Buruli ulkus-`n aansteeklike siekte wat veroorsaak word deur Mycobacterium ulcerans, is een van die mees verwaarloos, maar behandelbaar tropiese siektes. Die veroorsakende agent behoort aan `n familie van bakterieë wat tuberkulose en melaatsheid veroorsaak, maar Buruli ulkus het minder aandag ontvang as hierdie siektes. Infeksie lei tot uitgebreide vernietiging van die vel en sagte weefsel met die vorming van `n groot sere gewoonlik op die bene en arms. Nie vroeg behandel pasiënte ly dikwels langtermyn-funksionele ongeskiktheid soos beperking van die gesamentlike beweging sowel as die voor die hand liggend kosmetiese probleem. Diagnose en behandeling in die vroeë stadiums is noodsaaklik vir die voorkoming van hierdie gestremdheid.
BU geregistreer in meer as 30 lande met `n tropiese en subtropiese klimate, maar dit kan ook voorkom in ander lande waar die siekte het nog nie geregistreer is nie. As gevolg van die beperkte kennis oor die siekte, die brandpunt verspreiding, sowel as gevolg van die feit dat, in wese, hierdie siekte affekteer arm landelike gemeenskappe bydra tot lae rapportering van sake. Tans, bestendige vordering tools te ontwikkel vir die diagnose, te verstaan presies hoe infeksie oorgedra word en behandeling en voorkoming, wat oopmaak geleenthede vir `n suksesvolle stryd teen die siekte te ontwikkel.
In 1897, Sir Albert Cook, `n Britse dokter wat by die Mengo hospitaal in Kampala, Uganda, beskryf vel sere kenmerk van Buruli ulkus. In 1948, Professor Peter MacCallum en sy kollegas in Australië het `n gedetailleerde beskrywing van die siekte onder ses pasiënte van die Bairnsdale gebied naby Melbourne. Hulle was die eerste wetenskaplikes die veroorsakende organisme te isoleer-Mycobacterium ulcerans. In die suide van Australië, is nog steeds die siekte na verwys as die Bairnsdale ulkus. In die 1960`s, baie gevalle voorgekom het in Buruli County nou Nakasongola Distrik in Uganda, wat gelei het tot die mees gebruikte naam vir die siekte-Buruli ulkus. Sedert 1980, het die siekte vinnig na vore gekom in verskeie ander dele van die wêreld, veral in Wes-Afrika, waarna die Wêreld Gesondheid Organisasie WIE om aksie te neem in 1998. Gegewe die toenemende geografiese verspreiding, ernstige gevolge en beperkte kennis oor die siekte , die World He alth Vergadering WHA in 2004 het `n Resolusie1 die toesig en beheer van BU te verbeter en navorsing beter gereedskap om dit te hanteer te ontwikkel versnel.
M. ulcerans is `n omgewings Mycobacterium. Onlangse bewyse dui daarop dat die organisme nie vrylik in die omgewing woon, soos voorheen gedink het, maar dit is waarskynlik `n spesiale nis in die akwatiese omgewing soos klein waterdiere, biofilms, waar deur `n onbekende meganisme, is dit aan die mens oorgedra te beset. Ten spyte van die stadige groei kultuur M. ulcerans kan verbou word van materiaal wat uit menslike letsels in die medium wat gebruik word vir mikobakterieë, die handhawing van die temperatuur 29-33 & deg; C laer as M. tuberkulose. Stamme van M. ulcerans uit verskillende geografiese streke van Afrika, Amerika, Asië en Australië is effens anders van mekaar, maar die verhouding tussen die verskillende stamme en virulensie in die mens het nie vasgestel nie. M. ulcerans produseer `n vernietigende gifstof, mycolactone, wat veroorsaak weefselskade en inhibeer die immuunstelsel. Toksiese effekte van mycolactone verklaar grotendeels die virulensie van die mikro-organisme.
Die presiese wyse van oordrag is nog ondersoek. Sommige pasiënte sê dat letsels ontwikkel op die terrein van voorafgaande trauma. Volgens die navorsing dui daarop dat sommige van die insekte van die orde Hemiptera Naucoridae en Belostomatidae M. ulcerans in hul speekselkliere mag en die siekte aan eksperimentele diere. Onlangse navorsing in Australië het positief vir M. ulcerans DNA muskiete wat soutmoeras, hoewel oordrag deur hierdie tipe van muskiet het nie vasgestel nie. Verdere navorsing om die presiese rol van insekte en ander faktore te vestig in die oordrag van die siekte na die mens. Indien dit bevestig word, sal BU die enigste bekende mikobakteriële infeksies oorgedra deur insekte.
Buruli ulkus dikwels siek mense wat naby water liggame-stadig vloeiende riviere, damme, moerasse en mere; ook al gevalle van die siekte na vloede. Sulke aktiwiteite naby water, soos landbou, is `n risiko faktor, en beskermende klere gedra verskyn die risiko van siekte te verminder. Die redes vir die groei verspreiding van BU bly onduidelik. Die siekte affekteer mense van alle ouderdomme en beide geslagte, maar die meeste pasiënte is onder kinders onder die ouderdom van 15 jaar. In die algemeen is die verskil tussen die koëffisiënte van infeksie mans en vroue. Die siekte kan enige deel van die liggaam affekteer nie, maar in ongeveer 90% van die gevalle die letsels op die ledemate, en 60% van alle letsels op die onderste ledemate. Anders tuberkulose TB bewyse dat MIV infeksie vatbaar `n persoon BU, no. Daar is ook inligting wat die siekte van mens tot mens oorgedra kan word. Seisoenale skommelinge in die voorkoms van die siekte.
Buruli ulkus is geregistreer in 30 lande in Afrika, Amerika, Asië en die Wes-Stille Oseaan, veral in tropiese en subtropiese klimaat. In die Ivoorkus van 1978 tot 2006. Daar is ongeveer 24 000 gevalle. In Benin, 1989-2006 aangeteken 7000 gevalle; Ghana sedert 1993-meer as 11 000 gevalle. In onlangse jare, `n toenemende aantal gevalle van BU in Australië-25 in 2004, 47-in 2005 en 72-in 2006. Die meeste van die onlangse gevalle het die staat van Victoria en die gemeente van Point Lonsdale. Toenemende aantal gevalle in Gaboen, Kameroen, Kongo, Soedan, Togo en Uganda. In November 2006 het 30 jaar na die laaste amptelike verslag, `n aanslag in die suid-oostelike Nigerië, wat bevestig sommige BU gevalle. Gerapporteerde gevalle in China, maar die omvang van die siekte is onbekend. Onlangse verslae vir die eerste keer word dit aanvaar dat gebiede van Brasilië grens Frans-Guyana, kan endemies in BU wees. Hierdie data kan slegs dui op die teenwoordigheid van die siekte, maar nie openbaar nie die omvang van die probleem.
Om die presiese voorkoms en las van siekte te bepaal sal `n beduidende navorsing werk vir die volgende redes vereis:
gesondheidswerkers en die algemene publiek `n gebrek aan kennis oor die siekte, wat lei tot under reporting
die meeste geraak word deur BU wat in afgeleë landelike gebiede wat min kontak met die gesondheid stelsel
verskeidenheid van kliniese manifestasies van die siekte wat lei tot BU verkeerd vir ander tropiese vel siektes en maagsere, en
In baie lande BU is nie `n aanmeldbare siekte.
Vir hierdie en ander redes, is dit moeilik om die presiese aantal mense wat ly aan hierdie siekte, sowel as die grootte en ligging van alle endemiese gebiede te vestig. Toesig stelsels in endemiese lande en in lande wat nie aangemeld is BU, maar wat deel grense met endemiese lande moet waaksaam wees. In sommige gevalle, BU siek inwoners van Noord-Amerika en Europa, die terugkeer van `n reis na endemiese gebiede, wat kan `n beduidende diagnostiese uitdaging vir klinici onbekend is met die siekte te skep.
Buruli ulkus begin dikwels as `n pynlose, mobiele swelling in die vel genoem nodule. Die siekte kan bied as `n groot gebied van indurasie of `n diffuse swelling van die bene en arms. Geïsoleerde M. ulcerans, geïsoleerd van die verskillende kliniese vorms van die siekte in dieselfde geografiese streek verskyn identies, wat daarop dui dat die verskillende kliniese manifestasies, grootliks te danke aan die eienaardighede en gedrag van die gasheer. As gevolg van die vermoë om immuunonderdrukkende eienskappe van mycolactone, of dalk as gevolg van ander onbekende meganismes, die siekte vorder met geen pyn en koors, wat gedeeltelik verduidelik waarom diegene wat geraak word dikwels vinnige mediese aandag soek nie. In die afwesigheid van die behandeling, massiewe maagsere met ondermyn grense. Soms is die been wat geraak veroorsaak bruto deformiteite. Byna `n kwart van die pasiënte in die genesing van letsels kan beperk beweging van ledemate en ander permanente gestremdhede veroorsaak. Ander siektes wat naboots BU sluit in: tropiese phagedenic maagsere, dikwels na verwys as tropiese maagsere; leishmaniasis, veral in Suid-Amerika; en swam infeksie van die vel.
Diagnose en behandeling van Buruli ulkus is hoofsaaklik gebaseer op kliniese bevindinge deur ervare gesondheidswerkers in endemiese gebiede. Laboratorium diagnose word selde gebruik om besluite oor die behandeling as gevolg van logistieke en operasionele probleme te maak. Tog kan terugwerkende bevestiging van die kliniese diagnose gebruik word laboratorium deppers en weefsels geneem tydens die behandeling, maar dit is selde gedoen.
Die mees algemene gebruik vier metodes van laboratorium bevestiging:
Direkte smeer eksamen. Smere van maagsere of weefsel biopsies wat uitgevoer kan word vinnig op plaaslike gesondheidsfasiliteite waar TB mikroskopie is ook gedoen. Hierdie metode het `n lae sensitiwiteit van 40%, soos M. ulcerans basille nie eweredig versprei is in die weefsel, en hulle getal verminder met tyd.
Groei M. ulcerans. Hierdie prosedure word gedoen op deppers van maagsere of weefsel biopsies wat neem 6-8 weke of meer; sensitiwiteit is ongeveer 20-60%.
Die polimerase kettingreaksie PCR. Toets op deppers van maagsere of weefsel biopsies, waarvan die resultate kan in twee dae verkry word; sensitiwiteit rondom 98%.
Histopatologie. `N Metode wat vereis weefsel biopsies; 90% sensitiwiteit; Hierdie metode is nuttig in die differensiële diagnose-as die resultate van die metodes 1-3 was negatief.
Maar, metodes 2-4 beperk te verwys en navorsing laboratoriums, wat dikwels ver van endemiese gebiede. `N onlangs `n innoverende metode wat gebaseer is op PCR droë reagens wat in distrikshospitaal laboratoriums gebruik kan word ontwikkel.
Dit is dringend te ontwikkel `n eenvoudige en vinnige diagnostiese toets vir BU is op die grond, soos in die vroeë stadium van die siekte in `n stadium van nodes kan plaaslik en goedkoop gebruik word. Maar die meer vroeë siekte, die harder sy kliniese diagnose. Die konsentrasie van die gifstof in M. ulcerans letsel as die basille, wat daarop dui dat die ontwikkeling van `n teenliggaam te mycolactone kan lei tot `n vinnige diagnostiese veld toets. Daarbenewens het die genoom volgorde van M. ulcerans, proteïene gevind uniek aan M. ulcerans wees. Die toets van hierdie proteïene as potensiële antigene vir die ontwikkeling van `n eenvoudige diagnostiese bloed toets en die ontwikkeling van antimycolactone teenliggaampies is hoog navorsing prioriteite.
Die volgende is die huidige aanbevelings vir die behandeling van:
`n kombinasie van rifampisien en streptomisien/amikasien vir agt weke as `n eerste lyn behandeling vir alle vorme van die aktiewe siekte. Nodules of ongekompliseerde gevalle kan as buitepasiënte behandel word.
Chirurgie nekrotiese weefsel te verwyder, bedek vel gebreke en korrekte deformiteite.
Ingryping te verminder of te voorkom gestremdhede.
Die ervaring van die behandeling van sowat 300 pasiënte in Benin, Kameroen en Ghana het getoon dat behandeling met rifampisien en streptomisien PC vir 8 weke, volgens WGO-riglyne lei genesing van byna 50 te voltooi % Buruli letsels. Dit is ook interessant dat sommige pasiënte as buitepasiënte behandel kan word. Herhalings na antibiotiese behandeling is minder as 2% van die gevalle, in vergelyking met 16%-30% met chirurgiese behandeling alleen. In verband met sodanige bemoedigende ontwikkelinge is die verandering van die strategie vir die BU beheer en behandeling wat tot 2004 gefokus op chirurgiese behandeling.
Sosiale en kulturele aspekte
In ontwikkelende lande, sosiokulturele oortuigings en praktyke sterk invloed op die feit dat mense wat ly aan BU mediese hulp te soek. Die meeste dikwels, wend hulle hul tot tradisionele medisyne. In bykomend tot die hoë koste van die operasie, hul stops vrees van die operasie en kommer oor die gevolglike littekens en moontlike amputasies. Stigmatisering weens ontsiering is ook `n struikelblok vir die behandeling van mense vir mediese hulp. As `n resultaat, die meeste pasiënte behandeling soek te laat, en die direkte en indirekte koste is aansienlik. Impak van die siekte op die paar gesondheidsfasiliteite in die gebiede wat geraak is. Lang verblyf in die hospitaal, dikwels meer as drie maande per pasiënt, verteenwoordig `n groot verlies aan produktiwiteit vir volwasse pasiënte en familie versorgers, en die verlies van opvoedkundige geleenthede vir kinders. Langtermyn-sorg vir gestremdes, van wie die meeste kinders onder die ouderdom van 15 jaar, `n addisionele duur las vir hul families.
Die ekonomiese waarde van
Buruli ulkus is `n ernstige ekonomiese las op pasiënte se families en gesondheid stelsels is betrokke by die diagnose van die siekte en die behandeling van pasiënte. Byvoorbeeld, in Ghana in 2001-2003. die mediaan jaarlikse totale koste van BU, afhangende van die stadium van die siekte het gewissel van $ 76,20 wat ooreenstem met 16% van die werk ure per jaar per pasiënt met `n nodule na die VSA $ 428 89% van die jaarlikse salaris vir `n pasiënt wat ondergaan amputasie gehad. Die gemiddelde koste van die behandeling van `n BU beoordeel in 1994-1996. VSA $ 780 per pasiënt, wat aansienlik hoër is as die regering gesondheid uitgawes per capita. In Australië in 1997-1998. die gemiddelde koste van die diagnose en behandeling van BU `n pasiënt was AUS $ 14 608-bedrag ongeveer sewe keer groter as die gemiddelde gesondheid uitgawes per persoon in die land 2557 Australiese dollar. Moet wyd vroeë bevorder word, en dus ekonomiese opsporing en behandeling van BU. Navorsing is nodig oor effektiewe koste-effektiewe behandelings vir hierdie duur siekte.
TB-entstof Calmette-Guerin BCG bied `n paar kort termyn beskerming teen die siekte. Ten spyte van die beskerming is beperk, kan verseker dat volle dekking van BCG-inenting in geaffekteerde landelike gebiede nuttig wees. Verbeterde BCG-gebaseerde entstowwe, rasionele verskraling van `n lewendige M. ulcerans isoleer of subeenheid entstowwe, gebaseer op die oppervlak proteïene of die gifstof self, is potensiële geleenthede vir entstof navorsing. `N Veilige en doeltreffende entstof wat geteiken kan word om nuwe opkomende endemiese gebiede kan die mees doeltreffende manier BU te bestry in die lang termyn.
Strategieë te bestry
In die afwesigheid van doeltreffende instrumente BU te beheer, is die huidige beheer strategieë wat gemik is op die fasilitering van langtermyn-siekte-verwante pyn, die vermindering van gestremdhede en sosio-ekonomiese las. By die jaarlikse vergadering van die Global Initiative WIE Buruli Seer, gehou in Genève, Switserland, 14-17 Maart 2005 het die volgende strategie te bestry:
Vroeë opsporing by die gemeenskap vlak, en inligting, opvoeding en kommunikasie.
Die opleiding van gesondheidswerkers, onderwysers en gesondheidswerkers in landelike gebiede.
geval bestuur van `n kombinasie van antibiotika, chirurgie en voorkoming van gestremdheid/rehabilitasie.
laboratorium bevestiging van die gevalle.
Die gestandaardiseerde opname en verslaggewing stelsel met behulp van vorms BU 01 en BU 02 en He althMapper die WGO kartering stelsel.
monitering en evaluering aktiwiteite teen BU.
Die volledige genoom van M. ulcerans, gepubliseer in Februarie 2007, sal `n goeie basis vir verdere navorsing oor die ontwikkeling van `n eenvoudige en vinnige diagnostiese toetse, nuwe dwelms en entstowwe verskaf. Opvolging van die genoom van M. ulcerans identifisering van die gene wat mycolactone produseer, wat toegelaat verstaan hoe mycolactone gesintetiseer. Hierdie inligting help wetenskaplikes maniere mycolactone produksie, wat `n nuwe opsie vir die behandeling van BU voorsien te sluit, te ontwikkel.
BU navorsing het ses prioriteite: metode van oordrag; ontwikkeling van `n eenvoudige diagnostiese toetse; dwelms en nuwe behandelingsmodaliteite; ontwikkeling van entstowwe; maatskaplike en ekonomiese studies, sowel as studies die voorkoms en die voorkoms te bepaal.
Die rol van die WGO
Sedert 1998, toe wat betrokke geraak het in BU beheer en navorsing in hierdie veld, aansienlike bewustheid van die siekte. Die huidige studie het `n reeks van BU endemiese lande, navorsers, nie-regeringsorganisasies en donateurs. Hoe om die siekte te beveg, en in navorsing uitgevoer onder die koördinering van die WGO, bestendige vordering. Die jaarlikse vergadering van die WHO Global Initiative op Buruli Ulkus gelok wye aandag. Hierdie vergadering is `n forum waar belangrike beleidsbesluite op die bestuur aktiwiteite in BU beheer en verwante studies.
Die besluit deur die WHA aangeneem in 2004 help om die nodige belangstelling en ondersteuning deur die bevordering van almal wat lidstaten & quot te lok; verskerp navorsing gereedskap te diagnoseer, te behandel en siektes te voorkom, sowel as BU te integreer, te ontwikkel nasionale siekte toesig stelsel .
Die huidige golf van belangstelling in die vergeet tropiese siektes sal ongetwyfeld bydra tot beter sigbaarheid van BU en help trek die hulpbronne wat nodig is om navorsing te versnel nuwe gereedskap vir die diagnose, behandeling en voorkoming te ontwikkel.
Nuusbrief WIE getal 199
Hersiene Maart 2007
Hoe siekte Opisthorchiasis te vermy
Lamsiekte en voorkoming