Sonder die kerk was daar geen kuns nie. Of in elk geval nie soos ons dit vandag ken nie. Dit was die kerk wat skilders en komponiste in diens geneem, hulle betaal en talle opdragte gegee het. Hulle moes die kerk se boodskap vir gewone mense ‘hoorbaar’ en ‘sigbaar’ maak.
Mozart se eie lewe was egter anders. Min oomblikke van lig, maar baie donkerte. Hy het in armoede gesterf, is by die armes begrawe en tot vandag toe is sy graf onbekend. En tog troos sy musiek nou nog. So is die Adagio van sy heellaaste voltooide werk, die Klarinetkonsert in A, K 622, so aangrypend dat ‘n mens skaars daaroor kan praat. Dié weemoedige klanke van die klarinet roer ‘n mens so diep dat jy niks kan sê nie en net iets van wat Barth gesê het, voel. Mozart het die onaf-kant van die lewe geproe, maar aan die einde het hy ons musiek ‘gegee’ wat ons kan help om anderkant die ellende van die lewe en die dood te kyk (Barth 1986:25-41).
Teologie kan dus moeilik sonder die kuns oor God, mens en wêreld praat. Kuns help ons waar ons greep tekort skiet. Kuns gee ons die woorde, die perspektiewe en die insigte wat ons nie andersins sou gehad het nie. Kuns vra ook egter iets van ons: ‘n lewenslange houding van oorgawe aan die grootsheid daarvan en wat dit vir ons wil sê.