Waarom was groot krae so 'n mode-verklaring in die Elizabethaanse era?
Vreemde verhaal vir 245,4 000 lesers Melissa Sartore Opgedateer 30 Desember 2019245,4k uitsig12 items
Die Elizabethaanse ruff is maklik om op te spoor - 'n lang, stywe, regop, gewoonlik kantkraag wat eerlik lyk ongemaklik en ongemaklik. Die Elizabethaanse kraag, wat mode in die laat 16de en 17de eeu oorheers het, was egter 'n aanduiding van rykdom, aansien en sosiale status.
Ruffs het groter en uitgebrei geword as metodes om dit te skep. Ure is spandeer, kant en linne vasgemaak, gestryk en versterk. Borduurwerk, juwele en edelmetale is bygevoeg om die glans van die pluis te versterk. Teen die einde van die 16de eeu het 'n eenvoudige kraag die ultieme vertoon van oorvloed geword.
Ruffe in verskillende vorme het deur die geskiedenis weer opgeduik en word steeds gesien op hedendaagse loopplanke, nou 'n stil versiering eerder as 'n simbool van die Elizabethaanse samelewing en politiek.
Nekboorde was onprakties, maar gewild onder die adel omdat die krae langer en stywer geword het, het hulle die kop omhoog gehou
Foto: Michael Conrad Hirt / Wikimedia Commons / Publieke domein
Alhoewel lede van die werkersklas nekruise gedra het, het hulle nie toegelaat om vry te beweeg nie. Handewerk was natuurlik nie moontlik nie. Selfs die rykste mans en vroue het gesukkel om te eet toe hulle halsbande gedra het en dikwels aangeneem is lang toebehore dit het die lengte van die nekstuk vergroot.
In sommige gevalle is uitgebreide kappe gemaak om hierdie onuitvoerbaarheid te beklemtoon. Deur groot boeie van die beste materiaal te dra, met kant versier en met goud versier, het die draers aan die wêreld bewys dat hulle nie take hoef te verrig soos die gewone mense nie. In plaas daarvan het ruff-draers bediendes gehad om dit vir hulle te doen. Hulle het ook bediendes gehad om hul boeie te was, voor te berei en te versorg en om dit te stryk en te versterk indien nodig.
Die manier waarop 'n vuilheid houding beïnvloed het, was ook deel van die betekenis daarvan. Terwyl hulle 'n doek dra, het mans en vroue geen ander keuse gehad as om hul koppe omhoog te hou en vertroue en trots te toon nie.
Omdat ruffs so 'n sosiale aansien gehad het, was dit in sommige opsigte taboe om dit nie te dra nie. Mans en vroue het boeie gedra toe hulle uitgegaan het trek selfs vas jy Kinders in hulle vir 'n maklike reis na die mark.
Die uitvinding van stysel het gelei tot meer uitgebreide nekstutte
Foto: Nicholas Hilliard / Wikimedia Commons / Publieke domein
Die gebruik om stysel by 'n pluis te voeg, het in die middel van die 1560's in Nederland begin. Toe meesteres Dinghen van der Plasse gebring het Sterkte na Engeland in 1564 , het sy begin met die opleiding van klerevervaardigers, Engelse vroue en belangstellendes hoe om 'n mens se klere te versterk .
Daar is vinnig ontdek dat die toevoeging van 'n styselpasta aan 'n vars gewasde regop dit regop laat staan ​​het. Nadat 'n aanvanklike styselpasta op die geplooide stof aangebring is - wat dikwels met 'n soort groenteverf gekleur is - is dit toegelaat om te droog. Toe is 'n tweede laag bygevoeg.
Die toevoeging van stysel het krappe groter en ingewikkelder gemaak. Drade en ander stutte is steeds gebruik, selfs borde agter groot voue versteek. Wanneer Goffering Vereistes kort na die stysel bekendgestel is, was die vorms van die ruff nog meer gestruktureerd. Teen 1580 was die fieterjasies so groot dat hulle Skouerbreedte van 'n edelman of heer .
Hulle het begin as 'n hempskraag
Goffered ruffles of ruffles het as een begin Uitbreiding van 'n manshemp . Namate die ruffle-byvoegings groter en uitgebrei het, is ruffs in 'n aparte bykomstigheid omskep. Gemaak met voue in figuur agt vorms , Frills is in die vroeë 1560's deur vroue aangeneem en is dikwels gemaak van 'n mengsel van linne en kant.
In die vyftigerjare van die vorige eeu kon plooitjies niks meer wees as kant wat met stukke been, hout, ivoor of staal vasgehou word nie. Nekruise is gewoonlik aan klere geheg om dit op hul plek te hou. Daar word gesê dat koningin Elizabeth beveel het Speldjies by duisende om u klerekas te akkommodeer, insluitend nekruise.
Die bykomende voordeel van stysel maak selfs boeie beskikbaar as onafhanklike modestukke. Sodra 'n ruff 'n eenheid is, is dit om die nek vasgemaak met trekkoord of tossels om dit in plek te hou. Namate die fieterjasies groter geword het en opmerkliker geword het - tot 12 sentimeter - het dit geword verteenwoordig rykdom, sosiale status, en reputasie.
Franje kan van tientalle meter materiaal gemaak word
Foto: François Clouet / Wikimedia Commons / Publieke domein
Ruff krae in Spanje is gemaak van 'n paar meter stof, met een kraag steeds in plek met 42 meter lyne .
In Engeland het die hoeveelheid stof wat in 'n Tudor-ruffle gegaan het gewissel, met die vroegste 'wawiel' of 'waaiervormige' franje 6 meter materiaal . Toe Lady Cobham in 1564 aan Bess of Hardwick geskryf het, het sy 'n kledingstuk opgemerk en daarop gewys die mode het verander en dat '10 meter genoeg is vir ruff en hande.'
In die loop van die 16de eeu het al hoe meer kant en linne nodig geword namate die ruffles groter geword het. Gedurende die 1580's, 18 meter materiaal is gebruik met draaddraad, dekoratiewe rande en uitgebreide ornamente.