Tucker Class Destroyers - Inligting - 2022
Die Tucker Class Destroyers was 'n verbeterde weergawe van die vorige O'Brien -klas en was die eerste Amerikaanse vernietigers wat myne kon lê,
Werk aan die ontwerp van die Tucker -klas skepe het in die herfs van 1912 begin. Die klas is in Maart 1913 deur die kongres goedgekeur vir konstruksie in FY 14.
In September 1912 het die Algemene Raad C&R gevra om 'n sketsontwerp te gee vir 'n taamlik ambisieuse nuwe ontwerp. Dit sou gewapen wees met ses 21-in-tweeling-torpedobuise, vier 4-kanonne, 20 myne, 'n operasionele radius van 2500 nm op 20 knope en 'n topsnelheid van 34 knope. C & R reageer met 'n massiewe 2,160 ton vernietiger, met 40,000 pk en drie skagte. Elkeen kos $ 1,9 miljoen, 'n geweldige toename teenoor die $ 760,000 vir die vorige skepe van O'Brien. Die nuwe skepe sou groter wees as HMS Vinnig, die grootste vernietiger wat nog gebou is (en een van die mislukte eksperimente van admiraal Fisher).
Die hoofkonstrukteur was gekant teen die nuwe ontwerp en verkies 'n verbeterde O'Brien -ontwerp. In November het die Algemene Raad meegegee en planne gevra vir vier verskillende variante van die O'Brien met verskillende wapens. 'N Plan met vier 4in -kanonne en ses dubbele torpedobuise is as die mees praktiese beskou, en C & R is einde November gevra om te werk aan 'n 29.5 kt -vernietiger met 'n operasionele radius van 2500 myl op 20 knope. Twee lugafweergewere moes indien moontlik gedra word en die vermoë om 36 drywende myne te lê was nodig. Hulle sou 'n boog hê wat sterk genoeg was om vyandelike verwoesters te ram.
Die nuwe ontwerp is op 2 Desember 1912 deur die Sekretaris van die Vloot goedgekeur. 'N Basiese ontwerp is op 29 Januarie 1913 goedgekeur en die klas is later in die jaar goedgekeur. Een van die belangrikste kenmerke was die vraag na meer eweredige prestasie binne die klas, nadat daar gevind is dat vorige skepe baie verskillende werkingsreekse het.
Wadsworth (DD-60) was die eerste Amerikaanse vernietiger wat turbine-enjins met ratkas gekry het, wat later in die meeste Amerikaanse vernietigers aangeneem is.
Almal behalwe een van die Tucker -klas skepe het 'n enkele cruiseturbine wat gebruik kan word om een ​​as aan te dryf. USS Wadsworth (DD-60), met haar eksperimentele turbines, het nie 'n aparte vaartuig nie.
USS Tucker (DD-57) was van Mei 1917 tot die somer van 1918 in Queenstown gebaseer om aan die anti-duikbootveldtog deel te neem, en daarna in Brest om Amerikaanse troepekonvooie na Frankryk te begelei. Gedurende hierdie tweede tydperk het sy 'n 'waarskynlike moord' gekry vir 'n aanval op 'n U-boot op 8 Augustus. Na die oorlog is sy in 1921 uit diens gestel, maar daarna weer geaktiveer om van 1926 tot 1933 as CG-23 by die Kuswag te dien. Nadat sy na die vloot teruggekeer het, is sy kortliks gebruik as 'n Sea Scout -opleidingsskip, maar is dan in 1936 vir afval verkoop.
USS Conyngham (DD-58) het in April 1917 na Queenstown verhuis met die eerste groep Amerikaanse vernietigers. Sy was daar vir die hele oorlog gevestig. Sy is in 1922 uit diens gestel, maar heraktiveer om van 1924 tot 1933 by die Kuswag te dien. Sy is in 1934 geskrap.
USS Portier (DD-59) bedien in Queenstown van Mei 1917 tot Junie 1918, daarna in Brest. Op 28 April 1918 is sy erg beskadig U-108. Sy is in 1922 uit diens gestel, maar heraktiveer vir die Kuswag van 1924 tot 1933. Sy is in 1934 geskrap.
USS Wadsworth (DD-60) was die vlagskip van die eerste Amerikaanse vernietiger-eskader wat in April 1917 na Queenstown verhuis het. In April 1918 verhuis sy na Brest, waar sy die res van die oorlog bly. Na die oorlog is sy gebruik om die trans-Atlantiese vlug van vier Curtiss NC vlieënde bote in 1919 te ondersteun. Sy is in 1922 ontmantel en in 1936 geskrap.
USS Jacob Jones (DD-61) was gevestig in Queenstown vanaf Mei 1917. Op 6 Desember 1917 word sy die enigste Amerikaanse verwoester wat tydens die Eerste Wêreldoorlog deur vyandelike optrede verloor is, toe sy deur U-53 gesink is met die verlies van twee derdes van haar bemanning.
USS Wainwright (DD-62) was deel van die eerste Amerikaanse vernietiger-eskader wat na Queenstown verhuis het. Sy het aan 'n aantal aanvalle op moontlike U-bote deelgeneem, voordat sy in die somer van 1918 na Brest verhuis het. Na die oorlog het sy van 1926 tot 1934 by die kuswag gedien. die Straat van Florida tydens 'n rewolusie in Kuba. Nadat sy na die vloot teruggekeer het, is sy gou geskrap.
In die middel van die twintigerjare is vier van die vyf oorlewende skepe uit die Tucker-klas na die kuswag oorgeplaas om aan die 'Rum Runner'-patrollie deel te neem, met die nuwe klassifikasies CG-21 tot CG-25. Hulle was deel van 'n tweede groep vernietigers wat by die kuswag aangesluit het, wat bygedra het tot die oorspronklike mag van 20.
Die oorlewende lede van die klas is tussen 1934 en 1937 geskrap ingevolge die bepalings van die Londense vlootverdrag van 1930.
Tucker Class Destroyers - Geskiedenis
Bo: Tucker, Massachusettsbaai, 17 November 1937. Onder: in die Stille Oseaan in die dertigerjare.
Na afskopopleiding, Tucker het by die verwoestermagte aangesluit wat aan die Slagvloot van die Verenigde State verbonde was, en was gevestig in San Diego Calif. In Februarie 1939 neem sy deel aan Fleet Problem XX, die vlootoefening in die Karibiese Eilande wat persoonlik waargeneem is deur president Franklin D. Roosevelt van Houston (CA-30)
Namate die internasionale situasie in die Stille Oseaan vererger het, het president Roosevelt die vloot beveel om in Hawaiiaanse waters te bly nadat die oefeninge in die lente van 1940 voltooi is. Tucker het toe die einde van die jaar tussen die weskus en Hawaii bedryf. Op 14 Februarie 1941 arriveer sy by Pearl Harbor uit San Diego, en gaan dan na Nieu -Seeland en kom op 17 Maart by Auckland aan om die vlag in die gebied van die wêreld te sien.
Nadat sy teruggekeer het na Pearl Harbor uit die Suid -Stille Oseaan, het sy aan roetine -oefeninge op see deelgeneem voordat sy op 19 September na haar tuishawe van San Diego, Kalifornië, teruggekeer het. Na 'n kort verblyf weer aan die gang, Tucker as deel van die Task Force 19 na Hawaii gestoom en in November weer begin werk op die Hawaiiaanse eilande. Na 'n maand se maneuvers in die Hawaii -operasionele gebied, keer sy terug na Pearl Harbor vir 'n sagte opknapping.
Op 7 Desember 1941 het Tucker lê rustig vasgemeer by kooi X-8, East Loch, Pearl Harbor, in die middel van 'n nes van vyf vernietigers en tender Whitney (AD-4) na die hawe van Tucker lê Selfridge en Saak aan haar stuurboord was Reid en Conyngham, met Whitney buiteboord van Conyngham. Skielik breek die hommeltuig van vliegtuigmotors en die gebrul van ontploffende bomme en torpedo's die Sondagoggend rustige Japannese vliegtuie wat oor die hawe sweef en soos valke bo -oor wiel.
Aan boord Tucker, GM2c W. E. Bowe het die ontploffingsaanval waargeneem en onmiddellik 'n masjiengeweer op die skip en rsquos beman na die bobou, wat aan die brand gesteek het nog voordat die alarm in die algemene kwartaal geblaas het. Binne twee minute het die na-5-duim-gewere in aksie gekom wat aansluit by die gekonsentreerde geweervuur ​​wat uit die nes van skepe kom Tucker lê. Hierdie ware storm van skulpe en koeëls het treffers op twee vyandelike vliegtuie veroorsaak, wat albei in die welige groen heuwels gedraai en ontplof het.
Terwyl die beskadigde vloot sy wonde aflek en sy moue oprol om die oorlog te begin, Tucker van Pearl Harbor af gepatrolleer voordat hulle die daaropvolgende vyf maande lank konvooie tussen die weskus en Hawaii begelei het. Tucker ontvang toe nuwe bestellings wat haar na die Suidelike Stille Oseaan stuur.
Met die versterking van die Amerikaanse basisse in die Stille Oseaan, Tucker begelei Wright (AV-1) na Tutuila, Amerikaans-Samoa, as deel van die strewe om hierdie buiteposte te versterk. Die verwoester het toe haar aanklag na Suva, op die Fidji -eilande, begelei en vandaar na Noum & eacutea, Nieu -Caledonië. Sy het op 27 April in Sydney aangekom en na Australië gekom. Nadat sy die volgende dag brandstof ingeneem het, besoek sy Melbourne, Perth en Fremantle voordat sy teruggaan na Sydney.
In geselskap met Wright, Tucker keer terug na Suva en arriveer daar op 3 Junie 1942, die dag voor die aanvang van die klimaatslag van Midway. Vir die res van Junie en tot in die eerste week van Julie, Tucker uit Suva geopereer en daarna verlig Boise (CL- 47) op 10 Julie oor konvooi-begeleide pligte. Op 30 Julie het die verwoester by Auckland aangekom en die volgende dag na die Fidji -eilande gestoom.
By Suva het sy bevele ontvang om die SS te begelei Nira Luckenbach na Espiritu Santo, en op 1 Augustus vertrek die twee skepe op 'n roete noord van & Eacutefat & eacute -eiland en wes van die Malekula -eilande. Beide die skepe het deur die Bruat -kanaal gegaan en koers gevolg om die Segond -kanaal binne te gaan vir die laaste deel van hul reis na Espiritu Santo. Om 2145, Tucker 'n myn getref, wat ontplof en die vernietiger en rsquos teruggebreek het. Sy vertraag, dodelik getref, tot stilstand, en begin opvou soos 'n jeanne.
Die ontploffing het onmiddellik drie mans doodgemaak. Nira Luckenbach vinnig bote gestuur om te help met die redding van die vernietigers toe hulle hul sinkende skip verlaat.
Teen die volgende oggend het YP-46 op die toneel aangekom en probeer om die geteisterde vernietiger in vlakker water te sleep om bergingsoperasies te vergemaklik. Breese (DMS-18) het ook opgedaag en bygestaan ​​terwyl YP-46 dapper gesukkel het om die stigter te ontspan Tucker. Die pogings het egter gou tot niet geword en Tucker het op 4 Augustus 1942 om 0445 in 10 vloede gesink en gesink.
Die mynveld waarin sy gestoom het, is slegs die dag tevore, op 2 Augustus, deur die Amerikaanse magte gelê, en die bestaan ​​daarvan was nog nie uitgesaai nie Tucker en Nira Luckenbach. Dus, Tucker& rsquos se bevelvoerder en haar bemanning het geen idee gehad van die gevaarlike waters waarin hulle so onwetend gestoom het nie. Die slagoffers en slegs die slagoffers was drie mans wat tydens die aanvanklike ontploffing dood is en nog drie wat as 'ldquomissing' gelys is. & Rdquo
Haar naam is op 2 Desember 1944 uit die vlootlys geskrap. Tucker het een strydster ontvang vir haar Tweede Wêreldoorlog -diens.
Tucker is in 1913 gemagtig as die hoofskip van haar klas wat, net soos die verwante O'Brien klas, was 'n verbeterde weergawe van die Cassin-klasvernietigers wat in 1911 goedgekeur is. Die bou van die vaartuig is toegeken aan Fore River Shipbuilding Company van Quincy, Massachusetts, wat haar kiel op 9 November 1914 neergelê het. Ses maande later, op 4 Mei 1915, Tucker is gelanseer deur borg mev William Garty, die agter-agterkleindogter van die naamgenoot van die skip, Samuel Tucker (1747-1833), 'n offisier van die Kontinentale Vloot.  Soos gebou, Tucker was 96,09 m lank en 9,07 m bo seespieël en het 2,84 m getrek. Die skip het 'n standaard verplasing van 1,090 lang ton (1,110 t) en 'n verplasing van 1,205 lang ton (1,224 t) wanneer dit vol gelaai was. 
Tucker het twee Curtis -stoomturbines gehad wat haar twee skroefskroewe aangedryf het, en 'n ekstra stoomturbine wat op een van die skroefskagte gerig is vir vaartdoeleindes. Die kragsentrale kan 17 000 as -perdekrag (13 000 kW) genereer en die skip met 'n snelheid van tot 29,5 knope (54,6 km/h) beweeg,  Tucker bereik 'n topsnelheid van 30,03 knope (55,62 km/h) tydens haar proewe. 
Tucker Die hoofbattery bestaan ​​uit vier 4-duim (100 mm)/50 Mark 9 gewere,   [Nota 1], met 'n geweer wat meer as 2,800 kg weeg.  Die gewere het 33-pond (15 kg) wapenbrekende projektiele geskiet teen 2900 voet per sekonde (880 m/s). Op 'n hoogte van 20 ° het die gewere 'n reikafstand van 15 920 meter (14 560 m). 
Tucker was ook toegerus met agt torpedobuise van 21 duim (533 mm). Die Algemene Raad van die Vloot van die Verenigde State het twee lugafweergewere gevra Tucker-klasse skepe, asook voorsiening vir die lê van tot 36 drywende myne.  Uit bronne is dit onduidelik of hierdie aanbevelings gevolg is Tucker of enige van die ander skepe van die klas.
USS Tucker is op 11 April 1916 in diens van die Amerikaanse vloot onder die tydelike bevel van luitenant, junior graad, Frank Slingluff, jr. luitenant -bevelvoerder Benyaurd B. Wygant het 13 dae later permanente bevel oorgeneem. Na haar ingebruikneming, Tucker proewe aan die ooskus begin voordat hulle by afdeling 8, Destroyer Force, die Amerikaanse vloot van die Verenigde State aangemeld het. Met die Eerste Wêreldoorlog in Europa aan die gang, Tucker en eenhede van die vloot het in die lente van 1917 oefeninge en maneuvers in die suidelike en Kubaanse waters uitgevoer. 
Sy het onafhanklik stoom in die Wes -Indiese Eilande en het op 6 April 1917 die Amerikaanse oorlogsverklaring ontvang. Tucker het by die vloot aangesluit by die ankerplek in die Yorkrivier voordat hy beveel is om na die Boston Navy Yard te gaan vir die voorbereiding vir oorlog. 
Die onmiddellike en dringende behoefte aan begeleide skepe het gelei tot die ontplooiing van Amerikaanse vernietigers na Queenstown, Ierland Tucker, Rowan, Cassin, Ericsson, Winslow, en Jacob Jones het op 7 Mei 1917 uit Boston vertrek as die tweede kontingent van Amerikaanse skepe wat aangewys is om saam met Britse oppervlakmagte aan die Ierse kus te patrolleer. Tien dae later aangekom, Tucker en haar susterskepe het binnekort met die oorlog begin. Op 12 Junie het sy 47 oorlewendes uit die geteisterde handelaar SS gered Poluxena op 1 Augustus het sy 39 man uit SS gered Karina,  wat deur die Duitse duikboot getorpeer is UC-75.  Vir die res van 1917 en tot in die laat lente van 1918, Tucker uit Queenstown opgejaag, Duitse duikbote gejag, skepe begelei en konvooi deur die oorlogsgebiede wat deur duikbote besmet is en hulp verleen aan skepe in nood. 
In Junie 1918, Tucker het by die begeleiers aangesluit uit Brest, Frankryk. Op 1 Augustus, terwyl sy uitstap om 'n inkomende konvooi te ontmoet, ontvang sy die boodskap dat die begeleier van die groep, die Franse kruiser, Franse kruiser Dupetit-Thouars |, deur die Duitse duikboot SM U-62 getorpeer en gesink is. Die Amerikaanse vernietiger het gou op die toneel aangekom en gehelp om die oorlewendes van die geteisterde Franse oorlogskip uit die waters van die Baai van Biskaje te red. Tucker se pogings, en dié van die vyf ander Amerikaanse vernietigers wat ook teenwoordig was, is beloon deur 'n lof van die Préfet Maritime, namens die Franse ministerie van mariene. 
Tucker het haar deel van die duikbootjag gekry die dag nadat sy gehelp het met die redding van Dupetit-Thuoars 'bemanning, op 8 Augustus. Kyk na 'n U-boot, Tucker spoed na die aanval, en dieptebomme op die vaartuig laat val. Die Britse Admiraliteit het erkenning gegee aan Tucker vir 'n 'moontlik gesink' as gevolg van die aanval. En die bevelvoerder van die Amerikaanse vlootmagte in Frankryk het sy bevelvoerder gemagtig om 'n wit ster op die voorste rookstok te skilder «om aan te dui dat die USS Tucker 'n vyandelike duikboot op 9 Augustus 1918 suksesvol verloof en buite werking gestel het.» As antisubmarine oorlogvoering was nog in sy kinderskoene, maar pogings om die 'doodmaak' te bevestig, was onoortuigend. Op 11 November 1918 is die wapenstilstand onderteken en vyandelikhede opgehou langs die deur oorlog geteisterde Wesfront. 
Terwyl Amerikaanse troepe hulle uit Europa onttrek en huiswaarts keer na die Verenigde State, Tucker vervoer passasiers en pos tussen Franse en Britse hawens. Op 16 Desember 1918 het sy vir die laaste keer van Brest vertrek, en sy het na Boston gegaan, waar sy die vlootwerf binnegekom het vir uitgebreide herstelwerk. 
In Julie 1919 vertrek sy uit Boston en vaar langs die kuslyne van Massachusetts en Maine, besig met werwing. In Oktober 1919 is sy in die reservaat in Philadelphia, Pennsylvania, geplaas, waar sy gebly het totdat sy op 16 Mei 1921 buite kommissie geplaas is. Op 17 Julie 1920 het Tucker aangewys is DD-57 onder die vloot se nuwe rompklassifikasiestelsel. 
Op 17 Januarie 1920 is 'n verbod deur die wet in die Verenigde State ingestel. Binnekort het die smokkel van alkoholiese drank langs die kuslyne van die Verenigde State wydverspreid en blatant geword. Die tesourie -departement het uiteindelik vasgestel dat die Amerikaanse kuswag eenvoudig nie die skepe het om 'n suksesvolle patrollie te wees nie. Om die probleem die hoof te bied, het president Calvin Coolidge in 1924 die oordrag van twintig ou vernietigers wat in reserwe was en buite diens was, van die vloot na die kuswag gemagtig. Tucker is op 25 Maart 1926 deur die Kuswag geaktiveer en verkry as deel van 'n tweede groep van vyf om die oorspronklike twintig te vergroot. 
Aangewys CG-23, Tucker is op 29 September aangestel en het by die "Rum Patrol" aangesluit om te help met die poging om verbodswette af te dwing. Sy het tot Oktober 1927 as die vlagskip van Afdeling 4 van die Destroyer Force gedien, toe sy na Afdeling 1. oorgeplaas is.  Op 4 April 1933 het die grootste ramp wat lugvaart tot op daardie tydstip beleef het, aan die kus van New Jersey plaasgevind.  Die vloot se lugskip Akron het in 'n storm neergestort en 73 mans doodgemaak, waaronder admiraal William A. Moffett, hoof van die Buro vir Lugvaart. Tucker het die nuus van die ongeluk ontvang en na die toneel gehaas. By aankoms het sy gevind dat die Duitse motorskip Phoebus het vier mans uit die see gered - een van hulle is dood kort nadat hy gered is. Die oorlewendes is oorgeplaas na Tucker en is by die New York Navy Yard afgeskep. 
Nadat die Amerikaanse kongres die een-en-twintigste wysiging voorgestel het om die verbod in Februarie 1933 te beëindig, is planne beraam Tucker aan die vloot terugbesorg word.  Op 26 Mei, Tucker het by die Philadelphia Navy Yard aangekom en is tien dae later, op 5 Junie, buite gebruik gestel.  Tucker is op 30 Junie terug na die vloot oorgeplaas. Op 1 November, Tucker is hernoem DD-57 om die naam vry te maak Tucker vir 'n nuwe vernietiger met dieselfde naam. Vir 'n rukkie, DD-57 dien as 'n Sea Scout -opleidingsskip in Sandy Hook, New Jersey. Sy is op 24 Oktober 1936 uit die vlootregister geslaan. DD-57 is op 10 Desember verkoop en op 23 Desember tot 'n hulk verminder. 
^ Die 50 dui die lengte van die geweervate in hierdie geval aan, die geweer is 50 kalibers, wat beteken dat die geweer 50 keer so lank as in deursnee is, 200 duim (5,1 m) in hierdie geval. Die Mark-nommer is die weergawe van die geweer in hierdie geval, die negende Amerikaanse vlootontwerp van die 4-duim/50-geweer.
^ abcdefghekjklmnoblqrstuvwxyZaaNaval History & amp Heritage Heritage. "Tucker". DANFS . Besoek op 22 April 2009.
"Tucker (6105790) ". Miramar Ship Index. Ontsluit 22 April 2009.
^ abcdef Gardiner, pp. 122–23.
"Tabel 21 - Skepe op vlootlys 30 Junie 1919". Seriële stel van die kongres. Amerikaanse drukkantoor: 762. 1921.
"Tucker: CG-23" (pdf). Historian's Office, Amerikaanse kuswag. Besoek op 23 April 2009.
"Tabel 16 - Skepe op vlootlys 30 Junie 1919". Seriële stel van die kongres. Amerikaanse drukkantoor: 749. 1921.
"Tabel 10 - Skepe op vlootlys 30 Junie 1919". Seriële stel van die kongres. Amerikaanse regering se drukkantoor: 714. 1921.
"USS Tucker (Vernietiger # 57, later DD-57), 1916-1936 herdoop DD-57 in 1933 ". Aanlyn biblioteek met geselekteerde beelde: Amerikaanse vlootskepe. Vlootafdeling, Naval Historical Center. 23 Maart 2004. Besoek op 22 April 2009.
DiGiulian, Tony (15 Augustus 2008). "Verenigde State van Amerika: 4"/50 (10,2 cm) Punte 7, 8, 9 en 10 ". Seewapens van die wêreld. Navweaps.com. Besoek op 22 April 2009.
Helgason, Guðmundur. "Skepe slaan tydens WWI: Karina". Duitse en Oostenrykse U -bote van die Eerste Wêreldoorlog - Kaiserliche Marine - Uboat.net . Besoek op 22 April 2009.
INLEIDING - DIE MAN - PhM3 Henry Warren Tucker 1919 & ndash 1942
USS Henry W. Tucker (DD/DDR 875) is vernoem ter ere van die apteker se maat
derde klas Henry Warren Tucker, vlootreservaat van die Verenigde State. Hy was gebore in
Birmingham, Alabama op 5 Oktober 1919. Hy het op 24 Junie 1941 by die USNR aangesluit.
Tucker is in Julie 1941 tot aktiewe diens geroep en is by die Amerikaanse vloot aangestel
Hospitaal in Pensacola Florida. Op 15 Januarie 1942 is hy aan boord van die
tenkwa, USS Neosho (AO 23) vir seevaart. Die NEOSHO het pas die pêrel oorleef
Hawe -aanval, ondanks die feit dat dit op & ldquoBattleship Row & rdquo.
Vir die volgende vyf maande het NEOSHO vegskepe oor die hele Stille Oseaan aangevuur.
Op 7 Mei 1942 het vyf
maande tot die dag daarna
die verpletterende aanval by
Pearl Harbor, in die
maatskappy van die Destroyer
USS Sims (DD 409), sou sy die draers van ontmoet
haar taakspan 'n paar honderd myl van die Australiër af
kus. Kaptein Phillips het 'n gekodeerde boodskap ontvang
dat die Japannese met groot geweld naby was.
Wat die kaptein nie vir radiostilte kon weet nie, was
dat die slag van die Koraalsee hier en nou was, en
sy skip was tussen die opponerende vloote.
Die Imperial Japanese Navy was op die hoogtepunt van sy sukses. Die Verenigde State het desperaat daarna gestreef om te hergroepeer
en herwin die voordeel. Die USS Neosho (AO 23) stoom rusteloos, haar mans waak oor die skielike dodelike
voorkoms van die flitsende vleuel wat die vuuragtige son simbool vertoon. En dit het gekom.
Tydens die openingsfase van die slag van die
Coral Sea, Japanse vlootmagte geloods 'n
lugaanval op wat hulle glo die belangrikste was
Amerikaanse strydmag. Wat die Japannese gevind het
in plaas daarvan was die NEOSHO en die vernietiger USS
Sims (DD 409) wag vir 'n brandstofbyeenkoms.
Die lot van die twee staan ​​voor 'n aanval van 60 vliegtuie
Amerikaanse skepe was nooit in twyfel nie. SIMS
ontplof en het onmiddellik gesink met 'n verlies van 237
mans, byna die hele bemanning. Ten spyte van sy vrag van
brandende luggas en stookolie, die NEOSHO
daarin geslaag om 'n rukkie kop bo water te hou, want
sommige van die brandstoftenks was leeg en hulle
dryfkrag het die oliehouer aan die gang gehou.
Neosho & rsquos se posisie toe sy aangeval word
is later bepaal as lengtegraad 158 & ordm03E,
Breedtegraad 16 & ordm09S
NEOSHO het talle maneuvers probeer, maar
kon nie vermy wat onvermydelik was nie. Sy is getref,
en slaan weer. Die brande het onbeheers gebrand. Brand
en geïmmobiliseer, het die Neosho skerp begin noteer
in die onstuimige see. Sy hak stadig. Haar lewe
was ebberig toe die Stille Oseaan se waters haar binnedring.
Kaptein John Phillips was bevrees dat NEOSHO sou omslaan en het die bemanning beveel om voor te berei om die skip te laat vaar. NEOSHO & rsquos
dekke het gevaarlik gekantel, en mans het in wanhoop geskarrel om die reddingsvlotte te bevry.
Tientalle mans het dadelik in die water gespring. Baie van hulle het verdrink, terwyl ander die drie bymekaargemaak het
gemotoriseerde walvisbote wat stadig om die siek skip gegaan het. Nog tientalle klouter op reddingsvlotte wat stadig begin
wegdryf van NEOSHO. Die meeste van die mans is nooit weer gesien nie.
Meer mans het gespring. Nog ander val. Die omliggende waters was woelig van brandende olie, puin en geskreeu,
sukkelende mensdom. Baie mans het swaargekry met brandwonde wat aan boord of in die water gekry is
Met volledige minagting van sy eie lewe het Henry Tucker tussen die verskillende reddingsvlotte geswem en tanniensuur in
sy hande om die brandwonde van die beseerde mans te behandel. Hy
het die gevare van blootstelling en uitputting trotseer
gaan voort met sy taak, help die beseerdes om bote, maar
'n plek vir homself weier.
Die Japanse keiserlike magte het hierdie foto geneem
NEOSHO tydens hul aanval. Dit was sedertdien
vrygestel en word nou op Wikipedia geplaas.
Die volgende oggend, die mans op die motor
walvisbote het aan boord gegaan van die geïmmobiliseerde
NEOSHO, wat nou op 30 grade met die
stuurboord spoor onder water, en kaptein John Phillips
het 'n kop getel. Van die 293 mans aan boord van die skip
voor die aanval is bevestig dat 20 mans dood is en
158 mans word vermis, waarvan baie op die
vlotte wat van die skip af weggedryf het.
Ondanks die swaarkry wat dit gely het, het NEOSHO
geweier om te sink, geboei deur haar gedeeltelik leeggemaak
tenks. Die dek van die noteringsskip was egter 'n
gemors. Die helfte van die mans is verbrand of gewond en byna almal was bedek met swart olie. Die mans geduldig
wag drie dae lank in die warm son sonder om te weet wat in die geveg gebeur het. Hulle het amper besluit om dit te doen
laat vaar NEOSHO toe 'n Australiese vliegtuig wat aan die soektog deelneem, oorhoofs vlieg en beduie: & quot
help? & quot Kaptein Phillips beduie sy reaksie: "Wat dink jy?"
NEOSHO & rsquos -ligging is oorgedra, en die volgende dag, op 11 Mei, het die 123 mans op die slegte lys verskyn, maar
nog steeds op dreef NEOSHO is gered deur die verwoester, USS Henley (DD 391). Na die oorlewende 123 mans was
veilig aan boord van die Henley het die vernietiger probeer om NEOSHO te laat sink sodat die Japannese haar nie sou vind nie. Die siekes
Die tenkwa was egter hardkoppig en dit het twee torpedo's geneem, gevolg deur 146 skulpe om haar onder te sit. Uiteindelik begin sy
om te sink, eers agteruit, en baie van die bemanningslede van NEOSHO het van die dek van HENLEY af gehuil terwyl hulle na hul geliefdes kyk
tenkwa onder die golwe sink.
Vyf dae later het 'n ander verwoester, USS Helm (DD 388), nog vier oorlewendes van die aanval opgetel
weg. Dit was die enigste oorlewendes van die 68 Neosho -bemanningslede wat in vlotte gespring het en dit vasgeslaan het
saam kort na die aanval. Twee van die wat gered is, is kort daarna dood.
Henry Tucker was een van vele wat later as vermis in aksie aangemeld is en daar word vermoed dat hy sy lewe in sy lewe verloor het
lojale en moedige toewyding aan plig. Diegene wat oorleef en gered is, het hul verhale van die dapper gedeel
pogings van Henry Tucker om die lyding van soveel mans as moontlik te behandel. Sy dapper optrede versterk
en handhaaf die beste tradisies van die Amerikaanse vlootdiens.
Vir sy optrede tydens hierdie aanval en die daaropvolgende sinking van NEOSHO, was Henry Warren Tucker postuum
bekroon met die Purple Heart en die Navy Cross, een van die hoogste huldeblyke wat sy land kan betaal.
Die vlootkruis Henry Warren Tucker The Purple Heart
Die Navy Cross -aanhaling lui soos volg:
& quot Vir buitengewone heldhaftigheid en uitstekende diens in die ry
van sy professionaliteit na die aanval op USS Neosho deur
vyandige Japannese lugmag op 7 Mei 1942.
Met volledige minagting van sy eie lewe, swem Tucker tussen die
verskillende reddingsvlotte wat tanniensuur in sy hande dra om die
brandwonde van die beseerde mans. Hy het die gevare van blootstelling in gevaar gestel
en uitputting om sy taak voort te sit, om die beseerdes aan bote te help
maar weier 'n plek vir homself. Tucker is daarna aangemeld
vermis in aksie en daar word geglo dat hy sy lewe verloor het in sy lojale en
moedige toewyding aan plig. Sy dapper optrede versterk en
handhaaf die beste tradisies van die Amerikaanse vlootdiens. & rdquo
UIT DIE LêERS VAN JIM ALVAREZ, GMG1 USN (RET.)
Die afgedankte USS The Sullivans is 'n goeie voorbeeld van die Fletcher-klas vernietiger, die grootste en belangrikste klas Amerikaanse vernietigers wat in die Tweede Wêreldoorlog gebruik is.
Die Buffalo Naval Park se ontploffing van die Fletcher-klas, DD-537, was die grootste en belangrikste klas Amerikaanse vernietigers wat in die Tweede Wêreldoorlog gebruik is. USS The Sullivans, vernoem na die vyf broers uit Waterloo, Iowa, was die enigste skip in die vloot wat na meer as een persoon vernoem is. Sy word in 1943 in diens geneem en sien aksie in die Stille Oseaan -teater, waarin agt Japannese vliegtuie neergeskiet word, Iwo Jima en Okinawa gebombardeer het, asook Amerikaanse vlieëniers en bemanning uit brandende of sinkende skepe gered het. Sy het ook aksie gesien tydens die Koreaanse Oorlog en die Kubaanse missielkrisis. USS The Sullivans is in 1965 uit diens gestel en verdien 11 strydsterre vir verdienstelike optredes, en is nou 'n historiese baken wat aan die Buffalo Waterfront vasgemeer is.
Aan boord sal u sien hoe dit was om saam met 310 van u skeepsmate as 'n "blikkie matroos" te dien. Sy is ook 'n plek vir besinning en herinnering vir die vyf Sullivan -broers wat saam gesterf het, 'n daad wat bewys word in haar leuse "We Stick Together!"
4 Laaste opdatering 22 Junie 2021
Huis van die Newport Dealeys
Hierdie webwerf is toegewy aan die nege skepe van die Dealeys -klas wat van 1954 tot 1973 in Newport Rhode Island gebaseer was
Geskiedenis van Tom Sobeck
Die begeleier van die vernietiger van die Dealey (DE-1006) klas is in 1952 goedgekeur. DE-1014 en 1015 volg in FY1953, DE-1021 en 1022 in FY1954, en DE-1023 tot 1030 in FY1955 vir 'n totaal van dertien skepe. Hierdie is in gebruik geneem by die Amerikaanse vloot 1954-58. DE-1039, 1042 en 1046 van hierdie ontwerp is goedgekeur as buitelandse aankope vir die Portugese vloot, DE-1007 tot en met 1013 en 1016 tot en met 1019 was buitelandse aankope vir die Franse vloot en DE-1020 vir die Italiaanse vloot, almal in buitelandse geboue skeepswerwe volgens die DE-1006 spesifikasie. Altesaam vyftien buitelandse verkrygings is gebou.
Dit was die eerste escort -skepe wat vir die Amerikaanse vloot gebou is na die Tweede Wêreldoorlog. Hulle sou 'n Mk17 Hedgehog-lanseerder dra wat 'n 5-duim/38-houer gebruik het en 61 rondes gedra het, maar hierdie program is gekanselleer. Dealey (DE-1006) is in 1954 toegerus met 'Quid', 'n Britse ASW-wapen, maar hierdie wapen is ongeskik gevind en is verwyder. Hierdie skepe was effens vinniger en groter as hul voorgangers van die Tweede Wêreldoorlog. Hulle was toegerus met die nuwer Mk33 3-duim-kanonne in twee houers, die Weapon & quotAlpha & quot; ASW-vuurpyl, een diepteladrek en ses diepteladingprojektors. Hulle is later gemoderniseer, die Weapon Alpha en diepteladingstoerusting is verwyder en vervang met die Mk112 ASROC 8-buis vuurpylwerper wat 'n kerndiepte-lading kan afvuur of Mk46-torpedo ingekap kan word, en twee drievoudige Mk32-torpedo-houers wat die vuur kan afvuur Mk46 liggewig homing torpedo.
Hul lewensduur was kort; gemiddeld vyftien jaar is die klas 1972-73 uit diens gestel nadat die Knox (DE-1052) klas fregatte wat baie groter en meer bekwaam was, in gebruik geneem is. Die onvermoë van hierdie klas om ASW -helikopters te dra, het bygedra tot hul vroeë aftrede. USS Dealey (DE-1006) is in Julie 1972 na Uruguay en USS Hartley (DE-1029) na Columbia oorgeplaas. Die res is vir afval verkoop.
Ontdekkers het sopas die oorblyfsels van 'n WWII Hero Destroyer gevind
Die USS Johnston het die lewens van duisende matrose gered voordat hulle gesink het.
Onderwater ontdekkingsreisigers het die identiteit van die versonke vernietiger USS bevestig Johnston.
Johnston en haar susterskepe het die lewens gered van duisende matrose wat 'n veel groter Japannese mag aangeneem het tydens die Tweede Wêreldoorlog Slag van Samar.
Die ontdekkingsreisigers het die gesinkte oorlogskip positief geïdentifiseer in byna 4 myl water, waar dit deur die Amerikaanse wet beskerm is teen plundering.
Ontdekkingsreisigers het uiteindelik die oorblyfsels geïdentifiseer van 'n vernietiger van die Amerikaanse vloot wat gesink het tydens een van die mees heroïese optrede van die Tweede Wêreldoorlog.
➡ Jy is mal oor slegte skepe. So ook ons. Laat ons saam met hulle uitkom.
Die USS Johnston het gegaan om 'n mag van liggewapende escort -draers te verdedig van 'n veel groter Japannese mag wat die slagskip ingesluit het Yamato. Die aksie het duisende se lewens gered en gewen Johnston& rsquos bevelvoerder van 'n postume Medalje van Eer van die Kongres.
Die noodlottige optrede het plaasgevind tydens die Slag om die Leyte -golf, wat die Amerikaanse vloot teen die Japannese lug- en vlootmagte in Oktober 1944 gestig het. die Filippyne bevry.
Die Slag om die Leyte -golf het een van die felste vlootaksies ingesluit om die Amerikaanse vloot te betrek. Terwyl die vloot 'n beslissende voordeel in skepe en vliegtuie geniet het, het die Slag by Samar