Herhaling.nl - Herhaling TBS
TBS: Herhaling van woensdag 6 februari
20:25 woensdag 6 februari
22:25 donderdag 6 augustus porcelain veneers in Englewood 80111
lingual braces 12205
different types of braces Langley BC
veneers dental in woodland hills 91367
Filipino dental specialist PA
dental crown 27587
best teeth whitener in Covington 70433 GOOI MIELIES - Tweespoor
Mielielandjie met pampoenrank en boontjies.
Geskryf deur Sureta Strydom von Holtzhausen
Ek kon baie dinge gedoen het voordat ons die mieliepitte geplant het; selfs terwyl hulle geil en groen daar onder by die soetdoringboom hoër groei, kon ek meer probeer uitvind het. Oor die verbouing van mielies. Ek kon ge-Google het. Ek kon my vriendin, Anriette Prinsloo, geskakel het. Hardu en Anriette is groot mielieboere in die Delmas-distrik. Maar ek is Pa se kind: die instruksieboekie word eers gelees as die nuwe wat-ookal glad nie aan die gang kom of bymekaargesit kan word nie. Dit is nou te sê as die instrukies nie reeds weggegooi is saam met die verpakking en ander onnodighede wat bokse se volume opmaak nie. Oorhaastig. Maar meesal werk dinge uit.
Abel is een more in die laatwinter ñ pakkie mieliepitte van die plaaslike Pick n Pay in die hand gestop.
“Kry ñ kruiwa vol kompos agter die garage, Abel. Ons plant hulle sommer daar,” en ek wys na die tuin se hoek waar die son met ongenade neerbrand op die doodgerypte stuk kweek.
“Jy spit. Ek sal plant. Ons deel die oes.”
Abel het met ongewone ywer die klein akkertjie begin omspit en toe later die saailinge versorg.
Normaalweg het hy ñ lastige tydverdryf wat hy probeer beoefen terwyl die spitvurk versaak word of die tuinslangwater al ñ diep poel in die bedding begin opdam – hy lees toegewyd koerant; òf in die buite toilet, òf in die droë bergstroombedding tussen die kareebome wat buite die werf verbyloop.
Hy is heeltemal op hoogte van die gebeure van die dag, dog salig onbewus dat die boslelies staan en wurg in die onkruid of dat die pot-avokado’s en tamatieboomsteggie se blare hang.
Maar sedert ons ñ mielielandjie het, is hy tydig en ontydig daar doenig; die koerantlesery vergete.
“Abel, wat maak jy? Gaan jy vandag die randte klaar sny?”
“Nie vandag nie. Die mielies het bossies.”
Flippit. Die malvas ook!
“Miskien Vrydag. Ek het die pampoen tussen die mielies geplant. Hy kom mooi.”
Nugter weet waar hy ñ pampoenpit vandaan kry, maar inderdaad rank die pampoen welig tussen die groen mielies deur.
Baie dae, as ek so na die lappie mielies kyk, maak dit dinge in my geheue los wat ñ droë, plat stuk tuin nooit sou kon doen nie.
Die temalied van Oklahoma draai byvoorbeeld deur my kop: “Oh, what a beautiful morning, oh, what a beautiful day! The corn is as high as an elephant’s eye….hm, na-na-na, hmmm…..,” so-iets.
Toe die stamme dikker word, die blare dig begin hekel aan die groen doilie daar in die hoek teen die draad en die pluime soggens soos pêrelboë wit in die sonlig glinster, neem ek ñ foto en stuur vir Anriette. “Sê vir Hardu hy moenie lag nie. Onthou, Bill Gates het in ñ garage begin. Kyk my mielieboerdery!”
Ek sit en wag vir die luide LOL of 🤣. Dit kom nie. Haar antwoord vang my onkant:
“Sjoe, Vlammie. Hulle is sò mooi. Jou spilpunte draai seker elke dag. Baie geluk!”
Dit is droog. Die wolke hòù hul water hierdie jaar. Die soveelste jaar. My oranje sproeiertjie is inderdaad elke dag in die lappie groente en opeens voel ek my mielieboerhartsvriendin se hunker na reën – vir Hardu se morge en morge mielies. Ek voel haar liefde en waardering vir dit wat die grond so mild kan gee. As die reën net wou kom. Ek lees haar erns raak as dit kom by boerderysake.
“Ek soek ñ foto van julle mielies ook,” vra ek haar.
“Eers as ek daar verbyry. Ek sal die spilpuntmielies vir jou kan afneem. Alles om die huis staan verdroog.”
Ek verstaan die dobbelspel van boerdery.
Pa wat sê, terwyl hy sy oë na die leë hemel skreef: “Dit moet nou kom reën. Die tabak moet water kry. Besproeiing is nie reën nie.”
Of met die oë wyd na die lug vol donker wolke: ”As ons vandàg hael kry…..die tabak is nog nie als in die skuur nie.”
My en Pa se helske baklei toe ek in standerd 6 vir hom skree: “Pa is ñ moordenaar!” terwyl hy met die haelgeweer mik na die swerms en swerms vinke wat sy koring-are leeg pik; Ma wat my perspektief probeer gee rondom die balans tussen voortbestaan en bewaring.
Mielies met geil pluime.
Ek bekyk my mielielandjie een middag van die stoep se kant af. Iets is anders. Ek stap af, sirkel die klein akker en kom af op die wit pluime wat grinterig op ñ hoop in die son lê en verlep.
My stem wip soos ñ spoelklip oor die werf, maar sink bodem toe, toe ek besef hy is vandag by Pa in die tuin. Ek bel. Groet nie. ñ Mens groet mos die mens al terwyl jy die nommer skakel in jou hart: Hallo-pa-hoe-lyk-dinge-vandag-daar? En dan tel Pa op.
“Kan Pa glo Abel het gister al wat pluim is van my mielies afgesny? Die goed lê in ñ hoop agter die bedding.”
“Hel tog. Nou vir wat doen hy dit? Die stronke gaan mos nou nie pit maak nie?! Die pluim is die blom!”
“Ek weet nie – hy het dit uit sy eie loop doen. Ek gaan hom iets aandoen. Hy ken tog mielies!”
“Nee-wag, laat ek hoor.”
ñ Gedempte gesprek in die agtergrond volg. Abel gee nie bes nie.
“Vra vir Rosinah ôk! Sy plant baie mielies. Jy moet die kop afsny. Dan groei die mielies groot.”
Ons praat klaar en ek sit af kombuis toe.
“Rosinah, hoekom sny jy jou mielies se blom af? Jy kry minder koppe met pitte?!”
“Njee! Hy kom moi!” Rosinah gee ook nie bes nie.
En dit was dit. Die koppe was reeds aan die stamme – in blare toegevou soos groot, groen kokonne met blonde kuiwe. Ons sou moes wag en kyk.
Die einde van die jaar dinge het my lank weggehou by die landjie. Abel het daar aangegaan.
“Vat vir julle smiddae spinasie en boontjies, Abel. Die mielies wag jy mee. Ek wil saam oes.”
Ons is wildtuin toe. Die seisoen is hittegolf op hittegolf.
Uiteindelik kon ek gisteraand afstap na die mielielandjie in die tuin se hoek. Die droë blare ritsel in die lou bergbries. Bleek blare wat nou styf en hard teen mekaar perkussie.
Ek draai die eerste kop af. Ek vermoed ek het soos ñ slegte boer oestyd verpas. Terwyl my hande die blare wegdruk en ek die grootste koppe afdraai en hulle in my arms probeer saambondel, draal daar ñ nuwe reuk deur die parfuum van die vroe’aand. Die vol reuk van aarde en groen wat kneus. Lewe wat lewe gee. Die reuk van herinneringe aan ñ tabakplaas buite Barberton. Aan vroue wat met helder klere vooroor komma en ritmies pluk of skoffel, die reuk van grond wat omdolwe – oral om; werkers wat van die boonste pad teen die land af lyk soos helder krale wat op ñ groen doek uitgeval het. Pa wat sê hulle spuit vandag vir aalwurm, Ma wat perser as nagpers eiervrug uit ons groentetuin in haar hand ronddraai voordat sy dit vir moussaka begin opkerf, Lize, my sussie, wat kleidiertjies langs die dam sit en maak terwyl sy ñ deuntjie neurie – al hierdie dinge hang skielik hier om my waar ek my beteuterde mielies in die Magalies se ou tone staan en af-oes.
Die (effe beteuterde!) oes.
“Moes dalk vroeër gevra het: het ek te laat ge-oes, Annie?” slaan ek die WhatsApp-lyne Delmas toe.
“🤨 Mielies lyk goed….Is hulle nog sag?” stuur Anriette terug.
“Soos die beertjie se pap: iets tussen sag en kliphard.”
Ek staan in my kombuis en trek die blare weg van die goudgeel pitte; in verwondering oor een, enkele goudgeelpit sulke rye en rye en rye ander goudgeelpitte kan voortbring; ñ hele paar stronke per plant. Een pit. Hoe ñ klein sprankie lewe genoeg is om geilte en voorspoed te voorsien. Met son en reën en ñ hand.
Ek sal Vrydag vir Abel en Rosinah hulle deel laat oes, dink ek met die warm mielie vol botter tussen my vingerpunte. ñ Mielie wat dalk nie my boere-voorsate tot eer strek nie, maar nietemin myne is.
Die huis slaap al. Niemand kon meer wag vir die mielies om sagter te kook nie. Die nag kwaak en kriek om my. Maar daar is ñ samesyn wat ek met elke mondvol harderige, geel pitte soos vrede om die tafel kan proe.
Mielies in soutwater.
Sureta2019-05-09T06:39:55+00:00Desember 26th, 2018|Dagboekinskrywings|13 Kommentaar
Deon van Tonder 3 Januarie 2019 at 12:24 nm	- Antwoord
Vandag ‘n ander stories gelees van jou oor voorspoed en nuwe jaar voornemens wat my by jou blog uitgebring het. Ek het dit so geniet om jou stories te lees. Jou mielie-oes sukses so treffend, sien myself daarin, altyd voortvarend, doen net sal later na detail kyk. Sal gereeld hier inloer om my gedagtes weg te neem van die alledaagse Akademie en net ontspannend lees en deel in reise op jou tweespoorpad.
Sureta 5 Januarie 2019 at 6:19 nm	- Antwoord
Baie dankie, hierdie was nou ñ lekker brief om te kry. Ons voortvarendes kry soms per ongeluk die wonderlikste dinge reg… en ander kere nie.
Dit is heerlik om te hoor my stories beteken vir iemand iets … en ek weet wat jy sê van die alewige akademie…ñ ou het beslis ñ ander tydverdryf nodig, anders sal die akademie elke minuut van jou dag eis.
Mooigaan en ek waardeer jou woorde baie.
Nicki 28 Desember 2018 at 6:14 vm	- Antwoord
Ek het ook gewonder waar die wonderlike stories heen verdwyn het. Ek is bly dat die lewegewende mieliepitte ook weer lewe aan jou storiesskryf gegee het….. nou vir die volgende storie….
Sureta 28 Desember 2018 at 6:38 vm	- Antwoord
Ja, nou vir die volgende een, Nicki. Die afgelope ses maande was te rof om by Tweespoor te kon uitkom – mag dit nooit weer in my skedule gebeur nie…
Dankie dat jy altyd lees.
Baie liefde daar.
Sakkie Goss 27 Desember 2018 at 7:48 nm	- Antwoord
Het al lankal uitgesien na nog een van jou stories – dis so kosbaar en neem ons altyd terug na Harties en die lekker ou tye !
En die mielies . Onthou die bruin gebraaide mielie langs ‘n oop vuur . Of sag gekookte mielies in die blare met botter en effe gesout – heerlik !! As ek my beskeie mening kon waag sou ek se jy het jou mielies ietwat laat gepluk . Van die blomme afsny het ek nog nooit gehoor nie
Die jaar is op sy rug . Al wat ons kan se is dat julle net die beste toegewens word vir 2019 – ten spyte van die politiek.
Groete aan al die bekendes en roei die skuit solank julle kan .!
Sureta 28 Desember 2018 at 6:52 vm	- Antwoord
Dis nou lekker om van oom te hoor! ñ Mens mis altyd jou wortels en die dinge wat jy eerste geken het. Ek wonder soms hoekom die dinge wat ons met moedersmelk ingekry het so kragtig is?
Ons mis julle ook en gesels en wonder baie oor julle.
Oom is natuurlik reg – met die wegganery en al die dinge, is die mielies hopeloos te laat ge-oes. Ek het dit in soutwater gekook (helaas sonder die groen blare, want die blare was ook al verdroë) met botter. Al was hulle bietjie hard, was dit die lekkerste mielie-aroma ooit! Organies en uit jou eie grond en al daai… die winkelgoed se geure het verflou, besef ek.
Helgaard braai graag mielies oor die kole – daardie sweet corn variëteite. Ek dink Suid-Afrikaners proe lekkerder aan ènigiets wat oor kole gaarkom…
Die blom word afgesny sodat die groeikrag na die stronk gaan en nie in die plantdele nie, het Abel my verseker. By verdere ondersoek het mense my laat weet dat daar waarde in steek, maar uiteraard is dit net moontlik om dit op klein skaal te doen en indien jy doodseker is bevrugting het reeds plaasgevind. Interessante plantseisoen gewees!
Hoop dit gaan baie goed met tannie Elize ook. Stuur baie liefde en ons wens uit ons harte vir julle net die mooiste 2019 vol SA kuiers toe!
Liezl 27 Desember 2018 at 6:54 nm	- Antwoord
Jy is besig. Ek weet. Ek verstaan dit. Maar jy skryf te min. Ek wonder nou nog wat het na ‘Daar Is ‘n Lam’ en na Kilimanjaro gebeur het en dit is nou al ‘n jaar terug. Ons vertrek more na die Wildtuin toe. Ons dink die hittegolf in Gauteng is nie warm genoeg nie. Ek lees altyd so lekker (en so min) aan jou stories. Op my verjaarsdag na Bohemian Rhapsody gaan kyk. Weet nie hoekom ek so aan jou gedink het nie. Is daar een of ander konneksie? As daar is weet ek nie daarvan nie. Hoop julle Kersfees was alles wat genoeg was. Mis jou woorde en jou wyshede so baie. Dankie vir n bietjie Vitamiene S.
Sureta 28 Desember 2018 at 7:02 vm	- Antwoord
Eerstens….wildtuin! … drink elke (flippin warm!) oomblik in. Volgens ons kar se meter was dit 46 grade die een dag, maar daar was ñ dag wat slegs 42 grade gemeet het, toe ek loshande die warmste gekry het. Jy sit en staan en draai en sit weer maar kry te warm om tot rus te kom. En dan gee jy maar net oor en beweeg niks.
Voel mos asof jy uit jou eie vel probeer ontsnap in sulke ekstreme hitte! Maar die veld is pragtig – plek-plek vrek droog – en die klein rooibokskooltjies waar die bababokkies met hul antenna-ore in sulke bondels lê is te oulik! Geniet oom Paul se plek.
Dankie, ek wil nooit weer so lank van Tweespoor wegbly nie. Die laaste 6 maande was mal. Ek weet, ek weet… soveel halwe stories op my rekenaar. Wou nog die Tanzanië-reeks klaarmaak, maar die spoor is koud.
Weet nou hoekom ek jou eintlik mis- as ek nie skryf nie, skryf jy nie en dan praat ons nie!
Geniet die willetuin!!
Sureta 28 Desember 2018 at 7:16 vm	- Antwoord
En baie geluk met jou verjaarsdag! Watter dag verjaar jy?
Bohemian Rhapsody is ñ classic, maar daar is nie ñ spesifieke konnotasie nie. Dit is dalk nie Bohemian Rhapsody per se nie, maar ñ oomblik. Ek glo in oomblikke waarin siele met mekaar probeer kommunikeer … om verskeie redes. Ek weet: vreemd … maar dit is te lank, en dalk te boheems, om hier in ñ verduideliking in te gaan. Ek glo jy, van alle mense, verstaan sulke dinge in elk geval sonder om deur my filosofie daaromtrent verveel te word.
Elsabie Strydom 27 Desember 2018 at 1:50 nm	- Antwoord
Dit ís sowaar ongelooflik dat een pit soveel pitte kan voortbring…..jy kan trots wees op jou eerste oes (moet dalk maar vir Anriette vra om by Hardu se opinie verby te hou díe jaar….hy’t dalk al vergeet van sy eerste oes?)
Gee my liefs jou oes van woorde…soos hierbo….jy gaan loshande die rekordoes hê!!
Sureta 28 Desember 2018 at 7:04 vm	- Antwoord
Dankie, Ma! Lief vir Ma…. en Ma se ‘oes van woorde’ blyk ook ryk en mooi te wees.❤️
Helgaard 27 Desember 2018 at 1:32 nm	- Antwoord
Engel hou vir my ok ‘n mielie….lvj
Sureta 28 Desember 2018 at 7:07 vm	- Antwoord
Links onder in die yskas, toegedraai in foelie. Sal eerder varses maak vir al die agter-osse….