Vergulde Kanaänitiese godheid - Inligting
Vergulde Kanaänitiese godheid
Ons redakteurs gaan na wat u ingedien het, en bepaal of hulle die artikel moet hersien.
Moloch, ook gespel Molech, 'n Kanaänitiese god wat in Bybelse bronne verband hou met die beoefening van kinderoffers. Die naam kom van die kombinasie van die konsonante van die Hebreeus meleg ("Koning") met die vokale van boshet ("Skaamte"), waarvan laasgenoemde dikwels in die Ou Testament gebruik word as 'n variantnaam vir die populêre god Baal ("Here").
In die Hebreeuse Bybel word Moloch voorgestel as 'n vreemde god wat soms onwettig 'n plek in die aanbidding van Israel gekry het as gevolg van die sinkretistiese beleid van sekere afvallige konings. Die wette wat God deur Moses gegee het, het die Jode uitdruklik verbied om te doen wat in Egipte of in Kanaän gedoen is. "Jy mag nie een van jou kinders gee om hulle met vuur aan Moloch te wy nie, en die Naam van jou God te ontheilig" (Levitikus 18:21). Tog word berig dat konings soos Agas (2 Konings 16: 3) en Manasse (2 Konings 21: 6), wat deur die Assiriërs beïnvloed is, Moloch aanbid het op die heuwel van Tofet, buite die mure van Jerusalem. Hierdie terrein het floreer onder die seun van Manasse, koning Amon, maar is vernietig tydens die regering van Josia, die hervormer. "En hy het Tofet verontreinig, wat in die dal van die seuns van Hinnom lê, sodat niemand sy seun of sy dogter as brandoffer aan Moloch kan verbrand nie" (2 Konings 23:10).
Die redakteurs van Encyclopaedia Britannica Hierdie artikel is onlangs hersien en bygewerk deur Adam Augustyn, besturende redakteur, verwysingsinhoud.
Vergulde Kanaänitiese Godheid - Geskiedenis
Die afstammelinge van Kanaän. Hulle eerste woning was in die land Kanaän, waar hulle baie vermeerder het, en deur handel en oorlog groot rykdom verkry het, en kolonies uitgestuur het oor die eilande en kus van die Middellandse See. Toe die maat van hulle afgodery en gruwels afgehandel is, het God hulle land oorgegee in die hande van die Israeliete, wat dit onder Josua verower het. Sien die vorige artikel. Die volgende is die belangrikste stamme wat genoem word.
1. Die HIVITES woon in die noordelike deel van die land, aan die voet van die berg Hermon, of Anti-Libanon, volgens Josua 11: 3, waar dit verband hou dat hulle, saam met die verenigde magte van die noorde van Kanaän, verslaan is deur Joshua. Hulle was egter nie heeltemal uit hul besittings verdryf nie, Jud 3: 3 2Sa 24: 7 1 Konings 9:20. Daar was ook Hiviete in die middel van Palestina, Genesis 34: 2 Josua 19: 1,7 11:19.
2. Die KANANSE het in beperkte sin gedeeltelik die vlaktes aan die kus van die Middellandse See bewoon, Numeri 13:29 Josua 11: 3.
3. Die MEISJES het tussen die Kanaäniete en die Jebusiete gewoon, soos uit die volgorde waarin hulle in Josua 24:11 genoem word, afgelei kan word.
4. Die JEBUSITE het die heuwel rondom Jerusalem en die stad self gehad, waarvan die ou naam Jebus was, Josua 15: 8,63 18:28. Die Benjaminiete, aan wie hierdie streek toegewys is, het die Jebusiete nie verdryf nie, Judas 1:21. Dawid het eers die vesting van Jebus verower, 2 Samuel 5: 6.
5. Die AMORITEIT bewoon, in Abraham se tyd, die gebied suid van Jerusalem, aan die westekant van die Dooie See, Genesis 14: 7. Later versprei hulle hulself oor die hele bergagtige land wat die suidoostelike deel van Kanaän vorm, en wat van hulle die 'berg van die Amoriete' genoem word, en daarna die 'berg van Judea'
De 1: 19,20 Numeri 13:29 Josua 11: 3. Aan die oostekant van die Jordaan het hulle ook voor die tyd van Moses twee koninkryke gestig, die van Basan in die noorde, en 'n ander, wat eers deur die Jabbok begrens is, in die suide. Maar onder Sihon het hulle die Jabbok oorgesteek en van die Ammoniete en Moabiete die hele land tussen die Jabbok en die Arnon geneem, sodat hierdie laasgenoemde stroom nou die suidelike grens van die Amoriete geword het, Numeri 21: 13,14,16,26 32: 33,39 De 4: 46,47 31: 4. Hierdie laaste traktaat wat die Israeliete in besit geneem het ná hul oorwinning oor Sihon. Sien AMORITE.
6. Die HITTITES, of kinders van Heth, volgens die verslag van die spioene, Numeri 1:29, het tussen die Amoriete gewoon in die bergagtige gebied van die suide, daarna die "berg van Juda" genoem. In die tyd van Abraham het hulle Hebron besit en die aartsvader het die grot van Machpelah as 'n graf van hulle gekoop, Genesis 23: 1-20 25: 9,10. Nadat die Israeliete Kanaän binnegegaan het, het die Hetiete blykbaar verder noordwaarts beweeg. Die land rondom Bet -el word 'die land van die Hetiete' genoem, Judas 1:26. Sien HITTITES.
7. Die PERIZZITES is in verskillende dele van Kanaän gevind. Die naam beteken inwoners van die vlaktes, van hul oorspronklike woning. Volgens Genesis 13: 7 het hulle by die Kanaäniete gewoon, tussen Bet -el en Ai en volgens Genesis 34:30, in die omgewing van Sigem. Sien PERIZZITES.
Behalwe hierdie sewe stamme, was daar verskeie ander van dieselfde ouerskap wat noord van Kanaän gewoon het. Dit was die Arkiete, Arvadiete, Hamatiete en Semariete. Daar was ook verskeie ander stamme van uiteenlopende oorsprong binne die grense van Kanaän, vernietig deur die Israeliete soos die Anakim, die Amalekiete en die Refaïm van reuse.
Die "Kanaäniete", onderskei van die Amalekiete, die Anakim en die Refaïm, was "bewoners in die laaglande" (Numeri 13:29), die groot vlaktes en valleie, die rykste en belangrikste dele van Palestina. Tirus en Sidon, hulle beroemde stede, was die sentrums van groot kommersiële bedrywighede en daarom het die naam "Kanaäniete" 'n "handelaar" of "handelaar" beteken (Job 41: 6 Spreuke 31:24, lit. "Kanaäniete" Comp. Sefanja 1:11 Eseg. 17: 4). Die naam "Kanaäniet" word ook soms gebruik om die nie-Israelitiese inwoners van die land in die algemeen aan te dui (Genesis 12: 6 Numeri 21: 3 Rigters 1:10).
Die Israeliete, toe hulle na die beloofde land gelei is, het die opdrag gekry om die nageslag van Kanaän te vernietig en dit toe te besit (Eksodus 23:23 Numeri 33:52, 53 Deuteronomium 20:16, 17). Dit sou "klein en klein" gedoen word, sodat die wilde diere van die veld nie sou toeneem nie (Eksodus 23:29 Deuteronomium 7:22, 23). Die geskiedenis van hierdie oorwinningsoorloë word in die boek Josua gegee. Die uitwissing van hierdie stamme is egter nooit ten volle uitgevoer nie. Jerusalem is eers in die tyd van Dawid ingeneem (2 Samuel 5: 6, 7). In die dae van Salomo is diensplig vereis van die fragmente van die stamme wat nog in die land oorbly (1 Konings 9:20, 21). Selfs na die terugkeer uit ballingskap is daar nog oorlewendes van vyf van die Kanaänitiese stamme in die land gevind.
In die Tell-el-Amarna-tablette word Kanaän aangetref in die vorme van Kinakhna en Kinakhkhi. Onder die naam Kanana verskyn die Kanaäniete op Egiptiese monumente, gedra met 'n pos en helm, onderskei deur die gebruik van spies en spies en die gevegbyl. Hulle is deur die Grieke Fenisiërs genoem en deur die Romeine Poeni. Volgens ras was die Kanaäniete Semities. Hulle was bekend as handelaars en seelui, sowel as vir hul artistieke vaardigheid. Die vernaamste voorwerp van hulle aanbidding was die songod, wat die algemene naam Baäl, 'heer', aangespreek het. Elke plek het sy spesiale Baäl, en die verskillende plaaslike Baäls is saamgevat onder die naam Baäls, "here".
ka'-nan, ka'-nan-its (kena`an Chanaan):
3. Die resultate van onlangse opgrawings
5. Die Israelits -inval
In Genesis 10: 6 word gesê dat Kanaän 'n seun was van Gam en broer van Misraim, of Egipte. Dit dui op die Mosaïese tydperk toe die veroweraars van die XVIIIde en XIXde Egiptiese dinastieë 'n tyd lank Kanaän 'n provinsie van die Egiptiese ryk gemaak het. Onder die farao Meneptah, ten tye van die uittog, het dit opgehou om met Egipte verbind te word, en die Egiptiese garnisoene in die suide van die land is verdryf deur die Filistyne, wat hulle waarskynlik as meesters van die grootste deel daarvan gemaak het, wat veroorsaak het dat die naam van Philistia of Palestina om sinoniem te word met die van Kanaän (sien Sefanja 2: 5). In die Tell el-Amarna Letters word Kanaän Kinakhna en Kinakhkhi geskryf. Laasgenoemde vorm stem ooreen met die Grieks (Chna), 'n naam wat aan Fenisië gegee word (Hecat. Fragments 254 Eusebius, praep. Ev., I0.1 ix.17).
In Numeri 13:29 word die Kanaäniete beskryf as 'woon by die see en langs die Jordaan', dit wil sê in die laaglande van Palestina. Die naam is beperk tot die land wes van die Jordaan (Numeri 33:51 Josua 22: 9), en is veral toegepas op Fenisië (Jesaja 23:11 vergelyk Matteus 15:22). Daarom word Sidon die "eersgeborene" van Kanaän genoem (Genesis 10:15, maar vergelyk Rigters 3: 3), en die Septuaginta vertaal "Kanaäniete" deur "Fenisiërs" en "Kanaän" deur die "land van die Fenisiërs" (Exodus 16:35 Josua 5:12). Kinakhkhi word in dieselfde beperkte sin in die Tell el-Amarna-briewe gebruik, maar dit word ook uitgebrei om Palestina in die algemeen in te sluit. Aan die ander kant noem Seti I 'n stad in die uiterste suide van Palestina op die Egiptiese monumente 'die stad Pa-Kana'na' of 'die Kanaän', wat Conder identifiseer met die moderne Khurbet Kenan naby Hebron. Soos in die Tell el-Amarna-briewe, in die Ou Testament, word Kanaän in uitgebreide sin gebruik om die hele Palestina wes van die Jordaan aan te dui (Genesis 12: 5 Genesis 23: 2, 19 28:01:00 31: 18:00 35:06:00 Genesis 36: 2 Genesis 37: 1 48:07:00 Eksodus 15:15 Numeri 13: 2 Josua 14: 1 Josua 21: 2 Psalm 135: 11). Daar word dus gesê dat Jerusalem met die Amoritiese en Hetitiese stigters uit "die land van die Kanaäniete" was (Esegiël 16: 3), en Jesaja 19:18 terme Hebreeus, wat deur die Israeliete met die Fenisiërs gedeel is en blykbaar ook die Amoriete, "die taal van Caaan." Jabin word in Rigters 4: 2, 23, 24 'die koning van Kanaän' genoem, maar of die naam hier in 'n beperkte of uitgebreide sin gebruik word, is onseker.
Aangesien die Fenisiërs bekend was as handelaars, is die veronderstelling dat die naam 'Kanaäniet' 'n sinoniem is van 'handelaar' in sekere gedeeltes van die Ou Testament. Die strewe na handel was egter slegs kenmerkend van die maritieme stede Fenicië, nie van die Kanaänitiese dorpe wat die Israeliete verower het nie. In Jesaja 23:11 moet ons "Kanaän" (as die Septuaginta) in plaas van "handelsstad" (die King James Version) vertaal in Hosea 12: 7 (8), "as, vir Kanaän" (Septuaginta), in plaas van " hy is 'n handelaar "(die King James Version) in Ze 1:11," mense van Kanaän "(Septuaginta), in plaas van" handelaars "(die King James Version), aan die ander kant, lyk dit of" Kanaäniet "verkry het die gevoel van 'handelaar', soos 'Chaldeeër' van 'astroloog', in Jesaja 23: 8 en Spreuke 3: 1: 24, hoewel waarskynlik nie in Sagaria 14:21 en Job 41: 6 (Hebreeus 40:30 ).
3. Die resultate van onlangse opgrawings:
Baie lig is gewerp op die geskiedenis van Kanaän voor die Israelitiese besetting deur onlangse opgrawings, aangevul met die monumente van Babilonië en Egipte. Die Palestina Exploration het die voortou geneem deur sy opgrawings in 1890-92 in Tell el-Hesy, wat die plek van Lachish was, eers onder professor Flinders Petrie en daarna onder dr. Bliss. Professor Petrie het die fondamente van die Palestynse argeologie gelê deur die chronologiese volgorde van die Lachish -erdewerk vas te stel en die oorblyfsels van ses opeenvolgende stede op te spoor, waarvan die vierde deur die Israeliete gestig is. Tussen dit en die vorige stad was 'n laag as, wat die tydperk aandui waarin die stad verlate en onbewoon lê. Die opgrawings by Lachish is gevolg deur ander in Tell es-Safi, die vermeende plek van Gath by Tell Sandahanna, die ou Marissa, 'n kilometer suid van Bet Jibrin, waar interessante oorblyfsels uit die Griekse tydperk gevind is, en in Jerusalem, waar 'n daar is probeer om die stadsmure op te spoor. Naas Lachish was die vrugbaarste opgrawings by Gezer, wat deur mnr. Macalister met wetenskaplike deeglikheid en vaardigheid ondersoek is, en waar 'n groot nekropolis ontdek is asook die oorblyfsels van sewe opeenvolgende nedersettings, waarvan die laaste kom tot in die Seleukide -era, die derde wat ooreenstem met die eerste nedersetting in Lachish. Die twee eerste nedersettings gaan terug na die neolitiese era. Met die derde begin die Semitiese of "Amoritiese" tydperk van Kanaän, brons verskyn, en hoë plekke wat uit monoliete gevorm word, word opgerig en die dood van die dooies word ingestel, terwyl die stede omring word met groot klipmure. Terwyl Macalister by Gezer gewerk het, het Duitse en Oostenrykse ekspedisies onder dr. Schumacher opgrawe by Tell em-Mutesellim, die perseel van Megiddo, en onder dr. Sellin eers by Tell Taanak, die ou Taanach, en daarna in Jericho . By Taanach is spykerskrifttablette van die Mosaïese tydperk gevind in die huis van die goewerneur van die stad in Samaria, en daar is ook spykerskrifttablette van Gezer gevind, maar dit behoort aan die laat Assiriese en Babiloniese tydperke. By Jerigo, op die dak van 'n huis langs die muur van die Kanaänitiese stad, wat deur die Israeliete verwoes is, is 'n aantal kleitablette ontdek om droog te word voordat dit met spykerskriftekens aangebring is. Voordat die briewe geskryf en gestuur is, is die stad egter vasgevang en verbrand. 'N Amerikaanse ekspedisie onder doktor Reisner verken nou Sebastiyeh (Samaria), waar die ruïnes van Agab se paleis met vroeë Hebreeuse inskripsies aan die lig gekom het, asook 'n groot stadsmuur wat in die tyd van Nebukadrezzar gebou is.
Die geskiedenis van Kanaän begin met die paleolitiese tydperk, en paleolitiese werktuie is in die laaglande gevind. Ons eerste kennis van die bevolking dateer uit die neolitiese tydperk. Die neolitiese inwoners van Gezer was van 'n kort statuur (ongeveer 5 voet lank), en het in grotte gewoon-ten minste in die tyd van die eerste prehistoriese nedersetting-en het hul dooies verbrand. Hulle heilige plek was 'n dubbele grot waarmee koppemerkers in die rots verbind was, en hul erdewerk was onbeskof; sommige daarvan was versier met strepe rooi of swart op 'n geel of rooi was. In die tyd van die tweede nedersetting is 'n onbeskofte klipmuur rondom die stad gebou. Die puin van die twee neolitiese nedersettings is tot 12 voet diep, wat 'n lang opeenhopingsperiode impliseer.
Die neolitiese bevolking is opgevolg deur 'n Semitiese tipe, wat die gebruik van metaal bekendgestel het en sy dooies begrawe het. Die naam Amoriet is daaraan gegee, dit is die naam waaronder die Semitiese bevolking van Kanaän aan die Babiloniërs bekend was. Gezer was omring deur 'n groot klipmuur wat deur baksteen torings in Lachis gesny is, die Amoritiese muur was van ruwe baksteen, byna 29 voet dik (vergelyk Deuteronomium 1:28). 'N' Hoë plek 'is by Gezer opgerig, bestaande uit 9 monoliete, wat van noord na suid loop, en omring deur 'n platform met groot klippe. Die tweede monoliet is gepoleer deur die soene van die aanbidders wat die sewende van ver af gebring is. Onder die plaveisel van die heiligdom lê die bene van kinders, meer selde van volwassenes, wat geoffer en soms verbrand is, en die oorskot in potte neergelê. Soortgelyke bewyse van menslike opoffering is onder die mure van huise gevind, sowel hier as by Taanach en Megiddo. In die Israelitiese lae word die kosbak en die lamp vir die aansteek van dooies in die ander wêreld behou, maar alle spore van menslike offerande is weg. By Lachish in Israelitiese tye was die bak en die lamp vol sand. Die tweede "Amoritiese" stad by Gezer het 'n lang bestaan ​​gehad. Die hoë plek is vergroot, en 'n Egiptenaar van die ouderdom van die XIIde Dinastie is begrawe in sy gebied. Egiptiese skarabeeën van die XIIde en XIIIde dinastieë word nou ontmoet. Dit gee plek aan skarabies uit die Hyksos -tydperk, en uiteindelik aan dié van die XVIIIde dinastie (1600 v.C.). Hetitiese geverfde erdewerk van Cappadociaanse tipe word ook aangetref in die latere puin van die stad, sowel as seëlsilinders van die Babiloniese patroon.
Intussen het Kanaän 'n tyd lank deel uitgemaak van die Babiloniese ryk. Gudea, onderkoning van Lagas onder die konings van die dinastie van Ur (2500 v.C.), het 'kalksteen' uit die 'land van die Amoriete', albaster van die berg Libanon, sederbalke van Amanus en goudstof uit die woestyn tussen Palestina en Egipte. 'N Kadastrale opname is ongeveer dieselfde tyd opgestel deur Uru-malik,' die goewerneur van die land van die Amoriete ', die naam waarmee Sirië en Kanaän aan die Babiloniërs bekend was, en kolonies van' Amoriete 'wat handel dryf, gevestig is in die stede van Babilonië. Na die val van die Dinastie van Ur, is Babilonië self verower deur die Amoriete wat die dinastie gestig het waartoe Khammurabi, die Amraphel van Genesis 14: 1, behoort het (kyk HAMMURABI). In 'n inskripsie wat naby Diarbekir gevind is, is die enigste titel wat Khammu-rabi gegee is, "koning van die land van die Amoriete." Babilonies het nou die amptelike, literêre en kommersiële taal van Kanaän geword, en daar is skole gestig waarin die spykerskrif geleer word. Die Kanaänitiese kultuur het heeltemal Babilonies geword, selfs die teologie en gode was afkomstig van Babilonië. Die beroemde regskode van Khammu-rabi (kyk HAMMURABI, CODE OF) is in Kanaän toegepas soos in ander dele van die ryk, en spore van die bepalings daarvan word gevind in genl Abram se aanneming van sy slaaf Eliezer, Sarai se optrede teenoor Hagar, en Rebekka se ontvangs van 'n bruidskat van die vader van die bruidegom is voorbeelde hiervan. So ook was die verkoop van die grot van Machpelah in ooreenstemming met die Babiloniese regsvorme van die Khammu-rabi-tydperk. Die klein konings van Kanaän het hulde gebring aan hul Babiloniese suzerein, en Babiloniese amptenare en 'handelsreisigers' (damgari) het die land gereeld besoek.
Ons moet aan hierdie tydperk die grondlegging van Jerusalem toeskryf, wat 'n Babiloniese naam dra (Uru-Salim, 'die stad Salim'), en die pad na die nafta-bronne van die Dooie See beveel. Bitumen was een van die belangrikste artikels in die Babiloniese handel vanweë die indiensneming daarvan vir bou- en beligtingsdoeleindes, en dit was blykbaar 'n regeringsmonopolie. Die opstand van die Kanaänitiese vorste in die distrik nafta (Genesis 14) was dus ernstig genoeg om 'n aansienlike krag te vereis om dit te onderdruk.
Die Amoritiese dinastie in Babilonië is omvergewerp deur 'n Hetitiese inval, en die Babiloniese gesag in Kanaän het tot 'n einde gekom, hoewel die invloed van die Babiloniese kultuur onverminderd voortgeduur het. In die noorde was die Hetiete oorheersend in die Suide, waar die Egiptiese invloed sedert die ouderdom van die XIIde Dinastie sterk was, het die Hyksos -verowering van Egipte Palestina met die Delta verenig. Die Hyksos -konings dra Kanaänitiese name, en hul inval in Egipte vorm waarskynlik deel van die algemene beweging wat gelei het tot die stigting van 'n 'Amoritiese' dinastie in Babilonië.Egipte het nou 'n geliefde van Kanaän geword, met sy hoofstad gevolglik naby die Asiatiese grens. Een van die Hyksos-konings dra die kenmerkende Kanaänitiese naam van Jacob-el, geskryf op dieselfde manier as op Babiloniese tablette van die ouderdom van Khammu-rabi, en 'n gelyknamige plek word deur Thothmes III genoem as bestaande in die suide van Palestina
Die Farao's van die XVIIIde Dinastie het die Hyksos verdryf en Palestina en Sirië verower. Ongeveer 200 jaar lank was Kanaän 'n Egiptiese provinsie. Met die Egiptiese verowering kom die geskiedenis van die tweede Amoritiese stad by Gezer tot 'n einde. Die ou muur is gedeeltelik verwoes, ongetwyfeld deur Thothmes III (ongeveer 1480 v.C.). 'N Derde Amoritiese stad het nou grootgeword, met 'n groter en sterker muur, 14 voet dik. Die huise wat op die torings van die eerste muur gebou is, was gevul met skarabeeën en ander oorblyfsels van die bewind van Amon-hotep III (1440 v.C.). By Lachish was die ruïnes van die derde stad vol soortgelyke oorblyfsels, en onder hulle was 'n spykerskrifttafel wat verwys na 'n goewerneur van Lachish wat in die Tell el-Amarna-briewe genoem word. By Taanach is spykerskrifte van dieselfde ouderdom ontdek wat deur Kanaäniete aan mekaar geskryf is, maar almal in die Babiloniese skrif en taal.
In die Tell el-Amarna-briewe het ons 'n prentjie van Kanaän op die oomblik toe die Asiatiese ryk van Egipte besig was om te breek deur die godsdienstige en sosiale probleme wat die heerskappy van Amon-hotep IV was. Die Hetiete het dit in die noorde in die suide van Kanaän aangeval. Die klein konings en goewerneurs het buitelandse troepe in hul loon gehad waarmee hulle die een teen die ander geveg het en hul huursoldate het hul trou van die een betaalmeester na die ander oorgeplaas, of die stad wat hulle verloof was om te verdedig, oorgeneem. Hetiete, Mitanniërs uit Mesopotamië en ander buitelanders verskyn as goewerneurs van die dorpe, die Egiptiese regering was te swak om hulle af te sit en was tevrede as hulle hulself as lojaal beveel. Soms het die Kanaänitiese vorste soms met die Assiriërs teen hul Egiptiese meesters geïntrigeer by die Mitanniërs van "Aram-Naharaim" of die Hetiete van Cappadocia. Die troepe wat deur die Egiptiese Farao gestuur is, was onvoldoende om die opstand te onderdruk, en die gesag van die Egiptiese kommissarisse het al hoe minder geword. Uiteindelik was die koning van die Amoriete genoodsaak om openlik oor te gaan na die Hetitiese koning, en Kanaän was verlore vir die Farao's.
Gaza en die naburige dorpe het egter steeds in hul hande gebly, en met die herstel van die Egiptiese mag onder die XIXde Dinastie het Seti I weer 'n optog na Kanaän geneem en dit weer tot onderdanigheid teruggebring. Ten spyte van die Hetitiese aanvalle, erken die land aan weerskante van die Jordaan die heerskappy van Seti en sy seun Ramses II, en in die 21ste jaar van laasgenoemde farao het die lang oorlog met die Hetiete tot 'n einde gekom, 'n verdrag aangegaan wat die Egiptiese grens, redelik waar die Israelitiese grens daarna gehardloop het. 'N Werk, bekend as The Travels of the Mohar, wat die ongeluk van 'n toeris in Kanaän beledig, gee 'n beeld van Kanaän in die dae van Ramses II. Met die dood van Ramses II het die Egiptiese bewind in Palestina uiteindelik tot 'n einde gekom. Die Filistyne het die Egiptiese garnisoene verdryf uit die stede wat die militêre pad deur Kanaän beveel het, en die lang oorlog met die Hetiete het die binnelandse dorpe uitgeput, sodat hulle slegs 'n swak weerstand gebied het teen die Israeliete wat hulle kort daarna aanval. Die Egiptenare het egter nooit afstand gedoen van hul aanspraak om meesters van Kanaän te wees nie, en toe die mag van die Filistyne deur Dawid omvergewerp is, vind ons dat die Egiptiese koning weer noordwaarts marsjeer en Gezer verower (1 Konings 9:16). Intussen het die land in 'n groot mate Israeliet geword. In die vroeëre dae van die Israelitiese inval was die Kanaänitiese dorpe vernietig en die mense het later vermoor, en die twee mense trou, en 'n gemengde ras was die gevolg. Die portrette wat die name van die plekke wat deur Shishak in die suide van Palestina geneem is, vergesel, het Amoritiese kenmerke, en die moderne sameswering van Palestina is Kanaänities eerder as Joods.
Die Kanaänitiese kultuur was gebaseer op die van Babilonië en begin met die gebruik van koper en brons. Toe Kanaän 'n Babiloniese provinsie word, het dit natuurlik deelgeneem aan die beskawing van die heersende mag. Die godsdienstige oortuigings en gode van Babilonië was bo -op die van die primitiewe Kanaäniete. Die plaaslike Baäl of 'heer' van die grond het plek gemaak vir die 'heer van die hemel', die songod van die Babiloniërs. Die 'hoë plek' het geleidelik 'n tempel geword wat op 'n Babiloniese manier gebou is. Die heilige klip, wat eens die hoogste doel van die Kanaänitiese aanbidding was, is omskep in 'n Beth-el of heiligdom van 'n inwonende god. Die gode en godinne van Babilon het na Kanaänse plekke gemigreer, hul name gekry van Nebo of Nin-ip Hadad het Amurru geword "die Amoritiese god", Ishtar het na Ashtoreth oorgegaan, en Asirtu, die vroulike eweknie van Asir, die nasionale god van Assirië, het Ashera geword, terwyl haar heiligdom, wat in Assirië 'n tempel was, in Kanaän geïdentifiseer is met die ou fetisj van 'n regop klip of hout. Maar menslike offerande, en veral die opoffering van die eersgebore seun, waarvan ons min spore in Babilonië vind, word steeds onverminderd beoefen totdat, soos ons uit die opgrawings leer, die Israelitiese verowering onderdruk het. Die menslike slagoffer is ook afwesig van die latere offertariewe van Kartago en Marseille, en die plek daarvan word deur die ram ingeneem. Volgens hierdie tariewe was die offerandes en offerandes van twee soorte, die zau'at of sondeoffer en die offer of dankoffer. Die sondoffer is geheel en al aan die god gegee, 'n deel van die dankoffer sou deur die offer geneem word. Voëls wat nie as sondeoffer toegelaat is nie, kan 'n dankoffer wees. Behalwe die offers, was daar ook graanoffers, wyn, vrugte en olie.
Hoe primitief Kanaänitiese kuns was, kan gesien word uit die onbeskofte beeldhouwerke in die Wadi el-Kana naby Tirus. Onder Babiloniese invloed het dit vinnig ontwikkel. Onder die Kanaänitiese buit wat deur Thothmes III gevang is, was tafels, stoele en stokke van sederhout en ebbehout met goud of eenvoudig vergulde, ryk geborduurde gewade, waens gejaag met silwer, ystertentpale met edelgesteentes, "bakke met bokke se kop daarop , en een met 'n leeukop, die afwerking van die land Zahi "(die Fenisiese kus), yster pantser met goue inlegsel, en ringe van goud en silwer wat as geld gebruik is. By Taanach is goue en silwer ornamente gevind met 'n hoë artistieke verdienste. Vir die Israeliete, vars uit die woestyn, sou die lewe van die welgestelde Kanaäniete in die uiterste luuks gelyk het.
Die posisie van Kanaän het dit die ontmoetingsplek gemaak van die kommersiële roetes van die antieke wêreld. Die vloot van die Feniciese stede word gevier in die Tell el-Amarna-briewe, en dit is waarskynlik dat hulle reeds met die pershandel besig was. Die binnelandse dorpe Kanaän was nie net afhanklik van die landbou nie, maar ook van 'n vervoer: karavane sowel as 'kommersiële reisigers' (damgari) kom uit Cappadocia, Babilonië en Egipte na hulle toe. Brons, silwer, lood en geverfde ware is uit Klein -Asië gebring, tesame met perde is nafta na Babilonië uitgevoer in ruil vir geborduurde koper uit Ciprus, ryk vaartuie van edelmetale uit Kreta en koring uit Egipte. Baltiese amber is gevind in Lachish, waar 'n oond met ysterslak, wat in die derde Amoritiese stad ontdek is, toon dat die inheemse yster voor die tyd van die Israelitiese verowering gewerk is. Die vervaardiging van glas gaan terug na dieselfde tydperk. Reeds in 2500 v.C. is albast en kalksteen uit die steengroewe van die Libanon na Babilonië gestuur.
Lank voor die ouderdom van Abraham het die Babiloniese seëlsilinder bekend geword en in Sirië en Kanaän nageboots. Maar eers nadat Kanaän onder die Khammu-rabi-dinastie 'n Babiloniese provinsie gemaak is, is die spykerskrifstelsel saam met die Babiloniese taal en letterkunde ingevoer. Voortaan is skole gestig en biblioteke of argiefkamers opgerig waar die vreemde taal en sy ingewikkelde lettergreep geleer en geberg kon word. In die Mosaïese tydperk toon die Taanach-tablette dat die inwoners van 'n klein plattelandse dorp in die vreemde taal en skrif met mekaar kan ooreenstem, en twee van die Tell el-Amarna-briewe is van 'n Kanaänitiese dame. Die amptelike kennisgewings van die naam waarmee elke jaar in Babilonië bekend was, is na Kanaän gestuur soos na ander provinsies van die Babiloniese ryk in die spykerskrif, een hiervan, gedateer in die bewind van Khammurabi se opvolger, is in Libanon gevind.
H. Vincent, Canaan d'apres l'exploration recente, 1907 GA Smith, Historical Geography of the Holy Land, 1894 Publikasies van die Palestine Exploration Fund E. Sellin, Tell Ta`annek en Eine Nachlese auf dem Tell Ta`annek, 1904 -5 Schumacher, Tell Mutesellim, 1909 Thiersch, Die neueren Ausgrabungen in Palestina, 1908.
Sien verder ARKITE ARVADITES BAAL GIRGASHITE HITTITES HIVITE JEBUSITE KADMONITE KENIZZITE PALESTINE PERIZZITE REPHAIM SINITES TEMAN.
3669a. Kenaani - bewoon. van Kanaän
. 3669, 3669a. Kenaani. 3669b. bewoon. van Kanaän. Transliterasie: Kenaani Short
Definisie: Kanaäniete. Woord Oorsprong uit Kenaan Definisie bew. .
/hebrew/3669a.htm - 5k
6786. Tsemari - 'n Kanaänitiese volk
. Zemariet. Verhoor uit 'n ongebruikte naam van 'n plek in Palestina, 'n Tsemariet of tak
van die Kanaäniete - Zemariet. 6785, 6786. Tsemari. 6787. .
/hebrew/6786.htm - 6k
3669. Kna 'aniy - bew. van Kanaän
. Patrial by Kna 'an 'n Kenaaniet of inwoner van Kenaan by implikasie, 'n pedler
(die Kanaäniete staan ​​vir hul bure die Ismaeliete, wat gelei het .
/hebrew/3669.htm - 5k
Hoe die Kanaäniete Het die Israeliete twintig jaar onder slawerny gebring .
. HOOFSTUK 5. Hoe Die Kanaäniete Die Israeliete twintig jaar lank onder slawerny gebring
Waarna hulle afgelewer is deur Barak en Debora, wat oor hulle geheers het .
/. /josephus/die oudhede van die Jode/hoofstuk 5 hoe die Kanaäniete.htm
Hoe Moses 'n paar mense gestuur het om die land van die .
. Van die uittog uit Egipte, tot die verwerping van daardie generasie. HOOFSTUK 14. Hoe
Moses het 'n paar mense gestuur om die land te ontdek Kanaäniete. HOOFSTUK 14. .
/. /josephus/die oudhede van die Jode/hoofstuk 14 hoe moses gestuur.htm
Stryd van die Hebreërs met die Kanaäniete Sonder toestemming
. Van die verwerping van daardie generasie tot die dood van Moses. HOOFSTUK 1. Veg
Van Die Hebreërs Met Die Kanaäniete Sonder die toestemming. .
/. /josephus/die oudhede van die Jode/hoofstuk 1 -stryd van die.htm
Hoe David beleg na Jerusalem gelê het en toe Hy die stad ingeneem het .
. HOOFSTUK 3. Hoe David beleër het na Jerusalem en toe hy die stad inneem, het Hy
Gooi Die Kanaäniete Daaruit en in die Jode gebring om daarin te woon. .
/. /josephus/die oudhede van die Jode/hoofstuk 3 hoe David gelê.htm
Hoe die lande waaruit die Kanaäniete is geskors, was gewees .
. II. Tweede konferensie van Abt Moses. Hoofstuk XXIV. Hoe die lande waaruit die
Kanaäniete verdryf is, is aan die saad van Sem toegewys. .
/. /cassian /die werke van john cassian /hoofstuk xxiv hoe die lands.htm
Hoe Salomo die stad Jerusalem versterk en groot gebou het .
. HOOFSTUK 6. Hoe Salomo die stad Jerusalem versterk en groot stede bou
En hoe hy 'n paar daarvan gebring het Kanaäniete In onderwerping, en vermaak .
/. /josephus/die oudhede van die Jode/hoofstuk 6 hoe salomo versterk het.htm
Moses is van die berg Sinai verwyder en die mense na die .
. Daardie generasie. HOOFSTUK 13. Moses is van die berg Sinai verwyder en gelei
Die mense na die grense van die Kanaäniete. N bietjie .
/. /josephus/die oudhede van die Jode/hoofstuk 13 moses verwyder uit.htm
Verowering van Joshua.
. soos mense wat in Palestina saamgedrom het, sewe, die Hetiete, die Girgashiete, die
Perizziete, die Hiviete, die Jebusiete, die Amoriete en die Kanaäniete, was die .
/. /tidwell/die bybel tydperk per periode/hoofstuk viii joshuas conquest.htm
Van die Vloed tot by Abraham
. Uit hierdie nageslag van Gam het die Kanaäniete, die Babiloniërs en die Egiptenare
wat die drie groot beskawings van die oudheid ontwikkel het. .
/. /tidwell/die bybel tydperk vir periode/hoofstuk iii uit die vloed.htm
Boek 5 voetnote
. van sy oorspronklike skrywer Mariba Carina, een so oud soos Alexander die Grote, stel
langs die beroemde inskripsie in Tanger oor die ou Kanaäniete uitgedryf .
/. /josephus/die oudhede van die Jode/boek 5 voetnote.htm
Perizziete (23 voorvalle)
. Genesis 13: 7 En daar was 'n argument tussen die bewaarders van Abram se vee en
die bewaarders van Lot se vee: destyds het die Kanaäniete en Perizzites was .
Hivites (24 voorvalle)
. en om hulle uit daardie land op te lei na 'n goeie en groot land, na 'n land
vloei met melk en heuning na die plek van die Kanaäniete, en die Hetiete .
Verdryf (29 gevalle)
. Josua 16:10 En hulle het die Kanaäniete wat in Geser gewoon het, maar die
Kanaäniete bly onder die Efraimiete tot vandag toe en dien onder huldeblyk. .
/e/expel.htm - 15k
Jebusiete (29 gevalle)
. Konkordansie-jebusiete in meer weergawes (29 gevalle). Genesis 15:21 die Amoriete,
die Kanaäniete, die Girgashiete en die Jebusiete. & quot (WEB KJV DBY WBS NIV). .
Taakwerk (14 gevalle)
. Josua 16:10 En hulle het nie weggery nie Kanaäniete wat in Geser gewoon het, maar die
Kanaäniete bly in die midde van Efraim tot vandag toe en word dienaars .
/t/taskwork.htm - 10k
Taanach (7 voorvalle)
. 'N Sanderige plek, 'n ou koninklike stad van die Kanaäniete, in die suidweste
grens van die vlakte van Esdraelon, 4 myl suid van Megiddo. .
/t/taanach.htm - 12k
Hormah (9 voorvalle)
. sonder Moses. Die Amalekiete en die Kanaäniete afgekom en & quotsmote en
hulle selfs tot by Hormah ontstel (Numeri 14:45). Hierdie .
/h/hormah.htm - 12k
Girgashiete (7 voorvalle)
. Sien NIV). Genesis 15:21 die Amoriete, die Kanaäniete, die Girgashiete,
en die Jebusiete. & quot (WEB KJV DBY WBS NIV). Deuteronomium 7: 1 .
Megiddo (13 voorvalle)
. Plek van troepe, oorspronklik een van die koninklike stede van die Kanaäniete (Josua
12:21), behoort aan die stam van Manasse (Rigters 1:27), maar dit blyk nie .
/m/megiddo.htm - 16k
die Arvadiet, die Semariet en die Hamatiet. Daarna is die gesinne van die Kanaäniete versprei.
(WEB KJV BBE DBY WBS RSV)
Die grens van die Kanaäniete was van Sidon af, terwyl jy in die rigting van Gerar kom, na Gasa terwyl jy na Sodom, Gomorra, Adma en Sebojim, na Lasha gaan.
Genesis 12: 6
En Abram het deur die land gegaan totdat hy by Sigem gekom het, by die heilige boom van More. In daardie tyd het die Kanaäniete nog in die land gewoon.
Genesis 13: 7
En daar was 'n argument tussen die bewaarders van Abram se vee en die bewaarders van Lot se vee: op daardie stadium het die Kanaäniete en Peresiete nog in die land gewoon.
die Amoriete, die Kanaäniete, die Girgasiete en die Jebusiete. "
Genesis 24: 3
Ek sal jou sweer by die HERE, die God van die hemel en die God van die aarde, dat jy vir my seun 'n vrou sal neem uit die dogters van die Kanaäniete onder wie ek woon.
My heer het my laat sweer en gesê: Jy mag vir my seun geen vrou neem uit die dogters van die Kanaäniete in wie se land ek woon nie,
Jakob het vir Simeon en Levi gesê: "Julle het my ontstel om my te ontstel vir die inwoners van die land, tussen die Kanaäniete en die Feresiete. Ek is min in getal. Hulle sal teen my versamel en my slaan, en ek vernietig sal word, ek en my huis. "
Genesis 36: 2
Esau het sy vrou geneem uit die dogters van Kanaän Ada, die dogter van Elon die Hetiet, en Oholibama, die dogter van Ana, die dogter van Sibeon, die Hewiet,
Toe die inwoners van die land, die Kanaäniete, die rou op die vloer van Atad sien, het hulle gesê: "Dit is 'n ernstige rou deur die Egiptenare." Daarom het sy naam Abel Mizraim, wat oorkant die Jordaan lê, genoem.
Eksodus 3: 8
En ek het afgekom om hulle te verlos uit die hand van die Egiptenare en om hulle uit daardie land op te lei na 'n goeie en groot land, na 'n land wat oorloop van melk en heuning na die plek van die Kanaäniete en die Hetiete en Amoriete en Feresiete en Hewiete en Jebusiete.
En ek het gesê: Ek sal julle uit die ellende van Egipte laat optrek na die land van die Kanaäniete en Hetiete en Amoriete en Feresiete en Hewiete en Jebusiete na 'n land wat oorloop van melk en heuning.
Eksodus 13: 5
En dit sal wees as die HERE jou sal bring in die land van die Kanaäniete en Hetiete en Amoriete en Hewiete en Jebusiete wat hy jou vaders met 'n eed beloof het om jou te gee, 'n land wat oorloop van melk en heuning , dat u hierdie diens in hierdie maand sal behou.
En dit sal wees as die HERE jou in die land van die Kanaäniete sal bring, soos hy jou en jou vaders met 'n eed beloof het en dit aan jou gee
Want my Engel sal voor u uit gaan en u na die Amoriete en Hetiete en Feresiete en Kanaäniete, Hewiete en Jebusiete bring; en ek sal hulle uitroei.
En Ek sal die horing voor jou uit stuur wat die Hewiete, die Kanaäniete en Hetiete voor jou uit verdrywe.
(Sien NAS NIV)
Eksodus 33: 2
en Ek sal 'n engel voor jou uit stuur en die Kanaäniete, Amoriete en Hetiete, en Feresiete, Hewiete en Jebusiete verdryf-
(Sien RSV NIV)
Let op wat ek u vandag beveel, kyk, ek verdryf voor u die Amoriet en die Kanaäniet en die Hetiete en die Feresiete en die Hewiete en die Jebusiete.
Die Amalekiete woon in die suide; en die Hetiete en die Jebusiete en die Amoriete woon op die berge; en die Kanaäniete woon by die see en by die kus van die Jordaan.
(Nou het die Amalekiete en die Kanaäniete in die vallei gewoon.) Môre draai julle om en bring julle in die woestyn langs die Rooi See.
Want die Amalekiete en die Kanaäniete is voor julle, en julle sal deur die swaard val; omdat julle van die HERE afgewyk is, sal die HERE nie met julle wees nie.
Toe kom die Amalekiete af, en die Kanaäniete wat op die heuwel gewoon het, en verslaan hulle en maak hulle teleurgesteld tot by Horma.
Numeri 21: 3
Die HERE het na die stem van Israel geluister en die Kanaäniete oorgegee, en hulle het hulle en hulle stede heeltemal verwoes; en die naam van die plek is Horma genoem.
Deuteronomium 1: 7
draai om en gaan na die heuwel van die Amoriete, en na al die plekke daar naby, in die Araba, op die heuwel en in die laagland en in die suide en by die see, land van die Kanaäniete en Libanon, tot by die groot rivier, die rivier die Eufraat.
Deuteronomium 7: 1
As die HERE jou God jou in die land sal bring waarheen jy gaan om dit in besit te neem, en baie nasies voor jou, die Hetiete, en die Girgasiete, en die Amoriete, en die Kanaäniete en Feresiete en Hewiete uitgedryf het, en die Jebusiete, sewe nasies groter en magtiger as jy
Is hulle nie oorkant die Jordaan, agter die sonondergang nie, in die land van die Kanaäniete wat in die Araba woon, teenoor Gilgal, langs die eike van More?
Maar jy sal hulle heeltemal vernietig, naamlik die Hetiete en die Amoriete, die Kanaäniete en Feresiete, die Hewiete en die Jebusiete soos die HERE jou God jou beveel het:
En Josua sê: Hieraan sal julle weet dat die lewende God onder julle is, en dat hy sonder twyfel die Kanaäniete en Hetiete en Hewiete en Feresiete en Girgasiete en Amoriete voor julle uit sal verdrywe. en die Jebusiete.
Josua 5: 1
Dit gebeur toe al die konings van die Amoriete wat oorkant die Jordaan wes was, en al die konings van die Kanaäniete wat by die see was, hoor dat die HERE die waters van die Jordaan laat opdroog het voor die kinders van Israel , totdat ons verbygegaan het, dat hulle hart gesmelt het, en daar was geen gees meer in hulle nie, vanweë die kinders van Israel.
Josua 7: 9
Want die Kanaäniete en al die inwoners van die land sal daarvan hoor en ons omsingel en ons naam van die aarde afsny. Wat sal jy doen vir jou wonderlike naam? "
Josua 9: 1
En toe ons die nuus hiervan hoor, het al die konings aan die westekant van die Jordaan, in die heuwel en in die laaglande en by die Groot See voor Libanon, die Hetiete en die Amoriete, die Kanaäniete, die Peresiete, die Hiviete en die Jebusiete,
Josua 11: 3
En vir die Kanaäniete in die ooste en in die weste, en die Amoriete en Hetiete en Feresiete en Jebusiete op die gebergte en die Hewiete onder Hermon in die land Mispa.
Josua 12: 8
In die berge en in die valleie en op die vlaktes en in die fonteine ​​en in die wildernis en in die suidelike gebied van die Hetiete, die Amoriete en die Kanaäniete, die Feresiete, die Hewiete en die Jebusiete:
Josua 13: 3
van die Shihor af wat voor Egipte lê, tot by die grens van Ekron in die noorde, wat vir die Kanaäniete die vyf leërs van die Filistyne, die Gasiete, en die Asdodiete, die Ashkeloniete, die Gittiete en die Ekroniete ook die Avvim gereken het,
Josua 13: 4
in die suide die hele land van die Kanaäniete en Meara wat aan die Sidoniërs behoort, aan Afek, tot by die grens van die Amoriete
Hulle het die Kanaäniete wat in Geser gewoon het, nie verdryf nie, maar die Kanaäniete het tot vandag toe in die middel van Efraim gewoon en dienaars geword om dwangarbeid te verrig.
Tog kon die kinders van Manasse nie die inwoners van die stede verdryf nie, maar die Kanaäniete sou in daardie land woon.
Toe die kinders van Israel sterk geword het, het hulle die Kanaäniete op dwangarbeid geplaas en hulle nie heeltemal verdryf nie.
Die kinders van Josef het gesê: "Die heuwel is nie genoeg vir ons nie. Al die Kanaäniete wat in die dal woon, het ysterwaens, die wat in Bet -Shean en sy stede is, sowel as die wat in die vallei is. van Jisreël. "
maar die heuwel sal aan jou behoort. Alhoewel dit 'n bos is, moet jy dit afkap, en die grootste deel daarvan sal aan jou behoort, want jy sal die Kanaäniete verdryf, alhoewel hulle ysterwaens het en sterk is. "
En jy het deur die Jordaan getrek en by Jerigo aangekom; jou hand.
Rigters 1: 1
Dit het gebeur na die dood van Josua, die kinders van Israel het die HERE gevra en gesê: Wie moet vir ons eerste optrek teen die Kanaäniete om teen hulle te veg?
Rigters 1: 3
Juda het vir sy broer Simeon gesê: "Kom saam met my in my lot, dat ons teen die Kanaäniete kan veg, en ek sal ook saam met u in u lot gaan." Simeon het dus saam met hom gegaan.
Rigters 1: 4
Juda het opgetrek en die HERE het die Kanaäniete en Feresiete in hulle hand gegee; en hulle het hulle tien duisend man in Besek verslaan.
Rigters 1: 5
Hulle het Adoni-Bezek in Bezek gevind, en hulle het teen hom geveg en die Kanaäniete en Feresiete verslaan.
Rigters 1: 9
Daarna het die kinders van Juda afgegaan om te veg teen die Kanaäniete wat in die gebergte en in die Suide en in die laagland gewoon het.
Juda het gekant teen die Kanaäniete wat in Hebron gewoon het (nou was die naam van Hebron voorheen Kirjat Arba) en hulle het Sesai en Ahiman en Talmai getref.
Juda het saam met sy broer Simeon gegaan, en hulle het die Kanaäniete wat Sefat bewoon het, getref en dit heeltemal vernietig. Die naam van die stad is Hormah genoem.
Manasse het nie die inwoners van Bet -Shean en sy onderhorige plekke, of van Taanach en sy stede, of die inwoners van Dor en sy stede, of die inwoners van Ibleam en sy stede, of die inwoners van Megiddo en sy stede, behalwe die Kanaäniete, verdryf nie in daardie land sou woon.
Dit het gebeur, toe Israel sterk geword het, dat hulle die Kanaäniete op dwangarbeid geplaas het en hulle nie heeltemal verdryf het nie.
Efraim het nie die Kanaäniete wat in Geser gewoon het, verdryf nie, maar die Kanaäniete het onder hulle in Geser gewoon.
Sebulon verdryf nie die inwoners van Kitron nie, en ook nie die inwoners van Nahalol nie, maar die Kanaäniete het tussen hulle gewoon en het onder dwangarbeid geraak.
maar die Aseriete het tussen die Kanaäniete gewoon, die inwoners van die land, want hulle het hulle nie verdryf nie.
Naftali het die inwoners van Bet -Semes en die inwoners van Bet -Anat nie verdryf nie, maar hy het tussen die Kanaäniete, die inwoners van die land, verdwyn; nietemin het die inwoners van Bet -Semes en Bet -Anat onder dwangarbeid geraak.
Rigters 3: 3
naamlik die vyf here van die Filistyne en al die Kanaäniete en die Sidoniërs en die Hewiete wat op die Libanonberg gewoon het, van die Baäl -Hermonberg tot by die ingang van Hamat.
Rigters 3: 5
Die kinders van Israel het gewoon tussen die Kanaäniete, Hetiete en Amoriete en Feresiete en Hewiete en Jebusiete:
2 Samuel 24: 7
en hulle het gekom na die vesting van Tirus en na al die stede van die Hewiete en die Kanaäniete, en hulle het uitgegaan na die suide van Juda, in Berséba.
1 Konings 9:16
Farao, die koning van Egipte, het opgetrek en Geser gevat en dit met vuur verbrand en die Kanaäniete wat in die stad gewoon het, doodgemaak en dit vir 'n gedeelte gegee aan sy dogter, die vrou van Salomo.
Esra 9: 1
En toe hierdie dinge gebeur het, kom die vorste na my toe en sê: Die volk Israel en die priesters en die Leviete het hulle nie van die volke van die lande afgesonder nie, volgens hulle gruwels, selfs van die Kanaäniete, die Hetiete, die Feresiete, die Jebusiete, die Ammoniete, die Moabiete, die Egiptenare en die Amoriete.
Nehemia 9: 8
En hy het sy hart voor u getrou gevind en 'n verbond met hom aangegaan om die land van die Kanaäniete, Hetiete, Amoriete en Feresiete en Jebusiete en Girgasiete te gee om dit aan sy nageslag te gee, sê ek. en u woorde uitgevoer het omdat u regverdig is;
Toe het die kinders ingegaan en die land in besit geneem, en u het die inwoners van die land, die Kanaäniete, voor hulle onderwerp en hulle in hul hand gegee, met hulle konings en die volke van die land, sodat hulle met hulle kon doen soos hulle sou.
Esegiël 16: 3
So het die Here HERE tot Jerusalem gesê: Jou geboorte en jou geboorte is 'uit die land van die Kanaäniete, jou vader die Amoriet en jou moeder 'n Hetiet.
Die gevangenes van hierdie leër van die kinders van Israel, wat onder die Kanaäniete is, sal tot Sarfat besit en die gevangenes van Jerusalem, wat in Sefarad is, sal die stede van die Negev besit.
Is die Hebreeuse god El net geleen by Kanaänitiese gode? Is Yahweh afgelei van die Kanaänitiese God El?
Ek het 'n vraag oor die gebruik van talle name vir God. Ek het gelees dat Yahweh ontwikkel het uit die woord El wat 'n Kanaänitiese god was. Boonop was El Elyon 'n ander god as Yahweh en was hy 'n Kanaänitiese god in die stad Salem, bewoon deur die Jebusiete. Waarom sou Melgisedek Abraham seën in die naam van Elyon? Ek het ook gelees dat El Shaddai, naamlik die Shaddai -gedeelte, net nog 'n Kanaänitiese god is. Laastens is die gebruik van Baali vir God baie ongewoon vanweë die ooreenkoms met Baal, 'n Kanaänitiese god. Ek vrees dat daar baie ooreenkomste is tussen Israelitiese terme vir God en werklike Kanaänitiese gode. Was hierdie gebruik 'n vorm van minagting vir die Kanaäniete deur die naam van hul gode vir die God of gode van die Israeliete te gebruik? Ek is nogal verward. Weereens dankie.
Die vraag na die oorsprong van die verskillende name wat vir God in die Ou Testament gebruik word, is interessant. Mense het hierdie probleem vir verskillende doeleindes gebruik, maar ons moet versigtig wees om die etimologie van 'n woord (die geskiedenis van hoe 'n woord sy huidige betekenis het) te skei en die werklike betekenis van 'n woord. etimologie kan ons in slegte rigtings lei. Die enigste belangrike vraag is wat die woord beteken het vir die mense wat dit gebruik in die konteks waar hulle dit gebruik het. Die feit is dat die Jode woorde vir God gebruik het wat uit hulle kultuur kom. Wat moes hulle nog doen? Moes hulle bloot uit niks 'n naam opmaak? Moes hulle God iets soos Bill genoem het? Die Jode het 'n algemene woord vir 'n god gebruik om hul God te noem. Hierdie generiese woord was el. Daarom is El of Elohim (meervoud) een van die woorde wat vir God in die Hebreeuse Bybel gebruik word.
Net so het die woord Baäl 'n generiese betekenis van "lord. " Dit behoort ons dus nie te verbaas as God in sekere kontekste Baäl genoem sou word nie. Om aan te neem dat omdat die Jode die woord Baäl vir die enigste ware, almagtige en almagtige God gebruik het, nie gebruik moet word om te bewys dat hulle hul God net nog een van baie plaaslike gode beskou nie. Dit sou sirkulêre redenasie wees. Dit sou 'n argument soos hierdie wees. Ons weet dat Baal gebruik is as die naam van 'n generiese "god ". Die Israeliete het die woord Baäl vir hulle God gebruik. Daarom bewys dit dat hulle hul God bloot as 'n plaaslike god beskou het.
Die Jode gebruik ook die woord Adonai vir die enigste ware God. Iets soortgelyk aan Baal, bedoel hierdie wêreld "lord " in die konteks van Kanaän in die tweede millennium vC. Soos met die gebruik van Baäl, moet ons nie aanvaar dat hulle die Here God Adonai op een of ander manier gelyk het aan die meer algemene gebruik van die woord adonai nie.
Wat die ander naam vir God in die Hebreeuse Bybel, Yaweh (YHWH) betref, het hierdie naam 'n heel ander oorsprong as Adonai, El of Baäl. Hierdie woord, sover ek weet, is deur geen ander mense gebruik om hul gode te beskryf nie. Dit is die enigste woord wat ons ken wat God as 'n direkte naam vir homself gebruik het. Hierdie woord beteken eenvoudig "I am. " Soos ek reeds gesê het, word daar nie na hierdie god verwys nie (anders as el, adonai of baal). U het blykbaar gehoor dat hierdie woord ontwikkel het uit die algemene Kanaänitiese woord vir god El. Ek is vol vertroue dat dit nie waar is nie. Die twee woorde het niks gemeen nie. Boonop weet ons presies waar die woord vandaan kom. Dit het van die Jode gekom. Die gebruik daarvan was nie 'n aanpassing van 'n generiese woord vir 'n god in Kanaän nie.
Baie het probeer om die feit dat El, Adonai en Baäl algemene name vir plaaslike gode was, te gebruik as bewys dat die Jode hul God as 'n plaaslike god beskou het. Dit is 'n logiese dwaling. Ons moet besluit hoe die Jode hul God opgevat het deur te lees wat hulle oor hulle God gesê het. Tensy geleerdes daadwerklike bewyse kan toon dat die Jode YHWH ooit anders beskou het as die ware, universele Skepper van die heelal (wat hulle nie kan doen nie), moet ons hulle argumente verwerp op grond van die etimologie van die woord.
Terloops, dieselfde moet geld vir Moslems. Die naam van God vir die Moslems in die Qu 'ran is Allah. Dit gebeur net so dat een van die gode in Mekka destyds Mohammed Allah was. Sommige het dit gebruik om te bewys dat Allah slegs 'n plaaslike god is wat Mohammed in die enigste God van die heelal verander het. Hierdie heffing is onregverdig. Ons moet Mohammed ons laat vertel hoe hy God beskou, wat hy toevallig Allah genoem het. Daar bestaan ​​geen twyfel dat Mohammed Allah/God as die enigste ware Skepper van die heelal beskou het nie. Laat ons nie aan Moslems doen wat sommige onregverdig doen aan die Joodse idee van God nie.
In die tempel het die span 'n amulet gevind wat geïnspireer is deur die Egiptiese godin Hathor wat deur mynwerkers aanbid is en gesê het dat hulle die dooies in die hiernamaals sou verwelkom.
Dit was nie net Egiptiese gode wat in die tempel verteenwoordig is nie, hulle het ook beeldjies van Baäl gevind - 'n god wat nie in die land aanbid is nie en van suiwer Kanaänitiese oorsprong.
Dit was een van twee standbeelde van smoorgode en die tipe beeldjies word in die gebied in tempels uit die laat brons- en ystertydperk aangetref.
Hulle is gewoonlik van Baäl of Reshef, wat albei as oorlogsgode bekend staan, 'hoewel dit onmoontlik is om ons beeldjies te identifiseer as gevolg van die gebrek aan duidelike eienskappe'.
Wapens en juweliersware was een van die items wat tydens die Kanaänitiese tempel in Lachish in die 12de eeu vC ontdek is
Vier stukke van 'n vergulde brons situla met 'n gegraveerde hiërogliewe inskripsie is binne die oorblyfsels van die tempel gevind
Hulle het ook brons ketels, dolke en bylkoppe gevind wat versier is met beeldmateriaal wat algemeen in Egipte voorkom, waaronder voëlbeelde, skarabes en 'n bottel met die naam Ramses II - 'n kragtige Egiptiese farao.
Gedurende die tydperk het die sjabloon sy oorsprong gehad. Die inwoners van Lachish het groot dele van die Juseaanse laaglande beheer, en die stad was een van die belangrikste in die omgewing.
Kanaäniete en eertydse Egiptenare het 'n wedersydse invloed op mekaar gehad, volgens Garfinkel, op 'n stadium tot ongeveer 1549 vC het die Kanaäniete eintlik Egipte regeer - maar dit het verander met die opkoms van koning Tutankhamun en Nefertiti.
'N Beduidende hoeveelheid erdewerk is in die Kanaänitiese tempel ontbloot, insluitend ure, bakke en ander houers
Toe die beroemde heersers aan bewind kom, het antieke Egipte ook op die hoogtepunt van sy sukses gekom en gewelddadig gevee oor wat nou Israel is.
Die stad Lachish waar die tempel gevind is, het 'n baie bloedige geskiedenis gehad - eers omstreeks 1800 vC as 'n kragtige Kanaänitiese vesting.
Dit het 'n paar honderd jaar geduur voordat dit in 1550 vC deur die Egiptenare vernietig is toe hulle tydens die bewind van Farao Thutmose III oor die streek gerol het.
WAT WAS DIE STAD LACHISH EN WAT HET DIT GEBEUR?
Die stad Lagis was gedurende die laat Bronstyd die tweede belangrikste vesting vir die Kanaäniete in die suidelike koninkryk van Juda.
Dit is suidwes van Jerusalem geleë en word nou verteenwoordig deur 'n nasionale park genaamd Tel Lachish - met 'n kenmerkende hoop aarde.
Wat die ou stad Lachish was, word nou verteenwoordig deur 'n hoop aarde in die nasionale park - Tel Lachish
Die stad is gedurende die Middel -Bronstydperk sterk versterk deur 'n skuins oewer en 'n dam - dit speel 'n belangrike rol in die geskiedenis van die streek.
Gedurende die Laat Bronstydperk was dit 'n groot Kanaänitiese stadstaat.
Lachish het 'n intense en baie bloedige geskiedenis gehad, net soos die meeste dorpe en stede in die streek.
Dit het omstreeks 1800 vC eers begin opstaan ​​as 'n belangrike Kanaänitiese stad en duur ongeveer 400 jaar voordat dit in 1550 vC vernietig is - vir die eerste keer.
Dit was aan die hand van die Egiptenare onder farao Thutmose III toe hulle tydens die uitbreiding van die 18de dinastie oor die gebied beweeg het.
Die Kanaäniete het die stad herbou, maar dit is weer vernietig in 1300 vC - hulle het dit weer vir 'n tweede keer herbou.
Ongeveer 60 jaar later is die stad weer verwoes - ongeveer 1150 vC.
Die plek van Lachish is die eerste keer gevind deur William Foxwell Albright in 1929. Hy word beskou as die stigter van die Bybelse argeologie.
Geskiedenis van die Kanaäniete
Die vroegste definitiewe verwysing na die Kanaäniete is 'n Sumeriese teks in Sirië uit die 18de eeu vC wat Kanaän noem.
Egiptiese dokumente uit die bewind van Senusret II (1897–1878 vC) verwys na koninkryke in die streek wat as versterkte stadstate georganiseer is en gelei word deur krygshoofde. Dit was dieselfde tyd dat die Griekse stad Mykene versterk en op dieselfde manier georganiseer is.
In hierdie dokumente word Kanaän nie spesifiek genoem nie, maar dit is die regte streek. Ons het Egiptiese verwysings na Kanaän eers in die Amarna-briewe uit die middel van die 14de eeu vC.
Die Hyksos wat die noordelike gebiede van Egipte verower het, het moontlik uit Kanaän gekom, hoewel hulle moontlik nie daar was nie. Die Amoriete het later beheer oor Kanaän oorgeneem en sommige meen dat die Kanaäniete self 'n suidelike tak van die Amoriete was, 'n Semitiese groep.
El was 'n belangrike god in die Kanaänitiese mitologie. Daar word geglo dat hy op die berg Saphon, naby die ou Siriese stad Ugarit, gewoon het. Hy was baie gerespekteer en word deur die mense as alwetend en almagtig beskou. Hy was ongelooflik wys en deernisvol vir diegene wat vir leiding na hom toe gekom het, maar nie altyd nie.
Daar is nie baie mites wat spesifiek op El fokus nie. In plaas daarvan vind hy 'n klein rol in mites wat op ander figure fokus. Om dit nog moeiliker te maak om meer oor hom te leer, is baie van die oorspronklike tablette wat oor hom gepraat het, in 'n swak toestand ontdek, wat dit moeilik maak om verskeie dele van mites waarin El betrokke is, te interpreteer.
Aqhat se mite
'N Verhaal uit die stad Ugarit vertel van Aqhat, die seun van koning Daniël. Die koning het Kothar, die vakman -god, 'n kamer in sy paleis voorsien. Om sy dankbaarheid vir die vriendelike gasvryheid te betoon, het Kothar sy persoonlike pyl en pyltjies vir Aqhat gegee. Maar die godin Anat was ontsteld en wou die boog vir haarself hê. Sy het dit van goud en silwer by Aqhat probeer koop, maar die prins het haar aanbod geweier. Sy probeer weer om die boog by hom te koop en bied hom hierdie keer onsterflikheid. Die prins was beledig deur die aanbod en het vir die godin gesê dat hy 'n man is wat bestem is om te sterf en nie met onsterflikheid vervloek moet word nie.
Anat is ontsteld en gaan na El. Sy het gevra dat die prins vermoor word. El het haar toestemming gegee, maar met die dood van Aqhat het die land 'n groot droogte beleef en sou daar nie meer gewasse groei nie. Anat was ontsteld en wou die prins weer lewendig maak sodat die mense nie meer honger ly nie. Soos voorheen genoem, is die tablette wat Kanaänitiese mites bevat, swak bewaar, en die einde van hierdie mite is onbekend.
Baäl se mite
Baal was volgens baie berigte die seun van El, maar daar is ook bronne wat sê dat hy moontlik meer 'n ver familielid was. Baal het by El gekla dat hy nie 'n manjifieke huis het soos so baie van die ander gode nie. Hy het gevoel dat hy so 'n huis verdien as wat hy pas Yam verower het. El het ingestem en 'n huis vir Baäl laat bou.
Toe die huis voltooi is, het Baal feesgevier. Hy het egter nie sy tweelingbroer Mot. Dit het Mot kwaad gemaak, wat besluit het om hom na die onderwêreld te nooi, aangesien hy die god van die dood was. Alhoewel Baal bekommerd was, wou hy nie weer die risiko loop om sy broer te beledig nie en het hy hom op sy uitnodiging aangeneem. Toe Baäl Mot besoek, sien hy dat die tafel gedek is vir 'n groot feesmaal. Die kos wat bedien is, was die voedsel van die dood en toe Baäl dit eet, bevind hy hom vasgevang in die onderwêreld.
Terwyl Baal vasgekeer was, het El begin soek na iemand om hom te vervang. El se vrou stel haar seun Ashtar voor. Ashtar was die god van besproeiing, maar het vinnig besef dat hy nie die plek van Baäl kon vul nie, want toe hy op sy troon sit, kon hy nie eers met sy voete die grond bereik nie. El het bly soek na 'n opvolger, maar sodra Baal se vrou teen Mot baklei het en Baäl kon terugbring, het die twee saam bly regeer.
Asherah was saam met Astarte en Anath een van die drie groot godinne van die Kanaänitiese panteon. In die Kanaänitiese godsdiens was haar primêre rol die moedergodin. In mitologiese tekste uit die laat bronstydperk (omstreeks 1550–1200 v.C.), stadstaat Ugarit, word sy 'die skepper van die gode' genoem, en haar medewerker in Ugarit, die god El, word 'skepper' genoem. Daar word ook na El verwys as vader en aartsvader in Ugarit, aangesien Asherah ook moeder genoem word. Hulle kinders vorm die panteon van die gode, wat na bewering die sewentig- en die agt-en-tagtig kinders van Asjera noem. Soms in die Ugaritiese mite vervul Asherah die moederlike rol van nat verpleegster. Ugaritiese en ander Kanaänitiese materiale assosieer Asherah verder met leeus (wat krag aandui), slange (wat onsterflikheid of genesing voorstel) en heilige bome (wat vrugbaarheid aandui). So kan die kinders van Asherah in Ugarit haar 'leeutrots' genoem word, die godin word 'tweede van die slang' genoem in die tweede millennium v.G.J. inskripsies uit die Sinai, laat in die dertiende eeu v.C. Lachish ewer gewy aan Asherah is versier met beelde van heilige bome.
Die Kanaänitiese assosiasie van Asjera met heilige bome kom ook voor in die Israelitiese tradisie. Byvoorbeeld, een van die Kanaänitiese bynaam van Asjera, elat, 'Godin' is etimologies identies aan die Hebreeuse woord vir die terebintboom (ela). 'N Ander woord vir "terebinth" (alla) en twee woorde vir "eikehout" (elon en allon) is ook nou verwant. Gen 2: 4b – 3: 24 kan verder dui op die assosiasie van Asjera met heilige bome, aangesien die manier waarop Eva, "die moeder van alle lewendes" (3:20), in die Eden -verhaal beskryf word, in sekere opsigte die rol naboots van die Kanaänitiese moedergodin Asjera. As 'n korrespondensie bestaan, kan die lewensbome en kennis van die Eden -verhaal ook Asherah -beeldspraak weerspieël.
Maar die belangrikste in die demonstrasie van Israel se assosiasie met Asherah met heilige bome is Bybelse materiaal wat die asjera (enkelvoud) of asherim (meervoud), die kultusvoorwerp (e) wat meer as dertig keer in die Hebreeuse Bybel met die godin Asherah geassosieer word. Hierdie kultusvoorwerpe word algemeen beskryf as die vorm van 'n paal of gestileerde boom. Soos 'n paal of boom, kan gesê word dat hulle geplant, opgestaan ​​of opgerig is. Omgekeerd, as hulle vernietig word, kan hierdie kultusimbole beskryf word as afgesny, gekap of ontwortel word, en dit kan ook gesê word dat dit verbrand, omgeslaan of gebreek is. Beide die Griekse en Latynse vertalings van die Bybel gee ook die woorde weer asjera en asherim as 'bos' of 'hout'.
Volgens die Bybelse verslag is hierdie heilige pale of gestileerde bome wat met Asjera verband hou, gedurende die grootste deel van hul geskiedenis deur die Israeliete opgerig, veral gedurende die premonargiese (stam) periode (Rig 6: 25–26, 28, 30)) en gedurende die tydperk van die verdeelde monargie, beide in die noordelike koninkryk van Israel (1Kon 14:15 16:33 2 Kon 13: 6 17:10, 16 23:15 en parallelle verwysings in 2 Kronieke) en in Juda, in die suide (1 Kon 14:23, 15:13 2 Kon 18: 4 21: 3, 7 23: 6, 14 en parallelle verwysings in 2 Kronieke). Hierdie heilige pale was op verskillende plekke geleë. In Rigters 6 word gesê dat 'n heilige paal van Asjera langs die altaar van die Kanaänitiese stormgod, Baäl, gestaan ​​het. Die Bybel verbind ook heilige pale met die "hoogtes" (kulture in die buitelug?) En noem gereeld dat hulle "op elke hoë heuwel en onder elke groen boom" gestaan ​​het (1 Kon 14:23 2 Kon 17:10 18: 4 21: 3 23: 13–14 2 Chr 14: 3 17: 6 31: 1 33: 3, 19 34: 3 Jer 17: 2). Beide hierdie frases word stereotipies deur die Bybelse skrywers gebruik om plekke van afgodiese aanbidding te beskryf, wat, net soos Rigters 6, impliseer dat die aanbidding van Asjera 'n afvallige gedrag was in Israel en onbehoorlik vir volgelinge van JHWH.
Tog ondanks hierdie en ander verwysings wat Asherah met afvalligheid assosieer (byvoorbeeld Eks 34:13 Deut 7: 5 12: 3 Rig 3: 7 1 Kon 18:19), en ondanks die feit dat die Israeliete uitdruklik verbied is in Deut 16: 21 om een ​​van Asherah se heilige pale langs 'n altaar van YHWH op te rig, is daar in die Bybelse tradisie verskeie aanduidings dat baie in die ou Israel die kultus -ikoon van Asherah as 'n gepaste heilige simbool in die godsdiens van YHWH beskou het. Een van die heilige pale van Asjera het byvoorbeeld langs YHWH se altaar by Bethel gestaan, een van die twee groot kultusgebiede van die noordelike koninkryk van Israel (2 Konings 23:15). Nog een van Asherah se heilige pale het in die hoofstad van die koninkryk, Samaria, gestaan. Boonop kon die heilige paal van Samaria, wat tydens die bewind van koning Agab opgerig is (873–852 v.C.), bly staan ​​deur die hervormer koning Jehu (1 Kon. 16:33 2 Kon. 13: 6), selfs hoewel Jehu oor die algemeen moeite gedoen het om alle nie-Yahwistiese kultusse en kultusbeelde uit die land te verwyder. Hierdie feit dui daarop dat Jehu die heilige paal as toepaslik beskou het in die aanbidding van YHWH.
Argeologiese ontdekkings uit die laat sewentigerjare en vroeë tagtigerjare het verder aangedui dat YHWH en Asherah ten minste volgens die mening van sommige eertydse Israeliete as 'n paar aanbid is. Van die plek van Kuntillet 'Ajrud, in die oostelike Sinai, kom drie negende of agtste eeu v.C. inskripsies wat YHWH en "sy Asherah" noem (wat YHWH se metgesel [gemaksone], die godin Asherah beteken) of "sy asherah" (wat YHWH se heilige paal beteken wat die godin Asherah voorstel en wat in sy tempel of langs sy sit altaar). 'N Agtste-eeuse v.C. opskrif van Khirbet el-Qom, ongeveer vyf en twintig myl suidwes van Jerusalem, bevat soortgelyke taal in 1 Kon 15:13 en 2 Kon 18: 4, 21: 7 en 23: 6 (met parallelle in 2 Kronieke) dui aan dat by ten minste tydens sekere punte in die negende, agtste en sewende eeu v.C. Ook is voorwerpe in die tempel gebruik om opofferings aan Asherah te bring (2 Kon. 23: 4), en in 'n samestelling binne die mure van die tempel het vrouekultusfunksionarisse klere gevleg wat gebruik was om die kultusbeeld van Ashera te beklee (2 Kon. 23: 7). Dit blyk dus dat die Bybelskrywers - veral sekere profete (Jes 17: 8 27: 9 Jer 17: 2 Mic 5:14) en die outeurs verantwoordelik vir Deuteronomium, Rigters, 1 en 2 Konings en 2 Kronieke - in die algemeen beskou het Asherah -aanbidding as onvanpas, ten minste sommige en moontlik baie in eertydse Israel, het die godin se kultusbeeld en ritueel in die kultus van YHWH opgeneem.
Ongelukkig bied ons bronne nie genoeg inligting om definitief vas te stel watter Israeliete veral aangetrokke was tot die aanbidding van Asjera of die redes vir hierdie aantrekkingskrag nie. Een moontlikheid is dat in koninklike kringe, veral in die suidelike hoofstad Jerusalem, die kultus van Asjera veral aantreklik was vir die koning se moeder. Nie net het die posisie van die koninginmoeder in die paleis oor die algemeen gepaard gegaan met Asherah se posisie as moedergodin in die hemele nie, maar ook die status van die koninginmoeder as die vrou van die koning se vader dui op 'n verwantskap met die kultus van Asherah. Dit is omdat die suidelike koninklike ideologie die metaforiese vader van die koning tipies as YHWH beskryf het. Vir die eertydse Israeliete wat Asjera as die JHWH se meisie beskou het, moet dit dui op 'n briefwisseling tussen die koninginmoeder, die vrou van die biologiese vader van die koning op aarde, en Asherah, die vrou van YHWH, wat die koning se metaforiese vader in die hemel was .
Of vroue meer geneig was om aanhangers van Asherah se kultus te wees, is onbekend. Daar is 'n paar Bybelse bewyse dat vroue wel veral aangetrokke voel tot godin -kultusse (byvoorbeeld die rol van vroue in die kultus van die koningin van die hemel, volgens Jer 7:18 en 44: 17-19, 25) en die verskillende vroulike beeldjies wat in huishoudelike kontekste op verskeie Israelitiese terreine gevind word, kan dit ook suggereer, aangesien baie geleerdes aanneem dat vroue 'n besonder belangrike rol gespeel het in gesinsgerigte godsdiensaktiwiteite. Die teenwoordigheid van die kultus van Asjera in die tempel in Jerusalem en in die kultusstad Bethel dui egter aan dat die aanbidding van die godin ook 'n beroep op mans was, aangesien dit 'n manlike geestelikes was wat by hierdie (en by elke) Israelitiese godsdienstige diens gedoen het. werf.
Die teenwoordigheid van Asherah se kultus in Israel laat ook vrae ontstaan ​​oor die aard van die monoteïstiese belydenis wat dikwels as 'n kernbeginsel in die Israelitiese geloof beskou word. Oor die algemeen neem Bybelgeleerdes aan dat volwaardige, radikale of filosofiese monoteïsme redelik laat in sy geskiedenis, tydens die ballingskap in die sesde eeu v.G.J., na Israel gekom het. Vooraf het ons oorvloedige bewyse dat ander gode en godinne in Israel aanbid is, benewens (of soms in plaas van) YHWH. Maar selfs in hierdie vroeëre materiaal sien ons soms bewyse van 'n verskynsel wat in die ballingskapstyd sou oorheers: die impuls om die eienskappe van die vele gode en godinne van ouer politeïstiese stelsels aan die een god, YHWH, te assimileer. Taal wat byvoorbeeld van God as moeder praat (soos in Deut 32:18 Num 11: 12–13 Jes 45: 9–10, 49:15 66:13), verteenwoordig waarskynlik die assimilasie van Asherah se eienskappe aan die moeder aan YHWH.
Ackerman, Susan. "Die koninginmoeder en die kultus in die ou Israel." Journal of Biblical Literature 112 (1993): 385–401.
Ibid. Onder elke groen boom: gewilde godsdiens in die sesde-eeuse Juda. Atlanta: 1992.
Dag, John. "Asherah in die Hebreeuse Bybel en Noordwes Semitiese letterkunde." Journal of Biblical Literature 105 (1986): 385–408.
Meyers, Carol, hoofredakteur. Vroue in die Skrif. New York: 2000.
'N Groot aantal gode in 'n viervlak -hiërargie onder leiding El (godheid) en Asjera is aanbid deur die volgelinge van die Kanaänitiese godsdiens, dit is 'n gedeeltelike lys:
Adonis, god van die jeug, skoonheid en begeerte, seun van Astrate. In die Griekse mitologie is hy die liefhebber van Aphrodite en Persephone. Gekoppel aan die planeet Mercurius
Anat, maagdelike godin van oorlog en twis, suster en vermeende maat van Ba ​​'al Hadad.
Arsay, godin van die onderwêreld, een van die drie dogters van Ba ​​'al Hadad.
Athirat, "walker van die see ", Moedergodin, vrou van El (ook bekend as Elat en na die Bronstydperk as Asherah)
Athtart, beter bekend onder haar Griekse naam Astarte, is die godin van liefde en vrugbaarheid, is die suster van Anat en help haar in die Mythe of Ba 'al
Asjera, koninginkonsort van El (Ugaritiese godsdiens), Elkunirsa (Hetitiese godsdiens), Yahweh (Israelitiese godsdiens), Amurru (Amoritiese godsdiens). Gesimboliseer deur Asherah -paal, 'n algemene gesig in die ou Kanaän
Attar, god van die oggendster ("son van die oggend ") wat probeer het om die plek van die dooie Baäl in te neem en dit misluk. Manlike eweknie van Athtart.
Baäl, behoorlik Baʿalah, die vrou of vroulike eweknie van Baäl (ook Belili)
Ba 'al Hadad (lit. meester van donderweer), god van storms, donderweer, weerlig en lug. Koning van die gode. Gebruik die wapens Driver en Chaser in die geveg. Dikwels word Baalshamin genoem.
Ba 'al Hermon, titulêre plaaslike godheid van die berg Hermon.
Baal Hammon, god van vrugbaarheid en vernuwing van alle energieë in die Fenisiese kolonies van die Wes -Middellandse See
Dagon (Dagan) god van vrugbaarheid en graan, die vader van Ba ​​'al Hadad
El, ook genoem 'Ilof Elyon ("Most High "), god van die skepping, eggenoot van Athirat.
Eloh Araphel, god van duisternis en boosheid, die oudste seun van Mot god van die dood.
Eshmun, god, of as Baalat Asclepius, godin, van genesing
Horon, 'n onderwêreldgod, medeheerser van die onderwêreld, tweelingbroer van Melqart, 'n seun van Mot. Bethoron in Israel, het sy naam gekry van Horon.
Ishat, godin van vuur, vrou van Moloch. Sy is deur Anat vermoor.
Kotharat, sewe godinne van die huwelik en swangerskap
Kothar-wa-Khasis, die vaardige god van vakmanskap, het Yagrush en Aymur (bestuurder en jaer) die wapens geskep deur die god Ba 'al Hadad
Lotan, die kronkelende, sewekoppige slang bondgenoot van Yam
Marqod, god van die dans
Melqart, Van die stad ", god van Tirus, die onderwêreld en plantegroei in Tirus, medeheerser van die onderwêreld, tweelingbroer van Horon en seun van Mot.
Moloch, vermeende god van vuur, eggenoot van Ishat
Mot of Mawat, doodsgod (nie aanbid of gegee nie)
Nikkal-wa-Ib, godin van boorde en vrugte
Pidray, godin van lig en weerlig, een van die drie dogters van Ba ​​'al Hadad.
Qadeshtu, aangesteek. "Holy One ", vermeende godin van liefde, begeerte en wellus. Ook 'n titel van Asjera.
Hersien, god van pes en van genesing
Shachar en Shalim, twee berggode van onderskeidelik dagbreek en skemer. Shalim is via die aandster aan die onderwêreld gekoppel en met vrede verbind [
Shamayim, (lit. "Skies "), god van die hemel, saam met Eretz, die land of aarde
Shapash, ook getranslitereer Shapshu, godin van die son wat soms gelykgestel word aan die Mesopotamiese songod Shamash, oor wie se geslag betwis word. Sommige owerhede beskou Shamash as 'n godin.
Sydyk, die god van geregtigheid of geregtigheid, soms 'n tweeling met Misor, en gekoppel aan die planeet Jupiter
Tallay, die godin van die winter, sneeu, koue en dou, een van die drie dogters van Ba ​​'al Hadad.
Yam (lit. seerivier) die god van die see en die rivier, ook genoem regter Nahar (regter van die rivier)
Yarikh, god van die maan en man van Nikkal, geskeide man van Shapash, die songodin.
Na -die -lewe oortuigings en Cult of the Dead
Kanaäniete het geglo dat die npš (gewoonlik vertaal as "siel") vertrek van die liggaam na die land Mot (Dood). Lyke is begrawe met grafgoed, en daar is voedsel en drank aan die dooies gebring om te verseker dat hulle die lewendes nie benadeel nie. Dooie familielede is vereer en soms om hulp gevra.
Hoofartikels: Kosmologie en Godsdienstige kosmologie
Nie een van die ingeskrewe tablette wat in 1929 in die Kanaänitiese stad Ugarit gevind is (ongeveer 1200 vC vernietig) het 'n kosmologie geopenbaar nie.Enige idee daarvan word dikwels gerekonstrueer uit die veel later Fenisiese teks deur Philo van Byblos (ongeveer 64–141 nC), na baie Griekse en Romeinse invloed in die streek.
Volgens die panteon, in Ugarit bekend as 'ilhm (Elohim) of die kinders van El, vermoedelik verkry deur Philo van Byblos van Sanchuniathon van Berythus (Beiroet), was die skepper bekend as Elion, die vader van die godhede, en in die Griekse bronne was hy getroud met Beruth (Beiroet = die stad). Hierdie huwelik van die godheid met die stad het blykbaar ook Bybelse parallelle met die verhale oor die verband tussen Melqart en Tirus Chemosh en Moab Tanit en Baal Hammon in Kartago, Yah en Jerusalem.
Van die vakbond van El Elyon en sy meisie is gebore Uranus en Ge, Griekse name vir die "Heaven " en die "Earth ".
In die Kanaänitiese mitologie was daar tweelingberge Targhizizi en Tharumagi wat die uitspansel bo die aardsirkel hou en sodoende die aarde begrens. W. F. Albright sê byvoorbeeld dat El Shaddai 'n afleiding is van 'n Semitiese stam wat in die Akkadies voorkom shadû ("berg ") en shaddā`û of shaddû`a ("berg-bewoner "), een van die name van Amurru. Philo van Byblos verklaar dat Atlas een van die Elohim was, wat duidelik in die verhaal van El Shaddai sou pas as "God of the Mountain (s). " Harriet Lutzky het bewys gelewer dat Shaddai 'n kenmerk was van 'n Semitiese godin , wat die bynaam met Hebreeus verbind šad "bors " as "die een van die Bors ". Die idee dat twee berge hier as die borste van die aarde verbind word, pas baie goed in die Kanaänitiese mitologie. Die idees van pare berge kom baie algemeen voor in die Kanaänitiese mitologie (soortgelyk aan Horeb en Sinai in die Bybel). Die laat periode van hierdie kosmologie maak dit moeilik om te bepaal watter invloede (Romeins, Grieks of Hebreeus) die geskrifte van Philo ingelig het.
Bronsbeeld van 'n Baal, 14de - 12de eeu vC, gevind by Ras Shamra (ou Ugarit) naby die Fenisiese kus. Musée du Louvre.
In die Baalsiklus, Ba 'al Hadad word uitgedaag deur en verslaan Yam deur twee magiese wapens (genaamd "Driver " en "Chaser ") vir hom gemaak deur Kothar-wa-Khasis te gebruik. Daarna, met die hulp van Athirat en Anat, oorreed Ba 'al El om hom 'n paleis toe te laat. El keur dit goed, en die paleis word deur Kothar-wa-Khasis gebou. Nadat die paleis gebou is, gee Ba ​​'al 'n donderende gebrul uit die venster van die paleis en daag Mot. Mot kom deur die venster en sluk Ba 'al en stuur hom na die onderwêreld. Met niemand wat reën gee nie, is daar 'n vreeslike droogte in die afwesigheid van Ba ​​'al '. Die ander gode, veral El en Anat, is ontsteld dat Ba 'al na die onderwêreld geneem is. Anat gaan na die onderwêreld, val Mot met 'n mes aan, maal hom in stukke en versprei hom ver en wyd. Met Mot verslaan, kan Ba ​​'al terugkeer en die aarde met reën verfris.
Argeologiese ondersoeke op die plek van Tell el-Safiad het gevind dat die oorblyfsels van donkies, asook 'n paar skape en bokke in die vroeë Bronstydperk, wat dateer uit 4 900 jaar gelede, uit Egipte ingevoer is om geoffer te word. Een van die offerdiere, 'n volledige donkie, is onder die fondamente van 'n gebou gevind.
Dit word feitlik onmoontlik geag om 'n duidelike beeld van Kanaänitiese godsdienspraktyke te herbou. Alhoewel kinderoffers by die omliggende mense bekend was, word daar nie in antieke Fenisiese of klassieke tekste daarna verwys nie. Die Bybelse voorstelling van Kanaänitiese godsdiens is altyd negatief.
Kanaänitiese godsdiensbeoefening het hoë agting gehad vir die plig van kinders om na hul ouers om te sien, terwyl seuns daarvoor verantwoordelik gehou word om hulle te begrawe en om hul grafte te onderhou.
Kanaänitiese gode soos Baäl word voorgestel deur figure wat in heiligdomme geplaas is, dikwels op heuwels, of ' hoë plekke ' omring deur bome, soos dit in die Hebreeuse Bybel veroordeel word, in Hosea (v 13a) wat waarskynlik die Asjra -paal sou hou, en staande klippe of pilare.
Die godsdiens van die Kanaäniete
Was die opdrag om die Kanaäniete uit te roei, 'n regverdigbare daad van God, wat dit beveel het, of van die kant van mense, wat dit ten minste gehoorsaam het? Was die episode in stryd met die karakter van God en sy mense? Dat dit onkonsekwent en ongeregverdig was, sowel as aan God se kant sowel as aan die mensdom, is so gereeld beweer dat 'n oorweging van die morele en godsdienstige karakter van die Kanaäniete 'n baie belangrike kwessie is by die oplossing van die vermeende teologiese probleme wat algemeen voorkom.
Professor HH Rowley beweer byvoorbeeld dat die goddelike opdrag om die Kanaäniete in die algemeen of Jerigo en sy inwoners in kpartikulêre en soortgelyke episodes in die Ou Testament te vernietig, in stryd is met die Nuwe -Testamentiese openbaring van God in Christus, en dat dit die verkeerde insluit gedagtes van die betrokke skrywers of karakters oor God, wat ons nou nie meer as waar kan aanvaar nie. Boonop beweer Rowley dat sulke voorvalle van groothandelsvernietiging dit bevat wat 'geestelik onbevredigend' is en dat dit God beledig. '
Hierdie goddelike opdrag om alle mans, vroue en kinders van die sewe of agt nasies van Kanaän van die aarde af uit te roei, is een van die mees besware om God as regverdig en liefdevol in die Ou Testament te sien. Hoe kan God se regverdigheid en barmhartigheid gesien word in so 'n algemene veroordeling van hele nasies?
Alle pogings om hierdie opdrag om die bevolking heeltemal te versag of te verswak, word verwoes volgens die duidelike instruksies van tekste soos Exodus 23: 32-33, 34: 12-16, Deuteronomium 7: 1-5 en 20: 15-18 . Die teenwoordigheid van die term herem in die sin van "geforseerde vernietiging" is voortdurend op die Kanaäniete toegepas en word dit dus vir uitwissing gemerk.
Weer eens is ons terug by die vraag: & quot; Sal die regter oor die hele aarde nie reg doen nie? & Quot Dit is die vraag wat Abraham aan God gestel het, net voordat Hy Sodom en Gomorra vernietig het. Dit wil duidelik blyk dat die OT wel die geregtigheid en geregtigheid van God handhaaf, selfs in hierdie opdrag om die Kanaäniete uit te roei. (Oorweeg natuurlik die vraag wat Job se vriend in Job 8: 3 gestel het: & quot: Verdraai God die reg? Verdraai die Almagtige wat reg is? & Quot Job se antwoord, in Job 9, is in wese & quotyes & quot.)
Om die hele vraag in perspektief te plaas, kan u die beginsel van Deuteronomium 9: 5 noem:
Dit is nie vanweë u geregtigheid of u integriteit dat u hulle land in besit neem nie, maar vanweë die goddeloosheid van hierdie nasies sal die Here u God hulle voor u uit verdryf om te bereik wat hy u vaders gesweer het , aan Abraham, Isak en Jakob.
Daarom is daar geen poging om 'n stilswyende of werklike morele meerderwaardigheid vir Israel vas te stel nie, die teks laat ons die teendeel in sy eksplisiete stellings en vertellings inlig. Die oproep van Yahweh kan nie herlei word na Israel se voortreflikheid in geregtigheid of getalle nie, maar dit was omdat die Here jou liefgehad het en die eed gehou het wat hy aan jou voorvaders afgelê het. & Quot (Deut. 7: 6-8).
Ronald Goetz wonder met 'n mate van regverdiging waarom dit dan so is & quot. Israel word gehelp ondanks haar sondes, terwyl die Kanaäniete vernietig word vanweë hulle sondes? Fariseïsme (Pelagianisme: 'n vyfde -eeuse Christelike dwaalleer wat deur Pelagius en sy volgelinge geleer is, beklemtoon die wesenlike goedheid van die menslike natuur en die vryheid van die menslike wil. Deur die argumente te verwerp van diegene wat beweer dat hulle gesondig het weens menslike swakheid, dring hy daarop aan dat God mense vry maak om te kies tussen goed en kwaad en dat sonde vrywillig is. Celestius, 'n dissipel van Pelagius, ontken die kerkleer van Pelagianisme is gekant teen Augustinus, biskop van Hippo, wat beweer dat mense nie deur hul eie pogings geregtigheid kan verkry nie en heeltemal afhanklik is steun op die genade van God. Veroordeel deur twee rade van Afrikaanse biskoppe in 416, en weer in Kartago in 418, is Pelagius en Celestius uiteindelik geëkskommunikeer in 418 Pelagius se latere lot is onbekend (miskien het hy sy naam verander na Robert Schuler]). Die antwoord lê nie in die geregtigheid van Israel nie, maar wel in die toenemende mate van skuld wat Kanaän opgedoen het. Selfs Jesus het 'n beroep op hierdie beginsel gedoen in die vergelyking van stede in sy tyd wat teen Sodom en Gomorra geoordeel is (Mat. 10:15). Daar was 'n pasiënt wat uit Abraham se tyd gewag het & vir die sonde van die Amoriet. [om sy volle maat te bereik] & quot (Gen. 15:16)
Dit wil nie sê dat Israel toegelaat is of selfs beveel is om alle ander nasies op dieselfde manier te behandel nie, want Deuteronomium 20: 10-15 beveel hulle om voorwaardes van vrede in plaas van uitwissing aan al die ander te bied. Die daaropvolgende verse, naamlik 16-18, het egter nie toegelaat dat dieselfde aanbod aan Kanaän gegee word nie. Trouens, die Hebreeuse oorloë met ander nasies (behalwe Kanaän) was bedoel om slegs uit selfverdediging te wees.
Waarom is die Kanaäniete dan uitgesonder vir sulke ernstige behandeling? Hulle is afgesny om te voorkom dat Israel en die res van die wêreld beskadig word (Deut. 20: 16-18). As 'n volk begin om hul kinders te verbrand ter ere van hul gode (Lev. 18:21), sodomie, dierbaarheid en allerhande afskuwelike ongediertes te beoefen (Lev. 18:23, 24, 20: 3), begin die land self om hulle uit te haal terwyl die liggaam swaai onder die las van interne gifstowwe (Lev. 18:25, 27-30). Dus 'n beswaar teen die lot van hierdie nasies. is werklik 'n beswaar teen die hoogste manifestasie van die genade van God. & quot Green vergelyk hierdie optrede van God se kant, nie om kwaad te doen nie, dat daar goed kan kom (alhoewel dit dikwels God se metodiek blyk te wees: die eindes regverdig die middele), maar goed te doen ten spyte van sekere bose gevolge, net soos 'n chirurg nie daarvan weerhou om 'n beneuse been te amputeer nie, alhoewel hy nie kan help om baie gesonde vlees af te sny nie.
Maar daar is meer. Green merk op dat & quot. Ons kan beswaar maak daarteen dat God onmiddellik en persoonlik dit doen wat ons nie beswaar daarteen maak nie, deur middel van voorsienigheid. Nou is niks meer seker as dat voorsienigheid toegepas word op die beginsel dat individue deel in die lewe van die gesin en die nasie waartoe hulle behoort nie, en dat dit gevolglik reg is dat hulle aan die strawwe daarvan deelneem, net soos in die belonings daarvan. Alhoewel baie onskuldige mense nie anders as om te ly nie, was dit reg, vanweë die verhouding waarin hulle skuldig was, dat dit so moes wees. & Quot
Hier moet nog 'n opmerking gemaak word. Elke voorspelling of profesie van ondergang, soos enige profetiese woord oor die toekoms, behalwe die paar beloftes wat verband hou met die Noagiese, Abrahamitiese, Dawidiese en Nuwe Verbonde (wat onvoorwaardelik is en uitsluitlik afhanklik is van God se vervullingswerk), het 'n onderdrukte & quotunless & quot aan hulle geheg . Op daardie oomblik draai die nasie af van sy bose weg en bekeer hulle, dan sou die Here op daardie tydstip berou hê en ophou om die bedreigde skade te berokken (vgl. Jer. 18: 7-10). So het Kanaän as't ware 'n laaste aftelling van veertig jaar gehad toe hulle hoor van die gebeure in Egipte, by die kruising van die Rietsee, en wat gebeur het met die konings wat Israel onderweg teëgestaan ​​het. Ons weet dat hulle bewus was van sulke gebeure, want Rahab het erken dat dieselfde gebeurtenisse haar stad Jerigo geterroriseer het en dat sy gevolglik haar geloof in die God van die Hebreërs geplaas het (Jos. 2: 10-14) . So het God gewag dat die "kwot van ongeregtigheid" vol sou word - en dit het vol geword, ondanks die wonderlike tekens wat gegee is, sodat die nasies, saam met Farao en die Egiptenare, kan weet dat hy die Here is.
Die vernietiging van die Kanaäniete was op dieselfde beginsel as wat die hele wêreld (behalwe agt persone) in die Vloed of die vyf stede van die vlakte (insluitend Sodom en Gomorra), of Farao se leër, beoordeel is. Gewoonlik is diegene wat beswaar maak teen hierdie gebeure diegene wat ontken dat die leer van die ewige straf van die goddelose verenigbaar is met die barmhartigheid en liefde van God.
God se karakter en die dade wat hy vereis, stem volledig ooreen met alles wat beide testamente ons in ons God sou laat verwag. Die probleem fokus gewoonlik op 'n tekort aan ons siening van dinge en ons vermoë om terme behoorlik te definieer of die geheel van 'n onderwerp te begryp.
Kanaänitiese moraliteit ('n oksimoron)
Ten spyte van die belangrikste belang van Kanaänitiese moraliteit en godsdiens op die gebied van teologie en algemene Bybelstudies, was daar min 70 jaar gelede min bekend oor die onderwerp, behalwe dat dit aan die een kant uit die Bybel verkry kon word, wat egter volop was genoeg vir die geloof en aan die ander kant dit wat behoue ​​gebly het by die Grieks-Romeinse skrywers, wat maar skraal genoeg was vanuit die oogpunt van die geleerde.
Die belangrikste bron van kennis oor Kanaänitiese godsdiens voordat die nuwe bronne na 1930 beskikbaar geword het (hoofsaaklik die Ugaritiese materiaal) was Philo van Byblos, die Griekse naam van antieke Gebal aan die Middellandse See (Jos. 13: 5, 1 Konings 5:18), twee en veertig myl noord van Sidon. Philo het ongeveer 100 nC geleef. Hy was 'n inheemse Fenisiese geleerde en het data versamel vir 'n historiese werk genaamd Phoenikika of "Feniciese sake", aangewys as "Fenisiese geskiedenis" deur latere Griekse geleerdes. Volgens Porphery en Eusebius het Philo die geskrifte vertaal van 'n oorspronklike Feniciërs met die naam Sanchuniathon, wat veronderstel was om op 'n baie afgeleë ouderdom te lewe, wat W. F. Albright tussen 700 en 500 vC geplaas het. Sanchuniathon het op sy beurt sy materiaal gekry van ene Hierombalus onder Abibal, koning van Berytus, wat na bewering voor die Trojaanse Oorlog floreer het.
Die opsomming van die Fenisiese mitologie wat van Philo tot en met Eusebius bewaar gebly het (soos Bybelse kennisgewings oor dieselfde onderwerp), word gereeld deur 'n kritiese geleerdheid by die verdagte beskou en meestal as 'n uitvinding deur Philo beskou, sonder 'n onafhanklike waarde as bron van kennis van die Fenisiese godsdiens. Hierdie skeptiese houding het verdwyn as gevolg van die herstel van godsdienstige epiese literatuur van Ugarit aan die noordelike Siriese kus (1927-1937).
Hierdie betekenisvolle poëtiese tekste wat deur D.F.A. Schaefer in 'n reeks veldtogte het getoon dat die gode van Philo groot name dra, wat nou bekend is uit Ugarit sowel as uit ander bronne. Die Philo -mites word gekenmerk deur dieselfde morele oorgawe en primitiewe barbaarsheid met liefde vir beskrywende name en personifikasies wat by Ugarit voorkom.
Die nuwe kennisbronne dui op min verandering in die inhoud van die Kanaänitiese mitologie tussen c. 1400 vC en 700 vC. Baie besonderhede van Philo se verslag, nie net oor die name van gode nie, maar ook in die mitologiese atmosfeer stem volledig ooreen met die Ugaritiese mites en laat Fenisiese inskripsies. Geleerdes is dus geregverdig om, ten minste voorlopig, alle gegewens wat deur Philo bewaar is, te aanvaar wat nie subjektiewe interpretasie van sy kant behels nie.
Soos die mites van die ou Ugarit aandui, was die godsdiens van die Kanaänitiese volke 'n kru en vernederde vorm van rituele politeïsme. Dit word geassosieer met sensuele vrugbaarheidskultusaanbidding van 'n besonder skandelike en orgiastiese aard, wat meer invloedryk was as enige ander natuurgodsdiens in die ANE.
Kanaänitiese gode het enersyds 'n merkwaardige vloeibaarheid van persoonlikheid en funksie, sodat dit dikwels uiters moeilik is om die spesifieke domein van verskillende gode vas te stel of hul verwantskap aan mekaar te definieer. Fisiese verhouding, en selfs seks, verander met kommerwekkende gemak. Dit is een van die erg irrasionele aspekte van die Kanaänitiese godsdiens, wat dui op die korrupte aard daarvan. Aan die ander kant het Kanaänitiese gode meestal etimologies deursigtige name, 'n feit wat blykbaar dui op die Kanaänitiese panteon as 'n growwer en meer primitiewe tipe politeïsme.
Diverse epigrafiese en literêre bronne onthul die name van die vernaamste gode en godinne van talle Kanaänitiese citaies in verskillende tydperke. Die Ugaritiese gode is nou die bekendste vanweë die honderde godsdienstige tekste uit die vyftiende en vroeë veertiende eeu v.C. wat gevind is in 'n biblioteek in 'n gebou tussen die twee groot tempels van Ugarit, een gewy aan Baäl en die ander aan Dagon. Die goddelikhede wat in die mitologiese tekste uit Ugarit verskyn, was klaarblyklik nie eie aan die stad nie, maar was aktueel onder alle Kanaäniete, aangesien dit slegs 'n vae verhouding tot die gewildste gode wat in die stad aanbid word, uitmaak.
El is die naam waarmee die hoogste Kanaänitiese god bekend is. Dit is ook 'n naam waarmee God in die Ou Testament genoem word - El, die God (Elohim) van Israel (el elohe yisrael: Gen. 33:20). In die meeste prosa kom dit meer gereeld voor met 'n byvoegsel: El Elyon (die hoogste God, Gen. 14:18), El Shaddai (tradisioneel God die Almagtige, Gen. 17: 1), El Hai (Die lewende God, Josh. 3:10), en baie algemeen in die meervoud van majesteit, Elohim. In die Hebreeuse poësie kom El baie meer voor, waar dit redelik gereeld sonder byvoegsel staan ​​(Ps. 18:31, 33, 48 68:21 Job 8: 3).
Die woord El is 'n algemene naam vir & quotgod & quot in Noordwes -Semities (Hebreeus en Ugarities) en word as sodanig ook in die Ou Testament gebruik vir heidense gode of afgode (Eks. 34:14 Ps. 81:10 Is. 44:10) . Die oorspronklike generiese term was 'ilum dropping the mimation and the nominative case ending (u) gets' el in Hebrew. Dit was byna seker 'n byvoeglike naamwoord (onoorganklike deelwoord) uit die wortel en 'quotto' wees sterk, kragtig '(' wl), wat beteken 'Die sterk (of kragtige) een.' '
In die Kanaänitiese heidendom was die el by uitstek die hoof van die panthon. As god was El, in ooreenstemming met die algemene irrasionaliteit en morele grofheid van die Kanaänitiese godsdiens, 'n dowwe en skaduryke figuur, wat volgens Philo drie vroue gehad het, wat ook sy susters was en wat maklik uit sy voorrang kon tree. en word die held van aaklige eskapades en misdade. Philo beeld El uit as 'n bloedige tiran, wie se dade alle ander gode bang gemaak het en wat sy eie vader onttroon het, sy gunsteling seun vermoor en sy eie dogter onthoof het. Die Ugaritiese gedigte voeg die misdaad van onbeheerde wellus by sy morbiede karakter en die beskrywing van sy verleiding van twee naamlose vroue is die mees sensuele in ANE -literatuur ('n groot deel van die Ugaritiese literatuur word op sy beste beoordeel).
Ten spyte hiervan is El beskou as die verhewe "vader van jare" (abu shanima), die "vader van die mens" (abu adami) en "vaderbul", dit wil sê die stamvader van die gode, wat stilswyend vergelyk word met 'n bul te midde van 'n kudde van koeie. Soos Homerus se Zeus, was hy die vader van mense en gode
Baäl was die seun van El, en die heersende koning van die gode, wat die Kanaänitiese panteon oorheers het. As El se opvolger was hy op 'n hoë berg op die verre noordelike hemel. Dikwels word hy beskou as 'die Heer van die hemel' (Baäl-sjamem), maar soms onderskei hy van laasgenoemde, soos in Philo, Baäl was die god van die reën en die storm, wie se stem in die donder deur die hemel weerklink het. Hy word afgebeeld op 'n Ras Shamra -stela wat 'n mace in sy regterhand swaai en in sy linkerhand 'n gestileerde donderbol hou wat in 'n spieskop eindig.
In die Ugaritiese literatuur word aan Baäl die bynaam Aliyan gegee, "die een wat seëvier". As reëner en alle vrugbaarheid gee hy 'n prominente rol in die Kanaänitiese mitologie in sy stryd met Mot (dood), die god van droogte en teëspoed. In sy worstelstryd met Mot word hy doodgemaak. As gevolg hiervan volg 'n siklus van sewe jaar van skaarste. Daarna gaan die godin Anath, die suster en minnaar van Baal Aliyan, op soek na hom, herstel sy liggaam en maak sy vyand, Mot. Baal word dan weer lewendig gemaak en op Mot se troon geplaas, sodat hy die herlewing van plantegroei vir sewe jaar kan verseker. Dit is die sentrale tema van die groot Baal -epos van Ugarit.
Behalwe die koning van die gode en die stormgod, was Baäl die god van geregtigheid, die skrik van kwaaddoeners. Hy is ook genoem "die seun van Dagon", die graangod, wat die god van Asdod was (1 Sam. 5: 1-7) en wat tempels gehad het in Ugarit en Gaza (Rigters 16:23).
By Ugarit Baäl was sy suster Anath, maar in Samaria in die negende eeu vC verskyn Ashera in hierdie rol (1 Konings 18:19). Verskillende plekke op verskillende tydperke het die pantheon ietwat anders gerangskik, maar die prentjie in die algemeen was redelik stabiel. Die naam ba'al self in Noordwes -Semities (Hebreeus, Fenicies en Ugarities) is die selfstandige naamwoord vir & quotmaster & quot of & quotlord & quot, en kan, soos 'el,' sterk ', op verskillende gode toegepas word. Eintlik het die antieke Semitiese stormgod Hadad (Akkadiese Adad) egter van 'n vroeë tydperk (ten minste die 15de eeu v.C.) by uitstek die heer geword.
'N Kombinasie van die suster en eggenoot van Baäl was een van 'n sterrestelsel van drie Kanaänitiese godinne wie se karakter 'n aanduiding gee van die dieptes van die morele verdorwenheid waaraan die Kanaänitiese kultusse gesink het. Die ander twee is Astarte en Asherah. Al drie was beskermvroue van seks en oorlog - seks hoofsaaklik in sy sensuele aspek as wellus, en oorlog in sy aspekte van geweld en moord. Die verdorwe karakter van die Kanaänitiese godsdiens word aangedui deur die karakter van Anat. 'N Egiptiese teks uit die tydperk van die nuwe koninkryk beskryf Anath en Astarte as "die groot godinne wat swanger word, maar nie dra nie."
'N Ander ewe bewuste kenmerk van Anath -aanbidding was die duiwelse wreedheid van die saamgestelde godin. 'N Fragment van die Baal Epic (II.7ff) wys hoe sy haar toegee aan 'n bloedbad van oud en jonk:
Sy slaan die mense van die seestrand
Vernietig die mensdom van die sonsopkoms.
Sy stap koppe op haar rug op
Sy bind hande in haar bondel vas.
Anath omhels haar lewer van die lag
Haar hart is gevul met vreugde.
Egiptiese tekste het Astarte en Anath voorgestel as godinne van geweld en oorlog, en het hulle naak langs 'n galopende perd gewys en vegwapens gewaai.
Interessant genoeg het Anath die bynaam gekry van & quot; virgin & quot; en & quot; die Heilige & quot; (qudshu) in haar onveranderlike rol van 'n heilige prostituut. Hierdie term qudshu, "die Heilige", hou verband met die Bybelse term wat vertaal is & quotholy & quot. Dit is belangrik om te erken dat onder Semitiese mense die idee van 'quotoliness' van toepassing was op alles wat aan die diens van 'n god gewy is. Die morele konnotasie van die term is 'n latere, afgeleide konsep. Selfs in die OT is die gebruik daarvan dikwels net in die sin van & quot; geskei & quot; tot God.
Anath word dikwels voorgestel as 'n naakte vrou wat 'n leeu ry met 'n lelie in die een hand en 'n slang in die ander. Die lelie verteenwoordig seksuele aantrekkingskrag en die slang verteenwoordig vrugbaarheid.
Die manlike vervolgers wat tot haar eer gewy is, is qadesh genoem (Deut. 23:18, 1 Konings 14:24, 15:12, 22:46). Die vroulike qedesha word ook aangetref (Deut. 23:18, Hosea 4:14)
Die godin van die aandster was, soos Anath en Ashera, besig met seks en oorlog en was nie altyd duidelik van hulle onderskei nie. In Egipte is Anath en Astarte selfs saamgesmelt tot een god genaamd Antart, terwyl hulle kultus in later Sirië verplaas is deur die van 'n saamgestelde god: Anat-Ashtart (Atargatis). Soos Anath, was Astarte beide 'n moedergodin en 'n goddelike hofmeester, en sy deel al die morele onstuimigheid van laasgenoemde. (Sy was ook bekend as Ishtar in Persië, en die naam Esther is 'n vorm van hierdie woord. Boonop kom die Engelse woord & quotstar & quot van hierdie naam).
Sy was die vrou van El in die Ugaritiese mitologie, en is die godin wat ook Athirau-Yammi genoem word: & quot Sy wat op (of in) die see loop & quot. Sy was die heilige godin van Tirus in die 15de eeu v.C., en het die benaming qudshu en quotholiness gedra. . Die meeste Bybelse verwysings na die naam dui egter duidelik op 'n kultusvoorwerp van hout, wat moontlik afgekap en verbrand kan word, moontlik die beeld van die godinne (1 Konings 15:13, 2 Konings 21: 7). Daar word melding gemaak van haar profete (1 Konings 18:19), en daarna word verwys na die gereedskap wat in haar diens gebruik is (2 Konings 23: 4). Die bestaan ​​van talle simbole, waarin die godin as immanent beskou is, het gelei tot die skepping van talle vorms van haar persoon, wat as Asherim beskryf is. Die kultusvoorwerp self, wat dit ook al was, was heeltemal afskuwelik vir getroue aanbidders van Yahweh (1 Konings 15:13) en is op die hoogtes opgerig langs die & quotalters van wierook & quot (hammanim) en die & quotstone pilare & quot (masseboth). Die vertaling van asherah deur & quotgrove & quot in sommige vertalings volg 'n eiesoortige tradisie wat in die LXX en die Vulgaat behoue ​​gebly het, wat blykbaar die beeld van die godin verbind met die gewone aanbiddingsplek.
Mot beteken & quotdeath & quot, en hy was Baäl se vyand. Hy is die god van die dooies en al die magte wat lewe en vrugbaarheid teëgestaan ​​het. Hy was die gunsteling seun van El en die prominentste vyand van die god Baäl. Mot was die god van onvrugbaarheid en die meester van alle dorre plekke. Tradisioneel was Mot en Baal voortdurend in 'n seisoenale stryd gewikkel waarin Baal, soos baie soortgelyke oesgode, jaarliks ​​oorwin en gedood is. Mot is egter jaarliks ​​oorwin en vermoor deur Baäl se suster en minnaar Anath, wat sodoende Baäl se opstanding gehelp het.
Of Resheph (uit Hebreeus reshef, & quotthe brander & quot, of & quotthe ravager & quot), 'n antieke West -Semitiese god van die pes en van die onderwêreld, die metgesel van Anath, en die ekwivalent van die Babelloniese god Nergal. Hy was ook 'n oorlogsgod en word dus voorgestel as 'n bebaarde man, wat 'n byl swaai, 'n skild vashou en 'n lang, puntige hooftooisel waarsku met 'n bok of gazelle se kop op sy voorkop. Resheph is veral in Ras Shamra (Ugarit), Byblos en Arsuf (later Apollonia, naby Yafo) aanbid onder die titel Mikal (of Mekal) en hy is ook aanbid in Beth-shean in die ooste van Palestina en by Ialium op Ciprus. Daar word gewoonlik geglo dat Resheph verwant was aan Mot, die god van steriliteit en dood, maar dit lyk ook asof hy 'n god van welsyn, oorvloed en vrugbaarheid was, en in hierdie opsig was hy moontlik 'n vorm van die god Baäl .
Die god van gesondheid. Die naam hou verband met die Hebreeuse woord shalom, wat 'vrede' of 'voorspoed' beteken.
Die god van kuns en kunsvlyt. Dit lyk asof hy verwant is aan die Hebreeuse kosher, wat beteken "quotfit" of "behoorlik".
Die algemene karakter van Kanaänitiese kultusse
Die Ugaritiese literatuur het gehelp om die diepte van verdorwenheid aan die lig te bring wat die Kanaänitiese godsdiens gekenmerk het. Aangesien dit 'n politeïsme van 'n uiters vernederde tipe was, was die Kanaänitiese kultusbeoefening barbaars en deeglik losbandig. Dit het onvermydelik 'n ernstig vertraagde en afbrekende uitwerking op elke fase van die Kanaänitiese kulturele en gemeenskapslewe gehad. Dit was onontkombaar dat mense tot die morele vlak van die aaklige gode wat hulle aanbid het, sou trek, of liewer dat die gode 'n weerspieëling van hul samelewing was. & quot Soos gode, soos priester soos prist, soos mense & quot spreek 'n wet uit wat onfeilbaar werk.
Kanaänitiese kulture heeltemal immoreel
Die brutaliteit, begeerlikheid en verlatenheid van die Kanaänitiese mitologie is tans baie erger as elders in die ANE. En die verstommende kenmerk van Kanaänitiese gode, dat hulle hoegenaamd geen morele karakter gehad het nie, moes die ergste kenmerke van hul gelowiges na vore gebring het en baie van die mees demoraliserende praktyke van die tyd meegebring het, soos heilige prostitusie, kinderoffers en slangaanbidding.
Kanaänitiese kulture effektief en korrup
So 'n effense en korrupte godsdiens kan niks anders as 'n afbrekende uitwerking op die bevolking hê nie. Die gebruike van die Kanaäniete was so erg dat die land gesê het dat die inwoners sy inwoners moet uitroep (Lev. 18:25) en die Israeliete deur Yahweh gewaarsku het om al sy insettinge en verordeninge na te kom & quotat die land, & quot waarin hy gaan om hulle te bring, sou nie & quotvomit & hulle uithaal nie (Lev. 20:22). Die karakter van die Kanaänitiese godsdiens soos dit in die Ugaritiese literatuur uitgebeeld word, bied voldoende agtergrond om die akkuraatheid van hierdie Bybelse stellings te illustreer in die karakterisering van die volkome morele en godsdienstige agteruitgang van die inwoners van Kanaän.
Die karakter van die Kanaänitiese kultusse regverdig die opdrag om hulle te vernietig
Dit is sonder goeie teologiese grondslag om God se geregtigheid in twyfel te trek om die uitwissing van so 'n verdorwe volk te bevraagteken, of om Israel se onkreukbaarheid as God se volk in die uitvoering van die goddelike orde te ontken. Daar is ook niks in hierdie episode of die toewyding van Jerigo tot vernietiging wat konflik met die Nuwe -Testamentiese openbaring van God in Jesus Christus behels nie.
God se oneindige heiligheid is net so woedend oor die sonde in die NT as in die OT, en die goddelike toorn is nie minder in die NT teen diegene wat die vergifnis wat Christus voorsien, weier nie. Beskou wat Jesus vir en oor die skrifgeleerdes en Fariseërs gesê het wat hom teëgestaan ​​het, die lot van Annanias en Sephira, of die eerder apokaliptiese oordele wat in Openbaring beskryf word.
Die beginsel van goddelike verdraagsaamheid geld egter in elke era van God se handelinge met mense. God wag totdat die mate van ongeregtigheid vol is, hetsy in die geval van die Amoriet (Gen. 15:16) of die antediluviane wat deur die Vloed (Gen. 6) of die inwoners van Sodom en Gomorra (Gen. 19) geëet word. Maar God gee altyd 'n manier om hulle te bekeer en die oordeel te vermy (beskou God se woorde in Esegiël 33 as 'n voorbeeld - & quotGod het geen behae in die dood van die goddelose nie, maar eerder dat die goddelose van sy bose weë afwyk. & Quot)
In die geval van die Kanaäniete, in plaas van om die natuurkragte te gebruik om sy strafdoeleindes te bewerkstellig, gebruik hy die Israeliete om sy ministers van justisie te wees. Die Israeliete was bewus van die waarheid dat dit die instrumente van die goddelike oordeel was (Josua 5: 13-14). In die lig van die totale prentjie was die uitwissing van die kanaaïete deur die Israeliete regverdig en die werk van die Israeliete vir die doel was reg. Dit was eerlikwaar 'n kwessie van vernietiging of vernietiging, skeiding of besmetting en vertering.
Kanaänitiese kulture gevaarlik vervuilend
Die goddelike bedoeling om die wêreld te beskerm en daarby baat te vind, was implisiet in die regverdige oordeel. Toe Josua en die Israeliete Palestina in die 14de eeu (of 13de) binnegekom het, was die Kanaänitiese beskawing so dekadent dat dit 'n geringe verlies vir die wêreld was dat dit in dele van Palestina feitlik uitgeroei is. Die mislukking van die Israeliete om God se opdrag ten volle uit te voer, was een van die groot foute wat hulle begaan het, sowel as 'n sonde, en dit het die nasie volgehoue ​​skade berokken (Rigters 1:28, 2: 1-3).
In die daaropvolgende oordeel sou die oneindige heiligheid van Yahweh, die God van Israel, opvallend bevestig word teen die donker agtergrond van 'n deeglik immorele en vernederde heidendom. Die heeltemal kompromislose houding wat deur Yahweh beveel is en gevolg deur die leiers van Israel, moet in sy ware lig gesien word. Kompromie tussen Israel se God en die verslechterde gode van die Kanaänitiese godsdiens was ondenkbaar. Yahweh en Baäl was pole van mekaar. Daar kan geen kompromie wees sonder katastrofe nie.
Dit was gelukkig vir die toekoms van die monoteïsme dat die Israeliete van die verowering 'n wilde volk was, toegerus met primitiewe energie en genadelose wil om te bestaan, aangesien die gevolglike verwoesting van die Kanaäniete die volledige samesmelting van die twee familielede verhinder het wat byna onvermydelik sou bestaan het Yahwistiese standaarde gedruk tot 'n punt waar herstel onmoontlik was. So is die Kanaäniete, met hul orgiastiese natuuraanbidding, hul kultus van vrugbaarheid in die vorm van slangesimbole en sensuele naaktheid en hul growwe mitologie, vervang deur Israel, met sy nomadiese eenvoud en suiwerheid van lewe, sy verhewe monoteïsme en sy streng etiese kode. Op 'n heeltemal ongelyke manier, 'n millennium later, het die Afrikaanse Kanaäniete, soos hulle hulself nog steeds genoem het, of die Kartagers, soos ons hulle noem, met die growwe Feniciese mitologie wat ons ken van Ugarit en Philo Byblius, met menslike offers en die kultus van seks, is verpletter deur die uiters verhewe Romeine, wie se streng sedeskode en unieke heidendom ons op baie maniere aan die vroeë Israel herinner. (Let wel: die Romeine was blykbaar afkomstig van Jafet, sodat hulle vernietiging van Kartago 'n vervulling van Gen. 9:27 was).