Sosioloë en sielkundiges beskryf die groepe mense rondom ons wat ons denke as ons "vertolkende gemeenskappe" beïnvloed. "Gesinne skep in die besonder 'n kultuur of storie. Gesinsreëls bepaal wie kry om te sê wat hulle dink en voel (gewoonlik ouers) en wie moet stilbly (kinders). In sommige families word almal geleer om konfrontasie te vermy. Ander gesinne het 'n manier om konflik te hanteer, baie direk en openlik, insluitende kinders. Gesinne het ongeskrewe reëls oor watter rol elke ouer in kinderopvoeding moet speel.
In skole word ons geleer dat ons goeie of arm studente is. Ons leer subtiele verskille in status, sodat ons weet wie die koel kinders is. Ons word ook geleer hoe om oor ander mense en ander lande te voel. In sommige kulture beklemtoon skole en instansies respek vir gesag. Ander beklemtoon die deugde van gelykheid.
Marshall McLuhan, een van die middel-twintigste eeu se belangrike denkers, het eens beweer dat die kultuur soos 'n glaskoepel is. So lank as wat jy daarin is, weet jy nie dat jy ingesluit is nie. As almal rondom ons dieselfde oortuigings het, merk ons ​​nie dat ons gevoelens nie universeel is nie - dat hulle in ons familie, gemeenskap of kultuur gewortel kan wees.
Een manier om die gevoelens te sien is gegrond op oortuigings wat nie universeel is nie, om te kyk hoe gesindhede sosiaal verander. Waarskynlik, geen verandering in die onlangse Amerikaanse kultuur is meer dramaties as die posisie van vroue nie. Sedert die 1970's was daar radikale veranderinge in oortuigings oor die rol van vroue in gesinne en samelewing. Vroue het dikwels gekonfronteer oor hul eie aspirasies en sosiale verwagtings: hulle mag voel hulle moet 'n loopbaan hê, maar hulle voel ook dat hulle kinders moet hê en tyd saam met hulle moet spandeer. 'N Vrou wat haar idees oor haar gesinsrol verander, moet ook haar maat verander.
Soos sosiale en kulturele oortuigings verander, doen ons emosies ook.
Een van die uitdagings om te ondersoek hoe ons ingewikkelde oortuigings ons persepsies en emosies beïnvloed, is dat die proses amper oombliklik is. Dit gebeur so vinnig dat ons nie bewus is van 'n gevoel wat gebaseer is op ons oordeel wat gebaseer is op ons oortuigings nie. Meer as dit, sodra ons 'n geloof aanvaar het, vertel dit ons nie net wat om te voel nie; Dit dryf ook ons ​​gedrag. Ons tree op daardie geloof en ons oortuigings word dikwels selfvervulende profesieë.
Joanie en Dawid is al byna tien jaar getroud, en Joanie het Dawid verwag om ver weg te bly, nie belangstelling te gee nie, nie te praat nie, nie soen nie, raak nie aan nie, raak haar nie op nie. Sy voel verwerp. Alhoewel sy emosionele kontak wil hê, wanneer hulle by die huis kom, werk sy asof hy haar reeds verwerp het. Aangesien sy van hom verwag om ver weg te wees, begin sy seergemaak voel die oomblik toe hy in die deur loop, en sy begin met bytende grawe by hom aanval. Hy voel aangeval, so hy sluit af en vervul haar verwagting.
Joanie het min bewustheid van die rol wat sy speel om hom emosioneel ver verwyder. Hy kan in elk geval ver weg wees, maar ons kan nooit uitvind nie, want sy is so besig om hom goeie redes te gee om so op te tree. Gevoel verwerp, sy optree op maniere wat haar verwerping verseker.
Stel jou voor hoe dinge anders kan wees as sy sê: "Ek wil graag naby jou voel. Ek wil graag vir jou 'n groot drukkie gee en vir 'n paar minute praat. '' N Benadering soos hierdie kan Joanie die antwoord van Dawid kry wat sy wil hê.
In 'n selfvervulende profesie beïnvloed ons diep en sterk oortuigings ons optrede teenoor ander. Daardie optrede gee aanleiding tot oortuigings in ander mense wat hul optrede teenoor ons motiveer. Hierdie aksies bewys vir ons dat ons reg was in die eerste plek.
Hier is 'n eenvoudige voorbeeld:
Verskeie mense neem 'n kursus wat hulle kan help om 'n promosie te kry. Om krediet te kry, moet hulle 'n B. graad kry. Hulle het almal 'n toets deur die kursus geneem en elkeen het 'n C. gekry.
Rekening is diep ontmoedig deur sy C. Hy sê homself: "Ek is nie goed om toetse te neem nie. Ek kan nie eens goed doen in hierdie rinky-dink kursus nie. ' Rekening is so moedeloos dat hy opgee om te probeer. Die gevolg is dat hy 'n D in die kursus kry. Omdat hy dink hy is nie akademies goed nie, bewys hy dit.
Judith is teleurgesteld in haar C. Sy vertel haarself, "Ek is gewoonlik redelik goed in hierdie dinge, en dit is net 'n middeltermyn toets. Ek wed as ek regtig hard werk, kan ek hierdie graad tot 'n B. bring. ' So werk sy hard en kry sy 'n B, net skaars 'n A mis. Sy weet sy kan goed doen as sy hard werk en dit bewys.
Regina is kwaad vir haar C. Sy glo die onderwyser hou nie van haar nie. Hierdie oortuiging kan haar gedrag op ten minste twee maniere rig. Sy kon besluit, "Ek gaan haar wys," werk hard en kry 'n goeie graad. Of sy kan aflei dat as gevolg van die onderwyser se afkeer, haar pogings hopeloos is, opgee en 'n swak graad kry. Regina besluit dit is hopeloos om te probeer om goed te doen in 'n kursus wanneer die onderwyser nie van haar hou nie. Sy gee op om te probeer en doen swak in die res van die kursus.
Al drie mense het dieselfde eksterne ervaring gehad: om 'n C op die toets te kry. Maar hulle het elk 'n ander emosionele reaksie op die gebeurtenis gehad, en hulle het verskillende aksies gegrond op hul gevoelens. Wetsontwerp, byvoorbeeld, het homself bewys dat hy nie verwag word om goed te kan doen in 'n klaskamer omgewing nie. Judith het bewys dat sy 'n goeie student is solank sy die moeite uitoefen. Regina doen niks om die onderwyser 'n rede te gee om haar te bevredig nie, en lei tot die swak uitkoms wat sy verwag.
Nie net beteken ons interpretasie van gebeure dat ons op sekere maniere optree nie, maar ons optrede beurt weer dat ander mense optree soos ons verwag dat hulle optree. Die resultaat bewys dat ons almal reg het.
Die Pygmalion Effect
In die antieke Griekse mitologie was Pygmalion 'n beeldhouer wat verlief geraak het op een van sy beeldhouwerke, wat toe tot lewe gekom het. Sielkundiges gebruik die term Pygmalion-effek Om te beskryf hoe ons verwagtinge ander laat optree op maniere wat aan ons verwagtinge voldoen, selfs as ons nie bewus is van hoe ons dit beïnvloed nie. Byvoorbeeld, 'n leier se hoë verwagtinge kan lei tot 'n verbetering in die volgelinge se prestasie. (Die teenoorgestelde van die Pygmalion-effek is die Golem effek, waarin lae verwagtinge lei tot dalende prestasie.)
In 'n dramatiese illustrasie van die Pygmalion-effek is al die studente in een klas in die skool IK-toetse gegee. Tydens die somervakansie het die navorsers met die onderwysers vergader en hulle vertel dat sekere studente na verwagting "intellektuele bloeiers" die komende jaar sal wees en aan die onderwysers die name van daardie studente gegee het. Eintlik is daardie studente ewekansig gekies. Daar was geen rede om te verwag dat hulle beter presteer as enige ander student nie.
Aan die einde van die studie is studente weer die IK-toets gegee. Die studente wat as "bloeiers" geïdentifiseer is, het baie beter gevaar as die res van die studente, alhoewel die onderwysers nie bewus was van die verskillende bloeiers se behandeling nie. Die onderwysers se verwagtinge dat hierdie studente op een of ander manier beter presteer, is aan die studente oorgedra en het tot beter prestasie gelei.
Hierdie navorsing is uitgevoer in die 1960s en sal nie meer as eties beskou word nie. Maar dit het 'n veel groter begrip van die mate waarin onderwysverwagtinge studenteprestasie beïnvloed, geskep.
Aanmoediging van die gedrag wat ons van ander wil hê
Ons verwagtinge dui ander mense se gedrag aan, selfs wanneer ons nie daarvan bewus is nie. Dit betaal om bewus te wees van ons verwagtinge en selfs te oorweeg om dit te verander ten einde die gedrag wat ons van ander wil aan te moedig.
Inez vertel die verhaal van die neem van haar optrede om die gedrag wat sy wou hê, te bewerkstellig:
Vir baie jare het ek seergekry dat my ma my nooit gesê het: "Ek is lief vir jou." Ek het geweet dat dit nie in haar familie gedoen is nie en sy was nooit gemaklik om hierdie woorde vir ons kinders te sê nie. Ek het die gesinsgedrag opgetel en probleme gehad om mense te vertel wat ek omgee dat ek hulle liefgehad het. As 'n afrigter van ander in kommunikasievaardighede, het ek gedink ek moet die wandel loop.
Nadat ek op myself gewerk het, het ek besef dat ek al die belangrike mense in my lewe, behalwe my ma, kon sê: "Ek is lief vir jou". Baie ervarings en verwagtinge het in my pad gekom.
Ek het besluit om te leef tot wat ek in my klasse geleer het en sê: "Ek is lief vir jou" aan my ma. Ek het gekonfronteer met die feit dat ek nie gesê het: "Ek is lief vir jou nie," het ek weerhou wat sy my nie gegee het nie. Ek wou reg doen, ongeag van haar reaksie. Sy was destyds ten minste tagtig jaar oud.
Die volgende keer dat ek haar gesien het en 'n kus totsiens aan haar oor geblaas het, het ek gesê: "Ek is lief vir jou." Sy het geen reaksie gemaak nie. Van toe af af totsiens toe ek gesê het, het ek gesê: "Ek is lief vir jou." Die tweede keer dink ek ek het 'n grunt gehoor; Sy was natuurlik baie ongemaklik. Binne 'n paar maande, en voordat ek haar aan seniliteit verloor het, het sy geleer om te sê: "Ek is ook lief vir jou." Ek het beter gevoel oor myself en omdat ek beter gevoel het oor myself, het ek ook beter gevoel oor haar.
Inez moes alleen optree, sonder om te vra of haar ma verwag om te verander. Tog het haar verandering resultate opgelewer. Dink hoeveel kragtiger dit kan wees as twee mense - miskien jy en jou maat - saamwerk om te verstaan ​​hoe hul onbewuste interpretasies hul verhouding beïnvloed.
Gevoelens is nie die gevolg van eksterne omstandighede alleen nie. Ons gee gebeurtenisse 'n betekenis wat gebaseer is op ons verwagtinge, oortuigings, gedagtes en verlede geskiedenis. Hierdie betekenisse dikteer op ons beurt ons gevoelens. As ons meer inligting of 'n nuwe perspektief kry, kan ons gevoelens verander, alhoewel die eksterne gebeure dieselfde bly.
Ons speel almal 'n rol om mekaar te vertel wat dit beteken. Sodra ons 'n geloof aanvaar het, vertel daardie betekenis ons nie net wat om te voel nie; Dit dryf ook ons ​​gedrag. Ons tree op daardie geloof en ons oortuigings word dikwels selfvervulende profesieë. Nie net beteken ons interpretasie van gebeure dat ons op sekere maniere optree nie, maar die maniere waarop ons optree, roep ook ander mense op om op te tree soos ons verwag. Ons kan leer om ons eie gedrag aan te pas om die gedrag wat ons van ander wil aan te moedig.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Die skep van Realiteite > Begging of Choosing? Die beste manier om die toekoms voor te stel, is om dit te skep
Wheels Within Wheels: Ultimate Truth of Ever-Evolving Truth?