WOORDE WAT WEEG: Filmrubriek | Obiter dictum
Filmrubriek | Obiter dictum
op hoofsake –
Gentlemen Prefer Blondes is die 1953 musical van Howard Hawks met Marilyn Monroe en Jane Russell. In die onvergeetlike Diamonds are a girl's best friend is die beeldskone Lorelei (MM) aan die dans en sing. Sy verduidelik waarom 'n vrou eerder 'n man met geld moet najaag as 'n arm man.
Maar dit is met die herbesoek van All about Eve die film uit die vyftigerjare wat 'n duidelike interteks is in Almodóvar se All About my Mother wat iets verrassends gebeur.
Daar is 'n klein kamee-vertolking van die einste Monroe met die ongelooflike Bette Davis (as Margo Channing) en Anne Baxter (as Eve Harrington, die understudy). Daar is al geweldig baie geskryf oor hoe die een vrou die ander se lewe oorneem met vleitaal en probeer ontglip aan 'n lewe van leuens. Dit bly 'n boeiende film van Joseph L. Mankiewiczen ek ken min films waarin die spel tussen fiksie en werklikheid van die teaterlewe so uitstekend weergegee word. Dit is gebaseer op The Wisdom of Eve deur Mary Orr (All About Eve - Wikipedia. Besoek 8 Januarie 2019).
In sy beroemde gedig oor Monroe ("Marilyn Monroe foto in blou") skryf T.T. Cloete:
En dis juis hierdie bysaak, hierdie obiter dictum of tersyde wat 'n mens boei. Marilyn Monroe is in hierdie film 'n bysaak.
Die tegniek is gewoon oorredend en nie bindend nie.
Vanuit 'n agterna-perspektief kyk ons wel anders na hierdie klein rol (Marilyn Monroe scenes in All about Eve (1950) HD - YouTube. Besoek 8 Januarie 2018).
Gentlemen prefer blondes kan 'n mens uiteraard nie onskuldig benader nie. Wanneer Lorelei opmerk dat die ergste vorm van eensaamheid daardie gevoel is wat 'n mens tussen 'n skare ervaar, is die tersyde 'n opmerking oor Monroe se lewenslot wat later beklink sou word.
Of as sy en die ryk magnaat, sir Francis "Piggy" Beekman (Charles Coburn) gesels oor Suid-Afrika as 'n gevaarlike plek, is dit in 2019 inderdaad so.
Op die skip is daar vele intriges en 'n Olimpiese swemspan wat veral Dorothy se aandag trek. Hier is ook 'n privaatspeurder, aangestel deur Lolerei se verloofde se pa wat die verhouding met Lolerei in die wiele wil ry.
Na die skeepsreis land Lolerei en Dorothy in Parys. Helaas is die kredietbrief gekanselleer deur die verloofde se vader en die twee is sonder heenkome. Na 'n dag se inkopies, is hulle ook sonder geld. (Die verhaal is nogal kompleks: dubbelspel, dubbel-troues, diefstal van 'n tiara, 'n hofsaak waar Dorothy speel asof sy Lolerei, is van die binariteite wat aangestip kan word.)
En terwyl hulle net geld vir een koppie koffie het, is daar twee Marokkaanse kinders met fezze wat saamsing "When love goes wrong nothing goes right".
Take this town in black and white. Die een kind het 'n rooi fez, die ander een 'n swarte - 'n verdere opposisie wat uitgespeel word.
Hier ervaar die kyker van vandag 'n tersyde kommentaar op Parys waar vreemdelinge uit veral die ou Franse kolonies woon.
Ironies genoeg vind 'n mens niks oor hierdie jong akteurs nie. Net oor die jong wit akteurtjie George Karl Wentzlaff, wat Lolerei bewonder.