Hoewel die woord in die Oudheid bekend was, is dit net vir ander lande soos Judea gebruik en nooit vir Diocletianus se stelsel nie. Die term was wel bekend in die Latynse wêreld, waar Plinius die ouere dit soos volg opgesom het: "elk is die ekwivalent van ’n koninkryk, en ook deel van een" (regnorum instar singulae et in regna contribuuntur).
Die term is in 1887 die eerste keer vir die Romeinse Ryk gebruik deur die Duitse onderwyser Hermann Schiller in ’n handboek, Geschichte der Römischen Kaiserzeit. Dit is daarna steeds nie algemeen gebruik nie, totdat die Duitse historikus Otto Seeck dit in 1897 gebruik het.
Wat regspraak betref, was daar nie ’n presiese afbakening tussen die vier tetrarge nie. Elke keiser het sy invloedsfeer in die ryk gehad, maar nie veel meer nie; hulle was eintlik aanvoerders op ’n gevegsterrein.
Een van die grootste probleme tydens die 3de-eeuse krisis in die ryk was dat die keiser nie aan alle fronte kon veg nie. Soms is gesag in sy afwesigheid aan ’n generaal oorgedra en dit kon gebeur dat die generaal ’n groot oorwinning behaal en sy troepe hom dan tot ’n mededingende keiser verklaar (iets wat dikwels gebeur het).
Ná ’n mislukte poging om Konstantyn en Maximinus te paai met die betekenislose titel filius Augusti ("seun van die Augustus", basies ’n alternatiewe titel vir Caesar), moes albei in 309 as Augusti erken word. Vier volle Augusti, wat nie met mekaar oor die weg gekom het nie, het egter niks goeds vir die tetrargie ingehou nie.