Almal praat deesdae oor hoe ons, die Aardlinge, Mars eendag gaan besoek en selfs koloniseer. Howrey kyk met dié literêre wetenskapsfiksie met groot verbeelding en hope feite in só ’n toekoms in. Haar drie hoofkarakters, die Amerikaner Helen Kane, die Rus Sergei Kuznetsov en die Japannees Yoshihiro Tanaka, werk vir Prime Space, die firma wat mense Mars toe wil stuur. Die boek volg hul avontuur oor 17 maande waarin hulle vir die eintlike missie oefen. Die oefenlopie behels ’n totale simulasie sonder enige pouse waarin selfs die kleinste detail ’n nabootsing van ’n regte missie is, soveel so dat een van die vaarders later begin glo hulle is in der waarheid werklik op pad Mars toe. Die drie indrukwekkende en hoogs vaardige ruimtevaarders beskou ook die simulasie as ’n keuringsproses vir die eintlike missie, waarop hulle brand om te gaan. Die boek is propvol interessante feite, groot en klein, oor ruimtevaart, maar die interessantste is die sielkundige spel tussen die drie wat vir alle praktiese doeleindes gewillige gevangenes in ’n groot blik in die woestyn is. Prime Space se personeel hou dag en nag elke beweging en interaksie fyn dop en orkestreer natuurlik ook allerhande uitdagings vir die drie proefkonyne om te bowe te kom. Dis duidelik dat die tegnologie wat só ’n vaart moontlik sal maak die maklike deel is – die swak skakel is die mens, want op so ’n vaart is daar geen ruimte vir foute nie. Dis ’n besonder goeddeurdagte boek en ek kon dit uit pure fassinasie nie neersit nie. Dit het my ook net weer laat dink: As ons werklik so slim is om Mars toe te kan gaan, en klaarblyklik is ons, kan ons dan nie eerder ’n plan beraam om ons eie planeet te red nie? - Helen Schöer
Fragments vertel die verhaal van twee families, die Snowe- en Cusack-families, en hoe hul lewens verweef is. Phillip Snowe is ’n suksesvolle sakeman en is gelukkig getroud met Julia, ’n ewe suksesvolle advokaat. Phillip verlaat egter die korporatiewe wêreld om meer tyd saam sy gesin deur te bring en gemeenskapswerk te doen. Maar dinge werk nie altyd uit soos mens verwag of hoop nie en alhoewel Phillip hard probeer, bly hy vervreem voel van sy vrou. Laura Cusack is ’n enkelma van ’n baie besige tweeling. Om by haar passie, skilder, uit te kom is ’n byna onmoontlike taak. Laura en Phillip se paaie kruis by die kinders se skool en weer later waar hulle saam by ’n staatskool probeer om ’n verskil te maak. En dit is dan hier waar die vonke spat! Laura is ’n vurige vrou wat haar mening lug en Phillip is nie gewoond daaraan om teëgegaan te word nie!
Dit is ’n roerende verhaal van twee mense wat probeer om die regte ding te doen, aan die druk van hul familie verpligtinge te voldoen en tog op ’n manier ook getrou te bly aan hulself en hul drome. – Alma Liebenberg
Die boek begin in 1986 waar De Kock, wat tans in Kanada woonagtig is, sy sterwende pa in die hospitaal besoek. Hy vertel vervolgens van sy grootwordjare tussen 1954 en 1961, op die myne in Stilfontein in die eertydse Wes-Transvaal. In meer as twee dosyn sketse uit sy kinderjare word ons herinner aan speletjies soos kleilat en albasters, middagvertonings van westerns, kerk op Sondae en vakansies aan die Suidkus. Ons hoor van beledigings soos rooinekke en hairybacks, en van die vaste rangordes by die myne wat tot by die kinders gestrek het, soos “My pa kan jou pa tog afdank”. De Kok slaag daarin om in kort, eenvoudige sketse, wat dalk onbenullig mag voorkom, die spanning rondom sosio-ekonomiese-, taalkundige- en rassistiese kwessies wat gedurende dié tyd geheers het, en miskien nog steeds in die land voorkom, uit te beeld. Die vertellings is egter veel meer as net ’n reeks nostalgiese herinnering oor sy kinderjare. Dit is ook ’n gevoelvolle en humoristiese waarneming oor die verhouding tussen vaders en seuns en die gesinslewe in die algemeen. – Gert Venter
In die aksiebelaaide roman neem Smit ons op reis deur die geskiedenis. Die ontdekking van dagboeke uit die tyd van koningin Skeba (998 vC) se ekspedisie na Suider-Afrika lei tot Con Slaughter, bobaas vuis- en rewolwervegter uit die Amerikaanse Wilde Weste, se ontdekking van die goudneerslag by Barberton en die rykdom wat daarop volg. Ons hoor van die rol wat kanselier Otto von Bismarck gespeel het in ’n sameswering tussen Engeland en Duitsland wat die wêreldgeskiedenis, asook die van Suid-Afrika, kon verander het. Ons beleef die wrede tirannie van Vasco de Gama oor sy skeepslui en maak ’n draai in die Anglo-Boereoorlog. Ten laaste voer Slaughter ’n gesprek met Paul Kruger in Nederland en die Kruger-miljoene kom ter sprake. Tussendeur beleef Slaughter avonture met ’n Boesman en ’n swart man en hulle voer diep gesprekke wat insig in hul kulture gee. Dan is daar nog sy liefde vir die twee susters, Lorelei en Andia. Goud kan nie roes nie, Smit se eerste boek, is ’n boeiende verhaal vol avontuur, aksie, intrige en passie vir vervloë tye. – Gert Venter
Hierdie is die laaste boek van die Japanees-Amerikaanse skrywer se Crossfire-vyftal. Gideon en Eva is in die geheim getroud en nou begin die stryd om al die geraamtes uit hul verlede te oorkom en getroud te bly. Hul families en vriende is nie gelukkig daarmee dat hulle sonder hulle getroud is nie. Terwyl hulle ’n behoorlike troue beplan, sien hulle ook ’n terapeut om albei, wat baie sterk persoonlikhede het, te help om die slegte dinge wat met hulle gebeur het en ’n groot invloed op hul lewens het, te verwerk. In die proses groei die liefde tussen Gideon en Eva net so baie en word hulle sterker. Lesers wat hou van liefdesverhale oor superrykes, alles wat blink en ’n vinnige leefstyl, sal hierdie boek verslind. Maar wees gewaarsku dat die eksplisiete taalgebruik en seks moontlik kan aanstoot gee. – Amanda van Schoor
Antoinette is nie verbaas oor die Karoo-pad wat sy op 41 begin loop het nie, “want ’n mens word met ’n pad gebore”. En oom Johannes (87) is nóg minder verbaas oor die vrou wat by hom oor “bossies” kom leer het, “want jare gelede het ek ’n ge­siente gehad dat so ’n vrou op Tierfontein sou opdaag aan wie ek my kennis moet gee”.
“Toe ek die eerste keer na Tierfontein se volmaan gekyk het, was daar ’n begeerte in my om oor die natuur te weet. Hier het ek geleer dis die kruie van jou streek wat die kruie is wat jou gesond maak.”
Maar die Karoo-lewe by Beaufort-Wes se kant het ook gesorg dat sy ’n ánder droom kon verwesenlik, “en dis om ’n trop honde te hê, sodat ek kon sien hoe mý trop werk. My vyftien windhonde het ’n bepaalde soort energie. Toe die leier laas Oktober dood is, was my skouers geboë, en die groep was rigtingloos, omdat hulle nie geweet het hoe die hiërargie nou werk nie. Toe, eendag, kom enetjie by my, die nuwe leier, en sê vir my: ‘Lig op jou kop’. Diere leer jou om jou eie binnelandskap beter te verstaan.”
Oom Johannes vertel elke mens het ’n boompie in die hart. “Jy moet elke dag stil word en onder die boompie gaan sit. Jy moet jou boompie water gee, jou trane . . . maar dit hoef nie hartseertrane te wees nie. En so vind jy die fontein binne-in jou. Solank jy net sorg dat jou boompie vrugte dra.”
Op hul staptogte tussen die Karoo-bossies het die twee die krag van raaisels ontdek. “As ons moeg word van die stappery, sê ons raaisels op, om en om gaan dit in jou kop,” sê Antoinette.
“Die Here het vir jou ’n ronde kop gegee, sodat die raaisel daarbinne kan draai. Dan kom jou gedagtes los. As jou lewe vol sukkel is, dan help ’n raaisel jou. Ek gee soms vir Antoinette ’n raaisel om op te los, al vat dit haar maande: Soos . . . my pa skiet ’n patrys, en die hele huis hang vol vleis . . . Of wie is die lang man sonder skaduwee?”