PressReader - Beeld: 2016-05-04 - Ka­tin­ka Kemp­ff laat ryk er­fe­nis
Ka­tin­ka Kemp­ff laat ryk er­fe­nis
Hul­de aan kuns­ken­ner en op­voe­der
Beeld - 2016-05-04 - Kuns - Paul Boek­kooi
Dit sou van­dag Ka­tin­ka Kemp­ff, in le­we ’n ui­ters be­gees­ter­de beel­den­de­kuns­ken­ner, op­voed­kun­di­ge, skry­wer, kri­ti­kus en baie ja­re lank die ad­junk­di­rek­teur van die P­re­to­ri­a­se Kuns­mu­seum, se 94ste ver­jaar­dag ge­wees het.
Ná haar af­ster­we op 15 No­vem­ber 2014 het dit dui­de­lik ge­word dat haar na­la­ten­skap ’n pro­mi­nen­te voet­spoor in die kuns­te­naars­ge­meen­skap van ons ad­mi­nis­tra­tie­we hoof­stad ge­laat het – iets wat deur tal­le van haar kol­le­gas, a­ka­de­mi­ci, ge­we­se stu­den­te en vrien­de be­aam is.
Sy is in Ne­der­land ge­bo­re, maar sy het met haar gesin in 1936 na SuidA­fri­ka ge­ïm­mi­greer en in 1938 aan die A­fri­kaan­se Ho­ër Mei­sie­skool P­re­to­ria (AHMP) ge­ma­tri­ku­leer. Sy ver­werf ’n BA-graad in ta­le aan die U­ni­ver­si­teit van P­re­to­ria, maar volg di­rek daar­na ’n TOD-kur­sus in kuns­me­to­diek, waar­in sy on­der­rig ont­vang van Bet­tie Cil­liers-Bar­nard en Gra­ce Bat­tiss.
Met ge­tuig­skrif­te van die skil­der J.H. Pier­neef en beeld­hou­er Coert S­teyn­berg in haar hand was sy suk­ses­vol met haar aan­soek vir die pos van kuns­on­der­wy­ser aan die AHMP. Vyf jaar la­ter ver­trek sy met haar man, Ma­ri­nus Kemp­ff, na K­lerks­dorp en daar­na Pot­chef­stroom, ver­werf ’n hon­neurs­graad in kuns­ge­skie­de­nis aan die Puk en word as ma­triek­ek­sa­mi­na­tor aan­ge­stel – ’n pos wat sy 40 jaar lank sou be­klee.
In 1969 word sy die P­re­to­ri­a­se Kuns­mu­seum se vak­kun­di­ge be­amp­te – ’n wye op­voe­dings­taak wat sy met ver­skil­len­de pro­jek­te uit­ge­bou het met die doel om ’n wy­er be­trok­ken­heid van die pu­bliek by hul ak­ti­wi­tei­te te be­vor­der. Sy is daar­na tot as­sis­tent­di­rek­teur be­vor­der en la­ter as ad­junk­di­rek­teur aan­ge­stel.
Uit haar be­trok­ken­heid by beel­den­de kuns­te­naars het heg­te pro­fes­si­o­ne­le vriend­skap­pe voort­ge­vloei, maar haar groot­ste na­la­ten­skap was die in­di­vi­du­e­le wy­se waar­op sy die ver­skil­len­de dis­si­pli­nes van die beel­den­de kuns be­vor­der het.
As o­pen­ba­re spre­ker het sy haar gehoor vas­ge­na­el ge­hou, maar sy het ook ’n mag­dom kuns­ar­ti­kels ge­pu­bli­seer in tyd­skrif­te soos Lan­tern, In­sig en De Kat. Ook be­gin­nen­de of laat ont­wik­ke­len­de as­pi­rant­kuns­te­naars het sy om­vang­ryk on­der­steun om­dat sy sélf ook, met die bie­tjie vrye tyd tot haar be­skik­king, in ver­skeie dis­si­pli­nes ak­tief was.
Ma­ri­nus Wie­chers, e­me­ri­tus pro­fes­sor aan U­ni­sa en al­om­be­kend as grond­wet­ken­ner, was vir ’n ge­rui­me tyd aan die ont­vang­kant van Ka­tin­ka Kemp­ff se me­de­deel­saam­heid. Hy skryf:
“Ka­tin­ka en ek was al lank­al ken­nis­se, sy weens haar po­si­sie by die Kuns­mu­seum, haar le­wen­di­ge be­trok­ken­heid by die kuns­te en haar be­kend­heid as kuns­te­naar in eie reg, maar son­der ’n na­de­re vriend­skaps­band.
“Eers toe ek met my af­tre­de in 1998 die waag- en stout­moe­di­ge be­sluit neem om ook kuns­te­naar te wees, my­self vir drie maan­de op Ma­jor­ka vir ’n eie kuns­op­lei­ding af­son­der en te­rug­kom vir my eer­ste uit­stal­ling, het ek Ka­tin­ka vir die eer­ste keer na­der leer ken toe sy na my a­tel­jee­tjie kom om na my skep­pin­ge te kom kyk.
“So ont­staan baie ja­re se hart­lik­ste vriend­skap. Haar waar­de­ren­de kri­tiek, haar hel­der kuns­te­naars­oog, haar be­moe­di­ging en prak­tie­se raad – wat wis ek van ra­me, op­hang van s­kil­de­rye en pry­se – was ’n kon­stan­te on­der­skra­ging. Ka­tin­ka se groot kuns­ken­nis, haar ge­du­ri­ge aan­spo­ring en eer­li­ke, min­sa­me kri­tiek was on­mis­baar om my soms wei­fe­len­de kuns­te­naar­skap te on­der­steun.
“Al­mal van ons in die P­re­to­ri­a­se kuns­ge­meen­skap sal haar steeds ont­hou en haar mee­le­wing nooit ver­geet nie. Vir my was sy ’n gra­sie­vol­le, sjar­man­te en ge­lief­de mu­se.”
Bo: Ka­tin­ka Kemp­ff
Ka­tin­ka Kemp­ff in die P­re­to­ri­a­se Kuns­mu­seum.