'n Peulvrug is 'n eenvoudige droë vrug wat ontwikkel uit 'n eenvoudige vrugblaar en gewoonlik oopspring (oopbars langs 'n naat) op twee kante. 'n Algemene naam vir hierdie tipe vrug is 'n peuldop, hoewel die term "dop" ook van toepassing is op ander tipes vrugte, soos dié van vanielje ('n kapsule) en van radyse ('n saadpeul).
Die term "peulvrug", soos gebruik deur die Verenigde Nasies se Voedsel-en Landbou-Organisasie (FAO), word voorbehou vir gewasse wat uitsluitlik vir die droë saad verbou word. Dit sluit groenbone en groen ertjies uit, wat beskou word as groente gewasse. Ook uitgesluit is saad wat hoofsaaklik gekweek word om olie te onttrek (oliesade soos sojabone en grondbone), asook die sade wat uitsluitlik gebruik word vir veevoer (klawer, lusern). Vir algemene gebruik word hierdie onderskeidings nie altyd duidelik gemaak nie en baie van die soorte wat gebruik word vir gedroogde peulgroente, word ook gebruik vir groen groente, terwyl dit jonk is en met die bone nog in die peule.
Graanpeulgewasse word gekweek vir hul sade. Die sade word gebruik vir menslike voedsel en dierevoer of vir die produksie van olies vir industriële gebruik. Graanpeulgewasse sluit in bone, lensies, lupiene, ertjies en grondboontjies.
Peulgewasse is ook 'n uitstekende bron van weerstandige stysel wat afgebreek word deur bakterieë in die dikderm om kortkettingvetsure te vervaardig wat deur die dermselle gebruik word vir voedingsenergie.
Baie peulplante bevat simbiotiese bakterieë genaamd Rhizobia binne die wortelknoppies van hul wortelstelsels. (Plante wat deel uitmaak van die genus Styphnolobium is 'n uitsondering op hierdie reël.) Hierdie bakterieë het die besondere vermoë van fiksering van stikstof uit die atmosferiese, molekulêre stikstof (N2) na ammoniak (NH3). Die chemiese reaksie is:
Ammoniak word dan omgeskakel na 'n ander vorm, ammonium (NH+4), bruikbaar deur (sommige) plante deur die volgende reaksie:
Wanneer peulplante in die veld doodgaan, na afloop van die oes, word al die oorblywende stikstof wat opgeneem was in die aminosure van die plant, weer vrygestel in die grond. In die grond word die aminosure omgeskakel na nitraat (NO3), wat die stikstof beskikbaar stel aan ander plante en sodoende dien as bemesting vir toekomstige aanplantings.
Argeoloë het tekens ontdek van peulgewasproduksie naby die Ravirivier (in Punjab), die setel van die Indusvalleibeskawing, wat uit ongeveer 3300 v.C. dateer. Daar is ook bewyse gevind in die Egiptiese piramides dat lensies verbou is, en droë ertjie sade is ontdek in 'n Switserse dorp wat terugdateer na die Steentydperk. Argeologiese bewyse dui daarop dat hierdie ertjies in Mesopotamië gegroei het – ten minste 5000 jaar gelede en in Brittanje so vroeg as die 11de eeu.