Wat gaan hier aan? Eintlik is dit nie so vreemd nie. Wat hulle soek, is presies dit waarvan hulle by die Pinksterkerke hoor: ’n bekeringsdoop. Ons het vroeër al gesien die Pinksterkerke het ’n ander siening van die doop as die Gereformeerde wêreld (1.3). Hulle praat graag van bekeringsdoop of belydenisdoop of geloofsdoop. Al hierdie terme wys in dieselfde rigting: Dit gaan in die doop oor wat ons doen, ons geloof, ons belydenis, ons bekering. Daarteenoor staan die betekenis wat ek meen ons in die Bybel kry: Die doop as God se werk in ons lewe.
Sommige van die NG Kerk se lidmate kry nou ’n besondere geestelike ervaring. Hulle kom vir die eerste keer tot ’n ware oorgawe aan die Here Jesus, of hulle kom tot ’n geestelike verdieping. En nou wil hulle daarvan getuig. En hulle het by Pinkster gehoor as jy jou bekeer, moet jy gedoop word om te getuig van jou bekering en jou geloof. Hulle lees dan ook in die Bybel elke keer van mense wat tot geloof gekom en hulle bekeer het en wat dan gedoop word. En hulle verstaan dit in die lig van die Pinksterkerke se bekeringsdoop.
Intussen aanvaar die helfte van hulle nog hulle kinderdoop. Waarom? Waarskynlik onthou hulle nog iets daarvan dat die Here in hulle (kinder-)doop sy hand op hul le lewe gelê het. En nou voel hulle waarskynlik dat die doop waarvoor hulle nou vra, direk hierby aansluit: Hulle wil nou antwoord op God se inisiatief in hulle eerste doop, hulle wil nou bely dat hulle eerste doop in hulle lewe ’n werklikheid geword het, dat hulle hulle bekeer het. Dit is dan ook presies wat die Pinksterkerke hulle bied: ’n bekeringsdoop.