Oktober | 2013 | MaanKind
27 Sondag Okt 2013
Is jou dokter 'n kwak, of is my kwak dalk 'n dokter?
Waar begin, en waar eindig wetenskap? Ek was onlangs by 'n dokter, in sy hoedanigheid as homeopaat. Hy was lank 'n GP en het toe verder in Homeopatie gaan studeer in Duitsland en Frankryk. Sy MBChB het hy aan UP behaal.
Hy het nogal iets gesê wat my laat sleg voel het: Ons is mos die asblik van die mediese professie. As niks anders werk nie, kom mense na ons en verwag om gesond te kom.
Hy is nogal heeltemal reg. Ek het vir meer as ses jaar tradisionele dokters en medisyne probeer. Ek moes lánkal na hom toe gegaan het. Vir ses jaar ignoreer verskeie dokters my klagte oor moegheid en die pyn in my sy:
Daar sit niks wat kan pyn nie
Dis dalk jou dikderm waar hy die draai maak, of jou maag. Eet jy gesond?
Voel jy dalk of die lewe soms te veel is vir jou? (Met oog op voorskrifblaadjie vir anti-depressante)
Kom ons kyk eers wat sê jou bloed (Vir die hoeveelste bleddie keer "lyk al jou bloed baie mooi")
Jou pie lyk pragtig! (Daar was laasweek bloed in, toe ek nie 'n afspraak kon kry nie, ek weet dit lyk vandag pragtig)
Nee, dit kan nie meer die gevolge daarvan wees nie (Ek weet immers presies wanneer het my simptome begin…)
Nee, jou sig wat fluktueer kan dalk suiker wees, maar beslis nie verband hou met die pyn nie (Huh? Weet ek nie wanneer sukkel ek om te sien nie?)
Hoekom glo dokters mens nie as jy wil verduidelik hoe jy voel nie? As jy wil verduidelik watter simptome loop vir meer as ses jaar hand-aan-hand? Dat ek dag en datum weet wanneer en waar dit begin het? Dat ek reeds siek gevoel het toe ek gordelroos gekry het, en meer onlangs klierkoors?
Ten einde raad, het ek besluit om my na homeopatie te wend. Hierdie dokter/homeopaat wat ek gaan sien het, het ook nie baie goed geluister wat ek sê nie. Maar hoekom? Want hy het reeds gediagnoseer wat ek al meer as ses jaar vir my dokter probeer sê. Ek dag ek bars in trane uit van verligting. Dat iemand uiteindelik kyk na die oorsaak van wat my siek maak, en nie telkens die simptome behandel met kortisoon/pynpille/anti-depressante nie.
Die antibiotika wat hy voorgeskryf het, is dieselfde wat my GP ook ses jaar gelede voorgeskryf het vir bosluisbytkoors. Die druppeltjies en pilletjie nie. Maar hy het belowe dat ek oor 'n maand beter sal voel, en oor drie maande 'n nuwe mens gaan wees. Ek glo hom, want na minder as twee weke voel ek reeds beter. EN EK KAN SIEN. DIe oogoperasie wat ek steeds op wag vir die dag wat die teater/dokter/presoneel/hospitaal en dag alles sinchroniseer, weet ek nou wat die rede is waarom alles telkens verkeerd geloop het met die reëlings vir die operasie. Dis omdat ek dit nie nou nodig het nie, ek kan weer sien! Soos enige middeljarige vrou met 'n multi-fokale bril.
Die druppeltjies en pilletjies wat ek drink, lyk nie of dit in my buurman se buitekamer vervaardig is nie, maar in laboratoriums in Duitsland. As ek na die website kyk van die medikasie, lyk dit vir my baie wetenskaplik (http://www.heel.com/). Die masjien waarmee hy my getoets het, is natuurlik ook deur die wetenskap ontwerp en gebou …
Hoe verskil die beginsels van inenting en griepinspuitings van dié van homeopatie nou eintlik?
Nou is my vraag: Hóé word bepaal, en wié bepaal, wat is wetenskap en wat nie?
19 Saterdag Okt 2013
DIe see gee my energie. Laat my één voel met die Universe. Slaan die seer uit my siel.
Vandag – Feeling Blue. Maar paradoksaal is dit juis dit wat my energie gee om more my voete in die water te wil sit, My skaduwee op die sand te sien en 'n seemeu te sien vlieg.
Die Dissipel ding
18 Vrydag Okt 2013
'n Mens is eers volwasse wanneer jy onwrikbaar alleen kan staan vir dit waarin jy glo. Of nie glo nie. Dan het jy nie dissipels nodig om aan jouself substansie en eiewaarde te gee nie. En vriende sal jou vanself vind, of hulle nou dieselfde dink en glo as jy of nie. Dissipels is gevaarlik, want hulle leef deur jou en as hulle ontdek jy het moontlik ook 'n kleivoet, kan hulle jou verraai vir 'n volgende afgodjie. Ware vriende sal van jou verskil, soms woedend, soms taktvol, maar altyd opreg. En hulle sal jou reg om anders te dink as hulle verdedig tot aan die einders toe. Ek soek nie dissipels nie, dankie. Vriende… is altyd welkom.
Hierdie is helaas nie my eie woorde nie, maar dié van Son, op 'n ander platform. Ek wens ek het dit uitgedink.
Sosiale media is 'n snaakse ding. Dit wys ons almal se ware kleure. Dit skyn deur, al dink jy nie so nie. Dit is ook die plek waar dissipels en afgode gekweek word. Jy kry mos mense wat in hulle lewe nie 'n ander blog of Facebook wall besoek nie, maar die dissipels ding mee om hulle aandag. Juigkommando's. Maar soos Son tereg sê: Dissipels is gevaarlik, want hulle leef deur jou en as hulle ontdek jy het moontlik ook 'n kleivoet, kan hulle jou verraai vir 'n volgende afgodjie.
Daar was van Bybelse tye al dissipels en groupies vandat ek my verstand het, maar sosiale media het daardie ding so maklik gemaak dat dit vir my bietjie gevaarlik begin lyk.
Mens laat spore. Sulke taai spore waaraan stof en donse later klou. Toe ek eenmaal iets gesoek het, het ek op spore afgekom wat ek amper 20 jaar terug op die internet gelaat het. Daar is niks nuuts onder die son nie, dinge ontwikkel maar net. Ek kry spore waar ons in April 1995 bedrywig was met Lists en Groups, ek ek kry gesprekke oor flieks, die aandelemark, en probleme met rekenaars… Die gesprekke kon net so wel vandag gewees het. En selfs daar was die dissipel ding al duidelik. Uit al hierdie dinge het sosiale media die afgelope 20 jaar ontwikkel.
Facebook het maar net foto's en funksionaliteite bygekry…
Internet. Nog steeds so wispelturig soos altyd, nie vinniger geword met die jare nie, wel bigger and better, maar steeds kan niks bestand wees teen natuurkragte nie. Die see kan Seamus beskadig, die sunflares werk in op elektronika, so betroubaarheid is maar steeds in mensehande. Van DOS, PowWow, Lists, Groups, Compubank, Beltel, Netscape en Pegasus se dae af tot en met vandag.