9 Die oorkruising van die Ryn
10 Beleid vir die bewaring van ongevalle
Montgomery is in Kennington, Surrey gebore in 1887, die vierde kind van nege, aan 'n Ulster-Scots Kerk van Ierland-predikant, die eerwaarde Henry Montgomery, en sy vrou, Maud (née Farrar). Die Montgomerys is afkomstig van die County Donegal tak van die Clan Montgomery. Henry Montgomery, destyds prediker van die St Mark's Kerk, Kennington, was die tweede seun van Sir Robert Montgomery, 'n boorling van Inishowen in Donegal, in Ulster, die bekende koloniale administrateur in Brits-Indië, wat 'n maand na sy geboorte van sy kleinseun oorlede is.
Hy was waarskynlik 'n afstammeling van kolonel Alexander Montgomery (1686–1729). Bernard se ma, Maud, was die dogter van die eerw. Frederic William Canon Farrar, die beroemde prediker, en was agtien jaar jonger as haar man. Na die dood van Sir Robert Montgomery het Henry die Montgomery-voorvaderlike erf van New Park in Moville in Inishowen in Ulster geërf. Daar was nog £ 13.000 om op die verband te betaal, 'n groot bedrag skuld in die 1880's, en Henry was toe nog net 'n Anglikaanse predikant. Ondanks die verkoop van al die plase in Ballynally, was daar skaars genoeg om New Park by te hou en te betaal vir die ontploffende somervakansie (d.w.s. op New Park).
Dit was 'n mate van finansiële verligting toe Henry in 1889 as biskop van Tasmanië, toe nog 'n Britse kolonie, was en Bernard sy vormende jare daar deurgebring het. Biskop Montgomery beskou dit as sy plig om soveel tyd moontlik in die landelike gebiede van Tasmanië deur te bring en was tot ses maande op 'n slag weg. Terwyl hy weg was, het sy vrou, nog in die middel van die twintigerjare, haar kinders konstant pakslae gegee, en hulle dan meestal geïgnoreer terwyl sy die openbare pligte van die vrou van die biskop uitgevoer het.
Van Bernard se broers en susters sterf Sibyl jonk in Tasmanië, en Harold, Donald en Una het almal geëmigreer. Maud Montgomery het weinig aktief belanggestel in die opvoeding van haar jong kinders anders en het hulle te laat onderrig deur tutors wat uit Brittanje gebring is. Die liefdelose omgewing het Bernard iets van 'n boelie gemaak, soos hy self onthou: "Ek was 'n aaklige seuntjie. Ek dink nie dat iemand deesdae my soort gedrag sou goedkeur nie." Later in die lewe het Montgomery geweier om toe te laat dat sy seun David iets met sy ouma te doen het, en weier om haar begrafnis in 1949 by te woon.
Die gesin het eenkeer vir 'n Lambeth-konferensie in 1897 na Engeland teruggekeer, en Bernard en sy broer Harold is vir 'n termyn aan die King's Skool in Canterbury opgevoed. In 1901 word biskop Montgomery sekretaris van die Vereniging vir die Uitbreiding van die Evangelie, en die gesin het na Londen teruggekeer. Montgomery het die St Paul's Skool en daarna die Koninklike Militêre College, Sandhurst, bygewoon, waarvandaan hy amper geskors is weens astrantheid en geweld.
Na sy gradeplegtigheid in September 1908 is hy as 'n tweede luitenant in die 1ste bataljon, die Koninklike Warwickshire Regiment, aangestel en is hy later daardie jaar oorsese diens in Indië. Hy is in 1910 tot luitenant bevorder, en in 1912 word hy adjutant van die 1ste bataljon van sy regiment in die Shorncliffe Weermagbasis.
Die Groot Oorlog het in Augustus 1914 begin en Montgomery het daardie maand met sy bataljon na Frankryk verhuis, wat destyds deel was van die 10de Brigade van die 4de Afdeling. Hy het daardie maand aksie gesien tydens die Slag van Le Cateau, tydens die toevlug van Mons. Op Méteren, naby die Belgiese grens by Bailleul op 13 Oktober 1914, is hy tydens 'n geallieerde teenaanval deur die regterlong geskiet deur 'n sluipskutter. Hy is bekroon met die Gevorderde Diens vir dapper leierskap: die aanhaling vir hierdie toekenning, gepubliseer in die Londense Gazette in Desember 1914 lui: “Conspicuous gallant leading on 13th October, when he turned the enemy out of their trenches with the bayonet. He was severely wounded.”
Nadat hy vroeg in 1915 herstel het, is hy eers aangestel as hoofbrigade van die 112ste Brigade en daarna met die 104de Brigade onder opleiding in Lancashire. Hy het vroeg in 1916 na die Westelike Front teruggekeer as 'n algemene stafoffisier in die 33ste afdeling en neem deel aan die Slag van Arras in April / Mei 1917. Hy word 'n algemene stafoffisier by IX Corps, deel van generaal Sir Herbert Plumer se Tweede Leër , in Julie 1917.
Die minister van munisie, Winston Churchill, hou die opmars verby die 47ste (2de Londen) afdeling in die Grande Place, Lille. Voor hom staan ​​die stafhoof van die 47ste afdeling, luitenant-kolonel Bernard Montgomery. Montgomery het laat in 1917 in die Slag van Passchendaele gedien voordat hy die oorlog beëindig het as GSO1 (effektief stafhoof) van die 47ste (2de Londen) Afdeling, met die tydelike rang van luitenant-kolonel. Op 'n foto uit Oktober 1918, weergegee in talle biografieë, word die destyds onbekende luitenant-kolonel Montgomery voor Winston Churchill (destyds die minister van munisie) gestaan ​​tydens die parade na die bevryding van Lille.
Tussen die oorloë[wysig | wysig bron]
1920’s[wysig | wysig bron]
Na die Eerste Wêreldoorlog het Montgomery die 17de (diens) bataljon van die Koninklike Fusiliërs, 'n bataljon in die Britse leër van die Ryn, beveel voordat hy in November 1919 teruggekeer het na sy wesenlike kaptein (brevet majeur) gekies vir die Staff College in Camberley, Surrey (sy enigste hoop om ooit 'n hoë bevel te behaal). Maar tydens 'n tennispartytjie in Keulen kon hy die opperbevelhebber (C-in-C) van die Britse besettingse leër, veldmaarskalk Sir William Robertson, oorhaal om sy naam op die lys te voeg.
Nadat hy aan die Staff College gestudeer het, is hy in Januarie 192 aangestel as hoofbrigade in die 17de infanteriebrigade. Die brigade is in County Cork, Ierland, gestasioneer en het tydens die laaste stadiums van die Ierse Onafhanklikheidsoorlog teen-opstand uitgevoer.
Montgomery het tot die gevolgtrekking gekom dat die konflik nie sonder harde maatreëls gewen kon word nie, en dat selfbestuur vir Ierland die enigste haalbare oplossing was; in 1923, na die stigting van die Ierse Vrystaat en tydens die Ierse Burgeroorlog, het Montgomery aan kolonel Arthur Ernest Percival van die Essex Regiment geskryf:
“Persoonlik is my aandag daaraan geskenk om die rebelle te verslaan, maar dit het my nooit 'n bietjie gepla hoeveel huise verbrand is nie. Ek dink ek het alle burgerlikes as 'Shinners' beskou en ek het nooit met enigeen daarvan te make gehad nie. My eie siening is dat u radeloos moet wees om 'n oorlog te wen.
Oliver Cromwell, of die Duitsers, sou dit binne 'n baie kort tydjie reggemaak het. Deesdae verhinder die openbare mening sulke metodes, sou die nasie dit nooit toelaat nie, en die politici sou hul werk verloor as hulle dit goedgekeur het. Dit is so dat ek van mening is dat Lloyd George reg was in wat hy gedoen het, as ons verder gegaan het, sou ons waarskynlik die opstand as 'n tydelike maatreël kon verpletter, maar dit sou weer uitgebreek het soos 'n ulkus op die oomblik toe ons die troepe verwyder het. Ek dink die rebelle sou waarskynlik gevegte geweier het en hul wapens weggesteek het totdat ons weg was.”
In Mei 1923 word Montgomery na die 49ste (West Riding) Infanterie-afdeling, 'n territoriale weermag (TA), gestuur. Hy het in 1925 na die 1ste bataljon, Koninklike Warwickshire Regiment, as 'n kommandant van die maatskappy teruggekeer en in Julie 1925 tot majoor bevorder. Van Januarie 1926 tot Januarie 1929 dien hy as adjunk-assistent-adjutant-generaal aan die Staff College, Camberley, in die tydelike rang van luitenant-kolonel.
Getroude lewe en familie[wysig | wysig bron]
In 1925, in sy eerste bekende hofmakery van 'n vrou, het Montgomery, toe in sy laat dertigerjare, aan 'n 17-jarige meisie, mejuffrou Betty Anderson, haar gevra om te trou. Met sy benadering het hy diagramme in die sand geteken van hoe hy sy tenks en infanterie in 'n toekomstige oorlog sou ontplooi, 'n gebeurlikheid wat destyds baie afgeleë gelyk het. Sy het sy ambisie en eensgesindheid eerbiedig, maar het sy huweliksvoorstel van die hand gewys.
In 1927 ontmoet en trou hy met Elizabeth (Betty) Carver, neé Hobart, weduwee van Oswald Carver, Olimpiese roeimedaljewenner wat in die Eerste Wêreldoorlog vermoor is. Betty Carver was die suster van die toekomstige bevelvoerder van die Tweede Wêreldoorlog, majoor-generaal sir Percy Hobart. Betty Carver het twee seuns in hul vroeë tienerjare, John en Dick, uit haar eerste huwelik. Dick Carver het later geskryf dat dit "'n baie dapper ding" was vir Montgomery om 'n weduwee met twee kinders aan te neem. Montgomery se seun, David, is in Augustus 1928 gebore.
Terwyl sy in 1937 met vakansie in Burnham-on-Sea was, het Betty 'n insekbyt opgedoen wat besmet geraak het, en sy is in die arms van haar man dood aan septisemie na amputasie van haar been. Die verlies het Montgomery verwoes, wat toe as 'n brigadier gedien het, maar hy dring daarop aan om homself onmiddellik na die begrafnis weer in sy werk te gooi. Die huwelik van Montgomery was baie gelukkig. Baie van sy korrespondensie met sy vrou is vernietig toe sy woonbuurte in Portsmouth tydens die Tweede Wêreldoorlog gebombardeer is. Na die dood van Montgomery het John Carver geskryf dat sy ma die land waarskynlik 'n guns gedoen het deur sy persoonlike onaardighede - sy uiterste eensgesindheid, en sy onverdraagsaamheid en agterdog ten opsigte van ander se motiewe - binne redelike perke te hou wat hy lank genoeg gehad het. die kans op 'n hoë bevel.
Albei die stiefseuns van Montgomery het in die dertigerjare weermagoffisiere geword (albei het in Indië gedien ten tyde van hul moeder se dood), en albei het in die Tweede Wêreldoorlog gedien, wat uiteindelik die kolonel behaal het. Terwyl hy as GSO2 saam met die Agtste Leër gedien het, is Dick Carver tydens die agtervolging na El Alamein vorentoe gestuur om te help met die identifisering van 'n nuwe terrein vir die agtste leër se hoofkwartier.
Hy is op 7 November 1942 in Mersa Matruh gevange geneem. Montgomery het aan sy kontakpersone in Engeland gevra dat navrae gedoen word via die Rooi Kruis waar sy stiefseun gehou word, en dat pakkies na hom gestuur word. Soos baie Britse POW's, waarvan die bekendste generaal Richard O'Connor was, het Dick Carver in September 1943 ontsnap tydens die kort tydjie tussen Italië se vertrek uit die oorlog en die Duitse beslaglegging op die land. Uiteindelik bereik hy Britse tuisgrond op 5 Desember 1943, tot vreugde van sy stiefpa, wat hom na Brittanje huis toe gestuur het om te herstel.
1930’s[wysig | wysig bron]
In Januarie 1929 is Montgomery bevorder tot luitenant-kolonel. Hy is daardie maand weer terug na die 1ste bataljon, Royal Warwickshire Regiment, as bevelvoerder van die hoofkwartiergeselskap; in die middel van 1929 het hy na die Oorlogskantoor gaan help om die Infanterie-opleidingshandleiding te skryf. In 1931 word Montgomery tot substantiewe luitenant-kolonel bevorder en word hy die bevelvoerder van die 1ste bataljon, Koninklike Warwickshire Regiment en word hy diens in Palestina en Brits-Indië.
Hy is in Junie 1934 tot kolonel bevorder (senioriteit vanaf Januarie 1932). Hy het dit bygewoon en is daarna aanbeveel om 'n instrukteur te word by die Indiese Weermag Staff College (nou die Pakistan Weermag Staff College) in Quetta, Brits-Indië. Na voltooiing van sy diensreis in Indië het Montgomery in Junie 1937 na Brittanje teruggekeer waar hy die bevel van die 9de infanteriebrigade met die tydelike rang van brigadier geneem het. Sy vrou is daardie jaar oorlede.
In 1938 organiseer hy 'n amfibiese kombinasie van operasionele landingsoefeninge wat die nuwe C-in-C van die Suidelike Kommando, generaal Sir Archibald Percival Wavell, beïndruk het. Hy is op 14 Oktober 1938 tot majoor-generaal bevorder en die bevel van die 8ste infanteriedivisie in Palestina geneem. Daar het hy 'n Arabiese opstand beëindig voordat hy in Julie 1939 na Brittanje teruggekeer het, met 'n ernstige siekte onderweg, om die derde (Yster) infanteriedivisie te beveel. Na verneem word van die rebelle-nederlaag in April 1939, het Montgomery gesê: 'Ek sal jammer wees om Palestina op baie maniere te verlaat, aangesien ek die oorlog hier buite geniet het'.
Terugkeer na Duinkerken en ontruiming[wysig | wysig bron]
Brittanje het op 3 September 1939 oorlog teen Duitsland verklaar. Die 3de afdeling is na België ontplooi as deel van die Britse Ekspedisiemag (BE). Gedurende hierdie tyd het Montgomery ernstige probleme ondervind van sy militêre meerderes en die geestelikes vir sy openhartige houding ten opsigte van die seksuele gesondheid van sy soldate, maar deur sy meerderwaardige Alan Brooke, bevelvoerder van II Corps, was hy verdedig teen ontslag begin op 10 Mei 1940 met hul inval in die Lae Lande en die 3de Afdeling stap na die Dijle-rivier en trek hulle met groot professionaliteit na Duinkerken en betree die Duinkerken-omtrek in 'n beroemde nagmars wat sy magte op die linkerflank geplaas het, wat blootgestel is aan die Belgiese oorgawe.
Die 3de Afdeling het met minimale ongevalle ongeskonde na Brittanje teruggekeer. Tydens Operasie Dynamo - die ontruiming van 330 000 BE en Franse troepe na Brittanje - het Montgomery die bevel oor die II Corps aanvaar. Met sy terugkeer het Montgomery die Oorlogskantoor in die kiem gesmoor met kranige kritiek op die bevel van die BE en is kort daarna teruggevoer na die afdelingsbevel van die 3e Afdeling. Die derde afdeling was destyds die enigste ten volle toegeruste afdeling in Brittanje.
Hy is 'n metgesel van die Orde van die Bad. Montgomery is beveel om sy 3de afdeling gereed te maak om die neutrale Portugese Azoree te verower. Modelle van die eilande is voorberei en gedetailleerde planne vir die inval uitgewerk. Die aanvalplanne het nie voortgegaan nie en die planne het oorgeskakel na die indringing van die Kaap Verde-eiland wat ook tot neutrale Portugal behoort. Hierdie invalplanne het ook nie voortgegaan nie. Montgomery is toe beveel om planne voor te berei vir die inval in neutrale Ierland en om beslag te lê op die hawe van Cork en Cobh.
Hierdie invalplanne, soos dié van die Portugese eilande, het ook nie voortgegaan nie en in Julie 1940 is Montgomery as waarnemende luitenant- generaal, en onder bevel van V Corps geplaas, verantwoordelik vir die verdediging van Hampshire en Dorset, en 'n langdurige vete begin met die nuwe opperbevelhebber (C-in-C) van die Kommandant van die Suide, luitenant-generaal Claude Auchinleck. In April 1941 word hy bevelvoerder van XII Corps verantwoordelik vir die verdediging van Kent.
Gedurende hierdie periode het hy 'n regime van deurlopende opleiding ingestel en aangedring op hoë vlakke van fisieke fiksheid vir sowel offisiere as ander geledere. Hy was genadeloos met die afdanking van offisiere wat hy van mening ongeskik was vir bevel in aksie. In Julie word Montgomery in Julie tot tydelike luitenant-generaal bevorder, en hy het die bevel van die Suidoos-kommando gehad wat toesig hou oor die verdediging van Kent, Sussex en Surrey. Hy hernoem sy opdrag aan die Suidoos-leër om aanstootlike gees te bevorder. Gedurende hierdie tyd het hy sy idees verder ontwikkel en geoefen en sy soldate opgelei, wat op Mei 1959 uitgeoefen het, 'n gesamentlike oefeningsmag van 100,000 troepe.
Noord-Afrika en Italië[wysig | wysig bron]
Montgomery se vroeë bevel[wysig | wysig bron]
In 1942 word 'n nuwe veldbevelvoerder in die Midde-Ooste benodig, waar Auchinleck die rol van hoof-kommandant (C-in-C) van die Midde-Ooste-kommandant en die bevelvoerder van die agtste leër vervul. Hy het die Geallieerde posisie tydens die Eerste Slag van El Alamein gestabiliseer, maar na 'n besoek in Augustus 1942 het die premier, Winston Churchill, hom as C-in-C vervang met generaal Sir Harold Alexander en William Gott as bevelvoerder van die Agtste Weermag in die Westelike Woestyn.
Nadat Gott egter doodgemaak is, is die vlieg terug na Kaïro deur Churchill oorreed deur Brooke, wat teen hierdie tyd hoof was van die Imperial General Staff (CIGS), om Montgomery aan te stel, wat pas benoem is om Alexander as kommandant van die Britse Eerste te vervang Weermag vir Operasie fakkel, die inval in Franse Noord-Afrika. 'n Storie, waarskynlik destyds apokrief, maar gewild in die tyd, is dat die aanstelling Montgomery laat opmerk het dat dinge: "Na 'n maklike oorlog het dit nou baie moeiliker geword." Dit is veronderstel dat 'n kollega hom aangesê het om op te vrolik - op watter punt Montgomery het gesê: "Ek praat nie van my nie, ek praat van Rommel!"
Montgomery se aanname van bevel het die veggees en vermoëns van die Agste Leër verander. Op 13 Augustus 1942 het hy opdrag gegee, en hy het onmiddellik 'n stormwind van aktiwiteit geword. Hy het beveel dat die X Corps, wat alle gepantserde afdelings bevat, moes stig saam met sy XXX Corps, wat almal infanterie-afdelings was. Hierdie reëling verskil van die Duitse Panzerkorps: een van Rommel se Panzerkorps het infanterie-, pantser- en artillerie-eenhede onder een bevelvoerder van die korps gekombineer.
Die agtste leërbevelvoerder self was die enigste algemene bevelvoerder vir Montgomery se infanterie- en wapenkorps. Correlli Barnett het gesê die oplossing van Montgomery "... was in alle opsigte teenoor Auchinleck s'n en in alle opsigte verkeerd, want dit het die bestaande gevaarlike skeidingsvermoë nog verder gedra. Montgomery versterk die 48 km lange voorlyn by El Alamein, iets wat twee maande sou neem om te bereik."
Alexander het gevra om vir hom twee nuwe Britse afdelings (51ste Hoogland en 44ste tuislande) te stuur wat toe in Egipte sou aankom en na verdediging van die Nyl-delta ontplooi sou word. Hy het sy hoofkwartier na Burg al Arab, naby die lug, verskuif Montgomery was vasbeslote dat die weermag-, vloot- en lugmagte op 'n verenigde, gefokusde manier hul gevegte op 'n verenigde, gefokusde manier moes beveg. Hy het onmiddellik 'n versterking van die belangrike hoogtes van Alam Halfa, net agter sy eie lyne, en verwag dat die Duitse bevelvoerder, Erwin Rommel, sou aanval met die hoogtes as sy doel, iets wat Rommel gou gedoen het.
Montgomery het 'n groot poging aangewend om so gereeld as moontlik voor troepe te verskyn en gereeld verskillende eenhede te besoek en homself aan die mans bekend te maak, en gereël om sigarette uit te deel. Alhoewel hy steeds 'n standaard Britse offisierskaap gedra het met sy aankoms in die woestyn, dra hy kort-kort 'n Australiese hoed met 'n breë rand voordat hy oorgegaan het na die swart baret (met die kenteken van die Koninklike Tenk Regiment langs die badge van die Britse Algemene Beampte). hy het opvallend geword. Die swart baret is deur Jim Fraser aan hom aangebied terwyl laasgenoemde hom op 'n inspeksie-toer gery het. Beide Brooke en Alexander was verbaas oor die transformasie in die atmosfeer toe hulle op 19 Augustus besoek het, minder as 'n week nadat Montgomery die bevel gekry het.
Eerste gevegte met Rommel[wysig | wysig bron]
Rommel het probeer om die linkerflank van die Agtste Leër in die Slag van Alam el Halfa vanaf 31 Augustus 1942 te draai. Die Duitse/Italiaanse pantserkorps se infanterie-aanval is in baie hewige gevegte gestaak. Rommel se magte moes dringend onttrek om nie hul toevlug deur die Britse mynvelde af te sny nie. Montgomery is gekritiseer omdat hy nie die terugtrekkende magte onmiddellik teenaanval nie, maar hy het sterk gevoel dat sy metodiese opbou van die Britse magte nog nie gereed was nie.
'n Oorhaastige teenaanval loop einde Oktober die kans om sy strategie vir 'n offensief op sy eie voorwaardes te verwoes, waarvoor die beplanning begin het kort nadat hy die bevel gekry het. Hy is middel Oktober in die permanente rang van luitenant-generaal bevestig.
Die verowering van Libië was noodsaaklik vir lugvelde om Malta te ondersteun en die agterkant van die Axis-magte te bedreig wat Operasie Torch teengestaan ​​het. Montgomery het noukeurig voorberei op die nuwe aanval nadat hy Churchill oortuig het dat die tyd nie vermors word nie. (Churchill het op 23 September 1942 'n telegram aan Alexander gestuur waarin begin is: 'Ons is in u hande, en 'n oorwinnende geveg is natuurlik baie vertraag.')
Hy was vasbeslote om nie te veg voordat hy gedink het daar was voldoende voorbereiding op 'n beslissende oorwinning, en sy oortuigings in werking stel met die insameling van hulpbronne, gedetailleerde beplanning, die opleiding van troepe - veral om mynvelde skoon te maak en snags te veg - en met die gebruik van 252 van die nuutste Amerikaans-geboude Sherman-tenks, 90 M7 Priest selfaangedrewe howitzers, en 'n persoonlike besoek aan elke eenheid wat in die offensief betrokke is, besoek. Toe die offensief einde Oktober gereed was, het die agtste weermag 231.000 man op hul rantsoensterkte gehad.
El Alamein[wysig | wysig bron]
Die tweede Slag op El Alamein het op 23 Oktober 1942 begin en 12 dae later geëindig met een van die eerste grootskaalse, beslissende geallieerde landoorwinnings van die oorlog. Montgomery het die lengte van die geveg sowel as die aantal slagoffers (13 500) korrek voorspel. Kort nadat die geallieerde eenhede en infanterie deur die Geallieerdes deur die Duitse en Italiaanse lyne gebreek het en die vyandelike magte vinnig agter die kuspad agtervolg het, het 'n hewige reënstorm oor die streek gebars en die tenks in die woestyn modder vasgejaag.
Tunisië[wysig | wysig bron]
Sicilië[wysig | wysig bron]
Die spanning tussen die geallieerde lande het toegeneem namate die Amerikaanse bevelvoerders, Patton en Omar Bradley (destyds die bevelvoerder van die US II Corps onder Patton) die stryd aangesê het oor wat hulle beskou het as Montgomery se houding en roemlikheid. Alhoewel al drie as drie van die grootste soldate van hul tyd beskou is, was hulle vanweë hul mededingendheid bekend vir 'gekibbel soos drie skoolmeisies' danksy hul 'katterigheid', 'gekerm teenoor hul meerderes' en 'houding'.
Italiaanse veldtog[wysig | wysig bron]
Gedurende laat 1943 het Montgomery voortgegaan om die Agtste Leër te beveel tydens die landing op die vasteland van Italië self, begin met Operasie Baytown. In samewerking met die Anglo-Amerikaanse landings op Salerno (naby Napels) deur luitenant-generaal Mark Clark se Amerikaanse vyfde leër en seevaart-landings deur Britse valskermsoldate in die hak van Italië (waaronder die sleutelhawe van Taranto, waar hulle sonder weerstand direk in die hawe vertrek het), Montgomery het die Agtste leër tot in Italië toe gelei. Montgomery het 'n afsku gehad aan die gebrek aan koördinasie, die verspreiding van moeite, die strategiese verwarring en die gebrek aan opportunisme wat hy in die Geallieerde poging in Italië gesien het, en hy was bly om die "ontbyt van die hond" op 23 Desember 1943 te verlaat.
Normandië[wysig | wysig bron]
Maar die beskermheer van Montgomery, generaal Sir Alan Brooke, het ten sterkste aangevoer dat Montgomery 'n veel beter generaal as Alexander en verseker sy aanstelling. Sonder Brooke se steun sou Montgomery in Italië gebly het. By die St Paul's Skool op 7 April en 15 Mei het Montgomery sy strategie vir die inval aangebied. Hy het 'n negentig dae lange stryd in die vooruitsig gestel, met al die magte wat die Seine bereik het. Die veldtog sou draai op 'n Geallieerde Caen in die ooste van die Normandië-brughoof, met 'n relatiewe statiese Britse en Kanadese leërs wat 'n skouer sou vorm om Duitse teenaanvalle te lok en te verslaan, en die Amerikaanse leërs wat die Cotentin-skiereiland sou verplaas en gryp Bretagne, suid en dan oos aan die regterkant en vorm 'n snert.
Die 12de Waffen SS-afdeling Hitlerjugend, soos die naam dit aandui, is geheel en al afkomstig van die meer fanatiese elemente van die Hitler-jeug en onder bevel van die genadelose SS-Brigadeführer Kurt Meyer, alias "Panzer Meyer". Die versuim om Caen onmiddellik in te neem, was die oorsaak van 'n geweldige historiografiese geskil met bitter nasionalistiese ondertone. In die breë bestaan ​​daar 'n 'Britse skool' wat die na-oorlogse bewering van Montgomery aanvaar dat hy nooit van plan was om Caen tegelyk te neem nie, en dat die Anglo-Kanadese bedrywighede rondom Caen 'n "hou-operasie" was wat bedoel was om die grootste deel van die Duitse dwing na die Caen-sektor om die Amerikaners in staat te stel om die 'uitbreek-operasie' op die linkerflank van die Duitse posisies op te stel, wat alles deel was van Montgomery se "Meesterplan" wat hy lank voor die Normandië-veldtog bedink het.
In teenstelling hiermee het die 'Amerikaanse skool' aangevoer dat Montgomery se aanvanklike 'meesterplan' was dat die 21ste weermaggroep Caen dadelik sou inneem, en sy tenk-afdelings in die vlaktes suid van Caen sou skuif om 'n wegbreek te bied wat die 21ste weermaggroep sou lei die vlaktes van Noord-Frankryk en vandaar na Antwerpen en uiteindelik die Ruhr. Briewe wat Eisenhower ten tyde van die geveg geskryf het, maak dit duidelik dat Eisenhower van Montgomery verwag het "die vroeë verowering van die belangrike fokuspunt van Caen". Later, toe hierdie plan duidelik misluk het, het Eisenhower geskryf dat Montgomery die plan "ontwikkel" het om die Amerikaanse magte te laat kom om die uitbraak te bereik.
Terwyl die veldtog gevorder het, het Montgomery sy aanvanklike plan vir die inval verander en die strategie voortgesit om Duitse teenaanvalle in die gebied noord van Caen eerder as in die suide aan te trek en te hou, sodat die Amerikaanse Eerste Leër in die weste Cherbourg kon inneem. In 'n memorandum wat Montgomery se bedrywighede uiteensit wat geskryf is deur Eisenhower se stafhoof, generaal Walter Bedell Smith, wat einde Junie 1944 met Montgomery ontmoet het, sê niks van Montgomery wat 'n "hou-operasie" in die Caen-sektor onderneem nie, en praat eerder daarvan dat hy 'n 'breakout' in die die vlaktes suid van die Seine.
Op 12 Junie het Montgomery die 7de Pantserdivisie beveel in 'n aanval teen die Panzer Lehr-afdeling wat aanvanklik goeie vordering gemaak het, maar geëindig het toe die Panzer Lehr deur die 2de Panzer-afdeling aangesluit het. Op 14 Junie by Villers Bocage het die Britte binne ongeveer vyf minute twintig Cromwell-tenks verloor aan vyf Tiger-tenks onder leiding van die SS Obersturmführer Michael Wittmann. Ondanks die terugslag in Villers Bocage, was Montgomery steeds optimisties, aangesien die Geallieerdes meer troepe en voorrade aan land as wat hulle in die geveg verloor het, en hoewel die Duitse linies besig was om te vaar, het die Wehrmacht en Waffen SS aansienlike uitputting ondervind.
Sir Arthur Tedder, lugmagskalk, het gekla dat dit onmoontlik is om vegvliegtuie na Frankryk te verskuif totdat Montgomery 'n paar vliegvelde ingeneem het, iets wat hy beweer dat Montgomery nie in staat was om te doen nie. Die eerste V-1-aanvalle op Londen, wat op 13 Junie begin het, het die druk op White op Montgomery verhoog om sy voorsprong te bespoedig. Op 18 Junie beveel Montgomery dat Bradley Cherbourg moet inneem terwyl die Britte teen 23 Junie Caen sou inneem.
Dollmann, uit vrees dat Epsom 'n sukses sou wees, het selfmoord gepleeg en is vervang deur SS Oberstegruppenführer Paul Hausser. O'Connor het ten koste van ongeveer 4.000 man 'n opvallende afstand van 8,0 km diep en 3,2 km breed gewen, maar die Duitsers in 'n onbetwisbare langtermynposisie geplaas. Die Geallieerdes het 'n sterk krisisgevoel gehad, aangesien die Geallieerdes slegs ongeveer 24 kilometer na die binneland gevorder het, in 'n tyd toe hul planne daarop aangedring het om Rennes, Alençon en St. Malo reeds in te neem.
Na Epsom moes Montgomery generaal Harry Crerar vertel dat die aktivering van die Eerste Kanadese leër sou moes wag, aangesien daar tans ruimte in die Caen-sektor was net vir die pas aangekome XII-korps onder luitenant-generaal Neil Ritchie, wat 'n mate van spanning veroorsaak het met Crerar, wat gretig was om in die veld te kom. Epsom het verdere Duitse magte in Caen gedwing, maar in Junie en die eerste helfte van Julie was Rommel, Rundstedt en Hitler besig met die beplanning van 'n groot offensief om die Britte die see in te dryf; dit is nooit van stapel gestuur nie en sou die toewyding van 'n groot aantal Duitse troepe tot die Caen-sektor vereis het.
Dit is wat Montgomery in sy riglyn van 30 Junie voorgestel het, en as hy en sy bewonderaars die rekord vir homself kon laat praat, sou daar min debat gevoer word oor die uitvoering van die eerste fases van die Normandië-veldtog. In plaas daarvan dring Montgomery daarop aan dat hierdie richtlijn 'n konsekwente deel vorm van 'n meesterplan wat hy lank voor die inval bedink het. Vreemd genoeg is hierdie opvatting 'Monty' 'n goeie diens vir enige rigiede beplanning voordat die Duitse reaksie bekend was, sou inderdaad 'n slegte generaalskap gewees het.
Hulle het dit gemaak deur stormweer en die terrein van die bocage, moes Montgomery sorg dat Rommel op die Britte in die ooste fokus, eerder as op die Amerikaners in die weste, wat die Cotentin-skiereiland en Bretagne moes inneem voordat die Duitsers deur 'n algemene swaai in die ooste vasgevang kon word. Montgomery het aan generaal Sir Miles Dempsey, die bevelvoerder van die 2de Britse leër, gesê: "Gaan slaan deur die Duitse mag, veral die wapenrusting, op jouself te trek - om die weg vir Brad te vergemaklik." Die Duitsers het 12 afdelings ontplooi, waarvan ses Panzer-afdelings teen die Britte was terwyl hulle 8 afdelings ontplooi het, waarvan 3 Panzer-afdelings teen die Amerikaners was.
Teen die middel van Julie is Caen nie ingeneem nie, want Rommel het voortgegaan om die voorkoming van die uitbreek van Britse magte te prioritiseer eerder as dat die Amerikaners die westelike gebiede ingeneem het. Dit was in die breë soos Montgomery beplan het, hoewel nie met dieselfde spoed as wat hy in St Paul's uiteengesit het nie, hoewel die Amerikaanse historikus Carlo D'Este daarop gewys het dat die situasie in Normandië 'baie anders' is as wat in die St. Paul se konferensie, aangesien slegs een van die vier doelwitte wat in Mei uiteengesit is, teen 10 Julie bereik is. Op 7 Julie begin Montgomery met Operasie Charnwood met 'n tapyt-offensief wat 'n groot deel van die Franse platteland en die stad Caen tot 'n woestyn gemaak het.
Die Britte en Kanadese kon daarin slaag om na die noorde van Caen te vorder voor die Duitsers wat die puinhope tot hul voordeel gebruik het en die aanval stopgesit het. Op 10 Julie beveel Montgomery Bradley om Avranches te neem, waarna die 3de Amerikaanse weermag geaktiveer sou word om in die rigting van Le Mans en Alençon te ry. Op 14 Julie 1944 het Montgomery aan sy beskermheer Brooke geskryf en gesê dat hy op 'n 'regte skouspel' gekies het aan die oostelike flanke, en om 'n korps van drie gepantserde afdelings in die oop land oor die Caen-Falaise-pad te verloor ... "Die moontlikhede is groot: met sewehonderd tenks wat suidoos van Caen los is, en die pantservoertuie wat werk ver vooruit kan enigiets gebeur."
"Teen 0500 uur het 'n verre donder in die lug al die slaperige tenkbemanne uit hul komberse gebring. 1000 Lancasters het in groepe van drie of vier teen 3000 uit die see gevlieg. Voet (910 m). Voor hulle het die padvinders hul vlamme verstrooi en kort voor lank het die eerste bomme laat val ".
Aanvanklik het die drie Britse gepantserde afdelings wat opgedra is om die offensief te lei, die 7de, 11de en die wagte, vinnig gevorder en het vinnig die Borguebus-rant nader, wat teen die middaguur die landskap suid van Caen oorheers. As die Britte die Borguebus-rant sou kon inneem, sou die pad na die vlaktes van Noord-Frankryk wyd oop wees, en moontlik kan Parys ingeneem word, wat die wreedheid waarmee die Duitsers die Borguebus-rant verdedig, verklaar. Een Duitse offisier, luitenant Baron von Rosen, het onthou dat 'n Luftwaffe-offisier wat 'n battery van vier 88 mm-gewere beveel het om teen die Britse tenks te veg, moes motiveer dat hy sy handwapen teen sy kop moes hou "en hom gevra of hy doodgemaak wil word. dadelik of kry 'n hoë versiering.
Die goed ingegrawe 88 mm-gewere, om die Borguebus-rif, het die Britse Sherman-tenks begin tol, en die platteland was spoedig besaai met tientalle brandende Shermans. Een Britse offisier het met kommer gesê: "Ek sien rookpale en tenks opborrel met vlamme wat uit hul torings voortborrel. Ek sien hoe mense soos fakkels uitbrand, op die grond rol om die vlamme te probeer verdwyn." Ondanks Montgomery se opdragte om aan te dring, het heftige Duitse teenaanvalle die Britse aanval stopgesit."
Die doelstellings van Operasie Goodwood is almal bereik behalwe die volledige vangs van die Bourgebusrif, wat gedeeltelik aangepak is. Die operasie was 'n strategiese sukses van die Geallieerdes in die vestiging van die laaste Duitse reservate in Normandië na die Caen-sektor weg van die Amerikaanse sektor, wat die Amerikaanse uitbreek in Operasie Cobra baie help. Aan die einde van Goodwood op 25 Julie 1944 het die Kanadese Caen uiteindelik Caen ingeneem terwyl die Britse tenks die vlaktes suid van Caen bereik het, wat Montgomery die 'skarnier' gegee het wat hy gesoek het, terwyl die Duitsers gedwing is om die laaste van hul reservate te raadpleeg om die Anglo-Kanadese offensief te stop. Ultra-ontsyferings het aangedui dat die Duitsers wat Bradley nou in die gesig staar, ernstig te sterk was met Operasie Cobra wat sou begin. Tydens Operasie Goodwood het die Britte 400 tenks uitgeslaan met baie wat teruggekeer het om weer in diens te kom. Die ongevalle was 5 500 met 11 km grond wat verkry is. Bradley het Montgomery se plan erken om die Duitse wapenrusting vas te pen en Amerikaanse magte toe te laat om uit te breek:
Die langdurige geskil oor wat Montgomery se "meesterplan" in Normandië was, het daartoe gelei dat historici baie verskil oor die doel van Goodwood. Die Britse joernalis Mark Urban het geskryf dat die doel van Goodwood was om Duitse troepe na hul linkerflank te trek om die Amerikaners op die regterflank te laat wegbreek, met die argument dat Montgomery vir sy soldate moes lieg oor die doel van Goodwood as die gemiddelde Britse soldaat. sou nie verstaan ​​het waarom hulle gevra word om 'n afleiding te skep om die Amerikaners die geleentheid te gee om die operasie met Operasie Cobra op te stel nie.
In teenstelling hiermee het die Amerikaanse historikus Stephen Power aangevoer dat Goodwood bedoel was om die 'breakout' aanstootlik te wees en nie 'n "holding operation" nie, en geskryf het: "Dit is onrealisties om te beweer dat 'n operasie die gebruik van 4500 geallieerde vliegtuie, 700 artillerie-stukke en meer as 8000 pantservoertuie en vragmotors en wat die Britte meer as 5 500 ongevalle gekos het, is bedink en tereggestel vir so 'n beperkte doelstelling.
"Power het opgemerk dat Goodwood en Cobra veronderstel was om op dieselfde dag, 18 Julie 1944, in werking te tree, maar Cobra is gekanselleer weens swaar reën in die Amerikaanse sektor, en het aangevoer dat albei operasies bedoel was om uitbreekoperasies te wees om die Duitse leërs in Normandië vas te vang. Die Amerikaanse militêre skrywer Drew Middleton het geskryf dat daar geen twyfel is dat Montgomery wou hê dat Goodwood 'n 'skild' vir Bradley sou bied nie, maar dat Montgomery terselfdertyd duidelik gehoop het op die Duitse aandag van die Amerikaanse sektor.
Die Britse historikus John Keegan het daarop gewys dat Montgomery verskillende stellings voor Goodwood gemaak het oor die doel van die operasie. Keegan het geskryf dat Montgomery besig was met wat hy 'n 'verskansing van sy weddenskappe' genoem het toe hy sy planne vir Goodwood opgestel het, met 'n plan vir 'n "uitbreek as die front in duie stort, indien nie, 'n goeie dokumentêre bewys dat hy alles in die eerste plek bedoel het plek was 'n slagting". Bradley het weereens die plan van Montgomery bevestig en dat die vaslegging van Caen slegs toevallig tot sy missie was, nie krities nie. Die Amerikaanse tydskrif LIFE het Bradley in 1951 aangehaal:
Met Goodwood wat die Wehrmacht na die Britse sektor getrek het, het die Eerste Amerikaanse leër 'n twee-tot-een numeriese meerderwaardigheid geniet, met generaal Omar Bradley wat Montgomery se raad aanvaar het om die offensief te begin deur op een punt te konsentreer in plaas van 'n "breë front" soos Eisenhower sou hê verkies.
Operasie Goodwood het Montgomery amper sy werk gekos, omdat Eisenhower hom ernstig oorweeg het om hom af te sit en net verkies het om dit nie te doen nie, want die gewilde "Monty" sou op 'n kritieke oomblik in die oorlog so 'n politieke terugslag in Brittanje teen die Amerikaners veroorsaak het gevolglike stamme in die Atlantiese alliansie is nie die moeite werd geag nie. Montgomery het sy tevredenheid uitgespreek oor die resultate van Goodwood toe hy die operasie afgestel het. Eisenhower was onder die indruk dat Goodwood 'n uitbreekoperasie sou wees. Daar was 'n verkeerde kommunikasie tussen die twee mans, of Eisenhower het nie die strategie verstaan ​​nie.
Alan Brooke, hoof van die Britse Imperiële Algemene Personeel, het geskryf: "Ek weet niks van strategie nie en is baie ongeskik vir die pos van opperbevelhebber. Dit is geen wonder dat Monty se werklike hoë vermoë nie altyd verwesenlik word nie." Bradley het Montgomery se voornemens ten volle begryp. Albei mans sou nie die regte bedoelings van hul strategie aan die pers prysgee nie. Baie Amerikaanse offisiere het gevind dat Montgomery 'n moeilike man is om mee te werk, en nadat Goodwood Eisenhower onder druk geplaas het om Montgomery af te vuur. Alhoewel die Eisenhower – Montgomery-geskil soms in nasionalistiese terme as 'n Anglo-Amerikaanse stryd uitgebeeld word, was dit die Britse lugmaarskalk Arthur Tedder wat Eisenhower die sterkste na Goodwood gedruk het om Montgomery af te vuur.
'n Amerikaanse offisier het in sy dagboek geskryf dat Tedder Eisenhower kom besoek het om "sy huidige gunsteling onderwerp, die afdanking van Monty, na te streef." Met Tedder wat die veldtog 'sak Monty' gelei het, het dit die Amerikaanse vyande van Montgomery aangemoedig om Eisenhower te druk om Montgomery af te vuur. Brooke was voldoende bekommerd oor die 'sak Monty' -veldtog om Montgomery by sy Taktiese Hoofkwartiere (TH) in Frankryk te besoek en soos hy in sy dagboek geskryf het; "het gewaarsku teen 'n neiging in die premier om te luister na voorstelle wat Monty vir veiligheid gespeel het en nie bereid was om risiko's te neem nie".
Brooke het Montgomery aangeraai om Churchill na Normandië te nooi en het aangevoer dat as die "sak Monty" -veldtog die premier gewen het, sy loopbaan sou verbygaan, omdat die steun van Churchill Eisenhower die politieke "dekking" sou gee om Montgomery af te skiet. Op 20 Julie het Montgomery Eisenhower ontmoet en op 21 Julie Churchill by die TH in Frankryk. Een van die personeellede van Montgomery het agterna geskryf dat dit "algemene kennis van TH is dat Churchill Monty gekom het om te ontslaan". Op die vergaderings Eisenhower – Montgomery en Churchill – Montgomery is geen aantekeninge gemaak nie, maar Montgomery kon albei mans oorreed om hom nie af te vuur nie.
Na die Amerikaanse uitbraak het die Slag van Falaise Gap gevolg, terwyl die Britse, Kanadese en Poolse soldate van die 21ste weermaggroep onder bevel van Montgomery suid gevorder het, terwyl die Amerikaanse en Franse soldate van Bradley se 12de weermaggroep noord gevorder het om die Duitse leërgroep B te omring. Nadat Montgomery in Augustus 1944 'n groot slag van vernietiging genoem het, het Montgomery gevoer. Montgomery het sy offensief in die Sweeds Normandiese-streek begin met Operasie Bluecoat met Sir Richard O'Connor se korps en die XXX Corps van Gerard Bucknall op pad suid. 'n Ontevrede Montgomery het Bucknall ontslaan omdat hy onvoldoende aggressief was en hom deur generaal Brian Horrocks vervang. Terselfdertyd beveel Montgomery Patton - waarvan die Derde leër veronderstel was om na Brittanje te gaan - om Nantes, wat binnekort ingeneem is, te vang.
Hitler het te lank gewag om sy soldate te beveel om na Normandië terug te trek, wat Montgomery laat skryf het: "Hy het geweier om die enigste gesonde militêre koers in die gesig te staar. As gevolg hiervan het die Geallieerdes die vyand ongelukkige mans en materiale veroorsaak." Met die wete via Ultra dat Hitler op 6 Augustus 1944 nie van Normandië, Montgomery, wou terugtrek nie, het hy 'n omhulseloperasie teen leërgroep B beveel — met die Eerste Kanadese leër onder Harry Crerar om na Falaise, die Tweede Britse leër onder Miles Dempsey, na vorder in die rigting van Argentan, en die Derde Amerikaanse leër onder George S. Patton om na Alençon te gaan.
Die sogenaamde "Falaisiese Gaping" is op 22 Augustus 1944 gesluit, maar verskeie Amerikaanse generaals, veral Patton, het Montgomery daarvan beskuldig dat hy onvoldoende aggressief was om dit te sluit, ongeveer 60,000 Duitse soldate is in Normandië vasgevang, maar voor 22 Augustus, ongeveer 20,000 Duitsers het deur die 'Falaisiese Gaping' ontsnap om nog 'n dag te veg. Ongeveer 10 000 Duitsers is dood in die Slag van die Falaisiese Gaping, wat daartoe gelei het dat 'n verdwaasde Eisenhower, wat op 24 Augustus na die slagveld gekyk het, met afgryse gesê het dat dit onmoontlik was om te loop sonder om op lyke te trap.
Die suksesvolle afsluiting van die Normandië-veldtog het begin met die debat tussen die "Amerikaanse skool" en die "Britse skool", aangesien sowel Amerikaanse as Britse generaals begin het om aansprake te lewer oor wie die verantwoordelikste was vir hierdie oorwinning. Brooke het ter verdediging van sy protégé Montgomery geskryf: "Ike weet niks van strategie nie en is 'nogal' nie geskik vir die pos van opperbevelhebber nie. Dit is geen wonder dat Monty se werklike hoë vermoë nie altyd verwesenlik word nie. Veral nie as 'nasionale' brille verdraai nie. die perspektief van die strategiese landskap. Oor Montgomery se optrede met die Normandië-veldtog, skryf Badsey:
Voordeel tot die Ryn[wysig | wysig bron]
Generaal Eisenhower het op 1 September die kommando van die grondmagte oorgeneem terwyl hy as opperbevelhebber voortgesit is, terwyl Montgomery die 21ste weermaggroep, wat hoofsaaklik uit Britse en Kanadese eenhede bestaan, voortgesit het. Montgomery het hierdie verandering bitterlik getreur, hoewel daar voor die D-dag-inval ooreengekom is. Die Britse joernalis Mark Urban skryf dat Montgomery nie in staat was om te begryp dat die meerderheid van die 2,2 miljoen geallieerde soldate wat teen die Westelike front teen Duitsland veg, nou Amerikaans was nie (die verhouding 3: 1) dat dit polities onaanvaarbaar is vir die Amerikaanse openbare mening om het Montgomery nog as bevelvoerder van die landmag bly soos: "Die politiek sal hom nie toelaat om opdragte aan groot leërs van Amerikaners te gee bloot omdat hy volgens hom beter was as hul generaals nie."
Op 6 September 1944 het Montgomery aan Crerar gesê dat "ek wil Boulogne sleg af hê" en dat die stad ingeneem moet word, ongeag die koste. Op hierdie punt was hawens soos Cherbourg te ver van die voorste linie af, wat die Geallieerdes groot logistieke probleme veroorsaak het. Met die bevryding van die stad Le Havre, wat aan John Crocker se I Corps opgedra is, is die belangrikheid van hawens nader aan Duitsland beklemtoon. Om Le Havre, twee infanterie-afdelings, twee tenkbrigades, die meeste van die artillerie van die Tweede Britse leër, die spesiale gepantserde toerusting van Percy Hobart se 79ste pantserafdeling, die slagskip HMS Warsepas en die monitor HMS Erebus te neem.
Op 10 September 1944 het Bom Bevel 4 719 ton bomme op Le Havre laat val, wat die voorspel was vir Operasie Astonia, die aanval op Le Havre deur Crocker se mans, wat twee dae later geneem is. Die Kanadese historikus Terry Copp het geskryf dat die toewyding van soveel vuurkrag en mans om slegs een Franse stad in te neem, "buitensporig" mag lyk, maar op hierdie punt het die Geallieerdes dringend hawens nader aan die voorste linie nodig om hul vooruitgang te handhaaf.
Op 9 September het Montgomery aan Brooke geskryf dat 'een goeie hawe in Pas de Calais' voldoende sou wees om in al die logistieke behoeftes van die 21ste weermaggroep te voorsien, maar slegs die voorsieningsbehoeftes van dieselfde formasie. Terselfdertyd het Montgomery opgemerk dat 'een goeie hawe in Pas de Calais' onvoldoende sou wees vir die Amerikaanse leërs in Frankryk, wat dus Eisenhower gedwing het, om geen ander rede as logistiek nie, om Montgomery se planne vir 'n inval in Noord-Duitsland te bevoordeel die 21ste weermaggroep, alhoewel as Antwerpen geopen sou word, al die geallieerde leërs kon voorsien word.
Operasie Market Garden[wysig | wysig bron]
In die nasleep van Market Garden het Montgomery sy eerste prioriteit gehou deur die Arnhem te laat blyk, met die argument dat die 2de Britse leër moontlik steeds die breë oop vlaktes van Noord-Duitsland sou kon deurbreek en dat hy die Ruhr sou kon inneem einde Oktober. Intussen het die Eerste Kanadese leër, wat die taak gekry het om die monding van die rivier Scheldt skoon te maak, ondanks die feit dat die Kanadese in die woorde van Copp en Vogel '... om byna twee weke lank aan te hou veg in 'n geveg waaroor almal saamstem, wat slegs met hulp van addisionele afdelings gewen kon word.
Simonds het nooit gekla oor die gebrek aan lugondersteuning (wat deur die bewolkte Oktoberweer vererger is, ammunisie tekort of onvoldoende troepe nie, omdat hierdie probleme 'n uitdaging is om hom te oorkom, eerder as 'n klag. Soos dit was, het Simonds in Oktober 1944 net stadig gevorder tydens die gevegte in die Slag van die Scheldt, hoewel hy deur Copp geprys is vir verbeeldingryke en aggressiewe leierskap wat daarin geslaag het om baie te bereik, ondanks al die kanse teen hom. Montgomery het min gehad respek vir die Kanadese generaals wat hy as middelmatig van die hand gewys het, behalwe vir Simonds, wat hy deurentyd geprys het as die enigste "eersteklas" generaal van Kanada in die hele oorlog.
Admiraal Ramsay, wat blykbaar 'n baie meer uitgesproke en magtige kampioen van die Kanadese was as hul eie generaals, het op 9 Oktober van Eisenhower geëis in 'n vergadering dat hy Montgomery beveel om die eerste Kanadese leër te ondersteun in die Scheldt teen sy nommer. een prioriteit of pak hom af. Ramsay het in 'n baie sterk taal aan Eisenhower aangevoer dat die Geallieerdes slegs Duitsland sou kon binneval as Antwerpen geopen sou word, en dat die drie Kanadese afdelings wat in die Scheldt geveg het, 'n tekort aan ammunisie en artillerievate gehad het omdat Montgomery die Arnhem sy eerste prioriteit gemaak het, dan sou Antwerpen nie binnekort oopgemaak word nie.
Selfs Brooke het in sy dagboek geskryf: "Ek voel dat die strategie van Monty vir 'n keer verkeerd is. In plaas daarvan om die voorskot na Arnhem uit te voer, moes hy Antwerpen seker gemaak het. "Op 9 Oktober 1944 stuur Eisenhower, op aandrang van Ramsay, aan Montgomery 'n kabel wat die "hoogste belang van Antwerpen beklemtoon", dat "die Kanadese weermag nie tot November kan aanval nie, tensy onmiddellik voldoende ammunisie voorsien word", en gewaarsku dat die Geallieerdes na Duitsland tot einde November heeltemal sou stop, tensy Antwerpen teen Oktober geopen is. Montgomery het geantwoord deur Ramsay te beskuldig dat hy 'wilde verklarings' gemaak het, wat nie deur die feite ondersteun word nie, en ontken dat die Kanadese ammunisie moes rantsoen, en beweer dat hy sou binnekort die Ruhr opneem en sodoende die Scheldt-veldtog 'n syskou maak. Montgomery het verder 'n memo uitgereik met die titel 'Opmerkings oor die bevel in Wes-Europa' waarin hy geëis het dat hy weer 'n bevelvoerder van die landmagte word.
Slag van die Bulge[wysig | wysig bron]
Ambrose het egter in 1997 geskryf dat "Monty in bevel van die noordelike flank geen invloed op die geveg gehad het nie".
Die oorkruising van die Ryn[wysig | wysig bron]
Beleid vir die bewaring van ongevalle[wysig | wysig bron]
Die Britse opperbevel was nie net besig om die oorlog te wen deur Duitsland te verslaan nie, maar ook om te verseker dat hulle na die oorlog steeds as 'n ernstige mag beskou word om die wêreldbeleid te beïnvloed. Die lyding van swaar verliese in Normandië sal Brittanje se keiserlike invloed op die naoorlogse wêreld en veral die naoorlogse Europa verminder. Baie van Montgomery se botsings met Eisenhower was gebaseer op sy vasberadenheid om die oorlog te voer "op die geskikste bane vir Brittanje".
Hoe minder die afdelings wat deur die Britte aan die einde van die oorlog aan die stryd ervaar is, hoe kleiner die invloed van Brittanje in Europa sou wees, vergeleke met die opkomende supermoondhede van die VSA en die USSR. Montgomery was dus in 'n dilemma vasgevang - daar moes gesien word dat die Britse leër ten minste die helfte van die gewig by die bevryding van Europa moes trek, maar sonder om die swaar ongevalle te dra wat so 'n rol onvermydelik sou lewer. Die 21ste weermaggroep het skaars genoeg kragte gehad om so 'n militêre prominensie te bewerkstellig, en die oorblywende afdelings moes spaarsamig bestee word.
Brittanje het nie die hulpbronne in 1944 gehad om die verpletterde verdeeldheid te herbou nie en dit was noodsaaklik dat Montgomery die lewensvatbaarheid van die Britse leër moes beskerm, sodat Brittanje steeds 'n belangrike rol kon speel in die finale oorwinning. Daar is aan die Oorlogkantoor gesê dat "Montgomery baie versigtig moet wees vir wat hy op sy oostelike flank doen, want op daardie flank is die enigste Britse leër wat in hierdie deel van die wêreld oor is." Die konteks van Britse ongevalle en die tekort aan versterkings het Montgomery tot 'n oormatige omsigtigheid gelei. Demsey het op 13 Junie geskryf dat Caen slegs deur 'n "dat ons nie die mans of die ammunisie daarvoor gehad het nie".
Montgomery se oplossing vir die dilemma was om te probeer om bevelvoerder van alle landmagte te bly tot die einde van die oorlog, sodat enige oorwinning behaal - hoewel dit hoofsaaklik deur Amerikaanse formasies behaal is - deels tot hom en dus ook Brittanje sou toeval. Hy sou ook kon verseker dat Britse eenhede sommige van die uitputtingsaksies gespaar word, maar die belangrikste sou wees as die laaste houe geslaan is. Toe die strategie misluk, het hy Eisenhower oorreed om soms Amerikaanse formasies onder die beheer van die 21ste weermaggroep te plaas om sodoende sy hulpbronne te versterk, terwyl hy steeds die uiterlike voorkoms van 'n suksesvolle Britse poging behou het.
Montgomery was aanvanklik bereid om die Tweede (Britse) leër hard aan te dring om die belangrike strategiese stad Caen in te neem, en het gevolglik groot verliese gely. In die oorspronklike Overlord-plan was Montgomery vasbeslote om so vinnig as moontlik verby Caen na Falaise te stoot. Na die swaar ongevalle wat Caen gevange geneem het, het hy egter van plan verander.
Gebrek aan takt[wysig | wysig bron]
Sienings[wysig | wysig bron]
Montgomery se portret deur Frank O. Salisbury (1945) hang in die National Portrait Gallery. 'n Standbeeld van Montgomery deur Oscar Nemon staan ​​buite die Ministerie van Verdediging in Whitehall, langs die van veldmaarskalke Lord Slim en Lord Alanbrooke. Montgomery het sy naam gegee aan die Franse gemeente Colleville-Montgomery in Normandië. Die Imperiale Oorlogsmuseum bevat 'n verskeidenheid materiaal rakende Montgomery in sy versamelings.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Bernard_Montgomery&oldid=2113576"
Die bladsy is laas op 21 Januarie 2020 om 19:46 bygewerk.