Die Boodskap van Kolossense - Page 3
Die Boodskap van Kolossense
Thread: Die Boodskap van Kolossense
May 7th 2008, 02:17 PM #31
Gegroet in die wonderbare genade van Christus!
Vers 24 gaan oor “die oorblyfsels van die verdrukkinge van Christus” en oor “die liggaam van Christus.” Voeg nou hierdie twee gedagtes saam en wat kry ons? Wel, Christus se aardse bediening het nie alles afgehandel wat gedoen moes word nie. Daar het nog ‘n groot stuk werk oorgebly. Watter werk is dit dan? Natuurlik, die oprigting van die liggaam van Christus! En net soos die werk wat Jesus wel op aarde gedoen het met lyding en verdrukking gepaard gegaan het, so sou die oprigting van die kerk as die liggaam van Christus ook met verdrukking gepaard gaan. Die oprigting van die kerk as die liggaam van Christus was dus ‘n noodsaaklike voortsetting van die werk van Christus wat deur ander mense namens Hom gedoen is. Die werk wat Paulus gedoen het, is iets wat oorgebly het van die werk van Christus. Dit is iets wat nie deur Jesus self tydens sy aardse bediening gedoen is nie.
Moet nou nie dink dat dit beteken dat Jesus se werk op aarde onvolledig was nie. Dit wat Hy spesifiek kom doen het, is volledig afgehandel. Hy het selfs aan die kruis gesê: Tetelestai, dit is volbring; dit is ten volle afgehandel; dit is ten volle betaal. Paulus kom dus nie Jesus se lyding aan die kruis verder afhandel nie. Dit is onmoontlik. Net God kon dit doen en Hy het dit volledig afgehandel. Maar die kerk onder al die nasies is nog nie gestig nie.
Die kerk as die liggaam van Christus is nie deur Jesus tydens sy aardse bediening geloods nie. Al die wonderlike verhale van Jesus waarvan ons in die vier Evangelies lees, speel af binne ‘n ander konteks. Dit is nie die bediening van die kerk onder al die nasies van die wêreld wat daar beskryf word nie. Die kerk was toe nog ‘n verborgenheid wat nog nie bekendgemaak is nie (1:26). Jesus se bediening op aarde gaan oor Israel, hulle beloftes van ‘n koninkryk, hulle bekering en oor Jesus se volkome offer aan die kruis.
As ons hierdie hoogs belangrike waarheid gesnap het, kan ons teruggaan na die eerste woorde van ons vers en sommer ook verstaan waarom Paulus hom verbly in sy lyding vir die gemeente. Mense wonder so dikwels waarom Paulus kan sê hy verbly hom in sy lyding. Mens kan tog nie bly wees daaroor dat jy ly nie? Nee, en hy sê dit ook nie. Hy sê dat hy hom verbly IN sy lyding. Terwyl hy ly en verdruk word, verbly hy hom. Hy is nie bly omdat hy verdruk word nie; hy is bly oor dit wat hy gedoen het en nog steeds doen wat tot gevolg gehad het dat hy moes ly. Dit was vir Paulus ‘n massiewe eer, voorreg en verblyding om die onafgehandelde deel van Christus se werk te kon afhandel. Die feit dat hierdie werk vir hom lyding en verdrukking tot gevolg gehad het, was op die oomblik nie vir hom ‘n saak van blydskap nie, maar hy kyk verder as die lyding en verdrukking (2 Kor. 4:16-18 ). Hy dink aan die liggaam van Christus. Dit is die wonderbare groot nuwe verassing van Christus wat Hy self nie eers tot stand gebring het nie, maar aan Paulus oorgelaat het (1:25).
Nog ‘n baie belangrike rede waarom verdrukking en lyding Paulus nie kon onderkry nie, was omdat hy dit verwag het. Toe hy op die pad na Damaskus gered is en sy roeping ontvang het, is daar vir hom gesê: “Want Ek sal hom toon hoeveel hy vir my Naam moet ly” (Hand. 9:16). Hierdie selfde boodskap en verwagting het Paulus dan aan die gelowiges oorgedra: “Omdat dit aan julle ter wille van Christus genadiglik gegee is om nie alleen in Hom te glo nie, maar ook vir Hom te ly” (Fil. 1:29). Met hierdie boodskap gaan Paulus voort tot aan die einde: “En almal wat ook godvrugtig wil lewe in Christus Jesus, sal vervolg word.”
Eintlik is daar maar min van ons wat al die voorreg gehad het om vir Christus te ly. Goed, in meer algemene sin kan alle lyding in die geloof gesien word as lyding vir Christus. Enige vorm van lyding moet in die geloof aanvaar word en aan Christus oorgegee word met die oog op die grote dag van God se verlossing by die wegraping wanneer alle vorme van lyding verby sal wees. Maar in spesifieke sin is daar min van ons wat werklik al ter wille van Christus gely het. Sê vandag se jong Christene nog nee vir partytjies waar eintlik net die wêreld en die Satan gedien word? Ouers moet kinders ook nie met geweld van sulke plekke weghou nie. Gee hulle die regte Christus-opvoeding en bid dan dat hulle self nee sal sê en as gevolg daarvan dan vereensaam en onpopulêr word. Dit is ‘n vorm van lyding vir Christus, veral as jy ook jou redes gegee het waarom jy nie daar sal wees nie.
In die kleine is ek en jy ook geroep om namens Christus verder te ly. As Christen verteenwoordig jy die liggaam van Christus op aarde. En wat doen die liggaam van Christus op aarde? Beide die fisiese liggaam van Christus en ook die liggaam wat die gemeente is? Christus se liggaam ly op aarde. Hy kan nie anders nie. Hierdie is nie sy plek nie. Hy hoort in die hemel. Net om hier op aarde te wees, is al klaar ‘n groot stuk lyding vir die liggaam, want hy is ontuis hier. Hy verlang na die hemel. Maar voordat jy hemel toe kan gaan, is daar nog êrens ‘n deel van die lyding van Christus wat nie afgehandel is nie en waarop presies net jou naam geskryf is. Gaan jy ook baie bly wees as jy die dag met ‘n skok besef dat die lyding wat jy deurgaan in werklikheid Jesus Christus se lyding is wat jy vir Hom hier op aarde afhandel? Wat ‘n eer en ‘n voorreg is dit nie? Paulus het presies geweet op watter lyding vir Christus sy naam, Paulus se naam, geskryf staan. Weet jy dit ook? Sal dit ook blydskap vir jou tot gevolg hê?
Wees altyd vasberade en doelgerig om jou roeping te vervul, ongeag die teenstand.
May 10th 2008, 08:07 PM #32
Vers 24 sluit af met die liggaam van Christus en vers 25 vervolg om te sê dat Paulus ‘n dienaar van hierdie liggaam geword het. Dit is tog so belangrik dat ons moet ag gee op al die kwalifikasies en beskrywings wat Paulus vir sy bediening gee. In vers 24 en 25 kom hier sommer ‘n hele paar voor.
Vers 24 sê dat daar iets oorgebly het van die verdrukkinge van Christus wat deur Pulus klaargemaak moet word. Vers 25 verduidelik nou verder dat Paulus se bediening daaroor gaan om “die Woord van God te vervul”. Jesus het op aarde “die wet en die profete kom vervul”. Sonder Jesus Christus sou die wet en die profete nooit enige betekenis gehad het nie. Niemand sou ooit die diepere bedoeling van die wet verstaan het as Jesus dit nie kom vervul het nie. Hy het aan die kruis die offer gebring wat al die offers van die wet beëindig het. Maar meer nog, sy hele aardse bediening en ook sy bediening wanneer Hy weer sal kom, gaan betekenis gee aan al die voorspellings van die profete. Wee die valse leraars van vandag wat die profesie misken en Jesus se groot bediening as vervuller van profesie nie aan die mense wil leer nie. Hierdie leraars van vandag sal binnekort moet rekenskap gee van die valshede wat hulle verkondig en die waarhede wat hulle verswyg het.
En nou sê Paulus dat die bediening wat vir hom gegee is, ook daaroor gaan om die Woord van God te vervul. Die bedoeling is nou nie om Paulus hier met Jesus Christus te vergelyk nie. Paulus is tog maar net “’n dienaar van Jesus Christus” (Rom. 15:15,16) en kan nooit as sy gelyke beskou word nie. As Paulus dus kom om in sy bediening “die Woord van God te vervul” dan moet dit gelees word in die lig van vers 24 wat reeds gesê het dat daar iets in Jesus se bediening oorgebly het en dat Paulus geroep en aangestel is om dit namens Jesus te kom vervul. Ja, daar is ‘n geweldige groot taak aan Paulus opgedra. Selfs die heel grootste prediker kan nie vandag sê dat hy geroep is om die Woord van God te vervul nie. Vir ons almal is die Woord van God reeds vervul. Vir ons is die Woord van God nuttig, leersaam, genoegsaam en volkome (2 Tim. 3:16,17). Niks kan daaraan toegevoeg of weggeneem word nie (Openb. 22:18,19).
Maar toe Paulus geroep is, is die Woord van God nog nie vervul nie. Daar was nog ‘n leemte, ‘n groot leemte wat vervul moes word. Vir elke ding in die lewe is daar ‘n tyd en ‘n plek. As jy ‘n swembad wil bou moet jy eers ‘n gat maak. As jy ‘n huis wil bou moet jy eers ‘n erf koop. Hierdie liggaam wat vers 24 van praat het ook sy tyd en sy plek. Paulus is nie die een wat die gat gemaak of die erf gekoop het nie. Dit is alreeds lankal gedoen. Hy is net geroep en gestuur om daardie gat of erf “te kom vervul”. Kom ons gaan kyk nou mooi in die Bybel waar is die “erf” waar Paulus die huis gebou het. Paulus is ongetwyfeld die boumeester wat die huis se fondament gelê het, maar die bouplanne en die erf het hy van die Here af gekry (1 Kor. 3:10,11).
In Hos. 1:6-10 voorsien die profeet ‘n tyd in die toekoms wat Israel Lo-Rugama en La-Ami sal wees. God sal hom oor hulle nie ontverm nie en hulle sal nie sy volk wees nie. Wanneer is daardie tyd? Wanneer het dit begin? In Rom. 11: 8 en verder word Israel se tyd van diepe slaap aangekondig. Hierdie tyd sal later opgehef word wanneer die hele Israel soos op een dag gered sal word (Rom. 11:25,26). Vanaf die tyd dat Romeine geskryf is (vroeg in Paulus se bediening) tot by die wederkoms is Israel nie God se volk nie (Lo-Ammi). Hosea Het alreeds gesê dat daar so ‘n tyd sal wees. Hierdie leemte of “spasie” in God se tydskaal is dus reeds deur die profete geken. Maar hulle het nie geweet wat in hierdie spasie ingevul of “vervul” moet word nie. Toe Paulus in Rom 11 die begin van hierdie tyd aankondig, toe kondig hy ter selfder tyd ook aan dat hierdie tyd volgemaak gaan word met “die volheid van die heidene” (Rom. 11:25). Hy sê dan ook dat hy wat Paulus is, geroep is om die apostel van die heidene te wees. “Die heidene” is al die nasies van die wêreld wat nie Jode is nie, dus ons ook.
Hierdie “spasie” wat vervul is toe die liggaam van Christus opgerig is, kan op nog baie plekke in die Bybel gesien word. Kom ons kyk na enkele voorbeelde. Kyk na Sag. 9:9,10. Vers 9 is vervul toe Jesus op aarde was. Vers 10 gaan oor die veredryk wat ingestel gaan word wanneer die Messias weer kom. In die Ou Testament het hulle nie geweet dat daar 2000 jaar sou verloop tussen die eerste koms en die tweede koms van die Here nie. Dit is voorspel asof hierdie dinge mekaar sou opvolg. Maar die koninkryk kon toe nie met die eerste koms van die Jesus ingestel word nie want Israel het hulle nie bekeer en die Messias aangeneem nie. ‘n Ander plan wat toe nog verborge was (Kol. 1:26) is ingestel. Paulus kom dus met sy bediening die voorheen onverklaarde gaping tussen Sag. 9:9 en 10 vervul. Kyk vir dieselfde gaping tussen Dan. 9:26 (die kruisiging en verwoesting van Jerusalem byna 2000 jaar gelede) en vers 27 (die regering van die Anrichris wat nou aanstonds gaan begin). Die lesers van die Ou Testament het gedink dat die verse mekaar sou opvolg. Hulle het nie geweet dat Israel in ongeloof hulle Messias sou verwerp, dat hulle koninkryk uitgestel sou word, en dat Paulus hierdie gaping sou kom vervul nie.
Ja, Israel moes hulle bekeer en die Messias aanneem sodat Hy kon terugkeer om hulle koninkryk vir hulle in te stel. Daar is nie vooraf vir hulle gesê dat hulle hulle nie sou bekeer nie. Die feit dat die koninkryk vir hulle uitgestel is, kon dus nie vooraf aan hulle bekendgemaak word nie, ook nie dat Paulus sou kom met die nuwe eveangelie van God se genade om hierdie gaping te vul nie. Tot sover as Hand 3:19-21 is dit nog nie bekendgemaak dat Israel verwerp is nie. In die verse word hulle steeds opgeroep om hulle te bekeer sodat die Here kan terugkeer vir Israel en dat die tye van verkwikking kon aanbreek. Dit is dus eers na Hand. 3 dat dit begin duidelik word het dat Israel hulle nie gaan bekeer nie en dat die koninkryk nie toe ingestel sou word nie en dat hierdie leemte nou met Paulus se bedieng gevul sou word.
Om presies te weet wat die plek en die tyd van ons bedeling is en wat God se bedoeling met hierdie tyd is, hou vir ons baie voordele in. Ons kan die Bybel beter verstaan en ons kan ons daarop toespits dat die Goddelike bedoeling met hierdie bedeling werklik nagejaag word. Laat dit vir jou en my nie maar net 'n leë gaping in die Bybel wees nie. Laat hierdie bedeling werklik vervul wees met die bediening van God se genade.
Groete en geniet die wonderlike waarheid van God se Woord
May 17th 2008, 07:35 AM #33
Kol. 1:26 - Die Woord van God
Wat beteken “Die Bybel” vir jou?
Dink nou eers mooi hieroor na en beantwoord die vraag aan jouself in alle erns.
As iemand my sou vra wat ek glo en wat ek verkondig, dan antwoord ek natuurlik “Die Bybel as die Woord van God” (Kol. 1:25). Dan kom die persoon en sê ja, maar dit is nie wat ek bedoel nie; alle Christene glo tog aan die Bybel. Ek wil weet watter spesifieke groep of interpretasie van die Bybel jy aanhang. Wat antwoord ek dan? Dan begin ek om te sê : Nee, jy maak dalk ‘n fout. Nie alle Christene glo dat die Bybel die Bybel is nie. As ek sê ek glo aan die Bybel dan sê ek dat die Bybel nog steeds vir my “Bybel” is. Dit is die Woord van God. Die teoloë en baie predikante sien die Bybel as ‘n menslike en aardse produk. Wanneer ek sê ek glo en verkondig die Bybel as Woord van God, dan sny ek myself doelbewys af van daardie groot massa moderne predikante wat dit nie glo nie.
Maar daar is nog meer.
As ek sê ek Glo en verkondig die Woord van God, dan volg ek die kwalifikasie na wat in Kol. 1:25 en 26 aangegee word. Wat beteken dit om vandag in ons tyd die Woord van God te glo en te verkondig? Daar kan geen twyfel bestaan nie. Ons vers sê dit gaan oor die verborgenheid. Mense, gaan lees asseblief Kol. 1:25 en 26 baie noukeurig. Staan dit daar dat die verborgenheid een of ander interpretasie van die Bybel is wat deur iemand aangehang word? Staan dit daar dat die verborgenheid een of ander belangrike of onbelangrike afdeling van die Bybel is? Of sê ons vers dalk dat die verborgenheid ‘n interessantheid of ‘n hulpmiddel is om die Bybel beter te verstaan? Nee. Nie een van hierdie goed staan daar nie. Ons vers stel die verborgenheid gelyk aan die Bybel. Die taalkundiges sal vir jou sê dat die verborgenheid in hierdie sin ‘n byvoeging of ‘n verduideliking van “die Woord van God” is. Dit is nie ‘n teenstelling nie, dit is ‘n saamstelling.
So, wat sê dit vir jou? As jy vandag sê jy glo en verkondig “Die Woord van God” dan moet jy eintlik daarmee saam bedoel dat jy die verborgenheid ken, verstaan en verkondig. Ons sê dus weer, die verborgenheid is nie ‘n onderafdeling, interpretasie of ‘n interessantheid van die Bybel nie, dit IS die Bybel. Goed, daar is baie dele, die grootste deel van die Bybel wat niks van die verborgenheid af weet nie, maar ons leef nie nou in daardie dispensasies nie. Ons leef nou in die bedeling van die genade van God en nou IS die verborgenheid die Woord van God. In die 1983 vertaling is hierdie feit (gelukkig) ook baie duidelik. Vers 25 begin met: “Dit is die geheimenis ...”. Die nuwe vertaling stem saam dat om die Woord van God ten volle te verkondig, moet mens die geheimenis aan die mense uitlê, die waarheid wat nooit voor Paulus se tyd geken is nie. (Net jammer die 1983 vertaling spel die woord van God met ‘n kleinletter. Die gesag en status van die Bybel word hier ingekort.)
Die woord verborgenheid kom 28 keer in die Nuwe Testament voor. Drie daarvan is in die eerste drie evangelies en verwys na dieselfde uitspraak van Jesus. Ons kan dus sê dat hierdie drie voorkomste van die woord eintlik net een is. Dit was natuurlik ook ‘n ander verborgenheid wat Jesus daar van gepraat het, en nie die een wat hier aan Paulus opgedra is om aan die lig te bring nie. Jesus praat daar van die verborgenheid van die koninkryk. Hoewel die koninkryk (die Messiaanse ryk of duisendjarige vrederyk) geweldig baie in die Ou Testament verkondig is, was daar sekere aspekte van die koninkryk wat die dissipels nog nie geweet het nie en wat nie in die Ou Testament vir hulle gesê is nie. Volgens alle aanduidings in die Ou Testament moes die koninkryk dadelik ingestel word wanneer die Messias kom. Toe begin Jesus om vir die eerste keer ‘n negatiewe element van die koninkryk aan die lig te bring. Hierdie krom en verdraaide geslag gaan Hom verwerp. Slegs ‘n klein minderheid van Israel in daardie tyd was kinders van die koninkryk. Jesus maak dus inderdaad ‘n verborgenheid bekend – dit is ‘n waarheid wat nooit voorheen geken of geleer is nie.
By verre die meeste van die voorkomste van die woord “verborgenheid” kom in die briewe van Paulus voor (21). Dit is te verstane, want nadat Israel in Rom. 11 ter syde gestel is, moes daar noodwendig ‘n nuwe waarheid met ‘n nuwe hoop en vooruitsig aan die mense bekend gemaak word. Israel was eksklusief die verbondsvolk en agent van God op aarde. Tot op Pinksterdag word die evangelie net aan Jode verkondig. Nou word Israel ter syde gestel (Hand. 13 -28 en Rom. 11) wat nou? Nou bly daar niks oor nie! ‘n Nuwe waarheid wat nooit voorheen geken is nie, MOES nou aangekondig word en dit is! Dit is die verborgenheid wat ons vers van praat en wat in ons bedeling ter selfder tyd ook die Woord van God is.
Ons vers sê nie wat die inhoud van die verborgenheid alles behels nie, en daarom sal ek nie te veel daaroor hier sê nie. Let egter op dat die verborgenheid in hierdie tyd die Woord van God is. Die verborgenheid is ons totale verkondiging. Ons verkondig die Bybel nou op ‘n ander manier as wat hy in Jesaja en Mattheus verkondig is. Ons verkondig Jesus as gekruisigde aan al die nasies terwyl Jesaja en Mattheus (1) geen begrip gehad het van die soenverdienste van Christus aan die kruis nie en (2) ook nie dit as boodskap na al die nasies uitgedra het nie. Die laaste hoofstuk van Mattheus gee wel opdrag dat die evangelie aan al die nasies uitgedra moes word, maar dit was steeds nie die kruisevangelie nie en die opdrag is ook daar net aan Jode gegee. Die apostels het toe ook nooit daarby uitgekom om na die nasies uit te gaan nie. Die ongeloof van die Jode het hulle te besig gehou. Toe word Paulus geroep om die apostel vir die heidennasies te wees (Rom. 11:13; Rom. 15:15,16; Hand. 26:16-18 ). En dadelik gee Petrus die taak om na die heidene te gaan aan Paulus oor (Gal. 2:7-9).
Die verborgenheid wat Paulus hier in Kol. 1:26 van praat is dus nie die uitvoering van Matt. 28 se opdrag nie. Die inhoud van die evangelie soos dit vandag verkondig word is in Matt. 28 nog nie geken of bekend gemaak nie. Dit kan dus nie wees dat die opdrag gegee is terwyl die evangelie nog nie eers geken is nie. Daarom sê ons, ja, die Bybel is reg. Dit wat vir Paulus gegee is om te verkondig was in alle opsigte ‘n verborgenheid. Dit is nie eers in Mattheus Markus en Lukas nie en ook nie in die vroeë dele van Handelinge geken nie.
Is die verborgenheid maar net ‘n interessante opsionele waarheid van die Bybel? Christene is meestal nie ernstig genoeg daaroor nie. Hulle verstaan nog nie dat die verborgenheid vandag “Die Bybel” IS nie. Ek gaan nou ‘n streng standpunt oor die saak inneem. Ek doen dit op grond van Kol. 1:25 en 26. Sonder die verborgenheid is die Bybel vandag nie meer Bybel nie. Sonder die verkondiging van die verborgenheid sit jy met ‘n onvolledige Bybel. As jy in jou Christenskap nie aktief besig is om die verborgenheid (oftewel, "die evangelie van die genade van God" of "die woord van die kruis" of "die bediening van genade" soos die Bybel ook na die nuwe waarheid verwys) aan die lig te bring nie, dan is jy nie besig met “die Bybel” vir vandag nie.
Seënwense tot volgende keer.
May 24th 2008, 12:52 PM #34
Kol. 1:27 - God wou 'n nuwe boodskap bekendmaak!
Hartlik welkom saam met ons by Kolossense 1
God wou hierdie verborgenheid bekendmaak! Die woord vir wou is etheleisa. God wou dit bekendmaak en Hy het ook. Weereens sien ons dat hier sprake is 'n van nuwe waarheid wat in Paulus se bediening vir die eerste keer aan die lig gebring is. Vers 25 sê Paulus het 'n dienaar geword en hierdie vers sê dit is God wat hierdie waarheid wou bekendmaak. Tog lees mense nog steeds die Evangelies asof die nuwe waarheid wat eers hier deur Paulus se bediening bekendgemaak is, reeds daar van Matt.1:1 af veronderstel kan word. Ons kan tog nie net "veronderstel" dat sekere dinge reeds bekend is as die Bybel duidelik, soos hier ook, aandui dat dit nie die geval was nie.
En dan gaan die vers voort om ten minste drie aspekte van die evangeie van ons tyd aan te wys wat nie voorheen geken is nie en suiwer "nou" onder Paulus se bediening vir die eerste keer bekend gemaak is. (1) Die verlossingboodskap sonder onderskeid aan alle nasies. (2) Jesus Christus kom woon in ons. (3) Hy self is vir ons die Hoop op die Heerlikheid.
Ja, God wou hierdie waarheid bekendmaak, maar nie sommer enige tyd nie. Daar was 'n tyd daarvoor bepaal. 1 Tim. 2:6 sê dit is die getuienis op die regte tyd. Die velossing in Christus Jesus is reeds aan die kruis bewerkstellig, maar is dit ook daar bekend gemaak? Het die dissipels dit die volgende dag uitbasuin dat almal nou gered kan word deur die soenverdienste van Christus? Nee. Het hulle dit dalk op Pinksterdag gesê? Nee, ook nie. 1 Tim. 2:6 is dus reg. Jesus het Homself gegee as losprys vir almal, maar die getuienis daarvan het eers gekom "op die regte tyd". Hierdie regte tyd val baie beslis saam met Kol. 1:27. God het bepaal dat hierdie wonderbare waarheid oor die heerlikheid van "Jesus Christus binne in ons" deur die bediening van een apostel bekendgemaak sou word, nie die bediening van twaalf nie.
Ons het gesê God wou is etheleisa in Grieks. Presies dieselfde woord kom voor in Matt. 23:37. Jesus wou Israel bymekaarmaak soos 'n hen haar kuikens, maar hulle wou nie. Kan ons dus sê dat dit wat God in Kolossense wou doen, dit het Hy gedoen, niemand kon Hom keer nie. Maar dit wat Hy in Matt. 23:37 wou doen, is inderdaad verhinder deur Israel. Hulle wou nie. Om hierdie sake van mekaar te onderskei moet ons so 'n bietjie agtergrondskennis hê van die verbonde met Israel. Die enigste verbonde wat God ooit gehad het was in elk geval met Israel. God het nooit enige verbond gehad met die heidennasies nie. Dit is net die stelsel van verbondsteologie wat so dink.
God het deur Moses by Sinaï 'n voorwaardelike verbond met Israel opgestel. As hulle die voorwaardes van die wet nagekom het, dan sou die hele land vir veilige bewoning tot hulle beskikking gewees het. Maar as hulle nie die wet nagekom het nie, dan sou die vloek hulle tref en dan moes hulle hulle eers bekeer en die verbond herstel sodat die Here God hulle genadig kon wees om die verbondsbeloftes aan hulle te laat toekom (Ex 19). Wel Israel het tydens Jesus se aardse bediening nog steeds onder die bepalinge van die Mosaïese voorwaardelike verbond geleef. Hulle moes die bepalinge nakom om die seëninge uit die hand van God te kon ontvang. Het hulle dit tydens Jesus se aardse bediening gedoen? Nee hulle het nie! Hy wou hulle bymekaarmaak, maar hulle wou nie, daarom is hulle huis vir hulle woes gelaat. Dit is ook die rede waarom die voorwaarde so prominent in die Griekse teks van daardie vier sluiteltekste in Mattheus voorkom (Matt. 10:23, Matt. 16:27,28, Matt. 23:39 en Matt. 24:34 - in die meeste vertalings sien mens nie die voorwaarde so duidelik nie, maar in Grieks is dit in die optatiewe vorm: die sou gebeur as ...). Jesus wou daar in hulle leeftyd die koninkryk aan hulle gee soos dit nog altyd deur die profete voorsien is, maar daar was 'n duidelike voorwaarde. Die Griekse teks in Mattheus verwys daarna en die verbond van Moses waaronder die mense in daardie tyd opereer het, sê dit ondubbelsinnig.
Met hierdie inligting uit Mattheus het ek so 'n bietjie afgewyk van ons vers in Kol. 1:27, maar ek reken stellig dat dit ons instaat sal stel om die nuwe waarheid wat hier in Kolossense aangekondig word, beter te verstaan. God wou in Matt. 23:37 iets doen en ook in Kol. 1:27. Die een in Mattheus het nou na 2000 jaar nog nie gebeur nie, want Israel het nie die voorwaarde van die voorwaardelike Mosaïese verbond nagekom nie. In die geval van Kol. 1:27 is dit wat God wou doen presies op die regte tyd onder die bediening van Paulus bekendgemaak en as 'n voldonge en afgehandelde groot heerlike werklikheid aan ons oorgegee. Is die heidene dan beter as die Israeliete? Het die heidene dan die voorwaardes nagekom? Nee, maar ons as heidene staan nie onder die verbond van Moses nie. Moses se voorwaardelike verbond is net met Israel aangegaan en geen niemand anders nie.
Dit is waarom Paulus in hierdie verse so geweldig baie klem lê op die verborgenheid, die groot nuwe waarheid wat nou vir die eerste keer bekendgemaak is! Dit is inderdaad nuut. Dit staan onder die "nuwe verbond" (Kyk hoe Paulus in 2 Kor. 3:6 sy bediening vergelyk met die ou verbond wat op klippe geskrywe was). Vandag is daar nie 'n prestasie wat die mens moet lewer sodat God iets vir die mens kan doen nie. Alles wat Hy wou doen dit het Hy ook gedoen en dit ten volle aangekondig en vir almal aangebied. Al wat ons nou te doen staan is om dit te glo en in ons lewe op te neem en God daarvoor vir ewiglik te dank.
Dit is 'n fout om te dink dat Mattheus dieselfde evangelie verkondig as Paulus - 'n baie groot fout. Jesus praat in Mattheus met Israel en roep hulle nog eens op tot bekering, maar hulle wou nie. Hy hou dit toe, ten spyte van hulle weiering, in vier besliste verse aan hulle voor dat hulle nog in hulle leeftyd die koninkryk SOU sien (as hulle die voorwaardelike verbond sou nakom), maar ook dit het hulle nie gedoen nie. Teen Hand. 13 en Rom. 9-11 het die tyd vir Israel toe uitgeloop. Hulle het nie die voorwaarde nagekom nie. Hulle het die dag van heil waar die Messias hulle spesifiek besoek het, nie opgemerk nie (Luk. 19:44). Verse soos hierdie het 'n besondere betekenis net vir Israel en daardie hemelse besoek wat op hulle in besonder betrekking gehad het en wat op die koninkryk moes uitloop. Hulle het dit nie opgemerk nie. Hulle het dit misgeloop.
Maar vandag se lesers van Mattheus erken nie die spesifieke aard van Jesus se besoek aan Israel nie. Hulle lees Mattheus asof die groot nuwe waarheid van die evangelie onder al die nasies reeds daar geken is. Hulle lees dit asof Jesus toe die heidene kom besoek het. Hulle lees dit asof Israel se koninkryk wat aan hulle beloof is en wat hulle so angstig verwag het, eintlik nooit bestaan het nie en asof dit maar net die evangelie vir al die nasies beteken. Wel, as mens Mattheus so lees, sal jy uit die aard van die saak ook nooit kan glo wat daar in ons verse in Kolossense staan nie. Ons verse sê Paulus se boodskap is 'n nuwe openbaring. Die bediening aan die heidennasies was van Paulus se tyd af 'n nuwe beginsel. Die geestelike betekenis wat Jesus vandag vir ons het, was in Paulus se tyd 'n nuwe waarheid. Nie een van hierdie dinge kom in Mattheus voor nie.
Ons kan hierdie verse in Kol. 1:25-27 dus maar letterlik lees en glo wat daar staan. Die krag van die hemelse boodskap van Jesus Christus as opgestane en verheerlikte Verlosser kom dan baie sterker na vore. Ons weet dan ook dat die sinoptiese Evangelies Joods is in uitkyk, verwagting en prediking. Ons kan daardie boodskap nie direk vandag toepas nie. Ons kan dit wel, gelees deur die bril van die waarheid van die liggaam van Christus wat in Paulus se briewe voorkom, sekondêr in ons tyd toepas. Kolossense 1:25-27 leer dus ook vir ons 'n les oor hoe ons Mattheus moet verstaan en toepas.
Hartlike groete tot volgende week
May 31st 2008, 05:40 PM #35
Kol. 1:27 - Christus is in julle
Goeie dag in die onverdiende guns van Christus
"aan wie God wou bekend maak wat die rykdom van die heerlikheid van hierdie verborgenheid onder die heidene is, dit is Christus onder julle, die hoop van die heerlikheid"
Kol. 1:27 verdien nog ‘n paar opmerkings. Ons het nou gesien dat die verborgenheid in Paulus se tyd aan die heiliges geopenbaar is. Dit gaan oor die uitstel van Israel se koninkryksverwagtinge, die uitfasering van hulle eksklusiewe nasionale voorrang as verbondsvolk, die uitfasering van die wet en die openbaring van Jesus Christus se versoeningsboodskap aan alle mense sonder onderskeid.
Maar let op, vers 27 wil baie seker maar dat ons die geestelike diepte van die verborgenheid sal verstaan. Toe God die verborgenheid bekend gemaak het, sê ons vers, wou Hy ook hê dat elke mens die wonderbare heerlikheid daarvan sou verstaan.
Die eerste wonder is dat dit nou onder al die nasies bekend word. Maak nie saak wie jy is, waar jy woon, wie jou voorouers is nie. Die wonderlike aanbod van die evangelie is toe oopgegooi vir almal. Dit is die eerste en die grootste wonder wat Paulus saam met die verborgenheid aankondig.
Ons kan nogal begrip hê vir die ongelooflike verrassing wat dit vir die heidene moes wees. Ef. 2:12 beskryf die hopelose uitgestote toestand waarin die nie-Joodse nasies hulle tot net voor Paulus se tyd bevind het. Hulle was “sonder Christus”, vervreemd van die burgerskap van Israel en afgesny van die verbonde van Israel. Dink nou maar net aan die vrou van Mark. 7:24-30 en die hoofman van Luk. 7:2-9. Hierdie mense was in die tyd voor Paulus buite Israel en het baie verlang om te deel in seëninge wat Jesus vir Israel gebring het, maar vir hulle was dit moeilik. Jesus het nie vir hulle gekom nie en hulle moes deur bemiddeling van Jode deel in ‘n klein deeltjie van Jesus se seën.
Wel, ek kan my net indink watter groot vreugde hierdie verborgenheid onder al die nasies vir dié twee mense moes inhou. Dink ook net aan ander heidene wat net van die Romeinse en Griekse gode geweet het. Hierdie gode het geen voordeel vir hulle ingehou nie en hulle was dikwels uitgelewer aan die besetting van bose geeste in hulle. Die aanbod van Christus wat nou in hulle kom woon moes gewis vir daardie eerste bekeerlinge uit die nie-Joodse nasiesies ‘n ongelooflike heerlike en bevrydende ervaring gewees het.
En vir ons vandag? Het ons dalk al te gewoond geword aan die stem van die evangelie? Is dit vir ons werklik ook nog so 'n bevrydende heerlike waarheid?
Ek het nogal ‘n idee dat die verwysing na “die heidene” in hierdie vers ook die Jood kan insluit. Goed, ek weet, die heidene in die Bybel (Gentiles) was spesifiek die nie-Joodse nasies. Maar is ek nou verkeerd as ek sê dat ‘n Jood wat by Paulus se gemeente in Korinthe of Efese of waar ookal gaan aansluit het, eintlik opgehou het om ‘n Jood te wees. Hy kon beslis nie “as Jood” daar aansluit nie. Jode het daar geen spesiale voorregte meer gehad nie. Dus: Die Christen-Jood word nou net soos ‘n heiden. As ons vers dus sê “die rykdom van die heerlikheid onder die heidene, dan sluit daardie heidene vir my ook Christen-Jode in. Hulle het almal saam, sonder onderskeid gedeel in die rykdom van die heerlkiheid van hierdie verborgenheid.
Die tweede groot wonder van hierdie verborgenheid was dat Chrisus nou in die Christene kom woon het. In die bedeling van die wet het die Heilige Gees nooit permanent in die gelowiges gewoon nie. Hy het net vir ‘n tyd oor hulle vaardig geword vir ‘n sekere taak en dan weer gegaan. Selfs Moses se gesig het geblink en dan het Hy weer sy gesig verberg wanneer die Gees van hom onttrek het. Maar nou kom Christus (of die Heilige Gees) in die mense woon. Om die Heilige Gees in mens te hê is dieselfde as om Christus in jou te hê. Die Heilige Gees kom verteenwoordig Chrisus in ons. Die ou vertaling sê “onder julle”, maar hier verkies ons die lesing van die nuwe vertaling: “in julle”. Die woord “onder” is meer ‘n verbondsterm.
In die verbond (wat net in die tyd van Israel bestaan het) kon jy sê dat God onder die volk was, m.a.w. tussen die volk. Die volk het aan die Here behoort, die Here was onder hulle. So kon jy ook van ‘n verbondsgesin sê dat die Here in ‘n sekere huis was. Maar vandag gaan dit nie meer help om ‘n bordjie in die voorhuis op te hang wat sê dat die Here die hoof van die huis is nie. Dit gaan ook nie help om deur enige seremonie te dink dat hulle nou almal deel van die verbond is en dat die hele huis aan die Here behoort nie. Nee, In ons tyd is die Here nie onder ‘n volk of ‘n huis nie. Hy is binne in mense of Hy is nie. In dieselfde huis kan daar diegene wees in wie Jesus woon deur sy Gees en in andere nie. Die verbond gaan hier niks help nie. Al wat kan help is om by die kruis uit te kom en Jesus as Here en Verlosser van jou lewe aan te neem. Die tyd toe verbonde en seremonies ‘n funksie gehad het, is lankal verby.
Jesus het in Joh. 14:17,23 belowe dat die Heilige Gees sou kom om in ons te woon. Hierdie selfde inwoning word ook beskryf in Rom. 8:9,10. In Efesiers word die inwonende Christus en inwonende Heilige Gees ook met mekaar gekoppel. Jesus Christus woon deur die geloof in ons harte (Ef. 3:16,17). Die sentrale waarheid van die heerlike verborgenheid (die nuwe bedeling) is dat Jesus Christus in ons woon. As Jesus Hom in jou tuisgemaak het, as Hy hier woon, nie soos in die ou Testament om te kom en weer te gaan nie, dan is jy permanent ‘n getransformeerde mens. Die Heerlikheid van God is binne in jou. Hy verander jou daagliks tot sy eer en welbehae.
Die derde feit oor die verborgenheid: Hy is ook vir jou die Hoop op die heerlikheid. Watter hoop het ek op die wegraping? Watter aanspraak het ek dat ek deel sal wees van die hoogs bevoorregte en uitgesoekte skare by die wegraping? Is dit my goeie lewe wat ek lei wat die hoop en verwagting in my aan die gang hou? Ek is jammer vir die mense wat dit so verstaan. Wat my betref het God uit groot onmeetbare genade die verborgenheid aan die lig gebring. Dit sluit in dat ‘n onverdiende heiden soos ek deur die geloof alleen permanet deur Jesus Christus bewoon kan word (bewoon beteken per definisie permanent). Nou is my enigste hoop op die heerlikheid wat voorlê juis die feit dat Jesus uit genade in my woon.
Verbly jou in Christus se heerlike teenwoordigheid
Jun 5th 2008, 07:36 PM #36
Kol. 1:28 - Ek vertel dit vir ander
Gegroet aan al Lighuis se basuinblasers
Vers 28 is 'n baie groot les in die kuns van basuinblaas.
Goed, nou het ons deeglik kennis geneem dat die waarheid van Christus binne in ons, die hoop op die heerlikheid, die groot nuwe waarheid vir hierdie bedeling is. Die ou bedeling was basies gegrond op fisiese seremonies wat deur mense verrig is, terwyl die nuwe ‘n totaal anderse geestelike werklikheid is. Dit gaan oor Jesus wat deur die geloof binne in ons woon. Met so ‘n ongelooflike nuwe geloofsoortuiging spreek dit vanself dat mense dit nie vir hulleself sal hou nie. In vers 28 sê Paulus dìt is sy normale lewenstaak van elke dag. Hy vertel hierdie waarheid aan mens tot mens. Hy verkondig (proclaim) Jesus Christus. Die woord wat hier gebruik word gaan oor aankondig, bekendmaak, ‘n boodskap versprei, publiseer, uitsaai, aan die lig bring.
Jy sal dadelik opmerk dat die basiese betekenis van die woord hier gaan oor die bekendmaking van ‘n nuwe waarheid wat die mense nog nie geken het nie. As hier dus staan “Hom verkondig ons ...” dan moet ons net onthou dat Jesus Christus reeds ‘n redelik bekende onderwerp in die wêreld van daardie tyd was. Die dramatiese verhale rondom sy wonderwerke, kruisiging en aansprake oor die opstanding het opslae gemaak. Jy kon kwalik met iemand oor Jesus praat of hy sou sê ja, ek het al daarvan gehoor. Maar daar was iets anders omtrent Jesus wat baie min van hulle al gehoor het. Hulle het gedink Hy was ‘n Jood wat net bedoel was vir die lede van die Joodse volk (dit was Hy inderdaad tydens sy aardse bediening) en dat Hy ‘n groot leermeester oor morele waardes was om die Jode tot hernuwing op te roep.
Maar dit wat Paulus nou aankondig is iets gans anders. Nou is dit nie meer net die verbondsvolk nie, maar die heidene (vers 27) en elke mens (3X in vers 28 ). Dit is nie meer ‘n groot leermeester nie, maar die onsterflike hemelse Jesus Christus as persoonlike Verlosser binne in jou. Dit is ‘n drastiese groot verskil in die aankondiging of gesagvolle proklamasie wat Paulus hom elke dag mee besig gehou het. Hy het inderdaad ‘n dramatiese nuwe waarheid gehad om bekend te maak. Vandaar die woord aankondig in hierdie vers. Dit gaan dus nie hier soseer net oor die getuienis aspek van ons verkondiging nie. Hierdeur ontken ek natuurlik nie die belang van getuienis nie. Getuienis kom ook baie in die Nuwe Testament voor.
Wanneer jy getuig dan praat jy oor die geestelike waarde wat Jesus Christus vir jou persoonlik het. Wanneer jy vermaan dan maak jy ‘n appel op die mens se verstand om anders te dink oor Jesus Christus. Wanneer jy terregwys dan praat jy oor die praktiese en beginselwaarhede van die evangelie wat nog nie in iemand se lewe tot uiting gekom het nie. Ons totale verkondiging sluit al hierdie aspekte in. Maar dit alles begin by ‘n gesagvolle aankondiging of bekendmaking van wie Jesus Christus vandag is en wat sy evangelie en sy boodskap nou inhou in teenstelling met die ou bedeling en die aardse bediening van Jesus wat verby gegaan het. Dìt is waaroor dit gaan in hierdie vers.
Mense vind dit meestal moeilik om te getuig, vermaan en tereg te wys. Dit is nie maklik om iemand vierkantig in die gesig te kyk en vir hom te sê dat sy lewe nie reg is nie en dat hy Jesus ‘n kans moet gee of ‘n groter plek moet gee in sy lewe. Maar mense, ek dink ons maak dit vir onsself al te moeilik. Hierdie is nie die plek waar ons moet begin nie. Dit help nie om iemand te vermaan en tereg te wys as hy nog nie eers die groot aankondiging oor Jesus Christus reg verstaan nie. Daardeur sê ek nie dat ons die hele leer oor die dispensasionele verstaan van die Bybel aan ‘n onverskillige mens moet gee nie. Nee, nie dit nie. Hy sal dit nooit kan hanteer nie. Maar tog moet daar eers ‘n aankondiging wees oor die opstandingskrag van Jesus Christus, sy geestelike wese binne in ons, die nuwe boodskap van verlossing vir al die nasies, terwyl dit eers, tydens Jesus se aardse bediening ‘n bekeringsoproep was teenoor die volk Israel wat gerig was op ‘n aardse koninkryk.
Hoe kan mens iemand aanneem as hy Hom nie ken nie? Hoe kan mens die evangelie in jou lewe verwelkom as jy nie verstaan watter evangelie in die Bybel vir jou bedoel is en wat die inhoud daarvan is nie? Nou, na 2000 jaar van verkondiging, het baie aspekte van die ware kruisevangelie vir vandag wel bekend geword, maar dit word steeds verwar en vermeng met die aardse, seremoniele evangelie van Israel van destyds. Dit veroorsaak dat die Bybel vir baie mense vaag, onduidelik en onverstaanbaar is. Die noodsaak om die nuwe evangelie duidelik af te ets en te onderskei van die aardse koninkryksboodskap is vandag net so dringend noodsaaklik soos in Paulus se tyd.
Hierdie aakondiging van Paulus gaan gepaard met lering. So sê ons vers. Sonder lering sal ons nooit by die punt uitkom waar mens die onderskeid snap nie. Moet nie so haastig wees om te getuig en te vermaan en tereg te wys nie. Los dit vir later wanneer jy seker is dat die mense wel die basiese onderskeid in die Bybel verstaan. As daar in iemand se verstand nog ‘n blokkasie is en hy nie die vrymoedigheid het om die Bybel ten volle te glo en te vertrou nie, gaan jy nie baie vorder om so ‘n persoon tereg te wys nie. Die volgorde van 2 Tim. 3:16 is ook: Lering, weerlegging (weerlegging is nog steeds gebou op lering wat verkeerd verstaan word) en dan eers teregwysing en onderwysing in die geregtigheid.
Die oorhoofse doel van dit alles is om elke mense volmaak in Christus voor te stel. Elke mens beteken nie een vir een elke mens op aarde nie. Dit gaan ons nooit regkry nie. Miskien is dit juis waarom die enkelvoud (elke mens) hier gebruik word. Vat die mense dus maar liewer een vir een. Jou doel is dan om daardie mens volmaak in Christus voor te stel. Wanneer is mens volmaak? Wanneer Christus jou lewe volgemaak het. Wanneer Hy die sin van jou lewe en die rede vir jou bestaan is. Wanneeer Hy vir jou die hoop op die toekoms is. Wanneer jy ten volle oortuig is van die waarheid van Jesus binne in jou en aan die regterhand van God in die hemel waar Hy jou ingelei het en vir God die Vader aanvaarbaar gemaak het. Wanneer Jesus met sy opstandingskrag die mag en die houvas van die sonde en die wêreld en die Satan in jou lewe verbreek het en jy vry is om die Here te dien. Wanneer jy nie meer angstig rondskarrel en rondval op soek na antwoorde op groot kritiese kwellings, onsekerhede of skuldgevoelens nie, maar ten volle vrede in die genade van Christus gevind het (Rom. 5:1,2).
Laat klink die basuin tot ons volgende keer weer praat.
Jun 11th 2008, 06:00 PM #37
Kol. 1:29 - Stry die goeie stryd
"Waarvoor ek arbei en stry volgens die werking wat in my werk met krag"
Sommer so vinnig gelees lyk dit of die vers nie eintlik veel sê nie. Tog kom hier 'n paar baie belangrike Bybelse woorde in die vers voor wat ons mooi in konteks moet verstaan en toepas. Let eers op die woord vir arbei en vergelyk dit met 1 Tim. 5:17. Ouderlinge is dubbele eer waardig, veral hulle wat arbei in Woord en in leer. Kyk dan na I Kor. 15:58 "julle arbeid in die Here is nie tevergeefs nie". Let ook op 1 Kor. 15:10 "... maar ek het oorvloediger gearbei as julle almal; nogtans nie ek nie, maar die genade van God wat met my is".
Vriende, hoe lyk dit met ons arbeid in die Here? Goed, Paulus het oorvloediger gearbei as ons en daar is 'n rede voor. Hy het totaal alles gegee omdat die nuwe administrasie, bedeling, dispensasie van God op aarde aan hom opgedra was. Hy het groter verantwoordelikheid gehad. Maar onthou: Ons is sy navolgers (1 Kor. 11:1). Die woord vir arbeid wat ons hier sien, word gebruik vir beide fisiese handearbeid en ook arbeid vir die Here soos die ouderlinge wat moes arbei in Woord en in leer. Pasop: Hoe meer kennis jy van die Bybel en veral die bedeling van genade opdoen, hoe groter is jou verantwoordelikheid om dit uit te dra.
Hoeveel leesstof het jy al uitgedeel aan mense sodat hulle die nuwe bedeling kan begryp en kan opgroei in die kennis en genade van die Here? Ons praat nie nou net van algemene Christelike lektuur nie. Die konteks van hierdie vers gaan spesifiek oor die bekendmaking van die bedeling van genade - die prediking van die evangelie van die genade van God. Die boodskap van Jesus Christus vir vandag. Ek het 'n handige kilein boekie wat hierdie sake opsom en waarvan jy altyd 'n paar in jou binnesak of handsak kan dra: "Jesus vir vandag". Stuur vir my 'n pb en vra 'n paar aan. Dit kos niks.
Vriende, asseblief. Dink ernstig en biddend na oor jou arbeid in die Here. En onthou, die gedeelte wat ons nou net hier in Kolossense behandel het, praat eksklusief oor die verstaan en lering van die verborgenheid, dit is, die nuwe bedeling wat aan Paulus openbaar is. Dit is waarvoor ons moet arbei en stry. Mense moet Jesus Christus leer ken volgens die bediening waarmee Hy vandag besig is. Dit is ook die inhoud van die klein boekie waarvan ons hierbo praat: "Jesus vir vandag".
Die tweede woord wat ons hier kry, is "stry". Die bekende gedeelte waar Paulus hierdie woord prominent gebruik, is 1 Kor. 9:24-27. Die Christelike wedloop. En dan ook 'n ewe bekende vers: 1 Tim. 6:12 "Stry die goeie stryd van die geloof". Daar by 1Kor. 9:24-27 dink mense nie altyd aan die Bybel en ons getuienis teenoor ander as hulle lees van die wedloop nie, maar gaan kyk weer mooi. Lees veral 1 Kor. 9:22,23 daarmee saam. Julle sal sien dat dit by uitstek gaan oor die evangelie en ons taak om te getuig. Die feit dat die woord weer hier in Kol. 1:29 voorkom, behoort ons finaal te oortuig wat die betekenis van die Christelike wedloop is.
Dit gaan nie daaroor om 'n mooi lewe te lei, tiendes te gee, kerk toe te gaan, 'n mooi karakter te hê en heilig te lewe nie, alhoewel die meeste van die dinge natuurlik ook deur 'n Christen gedoen moet word. Maar om te stry beteken eerstens om die duiwel terug te dryf uit die harte en lewens van mense uit. Dit kan ons net doen deur die krag van die evangelie bekend te maak. En hierdie krag wat gedra word deur die Heilige Gees, word ook in ons vers genoem. Moet asseblief nie dink aan krag soos dit in die eerste Evangelies voorkom en veral op wonderwerke en tekens betrekking het nie. Die konteks van hierdie verse het nie daardie krag in die oog nie. Kom ons beywer ons vir die krag van God soos dit vir ons bedeling aangegee word. Dit is die krag om 'n mens uit sonde te laat opstaan uit die dood uit, sy lewe te transformeer tot eer van God en dan te begin om saam te stry vir die waarheid van die evangelie.
Ook die stry wat ons in 1 Tim. 6:12 kry, gaan merendeels oor die Bybel en die waarheid. Drie van die 6 stukke wapenrusting wat ons moet aantrek, gaan oor die Woord en die waarheid van die evangelie. Met die skoene moet ons byvoorbeeld "paraat" wees, gereed, oorgehaal, in afwagting om 'n woord te kan spreek ter verdediging van die evangelie en die wins van Jesus Christus.
Ek is baie bly en opgewonde daaroor dat hierdie deel (Kol. 1:24-29) oor die bekendmaking van die verborgenheid afsluit met ons Christelike arbeid en stryd. Die kennis van die verborgenheid, God se nuwe plan vir ons tyd, is dus baie noodsaaklik en betekenisvol. Dit is beslis nie net 'n opsionele interessantheid in die Bybel nie. Dit is die wysheid van God en die hemelse gawe wat ons moet aanwend om mense terug te bring, los te skeur uit die mag van die tradisie en hulle volwaardige Bybelgesentreerde gelowiges te maak.
Ek sluit af met nog een plek waar ons as Christene saam moet stry. Moet dit groot asseblief nie versaak nie. Gaan lees daarvan in Kol. 4:12.
Hartlike groete tot ons volgende keer by hoofstuk 2 begin.
Jun 19th 2008, 03:28 PM #38
Kol. 2:1 - Ek wil hê dat julle moet weet
"Want Ek wil hê dat julle moet weet watter groot stryd ek oor julle het, en oor die wat in Laodicea is en almal wat my aangesig in die vlees nie gesien het nie"
Ons is nou in hoofstuk 2, maar ek dink die vroeë kerk het die hoofstukke hier verkeerd ingedeel. 2:1-3 gaan aan met presies dieselfde tema as die einde van hoofstuk 1. Dit gaan nog oor Paulus se stryd om die nuwe boodskap, die nuwe begin, die verborgenheid, aan mense bekend te maak. Hoofstuk 2 moes eintlik by 2:4 begin het.
Ek dink dat 2:1 ook iets te sê het in verband met die opstanding van Jesus Christus. As Jesus nie uit die dood uit opgestaan het nie, sou Paulus dan nog steeds so vasbeslote en toegewyd kon gewees het in sy stryd vir die gelowiges? Paulus was 'n mens van geded en geloof by uitstek en die krag van sy geloof kom uit die opstanding van Jesus Christus. Mense, asseblief, moet nie traag word in die ywer vir die Here en in jou stryd in die gebed nie. As dit gebeur, dan gaan dit nie baie help om met mooi woorde te bely dat jy nog glo in die opstanding van Jesus uit die dood nie. Bewys jou geloof in jou ywer vir die evangelie en vir die gelowiges.
"Want Ek wil hê dat julle moet weet ..."
Dit kan miskien goed wees as ons uit Paulus se briewe 'n lysie gaan maak van die goed waarvan hy spesefiek sê dat hy wil hê dat ons moet weet. Hy wil onder andere hê dat ons moet weet van die wegraping (1 Thess. 4:13-18 ); die herstel van Israel (Rom. 11:25); dat ons wat saam met Christus gesterf het, ook saam met Hom sal lewe (Rom. 6:3); dat die wet oor mens heers solank as wat jy lewe (nog nie gesterf het saam met Christus nie - Rom. 7:1); dat Palus se lyding in die tronk eerder tot voordeel van die evangelie was (Fil. 1:12); dat Israel as een groep deur God geseën is en dat baie van hulle Hom tog verwerp het (1 Kor. 10:1-5); dat ons moet weet van die geestelike gawes en dat die meeste daarvan verby gegaan het (1 Kor. 12-14); dat Paulus by tye baie swaar gehad het en deur die gebed van die gelowiges uit doodsgevare gered is (2 Kor. 1:8-11); dat Paulus 'n groot geestelike stryd in belang van die gelowiges gehad het (Kol. 2:1).
Let op dat byna al die goed wat hier genoem word, eintlik "nuwe waarheid" is. Die wegraping was beslis, en so ook die herstel van Israel, want die val van Israel het maar pas in Paulus se tyd plaasgevind en nou moes hy dit sterk beklemtoon dat hulle val nie permanent was nie. Hulle sal weer opstaan. Gaan maar so deur die lysie tot jy hier by 2:1 kom. Ook hierdie gaan oor "nuwe waarheid", want dit is waarvoor Paulus gestry het.
Hierdie geestelike stryd van die apostel moet nog steeds binne konteks van Kol. 1:24-2:2 gelees word. Die verse wat 2:1 voorafgaan en die een wat direk daarop volg praat onomwonde van die verborgenhied, die groot nuwe waarheid van God vir hierdie bedeling, die waarheid wat in die tye voor Paulus nog onbekend was. As ons vers dus hier praat van Paulus se groot geestelike stryd waarvan die mense moes kennis neem, dan is daar geen twyfel nie dat dit hier gaan oor die bekendmaking en volle kennis van ons bedeling. Wat is Paulus se groot stryd? Dit is om mense te bring tot die kennis van die van volle sekerheid van die boodskap van genade.
Hoe bring jy iemand tot die kennis van volle sekerheid? Deur soos Johannes die Doper en die 12 die waterdoop aan hom te verkondig? Nee, nooit nie. Die waterdoop is 'n seremonie vir mense wat nog nie die volle krag van die wassing in die bloed deur die dood en die opstanding van Jesus Christus geken het nie. Die waterdoop was een van die seremonies wat mense in die tyd van onkunde onder bewaring gehou het (Rom. 3:25 vgl. 1 Kor. 1:17). Die evangelie van die kruis is nooit saam met die waterdoop verkondig nie. As hier dus van volle sekerheid sprake is, dan is dit iets wat nie meer op seremonies en simbole gebou is nie, maar op die werklikheid. Die doop wat ons nou red, is die dood van Jesus Christus alleen en nie 'n simbool daarvan nie (Rom. 6:3,4).
Ons stel dit dus onomwonde dat Paulus se stryd waarvan hy wil hê dat ek en jy ten volle ingelig sal wees, gaan oor die volle kennis van die feite van die evangelie vir vandag. En is dit nie inderdaad 'n groot stryd nie! Ons vind dit moeilik om mense uit die Woord te oortuig dat die tyd van seremonies, skaduwees, ervarings en wonderwerkende kragte in mense, die wet, ens. verbygegaan het en vervang is met die volle werklikheid van Jesus Christus soos wat Hy Hom in die hemel as volkome Middelaar aan God die Vader gaan voorstel het. Hoe kan ons nog as ons so 'n Middelaar het voortgaan om op seremonies, skaduwees, wette en ervarings staat te maak?
Maar as ons 'n stryd het met hierdie goed, hoeveel te meer nie Paulus nie? In sy tyd was dit heeltemal 'n nuwe ding en daar was nog nie eers 'n Bybel waarin dit staan soos wat ons nou het nie. Kom ons loof die Here vir sy groot genade wat Hy aan hierdie man Paulus betoon het om in so 'n groot stryd vas en onwrikbaar te bly staan - selfs tot waar hy totaal alleen gelaat is. Mense, laat Paulus se groot stryd waarvan ons in die vers lees tog nie nou hier in ons tyd tevergeefs bewys word nie. Voor hy heengegaan het, het Hy ook by God ingetree in die gebed vir jou en vir my dat ons ook die genade mag ontvang om met die stryd voort te gaan.
Staan vas in die stryd tot volgende keer.
Jun 26th 2008, 12:24 PM #39
Kol. 2:2 - Aansporing, sekerheid en kennis
Ek groet julle vandag met 'n wonderlike woord van bemoediging en aansporing.
"Dat hulle in die hart aangemoedig mag wees, deurdat hulle saamgevoeg word in die liefde en tot alle rykdom van die volle versekerdheid van insig, om die verborgenheid te leer ken van God: Christus"
In hierdie vers gee die apostel drie baie belangrike redes waarom hy so vasbeslote en onwrikbaar gestry het vir die gelowiges soos in vers een aangedui. Sy eerste rede is dat die gelowiges aangemoedig kan wees. Die ou vertaling sê vertroos, maar ons dink eerder aan troos in die geval van treurende mense. Hier gaan dit om onsekerheid, twyfel en vrees wat uit die weg geruim word en vervang word met visie en 'n ideaal wat nagejaag word.
Die woord wat hier vir "aangemoedig" gebruik word is paraklêthosin. Julle weet van die Heilige Gees wat as paraklêtos of aanmoediger na ons gestuur is. Hierdie is nie net emosionele aanmoediging of opsweping nie. Dit is aanmoediging in die hart. In Bybelse taal is die hart nie emosie of gevoel nie. Ander organe staan eerder vir emosie terwyl die hart die balans hou tussen die verstand en die emosie. Die hart is in die Bybel werklik die beheersisteem van jou lewe. Dit is hier waar jy met gesonde oordeel van sowel verstand, gevoel en emosie 'n doelgerigte wilsbesluit neem.
'n Mens wat vrees of twyfel is een wat sy eie hart nie kan vertrou nie. Maar God sy dank: Ons harte is nie alleen gelaat om op hulle eie te funksioneer nie. Daar is Iemand wat geroep is om langs die hart van 'n gelowige te kom staan. Dit is die werk van Jesus Christus deur sy Heilige Gees in ons bedeling. Hiervoor is ook kennis nodig. Mens kan in hierdie sin nie hierdie werk van die Heilige Gees verstaan, waardeer en benut as jy nie die kennis van die werking van die evangelie vir ons tyd het nie. Dit weet Paulus goed. Daarom is hy in so 'n stryd gewikkel. Hy wil sien dat gelowiges sterk aangespoor en doelgerig sal wees, maar daarvoor het hulle die kennis en geloof nodig.
Die moderne vertalings sê nie meer vertroos hier by vers 2 nie, maar aangemoedig en dit is goed, maar ongelukkig sê hulle net "aangemoedig" en praat gladnie meer van die hart nie. Soos ons dit hier verduidelik het dink ek dit is goed om steeds kennis te neem hoe die Bybel gedink het oor die hart.
Nou kom ons by die tweede rede waarom Paulus so hard stry vir die kennis van die verborgenheid (die nuwe evangelie vir die bedeling van genade). Kom ek maak so vinnig 'n vrye vertaling van hierdie deel van die vers: "Sodat diegene wat reeds saamgebind is in die liefde, mag kom tot alle rykdom in die volle versekerdheid van insig". Ken julle die liefdespredikers van hierdie wêreld? Wel, ek wil nie sleg praat van hulle nie, want Paulus was baie beslis ook 'n liefdesprediker. Kyk maar na 1 Kor. 13. Nadat die spreek in tale en ander wonderwerkende gawes opgehou het, bly daar nou net die heel grootste gawes oor: Geloof Hoop en Liefdie, en die grootste hiervan is die liefde. So, ek gaan beslis nie probeer om die liefde as minder belangrik af te speel nie. Allermins.
Tog moet ons nou baie baie mooi na die middelgedeelte van hierdie vers gaan kyk. Die liefde is die mees uitnemende gawe van God. Dit is hoe ons gered is (Joh. 3:16). Dit is hoe ons verander is (2 Kor. 5:14). Dit is hoe ons ingeskakel het en lief geword het vir die medegelowiges in Jesus Christus (Kol. 2:2). Dit is ook hoe ons opgegroei het in die volle kennis van sekerheid (Kol. 2:2).
Tog is dit moontlik vir 'n prediker om heeltemal verkeerd te preek oor die liefde. Dit is waarom ek effe negatief verwys het na die liefdespredikers van hierdie wêreld. Daar is 'n massa liefdespredikers vandag wat dink dat die liefde op sigself die einddoel van alles is. Maar eintlik is die liefde daar om dinge in ons te laat gebeur (soos verwys na 2 Kor. 5:14). So is dit ook in hierdie vers van ons. Die liefde is 'n onmisbare en kosbare gawe van God, maar as die liefde net bestaan uit mooi glimlaggies, samekomste, hulpbetoon en geen kennis nie, dan het Paulus tevergeefs so hard gestry.
Dit is waarom ek hierbo gesê het dat Paulus in hierdie verse drie redes aangee waarom hy so hard stry vir die kennis van die verborgenheid. Die drie redes is: 1. Aansporing 2. rykdom en sekerheid 3. Om die verborgenheid te leer ken. Intussen staan daar ook saamgebind in liefde. Wat moet ons nou sê? Is saamgebind in liefde ook 'n rede? Is daar dus vier redes? Nee, ek dink nie so nie. Letterlik volgens die Griekse taal staan daar dat dit die mense is wat reeds saamgebind is in die liefde wat die rykdom van volle sekerheid moet bereik. Die saambinding in liefde was dus nie vir Paulus die einddoel (soos vir baie liefdespredikers) nie. Die saambinding in liefde is eerder die karretjie wat ons by die werklike einddoel moet uitbring.
Wat beteken liefde vir jou? Het die liefde van Christus jou ook al aangespoor om soveel as moontlik te weet, te verstaan en die rykdomme van die evangelie ten volle te kan benut en so tot die volle sekerheid te kom? Daar kan geen sekerheid wees sonder kennis nie. As ek partykeer na ons eie mense kyk, dan word ek baie bekommerd. Ons het ook 'n stryd en 'n eiddoel wat ons najaag, maar somtyds verpas ons die karretjie wat ons daar moet uitbring. Genade-gelowiges hap en byt partykeer na mekaar of hulle gaan sit in verskillende hoekies en vermy mekaar en gaan dan aan om hulle te verbly in die rykdom van volle sekerheid. As ons dit doen is ons soos inbrekers. Dan is ons soos daardie diewe by Johannes 10 wat nie by die hek van die skaapkraal ingegaan het nie. Hoe is dit op aarde moontlik om nie in liefde saamgebind te wees nie en tog die volle rykdom van sekerheid te ervaar?
Nou rede nommer drie. Dit is eintlik die logiese en mees voor-die-hand-liggende rede. Waarom stry Paulus vir die verborgenheid? Want hy wil hê dat mense die verborgenheid moet ken. So eenvoudig as dit. Hier is ons grootste probleem van alles. Die oorgrote deel van die predikers van vandag ken self nie eers die verborgenheid nie, hoe gaan hulle dit dan nog vir die mense leer?
Hier word van die verborgenheid gepraat as "die verborgenheid van God: Christus". Die groot heilswaarhede van Jesus Christus wat ons vandag ken, was in die Ou Testament en tydens Jesus se aardse bediening verborge in God, maar nou is dit geopenbaar in Jesus Christus onder die bediening van die apostel (1 Kor. 3:10,11). Vandag is dit nie meer in God verborge nie, dit is geopenbaar deur Paulus en die inhoud daarvan is die evangelie aan almal sonder onderskeid en die volle rykdom van Christus. Vandag is dit deel van ons alledaagse en normale Christenskap. Dit is nie vir ons 'n opsionele interessantheid van die Bybel nie. Dit is van wesenlike belang.
Dit is waarvoor Paulus onverskrokke gestry het tot die einde. Vir ons is dit die aansporing, rykdom, sekerheid en volle kennis wat God vir ons bedoel het!
Jul 3rd 2008, 04:41 AM #40
Kol. 2:3 - Skatte van Wysheid en Kennis
Goeie dag aan al die getuies van Jesus Christus
"In wie al die skatte van wysheid en kennis verborge is"
Hier is dit nou: Daardie groot skat waarna jy nog altyd op soek was. Jesus het in die bergrede alreeds gesê dat ons nie skatte moet bymekaarmaak op aarde nie, maar eerder in die hemel. Hy het ook gesê dat dit moeiliker vir 'n ryk man is om in die hemel te kom as vir 'n kameel om deur die oog van 'n naald te kom. Wat beteken dit? Geen ryk mense gaan hemel toe nie. Miskien darem nie so kras nie, maar ten minste dat geen ryk man as "ryk man" hemel toe sal gaan nie. Daardie rykdom is van die aarde en niks van die aarde gaan hemel toe nie.
Die vorige vers het afgesluit met die stelling dat die verborgenheid van God nou geken moet word, dit is: Jesus Christus. Dit wat God deur al die eeue in Homself beplan het en voorgeneem het om te doen vir al die nasies van die wêreld, is nou, in hierdie bedeling, in Jesus Christus geopenbaar! Die vorige vers sluit af met "die verborgenheid van God" en dan direk daarna net die een woord: Christus. Toe hulle die ou Bybel vertaal het, kon die vertalers nie mooi verstaan wat God Christus beteken nie, toe sê hulle maar God, die Vader van Christus, maar "die Vader van" staan nie in die Bybel nie. God Christus beteken eenvoudig dat God nou in Christus openbaar is. Wat ons in Christus gesien het en nou van Hom leer, is alles wat God is. Jesus Christus is God!
Hierdie soort sinskonstruksie het ons ook hierbo gesien by vers 25-26 "Om die Woord van God te vervul die verborgenheid" In ons bedeling is die verborgenheid die Woord van God. Sonder die kennis van die besondere geheimenis wat nou in Christus deur die bediening van Paulus openbaar is, sit ons met 'n halwe Bybel.
Dit is tog presies wat Kol. 2:3 ook vir ons wil sê. Al die skatte van wysheid en kennis is nou in Christus opgesluit. Salomo het reeds gesê die beginsel van wysheid is die vrees en kennis van God (Spr. 9:10). Maar wat Salomo nie gesê het nie, is dat die heel grootste rykdom van kennis eers in Christus openbaar sou word. Jesaja het iets daarvan geweet toe hy profeteer het die Gees van wysheid en verstand en van raad en sterkte en van die vrees van die Here op die beloofde Christus sou rus (Jes. 11:2). Salomo se wysheid was wonderlik en dit was op die regte plek gerig. Dit was gesentreer om die Here, Jahwe, soos hulle Hom genoem het. Maar Salomo se wysheid het nie die skatte van Jesus Christus ingesluit wat ons hier in Kol. 1:15-23 van kennis geneem het nie.
Ek dink daar is ook ander verskille wat ons raaksien in die wysheid van Salomo en die skatte van wysheid en kennis in Jesus Christus. Gaan Salomo se wysheid nie meestal oor morele en etiese beginsels wat ons by God moet leer nie? Maar die skatte van God se wysheid wat in Christus opgesluit is gaan oor 'n totaal ander soort etiek. In hierdie tyd is dit die Christelike leerstelling van die kruis, van die inwoning van Christus deur sy Gees, Jesus as ons voorspraak by die Vader, ons totale wassing en reiniging wat deur Christus bewerk is, ens. wat vir ons die heel grootste skatte van wysheid en kennis inhou. Eers as ons hierdie skatte leer ken en deel gemaak het van ons mondering, dan laat ons toe dat hierdie kennis en innerlike werking van God se Gees ons vernuwe om ons denke en doen en late totaal te verander.
Alles is in Christus opgesluit. Niks in ons nie. Christene moet Christus gesentreerd dink, en bestaan. Dit gaan nie oor wat jy kan en moet doen om 'n beter Christen te word nie, dit gaan oor die skatte wat in Christus opgesluit is. Dink aan Hom. Leer meer van Hom. Wees totaal deel van Hom. Laat Hy jou lewe beheers. Laat sy plan met die liggaam van Christus, God se organisme vir die bedeling van Genade, gestalte vind in jou lewe. Sò sal die wonder plaasvind dat 'n wankelbare menslike liggaam omvorm sal word en geskik gemaak sal word vir diens binne die liggaam van Christus. Laat al jou strewes op aarde ondergeskik wees aan die volle benutting van God se skatte in Christus Jesus.
Met hierdie groot hoogtepunt kom ons nou eers aan die end van hoofstuk een. Die ware geloofsinhoud is nou op kragtige wyse in hierdie eerste deel van Kolossense behandel. Dit gee vir ons die toerusting en mondering wat ons nodig het om aanvalle van die bose te kan afslaan. Hier dink ons veral an valse leringe en bedrog wat voortdurend poog om die hart van die Christelike geloof geweld aan te doen. Kolossense se boodskap is dat jy ook moet betrokke raak in die stryd om die waarheid van die evangelie en die Woord te verdedig. Maak eers seker dat jy al die boustene van die waarheid ken, soos nou weer in Kol. 1 opgesom. Gaan dan voort na hoofstuk 2 om as apologeet die evangelie te verdedig.
Aktiveer jou privaat boodskap funksie so
Last Post: Oct 18th 2007, 05:49 AM