Die parallelle is opvallend. In die laaste decennia van die negentiende eeu - die sogenaamde "vergulde ouderdom" het Amerika ongelykheid op 'n skaal beleef wat dit nog nooit gesien het nie, die kombinasie van wilde weelde en armoede versmelt.
Amerikaanse industrie gekonsolideer in 'n paar reuse monopolieë, of trusts, onder leiding van "rower baronne" wat genoeg krag gehad het om mededingers uit te dryf. 'N Paar Wall Street-titane soos JP Morgan het die land se finansies beheer.
Hierdie mans het hul groot rykdom gebruik om die stelsel te rig. Hul broers het letterlik geld op die lessenaars van bondige wetgewers gedeponeer, wat die groot regsverteenwoordiger Louis Brandeis gevra het om vertel Amerika is dit 'n keuse: "Ons kan demokrasie hê, of ons kan welvaart in die hande van 'n paar konsentreer, maar ons kan nie albei hê nie."
Ons het vandag 'n soortgelyke keuse.
Toe het Amerika demokrasie gekies. President Theodore Roosevelt, reliëf teen die "malfaktore van groot rykdom, "Het die trusts opgebreek. En hy het die Kongres gedruk om die mees blatante vorme van korrupsie te beëindig.
Sy vyfde neef, FDR, het verder gegaan - sosiale versekering vir bejaardes, werkloses en gestremdes vasgestel; 'n minimum loon en veertig uur werksweek; die reg om te unieër; vergoeding vir werkers beseer op die werk; en streng grense op Wall Street.
Met ander woorde, tussen 1870 en 1900 het die Amerikaanse kapitalisme uit die weg geruim. Tussen 1901 en 1937 (die effektiewe einde van die New Deal) het Amerika die kapitalisme weer op die regte spoor gebring.
Ons is nou in die Tweede Gilded Age, en die Amerikaanse kapitalisme is weer op pad. Dit neem ongeveer drie generasies vir Amerikaners om te vergeet hoe ons stelsel onbewaak verkeerd gaan. En dan om dit reg te stel.
Ongelykheid is nou byna op dieselfde vlak as in die laat negentiende eeu. Die helfte van alle gesinne is armer vandag as wat hulle 'n dekade en 'n half gelede was, die betaling van uitvoerende hoofde en Wall Street-bankiers is in die stratosfeer, en kinder armoede is aan die toeneem.
Intussen word die Amerikaanse bedryf weer eens gekonsolideer - hierdie keer in oligopolieë oorheers deur drie of vier groot spelers. Jy kan dit sien in farmaseutiese, hoë-tegnologie, lugrederye, kos, internetdiens, kommunikasie, gesondheidsversekering en finansies.
Die grootste Wall Street-banke, wat 'n paar jaar gelede die nasie tot verwoesting gebring het, het weer eens groot ekonomiese mag. En groot geld het die Amerikaanse politiek oorgeneem.
Sal ons die kapitalisme weer op die regte spoor plaas, soos ons vroeër gedoen het?
Die skandelike verkiesing van 2016 blyk nie veel hoop te bied nie. Maar toekomstige historici wat terugkyk op die rumoer, kan die begin van 'n ander era van fundamentele hervorming sien.
Vandag se opstand teen die gevestigde orde echo die outrage gemiddelde Amerikaners het gevoel in die laat negentiende eeu toe hulle die Kongres gestoot het om die Sherman Antitrust Act in te stel, en toe die Demokratiese presidensiële kandidaat William Jennings Bryan volgehou het teen groot sake en finansies.
Een honderd-en-twintig jaar later het Bernie Sanders - die onwaarskynlikste presidensiële kandidate - 22-state en 46-persent van die toegewyde afgevaardigdes in die Demokratiese primaries gewen en Hillary Clinton en die Demokratiese Party gedruk om baie van sy voorstelle aan te neem.
Terselfdertyd het Donald Trump - 'n faux populistiese - die diep ontevredenheid van Amerika se wit werkersklas, wat albei partye lank verwaarloos het, ontbloot. Trump het ook nie die sosiale struktuur van Amerika bedreig nie en het die Republikeinse Party amper vernietig.
Hopelik sal sommige van Amerika se huidige elite, soos by die draai van die vorige eeu, tot die gevolgtrekking gekom het dat hulle beter sal doen met 'n kleiner deel van 'n groeiende ekonomie wat deur 'n bloeiende middelklas aangevuur word, in 'n samelewing waarvan die lede die stelsel voel, is basies regverdig, as in een van die sosiale en politieke twis.
Geskiedenis het bewys dat die vroeë generasie hervormers korrek is. Terwyl ander nasies vir kommunisme of fascisme gekies het, het Amerikaners verkies om kapitalisme vir die baie eerder as die min te maak.
As Donald Trump volgende week verkies word, is alle verbintenis af.
Maar as Hillary Clinton die presidensie aanvaar, kan sy 'n ander Teddy of Franklin D. Roosevelt word?
U mag haar te veel van 'n vestigingsfiguur, te naby aan die geldbelange, te versigtig dink. Maar niemand het dramatiese hervorming verwag toe elk van die Roosevelts die leisels geneem het nie. Hulle was ryk patriciërs, in baie opsigte vestigingsyfers. Tog het elkeen tot die geleentheid gekom.
Miskien sal sy ook. Die tydsberekening is reg, en die behoefte is sekerlik so groot soos dit was meer as 'n eeu gelede.
Soos Mark Twain beweer het, het hy gesê: "Die geskiedenis herhaal nie homself nie, maar dit ry dikwels."
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > hervormings > Sal Hillary Clinton Kry Amerika Terug Op Baan?
Die verrassende skakel tussen voorstede na die oorlog ...