Nuuskommentaar: Is Afrikaner slagoffer van hoogmoed in grondtwis? Of juis andersom?(Foto: Verskaf) Literatuur wat gereeld deur die BLF in die Wes-Kaap versprei word, laat die hare regop staan. In breë trekke word “verduidelik” dat die aanslag met grondbesetting juis op die Wes-Kaap gevestig word, want dit is waar kolonialisme begin het. Dit, in die idiomatiek van die BLF, beteken dit is waar blankes begin het om swart mense se grond te steel, en waar sake tot die regte grondwetlike wysigings aangebring is, en in wetgewing gegiet word, regstelling solank deur grondbesetting sal geskied. En nou is ’n boer wat deur grondbesetting teenaan Stellenbosch bedreig word, in sy opstal vermoor. Omstandighede dui, volgens mediaberigte, daarop dat iets anders as die BLF se dreigemente daaragter sit, maar oor die algemeen is die toename in plaasmoorde in hierdie voorheen rustige provinsie (wat plaasaanvalle betref) besonder kommerwekkend. Hoe reageer die BLF op die werklike geskiedenis dat die aanvanklike kolonialisme nie swart grond in die Wes-Kaap kon raak nie, oor die doodeenvoudige feit dat daar nog nie swart mense aan die Kaap was nie? Ja, daar is diegene (nie noodwendig deel van die BLF nie) wat bruin mense tot “swart” verklaar (veral wanneer dit by historiese aansprake kom). Daar is bruin mense wat ’n tipe status koppel daaraan om swart genoem te (kan) word. Hulle is taamlik blind daarvoor dat hulle in die praktyk ook dikwels uitgesluit word wanneer kwota-bevoordelings ter sprake is, soos dat krieketbonde met kwotas vir bruin én vir swart te make het. Swart word dan op allerlei maniere beskryf om seker te maak bruin mense glip nie ongenooid as “swart” in nie, soos etniese swartes, African Africans en soortgelyk. Wat die BLF betref, toe die Cope-leier, Mosiuoa Lekota, verlede jaar tydens ’n grondberaad daarop wys dat swart mense nie histories oral op grond kan aanspraak maak nie, omdat die Khoisan lank voor die swart mense in die land was, is hy uitgejou. Dit pas eenvoudig nie die narratief van baie nie. In die proses word blankes as diewe en erger uitgemaak. Hul aanspraak op die grond waarop hulle al eeue en geslagte lank boer, word met minagting verwerp. Dit laat ’n mens onwillekeurig aan die boek Sefanja dink, sonder om te probeer sinspeel dat die woorde ook profeties op die situasie hier van toepassing gemaak kan word: “Ek het gehoor hoe Moab my volk verkleineer het, hoe die Ammoniete hom met minagting behandel het, hoe aanmatigend hulle was teenoor my volk se grondgebied. So seker as Ek leef, sê die Here die Almagtige, die God van Israel: Moab sal soos Sodom word en die Ammoniete soos Gomorra: ’n veld vol dorings en soutpanne, vir altyd verlate. Dié lande sal buit word vir wat daar oor is van my volk; dié wat oorgebly het van die nasie wat aan My behoort, sal hulle in besit neem.” Daar is egter sekere bybelse beginsels vervat, wat stellig steeds van toepassing is. Die eerste is dat God presies dieselfde lot Israel (en veral Jerusalem: wat soos die Moabiete en ander maak) te beurt laat val. Die boek Sefanja bestaan uit net drie hoofstukke, en die boek moet in geheel gelees word om konteks te kan verstaan. Maar dit geld die hele Bybel – moenie teksverse vir begripsdoeleindes isoleer nie. Baie historiese dwalinge het al so voorgekom. Verder weet ons uit die geskiedenis van Rut dat die oordeel oor Moab dat diegene wat reg leef, ook welkom sal wees. So het Rut ’n voorouer van die koningshuis van Dawid geword. En dat aanmatigend en minagtend teenoor ander te wees, is nie vir God aanneemlik nie. Israel het egter self, later as Jode, harde houdings teenoor ander ingeneem. Hul optrede teenoor die Samaritane was skokkend. Die koningshuis van Herodes, wat ontstaan het uit die nageslag van ’n groep Edomiete wat hulle tot die Israelse geloof bekeer het, en met allerlei “handvatsels” geassimileer is, was nooit gemaklik aanvaar nie. Trouens, Israel is telkens vermaan om goed te wees vir die vreemdelinge in sy poorte. ’n Mens moet ook in gedagte hou om die Ou Testament deur die Nuwe Testamentiese bril te lees. Dit is ook interessant om hoofstuk 2 se 1853-vertaling en die vertaling van Die Bybel vir almal te vergelyk. Die 1983-vertaling gee voorkeur om na Israel as die volk van die Here te verwys, en die ander twee gee weer voorkeur om na Judea te verwys. Die gesindhede wat Moab en die Amalekiete teen die volk gebruik en wat in die 1983-vertaling met verkleinerend, minagtend en aanmatigend vertaal is, word in die 1953-vertaling met smaadtaal, beskimpinge en gesmaad vertaal, en in Die Bybel vir almal lees soos volg: “Die Here sê: ‘Ek het gehoor hoe sleg praat die Moabiete en die Ammoniete oor my volk. Hulle het gemaak of my volk niks beteken nie en hulle dink hulle is self baie belangrik.’” En dan kom die nuwe, direkte vertaling ook nog. Die NetBible vertaal dit weer, sonder om dit nodig te ag om dit te verklaar, met woorde soos taunt (Moabiete), insults (Amalekiete) en harassed. (Foto: Maroela Media) Natuurlik kan die Afrikaner nie bloot aanvaar dat hy fatalisties die slagoffers van die BLF en soortgelyke partye se erg radikale dreigemente moet wees nie. Die jongste dreigemente van die BLF om sy mense onder andere deur oorlogsveterane van Zimbabwe te laat oplei, is onheilspellend, en as die volle konteks verreken word waarskynlik sedisie of hoogverraad. Wat staan ons, as Christene, te doen? Die goeie vrugte van die Heilige Gees soos verspreid in die Bybel voorkom, verskaf gesonde beginsels om die pragmatiese mee te beplan, verwoord en uit te voer. Verstaan genade van God, Regverdigheid, Waarheid, Leer wat gee God vreugde, Liefde, Vreugde, Vrede, Geduld, Vriendelikheid, Getrouheid, Sagmoedigheid, Selfbeheersing, Inskiklik, Vol genade, Onpartydig, Nie veroordelend wees nie. Dit is interessant om te let hoeveel ooreenkomste daar is tussen die drie veroordelende woorde wat in Sefanja gebruik word, en die slegte vrugte wat ook in die Bybel gelys is: Deelname aan ongehoorsaamheid, Dade wat in die geheim gepleeg word te erg om te noem, Verwaandheid, Uitlokkend/skoorsoekerig, Selfsugtig wees, Jaloers wees, Vertel leuens, Skynheilig, Veroordeel kwaadwillig. En die pragmatiese neerslag hiervan? Van elke Christen word verwag om sy Godgegewe talente in te span. ’n Talent is nie sommer ’n hierjy munt nie, dit het in bybelse tye effens gewissel maar strykdeur op ongeveer 50 kg goud of silwer neergekom. Lees gerus ook ŉ vorige nuuskommentaar op Maroela Media hieroor waarin onder meer gekyk word na tradisionele swart opvattings, asook die ad hoc-komitee oor grondbesit se standpunt hier.