Kamikaze -vlieëniers kry die eerste bestelling - GESKIEDENIS - Inligting - 2022
Kamikaze -vlieëniers kry die eerste bestelling
Op 5 Januarie 1945 ontvang Japannese vlieëniers die eerste bevel om kamikaze te word, wat 'goddelike wind' in Japannees beteken. Die selfmoordbliksem van die kamikazes onthul Japan se wanhoop in die laaste maande van die Tweede Wêreldoorlog. Die meeste van die voorste vlieëniers in Japan was dood, maar jongmense het min opleiding nodig gehad om vliegtuie vol plofstof te neem en op skepe vas te jaag. In Okinawa het hulle 30 skepe gesink en byna 5 000 Amerikaners doodgemaak.
Die briewe, gedigte en dagboekinskrywings van kamikaze -vlieëniers en ander lede van die Special Attack Corps vorm 'n belangrike primêre bron van die gevoelens en opinies van hierdie mans voor hul selfmoordaanvalle. Hierdie wyd gepubliseerde geskrifte het 'n baie sterk invloed op die Japannese persepsies van die vlieëniers gehad, maar die paar Engelse vertalings van hierdie briewe het baie min invloed op die Amerikaanse siening. Kike Wadatsumi no Koe (Luister na die Voices from the Sea), wat geskrifte bevat van verskeie kamikaze -vlieëniers, wat meer as anderhalf miljoen eksemplare in Japan verkoop het vanaf die eerste publikasiedatum in 1949 tot 1982. Baie Japannese spreek uit dat skrywes deur lede van die Special Attack Corps hulle huil as hulle die woorde lees wat geskryf is deur die jong mans wat hul lewens vir hul land opgeoffer het.
Die Japannese weermag gesensureer korrespondensie, wat 'n vraag laat ontstaan ​​of die laaste briewe van die Special Attack Corps -lede hul ware gevoelens bevat. Sommige geskrifte met die ware gevoelens van die mans het egter aan sensore ontkom en die geadresseerdes op ander maniere bereik. Nagasue (2004), voormalige lid van die Navy's Kamikaze Special Attack Corps Yashima Unit, skryf oor militêre sensuur van korrespondensie:
In daardie dae is briewe wat ons aan familie en vriende gestuur het, in 'n bondel onbeseël aan die bevelvoerder gestuur om militêre geheime te bewaar. Hierdie briewe kon nie gestuur word voordat hy dit gesensor het nie. Dit was verbode vir enigiemand om 'n brief vrylik te stuur. Daarom was dit 'n tyd toe ons niks anders kon skryf as tipiese sinne nie, soos: "Ek doen my diensplig ernstig, so wees gerus."
Die lewe in die kaserne vir ons onderoffisiere was op alle maniere aan beperkings onderworpe. Ons het nie vryheid gehad nie. Selfs wanneer 'n poskaart gestuur is, is dit aan die lasbriefbeampte voorgelê en is dit onderworpe aan sensuur. Dit was nie 'n omgewing waar ons ons persoonlike gedagtes kon neerskryf nie.
Nagasue gaan voort met die verduideliking van die beperkings toe iemand by die Special Attack Corps aangesluit het en 'n laaste brief aan sy familie wou stuur:
Alhoewel 'n mens 'n laaste brief probeer skryf het toe hy by die Spesiale Aanvalskorps ingegaan het, was dit selfs verbied om korrespondensie te skryf aangesien daar gesê is: 'Die Spesiale Aanvalskorps is 'n militêre geheim, en niks kan buite die eenheid uitgelek word nie.' alhoewel 'n laaste brief geskryf is, was daar geen waarborg dat dit aan u gesin oorgedra sou word nie. Boonop, as 'n mens dink dat dit deur ander se oë beskou sou word om gesensor te word, was dit ondenkbaar om te skryf wat werklik in jou hart is.
Nagasue het die artikel Last Letters and Writings geskryf oor die emosies en oorwegings van lede van die spesiale aanvalskorps, veral onderoffisiere, by die besluit of hulle iets aan hul familie moet skryf voor hul laaste uitstappie en wat hulle in 'n laaste brief moet insluit as een gestuur word .
Die beperkings van die sensuur kan egter soms omseil word. Reiko Akabane, 'n hoërskoolleerling in Chiran gedurende die vier maande toe die spesiale aanvalle van die weermag van daar af gejaag het, het saam met ander meisiekinders by die kaserne gehelp met skoonmaak, wasgoed, herstel en kook. Sy beskryf hoe die meisies die vlieëniersbriewe uitgesmokkel het om die sensuur te vermy (Chiran K ōjo 1996, 188):
Toe ons gereed was om terug te keer huis toe, het ons gereeld versoeke van vlieëniers ontvang om ons te vra om briewe en ander items aan hul gesinne te stuur. Aangesien daar in daardie tyd 'n voedseltekort was, het ons twee gestoomde patats vir middagete gekry. Ons het dit na die kaserne in 'n sak gebring, en ons het in die geheim die gevraagde items wat in die sak weggesteek is, teruggebring. Terwyl die privaatboodskappe van die vlieëniers streng gesensor is, kon ons hul items gelukkig veilig huis toe bring, want die dinge wat ons saamgedra het, is nie geïnspekteer nie. Nadat ons teruggekeer het huis toe, stuur ons hierdie items met ons eie name as senders en ons eie adresse.
Dit is moeilik om te veralgemeen oor die geskrifte van lede van die Special Attack Corps. Sasaki (1999) verdeel die letters in & quottypical & quot letters, meestal geskryf deur militêre skool gegradueerdes, en & quotunique & quot letters geskryf deur mans wat opgestel is uit die kollege. Hierdie klassifikasie is geneig om die honderde letters wat vandag nog oorbly, te vereenvoudig, maar dit help wel om 'n oorsig van die letters te kry. Die tipiese briewe van vlieëniers is geneig om hul families te bedank vir alles wat hulle gedoen het en om hul begeerte uit te spreek om die vyand te slaan om hul land te verdedig. Baie van hierdie tipiese briewe is moontlik aan sensuur onderwerp, daarom is dit moeilik om vas te stel dat dit die ware gevoelens van die mans is. Selfs al het hulle daarin geslaag om die sensuur en briewe uit die basis te vermy, het baie mans moontlik 'n tipiese brief geskryf om nie hul gesinne te bekommer nie en om hul moed en patriotisme te toon sodat hul gesinne trots op hulle kan wees nadat hulle hul dood.
Slegs 'n paar briewe, gedigte en dagboekinskrywings van lede van die Special Attack Corps het Engelse vertalings gepubliseer. Die twee boeke wat verskeie geskrifte van spesiale aanvalmaglede bevat, is Luister na die stemme uit die see en Die son gaan onder, wat beide Engelse vertalings van die Japannese boek is Kike Wadatsumi no Koe. Sommige ander Engelstalige boeke oor Special Attack Corps-lede het 'n paar letters of bevat uittreksels uit briewe. Die boek van 2006 van Emiko Ohnuki-Tierney, getiteld Kamikaze Diariesondanks die titel bevat dit slegs enkele Engelse vertalings van geskrifte deur vlieëniers van die spesiale aanvalskorps. In 2008 publiseer die Chiran Peace Museum vir Kamikaze Pilots 'n boek met die titel Die gedagte van die Kamikaze met die laaste geskrifte van meer as die 20 Army Special Attack Corps -vlieëniers, maar hierdie vertalings klink dikwels ongemaklik en bevat 'n paar spelfoute, grammatikale foute, teenstrydighede en spasie -foute omdat die vertaler nie 'n moedertaalsprekende Engels is nie.
'N Groot verskeidenheid Japannese bronne het geskrifte van lede van die Special Attack Corps. Dit bevat talle boeke en verskeie museums wat oorspronklike of afskrifte van die geskrifte vertoon. Die Japannese webwerf Tokk ō (Special Attack Forces) bevat 'n afdeling oor briewe en gedigte wat deur Special Attack Corps -lede geskryf is. Die DVD Isho: Tokubetsu K ōgekitai (Last Letters: Special Attack Corps) bied 24 laaste briewe deur kamikaze -vlieëniers en een aan kaiten bemande torpedoloods, tesame met filmsnitte uit die oorlog en spesiale aanvalgeskiedenis.
Die volgende geskrifte van Special Attack Corps -lede is vertaal:
Na 45 jaar staan ​​Green Beret voor sy verlede in Vietnam - deel drie
Geplaas op 29 April 2020 15:52:56
Die enigste ding wat in Saigon konstant blyk te wees, is die heerlike reuk van kosmaak - van straatverkopers, kafees in die oop lug, koffiewinkels en bakkerye - dit was so aan die einde van die 60's en dit bly so vandag. Die eerste keer dat ek in die stad kom, onthou ek dat ek na die hoofkwartier geloop het met 'n offisier by wie ek in Ban Me Thuot bedien het en by 'n klein koffiewinkel gestop het vir 'n koffie en croissant - albei was heerlik en die hele gebeurtenis lyk surrealisties gegewe wat was destyds in die res van die land aan die gang.
Hierdie keer, toe ek by die Tan Son Nhat -lughawe in Saigon aankom, was die eerste ding wat ek gesien het doeane -amptenare wat ek onthou as uniforms van die Noord -Viëtnamese weermag - 'n bietjie terugblik. By die uitstappie stap ek diep asem uit die vogtige tropiese lug - 'n bekende geur wat amper vertroostend lyk. Deur die stad op pad na die hotel te ry, het ek die pragtige Franse geïnspireerde argitektuur opgemerk wat 'n tikkie genade aan die stadsbeeld toegevoeg het.
In 1969 was Saigon 'n veelvlakkige stad, vol oorlog. Die mense streef na hul lewensbestaan ​​so goed as wat hulle kon terwyl hulle diep in die middel van 'n oorlogsgebied heup. Hulle het so hard as moontlik probeer om die lewe verdraagsaam en beter vir hul gesinne te maak. Vandag doen latere geslagte van die gesinne dieselfde ding, minder die oorlog, wat die lewe beter maak en op groot skaal slaag.
Om Saigon en Viëtnam na veertig jaar weer te besoek, bevestig my geloof in die mensdom - dit maak nie saak wie gewen of verloor het nie, maak nie saak wie aan die bewind is nie - dit gaan alles oor die mense. Die Viëtnamese mense was nog altyd ondernemers, het omgesien na hul gesinne en hul land en het dit 'n kragstasie in Suidoos -Asië gemaak. Dit het my hart verbly en 'n sirkel vir my op 'n baie positiewe manier gesluit.
Hierdie artikel verskyn oorspronklik op GORUCK. Volg @GORUCK op Twitter.
In Oktober 1944, toe USS -bomwerpers 'n tweede dag van aanvalle op Japannese posisies op Luzon geloods het, het die Amerikaanse vloot, vaandel Wallace S. "Griff" Griffin LexingtonDie duik was onder die beheer van 'n Curtiss SB2C-5 Helldiver wat van 'n bombardement af gekom het. Die vorige dag het hy en sy skutter hul doel bereik en dit het goed gegaan. Maar die inligtingsbeampte van die luggroep het nie besef dat die Japannese sedertdien die grootste deel van hul AA verskuif het en die gewere in die blare verberg het om op die Helldivers te wag terwyl hulle van die teiken af ​​wegtrek nie.
'Ons was ongeveer 500 meter bo die oerwoud, toe ek skielik spoorsnyers regop sien kom,' sê Griffin. 'Ek het dadelik daarin gevlieg en hulle het my perfek tussen hakies laat sit. Ek kon die boonste vlerke sien versnipper deur koeëls wat deurkom en die hidrouliese vloeistof verdamp in pienk blare. Dit klink asof ons deur honderde hamers getref word. Ek het net aanhou bid: 'Ag, God, moenie dat hulle die enjin tref nie.' As hulle dit gedoen het, het ek nie 'n plek om te land nie. Ek sal nooit die water maak nie. Die vlerke het stukke aluminium uitgesteek, en my afdak is stukkend. My skutter het nooit 'n woord gesê wat ek nie geweet het as hy dood is nie. Ek het die skip ingeroep en meegedeel dat ek geen hidrouliese druk vir kleppe het nie, en hulle het my laat draai totdat die res van die vliegtuie geland het ... Dit was 'n harige landing. "
Griffin se Helldiver het 83 gate daarin, en die hidrouliese silinder in die stuurboordvleuel is uitgeblaas. 'N Koeël het net agter sy rug verbygegaan en 'n vou in sy valskerm -harnas laat vou. Gelukkig was sy agterste sitplek, Eno Leaf, goed.
Gedurende die veldtogte Marianas en die Filippynse See by VB-19, het Griffin sy Helldiver gevlieg na teikens op Guam en Formosa sowel as Luzon. Tydens die Slag om die Leyte -golf het die eskader bomme op die Japannese slagskepe laat val Yamato en Musashi op 24 Oktober 1944 en het die volgende dag gehelp om vier van Japan se laaste vragmotors te laat sink.
Op 5 November val twee A6M -nulle aan Lexington in 'n vroeë kamikaze -missie. Griffin het pas geland en was van diens toe die gewere van die karweier op die inkomende vyandelike vliegtuie begin skiet. Gunners het die eerste vegter neergeskiet voordat dit die skip bereik het, maar die tweede een het in die na-navigasiebrug gestamp en verskeie mans doodgemaak-agt van hulle VB-19-vlieëniers. Griffin sou onder hulle gewees het as die gemorsbestuurder hom destyds nie 'n ham- en tamatiebroodjie gemaak het nie. 'Die toebroodjie het my lewe gered,' het hy gesê.
Toe Air Group 19 in Desember 1944 Stateside terugkeer, het VF-19 se F6F-5 Hellcats, VB-19's Helldivers en VT-19's TBM-1 Avengers 'n nuwe vegvliegtuig-eenheid, bestaande uit Vought F4U-4 Corsairs, aangewys as VBF- 19. Gevra om vir 'n tweede gevegstoer te ontplooi, het Griffin ingestem, maar bepaal dat hy vegvliegtuie wil vlieg. 'Ek wou nie verantwoordelik wees vir 'n ander man se lewe nie,' het hy verduidelik. 'As ek 'n fout gemaak het, sou 'n ander man saam met my sterf.
In Januarie 1945 meld Griffin aan NAS Santa Rosa, noord van San Francisco. "Ons CO was 'n vegvlieënier met nege oorwinnings," onthou hy. 'Uitstekende vlieënier, maar 'n slegte leier. Hy het verwag dat ons so goed soos hy sou wees, maar dit was net nie realisties nie. "VBF-19 het binne drie maande vyf mans in oefenongelukke verloor. 'Ons het gevegstaktieke in die Hellcat geleer en daarna na die Corsair gegaan,' het Griffin gesê. 'Ek was mal daaroor om met die F4U te vlieg, maar dit was 'n slegte bomwerper. Met 200 knope in 'n duik het jy jou landingsgestel laat sak om te vertraag. En u bereik u doelwit slegs met geluk. "
Teen die lente van 1945 is byna elke Japannese vliegdekskip gesink en die meeste van Japan se vaardige vlootvliegtuie was dood. Die inval in die Japanse Tuis-eilande, met die naam "Operation Downfall", sou in November begin. In 'n laaste poging om die invalsarmada af te weer, het Japan honderde vliegtuie gereedgemaak vir kamikaze-missies, baie van hulle in grotte regdeur die vulkaniese Japannese eilande. Daarin lê 'n nuwe missie vir die Corsair-vlieëniers van die VBF-eskaders: hulle sou "grotbusters" word, met behulp van die nuwe Tiny Tim-vuurpyl-vuurpyl, 'n 10-voet lange brute wat in 1944 deur Caltech ontwikkel is vir die Naval Ordnance Test Stasie by China Lake, Kalifornië. Die Tiny Tim het 1,285 pond geweeg, met 'n half-pantser-deurdringende bom van 500 pond in 'n pypomhulsel van 11,75 duim met olieput. Dit het 1000 voet per sekonde afgelê en kon teoreties 'n teiken van 'n kilometer ver bereik.
'In Mei vlieg ons na Marine Corps Air Station Twentynine Palms,' onthou Griffin. 'Dit is waar ons die Tiny Tim -vuurpyl die eerste keer gesien het. Hulle is onder die romp se middellyn gemonteer. U sal ongeveer 200 knope op 'n teiken staan. Trek 'n kilometer ver, die bom vry. Die vuurpyl het net weggeval. Die vliegtuig spring ongeveer 10 voet van die vrystelling van meer as 1 000 pond. 'N Lang koord laat die vuurpyl die skroef skoonmaak, dan trek dit los en die vuurpylmotor ontsteek. "
'N SB2C-1C Helldiver toets 'n Tiny Tim-vuurpyl af, wat te laat in werking getree het vir die Tweede Wêreldoorlog, maar kortliks in Korea gebruik is. (Amerikaanse vloot)
Elke bomlansering was 'n wonderlike skouspel: 'Net 'n harde brul wat ek oor die enjin kon hoor, en ewe skielik brand dit met hierdie groot vuur en weg! Skrik die hel vir my. " Hy het bygevoeg: 'Ek het nooit geweet of ek iets op die oefensessie tref nie. U kon die ding nie ter harte neem nie. Ons was veronderstel om grotte en bunkers te tref. 'Vrot vrot.' Die mense op die grond het elke bekendstelling opgeteken, maar ons het nooit vertel of ons 'n verdomde ding raak nie. " Gegewe sy vorige gevegservaring, het Griffin ten volle besef dat die nuwe missie van VBF-19 byna selfmoord was: 'Ons sal in 'n baie vlak hoek die doelwit moet bereik, en ons sit eende vir die lugafweergewere by ons. Ek het gedink die meeste van ons sal doodgemaak word om die grotte te tref. "
Met die dreigende inval, het die manne van VBF-19 spoedig aan hulself begin dink as lede van 'n Amerikaanse kamikaze-eskader. Maar dan, soos Griffin dit gestel het: 'President Harry Truman het die bevel gegee om die atoombomme te laat val, en die oorlog het geëindig. Daardie man het ons hele lewe gered. "
Die Tiny Tim het later tydens die Koreaanse Oorlog 'n kort gevegsverskyning gemaak, hoewel dit teen daardie tyd deur meer gevorderde wapens vervang is. Maar die konsep om 'n enkelstoelvliegtuig gelaai met 'n groot wapen op 'n punt teiken, het oorleef. Tydens die Koue Oorlog het die Amerikaanse lugmag en vloot vlieëniers opgelei om aanvalsvliegtuie met atoombomme te vlieg en dit wat spottend na verwys word as die 'Idiot Loop', uit te voer. Deur laag en vinnig te vlieg en dan 'n skerp klim op te neem net voor die vrylating, kan 'n vlieënier teoreties 'n kernwapen op 'n ballistiese baan na sy doelwit "lob".
In 1955 het Griffin, wat toe dien as uitvoerende beampte van VA-155, 'n Douglas AD-1 Skyraider-eskader, opleiding vir die nuwe riskante missie ondergaan. 'Dit moes die waansinnigste maneuver wees wat ooit gedroom is,' het hy gesê. 'Die AD-1 sou stilstaan ​​as u te vinnig optrek, maar dit was die enigste manier om die bom te skiet! En dan moet jy laag sak en die gashendel tref. Net neute.
'Die lugmag het dit met F-86 Sabrejets gedoen, maar ons stadige AD-1 sou nooit duidelik word voordat die bom afgegaan het nie. Ek moes dit eintlik nooit probeer nie. Ons het dit pas in 'n klaskamer geleer. Ek was ontsteld. " Ter erkenning van die risiko daaraan verbonde, het die instrukteur sy oefensessie beëindig deur 'n syraam in te bring met die opkomende son, saam met 'n bottel sake, die tradisionele laaste aanbiedings vir Japannese kamikaze -vlieëniers.
Griffin tree in 1965 uit die vloot nadat hy meer as sy deel van nabye oproepe beleef het. As hy terugkyk, is hy dankbaar dat hy nooit die "kamikaze" -opdragte waarvoor hy opgelei is, hoef te vlieg nie. 'Ek was nog nooit so bang vir enigiets as vir die idee om 'n lewendige atoombom tydens 'n selfmoordmissie te vlieg nie,' het hy gesê. 'Goddank dat ek dit nooit regtig moes doen nie.'
Oorspronklik gepubliseer in die Mei 2013 -uitgawe van Lugvaartgeskiedenis. Klik hier om in te teken.
Op 11 Mei 1945 het twee kamikaze-vliegtuie met bomme van 250 kg vinnig Bunker Hill getref, en hulle het 393 mans doodgemaak en 264 mans beseer. Hy het as 'n Kamikaze -vlieënier aan die dood ontkom. Kamikaze Pilots het een werk gehad. Ons onthou die Alamo. Video, 00: 01: 02 Wereldnuus op een minuut, Nikkie Tutorials: 'Ongelooflik' wat Eurovision aanbied. Hulle was fanaties toegewyd aan hul keiser, wat destyds as 'n god beskou is. Willem Einthoven, fisioloog, uitvinder van die elektrokardiogram. Ons is verstom oor die soldate en mariniers wat handgranate versmoor het. Jy doen. Op 5 Januarie 1945 het Japannese vlieëniers die eerste bevel gekry om kamikaze te word, wat 'gedeelde wind' in Japannees beteken. 'N Jong man langs Kentaro is 'n studie oor neerbuigendheid. TOKYO-Vir meer as ses dekades het Kazuo Odachi 'n geheim gehad: Op 17-jarige ouderdom het hy 'n kamikaze-vlieënier geword, een van duisende jong Japannese mans wat die taak moes gee om selfmoord te ondergaan-die gedig vertel die verhaal van 'n Japannese kamikaze -vlieënier wat sy selfmoordmissie nie uitgevoer het nie en in plaas daarvan in oneer teruggekeer het. Hulle is gemotiveer deur selfsugtige woede teen die Weste.â Na die gekoördineerde terreuraanvalle in Parys in Novem. ✯. Dit was vlieëniers van die 'Divine Wind Special Attack Force', vernoem na 'n tifoon ''n goddelike wind,' of 'Hierdie paradoks' lof vir 'n impulsiewe offer, 'n smaad vir 'n redelik doelbewuste een. verken in. Japannese kamikaze -vlieëniers berei hul voor vir die geveg.Die propaganda -verhale self was nie net nie video, 00:01:42, NikkieTutorials: 'Ongelooflik' as gasheer vir Eurovision, Bolton: 'Ons is nog steeds sterk, ons veg nog steeds' Video, 00:03:56, Bolton : 'Ons is nog steeds sterk, ons veg nog steeds', reuse -skoorstene gesloop na 50 jaar in die skyline. Kamikaze deur Beatrice Garland. Die verhaal van 'n kamikaze -vlieënier. Lees die volledige teks van 'Kamikaze'. Wat hulle min van hom weet, is dit: hy was 'n vaardige vlieënier wat onverklaarbaar 'n kamikaze -missie onderneem het. Ongeveer 3800 kâ € ¦ 'n Kameraad trek die hachimaki stywer vir 'n Japannese kamikaze -vlieënier wat gereed is om te sortie, 1944-45. Video, 00:02:53, Eurovision -aanhangers keer terug na die eindstryd. Waarom nie die kamikaze nie? Die raaisel ontvou in 'n reeks onderhoude met oorlewende bejaarde vlieëniers, nou in die tagtig, wat Miyabe tydens die oorlog geken het. Video, 00: 03: 15 Vyf dekades se Eurovision -liedjies. uit die geheue, Die kinders van die Israel-Gaza-konflik. Hulle was fanaties toegewyd aan hul keiser, wat destyds as 'n god beskou is. Hulle is gemotiveer deur selfsugtige woede teen die Weste. Na die gekoördineerde terreuraanvalle in Parys in November 2015 het verskeie Franse koerante die terme "kamikaze" en "selfmoordbomaanvallers" omruilbaar gebruik. Seki Yukio, 29 Augustus 1921 - 25 Oktober 1944) was 'n Japannese vlootvliegtuig van die Keiserlike Japannese vloot tydens die Tweede Wêreldoorlog. aanval in die Tweede Wêreldoorlog (die eerste amptelike aanval was 'n â € ¦ Video, 00: 02: 58 Eurovisie -aanhangers keer terug vir die laaste, vyf dekades Eurovisie -liedjies. uit die geheue. CMH Online noem 'n grondmag in 1942 as 'n voorloper van die Special Aanvalmagte. Heeltemal anders as terroriste wat op onskuldige burgerlikes gerig is. '' U pik besonderhede ', jaag die man agter. Terwyl die Tweede Wêreldoorlog tot 'n einde kom, was die Amerikaanse vlootmagte vinnig besig om Japan te nader en tensy iets radikaals was gebeur het, sou Japan ... Stel hul gesig (en vliegtuig) op die dek van 'n Amerikaanse vliegdekskip of slagskip vas en stamp dit. Water so giftig dat dit jou oë kan brand 'Video, 00:03:52, Nee, jou Covid juk is nie magneties nie. FUKUOKA, Japan - Japan se kamikaze -duikbom val aan Amerikaanse slagskepe in die laaste dae van die Tweede Wêreldoorlog het langdurige historiese en kulturele gevolge gehad. Op die oggend van 25 Oktober 1944 het 'n eskader van vyf Japannese kamikazepilotte in Zero -vliegtuie onder leiding van Yukio Seki oor die Leyte -golf in die Filippyne gestyg. Hulle was net nasionalistiese fanatici. '' N Vriend smeek om te verskil dat hulle nie fanaties is nie, maar eerder romantici wat trots was daarop om hul lewens net te mors vir hul land. ' Die verhaal van Miyabe kom geleidelik voort uit 'n ontdekkingsreis wat twee broers en susters, Kentaro en Keiko Saeki (Haruma Miura en Kazue Fukiishi) onderneem het, wat na die begrafnis van hul ouma in 2004 agtergekom het dat die man wat hulle as hul oupa ken, eintlik is , haar tweede man, haar eerste was Miyabe, hul ma se biologiese pa. Ander verklaar hom as 'n held, terwyl ander hom as 'n leier van skaars deernis beskryf. Kamikaze -vlieëniers kry die eerste bestelling. Kamikaze-vlieënier RyÅ ji Uehara op die vleuel en langs die stert van 'n Kawasaki Ki-61 Hien. Lees meer oor ons benadering tot eksterne koppeling. Video, 00:02:58, Vyf dekades se Eurovision -liedjies. uit die geheue. Video, 00:01:56, Palestyne en Israeli's reageer op wapenstilstand, NikkieTutorials: 'Ongelooflik' wat Eurovision aanbied. Hulle is ook deur nood en selfopoffering gestuur om te wees wie hulle was tydens die oorlog-die selfmoordbomaanvallers van die Tweede Wêreldoorlog. HistoryNet.com bevat daaglikse funksies, fotogalerye en meer as 5000 artikels wat oorspronklik in ons verskillende tydskrifte gepubliseer is. Dit is vreemd dat ons in die Westerse kultuur, vanuit die 'buitelandse perspektief' wat deur Kentaro se neerbuigende eweknie opgeroep word, oor die algemeen nie daarin slaag om kamikaze as krygers te beskou nie. Selfmoordbomaanvallers van Kamikaze, 'n strategie wat in 1944 begin is teen die einde van Kamikaze, amptelik Kamikaze/ShinpÅ «Tokubetsu KÅ gekitai (ç ¥ žé ¢ ¨ç ‰ ¹åˆ ¥ æ" »æ'ƒéšŠ," Divine Wind Special Attack Unit " ), was deel van die Japannese spesiale aanvalseenhede van militêre vlieëniers wat selfmoordaanvalle gevlieg het vir die Keiserryk van Japan teen die geallieerde vlootvaartuie in die laaste fase van die Stille Oseaan -veldtog van die Tweede Wêreldoorlog, met die doel om oorlogskepe doeltreffender te vernietig as met konvensionele lugaanvalle . Masafumi Arima, 'n vlieënier en 'n keiserlike Japanse vloot -admiraal, het die Kamikaze -benadering uitgevind. Die gedig bevat die perspektief van sy dogter en verbeel haar hoe sy die verhaal op haar beurt aan haar eie kinders vertel het. Kamikaze: A Japanese Spotacular Story of the Famous Suicide Squadrons: Amazon.fr: Allred, Gordon T., Kuwahara, in die geveg van OKINAWA in die lente van 1945 word 24 Amerikaanse soldate, matrose en mariniers bekroon met die medalje Ere vir dapperheid bo en behalwe die oproep - die BBC is nie verantwoordelik vir die inhoud van eksterne webwerwe nie. Die analogie tussen kamikaze en selfmoordbomaanvaller is nie net die gaucherie van Kentaro se vriende nie. Hierdie 'kamikaze' -aanval was nie die eerste tydens die Tweede Wêreldoorlog nie en' terwyl die oorlog afloop, het Kazuo Odachi gesê: 'Ons het onverskillig geraak oor lewens en dood. Ons onthou hierdie mans as helde. Water is so giftig 'dit kan u oë brand' Video, 00: 03: 52 Water so giftig 'dit kan u oë brand', nee, u Covid -jab is nie magneties nie. Die inhoud, idees, taal en struktuur van die gedig word ondersoek. Video, 00:02:04, Volgende. Wat hulle min van hom weet, is dit: hy was 'n vaardige vlieënier wat onverklaarbaar 'n kamikaze -missie onderneem het. (Kamikaze -vlieëniers het byna altyd slegs rudimentêre opleiding gehad, en geskoolde vlieëniers was baie lewendiger as dood.) Storyboard the narrative (storyâ € ¦ Video, 00: 02: 04 Die verhaal van 'n kamikaze -vlieënier, Up Next. Die gedig vertel die verhaal van 'n Japannese kamikaze -vlieënier wat nie sy selfmoordmissie uitgevoer het nie en in plaas daarvan in oneer teruggekeer het. Miyabeâ € Die verhaal kom geleidelik voort uit 'n ontdekkingsreis deur twee broers en susters, Kentaro en Keiko Saeki (Haruma Miura en Kazue Fukiishi), wat na die begrafnis van hul ouma in 2004 leer dat die man wat hulle as hul oupa ken, in werklikheid haar is tweede man haar eerste was Miyabe, hul ma se biologiese vader. As Kentaro sy voorvader van kamikaze wil gaan soek, trek hy sy skouers op. , en mariniers is bekroon met die erepenning vir dapperheid bo en behalwe die plig. Die verhaal van 'n kamikaze -vlieënier Japannese kamikaze -vlieëniers is berug vir die selfmoordmissies wat hulle tydens die Tweede Wêreldoorlog uitgevoer het. âJy is kompileer heeltemal verkeerd! â Dan haal hy sy beursie uit, klap geld op die tafel om sy drankie te bedek, en stap hardnekkig uit die kamer. Deur Memoirs of a Kamikaze op te tel, sal lesers die swaarkry van die opleiding van vegvlieëniers ondervind, onderdompel en duik en kyk hoe ander leerlinge in die nabygeleë berghange neerstort. 'N Gedig oor 'n kamikaze -vlieënier wat huis toe keer en verwerping ondervind. Grace Hoadley Dodge, filantroop, het gehelp om die YWCA te organiseer. Binnekort het Kentaro genoeg gehad. Alhoewel daar geen rekening gehou is met 'Oor pers Kopiereg Kontak ons ​​skeppers Adverteer ontwikkelaars Voorwaardes privaatheidsbeleid en veiligheid hoe YouTube werk toets nuwe funksies pers kopiereg kontak ons' oorspronklike titel ISBN "9781462921492" gepubliseer op "-" in uitgawe taal : "". Deur Pierre Kosmidis. 3 Desember 2020. Video, 00: 01: 56 Palestyne en Israeli's reageer op wapenstilstand, World News van een minuut. Video, 00: 00: 31 Reuse skoorstene gesloop ná 50 jaar in skyline. 'En hoe kan die mens beter sterf', vra die Romeinse weermagoffisier Horatius in die poësiebundel Lays of Ancient Rome van Thomas Babington Macaulay uit 1842, 'as 'n skrikwekkende kans, vir die as van sy vaders en die tempels van sy gode? â Sekerlik, die vlieëniers van die Goddelike Wind het die antwoord hierop geweet. Sommige snork dat Miyabe die ergste soort lafaard was. Hierdie paradoks - lof vir 'n impulsiewe opoffering, veragting vir 'n redelik doelbewuste - word ondersoek in The Eternal Zero, 'n film wat groot publiek in Japan gelok het toe dit in 2013 verskyn het. âDit is nie juis ons soort gesprek nie, â sê een jong vrou. Die weermag moes hierdie wapen aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog gebruik in 'n desperate, laaste poging om hul verliese in die Stille Oseaan te oorbrug. In die gedig, "Kamikaze" deur Beatrice Garland, visualiseer die digter 'n eensame vlieënier wat ook vergelykings en alternatiewe interpretasies oorweeg. 70 jaar later vertel die kamikaze -vlieënier die verhaal van oorlewing. Alles gebreinspoel. ',' Dit is nie reg nie, 'maak Kentaro beswaar. Hierdie artikel is gepubliseer in die uitgawe van Februarie 2021 van die Tweede Wêreldoorlog. Video, 00:03:15, Vyf dekades se Eurovision -liedjies. uit die geheue, Die kinders van die Israel-Gaza-konflik. Laai die boek "Memoirs of a Kamikaze: A Pilot's Inspiring Story of Survival, Honor and Reconciliation" van die Tweede Wêreldoorlog "deur die skrywer" Kazuo Odachi "af in [PDF] [EPUB]. Tweede Wêreldoorlog Kamikaze -vlieëniers was mans wat nie net met 'n gevoel van patriotisme bestuur is nie. Odachi se Zero-die ratse Japanse vegvliegtuig wat die Stille Oseaan in die beginjare van die oorlog oorheers het-was gelaai met 'n bom van 1,100 pond, wat dit baie geweeg het dat dit miskien nie so was nie moontlik: 'Daar word gesê dat hy, voordat hy 'n Amerikaanse oorlogskip aangeval het, sy rang, kenteken en ander simbole afgehaal het en aan sy manne gesê het dat hy nie terugkom nie. Japannese kamikaze -vlieëniers is berug vir die selfmoordopdragte wat hulle tydens die Tweede Wêreldoorlog uitgevoer het. In plaas daarvan wil ek 'n oomblik, halfpad deur die film, bespreek wanneer Kentaro Saeki by 'n groep van sy vriende by die ete aansluit. HistoryNet.com word aan u gebring deur Historynet LLC, die wêreld se grootste uitgewer van geskiedkundige tydskrifte. Die gedig vertel die verhaal van 'n spesifieke vlieënier wat besluit om terug te keer, aangevoer deur 'n kinderherinnering aan sy broer en pa by die see. Die jaar was 1945. Die gedig bevat die perspektief van sy dogter en verbeel haar hoe sy die verhaal op haar beurt aan haar eie kinders vertel het. Video, 00: 02: 53 Nee, u Covid -jab is nie magneties nie, Eurovision -aanhangers keer terug na die eindstryd. Video, 00: 04: 31Die kinders van die Israel-Gaza-konflik, Palestyne en Israeli's reageer op skietstilstand. Dit was vlieëniers van die 'Divine Wind Special Attack Force', vernoem na 'n tifoon ''n goddelike wind,' of kamikaze 'wat 'n Mongoolse invalsvloot na Japan in 1281 vernietig het.' N Voorblad van die Die koerant "Daily Mirror", gedateer 4 November 1940, bevat die verhaal van die Griekse vegvlieënier-kaptein Demetriou, wat, toe sy ammunisie uitgeput is, gister 'n groot drie-motorige Italiaanse vliegtuig in die lug gestamp het. in die lewe van hul oorlede oupa, offshore, het meer as 2 000 Japannese mans hulself teen Amerikaanse oorlogskepe neergeval in aanvalle wat, of hulle misluk of daarin slaag, altyd met hul dood geëindig het. In 1945 het 'n groep vlieëniers die vlugkamer gevul en almal het 'n vorm ontvang wat hulle gevra het om 'n Kamikaze te wees. Dertien hiervan is postuum toegestaan, in verskeie gevalle omdat die ontvanger homself op 'n vyandelike granaat geslinger het om sy kamerade te red. â € KKamikaze is gemik op vliegdekskepe, kragtige militêre wapens. 'Ek bedoel die basiese konsep om jou lewe weg te gooi vir 'n ideaal.' Armand Hammer, Amerikaanse entrepreneur en nyweraar. Ek sal nie die waarheid bekend maak nie. Kry 'n volledige e -boek lêernaam "Memoirs_of_a_Kamikaze_" Keiichi Kuwahara (91) onthou hoe hy daarin geslaag het om te oorleef en waarom hy dink dat die missies verkeerd was. se vriende. (Kamikaze -vlieëniers het byna altyd slegs rudimentêre opleiding gehad - dit is nie reg nie, "maak Kentaro beswaar. Die ander lag. Ons onthou hierdie mans as kranksinnige fanatici wat selfmoord gepleeg het deur 'n vliegtuigongeluk. Ek het lank gedroom om te vra 'n Kamikaze-vlieënier daardie vraag. Mary Bourke Robinson, eerste vrouepresident van Ierland (1990-1997). 70 jaar later vertel Hy sy verhaal. Die Kamikaze-vlieëniers het een van die meer herkenbare eenhede van die Japannese weermag geword, maar hul selfmoordtaktiek was nie Toe die kamikaze die verhaal voltooi het, het ons teruggegaan na die besonderhede van die vertrek om seker te wees dat hy nie iets misgekyk het wat 'n bietjie van die propaganda kan bydra nie. Hy was lid van die 56ste Shinmu eskader (第66æŒ¯æ ¦éšŠ) van die IJA Air Corps toe hy op 11 Mei 1945 sy laaste sending teen die Amerikaanse vloot naby Kadena, Okinawa Prefecture, uitgevoer het. wyle oupa se lewe - en sy geheimsinnige dood. Video, 00: 01: 42NikkieTutorials: 'Ongelooflike' gasheer vir Eurovision, Bolton: 'Ons is nog steeds sterk, ons veg nog steeds' Video, 00: 03: 56Bolton: 'Ons is nog steeds sterk, ons veg nog' , Reuse skoorstene gesloop ná 50 jaar in skyline. Dit is 'n lighartige geleentheid, en wanneer Kentaro hulle van sy soektog vertel, dreig dit om die vreugde te demp. Die verhaal van 'n kamikaze -vlieënier. En so was dit dat ek verlede week die lui van 'n gemaklike huis buite die stad Nagoya in die middel van Japan gelui het. Memoirs of a Kamikaze: A Inspirerende verhaal van 'n vlieënier van die Tweede Wêreldoorlog van oorlewing, eer en versoening, Kazuo Odachi, Shigeru Ohta, Hiroshi Nishijima, Alexander Bennett (trans) (Tuttle, September 2020) Odachi was 16 jaar oud in in die lente van 1943, toe hy by die Iwakuni Naval Air Base begin oefen het, was hulle in werklikheid slegs een van die eenhede onder die sambreel van die "spesiale aanval" -magte. Aan die buiteland het meer as 2 000 Japannese mans hulself teen Amerikaanse oorlogskepe neergeval in aanvalle wat, of hulle misluk of daarin slaag, altyd met hul dood geëindig het. The Eternal Zero, geregisseer deur Takashi Yamazaki, vertel die verhaal van aartsbeampte Kyuzo Miyabe (gespeel deur Junichi Okada in 'n opvoering wat hom 'n Japanse akademieprys as beste akteur besorg het), wat in die laaste dae van die oorlog sy Zero -vegter toegeslaan het die vliegdek van 'n Amerikaanse vliegdekskip. Video, 00:00:31, Reuse skoorstene gesloop na 50 jaar in skyline. By sy terugkeer verwerp sy hele gesin hom egter, insluitend die hoofspreker van die gedig, sy dogter. Die 'kamikaze', of goddelike wind, was 'n soort nuwe dodelike wapen wat deur die Japanese Imperial Army Air Service bekendgestel is. â € amKamikaze is gemik op vliegdekskepe, kragtige militêre wapens. In 2009 het 'n verslaggewer van ABC News meegedeel dat 'Japan se berugte kamikaze meer verwant is aan die vlieëniers van Al-Qaeda as wat die meeste Japannese vandag wil erken. Die ou samoerai het tydens die voorbereiding vir die geveg hierdie gevoude wit lap om hul koppe gewikkel om hul lang hare te beperk en om sweet van hul oë af te weer. In die kop van 'n Kamikaze -vlieënier (insigte en die ware waarheid) swaai hulle uit die lug met mitiese name soos 'oggendson' en 'bergkersiebloeisels', terwyl hulle hulself na Amerikaanse magte gooi in die naam van keiserlike trots. Waarom het die Kamikaze -vlieënier 'n Samurai -swaard aan boord van sy vliegtuig? Video, 00:04:31, Palestyne en Israeli's reageer op skietstilstand. © 2021 BBC. Hulle sal die sielkundige trauma van die doodsoorwinning voor elke missie aanskou, en asemhaal van Odachi as hy 22 jaar oud was. Haar pa het met sonsopkoms begin. In 2009 het 'n verslaggewer van ABC News meegedeel dat 'Japan se berugte kamikaze meer verwant is aan die vlieëniers van Al-Qaeda as wat die meeste Japannese vandag wil erken. Lees meer oor ons benadering tot eksterne koppeling. Ons vier die 300 Spartane wat Thermopylae gehou het, in die wete dat dit 'n seker dood beteken. Dit was 'n meervoudigekeuse-vorm met slegs drie opsies "Ek wil hartstogtelik aansluit", â € ¦ Die kamikaze-effek. "Gaan wys dat selfmoordbomaanvallers nie iets nuuts is nie.", "Vergewe my," sê Kentaro, "maar moenie terroriste gelykstel aan kamikaze nie.", "Dit is dieselfde .
ORBIT Lab, Universiteit van Aarhus, Departement Elektriese en Rekenaaringenieurswese
Leer meer oor die tragiese geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog -kamikaze -vlieëniers by twee museums in Fukuoka
Tachiarai City in die oostelike Fukuoka Prefecture bied twee baie verskillende museums aan wat fokus op die geskiedenis van kamikaze -vlieëniers teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog. Een daarvan is die Chikuzen Tachiarai Peace Memorial Museum, die ander een die privaat bestuurde Tachiarai Retro Station Museum. Albei is beslis 'n besoek werd vir geskiedenisliefhebbers.
Beide museums is geleë op die terrein van die voormalige Tachiarai -vliegveld, wat in 1919 geopen is. Die vliegveld het vinnig uitgegroei tot die grootste militêre vliegveld van Oos -Asië. Dinge het egter donker geword toe Japan die Tweede Wêreldoorlog betree het.Tachiarai Air Base het 'n sentrale oordragpunt geword vir dodelike kamikaze -aanvalle.
Wie was die kamikaze -vlieëniers?
Die Tokubetsu kogeki tai (Spesiale aanvalseenhede), in Japannese afkorting bekend as tokkotai of meer algemeen kamikaze, was spesiale magte ontplooi vir selfmoordmissies teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog wie se doel was om Amerikaanse slagskepe te laat sink.
Alhoewel dit dikwels as vrywilligers beskryf word, is dit 'n twyfelagtige beskrywing in ag genome die aansienlike druk wat die Japannese weermag op hul personeel geplaas het en die tradisionele verheerliking van selfopoffering wat in die samoerai-kultuur gewortel is. Vandag word die kamikaze -vlieëniers in Japan as tragiese figure beskou, en hul opofferings het geen ander doel as die verlenging van die oorlog nie.
Kamikaze -vlieëniers is hoofsaaklik ontplooi vanaf lugbase in die verre suide van Kyushu, soos Chiran, Kanoya en Ibusuki in die Kagoshima -prefektuur. Tachiarai -vliegveld het egter 'n sentrale rol gespeel in hul ontplooiing. Amerikaanse bomaanvalle het die Tachiarai -vliegbasis in Maart 1945 vernietig.
FT Nie-uitvoerende direkteur Diploma Asia
100% aanlyn en volledig geakkrediteer, vlak 7 -kwalifikasie vir direksiedirekteure. Ontwikkel meer as ses maande die vaardighede om 'n selfversekerde en werklik effektiewe raadslid te word
14 Opmerkings Meld aan om kommentaar te lewer
"hul opofferinge het geen ander doel as die verlenging van die oorlog nie."
–– Selfs die uitstalling in Chiran gee uiting aan hierdie sentiment, maar dit is miskien nie die geval nie. Hoekom?
1) Die Japannese hoofeilande is NIE binnegeval NIE.
2) Na die oorgawe was Japan NIE verdeel tussen die seëvierende moondhede nie, anders as Duitsland.
Geleerdes het dekades lank oor die redes vir bogenoemde gedebatteer en sal waarskynlik nooit opgelos word nie.
Niemand kan die swak militêre winste van die ontplooiing van die Tokko -magte streng ontken nie. (dink net aan die waansin om 'n 1937 vaste toerusting Nakajima 97 te stuur teen massiewe oorlogskepe wat deur Hellcats beskerm word)
Tog kan niemand die enorme sielkundige impak ONTWERP op diegene wat aangeval word deur magte wat nie omgee vir hul eie lewens nie, solank hulle hul skade kan berokken.
Hulle en Okinawan -burgers is deur hul eie regering tot selfmoord gedryf.
As gevolg van twee atoombomme en die dreigement dat Rusland Hokkaido sal binnedring.
Die meeste Japannese lugrederye het dit nie weer reggekry uit gewone missies nie. Dit is die konteks van die selfmoordaanvalle.
Dit is uit The Nobility of Failure deur Ivan Morris
'Die strategie vir spesiale aanval het moontlik nie bygedra tot een van die grootste katastrofes wat die Japannese bevolking ooit teëgekom het nie, naamlik die vernietiging van Hiroshima en Nagasaki deur die eerste (en enigste) atoombomme wat ooit gebruik is in oorlogvoering ... Selfmoordtaktieke het, in plaas van om die Amerikaners te oorweldig soos wat met vertroue verwag is, verontwaardiging en woede veroorsaak uit alle verhouding tot hul praktiese belangrikheid. atoombomme op groot bevolkingsentrums in 'n tyd toe Japan alreeds op die punt was om oor te gee en besig was met vredesgevoelers. Verder was die woeste van kamikaze -taktiek 'n logiese hoogtepunt van Japan se 'fanatisme' in die oorlog en het dit ongetwyfeld die Amerikaners gewaarsku teen die groot ongevalle wat hulle kan verwag as hulle voortgaan met hul planne om die tuiseilande in die herfs van 1945 binne te val. "
Tragiese geskiedenis. Ja seker. Hulle moes dwelms neem om die moed te gee om te doen wat hulle gedoen het. Die ware tragedie is dat Japan dit nooit erken nie.
Absoluut waar. Die medisyne is dikwels in die vorm van lekkergoed aan hulle gegee. Die volgende keer as u iets uit die Glico -fabriek eet, moet u weet dat dit die amptelike vervaardigers was.
Daar word nie genoeg gepraat oor die gebruik van metamfetamien deur soldate in die Tweede Wêreldoorlog nie. Die Duitse soldate het dit ingeneem toe hulle Frankryk in 1940 binnegeval het, en dit het gedien as 'n kragvermenigvuldiger. Die meeste van die indringende tenkkorpus het die eerste drie dae nie geslaap nie, en dit het gehelp om 'n mistiek te gee aan hul destydse optrede. Onderzeeërspanne en selfs fabriekswerkers in Nazi -Duitsland het soveel medisyne gekry as wat hulle wou.
Oor die Kamikaze -vlieëniers wil ek iets noem waaroor daar amper nooit gepraat word nie, die vlieëniers wat verkies het om hulself nie op te offer nie. Volgens wat ek gelees het, het ongeveer 10% van die vlieëniers besluit om eerder oor te gee as om te sterf. In die geallieerde vloot in Okinawa was matrose wie se enigste plig tydens aanvalle was om Japannese vlieëniers te red wat hul vliegtuie laat land en redding gesoek het. Daarom kan daar in films uit daardie era gesien word hoe kamikaze -vliegtuie hul afdakke toemaak - sodat die vlieëniers nie kon oorgee nie.
By 'n onderneming waar ek gewerk het, het ons 'n Japannese vlieënier gehad wat sy vliegtuig geland en oorgegee het. Hy het na die oorlog asiel in die Verenigde State gekry, want om terug te keer na Japan sou 'n sekere dood beteken het, selfs in vredestyd. Hy het beweer dat hy eintlik sy vliegtuig op 'n Amerikaanse vliegdekskip geland het, maar ek vind dit moeilik om te glo.
As 'n inval in Japan nodig was, sou die VSA Sowjet -troepe aanvaar het om Amerikaanse lewens te red, en Japan sou verdeel gewees het soos Korea. Aan die einde van die oorlog het Stalin die helfte van Japan vir homself gevra, maar die Amerikaanse president Truman het nee gesê. Aangesien die USSR op daardie stadium nie die bom gehad het nie, moes hulle Truman se besluit aanvaar. Selfs as hulle die bom gehad het, sou hulle waarskynlik die besit van die helfte van Japan geweier het. Dit was natuurlik met Truman, nie met Trump nie.
hulle offers dien geen ander doel as die verlenging van die oorlog nie.
Ja, uitstekende punte. Japan het daarin geslaag om die vrede te wen nadat hy die oorlog verloor het. Baie mense in Korea glo vandag, heel begryplik, dat die leiers van Japan in 1945 'n besluit geneem het om die groeiende magstryd tussen die VSA en die USSR van Japan na Korea doelbewus af te lei. Die maksimum bloedvergieting van die Geallieerde magte buite die Japannese vasteland het die doelwit geword, eerder as die oorwinning, om 'n Duitsland-agtige verdeling van die vier belangrikste eilande te voorkom. Kamikaze -aanvalle was deel van hierdie strategie. Hieronder is 'n skakel na 'n artikel wat verlede maand oor hierdie Koreaanse perspektief gepubliseer is. Die kaart van die beplande multilaterale besetting van Japan is buitengewoon. Shikoku sou onder Chinese besetting gewees het! Tokio sou 'n verdeelde stad soos Berlyn gewees het.
Die woede wat Koreane hieroor voel, is verstaanbaar. Aan die ander kant het die Japannese op 'n logiese manier gereageer, gegewe wat hulle sekerlik geweet het van die afwykings wat die Rooi Leër se soldate in die ooste van Duitsland in die lente van 1945 begaan het. prioriteit nommer een.
Kamikaze -vlieëniers kry die eerste bestelling - GESKIEDENIS
Hierdie klein vuurpylvliegtuig is aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog deur die Japannese vloot gebruik as 'n desperate manier om geallieerde kapitaalskepe aan te val.
Na die vrystelling van die moedervliegtuig ('n Mitsubishi G4M2e & quotBetty & quot -bomwerper) sou die vuurpylmotor ontbrand om die voertuig 'n reikafstand van ongeveer 20 myl te gee.
Die kamikazi -vlieënier sou die vliegtuig met sy neus belaai met hoë plofstof op die teiken lei.
Die wapen het slegs 'n beperkte sukses behaal. Omdat vegters van die Amerikaanse vloot verder as 20 myl van enige hoofskip af gepatrolleer het, was die onhandige kombinasie van moederskip/vuurpyl 'n sit -eend vir die Amerikaanse vlieëniers.
Volgens die legende was Japan in die feodale tye deur die see aangeval en die mag wat teen hulle was, was oorweldigend. Hulle sou beslis verloor. Net voor die stryd aangesluit het, het 'n tifoon opgeblaas en die vyandelike vloot versprei en baie van hulle laat sink. Die gevaar het verbygegaan. Die Japannese het die tifoon "The Devine Wind" genoem. Sommige het gehoop dat die kamikaze 'n soortgelyke resultaat sou kry. Hulle het dit nie gedoen nie, alhoewel hulle daarvoor genoem is.
Nadat die konsep aanvaar is, het Yokosuka begin met die ontwikkeling van die MXY7 Ohka (kersiebloeisel), 'n klein, vuurpyl-aangedrewe voertuig wat 'n groot slagkop in die neus monteer en bedoel is om deur 'n Mitsubishi G4M2e & quotBetty & quot bomwerper na die doelgebied gebring te word. Nadat hy losgelaat is, het die Ohka sy vuurpylmotors ingeskakel om 'n hoë spoed na die teikenskip te maak. Vlugtoetse het laat in 1944 begin, maar die produksie van die Navy Suicide Attacker Ohka Model 11 het begin nog voordat hierdie toetse voltooi was.
Teen Maart 1945 is 755 van die Model 11 gebou, maar aanvanklike ontplooiings was taamlik onsuksesvol. Alhoewel dit moeilik was om af te skiet vanweë die hoë spoed, was die Ohka 'n sitende eend toe dit nog aan die groot, stadige moedervliegtuig geheg was. Boonop was die ontwerp baie moeilik om te bestuur, wat dit byna onmoontlik maak om selfs 'n stadig bewegende teiken te bereik. In 'n poging om die kans te verbeter, het 'n nuwe weergawe, die Model 22, begin vervaardig.
Hierdie model het 'n verminderde vlerkspan en 'n kleiner kernkop wat die Ohka laat dra deur die veel vinniger Yokosuka P1Y1 Ginga medium bomwerper. Die Model 22 was ook toegerus met 'n Campini-tipe vliegtuigmotor in plaas van vuurpyle wat die Ohka se reikafstand vergroot en die snelheid verminder om beter wendbaarheid moontlik te maak. Daar is egter gevind dat die straalmotor sterk onder krag was, wat lei tot latere weergawes wat deur 'n turbojet aangedryf word, maar nie een hiervan bereik produksie voor die einde van die oorlog nie.
Daar was twee basiese tipes "spesiale aanval" groepe. Kamikazes was lynvlieëniers wat hul eie vliegtuie, gewoonlik vegters, gebruik het om in die vyandelike skeepvaart vas te val. Thunder Gods was spesiaal opgeleide vlieëniers wat die Ohka, die bemande Japannese ekwivalent van die Duitse V-1, gebruik het. Toe die kwesbaarheid van die Ohka duidelik geword het, het sommige Thunder Gods oorgeskakel na vlieënde vegvliegtuie wat oorlaai is met standaardverordening. Die gevolglike eenheid is die Kemmu -eskader genoem, hoewel dit nou verbonde gebly het met die Ohka -operasies. vanaf http://www.wtj.com/articles/kamikaze/
Het die Tweede Wêreldoorlog Kamikaze -vlieëniers verskil van Palestynse moordenaars van Al -Qaeda/
Deur Mark Litke
'n Derde van die manne op die skip het verlore gegaan, en die afgetrede admiraal van die Amerikaanse vloot, Robert H. Spiro Jr., onthou van een aanval. So dit was persoonlik verwoestend. Dit was hartverskeurend. Aan dieselfde kant sien ons bloed vir 'n paar uur. Die skip was aan die brand. Ons het gedink die boog gaan breek. & Quot
Die ooreenkomste eindig nie met die beelde en emosies nie. As ek terugkyk op die berugte kamikaze van Japan, lyk dit asof hulle meer verwant is aan die vlieëniers van Al -Qaeda as wat die meeste Japannese vandag sou wou erken.
Hulle was fanaties toegewyd aan hul keiser, wat destyds as 'n god beskou is. Hulle is gemotiveer deur selfsugtige woede teen die Weste.
"Baie Japannese glo wel dat hulle 'n regverdige oorlog gevoer het," het Gregory Clark, president van die Tama -universiteit in Japan, gesê. & quot [Hulle glo] dat hulle onder uiterste kans geveg het. En dat alles geregverdig was in die poging om hierdie oorlog te wen, waarin hulle duidelik die swakker mag was. En dit het ingesluit die gebruik van kamikaze. & Quot
'Geen ander manier om terug te veg nie'
Meer as 5 000 kamikaze sterf voor die einde van die oorlog, en 20 000 wag nog op missies. Maar 'n handjievol wat wel op selfmoordmissies opgestyg het, leef vandag nog.
'Ons het geen ander manier gehad om terug te veg nie,' sê Kenichiro Onuki, 'n vrywilliger wat neergestort het voordat hy sy teiken bereik het. "Dit was die enigste manier om te keer dat die Amerikaanse weermag in ons vaderland sou opkom." 'n Ander oorlewende, Kensuke Kunuki, het deur 'n vertaler gesê: "Ek was nie bang nie. Ek wou my lewe opoffer. & Quot
Kunuki het vreeslike brandwonde opgedoen toe sy vliegtuig deur meganiese probleme neergedwing is. Hy het gesê dat sy destydse eerste gedagte was dat hy weer wou probeer omdat hy geen Amerikaners doodgemaak het nie.
In 'n nuwe boek oor die kamikaze het Hideaki Kase, 'n uitgesproke Japannese nasionalis, gesê dat daar geen waarheid is in die oorlogstydse propaganda wat die kamikaze as 'n fanatiese kultus uitgebeeld het nie. Hy sê hulle was nie anders as Amerikaanse jeugdiges wat hul lewens in desperate militêre veldtogte gegee het nie.
"Hulle was nie fanaties nie," het Kase gesê. Hulle is nie gebreinspoel nie. Hulle was gewone, jong kinders. & Quot Selfs vandag, sê hy, sukkel die Weste met die idee dat selfmoord 'n edele daad in sommige kulture is. "Selfmoord kan eerbaar, positief wees as die daad gepleeg is vir die gesin of die gemeenskap of vir die vaderland," het Kase gesê en bygevoeg dat "patriotisme" ja, patriotisme "die kamikaze -vlieëniers gedryf het.
Jare later, heldhaftige uitbeeldings
Patriotte? Onmiddellik na die oorlog het 'n gedemoraliseerde Japan die kamikaze as simbole van militêre waansin beskou. Die einste woord & quotkamikaze & quot het 'n sinoniem geword vir mal, roekelose gedrag.
Tog kon min Japannese die feit dat die kamikaze -gees diep in die Japannese psige se plig, lojaliteit, opoffering ten goede van die groep was, ignoreer. 'N Halfeeu later word die kamikaze nie meer in swart-en-wit terme beskou nie.
Skaars kleurbeelde van die selfmoordaanvalle uit Amerikaanse argiewe is nou op gewilde video's in Japan ingesluit. Hulle is onder 'n vloed van retrospektiewe boeke, dokumentêre en kommersiële films wat die kamikaze meer heldhaftig uitbeeld.
Die meeste kamikaze het op hul eenrigting-missies vertrek vanaf basisse op die mees suidelike eiland Kyushu in Japan, en die grootste basis was in die stad Chiran.
Vandag het Chiran 'n bewys geword van Japan se hernieude fassinasie met die selfmoordvlieëniers. Dit is nou die tuiste van die land se grootste kamikaze -museum, wat jaarliks ​​byna 1 miljoen besoekers lok. Baie is tot trane ontroer oor die spookagtige gesigte van die seuns wat op die punt staan ​​om te sterf en die emosionele gedigte en afskeidsbriewe wat hulle geskryf het.
"Op die oomblik van dood," het 'n besoeker opgemerk, "moes hulle hul ma's uitgeroep het."
Die museum is 'n gunsteling van Japannese nasionaliste, wat wil hê dat Japan moet ophou om verskoning vra vir die oorlog en weer 'n sterk weermag moet bou. Vir hulle het die kamikaze die samoerai -gees van Japan vergestalt en moet hulle verafgod word.
Dit is presies wat Akihisa Torihama hoop nooit sal gebeur nie. Hy is die kleinseun van Tore Torihama, 'n vrou wat eens die kamikaze's & quotmama-san genoem is. .
"My ouma het vir my gesê die seuns het geweet die oorlog is verlore, het geweet dat hul lewens deur hul bevelvoerders weggegooi word," het hy deur 'n vertaler gesê. & quot Hulle het hul missies gevlieg omdat die sosiale druk op hulle so groot was dat hulle nie kon terugstaan ​​nie. & quot
Vandag het hy die ou restaurant omskep in 'n alternatiewe kamikaze -museum om die boodskap wat sy ouma oorgedra het, lewend te hou - dat die selfmoordvlieëniers nie helde was nie, maar die slagoffers van fanatisme. En wat is die uitspraak van die oorlewende kamikaze? Kuniki sê hy is nie spyt nie. "My volk en my gesin was in gevaar," het hy gesê. "Die geskiedenis sal oordeel of ons reg of verkeerd was."
Maar Onuki het gesê dit is verkeerd om soveel jong lewens te mors. "Ja, ons het vrywillig aangebied, maar ons is beveel om vrywillig te wees," het hy gesê. & quot; Dit kon werklik moed geverg het om aan die bevel ongehoorsaam te wees. & quot
Die oorlewende kamikaze, soos die meeste Japannese, waai oor die voorstelle dat die kamikaze dieselfde was as die al -Qaeda -selfmoordvlieëniers. "Hulle het slegs militêre personeel doodgemaak," het Kase gesê. "Nie 'n enkele burger nie." Die onderskeid gaan nie verlore by Spiro nie, wat as 'n Amerikaanse matroos in die geveg die kamikaze in die gesig gestaar het. "Dit was ten minste 'n militêre taktiek en hulle val nie ons vrouens, kinders, vriende, moeders aan nie," het Spiro gesê.
Die skepe kon egter nie 'n stuk grond inneem of vashou nie. Die idee dat oorlogskepe alleen weerbarstige inboorlinge kon onderwerp, het skouspelagtig gesterf met die mislukking van die Royal Navy by die Dardanelles en die Japannese was nie 'n minderwaardige ras nie, maar 'n hoogs ontwikkelde volk met 'n kragtige oorlogsmasjien. Toe die vloot hul werk gedoen het, was dit nog die taak van die voetgangers om aan wal te gaan en die grond te neem. In die Stille Oseaan -oorlog was dit 'n besonder bloedige saak.
Alle generaals beveel hul soldate om te veg totdat die laaste man en alle leërs van hul mans verwag om dit te doen. Slegs die Japannese, in die moderne era, het dit ooit met enige konsekwentheid gedoen. Dwaasheid, waansin, fanatisme kan 'n mens sê, maar nie minder nie, 'n beproewing vir die mans wat sulke weerstand probeer vernietig. Op atolle wat nou net onthou word deur die manne wat teen hulle baklei het, is die drama honderd keer gespeel. Ondanks die stampende vlootgewere en vragmotorvliegtuie, moes elke erf met geweer, granaat en vlammenwerpers skoongemaak word. Soos die meeste soldate, het die Japannese geweet dat hoe dieper jy grawe, hoe groter is jou kans, en dit was ware moesies.
Die duurste en vreeslikste van hierdie aksies het in 1945 op die eiland Okinawa plaasgevind. Om hul troepe op die strande te kry, het die Amerikaanse vloot 'n vloot van 1500 vaartuie bymekaargemaak. Hulle het meer as 550 000 soldate, matrose, vlieëniers en mariniers vervoer. Hulle bied landingsdekke vir honderde vliegtuie en hulle het in vyandige waters 6 000 myl van die kontinentale Verenigde State gewerk. Dit was 'n drywende stad vol herstelwinkels, hospitale, kombuise, wasserye, arsenale van miljoene rondtes ammunisie en tienduisende skulpe, woonkwartiere, kapelle, gevegsbeheersentrums, radarkamers en natuurlik tande in die vorm van massiewe gewere en vinnige moderne vliegtuie.
Dit het die Amerikaners 83 dae geneem om die eiland te beveilig, en in daardie tyd het die vloot getrou aan die kus gebly in die lig van die felste aanvalle wat die Amerikaanse vloot ooit moes ondergaan. Die aanvallers was bekend as die Kamikaze, die Goddelike Wind, ter ere van die toevallige tifone wat die Kublai Khan se Mongoolse vloot in 1274 en 1281 verwoes het en Japan van sy eerste buitelandse invalle gered het. Die amptelike naam was die Tokubetsu Kogeki Tai, oftewel Special Attack Group. Die vlieëniers was meestal jong mans, dikwels baie jonk. Hulle is rudimentêr opgelei en het ou verouderde vliegtuie gevlieg wat geen kans gehad het om lug-tot-lug te bestry nie.
Daar was egter duisende van hulle en hulle het 'n besondere vasberadenheid. Dit was nie die rede dat hulle wou sterf nie, maar dat hulle gevoel het dat hulle moet sterf as hulle land 'n vooruitsig op oorlewing het. Nadat hulle weggestap het, kon hulle nie eerlik terugkeer nie, en alleen in hul kuipe in die laaste oomblikke van hul lewens het hulle slegs twee moontlike finales gehad om te sterf as hulle misluk of om te sterf as hulle daarin geslaag het. Daar is geen jong man wat laasgenoemde sou kies nie. Byna altyd word hulle op die radar opgetel, beginner-vlieëniers wat so baie van hulle was, waai-spring was 'n gevaarlike koers.Bestryding van lugpatrollies wat die hoogs effektiewe Hellcat -vegvliegtuig vlieg wat deur ervare seevliegtuie bestuur word, sal hulle in groot getalle tref, maar tog kom hulle aan. Sommige sou die vegvliegtuig binnedring en dan die intense stryd begin tussen die boordskutters wat wou leef en vlieëniers wat wou sterf.
Die afgryse wat die matrose gevoel het tydens sulke selfmoordstormloop, word vererger deur die byna aanhoudende aard van die aanvalle. Een Britse korrespondent het opgemerk dat elke Kamikaze skynbaar uitsluitlik op jouself gerig was. (Die kleiner Britse vloot naby Formosa het slegs 'n paar van die aanvallers uit die hoofaksie in Okinawa onttrek en baie minder gely as die Amerikaners. Een rede hiervoor was die pantserdekke van die Britse draers.)
Vir die Amerikaners was die kamikaze 'n sielkundige sowel as 'n fisiese bedreiging. Die idee om doelbewus op te offer, sonder 'n kans om te oorleef, was moeilik vir die gemiddelde Amerikaanse matroos. Maar in die Japannese weermag was die dood in diens van die keiser 'n voorreg. Die konsep van op (恩), die onuitlosbare skuld wat u aan u gesin, die samelewing en die keiser verskuldig was, wat deur Japannese oorlogstydse propaganda veroorsaak is. Dit is nie 'n begrip wat Westerlinge maklik verstaan ​​nie, en dit kan ook nie deur baie Japannese verwoord word nie. Die Japannese kultuur was ook deurdrenk hoganbiiki, "simpatie met die luitenant", uit die legende van Minamoto no Yoshitsune, wat deur sy broer verraai en gedwing is om te pleeg seppuku. Hoganbiiki lyk ietwat soos die Amerikaanse konsep van "rooting for the underdog", maar in 'n donkerder vorm, wat eerlikheid verhoog (makoto) selfs in 'n verlore saak. Dat die helde van sulke legendes nie net misluk het nie, maar ook niks bereik het om hul oorsake met hul dood te bevorder nie, dra eintlik by tot hul aantrekkingskrag by die Japannese gees (Stern 2010).
Tsunoda Kazuo was 'n aangewese weermagvlieënier wat as begeleier aangewys is kamikazes tydens die Iwo Jima -veldtog (Collie en Marutani 2009):
Briewe van kamikaze baie van vlieëniers gepraat het op, met die hoop dat hul dood op 'n klein manier die skuld wat hulle aan hul gesinne en hul land skuld, sou terugbetaal. Baie min noem enige godsdienstige motivering vir hul opoffering. Baie vlieëniers het ook nie die oortuiging uitgespreek dat hul dood die verloop van die oorlog sou verander nie, maar die hoop dat hul opoffering die gees van die nasie sou hernu, was baie meer algemeen.Yamato-damaishii) en gee die nasie dus die morele krag om die nederlaag te oorleef. Met ander woorde, hulle het aanvaar dat Japan die oorlog sou verloor, maar het groot belang daaraan geheg hoe Japan het die oorlog verloor.
Tog is dit 'n mite dat die kamikazes almal vrywilligers was. Tydens hul aanvanklike veldtog, in die Filippyne, was die kamikazes uitsluitlik vrywilligers uit gewone lugeenhede, maar daar is wenke dat die voorstel om uit te voer kamikaze aanvalle het sterk opposisie ontlok. Onishi het aan sy personeel gesê dat (Inoguchi et al. 1958):
Teen die tyd van die groot kamikaze -veldtog buite Okinawa, was die meerderheid van die kamikazes vir hierdie plig ingeroep. Baie was universiteitstudente of ander wat voorheen vrygestel was van militêre plig. Dit word weerspieël in die trefferstatistieke: Tydens die Filippynse veldtog was ongeveer 26,8% van kamikazes 'n skip getref en 2,9% het hul mikpunt gesink, wat byna die dubbeld van hul doeltreffendheid tydens die Okinawa -veldtog was. Die getalle in Okinawa was egter baie groter. Dat hierdie onervare vlieëniers net soveel doeltreffendheid behou het as in Okinawa, weerspieël die verbeterings in kamikaze taktiek.
Onmiddellik na die Filippynse veldtog het die groot uitgawes van opgeleide vlieëniers beteken dat Onishi slegs 150 reserwe -vaandelvliegtuie as plaasvervangers aangewys kon word wat skaars kon land of opstyg. Onishi se personeel het 'n ongelukskursus vir onervare vlieëniers opgestel by die Taichu- en Tainan -lugbase op Formosa. Die eerste vier dae was gewy aan die onderrig van basiese formasievlieg, terwyl die laaste drie dae gewy is aan benaderings- en aanvalstaktieke. Massa -gekoördineerde aanvalle is beklemtoon, net soos die teiken op hoë of lae hoogte genader is om Geallieerde GLB te vermy, wat gewoonlik op medium hoogte ontplooi is. Vlugte van hierdie onervare vlieëniers is gelei deur 'n ervare vlugleier, en geallieerde waarnemers het dit vergelyk met
(Stern 2010). Die gebruik van ervare vlieëniers as vlugleiers vir kamikaze aanvalle het die krimpende poel van ervare vlieëniers verder uitgeput, wat toenemend getrek is uit opleiding, waar hulle hul vaardighede aan beginner -vlieëniers oorgedra het.
Dit is ook 'n mite dat die fanatisme van die kamikazes was onwrikbaar. Toe die Geallieerde veldtog in die Filippyne so vinnig beweeg dat 'n beplande ontplooiing van 'n Ohka Die eenheid moes gekanselleer word, 'het baie vlieëniers hul vasbeslotenheid begin bevraagteken' (Sears 2008). Dissipline het amper op 9 Januarie 1945 gebreek na 'n dronk konfrontasie tussen ouer ondervlieëniers en jong vlieëniers met reserwe, en twee van die ondervlieëniers is deur 'n krygshof verhoor om dissipline te herstel. Teen Mei 1945 het die Ohka vlieëniers het "onder 'n wolk van moedeloosheid" opgetree en het nie eers die moeite gedoen om skuiling te soek tydens waarskuwings oor lugaanvalle nie. Nakajima Tadashi, 'n personeelbeampte van 5 Lugvloot tydens die Okinawa -veldtog, het later erken dat (Inoguchi et al. 1958):
Wat Nakajima as '' 'n geestelike ontwaking '' beskryf het, kan deur 'n Westerling sinies as 'n fatalistiese bedanking beskryf word.
Die mislukking van baie missies het ook die moraal verswak. Yamamura Keisuke, an Ohka vlieënier, sy eerste twee missies laat aborteer voordat hy kon begin. Terwyl hy wag vir sy derde poging, bars hy uit: "Maak gou! Maak my dood! Kom klaar!" en het later onthou dat hy "buite homself was van angs. Toe die tyd kom vir die bekendstelling, het die bekendstellingsmeganisme vir sy Ohka misluk. "Yamamura skreeu in histerie en was desperaat om dit los te skud. Hy het die vaartuig van kant tot kant geskud. Uiteindelik het dit geen nut gehad nie, en daar was net een plek waar Yamamura kon gaan - uit sy kis en terug in die kajuit van die Betty vir die terugvlug. " Dit was die laaste operasionele sortie vir die Ohka.
As die oorlog voortgeduur het, sou die Japannese moontlik die ontwikkeling van die Baika, wat in wese 'n Duitse V-1-pulsstraal was met 'n menslike vlieënier. Die houding van die ontwikkelaars was (aangehaal deur Grunden 2005):
Dit onthul beide die idealistiese siening dat die kamikazes verteenwoordig die unieke Yamato gees en die pragmatiese siening dat vlieëniers 'n gebruikbare missielbegeleidingstelsel is.
Skrikwekkend soos die kamikaze veldtog was, dui die statistieke daarop dat dit waarskynlik nie deurslaggewend sou wees nie. Ongeveer 4000 Japannese sterf in kamikaze aanvalle, bykans 5000 geallieerde vegters doodgemaak en nog 4800 gewond. Ongeveer 125 kamikaze vliegtuigbemanning is bestee vir elke oorlogskip wat gesink is. Alhoewel hierdie verhouding die Japannese bevoordeel, was die marge onvoldoende teenoor die geallieerde materiële voordele.
Die gebruik van kamikaze Dit blyk dat die taktiek die Japannese self geskok het, hoewel hulle nie tydens die oorlog openlik daarteen kon spreek nie. Toe hy ingelig is oor die eerste kamikaze Na bewering het die keiser gesê: "Was dit nodig om tot hierdie uiterste te gaan? Hulle het beslis 'n wonderlike werk gedoen" (Inoguchi et al. 1958), wat Onishi geïnterpreteer het as 'n bedekte bestraffing. Die naoorlogse kritiek was baie minder ingehou, en premier Suzuki Kantaro het later geskryf dat ''n bekwame bevelvoerder nooit sulke uiterste maatreëls sou tref nie' (Inoguchi et al. 1958). Dr. Suzuki Daisetsu (geen verhouding), 'n gesag oor die Zen -boeddhisme, het 'n artikel geskryf vir Sekai in Maart 1946 waarin hy die weermag daarvan beskuldig het dat hulle hul professionele vlieëniers sinies terughou ten gunste van die opoffering van swak opgeleide studente.
Ongeveer 1000 uur op 25 Oktober 1944 het nege vliegtuie van die First Air Group van die Japannese vloot die skepe van die US Navy se Taffy 3. genader. en kruisers van die sentrum van admiraal Kurita in wat bekend sou staan ​​as die Slag om die Leyte -golf.
Vyf vliegtuie het op lae hoogte, net bokant die golwe, ingestorm en die Amerikaanse radar ontduik. Skielik trek hulle tot vyfduisend voet en duik sonder om te aarsel op die draers. Die eerste vlieënier gly oor die boog van die USS Kitkunbaai, geklim, omgerol en duif by die brug gespan. Maar die vlieënier het verkeerd bereken dat hy die brug misgeloop het, oor die eiland gegaan het, van die hawe se wandelpaadjie afgespring en in die see gespat het. Tog het die vliegtuig se bom losgekom en ontplof en verskeie Amerikaanse matrose doodgemaak en gewond.
Twee Japannese vliegtuie val toe die Fanshawbaai, maar albei is kort van hul teiken afgeskiet. Die laaste paar gaan na die Wit vlaktesonder swaar vuur van die jeepdraer se 40 mm -gewere, wat hulle gedwing het om op vyfhonderd voet uit hul duike te trek.
Een vliegtuig draai toe na die St. Lo en vasgevlieg in haar vliegdek en bars deur na die hangerdek. Die impak het die bomme en torpedo's veroorsaak en 'n reeks ontploffings het gevolg. Die onderste dek en hysbak het opwaarts gewaai en verskeie vliegtuie is uitgegooi. Die St. Lo begin brand en binne 'n uur sak sy.
Nou het meer Japanse vliegtuie, hierdie keer van die Imperial Army, hul benadering gemaak. Die Kitkun Baai is weer aangeval, maar die kanonniers het albei vlerke van die vyandelike vliegtuig afgeskiet voordat dit haar vliegdek kon neerstort. 'N Tweede vliegtuig het die Kalinin Baaibaie mense doodgemaak en gewond en haar dek ernstig beskadig.
Die Amerikaanse matrose van Taffy 3 het pas iets nuuts beleef. Die Japannese vlieëniers het van hul vliegvelde vertrek met die doel om die vliegdekke van die Amerikaanse vlootdraers neer te jaag. Die St. Lo was die eerste van vele skepe wat laat sak word deur wat die Japannese Kamikazes genoem het. Gedurende die volgende sewe of agt maande sou duisende Amerikaanse matrose deur die Kamikaze -aanval doodgemaak of gewond word. Hierdie nuwe wapen was 'n probleem wat die Amerikaanse Stille Oseaan -vloot nooit regtig sou oplos nie.
30 Des 2008, #2 2008-12-30T00: 38
Twaalf dae voor die Kamikaze -aanvalle op Taffy 3, het admiraal Masafumi Arima sy vliegtuig in die vliegdek van die USS Franklin.
Vir 'n maand lank het Arima gekap onder wat hy as nutteloos onaktief beskou het. As bevelvoerder van die ses-en-twintig Air Flotilla was hy net soos enige ander hooggeplaaste beampte bewus van die probleme. Hy het geweet dat die vervangende vlieëniers wat hy gekry het, nie in staat was om teen die Amerikaners te veg nie. Dit was nie dat hulle onwillig of dom was nie. Hulle was eintlik gretig en intelligent, en hulle het vinnig geleer. Die wat oorleef het, het darem vinnig geleer. Maar die probleem was dat hierdie jong mans so swak opgelei was dat meer as 'n derde van hulle nooit in die Filippyne aangekom het om by Arima se bevel aan te sluit nie. Vliegtuie het gebreek of verdwaal. Hulle is neergeskiet, of hulle het nie meer gas gehad nie en op see neergestort.
Diegene wat wel in die Filippyne aangekom het, was spoedig 'n wedstryd vir die bekwame Amerikaanse vlieëniers in hul vinnige, taai Grumman Hellcat -vegters. Benewens die vliegtuie wat tydens luggevegte verlore geraak het, is baie ander op die grond vernietig. Die hele ding was amper heeltemal ontmoedigend.
Maar admiraal Arima was bewus van 'n argument wat deur vise -admiraal Takajiro Onishi gemaak word. Die argument, wat eers tydens die stryd om Saipan op die Mariana -eilande begin is, was vir baie in die verdedigingsinstelling skokkend en het 'n bitter argument in die keiserlike vloot ontlok. Onishi het 'n beroep op die vlieëniers gedoen wat nie op 'n gewone manier met die vyand te doen kon kry nie, om hul vliegtuie teen die vyand vas te jaag. So sê die admiraal, die jong vlieëniers sou 'n groot daad vir hul land doen en iets bereik wat hulle waarskynlik nie op 'n ander manier kon doen nie.
Daar was 'n presedent vir hierdie taktiek. Elke nasie het sy verhale oor die gewonde held wat in die gesig van die vyand gestorm het, wetende dat hy sterf, maar steeds vasbeslote was om sy uiterste bes te doen om die vyand te beskadig. Die verskil was dat Onishi se oproep was na mans wat nie seergekry het nie, wie se vliegtuie nie beskadig is nie. Die teorie van admiraal, soos hy dit soms gestel het, was die 'wenners-en-verloorders-teorie'. In hierdie stadium van die oorlog, as Japan wenners wou hê, moes hulle gereed wees om alles in hul vermoë te gee.
Admiraal Arima het hierdie saak ernstig oorweeg sedert die Amerikaanse draers in September op die Filippyne begin werk het. Die skade wat hulle aangerig het, was geweldig. Maar wat as twee dosyn gelukkige vlieëniers hulle almal kan laat sink en die Amerikaners in hul spore kan stop?
Arima het met die idee na admiraal Teraoka gegaan. Die bevelvoerder van die First Air Fleet was egter nie in staat om die slag van sy mans toe te laat nie. Admiraal Arima was nie die soort offisier wat maklik opgehou het nie, en hy het die saak telkens na vore gebring wanneer die Amerikaanse lugrederye die Japannese lugmagte nuwe skade aanrig. Uiteindelik, 'n paar dae voor sy duik op die Franklin, Verskyn Arima nog 'n laaste keer voor Teraoka. 'As u my kan wys hoe u die mans van die spesiale aanval kan terugbring, dan luister ek,' het sy meerdere gesê.
Op 13 Oktober het admiraal Teraoka dringend na Manila gevlieg. Admiraal Arima het haastig sy reëlings getref en in sy vliegtuig opgestyg om 'n Amerikaanse vervoerder te vind en aan te val.
Aan die Amerikaanse vlootbeamptes in die Franklin s'n taakgroep, was die toneel van die vyandelike vliegtuig wat in die draer duik, op 'n aaklige manier betekenisvol. Niemand het geweet wat om dit te noem nie, maar Arima was die eerste van die Kamikazes.
30 Des 2008, #3 2008-12-30T00: 40
In Februarie 1944 was die Amerikaners besig om die Marshall -eilande in die sentrale Stille Oseaan in te neem. In die suide duur die stryd om Bougainville op die Salomonseilande voort. In Tokio het amptenare van die Imperial General Staff die onlangse nederlae op die land bestudeer, net soos personeellede, met die oog daarop om die prestasie van die troepe in die veld te verbeter. Wat verkeerd was, het hulle agtergekom, was dat die vyand sy aanvalle op die eilande kon vang met wapens wat die Japannese nie gehad het nie, veral nie doeltreffende tenk-vuurwapens nie. Die Japannese infanterie was afhanklik van 37 mm -gewere en 75 mm -pak -haubits, wat effektief was teen ligte tenks, maar nie teen medium tenks nie.
Die verloop van die oorlog het aangedui dat daar geen hoop was om tenks of teen-tenkwapens na die suide te probeer skuif nie, selfs al was dit beskikbaar. Die verlies van swaar toerusting aan Amerikaanse duikbote en bomwerpers het 'n uiters ernstige probleem geword.
Generaal Junie Ushiroku, adjunkhoof van die keiserlike staf, het besluit dat daar 'n ander manier moet wees vir Japannese soldate op die suidelike eilande om effektief teen Amerikaanse tenks te veg. Soos die meeste Japannese, was Ushiroku vertroud met die groot verhale van die vorige glorieë van Japan, die dae van die twisende Minamoto- en Fujiwara -stamme, die strydende dinastieë, die samoerai -krygers. Die moderne Japannese militêre tradisie was gebaseer op 'n verdraaide weergawe van die Samurai -kode, wat onnadenkende lojaliteit beteken het aan die keiser en hoër offisiere wat in sy naam gepraat het. In die verlede en die hede is baie dade van nalatigheid uitgevoer deur krygers wie se adrenalien so hoog gestyg het dat hulle tot bomenslike hoogtes kon kom.
Dit was presies wat nodig was, het generaal Ushiroku besluit. Die stryders van Japan moet 'n beroep doen op die hoogste offer in die naam van die keiser. Aangesien daar nie genoeg anti-tenk wapens was om die Amerikaanse tenks te stop nie, sou soldate 'menslike koeëls' word deur landmyne vas te maak of tas te maak en hulself onder die vyand tenks te werp.
Die Amerikaners in Nieu -Guinee en Bouganville is spoedig besoek deur hierdie nuwe oorlogsrus: die praktyk van die Japannese soldate om laste vir hulself op te los en dan hul lyke onder tenks en ander voertuie te gooi. Dit was geneig om onaangenaam te wees, maar dit het skaars 'n rimpel in die gety van die geveg veroorsaak. Uiteindelik het die Japannese afgegaan en die Amerikaanse juggernaut het verder gegaan.
In Tokio het Ushiroku se bevel inderdaad kritiek uit die keiserlike leër gebring, en uiteindelik is die generaal boontoe geskop om inspekteur -generaal van militêre lugvaart te word. Toe, in die somer van 1944, val die Amerikaners die binneste verdedigingslinie van die Japannese vaderland, die Marianas, aan. Toe Saipan val, het generaal Tojo, die premier en hoof van die keiserlike generaal, ook geval. Generaal Ushiroku is gestuur om die derde leër in Mantsjoerije te beveel, maar sy werk het voortgeduur.
Op Saipan het die Japannese infanterie weer op tenkaanvalle gereageer deur 'menslike koeëls' te word. Sommige van hierdie mans - miskien byna almal - het hul lewens sonder klagte gegee omdat dit die kode van die weermag was. Dit beteken nie dat hulle so vrylik gedoen het nie. Die druk daarop was groot, en die idee van 'menslike koeël' was 'n kwessie van militêre beleid. Die mans is beveel om hulself dood te maak, 'n ontstellende gebeurtenis selfs in die harde Japannese militêre tradisie.
Inderdaad, 'n Japanse militêre woordvoerder in Tokio het ná die val van Saipan 'n punt daarvan gemaak om aan te kondig dat 'n 'menslike koeël' nooit weer gebruik sal word nie. Maar in Saipan het die saad van wanhoop geval wat die heropbou van die selfmoordwapen sou veroorsaak as 'n manier om te bereik wat die Japannese nou 'oorwinning' noem.
Die Japannese interpretasie van die woord het aansienlik verander in die maande sedert hul nederlaag by Guadalcanal. Voor die Slag van Midway het die woord 'n totale oorheersing van die Stille Oseaan -kom beteken, met die Amerikaners om vrede te eis. Na Guadalcanal het dit 'n Japannese oorwinning in die geveg beteken wat die Amerikaners sou dwing om hul opmars te stop, wat 'n dooiepunt en 'n situasie sou veroorsaak waarin Japan 'n gunstige vrede kon bereik. Teen die tyd van die stryd om Saipan het die Japannese aspirasies nog verder afgeneem. Die intelligente waarnemers in Tokio sou onmiddellik besluit het vir 'n vrede wat hulle sou toelaat om hul besittings voor die oorlog te behou en niks anders nie.
Die Saipan -geveg het rampspoedig verloop. Admiraal Ozawa, bevelvoerder van die Japannese gevegsmag, het drie van sy kosbare flattops en 424 vliegtuie in die Slag van die Filippynse See verloor-wat die Amerikaners 'die Great Marinanas Turkey shoot' genoem het, wat verwys na 'n ou Amerikaanse naweek-sport waarin die geweerman sittende voëls skiet wat nie kan terugveg nie. Dit was nie heeltemal so erg soos dit nie, maar dit was erg genoeg. Amerikaanse verliese was slegs 126 vliegtuie, ongeveer 'n kwart van die Japannese.
Belangriker is wat die luggeveg aan die Japannese vlieëniersterkte gedoen het. Die First Air Fleet, wat belas is met die verdediging van die Marianas, is ontslaan. Drie vliegdekskepe was saam met die meeste van hul vlieëniers weg.Dit het daarop neergekom dat selfs as Japan nog honderd draers oor het, sy steeds in die moeilikheid sou wees, want sy het feitlik geen mans oor wat in staat was om weg te vlieg en terug te val nie.
Een van die manne in Japan wat hom die meeste besig hou met hierdie probleem, wat hy sedert Midway bestudeer het, en een van die helderste van die sterre van die keiserlike vloot, was vise -admiraal Takajiro Onishi.
'N Kamikaze se verhaal
deur Kanji Suzuki
Soos aan Tadao Morimoto gesê
Vertaal deur Kan Sugahara
Inleiding – Die persoonlike rekening wat volg is 'n weergalose dokument. Dit is deur 'n voormalige kamikaze -vlieër, Kanji Suzuki. Hy behoort aan die klein aantal jong mans wat hul eie selfmoordaanvalle op Amerikaanse skepe sonder eie skuld oorleef het. Toe Suzuki se verslag in MHQ: The Quarterly Journal of Military History in 1995 verskyn, was dit die eerste beskrywing wat in die Weste gepubliseer is van wat een van hierdie jong mans tydens oomblikke beleef het wat hy verwag het sy laaste sou wees.
Dit is opmerklik dat die idee van aanvalle op Amerikaanse skepe eers na die val van Saipan voorgestel is. Terwyl die oproep, "Een honderd miljoen saam sterf," uitgesaai is, is die eerste kamikaze (& quotdivine wind & quot) eenhede georganiseer. (& quotDivine Wind & quot verwys na die beroemde oomblikke in die Japannese geskiedenis toe Mongoolse vloot die Tuis -eilande nader en twee keer deur storms verwoes is, in 1274 en 1281.) Tydens die gevegte vir die Filippyne, Iwo Jima en Okinawa, het die Japannese 2 257 vliegtuie gestuur, wat ses en twintig gevegskepe gesink het en 300 ander beskadig het, en ongeveer 3000 mans doodgemaak. Admiraal William F. Halsey, bevelvoerder van die Amerikaanse Derde Vloot, het die kamikazes genoem "die enigste wapen wat ek in die oorlog gevrees het."
Ten tyde van die Okinawa -veldtog, wat op 1 April 1945 begin het, was Flight Petty Officer 2de klas Suzuki verbonde aan Japan se 406ste aanvalbommenwerpers eskader en gestasioneer by Izumi Naval Air Station in Kagoshima Prefecture, naby die suidpunt van die tuiseiland van Kyushu. Suzuki, agtien jaar oud en vars uit die vlugopleiding, het as vrywilliger bygedra vir tokko, die 'spesiale aanvalopdragte' waarvan die agente nie moes terugkeer nie. Suzuki-wat wel teruggekeer het, maar eers na die oorlog-het sy eie verhaal geskryf in 'n verslag wat die bron was van 'n gedeelte van Tokko, 'n boek van Tadao Morimoto uit 1992, waaruit hierdie artikel vertaal en aangepas is (die oorspronklike is geskryf in die derde persoon). Tadao Morimoto, wat tydens die Tweede Wêreldoorlog 'n seevlieger was, is 'n voormalige professor aan die Ryukoko -universiteit in Kyoto en senior adviseur van Toroy Corporate Business Research, Inc., in Tokio. Kan Sugahara, die vertaler, is 'n spesialis in lugrederye wat die Japannese vlootakademie tydens die Tweede Wêreldoorlog bygewoon het.
In die middel van Maart 1945, kort na die afbrekende Tokko-operasie na Ulithi Atoll in die westelike Caroline-eilande ['n Amerikaanse vlootbasis wat in September 1944 in beslag geneem is vir die aanval op Okinawa], is ek saam met 'n aantal ander vlieëniers en bemanningslede na die Izumi Naval Air Station. Die vroeë lentelug is gevul met die geur van pruimbloeisels. Ons is in privaat huise in die dorpie naby die stasie ingekort en aangesê om op gereedheid te wees. Ek was 'n verkenningsman-navigator, assistent-bombardier en soms ook 'n vooraanstaande Ginga nr. 8 spesiale aanvalspan, vernoem na ons vliegtuig, die drie-man Yokosuka P1Y1 Ginga (met die naam Frances deur die geallieerdes). Toe ek by Izumi aankom, was baie van my klasmaats reeds dood.
Toe ek eers vir die tokko aangebied het, het ek nie ernstig oor my eie sterfte gedink nie. Ek was jonk, sensitief, vol hoop en nuuskierig, selfs oor die dood het ek myself as 'n slagveld beskou. Namate die standby -tydperk egter voortgesit het, het ek al hoe meer angstig en depressief geraak. Net die dood het gewag. Ek was op pad na 'n wonderlike bestemming, en daar was geen terugkeer nie.
Tokko -bedrywighede tydens die Okinawa -veldtog was heeltemal anders as dié wat tydens die Filippynse veldtog uitgevoer is. Spesiale probleme het begin met die afskop van basies in die besette Filippyne, veral omdat die Filippyne ons vyandig was. Dit het egter sy voordele: dit het gehelp om 'n sterker veggees in stand te hou en te handhaaf en die gevoel van antagonisme wat noodsaaklik is vir diegene op kamikaze -missies. Die meeste tokko -bedrywighede na Okinawa, aan die ander kant, is van die basisse op Kyushu, in Japan self, begin. (Sommige van die Okinawa -afdelings het hul oorsprong op Formosa.) En in die Filippyne was daar nog steeds 'n moontlikheid dat ons sou seëvier. Beter vliegtuie is gebruik, meer gesoute vlieëniers was oor die algemeen onder die beheer, en meer gereeld as nie is hulle beskerm deur vegvliegtuie. Hierdie verskille het 'n aansienlike impak op ons emosionele toestand en uiteindelik op ons siening van lewe en dood.
Toe hul tyd aanbreek, is bemanningslede op tokko -missies onthef van hul bystandpligte in die sekerheid dat hul missie binnekort sou verby wees; hulle het soms vrolike, byna heeltemal ander mense geword. Maar hierdie gevoelens van welstand, wat soms grens aan euforie, kan vlugtig en verbygaande wees.
Op 19 Maart is Fumio Hirosawa, 'n klasmaat van my van die lugopleidingsskool wat ook as lid van die Ginga -groep van die Kikusui -eenheid aan die 406ste verbonde was, beveel om 'n vyandelike taakmag aan die suidoostelike kus van Kyushu aan te val. Die van ons wat oorgebly het, het Hirosawa en sy bemanning sien vertrek. Ons was gou hees van aanmoediging. Ek het opgemerk dat Hirosawa aansienlik gewig verloor het. Hy klom in sy Frances met 'n skynbare toevalligheid, hoewel sy gesig somber en hartseer lyk. In 'n poging om 'n vrolike en kleurvolle noot in te spuit, het iemand 'n tak kersiebloeisel vol in die kajuit geplaas. Ek het aanvaar dat, terwyl hy sy komende selfvernietiging konfronteer, my klasmaat verseker het dat sy gedrag vir die belangrike geleentheid perfek was.
Dit was 'n bewolkte dag, maar toe die Frances afstorm, lyk dit asof 'n sonstraal die vliegtuig in die kollig plaas. Hirosawa en sy bemanning het gelyk asof hulle in 'n vliegtuigvormige kis geplaas is.
Die tokko-groep, vier aanvalbomwerpers van Frances, het sonder 'n vegvliegtuig opgestyg-sedert die vernietiging van ons magte in die Filippyne, is die ryk in 'n toenemend desperate hoek gedruk wat hulpbronne en matte en eienskappe betref. Toe die vliegtuig begin oprol, het die toeskouers die volgende sekonde vir 'n oomblik verstewig, asof ons in 'n nadagte kragtig met ons doppies waai. Maar ons monde was styf toe.
Nadat die formasie in die wolke verdwyn het, keer ons terug na ons billets. Ons het gaan slaap met die gelag van die onderhoudspersoneel in ons ore. Dit was ondraaglik om na die onnadenkende geskerts van buitestaanders te luister. Die kontras tussen hulle, wat dit kon geniet om te lewe, en ons, wat met ons noodtoestand belas was, was besonder pynlik. Die tokko -groepe het lankal geen momentum meer verloor nie, maar ons het selde meer gelag.
Die spruit naby die vlootstasie het begin opwarm dat babers uit hul winterslaap wakker word. Meer van my vriende is in aksie dood. Een middag verdwyn nog 'n tokko -eenheid na Okinawa. By hierdie geleentheid, soos voorheen, het ek agtergebly. Ek was altyd angstig oor die grondbeamptes se intense waarneming van tokko -spanne. Toe die nag kom, was ek bang. Ek hou nie meer van die kort sonsondergang as van enige ander deel van die dag nie. Nadat die son ondergegaan het, het die lug en my houding al hoe donkerder geword.
In die nag slaap sommige met hul oë oop. Gedurende die donker ure kon daar met tussenposes deur die kakgeluistere uitgelate en gekreun gehoor word, asof ons in 'n asiel woon. Byna elke dag het spanne die asiel verlaat vir uitstappies. Hulle klim met hul gedwonge glimlagte op hul vliegtuie. Daar was 'n lug van gekke weemoed in hul uitdrukkings, in hul oë. Elke aand, nadat hulle op hul eenrigtingmissies vertrek het, was ek weer depressief, asof ek hart en siel ontneem was.
Uiteindelik het die lang standby-tydperk vir my-en ander-tot 'n einde gekom. Ons uitstappie was op 17 April geskeduleer.
Die vorige dag het Ginga nr. 7 -groep Izumi verlaat. Ek het gekyk hoe Isao Yoshikawa, die vlieënier en bombardier van my bemanning, na een van die vier Franceses hardloop, wat deur twee klasmaats van hom, Kensuke Eto en Shigeaki Enokida, beman word. Hulle was in die kajuit en glimlag. Yoshikawa kniel op die vleuel en steek sy kop binne om afskeid te neem. Net voor die vliegtuie opstyg, klim hy stadig van die vleuel af. Ek het na sy gesig gestaar en was verskrik. Ek sou daardie desperate, vreeslik ou voorkoms vir altyd onthou.
Op daardie dag het Ginga nr. 7-groep, soos baie voor dit, in die lug suid van ons verdwyn sonder om 'n vegvliegtuig te begelei, tydens sy sekerheids-sending. Die bemanningslede het hul lewens opgeoffer op 'n punt ongeveer vyftig seemyl van Kikaiga-shima, noordoos van Okinawa.
& quotMôre gaan dit my beurt wees, & quot het ek besin. Ek het my gesigte van my gevalle klasmaats voorgestel. Die einde was naby. Dit was verbasend dat ek so lank sedert vrywilligerswerk volgehou het, het ek gedink. Toe herinner ek my aan die pret wat ek in die verlede geniet het en was ek depressief.
Op 17 April, ons sterfdag, het ons aangebreek. Ek het saam met Yoshikawa en Shigeyuki Tanaka, die radioman en die agterste skutter van my vliegtuig, na die bevelpos van die vliegveld gegaan om ons bevele te ontvang. Onderweg stop Tanaka skielik. Hy draai na my, sy gesig so uitdrukkingloos soos 'n Noh -masker, en begin op 'n rommelende manier praat. Hy was jammer dat hy my geprys het omdat ek die swaarkry wat ons tot vandag toe gebring het, die hoof gebied het. "Ek is 'n lafaard, nie waar nie?" het hy gesê. Ek het vir hom gesê dat dit nie waar is nie, en toe die laaste oomblik van ons lewens nader kom, bedank ek hom vir die plesier en smarte wat ons as kamerade gedeel het.
Ander spanne was reeds bymekaar voor die kommandopos. Hulle gesigte was nou onbekend, en die meeste van my klasmaats is in aksie dood. Ons het ons bestellings amptelik ontvang. Die meganisme vir ons vernietiging was ingestel toe ons vrywillig was en op bystand was, maar die bevele het ons lot verseël. Ek het die bestellings as verhewe beskou, en ek het ontsag gevoel. Nou weet ek presies wat ek moet doen. Dit het nie meer as 'n paar oomblikke geneem voordat die hart van my vegter die gewone menslike instink oorwin het om die moontlikheid van sterflikheid te ontken nie. En tog, onder hierdie nuut verworwe gevoel van toewyding en opgewondenheid, was ek steeds bewus van 'n sterk gehegtheid aan die lewe. Dit het my bekommerd gemaak en verwar. My band met die lewe was my karma, my lot, maar tog voel ek soos 'n huigelaar agter die dapper fasade.
As bevelvoerder van ons eenheid het ek die bestellings by Tanaka en Yoshikawa afgelewer. & quotPlek: oos van Kikaiga-shima. Doel: 'n draer. Kom ons gaan. & Quot
Ek en Tanaka, Yoshikawa, begin stap na ons Frances, belaai met ammunisie, aan die einde van die vliegveld naby die aanloopbaan. Dit lyk asof die vliegtuig in die lentehitte bewe. Ek was dankbaar dat die vliegtuig so ver van die kommando gelos is-hoe verder ek moes loop, hoe langer ek op die grond bly. Agter my hardloop Tanaka en Yoshikawa om in te haal. "Hoekom haastig?" het ek gedink. & quotWalk. Neem u tyd. & Quot Daardie oggend het my bemanning bleek en vakant gelyk, asof hulle in gedagte was. Nou straal hulle gesigte vreugdevol uit, dit lyk asof hulle heeltemal vergeet het wat gaan gebeur.
Ek het ook nou 'n gevoel van bevryding gehad van al die sterflike bande wat my en die res van die wêreld gebind het. Ons was heeltemal vry. Niemand kon ons meer bevele gee nie, nog minder kritiseer of dissiplineer ons. Selfs as die dood net om die draai was, was daar vreugde om vry te kom van die oorweldigende druk en beperkings van die bankschroef wat ons die vloot genoem het. En dit was heerlik om bevry te word van die geestelike marteling van ons uitgerekte bystand. Ek het my egter gepla deur klein en onopvallende gedagtes: & quot Wat gaan met my wasgoed gebeur? By wie het ek instruksies oor my geld en persoonlike dinge gelaat? & Quot
Daar was altyd 'n groot menigte rondom 'n Frances wat voorberei was op 'n uitstappie. Ek het die vliegtuig genader met 'n oorwinnaarsstap, uiterlik arrogant en trots. Ek kon selfs die gejuig en uitroepe van bewondering hoor bo die gedruis van die kragtige radiale enjins. Ek sou skuldig voel as ek nie glimlag nie. Ek het een gedwing, maar dit was moeilik.
Vier Frances -vliegtuie was die dag geskeduleer vir tokko -uitsorte. Ek het ongeduldig geraak en begin ontsteld voel toe ek besef dat die enjins van sommige van die ander vliegtuie nie aangeskakel is nie.
"Hoe laat is dit?" het Tanaka senuweeagtig gesê.
"Byna nul nege-dertig," antwoord Yoshikawa.
"Wat de hel gaan daar aan?" het Tanaka gesê.
"Miskien-" begin Yoshikawa.
& quotCalled off? & quot Tanaka onderbreek.
Ek en Yoshikawa het stilgebly terwyl Tanaka sy geïrriteerde tirade voortgesit het. & quotSiekdom! Ek gee niks om wat gebeur nie. & Quot
Om 10:10 het die bevelpos die uitval aangedui. Op daardie oomblik draai ek onwillekeurig om en kyk terug. Net ons Frances het opgestyg, en sonder 'n vegterskorting. (Die ander het moontlik meganiese probleme ondervind, hul Nakajima-enjins was berug onbetroubaar teenoor die lae-oktaan-brandstof wat teen die einde van die oorlog beskikbaar was.) Een eensame vliegtuig. Ek was met afgryse getref. Een alleen Frances kon onmoontlik die teikengebied bereik, waar kragtige vyandelike vegters ongetwyfeld sou patrolleer, selfs al sou ons dit doen. Ons meerderes sou onmoontlik suksesvolle resultate kon verwag deur 'n enkele Frances, gewapen met 'n bom van 1700 pond, uit te stuur, maar hulle wou ons in elk geval drie keer op ons missie stuur. Dit het vir hulle nie saak gemaak nie. Teen hierdie tyd was die dood van die tokko-vlieërs 'n doel op sigself, die primêre doel van die koelbloedige operasiebeplanners. Is dit die rede waarom onskuldige jong mans hul lewens opgeoffer het? Selfs nou, 'n halfeeu later, word 'n mens getref deur die onbesonne besluite wat tot hierdie slagting gelei het. Die taktiek het logika weerstaan.
Geïsoleer en ten prooi van ons ongemak soos ons was, het ons almal heeltemal stil geraak tydens die vlug na die doelgebied. Ons sintuie lyk verlam, selfs al was ons nog oor die land; die pragtige natuurskoon daaronder het geleidelik in blou kleure gevoeg. Dit was in werklikheid die begin van die sogenaamde beswykingsverskynsel.
Om die ongemaklike stilte te verbreek, begin ek sing, maar Tanaka en Yoshikawa weier om by die koor aan te sluit, wat die ongemak en spanning verhoog. My hart was nou so vernou met die werklikheid dat die dood nader kom en die gevolglike vrees dat ek sigbare fisiologiese veranderinge begin toon: vinniger, vlakker asemhaling hartkloppings abnormale sweet. My slape is seer. Toe my stem hol begin klink, sou ek 'n tyd lank ophou sing.
Ek kyk na die hoogtemeter. Toe ons opstyg, het die vliegtuig na die suid-suidweste gegaan, eers op ongeveer 13.000 voet en later op ongeveer 16.000. Nou dui die hoogtemeter aan dat ons amper 30 000 voet was. Het dit gebeur omdat Yoshikawa, die vlieënier, probeer het om die vyandelike vegters te ontduik? Trouens, hy het onbewustelik geleidelik terugwaartse druk op die kontrolekolom toegepas. Ek het nog nooit so hoog gevlieg nie. 'N Hoër hoogte kan die verlowing uitstel-en deur nader aan die sterre te kom, sou ons miskien verhef word tot meerjarige jeug en onsterflikheid! Iewers ver in die diepte van my bewussyn het ek besef dat ons ongeplande klim beide 'n gevolg was en 'n bydraende oorsaak was van die beswykingsverskynsel, wat nooit tydens die vlug in formasie met ander vliegtuie sou plaasgevind het nie.
Ons simptome was nie uniek nie. Ek word vertel dat bemanningslede van tokko -vliegtuie dikwels so bewus geword het van hul komende uitsterwing dat hulle hierdie reaksie ondervind het.
Voorspelbaar, net voor ons ons doelgebied bereik het, is vyftien Grumman F6F Hellcats op roetine -patrollie opgemerk. Een teen vyftien was hopelose kans. Sommige vyandelike vliegtuie het begin klim en draai om in die agterste posisie in die agterste posisie te kom, ander was reeds aan stuurboord.
Te midde van hierdie chaos, toe ons vliegtuig vyandelike vuur ontwyk het, het 'n klein, maar groot ongeluk plaasgevind. & quotDie masjiengeweer! Ek kan dit nie afvuur nie! Daar is 'n patroon vas in die tydskrif! & Quot, skree Tanaka deur die spreekbuis.
Op hierdie stadium het vyandelike vegters my hele gesigsveld beset, en ek was verstar van skrik. Toe 'n F6F reg van voor naderkom, het ek onbewustelik my oë toegemaak 'n oomblik voor die impak wat blykbaar sou kom. Toe daar nie 'n ongeluk was nie, het ek geweldig verward en gedisoriënteerd gevoel en ek het gedink: & quot; Is daar nie 'n noodprosedure om dit te vermy nie? & Quot
My wanhoop het afgewissel tussen die gevoel dat ek misluk, omdat my knieë so swak was van skrik, en om op een of ander manier 'n manier te probeer vind om van die aanvallende vliegtuig te hardloop. Maar daar was nêrens om te hardloop nie. Ek het gegryp na 'n goddelike straal van hoop wat my van ons ramp kan bevry.
Die Frances verloor geleidelik hoogte en gaap gewelddadig. Ons was nog steeds vasgevang in 'n dodelike stryd met die vyandelike vegters. Het u nog nie die teiken gesien nie, Suzuki? & quot, het Tanaka bly vra. Die feit dat die F6F's ons probeer blokkeer het, het waarskynlik beteken dat die vervoerder nie ver was nie. Skielik bewe die Frances heftig. Die stuurboord -enjin is getref en daar was 'n rok agter. Met die toenemende weerstand van die sterwende enjin, het ons lugsnelheid skerp gedaal. Ek het begin wonder of ons enigsins die teiken sou bereik.
Ons daal vinnig af. 'N Vyand het my in die gesig geslaan. Ek voel 'n skerp pyn asof ek geklop is. Warm bloed spoel uit die wond, stroom oor my nek en week in my sydemper. Ek verloor 'n oomblik die bewussyn, maar die yskoue lug wat deur die krake in die beskadigde neusdak in die romp waai, het my laat herleef. Ek het baie koud gevoel. 'N Stukkie van die lense van my bril het in die pels van my handskoen vasgesteek. Ek braak refleksief en begin weer my bewussyn verloor. Ek het gevoel ek is aan die einde van my tou. Teen hierdie tyd was ek so gedisoriënteerd dat ek heeltemal los geraak het en besluit het dat die vyandelike aanval iemand anders se probleem moet wees.
Desondanks het die besef op een of ander manier geklik dat die F6F's verdwyn het. Terselfdertyd sien ek strome rooi, groen en geel spoorvuur, blykbaar reguit op my gerig. Dit was asof ek 'n omgekeerde stort in Technicolor was. Die surrealistiese beeld kom van 'n samesmelting van lugweervuur ​​uit die taakgroep hieronder. "Daar is hulle!" skree ek in my gedagtes. Die erg beskadigde Frances het steeds onheilspellende swart rook getrek.
Uiteindelik het ek die teikendraer raakgesien. "Hier gaan ons!" skree ek deur die spreekbuis na Yoshikawa en Tanaka. Niemand het geantwoord nie. Die hoogtemeter wys op nul.
Ek het die doel dopgehou ondanks my beperkte sig. "Draai stuurboord drie grade," het ek vir Yoshikawa gesê. Ek het erg gebloei, maar ek het geen pyn gehad nie. Toe raak ek baie slaperig en verloor ek amper weer my bewussyn. "Gaan ek flou word of gaan ek dood?" het ek gedink.Terwyl ek konsentreer op ons aanval op die teiken, voel ek hoe 'n wurgende vrees my hele liggaam gryp. Van die ander bemanningsposisies af-ek kon nie weet of dit Yoshikawa of Tanaka was nie-ek het betekenislose geluide gehoor, meer soos kreunde gemeng met geskreeue as woorde.
Die groot teiken hang vaagweg in my verduisterende visie. Ek dink ek het geskreeu: "Doel, stuurboord, vyanddraer," maar ek kon nie seker wees dat my woorde duidelik of selfs hoorbaar was nie. Yoshikawa was egter blykbaar lewendig en reageer op my instruksies, want die Frances het stadig begin draai. Ek kon 'n groot skaduwee van die teiken sien, maar dit was amper verduister deur die groot spervuur ​​van AA -vuur. "Is dit 'n illusie?" het ek gewonder.
Ek het toegekyk hoe die bul se oog met die tweede groter word, en ná die een-teen-vyftien luggeveg van 'n paar minute gelede was ek nogal verlig en tevrede. Ek was trots daarop dat my harde opleiding op die punt staan ​​om beloon te word. Namate ons afstand van die vervoerder korter en korter word, kon ek nie meer onderskei tussen die woedende vuurwerke van die AA -spervuur, my vrees vir die dood en my pligte en verantwoordelikhede nie. Toe ek op die punt was om my bewussyn te verloor, het ek gesien dat 'n gedeelte van die romp se romp verbrand is, en dit lyk rooi. Dit was baie opvallend.
Bestendig. Uiteindelik was die teiken binne bereik. Ons het 'n baie lang pad gekom, en 'n moeilike pad. Op daardie oomblik, net sekondes voor die impak, het ek geen opgewondenheid of vyandigheid gevoel nie. Die buitelyn van die vyandelike teiken was bloot 'n drywende voorwerp op die water. Ek het nie naastenby soveel vrees gevoel as wat ek verwag het nie. Ek is uiteindelik van my las onthef, en ek wou dit nie meer hê nie. "Dit sal dit doen," het ek gedink. 'n Perfekte invalshoek op die teiken. 'Dit was die begin van 'n plegtige seremonie.
Ek voel weer koud, asof ek in 'n bleek sluier gehul is. Ek het my plig uitgevoer. My oorlog is verby. Ek is uitgeput. & Quot Met 'n gevoel van verligting, sien ek 'n onfokusbare, onuitspreeklike dood wat op my wag in 'n ruimte wat ek voorheen beset het. Op daardie laaste oomblik voel ek van diens onthef. & quotSteady as you go-body impact. Ek het gewen! & Quot
Opmerking: Suziki se Frances is op daardie oomblik doodgeskiet. 'N Vernietiger van die Amerikaanse vloot het hom opgetel en die ander twee bemanningslede is dood. Hy het die res van die oorlog as 'n gevangene deurgebring. In sy boek het Suzuki gekies om nie die einde van sy militêre loopbaan te beskryf nie. Hy was beslis nie bang om te sterf nie. Was hy skaam om te oorleef? Miskien.
Min is bekend oor Suzuki se latere lewe. Na sy repatriasie het hy getrou, vir 'n plaaslike vissery gaan werk en daarna 'n brandweerman geword. Hy is nou afgetree.
& quotSteady as you go-body impact. Ek het gewen! & Quot Toe Suzuki die laaste woorde, jare na die oorlog, geskryf het, beskryf hy sy gevoelens in wat hy glo sy laaste oomblikke was. Na die lang bystandstydperk as 'n tokko -vrywilliger, waarin hy die pyn ondergaan het om af te wissel tussen toewyding tot die hoogste opoffering en gehegtheid aan die lewe, het hy gedink dat hy sy ambisie van 'n glorieryke dood in die geveg bereik het. Hy het waarskynlik meer 'n oorwinning oor homself as oor die vyand gevoel. Op die laaste oomblik was hy, ten minste vir homself, 'n groot vegter en 'n groot mens. Voel hy bedrieg deur sy wonderbaarlike uitstel?
Watter krag in hierdie manne het hulle in staat gestel om voort te gaan? Daar was beslis niks in die leerstellings van die verskillende Japannese godsdienste nie, wat almal menslike vernietiging betreur en die lewe vier. En wat was tokko, regtig?
In sy boek oor die Slag van Leyte, waar kamikazes eers 'n krag geword het om mee rekening te hou, skryf die skrywer Shohei Ohoka dat daar 'n paar mense in ons geslag was wat ondenkbare geestelike pyn en wankeling tussen lewe en dood oorkom en wat hul doelwitte bereik het . Dit het niks te doen met die onnoselheid en korrupsie van die Japannese oorlogsleiers van daardie tye nie. & Quot Die aantal jong mans wat hul lewens opgeoffer het tydens die tokko -operasie is tussen 3000 en 4000.
Uittreksel uit 'No End Save Victory: Perspectives on World War II' deur Robert Cowley (redakteur). & kopie 29 Maart 2001, Putnam Pub. Groep met toestemming gebruik.