Benito Pérez Galdós, hoogste verteenwoordiger van Spaanse Realisme | Huidige literatuur
Benito Pérez Galdós, hoogste verteenwoordiger van die Spaanse Realisme
Carmen Guillen | | skrywers, genres, Letterkunde, Novela
Benito Pérez Galdós, saam met Leopoldo Alas «Clarín», is die hoogste verteenwoordigers van die Spaanse realisme. Ons ignoreer egter die tweede, wat ons binnekort in 'n ander artikel sal bespreek, en ons fokus veral op die werk van die eerste, Galdós.
1 Benito Pérez Galdós en sy roman
2 Idees en tema van sy werk
3 Galdós se realistiese styl
Benito Pérez Galdós en sy roman
In Galdós se werk val sy groot romansproduksie veral op, waarin verskeie groepe onderskei word:
Die Nasionale episodes hulle vorm 'n stel van 46 romans wat die geskiedenis van Spanje vertel van die slag van Trafalgar tot die monargiese herstel. Sy mees prominente titels in hierdie Nasionale Episodes is "Trafalgar", "Bailen" y "Saragossa".
In Galdós se vroeë romans is hierdie openbaar sy progressiewe toestand openlik: Karakters wat gevorderde idees voorstel, word gewoonlik gekonfronteer met ander wat konserwatief is, wat onverdraagsaamheid en onversetlikheid voorstel. Werke soos "Perfekte dame" (1876) "Glorie" (1877) y "The Leon Roch Family" (1878). Die meeste van hierdie romans handel oor «Tesisromans»Met ander woorde, die feite wat aangebied word, staan ​​tot diens van 'n idee en die karakters toon nog nie die komplekse karakterisering van latere stadiums nie.
Aan die ander kant, Galdós, ten volle literêre volwassenheid, skryf kontemporêre Spaanse romans. Kies vir hulle 'n meer objektiewe houding en afstand doen van 'n ideologiese benadering so voor die hand liggend. In hierdie romans word die naturalistiese invloed ook waargeneem, maar dit word nie in hierdie beweging geraam nie, ondanks die gebruik van tipiese tegnieke van naturalisme. Madrid is gewoonlik die stad wat die skrywer vir hierdie romans gekies het: «Tormento» (1884), "La de Bringas" (1884) "Miaau" (1888) y «Fortunata en Jacinta» (1887).
van 1889, die laaste produksietydperk van die outeur. Dit word gekenmerk deur die vergeesteliking van sy werke, aangesien Galdós hom toespits op die mens en die betekenis van sy bestaan. In hierdie tydperk eksperimenteer hy met nuwe narratiewe tegnieke en neem hy elemente in soos drome, die simboliese of die fantastiese. Romans soos "Werklikheid" (1889) «Angel Guerra» (1891) "Tristana" (1892) "Nazarín" (1895) of "Genade" (1897).
Idees en tema van sy werk
Daar is 'n aantal idees en temas wat as "Galdosiaans" beskou kan word:
La sosiale kritiek. Galdós voel groot respek vir die minderbevoorregte klasse, soos die bedelaars, die siekes of die kreupeles, terselfdertyd dat hy 'n afwyking toon teenoor diegene wat nie by die huidige tyd aangepas het nie, soos geestelikes, adellikes of leeglêers. Die sosiale klas wat die meeste in sy werk kritiseer, is die bourgeoisie.
La beleid, wat vervolg word vanuit die historiese perspektief van die oomblik. Daar is werke wat baie suksesvolle ontledings is van die hede en die onmiddellike verlede van die outeur daarvan. Hierin verskyn die liberale, republikeinse en sosialistiese gees wat die evolusie van sy idees voorgehou het. Galdós vorder in die rigting van 'n pessimistiese visie op die geskiedenis, veral op sy oudag, wat hom daartoe lei om die tragiese bestemming van die land as iets diep in Spaans te beskou.
La godsdiens. Hy is teen die mag van die geestelikes, hoewel hy simpatie met die evangeliese priester openbaar.
Galdós se realistiese styl
Galdós skep in sy werke 'n fiktiewe heelal wat getrou is aan die werklikheid. Die hedendaagse samelewing is in werklikheid sy bron van inspirasie. Dus, in sy toespraak by die Koninklike Spaanse Akademie, wat aansienlik getiteld is "Bied die samelewing aan as 'n nuwe onderwerp", staan ​​daar:
«Die beeld van die lewe is die roman, en die kuns om dit te komponeer lê in die reproduksie van menslike karakters, hartstogte, swakhede, groot en klein, die siele en fisiognomieë, alles wat geestelik en fisies is wat ons en ons omring en taal, wat die teken van ras is, en wonings, wat die teken van die gesin is, en klere, wat die laaste eksterne spore van die persoonlikheid ontwerp: dit alles sonder om te vergeet dat daar 'n perfekte getroue balans tussen akkuraatheid en skoonheid van voortplanting moet wees.
Dialoog en humor is ook fundamentele aspekte van Galdós se styl.
As u van die realistiese roman hou, sal ons môre verder delf en die ander sterskrywer van hierdie beweging ontleed: Leopoldo helaas «Clarín».
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » genres » Benito Pérez Galdós, hoogste verteenwoordiger van die Spaanse Realisme