En die ander is gedood met die swaard wat uit die mond gaan van Hom wat op die perd sit; en al die voëls is versadig van hulle vlees (Op. 19:19-21). Sy het na die plek lief, maar haat die voorwaardes sy sien die kinders wat in sy geweet sy wou help. moes help. Ou vrese word besweer en nuwes sinies en liries besing. Van der Merwe is die troebadoer van die triestigheid, die hofnar van die huwelik, die digter van die droefheid en deernis, die filosoof van die suburbs, die bedrewe goëlaar met beeldspraak en meerduidigheid, die slinkse smokkelaar met intertekste. Verlede naweek het ek gedeeltes van William Kentridge se aanbiedings in die Markteater gaan sien en gisteraand was ek by die opening van Johannesburg se Art Fair (Kunskermis?). Die belewenis van die hede is egter intens, alhoewel daar blyke is van ’n onvergenoegdheid met sosiale omstandighede en wanbalanse (soos in “treursang”, p.37, wanneer sy die tekens van armoede en maatskaplike verval oplet). Die hede is wel ook ’n ruimte van verlies wanneer sy die volwasse dogter se kinderkamer sien (“die hangkas”, p.73); tog besef sy hiermee saam dat die lewe ’n voortdurende stroom van voortgang na nuwe bestemmings is (“soos almal soms droom / oor ander plekke / en gaan”).