Toe ek op ’n keer in 1994 in ’n nuusberig in die koerant skryf van ’n skip se “bemanning”, het ’n (onervare) taalversorger dit verander na “marinestaf” omdat my woordkeuse te kenne sou gee dat vroue minderwaardig is. Dit het ’n skerp konfrontasie tot gevolg gehad, wat ek darem gewen het.
Die eerste keer dat ek met die begrip in dié vorm kennis gemaak het, was deur ’n artikel in die nuustydskrif Newsweek wat gewag gemaak het van die “gedagtepolisie” op verskeie Amerikaanse kampusse.
Toe ek in die vroeë jare sestig op hoërskool was, wou ds. Beyers Naudé – wat toe net die Christelike Instituut, ’n anti-apartheidsinstelling, gestig het – sy houding by ons NG gemeente kom verduidelik. ’n Groep jong Afrikanermans het fisiek stelling voor die hek by die kerkterrein ingeneem om hom te verhinder om te praat. Hy het uiteindelik ’n klein groepie mense buite in die straat toegespreek.
In die omgewing waar ek grootgeword het, het die wenkbroue gelig as jy jou teen die Afrikanernasionalisme of apartheid uitgespreek het. Dit was eenvoudig not done.
Gematigdheid is nie dieselfde as lafhartigheid nie. Inteendeel, dit verg soms moed om staande (en kalm) te bly te midde van die geskel wat van sowel links as regs om jou ore woed nadat jy ’n probleem op ’n genuanseerde wyse probeer ontleed het.
Ons leef in ‘n wêreld waar die rol van persepsiologie en hormone en al die bakterie in die menslike liggaam nie onderskat moet word nie. Die mens kan maklik slaaf wees van slagspreuke.
Beste Gatiep, jy moet my asseblief verskoon, maar ek kan nie kop of stert uitmaak van wat jy bedoel nie. Kan jy weer verduidelik? Groetnis.