Tydens meditasie sit ek eensklaps in ‘n trein Alleen. By ‘n venster. Ek kyk na die goue son wat so ‘n tydjie gelede opgekom het, nou asof die oond voluit brand. Die trein het so pas vanuit ‘n stasie oos van Queenstown (Oos-Kaap, Suid Afrika) getrek en ry asof om nie aangejaag te word nie.
Ek hoor ‘n manstem: hy praat seker met iemand anders in die treingangetjie: “Nou gaan sy deur negentien tonnels, dan is dit asof die wêreld verander, en as mens vêr genoeg kon sien, sal jy die see by Oos-Londen in die baie vêrte kan sien.”
“Oor die jare het jy, don, hard gewerk om die tonnels oop te kry, soveel so dat jy nou na die twintigste tonnel mag aanbeweeg.”
Toe is ek daar, en hierdie twintigste tonnel verskil toe drasties van die vorige neëntien. Daar vloei ‘n waterstroom deur die tonnel. Ek is toe weer in my rietbootjie, op die stroom. Dit beweeg sag en sonder enige merkbare aandrywing saam met die stroom.
Ek dink hier aan die eerste keer dat die drie manne in Oosterse godsdiensdrag my op my plato besoek het; toe het Mitch, die leier van die drie, gesê: “Die mense verlang na jou, hulle kan nie wag dat jy kom nie.” Ek sê toe ek is moeg, die aarde is nog in my, waarop hulle my teen ‘n saalsak laat lê het en my bedien het met koffie, en toe later ‘n heerlike pangerêg.
En die eerste keer dat ek die gehokte mense doer Ander Kant gesien het was toe ek onwillekeurig in gees die Ander Kant en die Tent van die Meesters besoek het:
Ja, die tyd het aangebreek om die Nuwe Aarde en die Nuwe Mens se era…geboorte…wyd-en-syd bekend te maak, ook deur jou en Ons Nuwe-Tuiste-boek te publiseer.
Begin dan vandag en so met die aan-die-gang-kom van die Nuwe Trein, met/van die Christus-boodskap, die Nuwe Mens, in die Nuwe Aarde, die nuwe 5de Dimensie.
Niks kan en sal dit weer/meer kan keer nie: Ons bydrae tot die oorgang van die mens tot die Nuwe Bestaan sal nou in rat kom.
 Goue ketel: ek het dit in ‘n ander skrif in die teks hierbo geplaas: dit is te lank vir ‘n voetnota.