J. COLE: 2014 FOREST HILLS DRIVE ALBUMRESENSIE - NUUS
2014 Forest Hills-rylaan
Met sy derde album is die Noord-Carolina rapper J. Cole seker dat hy sy klassieke gemaak het; hy sal jou soveel vertel tydens die kredietrolnota van 15 minute. In sy strewe om heilig te wees, vermy die plaat beide enkellopendes en gaste: dit is 'n gewaagde skuif, en waar dit dryf, sweef dit, maar dit flop heerlik as dit nie gebeur nie.
J. Cole is 'n student van hip-hop, die soort wat na New York verhuis om Jay-Z te bekruip vir 'n geleentheid om vir hom te rap, peper sy lirieke met 'n knik na die grotes en gee 'n verskoning aan Nas toe hy sy grootste single is. kom te papawer voor. Cole is bewus van die struktuur en tempo van goeie rap-albums en is gretig om dit op sy eie musiek toe te pas. Vir sy derde rekord, 2014 Forest Hills Drive, hy kanaliseer die nostalgiese selfmitologie van Jay-Z's Swart album . Die omslag word by sy kinderhuis geskiet soos Eminem op die Marshall Mathers LP . Die snitlys verruil s's vir z's (Wet Dreamz, A Tale of 2 Citiez, Love Yourz) soos 2pac's Alle oë op my . Met 2014 , Cole is seker hy het sy klassieke gemaak; hy sal jou net soveel vertel deur die kredietrol van 15 minute Nota aan die self, wat die vreugdevolle, openhartige Kanye West aap Kollege-uitval nader Laaste oproep. Probleem is dat Cole dit nog nie verdien het nie.
J. Cole is 'n werkagtige MC, 'n goedgunstige populis wat worstel met die belaglikheid van skielike bekendheid. Hy maak gangbare albums met onvergeetlike enkelsnitte. Hy is uitstekend daarin om elke man se verhouding in kort popnuggets te sintetiseer. Hy werk goed met gaste; sy samewerking met Drake, Missy Elliott en TLC is hoogtepunte in sy groeiende hoeveelheid werk, en hy kom so goed oor die weg met Kendrick Lamar dat die duo na bewering saam 'n EP saam met hulle opgeneem het. In sy strewe om Cole te kanoniseer, 2014 Forest Hills-rylaan vermy beide enkellopendes en gaste. Dit is 'n blok Cole-raps en Cole-hakies word meestal oor Cole-slae bedien. Vet beweging, en waar dit dryf, sweef dit, maar dit flop heerlik as dit nie gebeur nie.
Die lagwekkende woordspel mislukking van albums uit die verlede (My geld soos 'n senior, kyk hoe dit gegradueer is, Cole word opgewarm soos die oorblywende lasagne) is gelukkig afwesig, maar Cole is nog nie skerp genoeg van 'n storieverteller om 'n volledige album op sy eie te dra nie . Wet Dreamz vertel van sy eerste keer dat hy seksueel in helder besonderhede gehad het, van 'n leuen tot 'n meisie oor sy bekwaamheid tot die kyk na porno vir wenke tot die uitvind dat die meisie ook lieg. Dit is relatabel, maar skaars die soort storie wat u meer as een keer wil hoor. Geen rolmodel gee 'n vermoede aan dat 'n aansluiting 'n goudgrawer is in 'n tirade oor swart vroue wat nie respekvolle openbare figure het nie, wat grofweg daarop dui dat sy vlak is, maar die poes diep. (Ten spyte van die verligting van Cole is hy 'n perfekte brute vrou, en No Role Modelz is 'n stilswyende erkenning.) 2014 Forest Hills-rylaan speel dikwels op 'n diepte wat dit nooit lewer nie.
Nogtans werk 'n hele uur aan 'n rapper wat die beste werk in kort sarsies, beter hier as wat iemand sou kon verwag. 03 'Adolessensie laat die klassieke verhaal van lappies-na-rykdom van buite af raak terwyl Cole begin dink aan hoe moeilik hy dit grootgeword het, net om 'n tjek van 'n vriend te kry wie se toekoms nie die helfte so helder is nie. G.O.M.D., Fire Squad en A Tale of 2 Citiez flits almal Cole se tegniese uitnemendheid, terwyl Intro, Apparently, en St. Tropez deur sy wrede sangstem stem. Die produksie hier is nooit minder as heerlik nie; Cole se eie slae voer coyly verwysende monsters deur melkagtige instrumentale versierings. Wet Dreamz is 'n vaardige impeach die president-flip, en St. Tropez stel Mobb Deep's Give Up the Goods (Just Step) voor as sedige, orkestrale R&B.
2014 Forest Hills-rylaan is Cole besig om homself in die panteon van rap-grotes te plant, 'n sarsie na die piek van Kendrick Lamar se Control-vers. Hy kom egter meer as net 'n bietjie voor homself en beweer dat hy op 28 Januarie beter is as Slick Rick, LL Cool J, Rakim en Big Daddy Kane. Kane en Rakim se strome was strenger, LL se swaai is onnavolgbaar en Rick se verhale styg met 'n doel wat niks in J. Cole se kanon kan skep nie. Hierdie self-verheerlikende kompetisie is 'n slegte blik op 'n man wat verdien om aan te hou praat met die stryd van die gewone man, en hierdie liedjies werk die beste as hulle nie besig is om jou te vertel hoe goed hulle dink hulle is nie. 2014 Forest Hills-rylaan is 'n ordentlike album wat homself as wonderlik verkoop. Dit wikkel homself in die klere van 'n klassieke, maar jy kan sien dat die kleredrag af is.