God het ons lief in elke dimensie van ons menswees. Ons behoeftes raak Hom. Hy versorg soos ŉ Vader. Soos Hy in die woestyn gesorg het deur manna en kwartels en water uit ŉ rots doen Hy steeds. Die honger skare word nie weggestuur om self te sien kom klaar nie. Hy neem nie net kennis nie. Hy kry jammer.
Ons doen egter ons deel soos die Here dit van ons verwag. Ons woeker en werk. Ons gee die erkenning egter aan Hom. Daar is niks vanselfsprekende en outomaties aan sy voorsiening nie. Dis genade. Dit stem ons tot diepe dankbaarheid.
Daaglikse brood. Ons leef dikwels baie rojaal terwyl daar soveel mense is wat nie genoeg inneem nie. Ek dink veral aan kinders wat honger gaan slaap en het nou die dag ŉ ontstellende berig gelees oor hoeveel kinders in daardie kategorie val. Dit is hartverskeurend.