Afrikaans - Die Lewe is Nie Regverdig Nie - Die Storie van Rut - Life Is Not Fair - The Story of Ruth by Jennifer Leigh Edwards
Die Lewe is Nie Regverdig Nie!
deur Jennifer Leigh Edwards
Een reënerige aand het Tim en sy suster Jane op die rekenaar in die woonkamer gespeel. Tim het sy beurt geneem en gebots met sy ruimtetuig. Toe hy probeer om nog 'n beurt te kry, het Jane uitgeroep, "Nee, Tim! Dit is nou my beurt!"
"Dit is nie regverdig nie! Jy het veroorsaak dat ek bots en daarom moet ek dit weer doen!" het Tim gesê.
"Jy doen dit altyd!" het Jane uitgeroep.
"Jy gee altyd vir my al die skuld en neem die meeste beurte! Jy is nooit regverdig nie."
"Wat daarvan! Jy is my suster! Die lewe is nie regverdig nie!" het Tim kwaad teruggeantwoord.
Die argument het vir 'n rukkie aangegaan, maar dit het skielik opgehou toe die deurklokkie lui. "Wie sou dit wees?" het hulle albei gewonder.
Gou het Lisa, gevolg deur Brandon en Mike binnegekom. Hulle het almal opgedaag om by hulle vriende te kom speel.
Tim het saam met Mike en Brandon na sy kamer gegaan en hulle het videospeletjies gespeel, terwyl Jane en Lisa na haar kamer toe gegaan het en met die poppe gespeel het.
Gou het Mary ook daar aangekom. Sy het by die meisies aangesluit.
Die seuns het gou moeg geword om die videospeletjie te speel en het besluit om 'n poets te bak. Hulle het hulle watergewere en skilde uitgehaal. Toe het hulle in die meisies se kamer ingegaan en hulle bang gemaak.
Al die meisies het buitentoe gehardloop met die seuns wat kort op hulle hakke hulle agterna gejaag het. Toe hulle buite was, het die seuns geen genade gehad nie en na hartelus water gespuit. Dit is totdat die watergewere se water opgeraak het. Teen daardie tyd, het Mary en Lisa 'n paar waterballonne gemaak en daar was 'n volskaalse oorlog aan die gang!
Uiteindelik was al hulle ammunisievoorrade uitgeput en die wateroorlog was verby.
Papnat en moeg het al die kinders het teruggegaan huistoe en het begin afdroog en gesels oor hoeveel pret dit was.
"Ja, maar dit sou beter gewees het as ons meer as net water gehad het om mee te veg!" het Tim gesê.
"Maar ons wil niemand seermaak nie," het Mike geantwoord.
"Wat se pret is dit om 'n oorlog te hê en nie te wen nie?" het Tim gevra.
"Almal wen as ons pret het," het Brandon ook sy sê gesê.
"Ja, maar dit is nie regverdig nie!" het Tim gesê.
"Wat is nie regverdig nie?" het Lisa gevra.
"Niks is nou regverdig nie," het Tim geantwoord.
"Waarom nie?" het Lisa gevra.
"Omdat ek nie kan wen nie!" het Tim geskree.
"Maar ons almal het gewen," het Brandon geantwoord.
"Almal kan nie wen nie! Dit moet of die seuns of die meisies wees, nie albei nie; en ons is altyd beter, sterker en vinniger as wat hulle is, so laat ons dit bewys!" het Tim geskree en kwater en kwater geword.
"Maar ons moet vriendelik en goedhartig wees en vir die pret speel," het Mike gesê.
"Ja!" het Lisal gesê.
"Uh-huh," het Brandon saamgestem.
"Natuurlik is dit al wat tel!" het Jane bygevoeg.
Hulle het saamgestem dat om goedhartig en regverdig te wees, al is wat tel wanneer 'n mens saamspeel. Dit is . . . almal behalwe Tim. Hy verstaan steeds nie.
Na 'n paar weke waarin Tim nooit regverdig gespeel het nie en altyd gekla het, wou niemand by hom wees nie. Wanneer die res van hulle gaan speel het, het hulle opgehou om vir Tim te nooi.
Hulle het almal saamgestem dat as hy geleer het om vriendelik en goedhartig te wees en regverdig te speel, kon hy saamkom. Maar as hy nie, sou hulle hom nie toelaat nie.
Toe het Mike eendag vir hulle gevra, "Is dit regtig hoe 'n mens vriendelik en goedhartig is? Dink julle nie Jesus sou hom laat saamspeel nie?"
Hulle het almal ingestem om Mike se idee 'n kans te gee.
Toe Tim sien hoe vriendelik hulle met hom was, selfs nadat hy hulle al die moeilikheid gegee het, het hy begin om sy gesindheid teenoor sy vriende te verander. Dit was nie lank nie voor hy ook regverdig teenoor sy suster was.
Gou was daar minder woede en meer gelag by hulle almal.
Tydens 'n lang reis, het Naomi se man gesterf. Daarna het sy en haar twee seuns voortgegaan om in die land waardeur hulle gereis het, Moab, te woon. Naomi se seuns het getrou — een met 'n vrou genaamd Rut en die ander met 'n vrou genaamd Orpa. Hulle het almal saam in Moab gewoon vir tien jaar. Uiteindelik het altwee mans gesterf en vir Naomi, Rut en Orpa as weduwee's agtergelaat.
Naomi het toe besluit om terug te gaan na haar eie land, omdat sy gehoor het dit was geseën met volop voedsel. Naomi het Rut en Orpa saam met haar geneem. Op pad het sy vir Rut en Orpa gesê om terug te gaan na hulle eie huise.
Rut en Orpa het altwee gesê, "Ons sal saam met jou gaan."
En Naomi het weer vir hulle gevra: "Asseblief, gaan na julle eie huise en mag God julle seën. Het ek nog seuns met wie julle kan trou?" Toe het sy uitgeroep, "Gaan asseblief en kry 'n ander huis en 'n ander man. Ek is oud en kan nie weer trou nie, maar julle is nog so jonk, so gaan!"
Na al Naomi se pleidooie, het Orpa uiteindelik geluister. Sy het haar skoonmoeder gesoen en huilend vertrek, maar Rut het steeds geweier om weg te gaan.
Naomi het toe vir Rut gesê, "Jou skoonsuster het teruggegaan na haar huis. Wil jy nie maar dieselfde doen nie?"
Rut het geantwoord, "Asseblief, moenie my vra om weg te gaan nie! Waar u ook al gaan, sal ek volg en waar u ook al bly, sal ek bly en u volk sal my volk wees en u God sal my God wees." En sy het bygevoeg, "Waar u sterf, daar sal ek sterf, en dit is waar ek begrawe sal word. Mag God ons bymekaar hou totdat ons albei sterf."
Toe Naomi besef het dat Rut nie van plan gaan verander nie, het sy dit aanvaar en hulle het beide saam na Betlehem gereis. Toe hulle in Betlehem aankom, het Naomi en Rut in die stad gebly vir 'n rukkie voordat hulle teruggegaan het Moab toe. Op pad terug, het hulle net buite die stad, naby die huis van 'n man genaamd, Boas, gebly.
Elke dag het Rut uitgegaan na die lande en die oorskiet are van die koring, gars en ander grane van Boas se lande opgetel. Boas was 'n vriendelike en goedhartige man. Toe hy een aand vir Rut sien koring optel, het hy vir sy maaiers gesê, "Wanneer julle die goeie graan maai, laat 'n paar are op die grond val vir die armes om op te tel." Hy het ook vir hulle gevra, "Wie is daardie vrou? Het sy 'n man?"
Die maaiers het geantwoord, "Sy is 'n Moabitiese vrou wat saam met Naomi teruggekom het."
Eendag kort daarna, het hy haar in die lande ontmoet en vir haar gesê, "Moenie na 'n ander land gaan om are op te tel nie, omdat daar altyd graan in my lande sal wees." Om sy vriendelikheid en goedhartigheid verder aan haar te betoon, het hy vir haar gesê, "En wanneer jy dors is, kom haal vir jou water uit die kanne wat die manne uit my put geskep het."
Rut het op haar knieë geval van dankbaarheid en gevra, "Waarom behandel jy my so goed? Ek is immers vir jou 'n vreemdeling."
Hy het geantwoord, "Ek het gehoor watter goedhartigheid jy aan jou skoonmoeder betoon het sedert jou man doodgegaan het en hoe jy by haar gebly het in plaas daarvan om na jou eie huis toe terug te keer. Mag die Here jou daarvoor seën en jou 'n groot beloning gee."
Sy het hom bedank vir sy vriendelikheid en goedhartigheid aan haar. Toe het Boas haar verras deur haar te nooi vir 'n maaltyd by sy huis. Sy het gebly vir die maaltyd. Daarna het sy vertrek en nog are in die lande opgetel soos Boas haar beveel het.
Sy het voortgegaan om are op te tel tot die aand en dit toe verwerk en huistoe geneem. Toe Naomi die groot hoeveelheid graan sien, het sy uitgeroep, "Waar het jy vandag are opgetel"
Rut het geantwoord, "In die lande van Boas."
Naomi het God geprys en gesê, "Geseënd is die Here wat ons nie verlaat het nie!" Toe het sy verduidelik dat Boas 'n familielid van haar was.
Rut het opgewonde die storie van die dag verder vertel. "Hy het vir my gesê om naby sy werkers te bly en are op te tel in sy lande. Hy het vir my gesê om nie water te gaan haal nie, want dit sou deur sy dienaars voorsien word! Boas het my vir middagete genooi! Hy het vir my alles gegee wat ek nodig gehad het. Hy het gesê, 'Omdat ek gesien het hoe jy jou tuisland verlaat het en vir jou skoonmoeder sorg, het ek besluit om ook die Here se seën met jou te deel.'"