Water Caltrop Bat Nuts - vrugtepeule wat soos vlermuise lyk - Diverse
Info oor vlermuise: leer meer oor watertoestelmoere
Waterkalsneute word van Oos-Asië tot China verbou weens hul ongewone, eetbare saadpeule. Die Trapa bicornis vrugtepeule het twee afwaartse geboë horings met 'n gesig wat op 'n bulkop lyk, of vir sommige lyk die peul soos 'n vlieënde vlermuis. Gewone name sluit in vlermuismoer, duiwel se peul, ling en horingmoer.
Trapa kom van calcitrappa, die Latynse naam van die caltrop, wat verwys na die vreemde vrugte. Die caltrop was 'n Middeleeuse toestel met vier tande wat op die grond gegooi is om die vyand se kalweringperde uit te skakel tydens Europese oorlogvoering. Die term is meer relevant vir die T. natans waterkalsnote wat vier horings het, wat terloops in die laat 1800's in die VSA ingebring is as ornamentele en word nou as indringers gelys vir die waterweë in die noordooste van die VSA.
Wat is Water Caltrops?
Waterkoutdruppels is waterplante wat in die grond van damme en mere lê en drywende lote opjaag, met 'n roset blare. 'N Enkele blom word langs die blaaroksels gebore wat die saadpeule voortbring.
Waterkoutdruppels benodig 'n sonnige situasie in 'n stil of sag vloeiende, effens suur wateromgewing met ryk grond om te floreer. Die blare vrek terug met 'n ryp, maar vlermuismoerplante en ander soutdruppels kom in die lente van saad terug.
Water Caltrop vs Water Chestnut
Soms word waterkastanjes genoem, en soutvleermuise is nie in dieselfde soort as die knapperige wit groentewortel wat dikwels in die Chinese kombuis bedien word nie (Eleocharis dulcis). Die gebrek aan onderskeid tussen hulle is dikwels 'n bron van verwarring.
Die donkerbruin, harde peule bevat 'n wit, styselagtige neut. Soortgelyk aan waterkastanjes, het die vlermuise 'n krakerige tekstuur met 'n sagte geur, dikwels gesoteer met rys en groente. Vlermuise moet nie rou geëet word nie, want dit bevat gifstowwe, maar word geneutraliseer wanneer dit gekook word.
Sodra dit gebraai of gekook is, kan die gedroogde saad ook in 'n meel gemaal word om brood te maak. Sommige saadsoorte word in heuning en suiker bewaar of versuikerd. Die vermeerdering van watermoutkorrelmoere word deur saad geoes in die herfs. Dit moet in 'n klein hoeveelheid water op 'n koel plek geberg word totdat dit gereed is om in die lente te saai.
Hoe om plante van saad te verbou
Laas opgedateer: 4 Maart 2021 Verwysings goedgekeur
Hierdie artikel is saamgestel deur Andrew Carberry, MPH. Andrew Carberry werk sedert 2008 in voedselsisteme. Hy het 'n meestersgraad in openbare gesondheidsvoeding en openbare gesondheidsbeplanning en -administrasie aan die Universiteit van Tennessee-Knoxville.
Daar is 28 verwysings in hierdie artikel, wat onderaan die bladsy gevind kan word.
wikiHow merk 'n artikel as leser-goedgekeur sodra dit genoeg positiewe terugvoer ontvang. Hierdie artikel bevat 12 getuigskrifte van ons lesers, wat die status van ons lesers goedkeur.
Hierdie artikel is 558 715 keer gekyk.
Een van die belangrikste redes waarom mense plante uit saad verbou, is omdat hulle in 'n wye verskeidenheid plante in saadkatalogusse kan kies. Die groei van plante uit sade is ook dikwels goedkoper as om dit te koop. Belangriker nog, u moet die plant deur 'n hele lewensiklus lei, wat moontlik 'n toevoeging tot u tuin sal skep wat jare sal duur. Groente- of blomsaad is 'n goeie keuse vir produsente wat eerste keer is.
'N Horny Bull's Head
Die fabriek vir Oktober 1995 lewer 'n vreemde, geile peul wat deur 'n somerstudent in biologie aan professor Armstrong aangebied is. Hierdie bisarre geil vrugte het twee prominente, afgeboë horings en lyk oppervlakkig soos die kop van 'n bul. Die vrugte het 'n houtagtige, gebeeldhouwde oppervlak wat lyk soos 'n gesig. Vir sommige mense lyk die hele struktuur soos 'n vlermuis. Dit kom van 'n Asiatiese waterplant wat dikwels "water caltrop" genoem word (Trapa bicornis). Dit word soms waterkastanje genoem, maar dit moet nie verwar word met die knapperige, knolagtige wortels van 'n groente genaamd waterkastanje nie (Eleocharis dulcis) word gewoonlik in Chinese restaurante bedien. Ander algemene name vir hierdie plant sluit in Chinese horingmoer en 'ling kio' of 'ling chio'. Dit behoort tot die water-soutdruppel familie (Trapaceae) en bevat die enkele geslag (Trapa) met verskeie nouverwante spesies. Die generiese naam Trapa is afgelei van calcitrappa, Latynse naam van die caltrop, met verwysing na die eienaardige, horingvrugte. Gedurende die Middeleeue is 'n wrede wapen genaamd caltrop in Europese oorlogvoering gebruik. Dit was 'n ystertoestel met vier punte wat so ontwerp is dat 'n mens altyd na bo gekyk het, op watter kant ook al, om die hoewe van vyandelike perderuiterperde te skuur. 'N Soortgelyke toestel is ook in die Tweede Wêreldoorlog gebruik om vragmotorbande op vyandelike konvooi te vernietig. Eintlik is die wydverspreide en meer bekendeTrapa natans) het 'n vierkantige vrug wat meer soos die soutdruppel lyk. Die vrugte van die lekstok lyk ook soos 'n kalkdruppel, veral as dit u fietsbande skuur. Trouens, hierdie alomteenwoordige onkruid behoort tot 'n ander nie-verwante plantfamilie genaamd die kalkfamilie (Zygophyllaceae).
Vrugte van die water Caltrop (Trapa bicornis).
Watter kalkplante is aan die onderkant van mere en damme geanker en stuur 'n skraal stam met 'n roset drywende blare na die oppervlak. Net soos waterhiasinte, word die blaarstingels opgeblaas met lug en is dit baie lewendig. In die blaaroksels word eensame blomme geproduseer, gevolg deur die vreemde geil vrugte. Onder die taai buitemuur bevat die vrugte 'n pulpagtige saad wat ryk is aan stysel. Die vrugte kan gerooster of gekook word soos ware kastaiings in die ooste van die Verenigde State. Hulle is heerlik gebraai met rys en groente. Volgens Joy Larkcom ("Oosterse groente, "1991), bevat dit gifstowwe en moet dit nie rou geëet word nie. Sade van sommige soorte word in heuning en suiker bewaar, versuikerd of gemaal tot meel om brood te maak. In Italië Trapa natans is die hoofbestanddeel van 'n beroemde risotto (rys gekook in vleisaftreksel met sjalot en botter). Die ongewone, bullhead peule van Trapa bicornis dryf soms in riviere af en die see in, waar dit soms op Asiatiese strande aan wal dryf. Plaaslike mense maak vindingryke halssnoere van die peule en verkoop dit aan toeriste. Met 'n rugkant aan u lap, maak hulle eintlik 'n mooi klein embleem om by spesiale geleenthede te dra, of 'n aantreklike glybaan vir 'n bolo-das.
'N Inligting volgens Richard W. Spjut ("'n Sistematiese behandeling van vrugtesoorte," Memoires van die New York Botaniese Tuin Volume 70, 1994), die vrugte van Trapa word as pseudodrupes geklassifiseer. "Hulle is nie-afwesig met 'n dun, ontwykende, vlesige eksokarp en 'n aanhoudende, klipperige endokarp. Die Engelse okkerneut word ook as 'n pseudodrupe geklassifiseer.
8 Oudste plante ter wêreld
Soos baie van die oudste spesies ter wêreld, word die oudste plante as 'lewende fossiele' beskou. Byna al die plante op hierdie lys is die enigste oorblywende spesies in hul geslag, familie en selfs orde. Daarbenewens is die meeste van hierdie plante redelik onveranderd in die fossielverslag van hul voorouers en het hulle unieke eienskappe wat nie by enige ander plant in die wêreld bestaan ​​nie. Die antieke plante op hierdie lys bestaan ​​al miljoene jare, en die bewaringspogings probeer om te verseker dat dit nou en in die toekoms sal wees.
8. Water Caltrop
Ouderdom: 145 - 66 miljoen jaar
Ligging: Inheems aan gematigde dele van Eurasië en Afrika, maar word regoor die wêreld aangetref
Algemene gebruike: Kos - kan gebraai word, rou geëet, gerooster, gekook, versuikerd en gemaal word tot meel vir brood en soet
Die watersout (buffelmoer, vlermuis, duiwelpeul, lingemoer, lin kok, ling kio-moer, snorneut of singhada) is 'n drywende waterplant wat maklik herken kan word aan sy sierlike vrugte, wat eetbare sade bevat. Die oudste bekende waterkaltropfossiele dateer uit Kryt Alaska (tussen 145 - 66 miljoen jaar gelede) en vandag is daar net drie bestaande spesies.
Afhangend van watter deel van die wêreld dit geleë is, is die watersout 'n indringerspesie of 'n bedreigde een. Waterkoutdruppels word veral as indringend in Noord-Amerika gesien omdat een akker van die plant binne net 'n jaar in 100 hektaar kan verander. Alhoewel waterkolletjies eetbaar is en al duisende jare deur verskillende kulture gebruik word, is amptenare huiwerig om te noem dat die plant geëet kan word omdat dit 'n verskeidenheid giftige metale maklik optel.
Ouderdom: 146 - 100 miljoen jaar
Ligging: Inheems aan die Namibwoestyn in Namibië en Angola, maar kan in ander wêrelddele verbou word
Algemene gebruike: Voedsel- en siertuinplant
Soos die meeste plante op hierdie lys, is die welwitschia die enigste lewende spesie in sy volgorde, familie en geslag. Welwitschia is 'n unieke en vreemde plant wat inheems is aan die Namib-woestyn. Die plant is vernoem na die Oostenrykse plantkundige en dokter Friedrich Welwitsch, wat die eerste Europeër was wat die plant in 1859 beskryf het.
Volwasse welwitschia bestaan ​​uit twee blare, 'n stambasis en wortels. Hierdie twee blare is permanent en is die oorspronklike blare van toe die plant 'n saailing was. Dit is 'n unieke kenmerk wat slegs welwitschia besit. Welwitschia is langlewende plante met die meeste wisselende ouderdomme van 500 tot 600 jaar, maar groter eksemplare word na raming ongeveer 2000 jaar oud.
Ouderdom: 200 miljoen jaar
Ligging: Inheems aan Australië, maar kan in ander wêrelddele verbou word
Algemene gebruike: Siertuinplante en alternatiewe kersboom
Voor sy ontdekking in 1994, was die Wollemi-denne of Wollemia slegs bekend uit die fossielrekord. Ten spyte van sy naam, is Wollemia nie 'n ware denne nie of is hy nie familie van die denne nie, maar is dit verwant aan die Agathis, 'n ander ou plant op hierdie lys. Wollemia is vernoem na die Wollemi Nasionale Park in Nieu-Suid-Wallis, Australië, waar die eerste lewende eksemplare gevind is.
Die Wollemi-denne is kritiek bedreig en is op die IUCN (International Union for Conservation of Nature) se rooi lys. Sedert 2006 is 'n vermeerderingsprogram geïmplementeer om die Wollemi-denne te help bly. In sy geboorteland Australië word potplante Wollemia as alternatief vir Kersbome verkoop. Verder het die Royal Botanic Gardens in Sydney inligting gepubliseer oor hoe om Wollemi-denne te verbou uit sade wat uit bosbome geoes is.
5. Japanese sambreel denne (Sciadopitys)
Ouderdom: 230 miljoen jaar
Ligging: Inheems aan Japan, maar kan in ander wêrelddele verbou word
Algemene gebruike: Siertuinplantversiering eksemplare plante bonsai en landskap
Die Japannese sambreel denne (ook genoem koyamaki of Sciadopitys verticillata) is 'n ou naaldboom wat inheems is aan Japan. Dit is die enigste lewende spesie in die familie Sciadopityaceae en die Japannese sambreel denne is ongeveer 230 miljoen jaar in die fossielrekord. Die Japannese sambreel denne is 'n unieke naaldboom en het geen naasbestaandes nie.
Japannese sambreeldiere groei stadig, wat beteken dat dit lank kan duur om 'n boompie te laat groei wat groot genoeg is om te verkoop. As gevolg hiervan is Japannese sambreeldiere duur, skaars en baie gesog vir landskapontwerp. In Japan word die boom koyamaki genoem en is dit een van die land se vyf heilige bome.
Ouderdom: c.280 miljoen jaar
Ligging: Subtropiese en tropiese dele van die wêreld - die grootste konsentrasie in Suid- en Sentraal-Amerika, maar ook in Mexiko, die suidooste van die Verenigde State, Australië, Mikronesië, Japan, China, Suidoos-Asië, Indië, Sri Lanka, Madagaskar, en suidelike en tropiese Afrika.
Algemene gebruike: Siertuinplante kos seremonieel en ritueel gebruik bonsai bome medisyne tandvleis vir hoede, matte, mandjies, en papier en olie
foto bron: publicdomainpictures.net
Fossiele van cycads dateer uit minstens die vroeë Perm (ongeveer 280 miljoen jaar gelede), maar daar is 'n debat oor ouer fossiele wat ongeveer 100 miljoen jaar voor die Perm uit die Koolstof kon kom. Cycads is gymnosperms, wat beteken dat hul sade blootgestel word, en word maklik herken aan die groot sade wat uit die plante se kroon groei.
Behalwe dat dit een van die oudste plante is, is sypaaie ook van die langlewende - hulle groei baie stadig en kan tot 1000 jaar leef. As gevolg van hul kenmerkende voorkoms, word cycads dikwels gebruik as siertuine en kweekhuisplante en ook vir bonsai.
3. Perdesterte (Equisetum)
Ouderdom: meer as 300 miljoen jaar
Ligging: Regoor die wêreld, behalwe vir Antarktika, maar meestal gekonsentreer in die nie-tropiese Noordelike Halfrond
Algemene gebruike: Voedsel kruiemiddels houtpoetsmiddel en medisyne
Horsetails of Equisetum is die enigste lewende soort in die hele Equisetopsida-klas van plante. Op 'n stadium was daar 'n groot aantal en 'n verskeidenheid Equisetopsida-plante, maar slegs 20 soorte perdestertjies oorleef vandag. Perdesterte is so oud dat dit van alle ander pitlose vaatplante onderskei.
Perdesterte is regoor die wêreld te vinde, veral in nat gebiede. Alhoewel baie mense perdestertjies as onkruid beskou, gebruik verskillende kulture die plant vir voedsel en medisyne. Dit word ook deur weidende diere gevreet, maar sommige soorte perdestert kan giftig wees vir hierdie diere as dit oor 'n lang tydperk gevreet word.
Ouderdom: 358,9 - 298,9 miljoen jaar
Ligging: Suidelike Halfrond en Suidoos-Asië
Algemene gebruike: Hars soos konstruksie van kauri-gom, koper van Manila en dammar-seiljag, vervaardig vervaardiging van kitare, ukulele en Go-borde, skeepsbou-huise, meubels vir houtpanele, wat my draadjies en spoorwegslapers maak.
Agathis (gewoonlik kauri of dammar genoem) is ou naaldbome wat dateer uit die era van die Koolstof (358,9 - 298,9 miljoen jaar gelede). Die enkele agatissoorte wat in die wêreld oor is, is die enigste oorblywende lede van die Araucariaceae-familie, wat grootliks verdwyn het tydens dieselfde massa-uitwissingsgebeurtenis wat die dinosourusse uitgewis het.
Daar is tans ongeveer 22 aanvaarde agatsoorte, hoofsaaklik in die Suidelike Halfrond en Suidoos-Asië, in lande soos Australië, Nieu-Seeland, Nieu-Guinea, Maleisië en Borneo. Volwasse agathis-bome is opmerklik vir hul groot stamme wat min takke onder die kroon het. Die sade van sommige agathisbome word geëet deur ruspes uit die Agathiphaga-genus (ook genoem kauri-motte), wat die mees primitiewe spesies van bestaande motte is.
Ouderdom: c.470 miljoen jaar
Ligging: Rondom die wêreld op rotse, blootgestelde minerale grond, versteurde gronde, suur grond, kalkagtige grond, kranse en watervalbespuitingsgebiede, stroombane, skaduagtige humusgrond, afgesaagde stompe, verbrande stompe, boomstamme, boonste boomstamme en boomtakke of in moerasse
Algemene gebruike: Isolasie beddegoed medisyne voedsel versiering en tuinbou
Mos is die oudste plante in die wêreld met die plante se voorouers wat ongeveer 470 miljoen jaar gelede geleef het. Vanweë die sagte en brose aard van mos, is die aanwesigheid daarvan in die fossielopname beperk. Sommige van die oudste definitiewe mosfossiele kom uit die koolstofhoudende periode (358,9 - 298,9 miljoen jaar gelede), maar daar is bewyse wat daarop dui dat mos baie vroeër verskyn het.
Daar is ongeveer 12 000 verskillende soorte mos wat in verskillende habitats regoor die wêreld woon. Soos baie ou plantsoorte, produseer mos nie sade nie en versprei dit deur spore vry te laat.
4 Agronomiese eienskappe
In die droë seisoen van die Northern Territory in Australië vreet ekwerganse die bolle waterkastanjes, sodat hulle vet kan opsit vir die nat seisoen en verseker dat hulle gereed is vir broei. In die nat seisoen word water kastaiingblare gebruik om hul drywende neste te bou. 
Rou water kastaiings is 74% water, 24% koolhidrate, 1% proteïen en bevat baie min vet. In 'n verwysingshoeveelheid van 100 gram lewer rou water kastaiings 410 kilojoules (97 kcal) aan voedselenergie, is ryk (20% of meer van die Daily Value, DV) aan vitamien B6 (25% DV), en bevat matige hoeveelhede ander B-vitamiene, mangaan en kalium (10% tot 17% DV, tabel).
Rou water kastaiings is effens soet en krakerig. Gekookte waterkastanjes het 'n ferm en effens krakerige tekstuur, met 'n sagte en effens neutagtige geur wat maklik oorheers kan word deur geurmiddels of souse waarmee die waterkastanje voorgesit of gekook word. Dit kan gekombineer word met bamboeslote, koljander, gemmer, sesamolie en sneeu-ertjies. Gestoomde of gebraaide groentegeregte kan water kastaiings bevat, soos noedels of rysresepte.  Dit kan ook gevoeg word by maalvleisvulsels en -geregte, soos gestoomde frikkadelle in Kantonees dim sum, om 'n knapperige tekstuur te gee.  Die Thaise nagereg thapthim krop, met waterkastanjes as hoofbestanddeel, is in 2019 deur een van die beste 50 nageregte ter wêreld aangewys CNN Reis. 
Die gewas kan in paddies verbou word, 2–7,5 m (7-25 voet) breed tot 100 m (330 voet) lank om meganisering moontlik te maak,  of in 'n hidroponiese kultuur.  Aangesien dit 'n waterplant is, moet dit altyd in ongeveer 10 cm water ondergedompel word.  Die gewas benodig voortdurend hoë grondtemperature, ideaal 14–15,5 ° C (57–60 ° F).  By 13,6 ° C (56,5 ° F) begin die knolle uitspruit.  Grond is ideaal 'n sanderige leem met pH 6,5 tot 7,2.  Die plant produseer twee soorte ondergrondse wortelstokke. Onder langdagtoestande groei wortelstokke horisontaal en draai dan opwaarts en vorm dogterplante. Onder kortdaglengtetoestande groei die wortelstokke afwaarts en produseer 'n knol aan die punt.   Die fotoperiode beïnvloed ook aansienlik hoe vinnig die knolle groei. Knolle begin baie stadiger ontwikkel as die fotoperiode 12 uur langer is.  Die knolle is ook die voortplantingsmateriaal.  Alternatiewelik kan oorplantings gebruik word.  Masjinerie soos plantaardige planters wat op die trekker gemonteer word, kan vir plantasie gebruik word. 
Stikstof byvoeging is voordelig vir die produksie van knolle, en gebruik 'n dosis voor plant en nog 'n dosis wanneer knolle begin vergroot.  Om voedingsvlakke verder te verbeter, kan kalium- en fosformineraal kunsmisstowwe voor plant gebruik word, waar die N: P: K-opnameverhouding 1: 0,5: 1,75 is.  Ook organiese deklaag, veral sampioenkompos, toon goeie resultate. 
Sodra die knolle donkerbruin word, moet dit geoes word.  As dit in hierdie tyd in die grond gelaat word, sal knolle soeter word, maar die rakleeftyd sal daal.  Die knolle kan geoes word met behulp van 'n aangepaste gladiolusknop stroper sodra die padie gedreineer is.  Alternatiewelik kan 'n "watersuig stroper" gebruik word sonder om die padie af te voer.  Die knolle moet na oes gewas word en geborsel word sodra dit droog is. 
Die opbrengs per plant is beskryf teen 2,3 kg (5,1 lb) per seisoen (vars materiaal).  In China word opbrengste tussen 20–40 t / ha (9–18 kort ton / akker) gerapporteer,  terwyl dit in die Verenigde State tussen 47–85 t / ha (21–38 kort ton / akker) genoem is. 
Die geoesde knolle word die beste by 4 ° C (39 ° F) geberg. By hierdie temperatuur word transpirasie en dus gewigsverlies tot die minimum beperk.  Dit sal ook die ontkieming vertraag en agteruitgang as gevolg van klein beserings tot die minimum beperk.  Knolle moet nie by temperature bo 13,6 ° C (56,5 ° F) geberg word nie, want anders begin die knolle spruit.  As die knolle langer opgeberg moet word, kan dit ook in 'n oplossing van 1000 dpm natriumhipochloriet gehou word. 
Chinese waterkastanje is gewoonlik nie baie geneig tot plae nie . Nietemin, sommige diere en swamme kan die plant aanval: watervoëls kan die stingels en knolle beskadig, veral as plante jonk is.  Net so vorm knaagdiere en weidende diere 'n bedreiging vir die Chinese waterkastanje, wat ontmoedig kan word deur die padie oorstroom te hou.  Vlieglarwes (genus Trichoptera) en ander blaarvretende ruspes voed ook op die stingels. Tensy volledige ontblaring onder die waterlyn plaasvind, kan die plante egter normaalweg hierdie skade verdra.  Plantenbak (Fulgoridae) en skaalinsekte voed op plantsap en kan daaropvolgende dood veroorsaak.  Ander plae sluit die aalwurms in Ditylenchus en Dolichodorus heterocephalus.  Swamspesies kan ook die Chinese waterkastanje aanval. In warmer klimate word roes veroorsaak deur Uromyces,  en Cylindrosporium eleocharidis veroorsaak stingelroes.