'n Mens sou ook voorbeelde uit die wysheidsliteratuur kon bekyk: die mens deel dieselfde lot as die dier (Pred 3:19) en sterf soos elke ander kreatuur (Job 14); die regverdige en sy diere is wedersyds afhanklik van mekaar (Spr 12:10) en 'vlees' is tegelykertyd 'n antropologiese en 'n kosmologiese begrip (Ps 90). 'En so word die begrip "medemenslikheid" na "medekreatuurlikheid" verander en word die lewe die kleinste gemene deler van die skepping' (Buitendag 2004:414).
Die bekende skeppingperikoop van Genesis 1:1-2:4a laat die mens se verweefdheid met die natuur duidelik blyk. Dit is belangrik om Genesis 1 vanuit 'n tyd-ruimtelike perspektief te lees. Dit is bekend dat hierdie verhaal gedurende die ballingskap geskryf is. Die priester-digter hanteer deurgaans tyd en ruimte. Die verhaal begin nie by die wegvoering van die Suidryk (586 v.C.) nie, maar 'in die begin'. Hy skryf sy verhaal van die eerste oomblik af. Hierdeur gebruik hy tyd as die matrys van die skepping: dag en nag, ses dae plus die sewende dag, maar hierdie keer sonder 'n nag. Die God van Israel is van ewigheid af God en sal tot in ewigheid ook God wees. Die priester hanteer ook die ruimtelike aspek: soos kleiner-wordende sirkels ontplooi hy sy verhaal: lig, lug, grond en plante is die formele aspekte van die eerste drie dae, waarop die bewoners daarvan die laaste drie dae volg: voëls, visse, diere en mense. 'n Mens hoor selfs 'n bepaalde indeling uit die ekologie: die eksosfeer → atmosfeer → hidrosfeer → troposfeer → biosfeer. Teologies kan die mens hom- of haarself nie van hierdie partisiperende nis loswikkel nie!