Gil.K / Shutter
Die laaste keer dat die globale koolstofdioksiedvlakke konstant op of meer as 400 dele per miljoen (dpm) was, was dit ongeveer vier miljoen jaar gelede gedurende 'n geologiese periode bekend as die Plioseen Era (tussen 5.3 miljoen en 2.6 miljoen jaar gelede). Die wêreld was ongeveer 3 ℃ warmer en seevlakke was hoër as vandag.
Ons weet hoeveel koolstofdioksied die atmosfeer in die verlede bevat het deur ysterkorrels van Groenland en Antarktika te bestudeer. Terwyl gekompakteerde sneeu geleidelik na ys verander, vang dit lug in borrels wat bevat monsters van die atmosfeer destyds. Ons kan yskerne monster om die konsentrasies van koolstofdioksied in die verlede te rekonstrueer, maar hierdie rekord neem ons slegs 'n miljoen jaar terug.
Verder as 'n miljoen jaar het ons geen direkte metings van die samestelling van antieke atmosfeer nie, maar ons kan verskillende metodes gebruik om die vorige vlakke van koolstofdioksied te skat. Een metode gebruik die verwantskap tussen plant porieë, bekend as stomata, wat die gaswisseling in en uit die plant reguleer. Die digtheid van hierdie stomata is verwant aan atmosferiese koolstofdioksieden fossielplante is 'n goeie aanduiding van konsentrasies in die verlede.
'N Ander tegniek is om sedimentkorrels vanaf die seebodem te ondersoek. Die sedimente bou jaar na jaar op namate die lyke en skulpe van dooie plankton en ander organismes op die seebodem reën. Ons kan isotope (chemies identiese atome wat slegs in atoomgewig verskil) van boor gebruik wat uit die doppe van die dooie plankton geneem word om veranderinge in die suurheid van seewater te rekonstrueer. Hieruit kan ons die vlak van koolstofdioksied in die oseaan bereken.
Die gegewens van vier miljoen jaar oue sedimente dui daarop koolstofdioksied was destyds op 400 ppm.
Seevlakke en veranderinge in Antarktika
Gedurende kouer periodes in die geskiedenis van die aarde groei ys en gletsers en die seevlak daal. In die onlangse geologiese verlede, gedurende die mees onlangse ystydperk ongeveer 20,000 jaar gelede, was die seevlakke minstens 120 meter laer as wat hulle vandag is.
Onlangse navorsing toon dat die weste van Antarktika nou smelt. Elaine Hood / NSF
Seevlakveranderings word bereken uit veranderinge in isotope van suurstof in die skulpe van mariene organismes. Vir die Plioseene Era, navorsing toon dat die seevlakverandering tussen koeler en warmer periodes ongeveer 30-40 meter was en seevlak hoër was as vandag. Ook tydens die Plioseen weet ons dat die Wes-Antarktiese ysvel was aansienlik kleiner en die gemiddelde wêreldtemperature was ongeveer 3 ℃ warmer as vandag. Somertemperature op hoë noordelike breedtegrade was tot 14 ℃ warmer.
Dit kan baie lyk, maar moderne waarnemings vertoon sterk pool versterking van opwarming: 'n verhoging van 1 at by die ewenaar kan die temperatuur by die pole met 6-7 raise verhoog. Dit is een van die redes waarom die Arktiese see-ys verdwyn.
Gevolge in Nieu-Seeland en Australasië
In die Australasiese streek was daar geen Great Barrier Reef nie, maar dit was moontlik kleiner riwwe langs die noordooste van Australië. Vir Nieu-Seeland is die gedeeltelike smelt van die Wes-Antarktiese ysvel waarskynlik die belangrikste punt.
Een van die belangrikste kenmerke van die huidige klimaat van Nieu-Seeland is dat Antarktika gedurende die winter van die wêreldwye sirkulasie afgesny is vanweë die groot temperatuur kontras tussen Antarktika en die Suidelike Oseaan. As dit weer in die lente kom in omloop, kry Nieu-Seeland sterk storms. Stormer winters en aansienlik warmer somers was waarskynlik in die middel van die Plioseen as gevolg van 'n swakker polêre draaikolk en 'n warmer Antarktika.
Dit neem meer as 'n paar jaar of dekades se konsentrasie van koolstofdioksied op 400 ppm om 'n aansienlike inkrimping van die ysblad van die Wes-Antarktiese gebied te veroorsaak. Maar onlangse studies toon dat Wes-Antarktika is reeds besig om te smelt.
Die styging op seevlak vanaf 'n gedeeltelike smelt van Wes-Antarktika kan maklik teen 2100 'n meter of meer oorskry. In werklikheid, as die hele Wes-Antarktika gesmelt het, kan dit verhoog die seevlak met ongeveer 3.5 meter. Selfs kleiner verhogings verhoog die risiko van oorstromings in laagliggende stede insluitend Auckland, Christchurch en Wellington.
James Shulmeister, professor, Universiteit van Canterbury
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Bewyse van verhitting > Hoe die wêreld was die laaste keer dat koolstofdioksiedvlakke op 400 ppm was