Ernst Fritz Saukel - Geskiedenis Podcasts - 2021
Ernst 'Fritz' Saukel het berugte in Nazi-Duitsland behaal as die man wat hoofsaaklik slawe-arbeid vir die Ryk tydens die Tweede Wêreldoorlog georganiseer het. Tussen 1942 en 1945 was Saukel die mees senior Nazi-amptenaar wat betrokke was by die beweging en gebruik van slawe-arbeiders. Hulle kom hoofsaaklik uit die besette Oos-Europa. Na afloop van die oorlog is Saukel in hegtenis geneem aan die misdade teen die mensdom in die Neurenberg-verhore en ter dood veroordeel.
Fritz Saukel is op 27 Oktober in Beiere geboreste 1894. Na 'n basiese opleiding - sy skoolloopbaan is vroeg beëindig toe sy moeder siek geword het en geld te min was - het Saukel by die handelsvloot van Noorweë en Swede aangesluit. Hierna het hy by 'n Duitse mariene onderneming aangesluit en die wêreld vaar. Hy was aan die begin van die Eerste Wêreldoorlog op 'n Duitse skip toe dit gevang is en die bemanning geïnterneer is. Saukel het die hele Eerste Wêreldoorlog in 'n interneringskamp deurgebring en is eers in November 1919 vrygelaat.
Die Duitsland waarheen Saukel teruggekeer het, was heeltemal anders as die een wat hy agtergelaat het. Voor die Eerste Wêreldoorlog was die Duitsers trots op 'n sterk, maar regverdige sentrale regering waar byna almal voordeel getrek het uit die stelsel en die groeiende ekonomie. Duitsland was onmiddellik in die nasleep van die Eerste Wêreldoorlog in chaos. Die sentrale regering is deur die kommuniste bedreig en die Weimar-regering, onder leiding van president Ebert, het die gehate Verdrag van Versailles onderteken, wat volgens baie deur die Eerste Wêreldoorloggenote ontwerp is om Duitsland ekonomies in die grond te verdryf, sodat sy 'n tweedeklas sou bly nasie. Vir baie het die Weimar-regering swak en oneffektief gelyk. Baie het hulle na regse nasionalistiese politieke partye gewend waarvan die Nazi's slegs een van vele was. Hulle het hoop en 'n gevoel van nasionale trots gebring. In 1923 sluit Saukel hom by die nuwe Nasionaal-Sosialistiese Duitse Arbeidersparty (Nazi's) aan. Hy was getrou aan Hitler, selfs in die moeilike tyd toe Hitler in die Landsberg-gevangenis was ná die mislukte Beer Hall Putsch. Die party is in die hande van die oneffektiewe Hans Frank, 'n ideoloog, gelaat, maar hy was nie regtig 'n politieke partyleier nie.
In 1927 het Hitler Saukel vir sy lojaliteit terugbetaal deur hom Gauleiter van Thuringia te maak. Terwyl Saukel 'n skynbaar groot partytitel gehad het, was dit betekenisloos terwyl die Nazi's klein was - en in 1927 was hul politieke invloed minimaal. Dit was slegs 'n naam en die enigste mense op wie hy 'n invloed gehad het, was Nazi's in Thüringen. Na die ineenstorting van Wall Street in 1929 en die ineenstorting van enige geloofwaardigheid wat die Weimar-regering gehad het, het die kiesers egter in duisende na die Nazi's gewend. Terwyl die titel 'Gauleiter' voor 1933 in regionale sin net meer dekoratief was, het die aanstelling van Hitler as kanselier in Januarie 1933 dit alles verander. Regionale Gauleiters het binne hul eie gebiede baie magtig geraak en alle Gauleiters is gesien as die mees lojale partylede en die mees ondersteunende van Hitler. Saukel het die ryk van Thüringen geword en het ere-titels in die SA sowel as die SS ontvang.
Van 1933 tot 1939 werk Saukel vir die party in Thüringen. Sy politieke lewe het egter in Maart 1942 verander toe hy as algemene gevolmagtigde vir arbeidsontplooiing aangestel is. Duitse arbeid is deur die Tweede Wêreldoorlog ernstig ontwrig, omdat baie jong mans in die weermag ingetrek is. Die arbeidsituasie is verder bemoeilik deur Hitler se aandrang dat Duitse vroue nie in fabrieke moes werk nie, aangesien hulle tuis moes bly om hul kinders groot te maak. Dit was Saukel se taak om die hele arbeidsvraag te besleg. Hy is deur Martin Bormann deur Hitler aanbeveel en dit was duidelik dat die Nazi-elite positiewe resultate verwag het.
Saukel het die arbeidstekort op 'n baie eenvoudige manier hanteer. Hy het slawearbeid uit besette gebiede in Oos-Europa ingebring. In totaal is 5 miljoen werkers na Duitsland gebring, die grootste deel teen hul wil. Daar word geskat dat 200,000 vrywilligerswerk in die wiele gery het, maar die oorgrote meerderheid is gedwing.
Die omstandighede waarin hierdie arbeiders gewoon het, was verskriklik. Toe Albert Speer in 'n fabriek met V2-vuurpylonderdele by Mittelwerk getoer het, was hy gewalg oor hul lewensomstandighede in die fabriek en het hulle later as 'barbaars' beskryf. Hy het sy senioriteit gebruik om 'n kamp vir die slawewerkers buite die omtrek van die fabriek te beveel. Hierdie kamp het die Dora-konsentrasiekamp geword en is gesien as 'n 'verbetering' van wat hulle al voorheen beleef het. Toe Amerikaanse soldate die massiewe V2-fabriek, wat in die berge naby Nordhausen gebou is, bevry het, het hulle duisende arbeiders in 'n vreeslike toestand gevind. Baie het nie daglig gesien nie, terwyl hulle binne-in die berg gehou is; die lyke wat in die fabriek gevind is, was van mans wat duidelik gewerk het totdat hulle dood is. Daar is baie gelaat waar hulle neergesak het, aangesien hul kollegas te swak was om hul liggame te verwyder. Selfs na hul bevryding is baie mense dood - gedood deur vriendelikheid deur Amerikaanse soldate wat hulle sjokolade uit hul rantsoenpakkies gegee het, onbewus daarvan dat hul liggame eenvoudig nie in staat was om met 'n skielike energie-inset te werk nie. Daar is nie 'n akkurate syfer van hoeveel slawe-arbeiders wat in Nazi-Duitsland gesterf het nie, omdat baie rekords vernietig is, maar dit moes honderde duisende beloop en sommige glo miljoene mense.
Saukel is ná die oorlog gearresteer en probeer om sy optrede te verdedig. In die Neurenberg-proewe het hy nie na een van die slagoffers as slawe-arbeiders verwys nie. Saukel het aangevoer dat die hele proses van gebruik van arbeiders eenvoudige ekonomie was en hy ontken dat daar enige stelselmatige behandeling hiervan was. As mishandeling wel plaasgevind het, het hy gesê, is dit die gevolg van skelm wagte en plaaslike bevelvoerders, en binne die skaal van wat hy probeer bereik het, moes dit verwag word en kon dit nie teengewerk word nie. Sy verdedigingspan het daarop gewys dat Saukel aan die streekbevelvoerders van slawe-arbeiders opdragte gestuur het dat hulle met "voldoende sorg" behandel moet word. Die vervolgingspan het daarop gewys dat senior Nazi's gereeld op 'n vae wyse geskryf het dat sommige mense glo dat hulle gekodeer is en dat 'voldoende sorg' dieselfde is as 'Finale oplossing' - vakuum en heeltemal te open vir interpretasie.
Die beoordelaars het Saukel se verdedigingspan nie aanvaar nie en hy is skuldig bevind aan misdade teen die mensdom en misdade teen die vrede. Hy is ter dood veroordeel en op 16 Oktober opgehangste 1946.