Dissipline of sagmoedigheid - wat bepaal sukses in die kind se lewe? - Omstrede - 2022
Byna elke ouer berei nie net die kamer, klere en speelgoed voor wanneer hulle 'n kind beplan of verwag nie, maar besluit ook WIE ouers hulle vir hul kind wil wees. Die mees voor die hand liggende is die bestuur van die stelsel waarin hulle grootgeword het, of die teendeel (veral as hulle in 'n patologiese gesin grootgeword het, onvolledig of gelei word deur geweld teen kinders). Meer en meer ouers verkies egter om die gidse en handboeke van 'n ideale ouer te gebruik. Die reël van die sogenaamde stresvrye opvoeding. Wat presies is dit? Wie het daarmee vorendag gekom en gaan hierdie opvoeding regtig daarmee om die kind alles te laat doen?
Amerikaanse sielkundiges, voorstanders van humanistiese sielkunde, word erken as voorgangers van 'ongehinderde' onderwys. Soos ek sal probeer aantoon, het sulke sienings egter lank in die Europese pedagogie verskyn. Reeds in die tweede helfte van die 18de eeu, pedagoges J.H.Pestalozzi en F.A.Froebel hulle het 'n sterk humanistiese benadering in hul pajdosentriese programme. Pestalozzi, as ondersteuner van volke, het die aandag gevestig natuurlikheid van opvoedingwat die krag en vermoëns van die kind moet ontwikkel. Hierdie ontwikkeling sal plaasvind wanneer die opvoeder die leerling sal oppas, hom baie vryheid sal oorlaat, sal kan saamwerk met ander en hom aanmoedig om sy eie aktiwiteit te openbaar.
Hy het verwys na sy pedagogiese teorieë skrywer J.J.Rousseau die opvoeding van kinders wat nie bestaan ​​uit stuur nie, maar uit 'verwydering van struikelblokke' gepostuleer word en die menslike natuur so goed as moontlik bemoei - 'Die mens is van nature goed, die beskawing verdraai hom'.
Die gevolgtrekking is dus een - die enigste maatstaf vir pedagogiek moet vryheid wees. U moet spontaan leer wat kinders wil hê. Die kind se natuurlike behoeftes bepaal die leerinhoud, en die skool is 'n plek waar die student vreugdevolle tyd deurbring. Hierdie bekende en bekend-klinkende sienings is geensins Amerikaans nie, hulle skrywer is L. Tolstoy, wat hulle aan die einde van die negentiende eeu in sy skoollewe opneem.
Die vraag wat op hierdie oomblik gevra moet word, is - in watter mate is ideologiese aannames van toepassing en is dit deesdae korrek?
In Engeland ontstaan ​​in die sestigerjare van die vorige eeu op 'n golf van kritiek op die huidige neigings in opvoeding en onderrig. "'N Revolusionêre voorbeeld van 'n gratis skool". A. Maslow en C. Rogers het veral die vryheid van die kind benadruk en die rol van die onderwyser tot die ondersteuning van sy natuurlike ontwikkeling beperk. Die styl van opvoeding is genoem "Laissez-faire" (TL. Letterlik. Laat hulle doen). D. Baumrind het navorsing gedoen oor ouers en kinders wat deur die bogenoemde beginsels gelei word. Volgens voogde - ondersteuners 'n gebrek aan beheer van kinders se ontwikkeling sal die jeugdiges se sterk ontwikkeling van die gevoel van onafhanklikheid en kreatiwiteit beïnvloed as gevolg van onbeperkte, vrye ruimte. Die resultate van die opname het almal verbaas. Volgens Baumrind is laissez-faire wat bestaan ​​uit die verskaffing van 'n groot vryheid, 'n gebrek aan verwagtinge en vereistes teenoor kinders, byna onbestaande strawwe vir ongehoorsaamheid en slegte gedrag, sowel as volledige aanvaarding en bereidwilligheid om te praat aan die opvoeders, as gevolg daarvan tot onvolwasse gedrag, min selfbeheersing. Kinders wat grootgemaak word volgens die styl wat hulle bestudeer het, is gewoonlik baie skaam en impulsief. Hulle betreur ook die versorgers.
Dit is interessant HOEKOM moet hulle hul voogde blameer omdat hulle hul kinders alles gegee het wat hulle wou hê? Op hierdie punt word ek aan twee situasies herinner. Die eerste keer het in 2008 plaasgevind, toe Natalka (8), toe 8 jaar oud was, gesê het dat hulle (die groep waarin ek teaterklasse aangebied het) my waarskynlik nie vreeslik gehou het nie, omdat ek so 'n 'soldaat' is, antwoord sy sonder om te dink: "We are Lady ons is lief vir, mev. Julia. Want ten minste weet u wat u van ons wil hê. 'Die tweede situasie het in 2011 plaasgevind toe ek, na my vertrek van my skoonma se suster, met gesamentlike leerlinge (hoërskool) oor die' nuwe 'dame uit die teater gepraat het:' Ons het mev. Julia verkies. Ten minste het ons iets met haar gedoen, ons het geweet wat en waar ons kan bekostig. 'Hierdie twee situasies bevestig my geloof dat Baumrind se navorsing verband hou met die opvoedingsituasie van vandag in Pole.
Diana Baumrind het baie verder gegaan in haar navorsing. sy vergelyk die drie gewildste opvoedingsmetodes met langtermynresultate in die finale vorming van 'n klein persoon in 'n lid van die samelewing. Ek het die eerste metode hierbo bespreek. Die ander twee is outoritêre en gesaghebbende style.
Outoritêre opvoedingsmetode in die algemeen aanvaar dit opvoedkundige koue. Voogde eis volle gehoorsaamheid en aanpassing. Hulle verduidelik nie opdragte nie, hulle gee gewillig ongehoorsaamheid. Ouers in die onderwys pas die beginsel van "kinders het geen stem nie" toe. Die gevolg? Dit is 'n kind wat in 'n outoritêre gesin grootword afhanklik, introverte en dikwels ontevrede. In die lewe het hy min nuuskierigheid oor die wêreld en het hy min motivering om na prestasie te streef. As 'n volwassene is so 'n kind baie wantrouig en het hy 'n lae selfbeeld.
Dit gebeur dikwels dat 'n outoritêre gesin 'n kind lyfstraf oplê. Daarom word dit dikwels geassosieer met despotisme, diktatoriale ouers, soms selfs patologie. So 'n model van opvoeding in Pole het baie gereeld voor die Tweede Wêreldoorlog voorgekom. Na die oorlog het dit geduur tot die middel van die eeu. Later het dit geleidelik deur die model verplaas geword gesaghebbende onderwys.
Die gesaghebbende model veronderstel die gedrag van kinders deur duidelike reëls en standaarde beïnvloed. Daar is 'n hoë graad van dissipline (verkeerd met die begrip van die dissipline in die outoritêre model) en onafhanklikheid. Ouers wat volgens hierdie model grootword, is konsekwent in die gebruik van opvoedkundige maatreëls terwyl u gereed is om instruksies met kinders te bespreek. Op hierdie metode word ouers ewe gelei deur duidelike reëls en emosionele warmte teenoor die kind.
Dit is nie moeilik om te raai dat 'n kind wat in so 'n gesin grootword, is nie sekere van u vermoëns tydens die stryd met nuwe take. In die volwassenheid is so 'n kind 'n tevrede persoon, volhard met 'n gesonde selfbeeld. In die lewe neem hy soms 'n risiko waarvoor hy nie bang is nie.
Die gevolgtrekking is eenvoudig. Waarom bevorder soveel sielkundiges en opvoeders? 'n model van stresvrye opvoeding, wat soortgelyk is aan die laissez-faire-styl"? Kon hierdie studies nie deur wetenskaplikes bekend wees nie? Kies ouers so 'n model van opvoeding wat gelei word deur hul eie oortuigings of bloot gewone luiheid?
Vandag kies ongelukkig al hoe meer ouers 'n kind "in die proses" om 'n loopbaan te volg en nuwe bevorderingsvlakke te bereik. 'N Hoër posisie beteken hoër salaris. Hoër salaris beteken meer geleenthede vir die kind om addisionele aktiwiteite aan te bied en belange te ontwikkel wat die kind natuurlik tot toekomstige sukses sal lei. Is dit regtig die geval?
Nog 'n lewenstoneel. Kwekery. Groep 4-jariges. Onheilspellend, slaan ander kinders Kuba. Ek was al op die eerste dag gewaarsku oor wat hy is. Inderdaad - gebrek aan gehoorsaamheid, onkunde oor strawwe, onwilligheid om met die groep te aktiveer en saam te werk. In een woord - hy het elke klas geslaan. Die tyd het aangebreek om voor te berei vir die klein vertoning. Ek praat met Kuba: 'U sal nie aan die uitvoering deelneem soos u optree en nie u rol ken nie.' Die vierjarige antwoord: 'Ek hoef nie by te woon nie. Niemand sal in elk geval na my toe kom nie. ' Die stelling dat ek ommuur is, is hier 'n sterk eufemisme. Nadat ek met die tutors gesels het, het ek geleer dat Kuba ALLE ekstra klasse bywoon, die eerste in die kleuterskool is (om 07:00) en die laaste (na 18:00) vertrek. Ek vra u, liewe ouers: "Wat de duiwel is u kind? Vir wat? Om 'n emosionele monster te skep (omdat nie opgevoed word nie?) Woede is nog steeds in my, soos ek daardie dag en Kuba self onthou. Die slotsom blyk meer as eenvoudig te wees - 'n kind het nie duisend aktiwiteite nodig wat hom 'n "suksesvolle man" maak nie, en ouers het hul tyd, liefde en veral teenwoordigheid nodig. As 'n kind na klasse gestuur word, is dit nie omdat hulle dit net eendag in hul loopbaan gebruik nie! Die kind het nodig dat ons daarna kyk, na die gevolge wat dit oplewer, na die ontwikkeling daarvan. Dan maak dit sin vir die kind.
Kinders, hoewel hulle verskillende temperamente en psigomotoriese vaardighede het, word nie sleg, dom of lui gebore nie! Dit kan gebeur as volwassenes nie gedragsnorme toon nie, onbegaanbare grense stel en nie ooreenstem met hul vereistes ten opsigte van voldoening nie.
Soos ek in die voorbeelde van die lewe genoem het, voel ek baie beter as hulle duidelik gedefinieerde gedragsnorme het wanneer hulle duidelik sien wat goed is en wat sleg is. Almal, nie net 'n kind nie, het die behoefte om hul eie grondgebied te hê en ander se grense te respekteer. In die alledaagse lewe moet dit amper outomaties gedoen word. Met 'n bietjie sensitiwiteit sal ons die mimiek, verbale, pantomimiese seine wat gestuur word wanneer u grense oorsteek, verstaan. Kinders moet dit leer. In hul lewens soek hulle grense wat die omgewing toets, dit is 'n natuurlike element van hul ontwikkeling. Daarom is die stelling dat "kinders alles toegelaat word" een van die skadelikste sienings vir hul hele opvoeding, tuis sowel as op skool.
Dit kan nie ontken word dat die prestasies van humanistiese sielkundiges met betrekking tot stresvrye opvoeding die moderne pedagogiek en sielkunde permanent betree het nie. As ons noukeurig kyk, sal ons sien dat die hele opvoedingsprogram in skole gebaseer is op hierdie beginsels, hoewel implementering verskil.
Meer en meer gereeld ouers "druk" die onderwysers op om hul kinders groot te maak. Hulle voer aan dat die kind kennis en al die reëls het, indien nie op skool nie. Die hare wat by die hare is, hoor hierdie ouers! Die probleem is nie dat die onderwyser dit nie sou regkry nie, maar in toenemende beperkte regte op die hantering van studente. Ons kan onthou hoe almal waarskynlik 'n liniaal op hande gekry het van 'n dame op skool, en dit vir die byt van spykers, geknetter en iets anders. Die aanstootlike kind het van kop tot tone gehuil, tuis gekla en was geskok oor die ouer se klag omdat hy gekla het. En dit was nie verbasend nie. Ouer het altyd aan die kant van die onderwyser gestaan. Ek onthou myself toe ek by die huis kom, het ek gekla dat die onderwyser my aangegryp het en die verkeerde weddenskap gestel het. Wat het my ouer gedoen? Ek het 'n geskarrel (en nie 'n klein een nie) daarvoor gekry en omdat ek gekla het, is ek ook gestraf (natuurlik dubbel) en die verpligting om die genoemde haan onmiddellik te verbeter. Die gevolgtrekking vir my was dat dit nie vir my betaal om te kombineer nie, maar dat u moet werk. Ek weet dit vandag. Destyds was ek van nature woedend, kwaad, kwaad en het gedink dat die 'volwasse wêreld' nie gewen kon word nie.
En hoe sou 'n soortgelyke situasie vandag lyk? Die volgende (indien nie dieselfde) dagouer sou soggens skool toe hardloop, onmiddellik na die skoolhoof met die groot skuld dat die kind geestelik mishandel, onderdruk en depressief is. Ek sal nie die res van die koste aanhaal nie, want dit sou te veel wees. Die bestuur doen 'n beroep op die matras van die onderwyser, wat op die beurt bedoel is om die aantygings teen die student terug te trek onder bedreiging van die verslag aan die Ombudsman vir Kinders, die Ministerie, die Raad en God weet wie anders.
Vandag het die student regte, en die onderwyser, skool, ouers se pligte. En is hierdie stormloop agter opvoedingstendense goed vir ons? Het ons - met 'n swaarder hand, volgens norme, reëls, verbod en dissipline - op verkeerde mense uitgekom? Het ons vandag 'n wrok teen ouers dat hulle ons een of ander tyd hiervan verbied het? Is ons vandag kompleks met geen kans vir sukses in die lewe nie? Is die nuutste opvoedingstendense nie waar nie? Moet dit gebruik word? As 'n kind besluit om na die huis se dak te gaan en dan volgens die advies van "kenners" opvoeding, verbied u dit nie, maar gaan u saam?
Kom ons vra ons af - Wie het regte en wie het verpligtinge? En wat? Per slot van rekening neem ons, as ons 'n kind baar, die groot VERPLIGTING om 'n kind groot te maak om 'n waardevolle man te wees. Laat ons hierdie verpligting nakom. In die onderwys moet u nie gidsboeke of pseudowetenskaplike neigings van sielkundiges en opvoeders volg nie. Volg, geagte ouers, gesonde verstand, intuïsie. Wees konsekwent, al is dit baie moeilik en sal dit wees - ek kan u verseker. As u na die smart van die kind kyk, dink nie aan hierdie oomblik nie, maar aan die kind in 5, 10 of 15. Sal dit vir hom uitwerk? As u ja antwoord, beteken dit dat dit die moeite werd is om hierdie oomblik van berou te oorleef.
Die langtermyneffek tel immers ...
Video: Ambassadors, Attorneys, Accountants, Democratic and Republican Party Officials 1950s Interviews (Junie 2022).