Die Voorbarige Begrafnis. Antoine Wiertz (1854)
Maar Dracula was nie die eerste vampier in Engelse letterkunde nie, laat staan ​​die eerste om Engeland te steel. Die vampier het eers in Engelse literatuur in John Polidori se kortverhaal van 1819 "Die Vampyre". Polidori se vampier, Lord Ruthven, word geïnspireer deur 'n dun vermomde portret van die roofdier Engelse digter, Lord Byron, in Lady Caroline Lamb se roman Glenarvon (1816). So was die eerste fiktiewe vampier eintlik 'n sataniese Engelse Here.
Dit is amper 200 jaar sedert hierdie Romantiese / Byroniese argetipe vir 'n vampier na vore gekom het - maar wat weet ons van Engelse geloof in vampiere buite fiksie? nuwe navorsing by die Universiteit van Hertfordshire het 'n aantal vampiermite ontdek en heroorweeg - en hulle is nie almal beperk tot die wêreld van fiksie nie.
Die Croglin Vampier na bewering vir die eerste keer in Cumberland verskyn aan 'n Mej. Fisher in die 1750s. Sy verhaal word weer deur Dr Augustus Hare, 'n predikant, in sy herdenkinge van 'n stil lewe in 1871. Volgens hierdie legende krap die vampier by die venster voor dit in 'n ou kluis verdwyn. Die kluis word later ontdek om vol kiste wat oopgebreek is en hul inhoud, verskriklik vermink en verwring, oor die vloer versprei. Een kis bly net ongeskonde, maar die deksel is losgemaak. Daar, verskrik en mummified - maar redelik ongeskonde - lê die Croglin-vampier.
Elders in Cumbria, die inwoners van Renwick, was een keer bekend as "vlermuise" as gevolg van die monsterlike wese wat na bewering uit die grondslag van 'n herboude kerk daar in 1733 gevlieg het. Die bestaan ​​van vampiervlermuise, wat bloed gesuig het, sou nie wees nie bevestig tot 1832, toe Charles Darwin geskets het om 'n perd op sy reis na Suid-Amerika in The Beagle te skets. Die skepsel in Renwick is na verwys as 'n "cockatrice" - 'n mitiese skepsel met 'n slang se kop en stert en die voete en vlerke van 'n haan - deur Cumbrian County Geskiedenis. Maar dit is die mite van die vampiervlermuis wat in die omliggende dorpe heers, en is opgeneem in gesprekke in plaaslike argiewe en tydskrifte
Watter prentjie verskyn dan in hierdie geskiedenis van die Engelse vampier? Die Croglin-vampier is nog nooit geverifieer nie - maar dit het 'n nagevolge in die 20th eeu, wat as die Britse Vampier in 1977 verskyn in 'n antologie van afgryse deur Daniel Farson, wat blyk te wees Stoker se grootmoeder.
Nagmerrie in Buckinghamshire
Maar daar is een geval wat geen verband het met fiksie, die bekende Buckinghamshire-vampier, wat deur William of Newburgh in die 12-eeu aangeteken is nie. Historiese rekords toon dat St Hugh, die biskop van Lincoln, aangespreek is om die vreesaanjaende wraak te hanteer en na sy verbasing te leer, nadat ander teoloë gekontak is, dat soortgelyke aanvalle elders in Engeland gebeur het.
St Hugh het gesê dat daar geen vrede sou wees voordat die lyk opgegrawe en verbrand is nie, maar daar is besluit dat 'n afwesigheid - 'n verklaring van vergifnis, deur die kerk, een van die sonde sou onthef - 'n meer seemlike manier sou wees om die vampier. Toe die graf oopgemaak is, is die liggaam gevind dat dit nie ontbind is nie. Die absorpsie is deur die Ardeacon in die lyk se bors gelê en die vampier is nooit weer van sy graf gesien nie.
Die Buckinghamshire-inkomste het nie 'n "vampier" begrafnis gehad nie - maar sulke praktyke is bewys van 'n lang geloof in vampiere in Brittanje. Verrassend is die middeleeuse oorblyfsels van die wat die eerste Engelse vampiere beskou word, gevind in die Yorkshire dorpie van Wharram Percy. Die bene van meer as 100 "vampier" lyke is nou ontbloot, diep begrawe in dorpsputte. Die bene is meer as 'n halwe eeu gelede uitgrawe en dateer terug tot voor die 14-eeu. Hulle het aanvanklik gedink dat dit die gevolg was van kannibalisme tydens 'n hongersnood of 'n bloedbad in die dorp, maar op verdere inspeksie in 2017 Die verbrande en gebroke geraamtes is in plaas daarvan verbind om doelbewuste verminkings te pleeg om te voorkom dat die dooies terugkeer om die lewende oortuigings wat algemeen in die volksverhaal voorkom, te beskadig.
Die inwoners van Wharram Percy het wydverspreide oortuiging getoon in die dooies wat terugkeer as wraak of reanimated lyke en so teruggeveg teen die risiko van vampieraanvalle deur hul eie dooies, brandende bene te vernietig en liggame te vernietig, insluitende dié van vroue, kinders en tieners, in 'n poging om te veroordeel wat hulle geglo het, kan 'n plaag van vampiere wees. Hierdie eens bloeiende dorpie was heeltemal verlate in die nadraai.
Net onlangs op 'n Romeinse perseel in Italië is die afgesnyde skedel van 'n tienjarige kind ontdek met 'n groot rots wat in die mond ingeplaas is om te verhoed dat dit byt en bloei. Dan behoort die skedel aan 'n vermoede 15-eeuse wenner wat hulle plaaslik die "Vampier van Lugano" noem.
Daar is 'n klomp ander stories uit die VK en ander dele van Wes-Europa - maar ondanks dit, danksy die Dracula-legende, neem die meeste mense steeds aan dat sulke gebruike en oortuigings aan afgeleë dele van Oos-Europa behoort. Maar ons navorsing gaan voort om vampierbegrafnisse in die VK te ondersoek en maak verbindings met plaaslike mites en hul nalatenskap in die Engelse letterkunde, baie jare voor die Byroniese vyand Count Dracula in Yorkshire aangekom het wat sy eie verskaffing van Transsylvaniese grond het.