Dit verwys na ‘n saamgestelde eenheid en nie ‘n absolute eenheid nie, m.a.w. drie Persone wat saam een is. Bronzwaer (1990:99) meen dat ikone as gevolg van lesers se ‘ikoniseringsdrif’ physei (= teken het natuurlike gelykenis met betekende) geïnterpreteer word, sodat ‘n mens kan sê dat hulle dus as merkers van estetiese persuasie – of as merkers van bedoelde perlokusie – gesien moet word. ‘n Verdere opmerking van hom (1990:99) in hierdie verband is egter van groot belang: “De meeste, en de meest betekenisvolle, iconen zijn dus die welke wij niet zozeer in de tekste aantreffen als wel aanbrengen, ontdekken of blootleggen; iconen zijn intentionele interpretatiedoelen.” Hy kon nie in die hemel “mens” geword het nie. ‘n Ander bewys dat Hy as die Seun van die mens op aarde was, is die wonde aan sy liggaam. Dié digteres van Lesbos se Afrikaans was weliswaar uitstekend. 😉 Nietemin, die stem wat uit daai Luna-lyfie kom, is groot genoeg om eilande stroom-af te laat koers kies.