakebeen in die keelgat. Dit is te wyte aan die swelling van die limfknope, wat gewoonlik redelik pynlik is as dit ondersoek word. Hierdie swellingarea kan gelokaliseerd bly, of in sommige gevalle kan dit uitbrei om ander dele van die kop en die kakebeen te beïnvloed.
Betrokke perde is huiwerig om hul kop op te lig en dit lyk asof hulle 'n stywe nek het.
Speeksel en gekners, hoes en kreun is nie ongewoon nie. Op hierdie tydstip kan die besmette perd tekens hê van slukprobleme en die eetgewoontes kan frustrasie en hoes veroorsaak.
Snorkgeluide kan tydens die asemhaling by sommige perde gehoor word as die verhemelte voorkom. Na 'n paar dae kan die meer keelagtige tekens verdwyn, en die swellingarea ontwikkel tot 'n abses wat deur die vel breek (daar kan ook bloeding voorkom).
Dik geel vloeistof (ekssudaat) kan 'n paar dae uit die abses lek. Daar moet op gelet word dat hierdie ekssudaat 'n ryk bron van besoedeling deur die omgewing is Streptococcus equi. In die meeste gevalle, nadat die abses gebars het, is die kliniese tekens geleidelik op en het die meeste perde binne twee tot drie weke 'n volledige en volledige herstel gemaak.
Perde is geneig om gewig te verloor terwyl hulle teen 'n vreemde infeksie beveg word, maar hulle kan binne 'n paar weke na die oplossing van hierdie siekte verloor.
Alhoewel 'n meerderheid perde uitskakel Streptococcus equi Teen die tyd dat die simptome herstel het, bly 'n klein aantal van die perde wat herstel is Streptococcus equi equi, maar toon geen kliniese bewys van siektes nie.
Besmetting van sinusse en putse
Twee gebiede wat gewoonlik sekondêr aan die aanvanklike keel- en klierbesmetting besmet is, sluit in die sinusse en die buikpype. As u 'n perd het met 'n aanhoudende neusafskeiding na verwurging in die skuur, kyk u miskien na een van hierdie twee komplikasies. Sinusitis produseer 'n eensydige (eensydige) neusafskeiding, en infeksie van die buikholte kan aan een of albei kante neusafskeiding veroorsaak. Die belangrikste feit is dat die neusafskeiding dik en viskeus is, dikwels wit of geelwit van kleur. Die infeksie kan lank in hierdie streke versamel, dus kan sinusitis of besmettings met beserings later opduik. Die gutturale sak is 'n gebied waar die verwurgde organisme nog lank kan oorleef en moontlik die teenwoordigheid van sommige draers verklaar.
Atipiese kliniese aanbiedings
Minder gereeld kan die kliniese resultate van infeksie atipies wees. Die siekte lei tot 'n vroeë begin van swelling onder die vel by sommige besmette perde, veral aan die kop. By ander perde lei die ontwikkeling van 'n abses tot die skeuring van die abses in die keel (in plaas daarvan om deur die vel te breek), wat 'n dik geel neusafskeiding veroorsaak. By sommige perde ontwikkel 'n groot abses diep in die keel, waar dit asemhaling en sluk beïnvloed - in sommige gevalle kan dit nodig wees om 'n trageotomie (gat in die windpyp) te gee sodat die perd kan asemhaal. Inwendige skeur van 'n abses in die keel lei soms tot besmetting van die pypsakke van die perd en die perd kan chirurgies behandel word.
Die immuunstelsel blyk relatief stadig te wees om die organisme van sommige perde uit te skakel. In hierdie gevalle kan meer as een abses in die keelarea of ​​onder die kakebeen ontwikkel voordat die infeksie uiteindelik uitgeskakel word.
Nog 'n frustrerende en moeilike manifestasie van infeksie is die seldsame ontwikkeling van absesse op ander plekke in die liggaam. Alhoewel absesontwikkeling by die meeste besmette perde aan die keel gelokaliseer is, kan die vorming van die absesse in afgeleë dele van die liggaam voorkom, soos die brein, die rugmurg, die longe, die dermstelsel, die uier of in die niere.
Bykomende kliniese simptome word bepaal deur die spesifieke ligging van hierdie bykomende absesse:
Abscessontwikkeling in die long lei tot longontsteking en pleurisyne.
Absesse in die dermstelsel lei tot koliek en gewigsverlies.
Absesse in die brein kan lei tot aanvalle, gedragsafwykings en struikeling.
Die ontwikkeling van absesse in 'n gebied wat afgeleë is tot by die boonste asemhalingskanaal (keel) word algemeen na verwys as metastatiese strangles of basardstrangles. Die voorspelling vir die meeste perde wat met metastatiese stringe geraak word, is ongunstig. Gelukkig is metastatiese vreemdelinge 'n seldsame komplikasie van hierdie siekte.
Purpura hemorrhagica is nog 'n ongewone komplikasie van die verwurging. By hierdie perde kom swelling in die ledemate of onder die stam voor enkele dae of weke na die oplossing van 'n tipiese vreemde infeksie. Hierdie swelling is die resultaat van 'n immuunreaksie teen die bloedvate van die perd wat veroorsaak is deur die ontwikkeling van immuniteit teen die streptococcus-organisme. In seldsame gevalle kan purpura hemorrhagica die dermkanaal beïnvloed en ernstige koliek of diarree veroorsaak.
Ander seldsame kliniese effekte van vreemde infeksie by perde is immuun-bemiddelende skade aan die hart, die skeletspiere en die nier. Hartskade lei tot onreëlmatigheid in die hartklop, spierskade lei tot swakheid en spiervernietiging, en nierskade kan lei tot gewigsverlies, verhoogde urineverlies en verhoogde dors.
Strangles word hoofsaaklik gediagnoseer op grond van die kenmerkende kliniese tekens. Strangles is 'n baie algemene siekte op sekere spesifieke plekke. Byvoorbeeld, dit is bekend dat sommige perdskure 'n risiko vir hierdie siekte inhou, en wanneer die toestand al by een perd voorkom, moet daar sterk vermoed word dat 'n ander perd soortgelyke tekens het.
Daar is nuwe gevalle van vreemde wesens ná die bekendstelling van 'n nuwe perd (moontlik 'n draer van die vreemdelinge) op 'n plaas waarop die vreemdeling nie voorheen of onlangs geïdentifiseer is nie. Aan die ander kant kom gevalle van verwurging soms voor by nuwe perde wat op 'n plaas gebring word waar die siekte bekend is. Strange word gereeld by perde gediagnoseer wat by 'n skuur vir perdeverkope verkry is.
Met die demonstrasie word spesifiek die diagnose van die vreemdelinge bevestig Streptococcus equi deur bakteriologiese verbouing van vloeistowwe wat uit absesse of keel dreineer. By die meeste perde verdwyn die patogeen vinnig na die dreinering van 'n abses, so die versuim om die patogeen 'n paar dae na die absesdreinering te identifiseer, behoort nie uit te sluit dat daar vreemde stres aanwesig was nie.
Die mees waarskynlike ligging waarvandaan 'n positiewe kultuur by die meeste perde verkry kan word, is die maagzak. Die kweek van die maagzak word gebruik om asimptomatiese draers te identifiseer. Hierdie draperde is egter 'n belangrike bron vir toekomstige besmettings van nuwe perde en vir die besoedeling van die omgewing.
Die betrokke perde moet geïsoleer word sodra hierdie siekte herken is, en spesifieke protokolle moet ingestel word om die risiko van die oordrag van die siekte tot ander perde te beperk. Ander perde wat in gevaar is, moet noukeurig gekontroleer word op tekens van die verwurging (deur gereeld die rektale temperatuur te meet).
Daar word tans sterk aanbeveel dat antibiotika (soos penicillien) NIE in die mees tipiese gevalle van verwurgings gebruik moet word NIE. Inteendeel, die aangetaste perd moet noukeurig gemonitor word en simptomaties behandel word. Die gebruik van antibiotika lei gewoonlik tot 'n verhoogde risiko vir komplikasies van verwurgings en dit beïnvloed die ontwikkeling van immuniteit, waardeur die verloop van die infeksie verleng word.
Simptomatiese behandelings sluit streng rus in, die voorsiening van 'n sagte rantsoen (verhoogde gemak tydens sluk), vitamienaanvulling en die gebruik van nie-steroïdale anti-inflammatoriese middels, soos nodig, om gemak te verhoog en om die waterverbruik en eetlus te verhoog.
Dit is belangrik om die ontwikkeling en rypwording van absesse aan te moedig wat in die keel en onder die kakebeen geïdentifiseer word. 'N Algemene wanopvatting dui daarop dat absesontwikkeling deur antibiotika gebruik moet word. Die vinnigste herstel kan verwag word vir die perde waarin 'n abses ontwikkel en gebars word om deur die vel (of intern in die keel) te dreineer.
Alhoewel sommige perde meer as een abses ontwikkel voordat hulle die infeksie oplos (deur die ontwikkeling van immuniteit), is daar in die meeste gevalle 'n breuk van 'n enkele abses nodig voordat die herstelfase volg. Die gebruik van antibiotika beïnvloed beslis die rypwording van absesse en die ontwikkeling van immuniteit. Abscess-rypwording kan die beste bewerkstellig word deur warm kompressies wat teen die aangetaste gebied gehou word. U veearts weet wanneer om die dreinering van 'n abses (lansering) te vergemaklik en kan ook sy / haar besluit op die ultrasonografiese voorkoms van die volwasse abses baseer.
In ingewikkelde of atipiese verwurgings word die gebruik van penisillien gewoonlik aangedui. Inwendige absesse (metastatiese strange) op afgeleë terreine het 'n ongunstige prognose en moet met langdurige antibiotika-inspuitings behandel word.
Behandeling van immuun-gemedieerde komplikasies (purpura hemorrhagica, myositis, hartreëlmatigheid en niersiekte) waarborg gewoonlik die gebruik van steroïede saam met antibiotika.
Penisillien word gewoonlik toegedien aan jong veulens wat met strangels geraak word.
Dit is gewoonlik nodig om 'n spesiale buis (tracheotomie) in die windpyp in te plaas om die perde wat baie groot absesse naby die larinks ontwikkel, in die asemhaling en asemhaling te voorkom.
Erge infeksie van die gutturale sakke kan chirurgiese dreinering noodsaak.
Alhoewel entstof teen vreemdelinge al baie jare beskikbaar is, is daar nog nooit bewys dat inenting doeltreffend is vir die voorkoming van hierdie siekte nie. Sommige entstowwe word via binnespierse inspuiting toegedien, en ander word via intranasale bespuiting toegedien. Inenting teen intramuskulêre verwurgings veroorsaak dikwels swelling op die plek van inspuiting.
Alle nuwe perde moet as moontlike draers van die vreemdelinge beskou word. As dit bedoel is om 'n nuwe perd in 'n perseel in te stel waarop daar nooit 'n verwurging van die perde by die perde is nie, moet die nuwe perd noukeurig ondersoek word na aanleiding van bewyse van die vreemde stamme, en dan apart van die kudde gehou word totdat die risiko vir die verwurging ongeldig is. Kwarantyn is veral belangrik as die nuwe perd vanaf 'n verkoopskuur of uit 'n skuur met 'n onbekende of onsekere geskiedenis van die vreemde voorkoms gebring word. U veearts sal óf die maagpakkies van die nuwe perd (met behulp van 'n endoskoop) ondersoek, óf die keel kweek met 'n lang bakteriologiese kweekstaaf.
As 'n perd na 'n nuwe skuur geneem word, waar die risiko vir verwurging nie bekend is nie, kan die perd vroegtydig ingeënt word. Dit is belangrik om daarop te let dat alle inentingsprotokolle etlike weke duur voordat enige immuniteit sigbaar sal wees. Inenting teen vreemdelinge is in die reël egter nie effektief nie.
In hierdie omstandigheid is dit moontlik nie moontlik om vryheid van risiko te bied nie. Die perdeienaar moet besef dat verwurging selde permanente beserings of dood veroorsaak. Alhoewel die siekte ongerieflik is omdat dit rus en spesiale aandag verg, is ernstige komplikasies nie algemeen nie.
Daar is niks bekend wat verwurging kan voorkom wanneer 'n nie-immuun perd deur 'n besmette omgewing uitgedaag word nie. Op dieselfde manier is daar niks (selfs nie antibiotika nie) bekend wat ernstige komplikasies of die ontwikkeling van atipiese strange onder dieselfde toestande kan voorkom. Die nuwe perd in 'n potensieel besmette omgewing moet noukeurig gemonitor word, en as daar simptome opduik, moet u dadelik veeartsenykundige aandag kry.
As die besmette perd besmet is, moet die omgewing noukeurig skoongemaak word. Die effektiefste ontsmettingsmiddels vir hierdie doel is: fenol (1: 200), povidonjodium, chloorheksidien, glukonaat en gluteraldehied. In teenstelling met die algemene opvatting, oorlewing van Streptococcus equi equi in die omgewing is nie lank lewe nie. Die organisme kan beter oorleef as dit toegelaat word om in pus en uitlaat te bly, maar meestal sterf dit as dit uitdroog.