Koors - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
koors, ook bekend as pireksie of a koorsige reaksie, is 'n tydelike verhoging van die kernliggaamstemperatuur van warmbloedige diere tot vlakke wat bo die normale omvang is as gevolg van die abnormale werking van die termoregulerende meganismes. Die normale mondelinge meting van normale menslike liggaamstemperatuur is byvoorbeeld 36,8 ± 0,7 ° C of 98,6 ± 1,3 ° F. 'N Orale temperatuur by of hoër as 37,5 ° C (99,5 ° F) word algemeen as 'n koors beskou as dit voortspruit uit oorsake soos 'n virus- of bakteriële infeksie, 'n allergiese reaksie, medisyne, skade aan die hipotalamus, ensovoorts. Koors is 'n gereelde mediese simptoom.
Tegnies word koors die akkuraatste gekenmerk as 'n tydelike verhoging in die termoregulerende setpunt van die liggaam, gewoonlik met ongeveer 1-2 ° C. Dit wil sê dat die 'termostaat' van die liggaam op 'n hoër as normale temperatuur herstel. Koors verskil van hipertermie, wat 'n toename in liggaamstemperatuur is bo die termoregulerende stelpunt van die liggaam (as gevolg van oormatige hitteproduksie of onvoldoende termoregulering, of albei). Carl Wunderlich het ontdek dat koors nie 'n siekte is nie, maar 'n simptoom van die siekte.
Koors kan vir die pasiënt ongemaklik wees en gaan gepaard met moegheid, naarheid, kouekoors, sweet, ensovoorts. Soms, veral as dit by baie jong of bejaardes voorkom, kan dit lewensbedreigend wees. Koors is egter oor die algemeen 'n nuttige reaksie van die liggaam. Dit help om 'n onderliggende toestand wat behandeling nodig het, aan die lig te bring, en die koors self kan nuttig wees in die bespoediging van verskillende immunologiese reaksies. Sommige dokters meen dat aangesien koors die immuunstelsel help om infeksie te beveg, dit gewoonlik toegelaat moet word om dit te laat verloop, hoewel verskillende behandelings, waaronder anti-piretiese middels, onderneem kan word as die pasiënt ongemaklik is of die toestand gevaarlik is (Longe 2006 ). Oor die algemeen is die belangrikste behandeling vir koors egter die onderliggende oorsake.
Koors is 'n redelik merkwaardige reaksie van die liggaam. Dit is nie 'n passiewe reaksie op die oorweldigende liggaam nie, maar behels eerder ingewikkelde en gekoördineerde ensimatiese en hormonale interaksies om die termostaat op 'n hoër vlak te stel. Dit lei tot 'n menigte reaksies van die liggaam op 'n toestand, soos veranderinge in die metaboliese tempo en bloedvloei, bewe en sweet. As die onderliggende toestand opgelos word, keer homeostase op die normale vlak terug.
hipertermie: Aan die linkerkant gekenmerk. Normale liggaamstemperatuur (termoregulerende instelpunt) word groen vertoon, terwyl die hipertermiese temperatuur in rooi vertoon word. Soos gesien kan word, kan hipertermie gekonseptualiseer word as 'n toename bo die termoregulerende setpunt.
hipotermie: In die middel gekenmerk: Normale liggaamstemperatuur (termoregulerende setpunt) word groen vertoon, terwyl die hipotermiese temperatuur blou is. Soos gesien kan word, kan hipotermie gekonseptualiseer word as 'n afname onder die termoregulerende setpunt.
koors: Regs gekenmerk: Normale liggaamstemperatuur (termoregulerende instelpunt) word groen vertoon. Dit lees “New Normal” omdat die termoregulerende setpunt gestyg het. Dit het veroorsaak dat die normale liggaamstemperatuur (in blou) as hipotermies beskou word.
Die liggaamstemperatuur van 'n mens wissel ongeveer 'n gemiddelde van ongeveer 98.6 ° F, of ongeveer 37 ° C. Dit kan soggens 97 ° F wees en in die namiddag tot 99,3 ° F, maar dit word steeds as normaal beskou (Longe 2005a). Die liggaam handhaaf homeostase binne hierdie reeks deur die hitte wat deur metabolisme geproduseer word, te reguleer met die hitte wat verlore gaan, 'n proses wat beheer word deur 'n "termostaat" wat in die hipotalamus in die brein geleë is (Longe 2006). As die senuweestelsel inligting oorgee dat die temperatuur van die liggaam hoog is, kan die liggaam aksies doen soos om die vloei van bloed vanaf die liggaam se kern na die oppervlak te verhoog, die metaboliese tempo te vertraag en sweet te veroorsaak om die hitte deur te versprei verdamping (Longe 2006). As die temperatuur laag is, kan die liggaam reageer deur te bewe om hitte te produseer, die metaboliese snelheid te bespoedig of die bloedvloei uit die kern van die liggaam te verminder.
Koors kom voor wanneer die termostaat op 'n hoër temperatuur herstel word (Longe 2006). Die verhoging in termoregulerende setpunt beteken dat die
'N Koors word gewoonlik veroorsaak deur 'n bakteriële of virale infeksie, soos die griep, maar kan ook veroorsaak word deur skade aan die hipotalamus, dwelms, kanker soos leukemie en limfoom, 'n allergiese reaksie, ensovoorts. As die infeksie deur die immuunstelsel verslaan is, of as anti-piretiese middels soos aspirien of acteaminophen geneem word, word die termostaat weer normaal en word die koelmeganismes van die liggaam, soos sweet, aangeskakel (Longe 2006).
Wanneer 'n pasiënt koors het of vermoed word, word die liggaamstemperatuur van die persoon met behulp van 'n termometer gemeet. Met die eerste oogopslag is daar koors by 'n mens as:
rektale temperatuur (in die anus) of otiese temperatuur (in die oor) is, of hoër as 38 grade Celsius (100,4 grade Fahrenheit)
orale temperatuur (in die mond) is, of hoër as 37,5 grade Celsius (99,5 grade Fahrenheit)
okseltemperatuur (in die onderarm) is, of hoër as 37,2 grade Celsius (99 grade Fahrenheit)
Daar is egter baie variasies in normale liggaamstemperatuur, en dit moet in ag geneem word wanneer koors gemeet word. Liggaams temperatuur wissel normaalweg oor die dag, met die laagste vlakke om 4 uur en die hoogste om 6 uur. Daarom sal 'n orale temperatuur van 37,5 ° C soggens streng koors wees, maar nie in die namiddag nie. Normale liggaamstemperatuur kan tot 0,4 ° C (0,7 ° F) tussen individue verskil. By vroue verskil temperatuur op verskillende punte in die menstruele siklus, en dit kan gebruik word vir gesinsbeplanning (hoewel dit slegs een van die temperatuurveranderlikes is). Die temperatuur word na maaltye verhoog, en sielkundige faktore (soos 'n eerste dag in die hospitaal) beïnvloed ook liggaamstemperatuur.
Daar is verskillende plekke waar temperatuur gemeet kan word, en dit verskil in temperatuurveranderlikheid. Timpaniese membraantermometers meet stralende hitte-energie vanaf die timpaniese membraan (infrarooi). Dit kan baie gerieflik wees, maar dit kan ook meer veranderlik wees.
Kinders ontwikkel hoër temperature met aktiwiteite soos om te speel, maar dit is nie koors nie, want hul meetpunt is normaal. Bejaarde pasiënte kan 'n verminderde vermoë hê om liggaamshitte tydens koors op te wek, sodat selfs 'n lae graadkoors ernstige onderliggende oorsake in geriatrie kan hê.
Die temperatuur word altyd ideaal gemeet op dieselfde oomblik van die dag, op dieselfde manier, na dieselfde hoeveelheid aktiwiteit.
Die temperatuur word gereguleer in die hipotalamus, in reaksie op die hormoon PGE2. PGE2-vrystelling kom op sy beurt van 'n sneller, 'n pirogeen. Die hipotalamus genereer 'n reaksie op die res van die liggaam, waardeur dit die temperatuurinstelpunt verhoog. Die ingestelde temperatuur van die liggaam bly hoog totdat PGE2 nie meer teenwoordig is nie.
Stowwe wat koors veroorsaak, word genoem pirogene. Dit is beide interne of endogene, en eksterne of eksogene, soos die bakteriese stof LPS. Eksogene pyrogenen, soos geproduseer deur bakterieë, virusse, giste of parasiete, kan op witbloedselle reageer om verdere, endogene pyrogenen te produseer (Blakemore en Jennett 2001). Endogene pryogene kan ook vrygestel word van gewasse, van bloedklonte, van 'n outo-immuun siektes of van die brein na 'n besering of beroerte (Blakemore en Jennett 2001). Die endogene pyrogenen is in wisselwerking met prostaglandien-sintetase, die ensiem wat betrokke is by die sintese van prostagladiene, wat die belangrikste middels is vir die herstelling van die termostaat (Blakemore en Jennett 2001). Aspirien kan koors afskaf omdat dit die werking van prostaglandiensintetase belemmer (en dus nie die temperatuur beïnvloed as dit gebruik word in die afwesigheid van koors nie) (Blakemore en Jennett 2001).
Endogene pirogene. Die endogene pyrogenen (soos interleukien 1) vorm 'n deel van die aangebore immuunstelsel wat deur fagositiese selle geproduseer word, en dit veroorsaak die toename in die termoregulerende setpunt in die hipotalamus. Ander voorbeelde van endogene pyrogenen is interleukien 6 (IL-6), en die tumor nekrose faktor-alfa. Hierdie sitokiene faktore word in die algemene sirkulasie vrygestel, waar hulle migreer na die sirkvventrikulêre organe van die brein, waar die bloed-breinversperring verminder word. Die sitokiene faktore bind met endoteliale reseptore aan die wande van die vaartuie, of is in wisselwerking met die plaaslike mikrogliale selle. Wanneer hierdie sitokiene faktore bind, aktiveer hulle die arachidonsuurweg.
Eksogene pirogene. Een model vir die meganisme van koors wat deur eksogene pyrogenen veroorsaak word, is lipopolysaccharide (LPS), wat 'n selwandkomponent is van gram-negatiewe bakterieë. 'N Immunologiese proteïen genaamd Lipopolysaccharide-Binding Protein (LBP) bind aan LPS. Die LBP-LPS-kompleks bind dan aan die CD14-reseptor van 'n nabygeleë makrofage. Hierdie binding lei tot die sintese en vrystelling van verskillende endogene sitokiene faktore, soos interleukien 1 (IL-1), interleukien 6 (IL-6), en die tumor-nekrose faktor-alfa. Met ander woorde, eksogene faktore veroorsaak endogene faktore, wat op sy beurt die arachidonsuurweg aktiveer.
PGE2-vrystelling kom van die arachidonzuurweg. Hierdie baan (soos dit met koors verband hou) word bemiddel deur die ensieme fosfolipase A2 (PLA2), siklooksigenase-2 (COX-2) en prostaglandien E2-sintase. Hierdie ensieme bemiddel uiteindelik die sintese en vrystelling van PGE2.
PGE2 is die uiteindelike bemiddelaar van die koorsrespons. Die ingestelde temperatuur van die liggaam sal verhoog bly totdat PGE2 nie meer teenwoordig is nie. PGE2 werk naby die ventromediale preoptiese area (VMPO) van die anterior hipotalamus en die parvocellulêre gedeelte van die periventrikulêre kern (PVN), waar die termiese eienskappe van koors na vore kom. Daar word vermoed dat die verhoging in termoregulerende setpunt deur die VMPO bemiddel word, terwyl die neuro-endokriene effekte van koors bemiddel word deur die PVN, pituïtêre klier en verskillende endokriene organe.
Uiteindelik orkestreer die brein hitte-effektor meganismes. Dit kan wees
verhoogde hitteproduksie deur verhoogde spiertonus, bewing, en hormone soos epinefrien.
voorkoming van hitteverlies, soos vasokonstriksie.
Die outonome senuweestelsel kan ook bruin vetweefsel aktiveer om hitte te produseer (termogenese wat nie aan die oefening geassosieer word nie, ook bekend as nie-bewe termogenese), maar dit lyk meestal belangrik vir babas. Verhoogde hartklop en vasokonstriksie dra by tot verhoogde bloeddruk by koors.
Koors (koors) kan geklassifiseer word as
lae graad: 38-39 ° C (100.4-102.2 ° F)
matig: 39-40 ° C (102.2-104 ° F)
hoë graad:> 40 ° C (> 104 ° F)
Hyperpyrexia:> 42 ° C (> 107.6 ° F)
Die laaste is duidelik 'n mediese noodgeval omdat dit die boonste perk benader wat versoenbaar is met die mens se lewe.
Koorsoorte kan meestal nie gebruik word om die onderliggende oorsaak te vind nie. Daar is egter spesifieke koorspatrone wat soms by die diagnose kan dui:
Pel-Ebstein-koors is 'n spesifieke soort koors wat verband hou met Hodgkin-limfoom, is hoog vir een week en laag vir die volgende week, ensovoorts. Daar is egter 'n debat of hierdie patroon werklik bestaan.
Voortdurende koors: Temperatuur bly normaal gedurende die dag en wissel nie meer as 1 graad C binne 24 uur nie. Bv: lobar-longontsteking, tifus, urienweginfeksie, brucellose, tyfus, ens. Tyfuskoors kan 'n spesifieke koorspatroon toon, met 'n stadige stapsgewyse toename en 'n hoë plato.
Onderbroke koors: temperatuur is slegs 'n paar uur van die dag aanwesig en word normaal vir oorblywende ure.Geen: malaria, kala-azar, piëemie, septisemie, ens. In malaria kan daar koors wees met 'n periodieke periode van 24 uur. (Alledaags), 48 uur (tertian koors), of 72 uur (kwartaalkoors, aandui Plasmodium vivax). Hierdie reisigers is miskien minder duidelik.
Remitterende koors: temperatuur bly normaal gedurende die dag en wissel meer as 1 graad C in 24 uur. Bv: infektiewe endokarditis, ens.
Febricula is 'n ligte koors van kort duur, van onbepaalde oorsprong en sonder enige eiesoortige patologie.
Koors is 'n algemene simptoom van baie mediese toestande:
Aansteeklike siekte, bv. griep, gewone verkoue, MIV, malaria, aansteeklike mononukleose, gastro-enteritis, ensovoorts.
Verskeie velinflammasies soos kook, puistjies, aknee, abses, ensovoorts.
Immunologiese siektes soos lupus erythematosus, sarkoidose, inflammatoriese dermsiektes, ensovoorts.
Weefselvernietiging, wat kan voorkom by hemolise, chirurgie, infarksie, vermorselsindroom, rhabdomyolise, serebrale bloeding, ensovoorts.
direk veroorsaak deur die middel (bv. lamictal, progesteroon, chemoterapeutika wat tumor nekrose veroorsaak)
as 'n nadelige reaksie op medisyne (bv. antibiotika, sulfa-medisyne, ens.)
na staking van dwelmmiddels, soos met heroïneonttrekking
Kankers soos Hodgkin-siekte (met Pel-Ebstein-koors)
Metaboliese afwykings soos jig, porfirie, ensovoorts.
Trombo-emboliese prosesse (d.w.s. longembolisme, diep veneuse trombose)
Aanhoudende koors, wat nie na herhaalde kliniese ondersoeke herhaal kan word nie, word ooglopend beskryf as 'n koors van onbekende oorsprong.
Nuttigheid van koors
Daar is argumente vir en teen die nut van koors, en die saak is kontroversieel (Schaffner 2006; Soszynski 2003). Daar is studies met warmbloedige gewerweldes (Su et al. 2005) en mense (Schulman et al. 2005), met sommige wat daarop dui dat hulle vinniger herstel van infeksies of kritieke siektes as gevolg van koors.
Teoreties is koors tydens evolusie bewaar vanweë die voordeel vir gasheerverdediging (Schaffner 2006). Daar is beslis enkele belangrike immunologiese reaksies wat deur temperatuur bespoedig word, en sommige patogene met streng temperatuurvoorkeure kan belemmer word (Fischler en Reinhart 1997). Die algemene gevolgtrekking blyk te wees dat beide aggressiewe behandeling van koors (Schulman et al. 2005) en te min koorsbeheer (Schaffner 2006) nadelig kan wees. Dit hang af van die kliniese situasie, dus is 'n noukeurige evaluering nodig.
Koors kan tot 'n sekere mate nuttig wees, aangesien dit die liggaam hoë temperature laat bereik. Dit veroorsaak 'n ondraaglike omgewing vir sommige patogene. Witbloedselle vermeerder ook vinnig as gevolg van die geskikte omgewing en kan ook help om die skadelike patogene en mikrobes wat die liggaam binnegedring het, te bekamp.
Koors moet nie noodwendig behandel word nie. Koors is 'n belangrike teken dat daar iets verkeerd in die liggaam is, en dit kan gebruik word vir opvolg. Boonop is nie alle koors besmetlike oorsprong nie.
In sommige gevalle word noodbehandeling in die geval van koors benodig. Hierdie gevalle sluit in 'n pasgebore kind (drie maande of jonger) met 'n temperatuur bo 38 ° C, 'n baba of kind met 'n temperatuur van meer as 39,4 ° C (103 ° F), of koors gepaard met geestelike verwarring, ernstige swelsel in die keel, ernstige hoofpyn, of nekstyfheid (Longe 2005b). 'N Baie hoë koors by 'n klein kind kan aanvalle veroorsaak, en 'n koors vergesel van bogenoemde simptome kan 'n aanduiding wees van 'n ernstige siekte, soos breinvliesontsteking (Longe 2006).
Die doeltreffendste behandeling van koors is die doeltreffendste behandeling van die onderliggende oorsake, soos die gebruik van antibiotika om bakteriële infeksies te behandel (Longe 2006).
Selfs wanneer behandeling nie aangedui word nie, word koorsagtige pasiënte egter oor die algemeen aangeraai om hulself voldoende gehidreer te hou, aangesien die dehidrasie wat deur 'n ligte koors geproduseer word, gevaarliker kan wees as die koors self. Water word gewoonlik vir hierdie doel gebruik, maar daar is altyd 'n klein risiko vir hiponatremie as die pasiënt te veel water drink. Om hierdie rede drink sommige pasiënte sportdrankies of produkte wat spesifiek vir hierdie doel ontwerp is.
Die meeste mense neem medikasie teen koors op omdat die simptome ongemak veroorsaak. Koors verhoog die hartklop en metabolisme en plaas sodoende 'n ekstra las op ouer pasiënte, pasiënte met hartsiektes, ensovoorts. Dit kan selfs delirium veroorsaak. Daarom moet potensiële voordele opgeweeg word teen risiko's by hierdie pasiënte. In elk geval moet koors onder beheer gebring word in gevalle waar koors tot hiperpireksie eskaleer en weefselbeskadiging op hande is.
Die behandeling van koors moet hoofsaaklik gebaseer wees op die verlaging van die setpoint, maar die verligting van hitteverlies kan ook bydra. Eersgenoemde word met antipyretika bewerkstellig. Nat lap of kussings word ook vir behandeling gebruik en op die voorkop toegedien. Hitteverlies kan 'n effek wees van (moontlik 'n kombinasie van) warmtegeleiding, konveksie, bestraling of verdamping (sweet, sweet). Dit kan veral belangrik wees by babas, waar dwelms vermy moet word. As daar te koud water gebruik word, veroorsaak dit vasokonstriksie en voorkom dit voldoende hitteverlies.
Aspirien moenie aan 'n kind of adolessent (negentien jaar of jonger) met koors gegee word nie, omdat hierdie middel gekoppel is aan Reye-sindroom, wat brein- of lewerskade, en selfs die dood, kan veroorsaak (Longe 2006).
Daar is ook alternatiewe behandelings wat soms gevolg word, soos biofeedback, holistiese genesing, kruiemedikasie en ontspanningsterapie (Longe 2005b).
Blakemore, C., en S. Jennett. 2001. The Oxford Companion to the Body. New York: Oxford University Press. ISBN 019852403X.
Fischler, M. P., en W. H. Reinhart. 1997. Koors: Vriend of vyand? Schweiz Med Wochenschr 127: 864-70.
Kasper, D. L., E. Braunwald, A. S. Fauci, s. L. Hauser, D. L. Longo, en J. L. Jameson. 2005. Harrison se beginsels van interne geneeskunde. New York: McGraw-Hill. ISBN 0071391401.
Longe, J. L. 2005a. The Gale Encyclopedia of Cancer: 'n Gids vir kanker en die behandeling daarvan. Detroit: Thomson Gale. ISBN 1414403623.
Longe, J. L. 2005b. The Gale Encyclopedia of Alternative Medicine. Detroit: Thomson Gale. ISBN 0787674249.
Rhoades, R., en R. G. Pflanzer. 1996. Menslike Fisiologie. Fort Worth: Saunders College Pub. ISBN 0030051592.
Schaffner, A. 2006. Koors: nuttige of skadelike simptoom wat behandel moet word? Ther Umsch 63: 185-8.
Schulman, C. I., N. Namias, J. Doherty, et al. 2005. Die effek van antipiretiese terapie op uitkomste by kritiek siek pasiënte: 'n gerandomiseerde, prospektiewe studie. Surg Infect (Larchmt) 6: 369-75.
Soszynski, D. 2003. Die patogenese en die aanpassingswaarde van koors. Postepy Hig Med Dosw 57: 531-54.
Su, F., N. D. Nguyen, Z. Wang, Y. Cai, P. Rogiers, en J. L. Vincent. 2005. Koorsbeheer by septiese skok: voordelig of skadelik? skok 23: 516-20.
Simptome en tekens (R00-R69, 780-789)
Tagikardie - Bradikardie - hartkloppings - hartmurasie - neusbloeding - hemoptise - hoes - abnormaliteite van asemhaling (Dyspnoe, Ortopnee, Stridor, piep, asemhaling van Cheyne-Stokes, hiperventilasie, asemhaling van die mond, hik, Bradypnea, hipoventilasie) - Pyn op die bors - Asfyksie - Pleurisy - respiratoriese arrestasie - Sputum - Bruit
Spysverteringsstelsel en buik
Buikpyn - Akute buik - Naarheid - Braking - Sooibrand - Dysfagie - Winderigheid - Burping - Fekale inkontinensie - Encopresis - Hepatomegalie - Splenomegalie - Hepatosplenomegalie - Geelsug - Ascites - Fekale okkult bloed - Halitose
Vel en onderhuidse weefsel
versteurings van die vel sensasie (Hypoesthesie, Paresthesia, Hyperesthesia) - Uitslag - Sianose - Bleek - Spoel - Petechia - Desquamation - Induration
Senuwees en muskuloskeletale stelsels
abnormale onwillekeurige bewegings (Bewing, spasme, fassilikasie, atetose) - gang abnormaliteit - gebrek aan koördinasie (Ataxia, Dysmetria, Dysdiadochokinesia, Hypotonia) - Tetanie - Meningisme - Hiperrefleksie
Dysurie - Vesical tenesmus - Urinêre inkontinensie - Urinêre retensie - Oliguria - Polyuria - Nocturia
Erkenning, persepsie, emosionele toestand en gedrag
Angs - Slaperigheid - koma - amnesie (amterie van anterograde, teruggevoegde amnesie) - duiseligheid - reuk en smaak (Anosmia, Ageusia, Parosmia, Parageusia)
Spraak en stem
spraakversteurings (Dysfasie, Afasie, Dysarthria) - simboliese disfunksies (Disleksie, Alexia, Agnosia, Apraxia, Acalculia, Agraphia) - stemstoornisse (Dysphonia, Afonia)
Algemene simptome en tekens
koors (Hyperpyrexia) - Hoofpyn - Chroniese pyn - Malaise - Moegheid - Floute (Vasovagale synkope) - Krampbeslaglegging - Skok (kardiogene skok) - Limfadenopatie - Oedeem (perifere edeem, Anasarca) - Hyperhidrose (slaaphiperhidrose) - Vertraagde mylpaal - - voedsel- en vloeistofinname (Anorexia, Polydipsia, Polyphagia) - Cachexia - Xerostomia - Clubbing
Kyk die video: The Corrs - Breathless Official Video (Julie 2020).
Slag van die Alamo
Goeie redes teorie
Copyright 2020 \ Aanlyn tydskrif ek wil alles weet \ Koors