Xi Jinping aanvaar derde termyn as Chinese presidentXi Jinping (Foto:Imran Khan/Twitter) Xi Jinping (69) is Vrydag vir ŉ derde termyn as Chinese president aangewys. Hy word nou bestempel as die land se magtigste leier in die geskiedenis. Dié leier het Vrydag altesaam 2 952 stemme ingewin. Ná sy aanstelling het hy in ŉ eed wat regstreeks op staatstelevisie uitgesaai is, belowe om “ŉ welvarende, sterk, demokratiese, beskaafde, harmonieuse en groot moderne sosialistiese land te vestig”. Sy aanstelling volg nadat Jinping in Oktober verlede jaar aangedui het dat hy vir nog vyf jaar as hoof van die Chinese Kommunistiese Party (KKP) gaan staan. Hy is Vrydag ook weer aangestel as hoof van die land se Sentrale Militêre Kommissie. Sedertdien het dié leier wydverspreide betogings deurstaan oor sy nul-Covid-19-beleid. Hierdie kwessies is egter nie vandeesweek by die National People’s Congress (NPC) aangeraak nie. Jinping se bondgenoot, Li Qiang, is tydens hierdie geleentheid as nuwe premier van China aangestel. China se noue bondgenoot, Rusland, het ŉ “opregte gelukwensing” aan Jinping met sy herverkiesing uitgereik. “Rusland waardeer jou persoonlike bydrae tot die versterking van bande en strategiese samewerking tussen ons nasies opreg,” het pres. Wladimir Poetin in ŉ brief aan sy “liewe vriend” Jinping gesê. Wang Huning, ŉ hegte Jinping-bondgenoot wat bekend is vir sy bekwaamheid in ideologiese teorie, is ook Vrydag verkies tot voorsitter van die Chinese People’s Political Consultative Conference. Die niewetgewende adviesliggaam het 23 ondervoorsitters verkies, onder wie die voormalige visepremier Hu Chunhua. Hu, ŉ 59-jarige beskermer van Jinping se voorganger Hu Jintao, het verlede Oktober sy plek in die CCP Politburo verloor. ‘Merkwaardige opgang’ Jinping se herverkiesing is die hoogtepunt van ŉ merkwaardige opgang waarin hy ontwikkel het van ŉ minder bekende party-apparatsjik tot die leier van ŉ opkomende wêreldmoondheid. Sy kroning stel hom in staat om kommunistiese China se langsdienende president te word, en beteken dat Jinping tot ver in sy sewentigs kan regeer. Jinping se gewaagde ambisie vir die land het omgesit in ŉ dominerende leierskapstyl, met besluite wat versterk is deur lojaliste wat gedurende sy dekade aan die stuur na topregeringsposisies gevorder het. En nadat hy die mag oorgeneem het gedurende ŉ tyd toe dit gelyk het of die KKP se heerskappy gewankel het, het hy hard gewerk om tendense om te keer wat gedreig het om die sentrale posisie daarvan in die Chinese samelewing te verswak. ‘Hou nie by reëls’ Vir dekades het China – gekenmerk deur die diktatorsbewind en persoonlikheidskultus van stigtersleier Mao Zedong – eenmanregering vermy ten gunste van ŉ meer konsensusgebaseerde maar steeds outokratiese leierskap. Dié model het termynbeperkings aan die presidentskap opgelê, met Jingping se voorgangers Jiang Zemin en Hu Jintao wat die mag prysgegee het ná tien jaar in die amp. Jinping het daardie reëlboek opgeskeur, termynbeperkings in 2018 afgeskaf en ŉ persoonlikheidskultus toegelaat om sy almagtige leierskap te bevorder. Maar die begin van sy ongekende derde termyn kom terwyl sterk winde die wêreld se naasgrootste ekonomie in die gesig staar, van stadige groei en ŉ moeilike eiendomsektor tot ŉ dalende geboortesyfer. Om hierdie uitdagings die hoof te bied, moet Beijing strukturele hervormings instel. “Dit kan nie gebeur sonder politieke verandering nie. Die NPC bevestig dat daar geen verandering is nie,” het J Capital Research-medestigter en kenner van die Chinese ekonomie, Anne Stevenson-Yang, gesê. Verhoudings met die Verenigde State is ook op ŉ laagtepunt wat dekades laas voorgekom het, met die moondhede wat oor alles, van menseregte tot handel en tegnologie, spartel. “Ons sal China meer selfgeldend op die wêreldtoneel sien, wat daarop aandring dat sý verhaal en weergawe van gebeure aanvaar word,” het Steve Tsang, direkteur van die SOAS China Institute, aan AFP gesê. “Maar dit is ook een wat daarop sal fokus om binnelands minder afhanklik van die res van die wêreld te wees, asook om die Kommunistiese Party, eerder as die Chinese regering, die middelpunt van bestuur te maak. “Dit is nie ŉ terugkeer na die Maoïste-era nie, maar een waarin Maoïste gemaklik sal voel.”