New York se Pulino's sluit, Franse restaurant trek in - Nuwe resepte
New York se Pulino's sluit, Franse restaurant trek in
Die pizzeria van Keith McNally sal sluit om plek te maak vir 'n nuwe restaurant
Pulino's het 'n uitstekende hoek op The Bowery en Houston.
Pulino's, die pizzeria van Keith McNally wat in Maart 2010 met groot fanfare geopen is, maar dit nie regtig kon regkry nie, sal teen die einde van die jaar sluit om plek te maak vir McNally se volgende projek, 'n Franse restaurant wat Cherche Midi heet, Eet rapporteer.
"Deur niemand se skuld nie, maar my eie Pulino's het nie heeltemal gewerk nie, en ek het besluit om dit radikaal te verander," het McNally, wat ook die brein agter die legendariese is Balthazar en Minetta Tavern, het die webwerf gesê. In 33 jaar moes ek nog nooit 'n restaurant sluit nie. Dus aan die positiewe kant sal ek uiteindelik die eerste ding wees. "
Pulino's sluit onmiddellik na die nuwe jaar vir 'uitgebreide aanpassings', en as dit weer oopgaan, sal dit volgens McNally die naam Cherche Midi, 'n 'klein Franse restaurant' hê. Hy het die huidige uitvoerende sjef van Balthazar, Shane McBride, aangestel om die rol in die nuwe restaurant te beklee, en die hoof -sous -sjef van Minetta, Daniel Parilla, sal as chef de cuisine aan boord kom.
Sjef Nate Appleman was die oorspronklike sjef van die restaurant, maar hy het sewe maande later vertrek om 'n pos te neem om resepte vir Chipotle te ontwikkel.
Franse drankies en drankies
Of dit nou 'n viering is of net 'n informele maaltyd, goeie kaas en wyn pas bymekaar soos jong liefhebbers wat hand aan hand langs die Seine loop. Dit wil sê dat hulle goed saamgaan. Frankryk is bekend vir sy kos en hellip
Charles Masson bring die Art of Tableside -diens by Majorelle terug
Die legendariese restaurateur wat voorheen by La Grenouille sy nuwe restaurant in New York in The Lowell Hotel geopen het.
Op hierdie dag word baie geregte in die kombuis klaargemaak, en kelners word verplaas om van punt A na punt B te gaan. as hoofbestuurder by La Grenouille in New York City.
"Ons is hier ou skool, en hy gaan voort. "Ons doen tafel, en dit is nogal opwindend. "
"her " is sy nuwe projek, wat Woensdag van hierdie week geopen is: Majorelle, sy Franse eetplek in The Lowell Hotel in New York City, Upper East Side. Dit is sy langverwagte terugkeer na die restauranttoneel, wat Masson meen dat dit 'n bietjie meer floreer.
By Majorelle word die baba au rhum gevul voor eters, hele hoenders wat aan die tafel gesny is. Alhoewel dit nie 'n flair is vir lekker eet nie, is dit eerder om die optimale temperatuur en aanbieding vir die aandete te handhaaf. Soos u kan sien, is alles omtrent diens noukeurig, die aanvanklike opbrengs van kandidate aan die voorkant van die huis het op 45 ingelui en nou is dit tot die kern van 16 in die eetkamer. Geen detail word aan die toeval oorgelaat nie.
Die konstruksie het 'n rukkie gelede begin, en die inspirasie nog langer, ", sê Masson.
New York gaan terug in die tyd met die herlewing van handgemaakte advertensies. Sien foto's
Justin Odaffer, wat onder die brandende son van 'n hittegolf werk, sit die afronding van 'n Ray-Ban-advertensie wat hy etlike dae op die fasade van 'n East Village-gebou in die middestad van Manhattan geskilder het.
Die afgelope sewe jaar het Odaffer - wat 'n graad in beeldende kunste het - advertensies op mure in New York, Los Angeles en Chicago geskilder vir Colossal Media, wat uit die niet gestyg het om die leier in geverfde advertensies te word.
"Basies het ons 'n herlewing geskep," sê Odaffer. Sonder die onderneming vir wie hy werk, glo hy dat geverfde advertensies 'aan 'n baie dun draad' sou hang. Maar die oprigting van die onderneming in 2004 was 'n sprong van geloof, erken Paul Lindahl, medestigter van Colossal, wat in Brooklyn se hipster-hub in Williamsburg gevestig is.
Liam Williams, 'n skilder van Colossal Media, skilder 'n advertensie aan die kant van die kantoorgebou van Colossal Media (AFP)
'Tegnologie was besig om oor te neem en daar was toe eintlik geen behoefte aan handverf nie. Niemand het omgegee nie, "sê Lindahl, afkomstig uit 'n gesin van Hongaarse immigrante. "Dit was duur. Dit was stadig, "gee hy toe. 'Ek het op daardie stadium nie geweet of daar 'n toekoms in is nie. Ek het net geweet dat ek daarvan hou. "
Dertien jaar later het sy onderneming 70 werknemers, skilder 450 tot 500 muurskilderye per jaar in groot Amerikaanse stede en verwag hy 'n verkoop van $ 24 miljoen in 2017.
Alhoewel geverfde advertensies langer neem en meer kos, bied dit adverteerders 'n unieke geleentheid om hulself te onderskei. As jy skilders in aksie sien, kan dit gons op straathoeke.
'Mense is verbaas', sê Odaffer. 'Daarom het hierdie onderneming so goed gevaar. Dit is omdat mense eintlik na die proses kan kyk. "
Voetgangers loop verby 'n handgeverfde advertensie vir Delta Airlines op 'n boumuur in New York. (AFP)
Die gedruis gaan oor op sosiale media, aangevuur deur foto's en video's wat die sigbaarheid en advertensies van die handelsmerk verbeter, sê Lindahl.
'Dit bring waarde by wat ons doen. Wat ons onderweg besef het, is ja, hierdie ding neem langer as 'n digitale advertensie of drukadvertensie, maar dit is deel van die voordeel. Dis uitvoerende kuns. Mense stop en hulle wonder en hulle is geïnteresseerd. "
Will Krieg, 'n vakleerling by Colossal Media, organiseer verf by die kantoorgebou van Colossal Media. (AFP)
Chris Cockerill, hoofbestuurder van die New Yorkse kantoor vir Lamar Advertising, een van die grootste buitelugreklame -ondernemings ter wêreld, stem saam - selfs al is die groei steeds 'n fraksie van die totale mark.
'Ons sien meer in die stad. Dit is 'n unieke produk waarna adverteerders nou vra. In die verlede was dit 'n bietjie moeiliker om te verkoop, 'sê hy. Lamar werk nie met Colossal nie.
Liam Williams, 'n skilder van Colossal Media, skilder 'n advertensie. (AFP)
Lindahl skryf die groei toe aan verskeie faktore-geluk, tydsberekening, die 'doen-in-jouself'-neiging en die blywende gewildheid van straatkuns.
Colossal beveilig sy eie mure en vaste eiendom, wat beteken dat dit 'n pakket aan adverteerders met ruimte en die geverfde advertensie kan verkoop sonder om van 'n ander advertensiemaatskappy afhanklik te wees.
Maar is kommersiële advertensies werklik kuns? Odaffer sê beslis.
'Dit is nog steeds dieselfde proses as ander straatkuns,' het hy gesê en bygevoeg dat baie van die skilders in 'n vorm van straatkuns begin het. 'Ek sien niks verkeerd daarmee nie', sê graffiti -kunstenaar BG 183, lid van die oudste graffiti -kollektief in New York wat nog steeds aktief is, Tats Cru.
'N Gucci -advertensie word op die muur van 'n gebou in Manhattan vertoon. (AFP)
"Die kwaliteit van die skildery het baie verbeter," sê Cockerill. 'Dit val beter uit as in die verlede. Dit laat hulle (adverteerders) voel asof dit meer 'n hip-advertensie is. "
Burgemeester van Nice vlieg in 'n slag na die Franse politiek: skandaal: hy word daarvan beskuldig dat hy geld bespaar en terugslae aanvaar het as korrupsie 'n warm nasionale onderwerp is.
Oorloë is geveg, regerings het geval en nuwe republieke is gevorm in die res van Frankryk.
Maar byna voortdurend vir 60 jaar lank, ongestoord en ongestoord deur hierdie gebeurtenisse van buite, het die Medecin -familie beheer oor Nice, die Franse toeriste -mekka en die hoofstad aan die Cote d'Azur.
Vader Jean (The King) Medecin het 35 jaar as burgemeester gedien. Die aantreklike seun Jacques Medecin het oorgeneem waar sy pa opgehou het, en 25 jaar lank aan die stuur van die vyfde grootste stad in Frankryk (340 000 inwoners) aangegaan, sonder om ooit 'n ernstige uitdaging by die stembus te staan.
Die enigste onderbreking kom na die Tweede Wêreldoorlog, toe Jean Medecin twee jaar uit die openbare amp verban is weens sy deelname aan die samewerkende Vichy -regering.
Dit was, in Franse terme, 'n dinastie wat genoeg was om die Kennedys van Massachusetts en die Daleys van Chicago te kan meeding. Nice was byna die helfte van die tyd in Medecin se hande, aangesien dit 'n permanente deel van Frankryk was, nadat hy in 1860 deur die koning van Sardinië aan Napoleon III oorgedra is.
Onderweg het die Medecin -stam 'n politieke masjien gebou wat die suidoostelike hoek van Frankryk beheer en genoeg stemme kon lewer om die uitslag van noue Franse presidentsverkiesings te verander.
Benewens die burgemeester van Nice, was Jacques Medecin ook president van die streeksraad vir die departement of staat van die Maritieme Alpe, en al nege die verteenwoordigers van die streek in die Nasionale Vergadering was Medecin -lojaliste. Die burgemeester het nasionale politieke invloed gehad.
Daarom dat die wêreld van die Franse politiek verstom was toe Jacques Medecin skielik saamgepak en onlangs uit die land gevlug het en hom in 'n selfopgelegde ballingskap in 'n oord in Uruguay gevestig het. Die daaropvolgende aandag bied 'n seldsame blik op die okkulte werking van die Franse politiek in die algemeen, nie net in die vesting van Medecin in die maritieme Alpe nie.
In Nice was die inwoners so gewoond daaraan om 'n Medecin by die stadsaal te sien dat hulle nie heeltemal weet hoe hulle moet reageer nie.
'Hy is my god. Ek aanbid hom. Ons is hom alles verskuldig, "het 'n wanhoopse Alex Ricci, eienaar van 'n gewilde Italiaanse restaurant, oorkant die Palais de Justice, in die ou, okerkleurige ou stad Nice, gesê.
Jean Oltra, 'n bedrywige politieke bedrywer wat beskou word as die regterhand van die burgemeester in die stadsaal, het twee polshorlosies begin dra, die een was op die tyd van Nice, die ander vier uur tevore, na die plaaslike tyd in Punta de Este, Uruguay, waar Medecin opgestel het. kamp op. Vir Oltra en ander hier werk Nice nog steeds twee keer-Franse tyd en Medecin-tyd.
Teorieë verskil oor wat Jacques Medecin verjaag het van sy sonnige bastion op die Baai van Engele.
Oltra bied een aan: 'Jacques Medecin is 'n vegter, maar hy was stukkend, verpletter deur die teistering wat hy opgedoen het. Sommige mense maak hulself dood in soortgelyke omstandighede. Jacques Medecin is nie een van hulle nie. Hy het gegaan."
Die burgemeester skuld wel miljoene dollars aan terugbelasting, die gevolg van 'n ondersoek na die belastingafdeling wat sy besittings na Beverly Hills, Panama en die Karibiese Eilande herlei het. Die belastingrekening het Medecin (62) en sy Amerikaanse vrou, Ilene Graham Medecin (42), genoop om hul pragtige villa op die heuwel in Nice prys te gee, kompleet met sy eie ondergrondse skietbaan.
Die Franse belastingowerheid is deur 'n voormalige sakevennoot in Kalifornië, Claudette Pezanas, ingelig oor sommige van Medecin se buitelandse besittings. Sy was kwaad omdat Medecin haar nie $ 10 000 betaal het wat sy beweer het dat sy verskuldig was vir haar rol in die suksesvolle Medecin-ondernemings om 'n busstop-videostelsel en draagbare toilette aan die stad Los Angeles te verkoop nie. Dus, Pezanas het 'n laat-nag Franse televisieprogram gevolg en vrae beantwoord oor haar omgang met die burgemeester van Nice.
Na haar verskyning in die televisieprogram "Droit de Reponse" in 1985, beweer Pezanas dat sy en haar gesin talle doodsdreigemente ontvang het. Drie jaar later is sy dood aangetref in die Jacuzzi van haar huis in Palm Springs, 'n skynbare verdrinkingslagoffer, maar onwaarskynlik dat sy steeds haarkrulle en juweliersware dra.
Palm Springs -speurder Mark Harvey het in sy polisieverslag opgemerk: "... Hierdie agentskap kan nie vasstel of die verdrinkingsdood van die slagoffer 'n moord of 'n toevallige dood was nie."
In die tyd dat Medecin Frankryk verlaat het, skynbaar op 'n amptelike reis na Japan, ondersoek 'n spesiale landdros in Grenoble die aanklagte dat hy tientalle miljoene frank in openbare fondse gebruik het deur twyfelagtige skemas soos 'n multi-kontinentale "talentjag" vir sangers vir die Nice Opera.
In Oktober het die landdros, die ekwivalent van 'n federale aanklaer in die Verenigde State, 'n lasbrief vir Medecin se arrestasie uitgereik op aanklagte van "fiskale wanbestuur."
Onder ander aanklagte word Medecin daarvan beskuldig dat hy terugslae van groot, deur die regering gefinansierde bouprojekte in die streek aanvaar het, insluitend die nuwe operagebou en 'n kongresentrum hier, asook geld van 'n paar dosyn kwasi-openbare 'munisipale verenigings' wat ontvang is openbare befondsing.
In die miskien die mees verleentlike episode in hierdie rigting, soek die landdros na 4,6 miljoen frank (ongeveer $ 900 000) wat toegewys is om die munisipale skuld in Nice te herstruktureer.
Die geld is teruggevoer na 'n rekening van 'n vrouevriend van die burgemeester, Elisabeth Arnulf, waar rekords toon dat dit onttrek is kort voor die ondersoekers daar aangekom het. Op 'n vraag oor die geld wat verdwyn, het Arnulf gesê dat sy dit aan 'n kêrel in New York geleen het, maar sy naam vergeet.
Medecin, 'n lid van die gematigde regse politieke party vir die Republiek, het dit ook reggekry om die hoofstroom Franse politieke leiers bang te maak deur sy onlangse flirt met die uiterste regse party van die National Front van Jean-Marie Le Pen.
As gevolg van sy groot gemeenskap van pieds noirs, meestal konserwatiewe voormalige Franse koloniste uit Algerië, en 'n ewe konserwatiewe pensioenarisgemeenskap, was die streek Nice reeds 'n vesting vir die Nasionale Front. Die teenstanders van Le Pen was bang dat 'n alliansie met Medecin die regse party sy eerste meerderheid in 'n streeksregering kan gee.
Om hierdie vrees aan te wakker, het Medecin vroeër vanjaar aangekondig dat hy saamstem met 99% van die idees wat die Nasionale Front ondersteun, wat 'n sterk anti-Arabiese, anti-immigrante platform het en beskuldig word van antisemitisme.
Nadat Le Pen deur burgemeesters van regoor Frankryk afgekeur is in sy poging om verlede jaar 'n plek te vind vir die jaarlikse byeenkoms van die National Front, het Medecin nie net Nice aangebied nie, maar ook 'n onthaal vir Le Pen aangebied.
Die abrupte vertrek van Medecin uit sy tuisdorp het sy breë politieke masjien laat ontbloot in 'n tyd waarin korrupsie in die Franse politiek 'n warm onderwerp is, en nie net aan die Middellandse See nie.
In sy omstrede nuwe boek, "Onmoontlike ondersoek," beweer die ontevrede polisie-inspekteur Antoine Gaudino dat dieselfde soort korrupsie as wat Medecin beoefen het-die aanvaarding van onwettige terugslae uit regeringskontrakte en die herhaling van fondse deur verenigings wat deur die regering gefinansier word-deurdring die hele Franse politieke stelsel, tot by die Elysee -paleis, die kantoor van president Francois Mitterrand.
Gaudino beweer dat hy uit sy pos as inspekteur van finansies in Marseille geskors is nadat hy 'n skema van valse fakture op regeringskontrakte ontdek het wat geld na baie vooraanstaande politici van die Sosialistiese Party in die suide van Frankryk gestuur het. Een van die mans wat in die Gaudino -ondersoek genoem is, was 'n voormalige penningmeester van die Mitterrand -veldtog, Henri Nallet.
Nallet is onlangs aangewys as minister van justisie, die regeringsposisie wat toesig hou oor die howe.
Anders as die Verenigde State, wat streng rekeningkunde vir politieke finansiering vereis en ondersoekinstansies die mag gee om partye se rekords te eis, het Franse politieke finansiering tradisioneel in die duister plaasgevind, buite openbare ondersoek.
In Januarie het die Franse Nasionale Vergadering 'n wet aanvaar wat probeer om die probleem reg te stel deur meer openbare bekendmaking van politieke bydraes te vereis en openbare geld toe te ken om veldtogte te finansier. Die Franse kiesstelsel werk egter al dekades lank in 'n toestand van semi -amptelike korrupsie. Politieke partye het geld nodig gehad. Die mees algemene manier om dit te verhoog, was deur terugslae, dikwels in die vorm van buitensporige konsultantgeld, op regeringskontrakte.
Volgens Gaudino word dieselfde misdade wat Medecin daarvan beskuldig word, ook deur die meeste van die belangrikste Franse politieke partye, insluitend die regerende Sosialistiese Party, beoefen. Hy teoretiseer dat die enigste rede waarom Medecin vir spesiale aandag gekies is, was dat hy met sy potensiële alliansie met die Nasionale Front 'n politieke bedreiging vir die ander partye ingehou het.
'Korrupsie bestaan ​​oral', het Gaudino in 'n telefoniese onderhoud gesê, 'maar die howe is nie altyd gemagtig om dit te ondersoek nie. Vandag is die Sosialistiese Party aan die bewind, en 'n mens ontdek dat die grootste skandale in die opposisie voorkom. Op die oomblik is die howe agter Medecin aan. Maar hulle kon net sowel die ander agtervolg. Dieselfde (munisipale) verenigings wat Monsieur Medecin omring, kan ook gevind word rondom die Sosialistiese Party in die (Marseille) saak wat ek ondersoek het. "
Vanaf sy terugtog in Punta del Este sing Jacques Medecin 'n soortgelyke deuntjie en beweer dat hy die slagoffer is van 'n 'sosialistiese komplot' teen hom.
Intussen, in Nice, wag mense op sy terugkeer.
'Ek kan nie vir u sê wanneer hy terugkom nie,' sê Jean Oltra. 'Nie môre nie, maar miskien na 'n jaar of twee. Maar hy sal terugkom. Lekker is sy lewe, sy siel, sy gesin. . . . "
Anthony Falco het Roberta verlaat. Nou is hy 'n 'Internasionale pizzakonsultant'
"Welkom by die pizza kerker," Anthony Falco, terwyl hy my met beton trappe na die kombuis van Bocce lei, 'n nuwe pizza-slingerrestaurant in die middel van die Union Square Greenmarket in New York.
Falco, wat jy dalk ken as die man wat Roberta's op die kaart geplaas het, het 'n paar jaar gelede die legendariese Brooklyn -instansie verlaat en nou doen hy wat hy die beste doen: help restaurateurs om die ideale pizza vir hul konsep te ontwikkel en gaan dan aan met sy werk. is voltooi. Hy is 'n internasionale pizza-konsultant, en neem die vaardigheid, kennis en konneksies wat hy in 'n dekade van pizza-bereiding opgedoen het, en deel dit met almal wat in die pizza-onderneming wil gaan. Sedert Falco aan die einde van 2015 begin konsulteer het, is hy tientalle kliënte aangestel vir ses konsepte regoor die wêreld, van Braz Elettrica in Sao Pãolo tot die Algemene Vergadering in Toronto, en hy het ten minste nog ses aan die gang. Maar die droom is nie die besit van 'n restaurant wat sy naam dra nie. 'Dit is 'n nagmerrie vir my. Ek wil nooit weer 'n 100 % enigste sjef en eienaar van enigiets wees nie, 'sê Falco. 'Ek wil graag stukke weggee aan mense van wie ek hou.'
Strek die deeg uit voordat dit in die oond kom
En vir Bocce beteken dit dat u die navorsing saam met u lewensmaat Jason Leeds (navorsing = eet by Pizzeria Beddia in Philadelphia) doen, 'n pizzastyl skep ('Amerikaans', wat die grens tussen 'n pittige pizza en opvoubare New York-styl oorskry), ontwikkel resepte, opleidingspersoneel en alles fynmaak tydens klein vriende-en-familie-geleenthede soos vandag. Boonop het Bocce 'n lugagtige, binnehofagtige gevoel, meer vensters as mure (en Griekse kolomme-dit is binne 'n groot klipmonument aan die noordelike punt van die park) onder in die kombuis, dit voel meer en meer soos 'n vogtige openbare swem swembad. Die onophoudelike ontploffing van die oonde klop soos die Augustus -son en drie koslopers staan ​​by die ingang, hande agter hul rug soos lewensredders. Pizza lewensredders.
Linton Hopkins sluit Restaurant Eugene, verhuis Holeman en Finch
Die wenner van die James Beard -toekenning, Linton Hopkins, bring 'n paar groot veranderinge aan in sy portefeulje gewilde restaurante in Atlanta.
Die sjef en restaurateur, wat die restaurantgroep Hopkins & Co saam met sy vrou, Gina, besit, het eers aan Atlanta Magazine gesê dat hy van plan is om sy baanbrekende Atlanta -restaurant Restaurant Eugene volgende maand te sluit. Restaurant Eugene, geleë op Peachtree Road 2277, het in 2004 geopen as 'n uitstekende restaurant met 'n klein a la carte-spyskaart wat seisoenaal wissel, sowel as 'n proe-spyskaart. Hopkins het gesê dat die restaurant se laaste diensdag op 18 of 25 Augustus sal wees.
Hopkins sal van die restaurant 'n meer informele a la carte -konsep genaamd Eugene en Elizabeth maak, vernoem na sy grootouers wat na 'n opknapping in Oktober geopen sou word.
"Ek wil die pretensie van uitnemendheid verwyder," het Hopkins aan die AJC gesê oor die oorskakeling van 'n proe-spyskaart na 'n minder formele konsep, slegs a la carte. 'Ek eet nie meer proe -spyskaarte nie,' het hy gesê.
Die spyskaart bevat permanente toebehore, insluitend sop, slaaie en voorgeregte, insluitend rooibroodjie en vrye hoender met bokkaas. Die groentetafel uit Restaurant Eugene se spyskaart sal ook verskyn.
'Ons gaan nog steeds hierdie wonderlike bestanddele uit die boonste rakke gebruik,' het hy gesê, maar die doel is om 'dit elke dag goed te laat kook'.
Die drankprogram bevat 'n toeganklike wynlys, plaaslike bier en seisoenale cocktails.
Die restaurant is elke aand oop vir aandete en sal waarskynlik naweekbrunch bedien.
'Daar sal mense wees wat hartseer is oor wat ons doen, maar hopelik sal hulle dit geniet wat ons volgende doen,' het Hopkins gesê.
Benewens die restaurant Eugene -skakelaar, verhuis Hopkins volgende jaar sy meerjarige gunsteling Holeman & Finch na Colony Square. Die restaurant, wat 'n vleis-swaar spyskaart met 'n gewilde kaasburger bedien, is tans langs Restaurant Eugene geleë.
Die Colony Square -ligging sal die huidige voetspoor van die restaurant amper verdubbel. Die ruimte het 'n patio, en met die groter grootte kan Holeman & Finch middagete, aandete, koffie, gebak en selfs naweekbrunch bedien.
Krediet: met vergunning van Atlanta Eats
Holeman & Finch sal tot in die lente van 2020 op sy huidige plek bly werk. Hopkins verwag om dit in Mei of Junie weer in sy Colony Square -huis te begin.
Hopkins sal die huidige Holeman & Finch -ruimte omskep in 'n konsep wat nog bepaal moet word, hoewel Hopkins bevestig het dat dit nie 'n herhaling van sy burger- of hoenderbegrippe sal wees nie. Hy besit ook 'n H&F Burger -lokasie op Ponce City Market en in SunTrust Park, asook Hop's Chicken by Ponce City Market.
Hopkins het gesê dat hy wil hê dat Holeman & Finch 'n gesinsvriendelike plek moet wees wat die buurt bedien, en dit is geskik vir aflewering.
Hopkins se seun, Linton, wat tans by die Culinary Institute of America in New York City ingeskryf het, sal help met die projek. 'Hy het al in die restaurante gewerk,' het Hopkins gesê. 'Ons gaan staatmaak op sy krag om dit te kan regkry.'
New York se Pulino's sluit, Franse restaurant wat intrek - resepte
Vir 30 jaar kweek David en Karen Waltuck 'n unieke nis in die
Restaurantwêreld in New York: Kantarelle. Geopen in 1979 in SoHo, voordat hy na sy
'n wonderlike ligging in TriBeCa, die restaurant was die pionier in die middestad.
Met die hulp van die ontwerper en kunswerker, Bill Katz, was die Waltucks baie goed
geëerd om die kuns van vriende en legendes op die voorblad van hul seisoenale spyskaarte te vertoon.
Die versameling word hier in sy geheel aangebied, met die volledige rooster van uitstaande
bydraende kunstenaars, fotograwe, musikante en skrywers uit die eerste spyskaart deur
Marisol, na 'n onlangse uitgawe deur Chuck Close.
'N Nuwe spyskaartomslag is ongeveer elke ses maande geskep. Byna al die beelde is gemaak
spesifiek vir die spyskaarte, hoewel 'n paar reeds bestaan ​​en aangepas is vir die
Kantarelle spyskaart. Daarbenewens is sommige van die beelde gemaak vir spesiale geleenthede vir een aand,
soos jaarlikse voordele vir die Bill T. Jones en Arnie Zane Dance Company.
Die meeste spyskaarte is gedruk deur offset litografie by American Menu Printing,
'n klein drukwinkel in Manhattan. Ongeveer 800 eksemplare is destyds gedruk toe die nuwe spyskaart verskyn het
kunswerke verskyn. Minder as 50 eksemplare is vir die Kantarell -argiewe gestoor.
Die spyskaarte vir spesiale geleenthede is gedruk deur 'n syskerm by Universal Limited Art Editions (ULAE).
Minder as 100 voorblaaie is vir elke geleentheid gedruk.
Christie & rsquos Fine Art Auctions het die versameling in 2009 beoordeel om 'n waarde vir die
geskenk van 'n volledige stel spyskaarte aan die New York Public Library's Print Collection.
1. Hoe om steak op die rooster te kook
Ons wen en val in die vurige debat tussen houtskool teen gasbraaiers hier in en ons het dit deeglik behandel. Maar vir seker kan daar heerlik gebraai word met houtskool of gas.
Ons het ook bespreek hoe om die beste steak vir braai te kies. Die goeie nuus is dat die perfekte steak nie die duurste hoef te wees nie. As u nie 'n deel van u braai -plan is nie, oorweeg dit dan om 'n minder lenderse lendentjie, hanger, flanksteak en rompsteaks.
Kies snitte wat minstens 1 duim dik is. As die steak te dun is, word die binnekant goed gaargemaak voordat die buitekant die begeerlike kors kan ontwikkel. As u kan, kies steaks met ewe dikte, sodat hulle terselfdertyd gedoen kan word. Dit neem ook langer om vleis naby die been te kook.
Marinades en vryf. Die ideale steak marinade kombineer suur, vet en geurmiddels. Die suur skep 'n pittige smaak en maak die vleis sag, die vet voeg geur toe, verseël sappe, help dat die vleis nie aan die rooster vasklou nie, en bevorder karamelisering en die geurmiddels voltooi die geurprofiel. Hier is 'n uiteensetting van The Best Steak Marinade in Existence.
Vryf is 'n ander manier om te gaan. Hierdie eenvoudige geurmiddelmengsels gee opwindende geure aan gegrilde steaks. Die beste vryf versterk die natuurlike rokerige geure van die geroosterde vleis sonder om dit te oorweldig. Voeg 'n bietjie olie, asyn of ander vloeistof by die mengsel, en dit is nat. Laat gevryfde vleis van 30 minute tot oornag staan. Noudat u u vleis voorberei het, leer stap-vir-stap hoe om 'n steak op die rooster te kook:
Waarom gedra Franse kinders hulle beter?
Franse ouers het kinders beter gedra omdat hulle eers na hulleself kyk. Die meeste babas word eers geborsvoed, maar as die ma gebarste tepels of enige ander probleem het, word sy aangemoedig om na die bottel te gaan. Babas hou ouers natuurlik die eerste twee of drie maande wakker, maar dan stop borsvoeding gewoonlik. Van twee tot drie maande word verwag dat babas deur die nag alleen in die donker slaap. Ouers laat hulle langer en langer huil, wat babas leer om hulself te troos en ook dat hulle individue is.
Dit is net die begin van die grootmaak van Franse kinders, wat geduldig aan die tafel sit en wag vir hul kos omdat hulle 'n streng maaltye volg sonder om tussendeur te eet. Hulle leer van die begin af oor vertraagde bevrediging.
Franse ouers dissiplineer of straf hulle nooit op 'n liefdevolle manier nie, maar laat kinders ook weet dat hulle nie die middelpunt van hul ouers se heelal is nie. Kinders weet dat 'n vaste "nee" nee beteken. Amerikaans gebore Pamela Druckerman, skrywer van Franse kinders gooi nie kos nie, moes geleer word om 'n vaste "nee" te sê deur 'n Franse vriend op die speelgrond, wat meegedeel het dat dit met oortuiging die belangrikste is. Tot haar verbasing, na verskeie probeerslae, het dit gewerk.
Saans moet die ouers tyd saam deurbring, so as die jonger kinders om 19:00 nie in die bed is nie, neem die ouer kinders hulle rustig in beslag en versteur nie die "volwasse tyd" nie. "Die Franse neem aan dat selfs goeie ouers nie die voortdurende diens van hul kinders is nie, en dat dit nie nodig is om skuldig te voel nie," sê sy.
Vergelyk dit nou met Ierse kinders, wat hul ouers in sommige gevalle jare lank slapelose nagte gee en selfs die ouerbed deel. 'N Ierse kind wat geduldig sit en wag op 'n maaltyd en met 'n mes en vurk eet? Om voor die TV te peusel en met vingers te eet, is meer soos dit.
In die aande in Ierse huise heers kinders op die spel. Ons oormaat, hiperouer, helikopter-ouer, sit ons rakke vol bababoeke en verander ons huise in 'n meedoënlose kindergarchie.
Vaste grense en vrye tyd
Die Franse middelklas, wat hul kinders vaste grense gee, maar ook baie ontspanne vrye tyd het om hulself te wees sonder ouerlike ingryping, het dit reggekry, sê Druckerman. Druckerman se boek is in 24 tale vertaal, en sy skryf gereeld vir die New York Times.
Terwyl Ierse mammies hulself opoffer, geniet Franse moeders ses dae in die hospitaal na die geboorte met 'n fynproewersmenu, insluitend wyn, en kry hul maag gratis by die nasionale gesondheidsdiens, sowel as fisioterapie om hulself 'daaronder' te verskerp om beter te geniet seks tydens die ouerlike alleen-tyd.
Franse ouers het gratis dagsorg, en tydens die skool kry kinders tydens die ete gesonde maaltye. Kinders kry drie maaltye per dag en 'n klein maaltyd om 16:00.
As Druckerman Amerikaanse vriende by haar in Parys besoek, sien sy dat haar vriende hul kinders laat eet as hulle honger is. Druckerman se kinders word vertel dat hulle op so 'n tyd 'n maaltyd gaan eet, en dat dit die beste is om honger te wees om dit te geniet. Sy het selfs een van haar tweelingseuns laat vra vir meer spinasie.
Vergelyk dit met 'n Ierse gesin. Ongegroeide toebroodjies in die speelgrond vir middagete, en as die gesin uiteet, hardloop die kinders in die restaurant rond, kruip onder tafels weg, maak soutskudders en suikerpakkies leeg, steur ander eetgaste en huil dat hulle die kos haat, of anders is hulle eet dit met hul vingers en versprei dit oor die plek.
Druckerman se eureka -oomblik kom toe sy en haar Britse man, Simon Kuper, 'n rubriekskrywer by die Financial Times, was op vakansie 'n paar uur van Parys saam met hul 18 maande oue dogter, Bean, voordat die tweeling saamgekom het. In teenstelling met Franse kinders, was hul dogter so kieskeurig en woelig dat hulle moes vra dat die kos onmiddellik kom, en dan moes die een ouer die dogter na die strand bring terwyl die ander eet en omgekeerd. Dit was ver van die ontspanne Franse eetervaring. Hulle gooi wenke rond om verskoning te vra vir die geskeurde servette en gegooi calamari.
Alhoewel Druckerman dit moeilik gevind het om goeie Franse vriendinne te maak (dit is altyd die formele "vous"Sê"tu'' N internasionale voorval kan veroorsaak, sê sy), haar waarneming van hul ouerskapstyl het haar laat besef dat die konserwatiewe Franse kultuur by jong kinders 'n manier van optrede was waaraan alle gesinne voldoen, en geen vrae gevra nie.
Kultuur maak natuurlik saak. U is moontlik verlig as u weet dat Druckerman haar kinders huis toe bring na die VSA, maar net 'n bietjie daar is.
Pamela Druckerman verskyn op Saterdag 13 Junie om 15:30 by die Dalkey Book Festival, in gesprek met Colm O'Regan, die skrywer van Ierse Mammies
VAN WB NA TED TALKERS: DALKEY BOOK FESTIVAL HIGHLIGHTS
Die Zurich Dalkey Book Festival vind van 11 tot 14 Junie plaas. Dit bevat meer as 50 geleenthede, insluitend gesinsgeleenthede. Bespreking is noodsaaklik.
Kyk die video: M. Corjanus Getuigenis, literatuur en vertaling in Michel Tourniers Le Roi des Aulnes