Hoe is Noord -Koreaanse repatriasie belangrik vir die oorwegings van die Koue Oorlog? - Inligting
Hoe is Noord -Koreaanse repatriasie belangrik vir die oorwegings van die Koue Oorlog?
Tydens die Stille Oseaan -oorlog is miljoene Koreane in die Japannese ryk verplaas, sommige is met geweld geneem vir hul arbeid, en ander het gekies om vrywillig te trek en ekonomiese en ander geleenthede na te streef.
Gevolglik is 'n groot aantal Koreane aan die einde van die oorlog in 1945 in 'n verslane Japan agtergelaat. Met die Amerikaanse besetting van Japan en die Koreaanse Skiereiland wat in Noord- en Suid -Korea verdeel is, het die vraag na hul repatriasie al hoe meer ingewikkeld geraak.
Die verwoesting wat veroorsaak is deur die Koreaanse oorlog en die verharding van die Koue Oorlog het beteken dat teen 1955 meer as 600 000 Koreane in Japan gebly het. Baie Koreane het welstand beleef, hulle is gediskrimineer en het nie in goeie toestande in Japan geleef nie. Hulle wou dus terugkeer na hul vaderland.
Die vernietiging van spoorwaens suid van Wonsan, Noord -Korea, 'n hawestad aan die ooskus, deur die Amerikaanse magte tydens die Koreaanse Oorlog (Krediet: Public Domain).
Alhoewel die oorgrote deel van die Koreane in Japan uit die suide van die 38ste parallel kom, is tussen 1959 en 1984 93.340 Koreane, waaronder 6.700 Japannese eggenote en kinders, na Noord -Korea, die Demokratiese Volksrepubliek Korea (DPRK), teruggeplaas.
Hierdie spesifieke gebeurtenis word grootliks geïgnoreer in verband met die Koue Oorlog.
Waarom Noord -Korea?
Die Syngman Rhee-regime van die Republiek Korea (ROK) in Suid-Korea is gebou op sterk anti-Japannese sentimente. Gedurende die 1950's, toe die Verenigde State hul twee groot Oos -Asiatiese bondgenote nodig gehad het om noue betrekkinge te hê, was die ROK eerder taamlik vyandig.
Onmiddellik na die Koreaanse Oorlog was Suid -Korea ekonomies agter die Noorde. Die Suid -Koreaanse regering van Rhee het 'n duidelike onwilligheid getoon om repatriate uit Japan te ontvang. Die opsies vir die 600 000 Koreane wat in Japan oorgebly het, sou daar bly of na Noord -Korea gaan. In hierdie konteks het Japan en Noord -Korea geheime onderhandelinge begin.
Sowel Japan as Noord -Korea was bereid om met 'n beduidende mate van samewerking voort te gaan ondanks die toenemende spanning van die Koue Oorlog wat hul betrekkinge ernstig moes beïnvloed het. Hulle samewerking is aansienlik vergemaklik deur die Internasionale Komitee van die Rooi Kruis (ICRC), wat 'n groot deel van die geleentheid vergemaklik het. Politieke en media -organisasies ondersteun ook die projek en noem dit 'n humanitêre maatreël.
Die lang en moeilike geskiedenis op die Koreaanse skiereiland het Noord- en Suid -Korea tot die lande gemaak wat hulle vandag is. Sluit aan by Dan Snow terwyl hy u binne 90 sekondes deur die hoogte bring wat u oor Korea moet weet.
Uit 'n opname wat in 1946 gedoen is, is bevind dat 500 000 Koreane probeer om na Suid -Korea terug te keer, met slegs 10 000 wat vir die noorde gekies het. Hierdie syfers weerspieël die vlugtelinge se oorsprong, maar spanning in die wêreld het gehelp om hierdie voorkeure om te keer. Die politiek van die Koue Oorlog speel af in die Koreaanse gemeenskap in Japan, met mededingende organisasies wat propaganda skep.
Dit was 'n beduidende verskuiwing vir Japan om Noord -Korea te begin of daarop te reageer toe hulle ook probeer het om die betrekkinge met Suid -Korea te normaliseer. 'N Streng proses was betrokke by die verkryging van 'n plek op 'n skip wat by die Sowjetunie geleen is, insluitend onderhoude met die ICRC.
Reaksie uit die Suide
Die Noord -Korea beskou repatriasie as 'n kans om die betrekkinge met Japan te verbeter. Die ROK het die situasie egter nie aanvaar nie en die Suid -Koreaanse regering het sy bes gedoen om repatriasie na die Noorde te voorkom.
In 'n verslag word beweer dat 'n noodtoestand in Suid -Korea afgekondig is en dat die vloot op hul hoede was as daar geen ander manier sou wees om die terugkeer van skepe na Noord -Korea te voorkom nie. Dit het ook bygevoeg dat VN -soldate beveel is om aan enige aksie deel te neem as iets sou gebeur. Die president van die ICRC het selfs gewaarsku dat die kwessie die hele politieke stabiliteit van die Verre Ooste bedreig.
Japan was so ontsteld dat hulle probeer het om die terugkeerproses so vinnig as moontlik af te handel. Vertrekke is versnel in 'n poging om die repatriasie -probleem op te los om te fokus op die herstel van die verbrokkelde verhouding met die Suide. Gelukkig vir Japan het 'n regime -verandering in die Republiek van Korea in 1961 die spanning verlig.
Generaal-majoor Park Chung-hee en soldate wat die staatsgreep van 1961 bewerkstellig het, het daartoe gelei dat 'n anti-sosialistiese regering meer samewerking met Japan aanvaar (Krediet: Public Domain).
Die kwessie van repatriasie het 'n indirekte kommunikasieroete tussen Noord- en Suid -Korea geword. Propaganda het internasionaal versprei oor die groot ervaring van teruggekeerde in Noord -Korea, en beklemtoon die ongelukkige ervaring van diegene wat Suid -Korea besoek het.
Die repatriasie -skema was bedoel om te lei tot nouer betrekkinge tussen Noord -Korea en Japan, maar dit het verhoudings daarna dekades lank gekleur en bly steeds 'n skaduwee oor die betrekkinge van Noordoos -Asië.
Die uitkoms van repatriasies
Na die normalisering van die betrekkinge tussen Japan en Suid -Korea in 1965, het repatriasies nie opgehou nie, maar beduidend vertraag.
Die sentrale komitee van die Noord -Koreaanse Rooi Kruis het in 1969 gesê repatriasie moet voortgaan, aangesien dit toon dat Koreane verkies om terug te keer na 'n sosialistiese land, eerder as om in 'n kapitalistiese land te bly of terug te keer. Die memorandum beweer dat Japannese militariste en die Suid -Koreaanse regering gretig was om pogings tot repatriasie te keer, en dat die Japannese van die begin af ontwrigtend was.
In werklikheid het die getalle wat aansoek gedoen het om na Noord -Korea te gaan, egter skerp gedaal, aangesien kennis van die swak ekonomiese toestande, sosiale diskriminasie en politieke onderdrukking wat beide Koreaanse en Japannese eggenote in die gesig gestaar het, na Japan teruggefiltreer het.
Repatriasies na Noord -Korea uit Japan, verskyn in 'Photograph Gazette, 15 Januarie 1960 uitgawe' gepubliseer deur die Japanse regering. (Krediet: Public Domain).
Familielede in Japan het geld gestuur om hul geliefdes te ondersteun. Dit was nie die paradys op aarde wat die propaganda beloof het nie. Die Japannese regering het versuim om inligting bekend te maak wat hulle reeds in 1960 ontvang het wat baie teruggekeerde gely het as gevolg van die moeilike omstandighede in Noord -Korea.
Na raming het twee derdes van die Japannese wat saam met hul Koreaanse eggenoot of ouers na Noord-Korea gemigreer het, vermis geraak of is nog nooit van hulle gehoor nie. Van die teruggekeerde het ongeveer 200 uit die noorde vertrek en hervestig in Japan, terwyl 300 tot 400 vermoedelik na die suide gevlug het.
Kenners voer aan dat die Japanse regering as gevolg hiervan "sekerlik sou verkies dat die hele voorval in die vergetelheid sou val". Die regerings uit Noord- en Suid -Korea bly ook stil en het gehelp dat hierdie kwessie grootliks vergeet word. Die nalatenskap in elke land word geïgnoreer, en Noord -Korea noem die massa terugkeer as 'die Groot Terugkeer na die Vaderland' sonder om dit met groot entoesiasme of trots te herdenk.
Op 1 April 1945, toe die Tweede Wêreldoorlog in Europa besig was om sy einde te bereik, het een van die bloedigste gevegte in die hele konflik op 'n klein eiland suid van die vasteland van Japan begin. Dit was die Slag van Okinawa.
Die kwessie van repatriasie is baie belangrik by die oorweging van die Koue Oorlog in Noordoos -Asië. Dit het gekom in 'n tyd toe Noord -Korea en Suid -Korea mekaar se legitimiteit betwis het en in Japan probeer vastrap het. Die gevolge daarvan was groot en het die potensiaal om die politieke strukture en stabiliteit in Oos -Asië heeltemal te verander.
Die kwessie van repatriasie kon tot konflik tussen die belangrikste bondgenote van die VSA in die Verre Ooste gelei het, terwyl Kommunistiese China, Noord -Korea en die Sowjetunie toegekyk het.
In Oktober 2017 het Japannese geleerdes en joernaliste 'n groep gestig om die herinneringe aan diegene wat in Noord -Korea hervestig het, op te teken. Die groep het onderhoude gevoer met terugkeerders wat uit die noorde gevlug het, en beoog om teen 2021 'n versameling van hul getuienisse te publiseer.
Amerikaanse krygsgevangenes wat geweier het om aan die einde van die Koreaanse oorlog, 1960's, na Amerika terug te keer
Een-en-twintig Amerikaanse soldate het aan die einde van die Koreaanse Oorlog geweier om na Amerika terug te keer. Die bord op die vragmotor lui: "We Stay for Peace ".
Op 27 Junie 1953 het die Verenigde Nasies se kommando (UNC) en Noord -Koreaanse kommunistiese magte 'n wapenstilstand onderteken wat drie jaar se gevegte in Korea beëindig het. Alhoewel die Amerikaanse geleide UNC nie daarin geslaag het om die hele skiereiland te wen nie, het dit kommunistiese aanvalle suid van die 38ste parallel suksesvol afgeweer. Boonop, hoewel dit in stryd was met die Geneefse Konvensie van 1947, wat die groothandelsuitruiling van alle krygsgevangenes vereis het, het president Truman se beleid van vrywillige repatriasie baie suksesvol geblyk: 47,000 Chinese en Noord -Koreaanse krygsgevangenes het 'n propaganda -slag teen hul Marxistiese regerings geslaan deur nie te kies nie terug te keer na hul tuislande.
In September het 23 Amerikaanse krygsgevangenes egter ook geweier om terug te keer, wat 'n landwye debat onder joernaliste, politici, militêre amptenare, psigiaters en die soldate self veroorsaak het. Gedurende 'n afkoelperiode van 90 dae is die GI's in die neutrale gebied by Panmunjom gehou, maar slegs twee het van plan verander in reaksie op versoeke deur Amerikaanse amptenare en briewe van die GI's '-gesinne.
Die algemeen aanvaarde rede was destyds dat hulle gebreinspoel is terwyl hulle gevange gehou is. Dit is effektief bevestig deur 149 ander krygsgevangenes wat deur die Chinese/Noord -Koreane gehou is, wat berig het dat hul gevangenes 'n stelselmatige poging aangewend het om hul oortuigings af te breek en hulle te verlei om saam te werk. Time en Newsweek het artikels gepubliseer op soek na gebreke in die 21, om te verduidelik hoekom hulle gebreinspoel kon word. Die tydskrifte het die skuld gegee vir redes soos alkoholisme, SOS'e, lae IK en die feit dat u siek is.
Ras het 'n belangrike rol gespeel tydens die landwye debat, veral omdat drie van die 21 nie -repatriate swart was. Bespreking van die swart nie-gerepatrieerdes in die blanke pers beklemtoon die openbare opvattings van kommunisme en burgerregte in die middel van die vyftigerjare. Byvoorbeeld, in baie publikasies is opgemerk die spesiale poging wat die Chinese gedoen het om swart Amerikaanse soldate te soek, hoe hulle beklemtoon het dat alle lede van die samelewing in hul marxistiese nasie gelyk behandel word.
Gedurende die afkoelperiode van 90 dae is alle 23 Amerikaanse soldate op neutrale gebied aangehou. Die twee wat die groep verlaat het, is in die hof gedwing vir verlatenheid en samewerking, die een is 20 jaar vonnis opgelê en die ander 10. Die oorblywende 21 is oneerlik ontslaan en in China gereis.
Toe hulle in China was, is die soldate na 'n kollektiewe plaas gestuur om te werk. Binne 1,5 jaar hardloop drie van hulle weg en soek toevlug by die Britse ambassade in Peking. Teen 1958 het nog 7 van die soldate China verlaat. Teen 1966 het slegs twee in China oorgebly. Een van die 21 het in 1965 na die VSA teruggekeer en sy optrede in 1953 verduidelik as gemotiveer deur En#8220 gevaar deur die herinnering aan sy afgod, generaal Douglas MacArthur, wat die gebruik van kernwapens ten gunste van die oorlog bevoordeel het. Gedurende sy twee jaar as 'n gevangene het hy hom toenemend deur Amerika laat vaar.
Een van die drie swart soldate (wat in 1966 na die VSA teruggekeer het) het verduidelik dat diskriminasie in die VSA die rede was waarom hy in 1953 na China gegaan het. In 1991 het hy gesê: " Breinspoel? Die Chinees het my breinspoel. Die swart man het sy gedagtes laat breinspoel lank voor die Korea -oorlog en#8221. Toe die soldate na die VSA terugtrek, is 'n bykomende rede aan die lig gebring: 'n Handjievol het blykbaar ingelig oor hul genote terwyl hulle in krygsgevangenekampe was, en eerder as om die ekonomiese en politieke situasie in die Verenigde State te verwerp, was hulle eenvoudig nie bang om terug te keer nie.
Hoe om Noord -Koreaanse vlugtelinge te help
Die Demokratiese Volksrepubliek Korea, ook bekend as Noord -Korea, bly een van die ernstigste diktatoriale regimes ter wêreld, en ongeveer 24 miljoen mense leef onder die beheer van sy geheime en onderdrukkende regering. Sedert die ontstaan ​​van Noord -Korea in 1948, het baie mense uit die land gevlug om politieke, ideologiese, godsdienstige, ekonomiese of persoonlike redes. Aangesien die land 'n belangrike rol in die Oos -Asiatiese politiek geword het en die haglike situasie in die land voortgeduur het, is hier 'n paar feite oor die situasie en hoe om Noord -Koreaanse vlugtelinge te help.
Noord -Koreaanse vlugtelinge
Mense noem ook Noord -Koreaanse vlugtelinge "Noord -Koreaanse afvalliges " vanweë die politieke gewig wat die koue oorlog tussen Noord- en Suid -Korea veroorsaak het. Hierdie ander term, "afvalliges", is belangrik om te weet, aangesien daar 'n konstante stroom artikels en nuusberigte oor Noord -Koreaanse afvalliges is. Vanaf 2017 beraam sommige bronne dat meer as 1 000 Noord -Koreane elke jaar ontsnap.
Van die einde van die 20ste eeu tot vandag was die gebrek aan voedsel een van die hoofoorsake van Noord -Koreaanse afwyking. Die drastiese lewenstylverandering van Noord -Korea na hul nuwe lande skok vlugtelinge dikwels. Een vlugteling wat in Seoul gewoon het, was so honger as 'n kind dat hy nie eers die woorde kon kry om dit te beskryf nie, maar het vandag bykans enige denkbare kos beskikbaar met 'n vinnige bestelling aanlyn.
Verslae in 2017 het getoon dat 85 persent van die Noord -Koreaanse vlugtelinge vroue was. Vroue was 71 persent van die vlugtelinge in Suid -Korea, 'n baie algemene bestemming vir Noord -Koreaanse vlugtelinge. Volgens die Suid -Koreaanse ministerie van eenwording was daar ongeveer 31,000 Noord -Koreaanse vlugtelinge wat na die hoofstad van Suid -Korea en die omliggende streek Gyeonggi gevlug het.
Die meerderheid Noord -Koreaanse vlugtelinge gaan egter na China. Sommige bronne skat dat tussen 50 000 en 200 000 Noord -Koreaanse vlugtelinge tans in China woon. Vir sommige vlugtelinge is China die eerste stop van hul reis na ander Asiatiese lande. China is immers die belangrikste bondgenoot van Noord-Korea, en die Chinese grens is baie makliker om oor te steek as die swaar gemonitorde DMZ met Suid-Korea. Onder die verhoogde grensveiligheid en die aanranding op smokkelaars het Kim Jong-un egter die aantal vlugtelinge wat suksesvol uit die land ontsnap het, afgeneem in die afgelope jaar. Alhoewel daar in 2011 2,706 afwykings na Suid -Korea was, het dit in 2017 tot 1,127 gedaal.
Uitdagings om Noord -Korea te verlaat
Sekshandel is 'n groot probleem vir vroulike Noord -Koreaanse vlugtelinge in gebiede soos China, Suid -Korea en Rusland. In China verhandel handelaars ongeveer 80 persent van die vroulike vlugtelinge deur swart markte om Noord -Koreaanse bruide te word. Aangesien die oorgrote meerderheid vlugtelinge vroulik is, 'n nuwe land binnekom wanneer hulle na die polisie of ander owerhede gaan, beteken dit waarskynlik dat hulle terugkeer na Noord -Korea, is hierdie vroue uiters kwesbaar vir mensehandel en mishandeling.
Dit is ongelooflik moeilik om Noord -Korea te verlaat. Selfs reis binne die land kry streng regulering, en om die land te verlaat is 'n daad van verraad, met 'n straf van minstens sewe jaar in 'n Noord -Koreaanse konsentrasiekamp. Hierdie konsentrasiekampe, met na raming 80 000-120 000 gevangenes, hongersnood ondergaan, martel en werk mense dood. Die reis van 'n suksesvolle Noord -Koreaanse ontloper is uiters moeilik en neem 'n groot aantal risiko's.
In 2016 het benaderings bepaal dat tot 30 000 half-Noord-Koreaanse kinders wat in China woon, die gevolg was van gedwonge huwelike tussen Noord-Koreaanse vlugtelinge en Chinese mans deur sekshandel. Baie moeders word gearresteer of dood, en die dikwels arm Chinese vaders sukkel om hulpbronne te voorsien om hul kinders te onderhou. Hierdie kinders wat in hul eie ongelukkige omstandighede sukkel om te oorleef, is kwesbaar vir mishandeling sonder dat 'n onmiddellike gesin vir hulle sorg. Organisasies, soos die oorsteek van grense, werk om hierdie kinders te help om 'n stabiele lewe te kry.
Organisasies wat Noord -Koreaanse vlugtelinge help
Crossing Borders is 'n Christelike niewinsorganisasie in China, wat hom daartoe verbind om vlugtelinge te help om 'n beter lewe te lei deur veiligheid en stabiliteit vir hulle te verseker. Refugees ' delikate regstatus laat hulle in die posisie om uitbuiting, handel en selfs moord te verduur, maar Crossing Borders is vasbeslote om hulle te ondersteun. Crossing Borders het twee hoofprogramme om Noord -Koreaanse vlugtelinge te help: Refugee Care en Orphan Care. Dit het veiligheid, medisyne, finansiële hulp en berading aan Noord -Koreaanse vlugtelinge in China gebied.
Liberty in Noord -Korea is 'n organisasie wat hom daartoe verbind om Noord -Koreane in veiligheid te bring deur liefdadigheids donasies. Dit het inligting versamel oor ontsnappingsroetes in China en Suidoos -Asië en het verhoudings met individue gevorm wat sal help om vlugtelinge veilig oor grense heen te vervoer. Dit het tot dusver 1 000 vlugtelinge gered. Sy span bestaan ​​uit individue in die VSA, Suid -Korea en Suidoos -Asië.
Helpende Hande Korea, gebaseer op die Koreaanse skiereiland, werk om bewustheid van Noord -Koreaanse vlugtelinge te verhoog en vlugtelinge in 'n krisis te help. Helpende Hande Korea het kos, medisyne en klere aan kwesbare groepe in Noord -Korea afgelewer en kinders wat van hul moeders geskei is, bygestaan ​​deur pleegsorg of geld aan grootouers te verskaf om vir hulle te sorg.
Terwyl minder Noord -Koreane vandag suksesvol uit die land ontsnap, wek hul desperate situasie steeds kommer en hulp. Vir diegene wat wil weet hoe om Noord -Koreaanse vlugtelinge te help, ondersteun en skenk aan organisasies soos die oorsteek van grense, Liberty in Noord -Korea en Helpende Hande Korea om te verseker dat hierdie mense veilig is en in 'n stabiele toestand leef.
Die ondervragingskamers van die Koreaanse oorlog: die onvertelde verhaal
Hierdie boek is nie bedoel vir lesers wat onverdraagsaam is oor woordryke, herhalende en soms duistere prosa of soms geringe feitefoute nie. Diegene wat sulke tekortkominge kan vergewe, sal egter baie leer uit die oorspronklike navorsing en analise van 'n belowende jong geleerde.
Skrywer Monica Kim haal die Koreaanse oorlog van die slagvelde van militêre konflik en na die ondervragingskamers waarin krygsgevangenes (krygsgevangenes) deur hul gevangenes gegril is oor hul individuele geskiedenis en oortuigings. Kim maak uitgebreide gebruik van die postkoloniale teorie en volg Korea se pynlike reis van onafhanklikheid, na 'n kolonie van Japan, na bevryding uit Japan onder omstandighede wat die land verdeeld laat en nog steeds van buite af opgedwing het, na 'n wrede oorlog wat weinig opgelos het, en uiteindelik , na die wapenstilstandsbedeling van krygsgevangenes. Sy bestee groot aandag aan hoe die Verenigde State probeer het om 'n liberale wêreldorde na die Tweede Wêreldoorlog op te stel en hoe die poging die Amerikaanse besetting van Korea beïnvloed het, die skepping (deur die Verenigde Nasies [VN]) van 'n onafhanklike Suid -Korea en uiteindelik die beleid van "vrywillige repatriasie" tydens die wapenstilstandgesprekke in die Koreaanse Oorlog.
Die belangrikste is dat Kim beskryf en ontleed hoe Koreaanse krygsgevangenes hul lewens en hul individuele identiteit onder uiters moeilike omstandighede wou handhaaf. Sy bevat ook 'n ryk laaste hoofstuk oor die reis van Amerikaanse krygsgevangenes deur kampe in Noord -Korea en terug na die Verenigde State, waar hulle ondervragings deur hul eie regering ondergaan het wat minstens so streng was as dié wat deur hul voormalige gevangenes tereggestel is. Die ondervragingskamers en David Cheng Chang's Die gekaapte oorlog: die verhaal van Chinese krygsgevangenes in die Koreaanse oorlog (Palo Alto, CA: Stanford University Press, 2019) verteenwoordig groot bydraes tot die beurs oor die Koreaanse Oorlog, veral om die steeds groter wordende gebiede van diplomatieke en militêre geskiedenis te verby hul tradisionele konsentrasie op hoëvlakpolitiek en taktiek en strategieë op die slagveld om die persoonlike verhale van gevange soldate te integreer en kontekstualiseer.
Kim voer aan dat die POW-kwessie in die Koreaanse Oorlog die beste gesien kan word as 'n deel van 'die veranderende skrif van die oorlog in die middel van die twintigste eeu', 'n proses waarin 'die binnewêrelde van individue' minstens so belangrik geword het as ''n tradisionele soewereiniteitsgevoel in die staat-territoriale sin "(p. 5). Dit is omdat Korea en die ander "warm" oorloë van die Koue Oorlog plaasgevind het in die konteks van dekolonisering waarin samelewings intern diep verdeeld was, deels weens invloede van buite. In Suid -Korea was die oorheersende eksterne invloed die Verenigde State, waarvoor "die ondervragingskamer 'n saamgeperste plek was vir die opstel en uitvinding van die arbeid, infrastruktuur en beleid wat nodig is vir [sy] ... nuwe liberale ryk" (p. 15) . Die Verenigde State het ''n skerp binêre tussen' vrywillige 'en' gedwonge 'repatriasie by die onderhandelingstafels geskep "en sodoende' die verstommende bewering gemaak ... dat die mees ondeursigtige en dwingende ruimte van oorlogvoering ... in 'n liberale, burokratiese ruimte "(p. 8). Hierdie bewering was onsin, 'n punt wat ander historici gemaak het, alhoewel met 'n minder teoretiese perspektief.
Die oorspronklikste deel van die boek, behalwe Kim se soms teoretiese konstruksies, ontwikkel die verhale van individuele krygsgevangenes en hul ondervraers. Kim se skryfwerk is hier baie meer toeganklik en haar navorsing in Amerikaanse argiewe-insluitend die onlangs gedeklassifiseerde rekords van die Amerikaanse Counterintelligence Corps, Koreaanse taalmateriaal, VN- en Internasionale Rooi Kruis-dokumente, obskure memoires en mondelinge geskiedenis, waarvan meer as die helfte self gedra het - is werklik indrukwekkend. Anders as David Cheng Chang, wie se navorsing oor Chinese krygsgevangenes net so indrukwekkend is, bestee Kim die meeste van haar aandag aan Koreaanse gevangenes in VN -kampe in Suid -Korea en hul ondervragers en aan Amerikaanse gevangenes in Noord -Korea en hul Chinese en Noord -Koreaanse ondervraers. Twee van die mees fassinerende verhale is van die 76 Koreaanse krygsgevangenes wat by vrylating gekies het om na 'n 'neutrale' land te gaan en van Japannese Amerikaners wat as ondervraers gedien het nadat hulle tydens die Tweede Wêreldoorlog in die Verenigde State konsentrasiekampe verduur het.
Ongelukkig maak Kim in die tweede geval bewerings wat nie heeltemal strook met die getuienis nie. Dus, "het die Amerikaanse weermag aanvaar dat ... die opname van Japannese Amerikaners in die nasionale projek van Amerikaanse oorlogvoering [...]" Oosterse "krygsgevangenes [sou oorreed] dat hulle die welwillendheid van die Verenigde State moet aanvaar" (p. 128). Alhoewel Amerikaanse soldate dikwels alle Oos -Asiërs bymekaar gebring het, was dit net so waarskynlik dat hulle skerp onderskeid tref tussen Koreane en Japannese, en hulle het verstaan ​​dat die meeste eersgenoemde laasgenoemde gehaat het omdat hulle vroeër in die eeu op die skiereiland was. 'N Meer oortuigende interpretasie, waarvoor Kim duidelike bewyse lewer, is dat die Amerikaanse weermag geglo het dat Japannese Amerikaners meer geneig was as Kaukasiese Amerikaners om met Koreaanse gevangenes te kommunikeer, wat dikwels 'n mate van begrip van die Japannese taal gehad het. Dit is 'n illustrasie van 'n groter probleem met Kim se bespreking van Amerikaanse rassisme, wat onteenseglik wydverspreid onder wit Amerikaners in die middel van die 20ste eeu was. Nietemin lei haar versuim om duidelike onderskeid te maak tussen ras en kultuur tot onsekerheid oor die gewig daarvan in spesifieke situasies.
Ten slotte, alhoewel Kim wel in die Amerikaanse beleidsbesprekings oor die POW -kwessie ingaan, lei haar vasberadenheid om vrywillige repatriasie in haar teoretiese raamwerk in te pas, tot 'n oordrywing van die rol van die Psychological Strategy Board in die algehele proses, sowel as 'n onderskatting van die graad waarop die uitkoms beïnvloed is deur president Harry S. Truman se gevoel van morele verontwaardiging oor kommunistiese gedrag. Die boek regverdig die etiket "internasionale geskiedenis" vir die dekking daarvan oor die Verenigde State, Korea en selfs Indië, wat 'n belangrike rol gespeel het gedurende die laaste gevegsjaar en in die maande na die wapenstilstand in Julie 1953. Die relatiewe onoplettendheid van die kommunistiese moondhede lei egter soms tot die afwesigheid van voldoende konteks om die Amerikaanse optrede volledig te verduidelik.
Dit sou onregverdig wees om op iets anders as 'n positiewe noot te eindig. Kim het onvermoeid in argiewe op drie kontinente gewerk en 'n aansienlike aantal lewende krygsgevangenes opgespoor vir produktiewe onderhoude. Sy het 'n deurdagte boek geskryf met breë implikasies vir die verloop van die Koue Oorlog in die postkoloniale wêreld en beloof om 'n belangrike figuur te word onder die nuwe generasie Koreaanse oorlogsgeleerdes wat vasbeslote is om verder te kom as diegene wat dit voorafgegaan het.
Die naam Korea is afgelei van die naam Goryeo (ook gespel Koryŏ). Die naam Goryeo self is die eerste keer gebruik deur die antieke koninkryk Goguryeo (Koguryŏ), wat gedurende sy tyd een van die groot moondhede in Oos -Asië was,     regeer die grootste deel van die Koreaanse Skiereiland, Mantsjoerije, dele van die Russiese Verre Ooste  en dele van Binne -Mongolië,  onder Gwanggaeto die Grote.  Die koninkryk Goryeo uit die 10de eeu volg Goguryeo op,     en erf dus sy naam, wat deur besoekende Persiese handelaars as "Korea" uitgespreek is.  Die moderne spelling van Korea verskyn eers in die laat 17de eeu in die reisgeskrifte van die Nederlandse Oos -Indiese Kompanjie, Hendrick Hamel. 
Na die verdeling van die land in Noord- en Suid -Korea het die twee partye verskillende terme gebruik om na Korea te verwys: Chosun of Joseon (조선) in Noord -Korea, en Hanguk (한국) in Suid -Korea. In 1948 het Noord -Korea aangeneem Demokratiese Volksrepubliek Korea (Koreaans: 조선 민주주의 인민 공화국, Chosŏn Minjujuŭi Inmin Konghwaguk luister) as sy nuwe wettige naam. In die breër wêreld, omdat die regering die noordelike deel van die Koreaanse skiereiland beheer, word dit algemeen genoem Noord -Korea om dit te onderskei van Suid -Korea, wat amptelik die Republiek van Korea in Engels. Beide regerings beskou hulself as die wettige regering van die hele Korea.   Om hierdie rede beskou die mense hulself nie as 'Noord -Koreane' nie, maar as Koreane in dieselfde verdeelde land as hul landgenote in die Suide en buitelandse besoekers word ontmoedig om die vorige term te gebruik. 
Na die Eerste Sino-Japannese Oorlog en die Russies-Japannese Oorlog, was Korea van 1910 tot 1945 deur Japan beset. Koreaanse weerstandsgroepe, bekend as Dongnipgun (Liberation Army), het langs die Sino-Koreaanse grens gewerk en guerrillaoorlog teen Japanse magte beveg. Sommige van hulle het aan geallieerde optrede in China en dele van Suidoos -Asië deelgeneem. Een van die guerrilla-leiers was die kommunis Kim Il-sung, wat later die eerste leier van Noord-Korea geword het.
Na die Japannese oorgawe aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog in 1945, is die Koreaanse Skiereiland in twee sones langs die 38ste parallel verdeel, met die noordelike helfte van die skiereiland beset deur die Sowjetunie en die suidelike helfte deur die Verenigde State. Onderhandelinge oor hereniging het misluk. Die Sowjet-generaal Terentii Shtykov het die oprigting van die Sowjet-burgerlike owerheid in Oktober 1945 aanbeveel en Kim Il-sung ondersteun as voorsitter van die Voorlopige Volkskomitee vir Noord-Korea, gestig in Februarie 1946. In September 1946 het Suid-Koreaanse burgers teen die Geallieerdes opgestaan. Militêre regering. In April 1948 is 'n opstand van die Jeju -eilandbewoners gewelddadig verpletter. Die Suide verklaar sy staatskaping in Mei 1948 en twee maande later word die vurige anti-kommunis Syngman Rhee  sy heerser. Die Demokratiese Volksrepubliek Korea is op 9 September 1948 in die Noorde gestig. Shtykov was die eerste Sowjet-ambassadeur, terwyl Kim Il-sung premier geword het.
Sowjetmagte onttrek in 1948 uit die Noorde, en die meeste Amerikaanse magte onttrek uit die Suide in 1949. Ambassadeur Shtykov vermoed Rhee was van plan om die Noorde binne te val en was simpatiek met Kim se doel van Koreaanse eenwording onder sosialisme. Die twee het suksesvol 'n beroep op Joseph Stalin gedoen om 'n vinnige oorlog teen die Suide te ondersteun, wat uitgeloop het op die uitbreek van die Koreaanse Oorlog.    
Die weermag van Noord -Korea het die Suide op 25 Junie 1950 binnegeval en die grootste deel van die land vinnig oorheers. Die Verenigde Nasies se bevel (UNC) is daarna gestig na die erkenning van die VN se Veiligheidsraad van Noord -Koreaanse aggressie teen Suid -Korea. Die mosie het aanvaar omdat die Sowjetunie, 'n noue bondgenoot van Noord -Korea en lid van die VN se Veiligheidsraad, die VN boikot oor sy erkenning van die Republiek van China eerder as die Volksrepubliek China.  ​​Die UNC, onder leiding van die Verenigde State, het ingegryp om die Suide te verdedig en vinnig na Noord -Korea gevorder. Toe hulle die grens met China nader, het Chinese magte namens Noord -Korea ingegryp en die balans van die oorlog weer verander. Die geveg het op 27 Julie 1953 geëindig met 'n wapenstilstand wat die oorspronklike grense tussen Noord- en Suid -Korea ongeveer herstel het, maar geen vredesverdrag is onderteken nie.  Ongeveer 3 miljoen mense sterf in die Koreaanse Oorlog, met 'n hoër proporsionele burgerlike dodetal as die Tweede Wêreldoorlog of die Viëtnam-oorlog, wat dit miskien die dodelikste konflik in die era van die Koue Oorlog was.      In capita en absolute terme was Noord -Korea die land wat die meeste deur die oorlog verwoes is, wat na raming 12-15% van die Noord -Koreaanse mense doodgemaak het. bevolking (ongeveer 10 miljoen), "'n syfer wat naby is aan of groter is as die deel van die Sowjet -burgers wat in die Tweede Wêreldoorlog gedood is," volgens Charles K. Armstrong.  As gevolg van die oorlog is bykans elke groot gebou in Noord -Korea vernietig.   Sommige het na die konflik verwys as 'n burgeroorlog, met ander faktore betrokke. 
'N Swaar bewaakte gedemilitariseerde gebied (DMZ) verdeel nog steeds die skiereiland, en daar bly 'n anti-kommunistiese en anti-Noord-Koreaanse sentiment in Suid-Korea. Sedert die oorlog het die Verenigde State 'n sterk militêre teenwoordigheid in die Suide gehandhaaf, wat deur die Noord -Koreaanse regering as 'n imperialistiese besettingsmag uitgebeeld word.  Dit beweer dat die Koreaanse Oorlog deur die Verenigde State en Suid -Korea veroorsaak is. 
Die relatiewe vrede tussen die Suide en die Noorde na die wapenstilstand is onderbreek deur grens skermutselings, ontvoering van beroemdhede en moordpogings. Die Noorde het misluk in verskeie sluipmoordpogings op Suid -Koreaanse leiers, soos in 1968, 1974, en die Rangoon -bombardement in 1983 is tonnels onder die DMZ gevind en spanning het opgevlam oor die bylmoordvoorval in Panmunjom in 1976.  Vir byna twee dekades na die oorlog het die twee state nie probeer om met mekaar te onderhandel nie. In 1971 begin daar geheime, hoëvlak-kontakte gevoer word, wat uitloop op die 1972 Julie 4, Noord-Suid Gesamentlike Verklaring waarin beginsels vasgelê is vir vreedsame hereniging. Die gesprekke het uiteindelik misluk omdat Suid -Korea in 1973 sy voorkeur verklaar het dat die twee Koreane afsonderlike lidmaatskap van internasionale organisasies moet soek. 
Tydens die August Faction Incident in 1956 het Kim Il-sung die pogings van die Sowjetunie en China om hom te ontslaan ten gunste van die Sowjet-Koreane of die pro-Chinese Yan'an-faksie suksesvol teëgestaan.   Die laaste Chinese troepe het in Oktober 1958 uit die land onttrek, wat die konsensus is as die jongste datum toe Noord -Korea effektief onafhanklik geword het. Sommige geleerdes meen dat die voorval in Augustus 1956 onafhanklikheid getoon het.    Noord-Korea bly ten nouste in lyn met China en die Sowjetunie, en die Sino-Sowjet-skeuring het Kim in staat gestel om die magte van mekaar af te speel.  Noord-Korea het probeer om 'n leier van die nie-belynde beweging te word, en beklemtoon die ideologie van Juche om dit te onderskei van beide die Sowjetunie en China.  In die beleid van die Verenigde State is Noord -Korea beskou as een van die gevangenes. 
Die herstel van die oorlog is vertraag deur 'n groot hongersnood in 1954-55. Plaaslike amptenare het die grootte van die oes met 50-70%oordryf. Nadat die sentrale regering sy deel geneem het, het hongersnood baie boere gedreig om ongeveer 800 000 te sterf. Boonop is kollektivisering teëgestaan, en baie boere het hul vee doodgemaak eerder as om dit na die gemeenskaplike plaas oor te dra. Nog 'n hongersnood in 1994-1998 het 2.8 miljoen mense gedood. 
Nywerheid was die gunsteling sektor. Teen 1957 het die industriële produksie 1949 -vlakke bereik. In 1959 het die betrekkinge met Japan ietwat verbeter, en Noord -Korea het die terugkeer van Japannese burgers in die land begin toelaat. In dieselfde jaar het Noord -Korea die Noord -Koreaanse won herwaardeer, wat 'n groter waarde as sy Suid -Koreaanse eweknie gehad het. Tot in die sestigerjare was die ekonomiese groei hoër as in Suid -Korea, en die Noord -Koreaanse BBP per capita was so laat as 1976 gelykstaande aan die van sy suidelike buurland.  Teen die tagtigerjare het die ekonomie egter begin stagneer. lang agteruitgang in 1987 en byna heeltemal in duie gestort het ná die ontbinding van die Sowjetunie in 1991, toe alle Sowjet -hulp skielik gestaak is. 
'N Interne CIA-studie het verskeie prestasies van die Noord-Koreaanse regering na die oorlog erken: deernisvolle sorg vir weeskinders en kinders in die algemeen, 'n radikale verbetering in die status van vroue, gratis huisvesting, gratis gesondheidsorg en gesondheidstatistieke, veral in lewensverwagting en babas sterftes wat vergelykbaar was met selfs die mees gevorderde nasies tot in die Noord -Koreaanse hongersnood.  Die lewensverwagting in die Noorde was 72 voor die hongersnood, wat maar effens laer was as in die Suide.  Die land het eens gespog met 'n relatief ontwikkelde gesondheidsorgstelsel voor hongersnood. Noord-Korea het 'n netwerk van byna 45 000 gesinspraktisyns met ongeveer 800 hospitale en 1 000 klinieke. 
Na die Koue Oorlog
In 1992, toe die gesondheid van Kim Il-sung begin versleg het, het Kim Jong-il stadig verskeie staats take begin oorneem. Kim Il-sung is in 1994 dood aan 'n hartaanval, met Kim Jong-il wat 'n tydperk van nasionale rou van drie jaar verklaar het, voordat hy daarna amptelik sy posisie as die nuwe leier aangekondig het. 
Noord -Korea het belowe om sy ontwikkeling van kernwapens onder die ooreengekome raamwerk te staak, onderhandel met die Amerikaanse president Bill Clinton en onderteken in 1994. Suid -Korea, wat voortbou op Nordpolitik, het begin deelneem aan die noorde as deel van sy sonskynbeleid.  
Kim Jong-il het 'n beleid ingestel Songun, of "militêr eerste". Daar word baie bespiegel dat hierdie beleid as 'n strategie gebruik word om die weermag te versterk, terwyl pogings tot staatsgreep ontmoedig word. 
Oorstromings in die middel van die negentigerjare het die ekonomiese krisis vererger, gewasse en infrastruktuur ernstig beskadig en gelei tot wydverspreide hongersnood wat die regering nie in staat was om te beperk nie, wat tot die dood van tussen 240 000 en 420 000 mense gelei het. In 1996 aanvaar die regering VN se voedselhulp. 
Die internasionale omgewing het verander met die verkiesing van die Amerikaanse president George W. Bush in 2001. Sy administrasie verwerp Suid -Korea se sonskynbeleid en die ooreengekome raamwerk. Die Amerikaanse regering het Noord -Korea as 'n skelm staat behandel, terwyl Noord -Korea sy pogings om kernwapens te bekom, verdubbel het om die lot van Irak te vermy.    Op 9 Oktober 2006 het Noord -Korea aangekondig dat hulle sy eerste kernwapentoets uitgevoer het.  
Die Amerikaanse president, Barack Obama, het 'n beleid van 'strategiese geduld' aangeneem, wat verset was op die maak van onderhandelinge met Noord -Korea.  Die spanning met Suid -Korea en die Verenigde State het in 2010 toegeneem met die insinking van die Suid -Koreaanse oorlogskip Cheonan  en Noord -Korea se beskieting van Yeonpyeong -eiland.  
Op 17 Desember 2011 sterf Kim Jong-il aan 'n hartaanval. Sy jongste seun, Kim Jong-un, is as sy opvolger aangekondig.  In die lig van internasionale veroordeling, het Noord -Korea sy kernarsenaal verder ontwikkel, moontlik 'n waterstofbom en 'n missiel wat die Verenigde State kan bereik. 
Gedurende 2017, na aanleiding van Donald Trump se aanname van die Amerikaanse presidentskap, het die spanning tussen die Verenigde State en Noord -Korea toegeneem, en was daar 'n groter retoriek tussen die twee, met Trump wat 'vuur en woede' dreig  en Noord -Korea dreig om missiele te toets wat naby Guam sou beland.  Die spanning het aansienlik afgeneem in 2018, en 'n afwyking het ontstaan.  'n Reeks topberade het plaasgevind tussen Kim Jong-un van Noord-Korea, president Moon Jae-in van Suid-Korea en president Trump.  Dit is 3 jaar, 6 maande sedert Noord -Korea se laaste ICBM -toets.
Noord -Korea beslaan die noordelike deel van die Koreaanse skiereiland, wat tussen breedtegrade 37 ° en 43 ° N en lengtes 124 ° en 131 ° O lê. Dit beslaan 'n oppervlakte van 120,540 vierkante kilometer (46,541 vierkante myl).  In die weste is die Geel See en Koreabaai, en in die ooste lê Japan oorkant die See van Japan.
Vroeë Europese besoekers aan Korea het opgemerk dat die land soos 'n see in groot stormsterkte lyk as gevolg van die vele opeenvolgende bergreekse wat oor die skiereiland kruis.  Sowat 80 persent van Noord -Korea bestaan ​​uit berge en hooglande, geskei deur diep en smal valleie. Al die berge van die Koreaanse skiereiland met 'n hoogte van 2 000 meter (6 600 voet) of meer is in Noord -Korea geleë. Die hoogste punt in Noord -Korea is Paektu -berg, 'n vulkaniese berg met 'n hoogte van 2.744 meter (9.003 voet) bo seespieël.  Deur die Noord -Koreane as 'n heilige plek beskou Mount Paektu betekenis in die Koreaanse kultuur en is dit opgeneem in die uitgebreide folklore en kultuspersoonlikheid rondom die Kim -dinastie.  Die lied "We Will Go To Mount Paektu" sing byvoorbeeld in lof van Kim Jong-un en beskryf 'n simboliese trek na die berg. Ander prominente gebiede is die Hamgyong-reeks in die uiterste noordooste en die Rangrim-gebergte, wat in die noord-sentrale deel van Noord-Korea geleë is.Die berg Kumgang in die Taebaek -reeks, wat tot in Suid -Korea strek, is bekend vir sy natuurskoon. 
Die kusvlaktes is wyd in die weste en onophoudelik in die ooste. 'N Groot meerderheid van die bevolking woon in die vlaktes en laaglande. Volgens 'n verslag van die Verenigde Nasies se omgewingsprogram in 2003, beslaan bos meer as 70 persent van die land, meestal op steil hellings.  Noord -Korea het 'n gemiddelde gemiddelde telling van 8,0/10 in die Boslandskap -integriteitsindeks van 2019, wat dit op die 28ste plek in die wêreld uit 172 lande behaal het.  Die langste rivier is die Amnok (Yalu) -rivier wat 790 kilometer lank vloei.  Die land bevat drie aardse ekoregio's: Sentraal -Koreaanse bladwisselende woude, gemengde woude van Changbaï -gebergte en gemengde woude van Mantsjoerije. 
Noord -Korea beleef 'n kombinasie van kontinentale klimaat en 'n oseaanklimaat,  , maar die grootste deel van die land ervaar 'n vogtige kontinentale klimaat binne die Köppen -klimaatklassifikasie -skema. Winters bring helder weer afgewissel met sneeustorms as gevolg van noordelike en noordwestelike winde wat uit Siberië waai.  Die somer is gewoonlik die warmste, vogtigste en reënigste tyd van die jaar as gevolg van die suidelike en suidoostelike moessonwinde wat klam lug uit die Stille Oseaan vervoer. Ongeveer 60 persent van alle neerslag vind van Junie tot September plaas.  Lente en herfs is oorgangseisoene tussen somer en winter. Die daaglikse gemiddelde hoë en lae temperature vir Pyongyang is -3 en -13 ° C (27 en 9 ° F) in Januarie en 29 en 20 ° C (84 en 68 ° F) in Augustus. 
Noord-Korea funksioneer as 'n hoogs gesentraliseerde, eenpartystaat. Volgens die grondwet van 2016 is dit 'n selfbeskrewe revolusionêre en sosialistiese staat "wat in sy aktiwiteite gelei word deur die Juche-idee en die Songun-idee".  Benewens die grondwet, word Noord-Korea beheer deur die tien beginsels vir die vestiging van 'n monolitiese ideologiese stelsel (ook bekend as die 'Tien beginsels van die een-ideologie-stelsel') wat standaarde vir bestuur bepaal en 'n gids vir die gedrag van Noord -Koreane.  Die Arbeidersparty van Korea (WPK), onder leiding van 'n lid van die Kim -dinastie,  het na raming 3 000 000 lede en oorheers elke aspek van die Noord -Koreaanse politiek. Dit het twee satellietorganisasies, die Koreaanse Sosiaal-Demokratiese Party en die Chondoist Chongu Party  wat deelneem aan die WPK-geleide Demokratiese Front vir die Hereniging van die Vaderland waarvan alle politieke beamptes lid moet wees. 
Kim Jong-un van die Kim-dinastie is die huidige opperleier of Suryeong van Noord -Korea.  Hy staan ​​aan die hoof van alle groot beheerstrukture: hy is hoofsekretaris van die Arbeidersparty van Korea, president van die kommissie vir staatsake en opperbevelhebber van die gewapende magte.   Sy oupa Kim Il-sung, die stigter en leier van Noord-Korea tot met sy dood in 1994, is die land se "ewige president",  terwyl sy pa Kim Jong-il wat Kim Il-sung opgevolg het as die leier aangekondig is "Ewige Algemene Sekretaris" en "Ewige Voorsitter van die Nasionale Verdedigingskommissie" na sy dood in 2011. 
Volgens die Grondwet van Noord -Korea is daar amptelik drie hooftakke van die regering. Die eerste hiervan is die Staatsaangeleentheidskommissie (SAK), wat optree as 'die opperste nasionale leidingsorgaan van staatsoewereiniteit'.   Die rol daarvan is om die werk oor verdedigingsbou van die staat, met inbegrip van die belangrikste beleid van die staat, te beraadslaag en te besluit en die opdragte van die voorsitter van die kommissie, Kim Jong-Un, uit te voer.
Wetgewende gesag word beklee deur die Unicameral Supreme People's Assembly (SPA). Die 687 lede word elke vyf jaar verkies deur algemene stemreg,  alhoewel die verkiesings deur waarnemers van buite as skynverkiesings beskryf is.   Sessies van die Hoogste Volksvergadering word belê deur die SPA Presidium, wie se voorsitter (Choe Ryong-hae sedert 2019) die staat verteenwoordig in betrekkinge met die buiteland. Afgevaardigdes kies formeel die voorsitter, die ondervoorsitters en lede van die presidium en neem deel aan die grondwetlik aangewese aktiwiteite van die wetgewer: stel wette aan, stel binnelandse en buitelandse beleid, stel lede van die kabinet aan, hersien en keur die staatsekonomiese plan goed, onder andere.  Die SPA self kan geen wetgewing onafhanklik van party- of staatsorgane inisieer nie. Dit is onbekend of dit wetsontwerpe wat voorgelê is, ooit gekritiseer of gewysig het, en die verkiesing is gebaseer op 'n enkele lys van WPK-goedgekeurde kandidate wat sonder opposisie staan. 
Die uitvoerende gesag berus by die kabinet van Noord-Korea, onder leiding van premier Kim Dok-hun sedert 14 Augustus 2020.  Die premier verteenwoordig die regering en funksioneer onafhanklik. Sy gesag strek oor twee onderpremiers, 30 ministers, twee voorsitters van die kabinetskommissie, die kabinetshoofsekretaris, die president van die Sentrale Bank, die direkteur van die Sentrale Buro vir Statistiek en die president van die Akademie vir Wetenskappe. 'N 31ste ministerie, die ministerie van mense se gewapende magte, is onder die jurisdiksie van die kommissie vir staatsake. 
Noord -Korea beweer, net soos sy suidelike eweknie, die wettige regering van die hele Koreaanse skiereiland en aangrensende eilande.  Ondanks sy amptelike titel as die "Demokratiese Volksrepubliek Korea", het sommige waarnemers die politieke stelsel van Noord -Korea beskryf as 'n absolute monargie    of 'n "oorerflike diktatuur".  Dit is ook beskryf as 'n Stalinistiese diktatuur.    
Die Juche ideologie is die hoeksteen van partywerke en regeringsbedrywighede. Dit word deur die amptelike Noord-Koreaanse lyn beskou as 'n verpersoonliking van die wysheid van Kim Il-sung, 'n uitdrukking van sy leierskap en 'n idee wat ''n volledige antwoord bied op enige vraag wat in die stryd om nasionale bevryding ontstaan'.  Juche is in Desember 1955 uitgespreek in 'n toespraak Oor die uitskakeling van dogmatisme en formalisme en die vestiging van Juche in ideologiese werk om die Koreaanse gesentreerde revolusie te beklemtoon.  Die kernbeginsels daarvan is ekonomiese selfstandigheid, militêre selfstandigheid en 'n onafhanklike buitelandse beleid. Die wortels van Juche bestaan ​​uit 'n komplekse mengsel van faktore, waaronder die persoonlikheidskultus wat gesentreer is op Kim Il-sung, die konflik met pro-Sowjet- en pro-Chinese andersdenkendes, en Korea se eeue lange stryd om onafhanklikheid.  Juche is in 1972 in die grondwet ingevoer.  
Juche Dit is aanvanklik bevorder as 'n 'kreatiewe toepassing' van Marxisme-Leninisme, maar in die middel van die sewentigerjare word dit deur staatspropaganda beskryf as 'die enigste wetenskaplike denke. en die doeltreffendste revolusionêre teoretiese struktuur wat tot die toekoms van die kommunistiese samelewing lei'. Juche uiteindelik het die marxisme – leninisme in die 1980's heeltemal  vervang, en in 1992 is verwysings na laasgenoemde uit die grondwet weggelaat.  Die grondwet van 2009 het verwysings na kommunisme laat vaar en die Songun militêre-eerste beleid, terwyl die posisie van Kim Jong-il uitdruklik bevestig word.  Die grondwet behou egter verwysings na sosialisme.  Juche Die konsepte van selfstandigheid het met tyd en omstandighede ontwikkel, maar bied steeds die grondslag vir die spartaanse soberheid, opoffering en dissipline wat die party eis.  Geleerde Brian Reynolds Myers beskou die werklike ideologie van Noord -Korea as 'n Koreaanse etniese nasionalisme soortgelyk aan statistiek in Shōwa Japan en Europese fascisme.   
Noord -Korea word beheer deur die Kim -dinastie, waarna in Noord -Korea die Mount Paektu Bloodline. Dit is 'n geslag van drie generasies wat afstam van die land se eerste leier, Kim Il-sung. Kim ontwikkel 'n persoonlikheidskultus wat nou gekoppel is aan die staatsfilosofie van Juche, wat later aan sy opvolgers oorgedra is: sy seun Kim Jong-il en kleinseun Kim Jong-un. In 2013 is hierdie afstammeling duidelik gemaak toe klousule 2 van artikel 10 van die nuut geredigeerde Tien grondbeginsels van die Koreaanse Arbeidersparty verklaar dat die party en revolusie "ewig" deur die "Mount Paektu Bloodline" gedra moet word. 
Volgens New Focus International, die persoonlikheidskultus, veral rondom Kim Il-sung, was deurslaggewend vir die legitimering van die erfenis van die gesin.  Die beheer wat die Noord-Koreaanse regering uitoefen oor baie aspekte van die land se kultuur, word gebruik om die persoonlikheidskultus rondom Kim Il-sung,  en Kim Jong-il te bestendig.  Tydens 'n besoek aan Noord-Korea in 1979, skryf joernalis Bradley Martin dat byna alle musiek, kuns en beeldhouwerk wat hy waargeneem het, verheerlik die "Groot Leier" Kim Il-sung, wie se persoonlikheidskultus daarna tot sy seun, "Dear Leader", uitgebrei is. "Kim Jong-il. 
Die Noord -Koreaanse navorser, B.R. Myers, betwis dat die dinastie geïdentifiseer is: "Goddelike magte is nog nooit aan een van die twee Kims toegeskryf nie. Trouens, die propaganda -apparaat in Pyongyang was oor die algemeen versigtig nie om bewerings te maak wat direk in stryd is met die burgers se ervaring of gesonde verstand. " natuurrampe buite beheer van Kim Jong-il. 
Die liedjie "No Motherland Without You", gesing deur die Noord-Koreaanse weermagkoor, is spesiaal vir Kim Jong-il geskep en is een van die gewildste liedjies in die land. Kim Il-sung word steeds amptelik vereer as die 'ewige president' van die land. Verskeie bakens in Noord-Korea is vernoem na Kim Il-sung, waaronder Kim Il-sung-universiteit, Kim Il-sung-stadion en Kim Il-sung-plein. Oortrekkers het gesê dat Noord -Koreaanse skole beide vader en seun vergoddelik.  Kim Il-sung verwerp die idee dat hy 'n kultus rondom homself geskep het, en beskuldig diegene wat dit voorstel van 'faksionalisme'.  Na die dood van Kim Il-sung buig Noord-Koreane neer en huil na 'n bronsbeeld van hom tydens 'n georganiseerde geleentheid  soortgelyke tonele is deur die staatstelevisie uitgesaai na die dood van Kim Jong-il. 
Kritici beweer dat die persoonlikheidskultus van Kim Jong-il van sy pa geërf is. Kim Jong-il was dikwels die middelpunt van aandag gedurende die gewone lewe. Sy verjaardag is een van die belangrikste openbare vakansiedae in die land. Op sy 60ste verjaardag (gebaseer op sy amptelike geboortedatum) het massavieringe regoor die land plaasgevind.  Die persoonlikheidskultus van Kim Jong-il, hoewel beduidend, was nie so uitgebreid soos die van sy vader nie. Een standpunt is dat die persoonlikheidskultus van Kim Jong-il uitsluitlik was uit respek vir Kim Il-sung of uit vrees vir straf weens versuim om hulde te bring,  terwyl Noord-Koreaanse regeringsbronne dit as ware heldeverering beskou. 
Die omvang van die persoonlikheidskultus rondom Kim Jong-il en Kim Il-sung is op 11 Junie 2012 geïllustreer toe 'n 14-jarige Noord-Koreaanse skoolmeisie verdrink het terwyl sy probeer het om portrette van die twee uit 'n vloed te red. 
Op 10 Januarie 2021 is Kim Jong-un formeel verkies as die sekretaris-generaal van die 8ste kongres van die regerende Arbeidersparty van Korea, wat die titel erf van sy oorlede vader Kim Jong-il, wat in 2011 oorlede is. 
As gevolg van sy isolasie staan ​​Noord -Korea soms bekend as die 'kluisenaarsryk', 'n term wat oorspronklik verwys het na die isolasie in die laaste deel van die Joseon -dinastie.  Aanvanklik het Noord -Korea slegs diplomatieke bande met ander kommunistiese lande gehad, en selfs vandag is die meeste buitelandse ambassades wat in Noord -Korea geakkrediteer is, eerder in Beijing as in Pyongyang.  In die sestiger- en sewentigerjare het dit 'n onafhanklike buitelandse beleid gevoer, betrekkinge met baie ontwikkelende lande aangegaan en by die ongebonde beweging aangesluit. Aan die einde van die tagtigerjare en die negentigerjare het sy buitelandse beleid in die war gebars met die ineenstorting van die Sowjetblok. As gevolg van 'n ekonomiese krisis het dit 'n aantal ambassades gesluit. Terselfdertyd wou Noord -Korea verhoudings bou met ontwikkelde vryemarklande. 
Noord -Korea het in 1991 saam met Suid -Korea by die Verenigde Nasies aangesluit. Noord-Korea is ook lid van die Non-Aligned Movement, G77 en die ASEAN Regional Forum. 
Noord -Korea geniet 'n noue verhouding met China, wat dikwels die naaste bondgenoot van Noord -Korea genoem word.   Die betrekkinge was die afgelope paar jaar gespanne weens China se kommer oor Noord -Korea se kernprogram. Die verhoudings het egter weer begin verbeter en het al hoe nouer geword, veral nadat Xi Jinping, hoofsekretaris van die Chinese kommunistiese party Noord -Korea in April 2019 besoek het. 
Vanaf 2015 [update] het Noord -Korea diplomatieke betrekkinge gehad met 166 lande en ambassades in 47 lande.  Vanweë die menseregte en politieke situasie het Noord -Korea egter geen diplomatieke betrekkinge met Argentinië, Botswana,  Estland, Frankryk,  Irak, Israel, Japan, Taiwan,  en die Verenigde State. [f]   Vanaf September 2017 is Frankryk en Estland die laaste twee Europese lande wat nie 'n amptelike verhouding met Noord -Korea het nie.  Noord -Korea het steeds sterk bande met sy sosialistiese suidoostelike Asiatiese bondgenote in Viëtnam en Laos, sowel as met Kambodja. 
Noord -Korea is voorheen aangewys as 'n staatsborg van terrorisme  vanweë sy beweerde betrokkenheid by die bomaanval in Rangoon in 1983 en die bomaanval in 1987 op 'n Suid -Koreaanse vliegtuig.  Op 11 Oktober 2008 verwyder die Verenigde State Noord -Korea uit sy lys van state wat terrorisme borg nadat Pyongyang ingestem het om saam te werk oor kwessies wat verband hou met sy kernprogram.  Noord-Korea is op 20 November 2017 weer aangewys as 'n staatsborg van terrorisme onder die Trump-administrasie.  Die ontvoering van ten minste 13 Japannese burgers deur Noord-Koreaanse agente in die 1970's en die 1980's het Noord geraak Korea se verhouding met Japan. 
Die Amerikaanse president, Donald Trump, het op 12 Junie 2018 met Kim in Singapoer vergader. 'N Ooreenkoms is onderteken tussen die twee lande wat die Panmunjom -verklaring van 2017 onderteken het wat deur Noord- en Suid -Korea onderteken is, en belowe om die Koreaanse skiereiland te ontwapen.  Hulle het van 27 tot 28 Februarie 2019 in Hanoi ontmoet, maar kon nie 'n ooreenkoms bereik nie.  Op 30 Junie 2019 ontmoet Trump Kim en Moon Jae-in by die Koreaanse DMZ. 
Die Koreaanse gedemilitariseerde sone met Suid -Korea bly steeds die sterkste versterkte grens ter wêreld.  Inter-Koreaanse betrekkinge is die kern van Noord-Koreaanse diplomasie en het die afgelope paar dekades talle verskuiwings ondergaan. Die beleid van Noord -Korea is om hereniging te soek sonder om deur inmenging van buite beskou te word, deur 'n federale struktuur wat elke party se leierskap en stelsels behou. In 1972 het die twee Korea in beginsel ooreengekom om hereniging op vreedsame wyse en sonder buitelandse inmenging te bewerkstellig.  Op 10 Oktober 1980 het die destydse Noord-Koreaanse leier Kim Il-sung 'n federasie tussen Noord- en Suid-Korea voorgestel met die naam van die Demokratiese Bondsrepubliek Korea waarin die onderskeie politieke stelsels aanvanklik sou bly.  Die verhoudings het egter goed gebly tot in die vroeë 1990's, met 'n kort tydperk in die vroeë 1980's toe Noord -Korea aangebied het om vloedhulp aan sy suidelike buurland te bied.  Alhoewel die aanbod aanvanklik verwelkom is, het gesprekke oor die afleweringsgoedere gebreek en geen van die beloofde hulp het ooit die grens oorgesteek nie.  ​​Die twee lande het ook 'n reünie van 92 geskeide gesinne gereël. 
Die Sunshine Policy wat in 1998 deur die Suid-Koreaanse president Kim Dae-jung ingestel is, was 'n waterskeiding in inter-Koreaanse betrekkinge. Dit het ander lande aangemoedig om met die Noorde in gesprek te tree, wat Pyongyang in staat gestel het om die betrekkinge met 'n aantal state van die Europese Unie te normaliseer en bygedra het tot die vestiging van gesamentlike Noord-Suid-ekonomiese projekte. Die hoogtepunt van die Sunshine-beleid was die Inter-Koreaanse beraad van 2000, toe Kim Dae-jung Kim Jong-il in Pyongyang besoek het.  Sowel Noord- as Suid -Korea het die gesamentlike verklaring van Noord -Suid van 15 Junie onderteken waarin beide partye beloof het om vreedsame hereniging te bekom.  Op 4 Oktober 2007 onderteken die Suid-Koreaanse president Roh Moo-hyun en Kim Jong-il 'n vredesooreenkoms van agt punte.  Die verhoudings het egter versleg toe die Suid-Koreaanse president Lee Myung-bak 'n meer streng benadering volg en hulpverlening opskort in afwagting van die ontkernisering van die Noorde. In 2009 het Noord -Korea gereageer deur al sy vorige ooreenkomste met die Suide te beëindig.  Dit het addisionele ballistiese missiele  ontplooi en sy weermag op volle gevegswaarskuwing geplaas nadat Suid-Korea, Japan en die Verenigde State gedreig het om 'n Unha-2-ruimtelanseervoertuig te onderskep.  Die volgende paar jaar was daar 'n reeks vyandelikhede, insluitend die beweerde Noord -Koreaanse betrokkenheid by die sinking van Suid -Koreaanse oorlogskip. Cheonan,  onderlinge beëindiging van diplomatieke bande,  'n Noord -Koreaanse artillerie -aanval op Yeonpyeong -eiland,  en toenemende internasionale kommer oor Noord -Korea se kernprogram. 
In Mei 2017 is Moon Jae-in verkies tot president van Suid-Korea met 'n belofte om terug te keer na die sonskynbeleid.  In Februarie 2018 het 'n détente ontwikkel tydens die Olimpiese Winterspele in Suid -Korea.  In April ontmoet die Suid-Koreaanse president Moon Jae-in en Kim Jong-un by die DMZ en belowe hulle in die Panmunjom-verklaring om te werk vir vrede en kernontwapening.  In September, tydens 'n gesamentlike nuuskonferensie in Pyongyang, het Moon en Kim ooreengekom om die Koreaanse skiereiland in 'n "land van vrede sonder kernwapens en kernbedreigings" te verander. 
Wetstoepassing en interne veiligheid
Noord -Korea het 'n burgerlike regstelsel gebaseer op die Pruisiese model en beïnvloed deur Japannese tradisies en kommunistiese regsteorie.  Regsprosedures word hanteer deur die Hooggeregshof (die hoogste hof van appèl), provinsiale of spesiale howe op stadsvlak, volkshowe en spesiale howe. Volkshowe is op die laagste vlak van die stelsel en werk in stede, provinsies en stedelike distrikte, terwyl verskillende soorte spesiale howe sake rakende militêre, spoorweg- of maritieme aangeleenthede hanteer. 
Regters word teoreties gekies deur hul onderskeie plaaslike volksvergaderings, maar in die praktyk word hulle deur die Arbeidersparty van Korea aangestel. Die strafkode is gebaseer op die beginsel van nullum crimen sine lege (geen misdaad sonder wet nie), maar bly 'n instrument vir politieke beheer ondanks verskeie wysigings wat ideologiese invloed verminder.  Howe voer regsprosedures uit wat nie net kriminele en siviele aangeleenthede betref nie, maar ook politieke sake.  Politieke gevangenes word na arbeidskampe gestuur, terwyl kriminele oortreders in 'n aparte stelsel opgesluit word. 
Die Ministerie van Volksveiligheid (MPS) onderhou die meeste wetstoepassingsaktiwiteite. Dit is een van die magtigste staatsinstellings in Noord-Korea en hou toesig oor die nasionale polisiemag, ondersoek strafregtelike sake en bestuur nie-politieke korrektiewe fasiliteite.  Dit hanteer ander aspekte van binnelandse veiligheid, soos burgerlike registrasie, verkeersbeheer, brandweer en spoorwegveiligheid.  Die staatsveiligheidsdepartement is in 1973 van die MPS geskei om binnelandse en buitelandse intelligensie uit te voer, teen -intelligensie te bestuur en die politieke gevangenisstelsel te bestuur. Politieke kampe kan heropvoedingsgebiede op kort termyn of "kwalliso" (totale beheersones) wees vir lewenslange aanhouding.  Kamp 15 in Yodok  en kamp 18 in Bukchang  is in gedetailleerde getuienisse beskryf. 
Die veiligheidsapparaat is baie uitgebreid en het streng beheer oor koshuis, reis, werk, klere, kos en gesinslewe.  Veiligheidsmagte gebruik massa -toesig. Daar word geglo dat hulle mobiele en digitale kommunikasie streng monitor. 
Noord -Korea word wyd daarvan beskuldig dat hy die ergste menseregterekord ter wêreld het.  'n VN -ondersoek na menseregte in Noord -Korea in 2014 het tot die gevolgtrekking gekom dat "die erns, omvang en aard van hierdie oortredings 'n toestand toon wat geen gelyke in die hedendaagse wêreld het nie".  Noord -Koreane word deur Human Rights Watch na verwys as "sommige van die wêreld se mees wreedaardige mense" weens die ernstige beperkings wat hul politieke en ekonomiese vryhede geplaas het.   Die Noord -Koreaanse bevolking word streng deur die staat bestuur en alle aspekte van die daaglikse lewe is ondergeskik aan party- en staatsbeplanning. Indiensneming word deur die party bestuur op grond van politieke betroubaarheid, en reis word streng deur die Ministerie van Volksveiligheid beheer. 
Amnesty International berig oor ernstige beperkings op die vryheid van assosiasie, uitdrukking en beweging, arbitrêre aanhouding, marteling en ander mishandeling wat die dood tot gevolg het, en teregstellings. 
Die staatsveiligheidsdepartement neem diegene wat van politieke misdade beskuldig word, sonder om dit regverdig aan te neem, in gevangenisstraf, en sonder gevolge.  Mense wat as vyandig teenoor die regering beskou word, soos Christene of kritici van die leierskap,  word sonder verhoor na arbeidskampe gedeporteer,  dikwels met hul hele gesin en meestal sonder kans om vrygelaat te word. 
Op grond van satellietbeelde en ontlopergetuienisse skat Amnesty International dat ongeveer 200 000 gevangenes in ses groot politieke gevangeniskampe aangehou word,  , waar hulle gedwing word om te werk in omstandighede wat slawerny nader.  Ondersteuners van die regering wat van die regeringslyn afwyk, is onderworpe aan heropvoeding in gedeeltes van arbeidskampe wat daarvoor opsy gesit is. Diegene wat as polities gerehabiliteer geag word, kan met hul vrylating weer verantwoordelike regeringsposisies aanvaar. 
Noord -Koreaanse afvalliges  het gedetailleerde getuienisse gelewer oor die bestaan ​​van die totale beheersones waar misbruik soos marteling, honger, verkragting, moord, mediese eksperimentering, dwangarbeid en gedwonge aborsies aangemeld is.  Op grond van hierdie vergrype, sowel as vervolging op politieke, godsdienstige, rasse- en geslagsgrondslag, dwangoordrag van bevolkings, afgedwonge verdwyning van persone en gedwonge hongersnood, het die Verenigde Nasies se Kommissie van Ondersoek Noord -Korea beskuldig van misdade teen menslikheid.    Die Internasionale Koalisie om misdade teen die mensdom in Noord -Korea (ICNK) te stop, beraam dat meer as 10 000 mense jaarliks ​​in Noord -Koreaanse gevangeniskampe sterf. 
Volgens Human Rights Watch, wat onderhoude met afvalliges noem, word Noord -Koreaanse vroue gereeld blootgestel aan seksuele geweld, ongewenste seksuele kontak en verkragting. Mans in magsposisies, insluitend die polisie, hooggeplaastes, markopsieners en wagte kan vroue na willekeur mishandel en word nie daarvoor vervolg nie. Dit gebeur so gereeld dat dit as 'n gereelde deel van die lewe aanvaar word. Vroue neem aan dat hulle niks daaraan kan doen nie. Die enigste met beskerming is diegene wie se mans of vaders self in magsposisies is. 
Die Noord -Koreaanse regering verwerp die aansprake op skending van menseregte en noem dit '' 'n smeerveldtog '' en '' 'n menseregte -raket 'wat daarop gemik is om die regering te verander.    In 'n verslag van 2014 aan die VN het Noord -Korea beskuldigings van gruweldade as 'wilde gerugte' afgemaak.  Die amptelike staatsmedia, KCNA, reageer met 'n artikel wat homofobiese beledigings bevat teen die skrywer van die menseregteverslag, Michael Kirby, en noem hom ''n walglike ou leker met 'n 40-jarige loopbaan van homoseksualiteit. Hierdie praktyk kan nooit gevind word in die Noorweë wat spog met die gesonde mentaliteit en goeie sedes nie.In werklikheid is dit belaglik vir sulke gay [sic] om die hantering van ander se menseregtekwessie te borg. "  Die regering erken egter 'n paar menseregtekwessies wat verband hou met lewensomstandighede en verklaar dat dit werk om dit te verbeter. 
Volgens Amnesty International word burgers in Noord -Korea bewegingsvryheid geweier, insluitend die reg om die land na willekeur te verlaat en sy regering weier toegang tot internasionale menseregte -waarnemers. 
Alhoewel daar konsensus is oor menseregteskendings wat in Noord -Korea gepleeg word, is dit uiters moeilik om die volle omvang te bereken omdat baie getuies van afvalliges uitmekaar val en die feit dat afvalliges deur kontantbetalings aangemoedig word in ruil vir onderhoude. Afhangende van die kwaliteit van die inligting, wissel die betalings van $ 50–500. 
Die Koreaanse Volksleër (KPA) het 1,106,000 aktiewe en 8,389,000 reserwe en paramilitêre troepe, wat dit die grootste militêre instelling ter wêreld maak.  Met 'n aktiewe diensleër van 1,21 miljoen, bestaande uit 4,7% van die bevolking, is die KPA die vierde grootste militêre mag ter wêreld naas China, die Verenigde State en Indië.  Ongeveer 20 persent van die mans van 17–54 jaar dien in die gewone gewapende magte,  en ongeveer een uit elke 25 burgers is 'n aangewese soldaat.   Die KPA het vyf takke: Ground Force, Navy, Air Force, Special Operations Force en Rocket Force. Die bevel van die Koreaanse volksleër lê in die sentrale militêre kommissie van die Arbeidersparty van Korea en die onafhanklike staatsaangeleentheid. Die Ministerie van Mense se weermag is ondergeskik aan laasgenoemde. 
Van alle KPA -takke is die Ground Force die grootste. Dit het ongeveer een miljoen personeel wat verdeel is in 80 infanteriedivisies, 30 artilleriebrigades, 25 spesiale oorlogsbrigades, 20 gemeganiseerde brigades, 10 tenkbrigades en sewe tenkregimente.  Hulle is toegerus met 3 700 tenks, 2 100 gepantserde personeeldraers en infanteriegevegvoertuie,  17 900 artillerie-stukke, 11 000 lugafweergewere  en ongeveer 10 000 MANPADS en missiele teen tenk.  Ander toerusting sluit in 1 600 vliegtuie in die lugmag en 1 000 vaartuie in die vloot.  Noord -Korea het die grootste spesiale magte en die grootste duikbootvloot ter wêreld. 
Noord -Korea beskik oor kernwapens,  , maar die sterkte van sy arsenaal is onseker. In Januarie 2018 het skattings van Noord -Korea se kernarsenaal tussen 15 en 60 bomme gewissel, waarskynlik waterstofbomme ingesluit.  Afleweringsvermoëns  word verskaf deur die Rocket Force, wat ongeveer 1000 ballistiese missiele het met 'n reikafstand van tot 11 900 km (7 400 myl). 
Volgens 'n Suid -Koreaanse beoordeling van 2004 beskik Noord -Korea oor 'n voorraad chemiese wapens wat na raming 2500-5000 ton beloop, insluitend senuwees, blase, bloed en braking, sowel as die vermoë om biologiese wapens te kweek en te produseer, insluitend miltsiekte, pokke en cholera.   Vanweë sy kern- en missieltoetse is Noord -Korea goedgekeur onder resolusies 1695 van die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad 1695 van Julie 2006, 1718 van Oktober 2006, 1874 van Junie 2009, 2087 van Januarie 2013,  en 2397 in Desember 2017.
Die weermag het probleme ondervind wat sy konvensionele vermoëns beperk, insluitend verouderde toerusting, onvoldoende brandstofvoorraad en 'n tekort aan digitale bevel- en beheerbates omdat ander lande deur die VN -sanksies verbied is om wapens daaraan te verkoop. Om hierdie tekortkominge te vergoed, het die KPA 'n wye reeks asimmetriese oorlogstegnologieë ingespan, soos blindingslasers teen personeel,  GPS-stokkers,   midget-duikbote en menslike torpedo's,  sluipverf, [253 ] en cyberwarfare -eenhede.  In 2015 word geskat dat Noord -Korea 6 000 gesofistikeerde rekenaarbeveiligingspersoneel het.  KPA -eenhede het na bewering probeer om Suid -Koreaanse militêre satelliete vas te steek. 
Baie van die toerusting word vervaardig en vervaardig deur 'n binnelandse verdedigingsbedryf. Wapens word vervaardig in ongeveer 1800 ondergrondse aanlegte vir verdedigingsbedrywe wat versprei is oor die hele land, waarvan die meeste in die provinsie Chagang geleë is.  Die verdedigingsbedryf is in staat om 'n volledige reeks individuele en bemande wapens, artillerie, pantservoertuie, tenks, missiele, helikopters, oppervlaktestryders, duikbote, landings- en infiltrasievaartuie, Yak-18-opleiers en moontlik mede-vervaardigers te vervaardig. produksie van vliegtuie.  Volgens amptelike Noord -Koreaanse media beloop militêre uitgawes vir 2010 15,8 persent van die staatsbegroting.  Die Amerikaanse staatsdepartement het beraam dat Noord -Korea se militêre uitgawes gemiddeld 23% van sy BBP was van 2004 tot 2014, die hoogste vlak ter wêreld. 
Volgens die militêre sterkte -lys van Military Watch Magazine, het DPR Korea die sesde magtigste weermag wat dit in die groep "Tier 2" plaas. 
Met die uitsondering van 'n klein Chinese gemeenskap en 'n paar etniese Japannese, is Noord -Korea se 25,549,604   mense etnies homogeen.  Demografiese kenners in die 20ste eeu het beraam dat die bevolking teen 25,5 miljoen teen 2000 en 28 miljoen teen 2010 sou groei, maar hierdie toename het nooit plaasgevind as gevolg van die Noord -Koreaanse hongersnood nie.  Dit begin in 1995, duur drie jaar en lei tot die dood van tussen 240,000 en 420,000 Noord -Koreane. 
Internasionale skenkers onder leiding van die Verenigde State het in 1997 voedsel gestuur deur die Wêreldvoedselprogram om die hongersnood te bekamp.  Ten spyte van 'n drastiese vermindering van hulp onder die George W. Bush -administrasie,  het die situasie geleidelik verbeter: die aantal ondervoed kinders het gedaal van 60% in 1998  tot 37% in 2006  en 28% in 2013.  Die binnelandse voedselproduksie het byna herstel tot die aanbevole jaarlikse vlak van 5,37 miljoen ton graanekwivalent in 2013, , maar die World Food Program berig 'n voortdurende gebrek aan dieetverskeidenheid en toegang tot vette en proteïene.  Teen die middel van die 2010's was die nasionale vlakke van ernstige vermorsing 'n aanduiding van hongersnoodagtige toestande laer as in ander lae-inkomste lande en ongeveer gelyk aan ontwikkelende lande in die Stille Oseaan en Oos-Asië. Die gesondheid en voeding van kinders is op 'n aantal aanwysers aansienlik beter as in baie ander Asiatiese lande. 
Die hongersnood het 'n beduidende impak op die bevolkingsgroeikoers gehad, wat in 2002 jaarliks ​​tot 0,9% gedaal het.  Dit was 0,5% in 2014.  Laat huwelike na militêre diens, beperkte behuisingsruimte en lang werksure of politieke studies maak die bevolking verder uitgeput en groei verminder.  Die nasionale geboortesyfer is 14,5 geboortes per jaar per 1 000 bevolking.  Twee derdes van die huishoudings bestaan ​​uit uitgebreide gesinne wat meestal in tweekamer-eenhede woon. Die huwelik is feitlik universeel en egskeiding is uiters skaars. 
Noord-Korea het 'n lewensverwagting van 72,3 jaar in 2019, volgens HDR 2020.  Terwyl Noord-Korea as 'n lae-inkomste-land geklassifiseer word, is die struktuur van Noord-Korea se doodsoorsake (2013) anders as dié van ander lae- inkomste lande.  In plaas daarvan is dit nader aan wêreldwye gemiddeldes, met nie-oordraagbare siektes-soos kardiovaskulêre siektes en kankers-wat 84 persent van die totale sterftes in 2016 uitmaak. 
Volgens die verslag van die Wêreldbank van 2016 (gebaseer op die raming van die WGO) word slegs 9,5% van die totale sterftes in Noord -Korea toegeskryf aan oordraagbare siektes en moeder-, voorgeboorte- en voedingstoestande, 'n effens laer syfer as dié van Suid -Korea (10,1%) en 'n vyfde van die ander lae-inkomste lande (50,1%), maar hoër as dié van hoë inkomste lande (6,7%).  Slegs een uit elke tien grootste oorsake van algehele sterftes in Noord -Korea word toegeskryf aan oordraagbare siektes (laer respiratoriese infeksie), 'n siekte wat na berig word met ses persent gedaal het sedert 2007. 
In 2013 is kardiovaskulêre siektes as 'n enkele siektegroep aangemeld as die grootste oorsaak van dood in Noord -Korea.  Die drie belangrikste oorsake van sterftes in Noord -Korea is beroerte, COPD en iskemiese hartsiektes.  Die risikofaktore van nie-oordraagbare siektes in Noord-Korea sluit in hoë verstedeliking, 'n verouderde samelewing en hoë rook- en alkoholverbruik onder mans. 
Moederssterfte is laer as ander lae-inkomste lande, maar aansienlik hoër as Suid-Korea en ander hoë inkomste lande, met 89 per 100,000 lewende geboortes.  In 2008 word kindersterftes na raming 45 per 1 000 geraam, dit is baie beter as ander ekonomies vergelykbare lande; Tsjad het byvoorbeeld 'n kindersterftesyfer van 120 per 1 000, ondanks die feit dat Tsjaad waarskynlik ryker was as Noord Korea destyds. 
Na berig word, word die toegangs- en kwaliteitindeks vir gesondheidsorg, bereken deur IHME, op 62,3, baie laer as dié van Suid -Korea. 
Volgens 'n verslag van 2003 deur die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake het byna 100% van die bevolking toegang tot water en sanitasie.  80% van die bevolking het toegang gehad tot verbeterde sanitasiegeriewe in 2015. 
Noord-Korea het die hoogste aantal dokters per capita onder lae-inkomste-lande, met 3,7 dokters per 1000 mense, 'n syfer wat ook aansienlik hoër is as dié van Suid-Korea, volgens die data van die WGO. 
Botsende verslae tussen Amnesty en die WGO het verskyn waar die Amnesty -verslag beweer het dat Noord -Korea 'n onvoldoende gesondheidsorgstelsel het. Inteendeel, die direkteur van die Wêreldgesondheidsorganisasie het beweer dat die gesondheidsorgstelsel van Noord -Korea as die afguns van die ontwikkelende wêreld beskou word en dat daar 'n gebrek aan dokters en verpleegsters is '. 
'N Gratis universele versekeringstelsel is beskikbaar.  Die kwaliteit van mediese sorg wissel aansienlik per streek  en is dikwels laag, met ernstige tekorte aan toerusting, medisyne en narkose.  Volgens die WGO is uitgawes aan gesondheid per capita een van die laagste ter wêreld.  Voorkomende medisyne word beklemtoon deur fisieke oefening en sport, landwye maandelikse ondersoeke en gereelde bespuiting van openbare plekke teen siektes. Elke individu het 'n lewenslange gesondheidskaart wat 'n volledige mediese rekord bevat. 
Die 2008 -sensus het die hele bevolking as geletterd gelys.  'n 11-jaar gratis, verpligte siklus van primêre en sekondêre onderwys word in meer as 27,000 kleuterskole, 14,000 kleuterskole, 4800 vierjarige laerskole en 4,700 sesjarige sekondêre skole aangebied.  77% van die mans en 79% van die vroue tussen 30 en 34 jaar het die hoërskool voltooi.  'n Bykomende 300 universiteite en kolleges bied hoër onderwys aan. 
Die meeste gegradueerdes van die verpligte program volg nie universiteit nie, maar begin hul verpligte militêre diens of gaan werk eerder op plase of fabrieke. Die belangrikste tekortkominge van hoër onderwys is die sterk teenwoordigheid van ideologiese vakke, wat 50% van die kursusse in sosiale studies en 20% in wetenskappe,  en die wanbalanse in die kurrikulum uitmaak. Die studie van natuurwetenskappe word sterk beklemtoon terwyl sosiale wetenskappe verwaarloos word.  Heuristiek word aktief toegepas om die onafhanklikheid en kreatiwiteit van studente deur die hele stelsel te ontwikkel.  Die studie van Russies en Engels is verpligtend gemaak in hoërskole in 1978. 
Noord -Korea deel die Koreaanse taal met Suid -Korea, hoewel daar sekere dialektiese verskille in beide Korea bestaan.  Noord -Koreane verwys na hul Pyongyang -dialek as munhwaŏ ("kultuurtaal") in teenstelling met die dialekte van Suid -Korea, veral die Seoul -dialek of p'yojun'ŏ ("standaardtaal"), wat as dekadent beskou word vanweë die gebruik van leenwoorde uit Chinese en Europese tale (veral Engels).  Woorde van Chinese, Mantsjoe of Westerse oorsprong is uitgeskakel munhwa saam met die gebruik van Chinese hancha -karakters.  Geskrewe taal gebruik slegs die chosŏn'gŭl (Hangul) fonetiese alfabet, ontwikkel onder Sejong die Grote (1418–1450). 
Amptelik is Noord -Korea 'n ateïstiese staat.   Daar is geen amptelike statistieke oor godsdienste in Noord -Korea bekend nie. Volgens Religious Intelligence in 2007 is 64% van die bevolking onreligieus, 16% beoefen Koreaanse sjamanisme, 14% beoefen Chondoïsme, 4% is Boeddhiste en 2% is Christene.  Vryheid van godsdiens en die reg op godsdienstige seremonies word grondwetlik gewaarborg, maar godsdienste word beperk deur die regering.   Amnesty International het kommer uitgespreek oor godsdiensvervolging in Noord -Korea. 
Boeddhisme en Confucianisme beïnvloed steeds spiritualiteit.  Chondoïsme ("Heavenly Way") is 'n inheemse sinkretiese geloof wat elemente van Koreaanse sjamanisme, Boeddhisme, Taoïsme en Katolisisme kombineer wat amptelik verteenwoordig word deur die WPK-beheerde Chondoist Chongu Party. 
Die Open Doors-sending, 'n protestantse groep in die Verenigde State en gestig tydens die Koue Oorlog-era, beweer dat die ernstigste vervolging van Christene ter wêreld in Noord-Korea plaasvind.  Vier kerke wat deur die staat goedgekeur is, bestaan, maar kritici beweer dat dit uitstallings vir buitelanders is.  
Formele rangorde van burgers se lojaliteit
Volgens Noord -Koreaanse dokumente en vlugtelinggetuienis  word alle Noord -Koreane volgens hul Songbun in groepe gesorteer, 'n toegeskrewe statusstelsel wat gebaseer is op die getrouheid van 'n burger aan die regering.Op grond van hul eie gedrag en die politieke, sosiale en ekonomiese agtergrond van hul gesin vir drie generasies sowel as die gedrag van familielede binne daardie reeks, word Songbun na bewering gebruik om te bepaal of 'n individu met verantwoordelikheid vertrou word, gegewe geleenthede,  of selfs voldoende voedsel ontvang.  
Songbun beïnvloed na bewering die toegang tot opvoedings- en werksgeleenthede, en veral of 'n persoon in aanmerking kom om by die regerende party van Noord -Korea aan te sluit.  Daar is 3 hoofklassifikasies en ongeveer 50 subklassifikasies. Volgens Kim Il-sung, wat in 1958 gepraat het, was die lojale "kernklas" 25%van die Noord-Koreaanse bevolking, die "wankelende klas" 55%en die "vyandige klas" 20%.  Die hoogste status word verleen aan individue wat afstam van diegene wat saam met Kim Il-sung deelgeneem het aan die verset teen die Japannese besetting voor en tydens die Tweede Wêreldoorlog en aan diegene wat fabriekswerkers, arbeiders of boere was in 1950. 
Sommige ontleders meen dat private handel onlangs die Songbun -stelsel tot 'n mate verander het, maar  sê die meeste Noord -Koreaanse vlugtelinge dat dit steeds 'n indrukwekkende teenwoordigheid in die alledaagse lewe is.  Die Noord -Koreaanse regering beweer dat alle burgers gelyk is en ontken enige diskriminasie op grond van gesinsagtergrond. 
Noord -Korea het sedert die veertigerjare een van die mees geslote en gesentraliseerde ekonomieë ter wêreld gehandhaaf.  Vir etlike dekades volg dit die Sowjetpatroon van vyfjaarplanne met die uiteindelike doel om selfvoorsiening te bereik. Uitgebreide Sowjet- en Chinese ondersteuning het Noord -Korea in staat gestel om vinnig van die Koreaanse Oorlog te herstel en baie hoë groeikoerse te registreer. Sistematiese ondoeltreffendheid het begin ontstaan ​​rondom 1960, toe die ekonomie van die uitgebreide na die intensiewe ontwikkelingsfase verskuif het. Die tekort aan geskoolde arbeid, energie, bewerkbare grond en vervoer het die groei op lang termyn aansienlik belemmer en daartoe gelei dat die beplanningsdoelwitte nie nagekom is nie.  Die groot verlangsaming van die ekonomie was in teenstelling met Suid -Korea, wat teen die noorde oortref het in terme van absolute BBP en inkomste per capita teen die 1980's.  Noord-Korea het die laaste sewejaarplan in Desember 1993 as onsuksesvol verklaar en daarna opgehou om planne bekend te maak. 
Die verlies aan handelsvennote in die Oosblok en 'n reeks natuurrampe gedurende die negentigerjare het ernstige ontberings veroorsaak, waaronder wydverspreide hongersnood. Teen 2000 het die situasie verbeter as gevolg van 'n massiewe internasionale voedselhulp, maar die ekonomie gaan steeds gebuk onder voedseltekorte, vervalle infrastruktuur en 'n kritiek lae energievoorsiening.  In 'n poging om van die ineenstorting te herstel, het die regering in 1998 met strukturele hervormings begin wat privaat eienaarskap van bates en gedesentraliseerde beheer oor produksie formeel gewettig het.  'n Tweede ronde hervormings in 2002 het gelei tot 'n uitbreiding van markaktiwiteite, gedeeltelike monetisering, buigsame pryse en salarisse, en die invoering van aansporings en aanspreeklikheidstegnieke.  Ten spyte van hierdie veranderinge, bly Noord -Korea 'n kommando -ekonomie waar die staat byna alle produksiemiddele en ontwikkelingsprioriteite besit wat deur die regering bepaal word. 
Noord -Korea het die strukturele profiel van 'n relatief geïndustrialiseerde land  waar byna die helfte van die bruto binnelandse produk deur die industrie gegenereer word  en die menslike ontwikkeling op medium vlakke is.  BBP van koopkragpariteit (PPP) word op $ 40 miljard geraam,  met 'n baie lae waarde per capita van $ 1,800.  In 2012 was die bruto nasionale inkomste per capita $ 1,523, vergeleke met $ 28,430 in Suid -Korea.  Die Noord -Koreaanse won is die nasionale geldeenheid, uitgereik deur die Sentrale Bank van die Demokratiese Volksrepubliek Korea.  Die ekonomie het die afgelope jare dramaties ontwikkel ondanks sanksies. Volgens die Sejong Institute was hierdie veranderinge 'verstommend'. 
Die ekonomie is sterk genasionaliseer.  Voedsel en behuising word grootliks deur die staat gesubsidieer, en onderwys is gratis  en die betaling van belasting is amptelik in 1974 afgeskaf.  'n Verskeidenheid goedere is beskikbaar in afdelingswinkels en supermarkte in Pyongyang, [326 ] hoewel die grootste deel van die bevolking op klein skaal staatmaak jangmadang markte.   In 2009 het die regering gepoog om die groeiende vrye mark te stuit deur Jangmadang en die gebruik van buitelandse valuta te verbied,  die won sterk te devalueer en die omskepbaarheid van spaargeld in die ou geldeenheid te beperk,  maar die gevolglike styging in inflasie en skaars openbare protesoptredes het 'n ommekeer van hierdie beleid veroorsaak.  Privaat handel word oorheers deur vroue omdat die meeste mans by hul werkplek moet wees, alhoewel baie staatsondernemings nie operasioneel is nie. 
Nywerheid en dienste het 65%  van Noord -Korea se 12,6 miljoen arbeidsmag in diens.  Die belangrikste nywerhede sluit in masjienbou, militêre toerusting, chemikalieë, mynbou, metallurgie, tekstiele, voedselverwerking en toerisme.  Ystererts en steenkoolproduksie is een van die min sektore waar Noord -Korea aansienlik beter vaar as sy suidelike buurland - dit produseer ongeveer tien keer groter hoeveelhede van elke bron.  Deur gebruik te maak van oud-Roemeense boorinstallasies, het verskeie olie-eksplorasieondernemings beduidende oliereserwes in die Noord-Koreaanse rak van die See van Japan en in gebiede suid van Pyongyang bevestig. [ aanhaling nodig ] Die landbousektor is verpletter deur die natuurrampe van die negentigerjare.  Die 3 500 koöperasies en staatsplase  was redelik suksesvol tot middel 1990's , maar ondervind nou chroniese kunsmis- en toerustingstekorte. Rys, mielies, sojabone en aartappels is 'n paar van die primêre gewasse.  'n Beduidende bydrae tot die voedselvoorsiening kom uit kommersiële visvang en akwakultuur.  Toerisme is die afgelope dekade 'n groeiende sektor.  Noord -Korea het ten doel gehad om die aantal buitelandse besoekers te verhoog deur projekte soos die Masikryong -skigebied. 
Buitelandse handel het in 2005 die vlakke voor die krisis oortref en groei steeds.   Noord -Korea het 'n aantal spesiale ekonomiese sones en spesiale administratiewe streke waar buitelandse ondernemings met belasting- en tariefaansporings kan werk, terwyl Noord -Koreaanse ondernemings toegang tot verbeterde tegnologie kry.  Aanvanklik het vier sulke gebiede bestaan, maar dit het weinig algehele sukses opgelewer.  Die SEZ-stelsel is in 2013 opgeknap toe 14 nuwe gebiede oopgemaak is en die Spesiale Ekonomiese Sone van Rason hervorm is as 'n gesamentlike Chinese-Noord-Koreaanse projek.  Die Kaesong -nywerheidsgebied is 'n spesiale ekonomiese gebied waar meer as 100 Suid -Koreaanse ondernemings ongeveer 52 000 Noord -Koreaanse werkers in diens het.  Vanaf Augustus 2017 [update], is China die grootste handelsvennoot van Noord-Korea buite inter-Koreaanse handel, wat meer as 84% ​​van die totale buitelandse handel ($ 5,3 miljard) uitgemaak word, gevolg deur Indië met 3,3% aandeel ($ 205 miljoen).  In 2014 het Rusland 90% van Noord -Korea se skuld afgeskryf en die twee lande het ooreengekom om alle transaksies in roebels uit te voer.  Oor die algemeen bereik die buitelandse handel in 2013 'n totaal van $ 7,3 miljard (die hoogste bedrag sedert 1990 ), terwyl die inter-Koreaanse handel gedaal het tot 'n laagtepunt van agt jaar van $ 1,1 miljard. 
Infrastruktuur en vervoer
Noord -Korea se energie -infrastruktuur is verouderd en verval. Kragtekorte is chronies en sal selfs nie deur elektrisiteitsinvoer verlig word nie, omdat die swak onderhoude netwerk aansienlike verliese tydens transmissie veroorsaak.   Steenkool is verantwoordelik vir 70% van die produksie van primêre energie, gevolg deur hidro -elektriese krag met 17%.  Die regering onder Kim Jong-un het meer klem gelê op projekte vir hernubare energie, soos windplase, sonparke, sonverhitting en biomassa.  'n Stel wetlike regulasies wat in 2014 aangeneem is, beklemtoon die ontwikkeling van geotermiese, wind- en sonenergie saam met herwinning en omgewingsbewaring.   Noord-Korea se langtermyndoelwit is om die gebruik van fossielbrandstowwe te bekamp en teen 2044 'n uitset van 5 miljoen kilowatt uit hernubare bronne te bereik, teenoor die huidige totaal van 430,000 kilowatt uit alle bronne. Volgens hierdie strategie sal windkrag 15% van die land se totale energiebehoefte bevredig. 
Noord -Korea streef ook daarna om sy eie burgerlike kernprogram te ontwikkel. Hierdie pogings is onder baie internasionale geskil weens hul militêre toepassings en kommer oor veiligheid. 
Vervoerinfrastruktuur sluit spoorweë, snelweë, water- en lugroetes in, maar spoorvervoer is verreweg die algemeenste. Noord -Korea het ongeveer 5 200 kilometer spoorweë, meestal in 'n standaardspoor, wat 80% van die jaarlikse passasiersverkeer en 86% van die vrag vervoer, maar elektrisiteitstekorte ondermyn hul doeltreffendheid.  Die bou van 'n hoëspoed-spoorlyn wat Kaesong, Pyongyang en Sinuiju verbind met 'n snelheid van meer as 200 km/h is in 2013 goedgekeur.  Noord-Korea verbind met die Trans-Siberiese Spoorweg deur Rajin. 
Padvervoer is baie beperk - slegs 724 kilometer van die 25,554 kilometer padnetwerk is geplavei,  en die onderhoud op die meeste paaie is swak.  Slegs 2% van die vragvermoë word deur rivier- en seevervoer ondersteun, en lugverkeer is weglaatbaar.  Alle hawefasiliteite is ysvry en bied 'n handelsvloot van 158 vaartuie.  Twee en tagtig lughawens  en 23 helipads  is operasioneel en die grootste bedien die staatsbeheerde lugdiens, Air Koryo.  Motors is relatief skaars, , maar fietse kom gereeld voor.   Daar is slegs een internasionale lughawe - Pyongyang Internasionale Lughawe - wat deur Rusland en China bedien word (sien Lys met openbare lughawens in Noord -Korea)
R & ampD -pogings word gekonsentreer op die State Academy of Sciences, wat 40 navorsingsinstitute, 200 kleiner navorsingsentrums, 'n fabriek vir wetenskaplike toerusting en ses uitgewerye bedryf.  Die regering beskou wetenskap en tegnologie as direk gekoppel aan ekonomiese ontwikkeling.   'n Wetenskaplike plan van vyf jaar waarin IT, biotegnologie, nanotegnologie, mariene en plasma-navorsing beklemtoon word, is in die vroeë 2000's uitgevoer.  'n Verslag van 2010 deur die Suid-Koreaanse Instituut vir Wetenskap en Tegnologiebeleid het polimeerchemie, enkele koolstofmateriaal, nanowetenskap, wiskunde, sagteware, kerntegnologie en vuurpyl geïdentifiseer as moontlike gebiede van interkoreaanse wetenskaplike samewerking. Noord -Koreaanse institute is sterk op hierdie gebiede van navorsing, hoewel hul ingenieurs bykomende opleiding benodig en laboratoriums toerusting moet opgradeer. 
Onder sy slagspreuk "die bou van 'n kragtige kennisekonomie", het die staat 'n projek van stapel gestuur om onderwys, wetenskaplike navorsing en produksie in 'n aantal 'hoë-tegnologie-ontwikkelingsgebiede' te konsentreer. Internasionale sanksies bly 'n belangrike struikelblok vir hul ontwikkeling.  Die Miraewon netwerk van elektroniese biblioteke is in 2014 gestig onder soortgelyke slagspreuke. 
Aansienlike hulpbronne is toegewys aan die nasionale ruimteprogram, wat bestuur word deur die National Aerospace Development Administration (voorheen bestuur deur die Koreaanse Komitee vir Ruimtetegnologie tot April 2013)   Binnenshuise vervaardigde lanseervoertuie en die Kwangmyŏngsŏng -satellietklas word gelanseer vanaf twee ruimthavens, die Tonghae Satellite Launching Ground en die Sohae Satellite Launching Station. Na vier mislukte pogings het Noord-Korea die tiende ruimte-ruimte-nasie geword met die bekendstelling van Kwangmyŏngsŏng-3 Eenheid 2 in Desember 2012, wat suksesvol 'n wentelbaan bereik het, maar vermoedelik kreupel en nie-operasioneel was.   Dit het in 2009 by die Verdrag van die buitenste ruimte aangesluit  en het sy voorneme verklaar om bemannings- en maanopdragte te onderneem.  Die regering dring daarop aan dat die ruimteprogram vir vreedsame doeleindes bedoel is, maar die Verenigde State, Japan, Suid -Korea en ander lande hou vol dat dit dien om militêre ballistiese missielprogramme te bevorder. 
Op 7 Februarie 2016 het Noord-Korea 'n langafstand-vuurpyl suksesvol gelanseer om 'n satelliet in 'n wentelbaan te plaas. Kritici meen dat die eintlike doel van die bekendstelling was om 'n ballistiese missiel te toets. Die bekendstelling is ten sterkste veroordeel deur die VN se Veiligheidsraad.    In 'n verklaring wat op Koreaanse sentrale televisie uitgesaai is, word gesê dat 'n nuwe aarde-waarnemingsatelliet, Kwangmyongsong-4, minder as 10 minute suksesvol in 'n wentelbaan gesit is nadat dit van die Sohae-ruimtesentrum in Noord-Phyongan af opgestyg het provinsie. 
Die gebruik van kommunikasietegnologie word beheer deur die Ministerie van Pos en Telekommunikasie. 'N Voldoende landwye veseloptiese telefoonstelsel met 1,18 miljoen vaste lyne  en 'n groter mobiele dekking is in plek.  Die meeste telefone word geïnstalleer vir senior regeringsamptenare en die installasie vereis skriftelike verduideliking waarom die gebruiker 'n telefoon benodig en hoe dit betaal sal word.  Mobiele dekking is beskikbaar by 'n 3G -netwerk wat deur Koryolink, 'n gesamentlike onderneming met Orascom Telecom Holding, bedryf word.  Die aantal intekenare het toegeneem van 3 000 in 2002  tot byna twee miljoen in 2013.  Internasionale oproepe deur vaste of mobiele diens is beperk, en mobiele internet is nie beskikbaar nie. 
Internettoegang self is beperk tot 'n handjievol elite -gebruikers en wetenskaplikes. In plaas daarvan het Noord -Korea 'n ommuurde tuintranetstelsel genaamd Kwangmyong,  wat deur die Koreaanse rekenaarsentrum onderhou en gemonitor word.  Die inhoud daarvan is beperk tot staatsmedia, kletsdienste, boodskapborde,  'n e-posdiens en 'n geskatte 1 000–5 500 webwerwe.  Rekenaars gebruik die Red Star OS, 'n bedryfstelsel afkomstig van Linux, met 'n gebruikersdop wat visueel soortgelyk is aan dié van OS X.  Op 19 September 2016 het 'n TLDR-projek die Noord-Koreaanse internet-DNS-data opgemerk en top- vlakdomein is oopgelaat, wat globale DNS -sone -oordragte moontlik gemaak het. 'N Storting van die ontdekte data is op GitHub gedeel.  
Op 8 Julie 2020 het die CNN berig dat satellietbeelde aktiwiteit toon by 'n Noord -Koreaanse fasiliteit, wat deur navorsers vermoed word dat dit gebruik word vir die bou van kernkoppe. Die beelde is deur Planet Labs geneem en deur kundiges van die Middlebury Institute of International Studies ontleed. 
Kamer 39 en die "Royal Court" -ekonomie
Volgens Noord-Koreaanse afvalliges op hoë vlak, het die inkomste wat deur die buiteland opgebou is sedert die sewentigerjare, inkomste wat heeltemal van die amptelike ekonomiese organe van die staat is, van ekonomiese betekenis. Die omvang van die betekenis daarvan bly onbekend en is egter 'n streng bewaarde geheim. Meer onlangs word gesê dat hierdie buitelandse valuta ook afkomstig is van die meer as 100,000 Noord -Koreaanse trekarbeiders wat oor die hele wêreld gestuur is, en wat die grootste deel van hul inkomste aan hierdie "Royal Court" -fonds bydra. Daar word ook gesê dat ander bank-, handels- en finansiële ondernemings (waarvan baie onwettig is) beduidende bydraers is. Na berig word, is die fonds hoofsaaklik verantwoordelik vir die verskaffing van die kapitaal wat nodig is om die land se militêre tegnologie te ontwikkel (veral sy kernwapenprogram), sowel as om by te dra tot 'n stelsel van "geskenkverskaffing" vir die land se politieke, militêre en sakewêreld elite. 
Ondanks 'n histories sterk Chinese invloed, het die Koreaanse kultuur sy eie unieke identiteit gevorm.  Dit is aangeval tydens die Japannese bewind van 1910 tot 1945, toe Japan 'n beleid vir kulturele assimilasie toegepas het. Koreane is gedwing om Japannees te leer en te praat, die Japannese familienaamstelsel en Shinto -godsdiens aan te neem, en is verbied om die Koreaanse taal in skole, besighede of openbare plekke te skryf of te praat. 
Nadat die skiereiland in 1945 verdeel is, het twee verskillende kulture ontstaan ​​uit die gemeenskaplike Koreaanse erfenis. Noord -Koreane het min blootstelling aan buitelandse invloed.  Die revolusionêre stryd en die glans van die leierskap is enkele van die hooftemas in kuns. 'Reaksionêre' elemente uit die tradisionele kultuur is weggegooi en kulturele vorme met 'n 'volksgees' is weer ingestel. 
Koreaanse erfenis word deur die staat beskerm en onderhou.  Meer as 190 historiese terreine en voorwerpe van nasionale betekenis word as nasionale skatte van Noord -Korea gekatalogiseer, terwyl ongeveer 1800 minder waardevolle artefakte in 'n lys van kulturele bates ingesluit is. Die historiese terreine en monumente in Kaesong en die kompleks van Koguryo -grafte is UNESCO -wêrelderfenisgebiede. 
Visuele kunste word oor die algemeen geproduseer in die estetika van die sosialistiese realisme.  Noord -Koreaanse skildery kombineer die invloed van Sowjet- en Japannese visuele uitdrukking om 'n sentimentele lojaliteit aan die stelsel in te boesem.  Alle kunstenaars in Noord -Korea moet by die kunstenaarsvereniging aansluit, en die beste onder hulle kan 'n amptelike lisensie ontvang om die leiers uit te beeld. Portrette en beeldhouwerke wat Kim Il-sung, Kim Jong-il en Kim Jong-un uitbeeld, word as "nommer een-werke" beskou. 
Die meeste aspekte van kuns word sedert die stigting in 1959 deur Mansudae Art Studio oorheers. Dit het ongeveer 1 000 kunstenaars in die waarskynlik grootste kunsfabriek ter wêreld waar skilderye, muurskilderye, plakkate en monumente ontwerp en vervaardig word.  Die ateljee het sy aktiwiteite gekommersialiseer en sy werke verkoop aan versamelaars in 'n verskeidenheid lande, waaronder China, waar dit in groot aanvraag is.  Mansudae Overseas Projects is 'n onderafdeling van Mansudae Art Studio wat konstruksie van grootskaalse monumente vir internasionale kliënte uitvoer.  Sommige van die projekte sluit in die African Renaissance Monument in Senegal,  en die Heroes 'Acre in Namibië. 
In die Demokratiese Volksrepubliek Korea is die Goguryeo tumulus op die Wêrelderfenislys van UNESCO geregistreer. Hierdie oorskot is in Julie 2004 as die eerste wêrelderfenisbesit van Noord -Korea in die UNESCO -wêrelderfeniskomitee (WHC) geregistreer. Daar is 63 grafheuwels in die grafgroep, met duidelike muurskilderye bewaar. Die begrafnisgebruike van die Goguryeo -kultuur het die Asiatiese beskawings buite Korea, waaronder Japan, beïnvloed. 
Die regering het die grootste deel van die 20ste eeu klem gelê op optimistiese volksmusiek en revolusionêre musiek.  Ideologiese boodskappe word oorgedra deur massiewe orkestrale stukke soos die "Five Great Revolutionary Operas" gebaseer op tradisionele Koreaanse tjang.  Revolusionêre operas verskil van hul Westerse eweknieë deur tradisionele instrumente by die orkes te voeg en resitatiewe segmente te vermy.  See van Bloed is die gewildste van die vyf groot operas: sedert die première in 1971 is dit al meer as 1500 keer gespeel,  en die toer in 2010 in China was 'n groot sukses. Westerse klassieke musiek deur Brahms, Tsjaikofski, Stravinsky en ander komponiste word uitgevoer deur die Staatsimfonieorkes en studenteorkeste. 
Popmusiek verskyn in die 1980's saam met die Pochonbo Electronic Ensemble en Wangjaesan Light Music Band.  Verbeterde betrekkinge met Suid-Korea na die inter-Koreaanse beraad van 2000 het 'n afname in direkte ideologiese boodskappe in popliedjies veroorsaak, maar temas soos kameraadskap, nostalgie en die bou van 'n magtige land het gebly.  In 2014 word die meisie Moranbong Band beskryf as die gewildste groep in die land.  Noord-Koreane luister ook na K-pop wat deur onwettige markte versprei word.  
Alle uitgewers is in besit van die regering of die WPK omdat dit as 'n belangrike hulpmiddel vir propaganda en agitasie beskou word.  The Workers 'Party of Korea Publishing House is die mees gesaghebbende onder hulle en publiseer alle werke van Kim Il-sung, ideologiese opvoedingsmateriaal en party-beleidsdokumente.  Die beskikbaarheid van buitelandse literatuur is beperk, voorbeelde hiervan is Noord -Koreaanse uitgawes van Indiese, Duitse, Chinese en Russiese sprokies, Verhale uit Shakespeare, 'n paar werke van Bertolt Brecht en Erich Kästner,  en die Harry Potter -reeks. 
Die persoonlike werke van Kim Il-sung word beskou as 'klassieke meesterwerke', terwyl die onder sy instruksies 'modelle van' Juche letterkunde ". Dit sluit in Die lot van 'n man van selfverdediging, Die lied van Korea en Onsterflike geskiedenis, 'n reeks historiese romans wat die lyding van Koreane onder Japannese besetting uitbeeld.   Meer as vier miljoen literêre werke is tussen die 1980's en die vroeë 2000's gepubliseer, maar byna almal behoort tot 'n noue verskeidenheid politieke genres, soos "eerste revolusionêre literatuur in die weermag". 
Wetenskapfiksie word as 'n sekondêre genre beskou, omdat dit ietwat afwyk van die tradisionele standaarde van gedetailleerde beskrywings en metafore van die leier. Die eksotiese omgewings van die verhale gee skrywers meer vryheid om kuberoorlog, geweld, seksuele misbruik en misdaad, wat in ander genres afwesig is, uit te beeld. Sci-fi-werke verheerlik tegnologie en bevorder die Juche-konsep van antroposentriese bestaan ​​deur uitbeeldings van robotika, ruimteverkenning en onsterflikheid. 
Regeringsbeleid ten opsigte van film verskil nie van dié wat op ander kunste toegepas word nie - rolprente dien om die doelwitte van "sosiale opvoeding" te bereik. Sommige van die mees invloedryke films is gebaseer op historiese gebeure ('N Jung-geun skiet Itō Hirobumi) of volksverhale (Hong Gildong).  Die meeste flieks het voorspelbare propagandaverhaallyne, wat van bioskoop 'n ongewilde vermaak maak, kykers sien slegs films met hul gunsteling akteurs.  Westerse produksies is slegs beskikbaar by privaat vertonings vir hooggeplaaste partylede,  hoewel die film uit 1997 Titanic word gereeld aan universiteitstudente getoon as 'n voorbeeld van die Westerse kultuur.  Toegang tot buitelandse mediaprodukte is beskikbaar via gesmokkelde DVD's en televisie- of radio -uitsendings in grensgebiede.  Westerse films soos Die onderhoud, Titanic, en Charlie se engele is slegs 'n paar films wat oor die grense van Noord -Korea gesmokkel is, wat toegang tot die Noord -Koreaanse burgers moontlik maak.  
Noord -Koreaanse media is onder die strengste regeringskontrole ter wêreld. Die sensuur in Noord -Korea bevat alle inligting wat die media lewer. Die media word streng gebruik deur regeringsamptenare en word streng gebruik om ideale wat deur die regering goedgekeur is, te versterk.  Daar is geen persvryheid in Noord -Korea nie, aangesien alle media beheer en gefiltreer word deur regeringsensors.  Persvryheid in 2017 was die 180ste uit 180 lande in die jaarlikse persvryheidsindeks van verslaggewers sonder grense.  Volgens Freedom House dien alle media as mondstukke van die regering, is alle joernaliste partylede en luister na buitelandse uitsendings die bedreiging van doodstraf.  Die belangrikste nuusverskaffer is die Koreaanse Central News Agency. Al 12 groot koerante en 20 tydskrifte, insluitend Rodong Sinmun, word in die hoofstad gepubliseer. 
Daar is drie TV-stasies in staatsbesit. Twee van hulle saai slegs oor naweke uit en die Koreaanse sentrale televisie word elke dag saans uitgesaai.  Uriminzokkiri en die gepaardgaande YouTube- en Twitter -rekeninge versprei beelde, nuus en video wat deur regeringsmedia uitgereik is.  Die Associated Press het die eerste Westerse voltydse buro in Pyongyang in 2012 geopen. 
Die mediadekking van Noord -Korea was dikwels onvoldoende as gevolg van die land se isolasie. Verhale soos Kim Jong-un wat 'n operasie ondergaan het om soos sy oupa te lyk, sy eksmeisie tereg te stel of sy oom vir 'n pak honger honde te voed, is deur buitelandse media as waarheid versprei ondanks die gebrek aan 'n betroubare bron.  Baie van die bewerings kom uit die Suid-Koreaanse regse koerant Die Chosun Ilbo.  Max Fisher van Die Washington Post het geskryf dat "bykans elke verhaal [oor Noord -Korea] in die algemeen as geloofwaardig beskou word, ongeag hoe vreemd of dun die bron is".  Af en toe doelbewuste disinformasie van Noord -Koreaanse ondernemings bemoeilik die kwessie verder. 
Koreaanse kookkuns het ontwikkel deur eeue van sosiale en politieke verandering. Dit het sy oorsprong in antieke landbou- en nomadiese tradisies in die suide van Mantsjoerije en die Koreaanse skiereiland, en het 'n komplekse interaksie van die natuurlike omgewing en verskillende kulturele neigings ondergaan.  Rysgeregte en kimchi is basiese Koreaanse kos. In 'n tradisionele maaltyd vergesel hulle albei bykosse (panch'an) en hoofgeregte soos juk, pulgogi of noedels. Soju drank is die bekendste tradisionele Koreaanse gees. 
Die bekendste restaurant van Noord-Korea, Okryu-gwan, geleë in Pyongyang, is bekend daarvoor raengmyeon koue noedels.  Ander geregte wat daar bedien word, sluit in grys mullet sop met gekookte rys, beesrib sop, groenboontjie pannekoek, sinollo en skottelgoed gemaak van terrapien.   Okryu-gwan stuur navorsingspanne die platteland in om data oor die Koreaanse kookkuns te versamel en nuwe resepte bekend te stel.  Sommige Asiatiese stede huisves takke van die Pyongyang -restaurantketting waar kelnerinne musiek en dans voer. 
Die meeste skole oefen daagliks in verenigingsvoetbal, basketbal, tafeltennis, gimnastiek, boks en ander. Die DPR Korea League is gewild in die land en sy wedstryde word gereeld op televisie uitgesaai.  Die nasionale sokkerspan, Chollima, het in 2010 aan die FIFA Wêreldbeker deelgeneem, toe dit al drie wedstryde teen Brasilië, Portugal en Ivoorkus verloor het.  Sy verskyning in 1966 was baie meer suksesvol, met 'n verrassing van 1-0 oor Italië en 'n kwarteindstryd teen Portugal met 3–5.  'n Nasionale span verteenwoordig ook die land in internasionale basketbalkompetisies. In Desember 2013 besoek die voormalige Amerikaanse basketbalspeler Dennis Rodman Noord-Korea om die nasionale span te help oplei nadat hy 'n vriendskap met Kim Jong-un ontwikkel het. 
Noord -Korea se eerste verskyning in die Olimpiese Spele het plaasgevind in 1964. Op die Olimpiese Spele in 1972 het sy somerspele begin en vyf medaljes, waaronder een goud. Met die uitsondering van die geboikot van Los Angeles en die Olimpiese Spele in Seoel, het Noord -Koreaanse atlete sedertdien medaljes in alle somerspele gewen.  Gewigstoot Kim Un-guk het die wêreldrekord van die kategorie vir mans van 62 kg op die Somer Olimpiese Spele in 2012 in Londen gebreek.  Suksesvolle Olimpiërs ontvang luukse woonstelle van die staat ter erkenning vir hul prestasies. 
Die Arirang -fees word deur die Guinness World Records erken as die grootste choreografiese gebeurtenis ter wêreld.  Ongeveer 100 000 atlete voer ritmiese gimnastiek en danse uit, terwyl nog 40 000 deelnemers 'n groot geanimeerde skerm op die agtergrond skep. Die geleentheid is 'n artistieke voorstelling van die geskiedenis van die land en bring hulde aan Kim Il-sung en Kim Jong-il.   Rungrado 1ste Mei -stadion, die grootste stadion ter wêreld met sy kapasiteit van 150 000, bied die fees aan.   Die Pyongyang -marathon is nog 'n opvallende sportbyeenkoms. Dit is 'n IAAF Bronze Label Race waar amateurlopers van regoor die wêreld kan deelneem. 
Tussen 2010 en 2019 het Noord -Korea 138 rasegte perde uit Rusland ingevoer vir meer as $ 584,000. 
Amerikaanse betrekkinge met Noord -Korea
Die Verenigde State en die Joseon-dinastie van Korea het diplomatieke betrekkinge gesluit onder die Verdrag van Vrede van 1882, Amity, Commerce en Navigation, en die eerste Amerikaanse diplomatieke gesant het in 1883 in Korea aangekom. buitelandse sake. In 1910 begin Japan 'n periode van 35 jaar van koloniale bewind oor Korea. Na die oorgawe van Japan in 1945 aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog, is die Koreaanse Skiereiland op die 38ste parallel in twee besettingsgebiede verdeel, met die Verenigde State in die suide en die Sowjetunie in die noorde. Die aanvanklike hoop op 'n verenigde, onafhanklike Korea is nie verwesenlik nie, en in 1948 is twee afsonderlike nasies gestig, die Republiek Korea (ROK) in die Suide en die Demokratiese Volksrepubliek Korea (Noord -Korea).
Op 25 Junie 1950 het Noord -Koreaanse magte Suid -Korea binnegeval. Onder leiding van die Verenigde State het 'n koalisie van die Verenigde Nasies van 16 lande die verdediging van Suid -Korea onderneem. Na die toetrede van China tot die oorlog namens Noord -Korea later dieselfde jaar, het 'n dooiepunt ontstaan ​​vir die laaste twee jaar van die konflik totdat 'n wapenstilstand op 27 Julie 1953 gesluit is. 'N Vredesverdrag is nog nooit onderteken nie. Noord- en Suid -Korea het sedert die Koreaanse Oorlog 'n moeilike en soms bittere verhouding gehad. Die twee lande word geskei deur 'n gedemilitariseerde sone. Gedurende die naoorlogse tydperk het beide Koreaanse regerings herhaaldelik hul begeerte bevestig om die Koreaanse skiereiland te herenig, maar tot 1971 het die twee regerings geen direkte, amptelike kommunikasie of ander kontak gehad nie. Noord -Korea word beheer deur opeenvolgende geslagte van Kim Il Sung se familie, en sy politieke en ekonomiese struktuur word sentraal beheer.
Die Verenigde State ondersteun die vreedsame hereniging van Korea op voorwaardes wat vir die Koreaanse volk aanvaarbaar is en erken dat die toekoms van die Koreaanse skiereiland in die eerste plek 'n besluit is. Die Verenigde State is van mening dat 'n opbouende en ernstige dialoog tussen Noord- en Suid-Korea nodig is om die inter-Koreaanse betrekkinge te verbeter en om uitstaande probleme op te los.
Die Verenigde State het 'n aantal diplomasie -rondtes gedoen om die kernbedreiging wat Noord -Korea inhou, te verwyder. In 1994 het die Verenigde State en Noord -Korea ooreenkoms bereik oor 'n padkaart vir die ontkering van die Koreaanse skiereiland. In 2003 het die Verenigde State multilaterale gesprekke oor die Noord -Koreaanse kernkwessie voorgestel. Verskeie rondtes van sespartygesprekke is gehou, met die laaste ronde in 2009. Hoewel Noord-Korea soms gesê het dat dit stappe sal doen om ontkernisering te doen, het dit voortgegaan om toetse uit te voer in stryd met die internasionale wetgewing, insluitend ballistiese missiele, insluitend drie interkontinentale ballistiese missiele (ICBM's), en die grootste kerntoets ooit ooit alleen in 2017. Die Verenigde State het 'n beroep op Noord-Korea gedoen om konkrete, onomkeerbare ontwapeningstappe te neem in die rigting van die vervulling van die gesamentlike verklaring van die sespartygesprekke van 2005, in ooreenstemming met die internasionale wetgewing, insluitend resolusies van die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad 1718 (2006), 1874 (2009), 2087 (2013), 2094 (2013), 2270 (2016), 2371 (2017), 2375 (2017) en 2397 (2017) en staak provokatiewe gedrag.
In 2017 het die Verenigde State 'n internasionale veldtog vir ekonomiese en diplomatieke druk op die Noord -Korea begin om hulle in onderhandelinge oor ontwapening te bring. Internasionale fokus het gelei tot nuwe internasionale diplomatieke betrekkinge met die Noord -Koreaanse leier Kim Jong Un, insluitend beraad met Suid -Korea, China en die Verenigde State. Op 12 Junie 2018 het president Trump die eerste sittende Amerikaanse president geword wat met die leier van die Noord -Korea vergader het toe hy met Kim Jong Un in Singapoer vergader het. Die twee leiers het 'n gesamentlike verklaring onderteken wat ingestem het tot die volledige ontkering van die Koreaanse Skiereiland, veiligheidswaarborge vir die Noord -Korea, wat streef na 'n vredesregime, en die herstel en onmiddellike repatriasie van POW/MIA bly.
Amerikaanse hulp aan Noord -Korea
In die verlede het die Verenigde State op versoek van Noord -Korea voedsel en ander noodhulp aan Noord -Korea verskaf tydens hongersnood en natuurrampe. Die Verenigde State bied tans geen direkte hulp aan Noord -Korea nie. Tans is daar 'n aantal Amerikaanse NRO's wat via privaat en geloofsgebaseerde donateurs na die Noord-Korea reis om hulp te verleen om aansteeklike siektes te bestry, soos multi-geneesmiddelweerstandige tuberkulose en om boerderypraktyke en landbouproduksie in landelike gebiede te verbeter .
Die Verenigde State het Noord -Korea in 1950 'n byna totale ekonomiese embargo opgelê toe Noord -Korea die Suide aangeval het. In die daaropvolgende jare is sommige Amerikaanse sanksies verlig, maar ander is opgelê. Onlangs is uitvoerende bevel 13810 deur die president op 21 September 2017 onderteken in die nasleep van die Noord -Koreaanse kernproef in September 2017 en verskeie ICBM -toetse. Gekombineer met vorige uitvoerende bevele en ander beperkings op die Noord -Korea, vorm dit die mees beperkende sanksies teen Noord -Korea tot dusver.
Noord -Korea se lidmaatskap in internasionale organisasies
Noord -Korea en die Verenigde State behoort aan sommige van dieselfde internasionale organisasies, waaronder die Verenigde Nasies en die Association of Southeast Asian Nations (ASEAN) Regional Forum.
Die Verenigde State en Noord -Korea het nie diplomatieke betrekkinge nie. Die Sweedse ambassade in Noord -Korea is die Amerikaanse beskerming van mag en bied beperkte konsulêre dienste aan Amerikaanse burgers.
Noord -Korea het geen ambassade in Washington, DC nie, maar dit word verteenwoordig in die Verenigde State deur sy sending na die Verenigde Nasies in New York.
Meer inligting oor Noord -Korea is beskikbaar by die departement van buitelandse sake en ander bronne, waarvan sommige hier gelys word:
Die slag om die Kŭmsong -opvallende het die skietoorlog beëindig. Op 25 Mei het die P'anmunjŏm -onderhandelaars die besonderhede van die krygsgevangene -uitruil uitgewerk en voorsiening gemaak vir die "neutrale nasie" -bestuur van die repatriasieproses. Hulle het begin beplan om 'n wapenstilstand te onderteken. Toe, op 18–19 Junie, het Syngman Rhee gereël dat sy militêre polisie 27 000 Koreaanse geïnterneerdes in hul bewaring laat "ontsnap". Woedend beveel die Chinese verdere aanvalle op die ROKA. Die Amerikaners het hul woede gedeel, maar het in die belang van kompromie Rhee oortuig dat die Verenigde State aan al sy voorvereistes vir 'n wapenstilstand sou voldoen. Op 9 Julie het Rhee ingestem om die wapenstilstand te aanvaar, hoewel geen verteenwoordiger van die ROK dit ooit onderteken het nie. Op 27 Julie onderteken Mark W. Clark vir die UNC, Peng Dehuai vir die Chinese en Kim Il-sung vir die Noord-Koreane die ooreenkoms. Dieselfde dag het die skietery (min of meer) gestop, en die leërs het die ongemaklike proses van ontkoppeling begin oor 'n 4 km- (2,5 myl) wye DMZ.
Die toesig oor die wapenstilstandsaksies het 'n kommissie van militêre wapenstilstand (10 offisiere wat die strydlustiges verteenwoordig), 'n toesigkommissie van die Neutrale Nasies (Swede, Switserland, Pole en Tsjeggo -Slowakye) en 'n repatriasiekommissie van die Neutrale Nasies (dieselfde vier state, plus Indië as die bewaarder van die krygsgevangenes). Van 5 Augustus tot 6 September het 'n totaal van 75,823 kommunistiese soldate en burgerlikes (almal behalwe 5,640 Koreane) teruggekeer na hul gunstigste regime, en 7,862 ROK-soldate, 3,597 Amerikaanse soldate en 1,377 persone van ander nasionaliteite (insluitend sommige burgerlikes) ) teruggekeer na UNC -beheer. Die ruil het 'n mediageleentheid geword met potensiële moontlikhede: die kommunistiese krygsgevangenes het hul gehate kapitalistiese gevangenisuniforms uitgetrek en gesing deur partytjie-goedgekeurde liedjies.
Die hantering van diegene wat repatriasie geweier het, het 'n nagmerrie geword, aangesien agente onder die kommunistiese krygsgevangenes en ondervraers die lewe vir die Indiane ellendig gemaak het. Teen die tyd dat die repatriasiekommissie van die Neutrale Nasies in Februarie 1954 die siftingsproses laat vaar het, het slegs 628 Chinese en Koreane van plan verander en noordwaarts gegaan, en 21 839 het teruggekeer na die UNC -beheer. Die meeste nie -repatriate is uiteindelik in Suid -Korea en Taiwan gevestig.
Soos bepaal in die wapenstilstandsooreenkoms, het die Verenigde State 'n internasionale konferensie in Genève gereël vir al die strydlustiges om die politieke toekoms van Korea te bespreek. Die werklike vergaderings het geen ooreenkoms opgelewer nie. Die Koreaanse skiereiland sou steeds vasgevang bly in die wedloop van wedywering tussen die Koue Oorlog, maar die voortbestaan ​​van die Republiek van Korea het die hoop op burgerlike vryhede, demokrasie, ekonomiese ontwikkeling en uiteindelike eenwording lewend gehou - selfs al sou die vervulling daarvan nog 50 jaar verg of meer.
Die vinnige terugkeer van Sino-Noord-Vriendskap
Kort nadat hy verklaar het dat Noord -Korea die historiese oorsaak van die voltooiing van die staat se kernkrag bereik het, het Kim Jong Un aangekondig dat hy nou van plan is om spanning op die Skiereiland te verlig en ekonomiese ontwikkeling te prioritiseer.68 Kort daarna bereik Noord -Korea 'n ooreenkoms met die Suid om deel te neem aan die komende Olimpiese Winterspele in Pyeongchang, en het begin beplan vir 'n beraadvergadering tussen Kim en Donald Trump. Net so het die betrekkinge van Noord -Korea met China vinnig van koers verander. Net soos sy pa, het Kim Jong Un nie net sy pa in die eerste ses jaar aan bewind met sy Chinese eweknie vergader nie, toe die jonger Kim besluit het dat die tyd ryp is vir uitreik na Suid -Korea en die Verenigde State, sy bande vinnig met China het ook begin herstel
In Maart 2018 het Kim Jong Un sy eerste besoek aan Beijing gemaak as Noord -Koreaanse leier. Kim ontmoet met Xi Jinping en vermaan die kosbaarheid van die vriendskap tussen Noord-Korea en 'n onskatbare nalatenskap wat die vorige leiers van die twee lande nagelaat het en 'n skat wat die twee volke gemeen het. 'n nuwe stukrag vir beide Pyongyang en Beijing om hul verhouding vinnig te herstel. Vir Noord -Korea sou die genesing van die breuk met China 'n hefboomfinansiering en druk vergemaklik terwyl dit voorberei op samesprekings met die VSA vir China, en die omhelsing van Kim Jong Un sou help om te verseker dat die onderhandelingsproses die belange van Beijing en rsquos bevorder. (China en rsquos se leierskap wou moontlik ook waak teen die moontlikheid, hoe ver ook al, van 'n Noord -Koreaanse strategiese herskikking met Washington teen Beijing.71)
Beijing en rsquos se bereidwilligheid om in 2017 werklike druk op Noord -Korea uit te oefen, was ter ondersteuning van die bereiking van beskeie doelwitte.Chinese amptenare het voortdurend 'n beroep op die VSA en Noord-Korea gedoen om terug te keer na dialoog en het in Julie 2017 'n voorstel ingedien om Noord-Korea raket- en kerntoetse te stop in ruil vir die opskorting van gesamentlike Amerikaanse militêre oefeninge met Suid -Korea. 72 eensydige aankondiging van Noord-Korea en rsquos van 'n moratorium op kern- en langafstand-missieltoetse en die klaarblyklike bereidwilligheid om te onderhandel oor die ontkering van die Koreaanse skiereiland in ruil vir veiligheidswaarborge, het aangedui dat Pyongyang bereid was om sy helfte van Beijing & rsquos-vergelyking na te kom. Donald Trump en rsquos het daarna belowe tydens sy beraadvergadering met Kim Jong Un in Singapoer om die wedstryde met Suid -Korea te beëindig en die ander helfte te bevorder.
Namate die Noord-Koreaanse gesprekke met Suid-Korea en die VSA die volgende jaar vorder, het Kim drie ekstra besoeke aan China gemaak, met Xi vergader voor en na die beraad in Singapoer, sowel as 'n maand voor die tweede beraad tussen VS en Noord-Korea in Hanoi. Die nuwe vriendskap tussen China en Noord-Korea het verder gegaan as vergaderings op leierskapvlak. In Mei 2018, kort nadat Kim Jong Un aangekondig het dat ekonomiese ontwikkeling nou die land se topprioriteit sou wees, het Pyongyang 'n groot afvaardiging van topamptenare na China gestuur om na industriële terreine te gaan. Chinese staatsmedia (hoewel veral nie Noord -Koreaanse media nie) beskryf die afvaardiging en rsquos -missie as 'n kennis uit China se ervaring in ekonomiese ontwikkeling en hervorming en opening. , 'n meer suksesvolle opvolg van die vervalle kulturele diplomasie wat die Moranbong Band en rsquos-besoek drie jaar tevore vergesel het.
Hierdie versterkte bande gaan ook gepaard met 'n verswakkende Chinese verbintenis tot handhawing van sanksies. Daar is groot sanksies op die boek, en berig Chinese invoer uit Noord-Korea sedert die begin van 2018 was minder as 'n tiende van die waarde wat slegs 'n paar jaar tevore gerapporteer is. Tog blyk dit dat smokkel en informele handel langs die grens grootliks hervat is, en baie van die skip-tot-skip-oordragte van verfynde brandstof of ander goedgekeurde goedere na of van Noord-Korea het Chinese tussengangers betrek of deur Chinese territoriale waters gegaan. Hoewel Beijing nie noodwendig sulke aktiwiteite met groen beligting aanskakel nie, stop dit dit ook nie proaktief nie.75 Sedert middel 2018 was daar ook 'n toename in Chinese toerisme na Noord-Korea, wat die Noord-Korea 'n konstante stroom inkomste uit 'n sektor bied. nie direk verbied deur VN -sanksies nie.76
Gevolglik het die belangrikste aanduidings van die Makro -ekonomiese gesondheid in Noord -Korea en die markwisselkoers vir die Noord -Koreaanse won, en die pryse vir voedsel en brandstof en pryse relatief stabiel gebly, en verbruikersgoedere vir die Pyongyang & rsquos -elite was geredelik beskikbaar. China, tesame met Rusland, het ook sy steun uitgespreek vir die vroeë versagting van die VN -sanksies teen Noord -Korea in samewerking met diplomasie oor sy kernprogram, en het Amerikaanse en dubbele en sanksies teen Noord -Korea en rsquos se buitelandse handelsvennote uitgespreek.77
Die agteruitgang van die Sowjet-Amerikaanse betrekkinge in Europa het beteken dat geen van die partye bereid was om in te gaan met enige ooreenkoms in Korea wat sy teëstander kan versterk nie.
Die Amerikaanse militêre besetting van Suid-Korea het op 8 September 1945 begin. Met baie min voorbereiding het Washington die XXIV-korps herontplooi onder bevel van luitenant-generaal John R. Hodge van Okinawa na Korea. Amerikaanse besettingsamptenare, onkundig oor die geskiedenis en kultuur van Korea, het vinnig probleme ondervind om die orde te handhaaf omdat byna alle Koreane onmiddellike onafhanklikheid wou hê. Dit het nie gehelp dat hulle die Japannese model volg om 'n gesaghebbende Amerikaanse militêre regering te stig nie. Amerikaanse beroepsmanne het ook staatgemaak op ryk eienaars en sakemanne wat Engels kon raadpleeg. Baie van hierdie burgers was voormalige Japannese medewerkers en het min belangstelling in gewone hervormingsvereistes van gewone Koreane gehad. Intussen het Sowjet -militêre magte in Noord -Korea, na aanvanklike verkragtings, plundering en klein misdaad, beleid ingestel om volksondersteuning te wen. Sowjet -amptenare, wat saam met die plaaslike bevolkingskomitees en inheemse kommuniste werk, het ingrypende politieke, sosiale en ekonomiese veranderings aangebring. Hulle het ook eienaars en medewerkers, wat suidwaarts gevlug het, onteien en gestraf en toegeneem tot toenemende nood in die Amerikaanse gebied. Terselfdertyd het die Sowjette Amerikaanse versoeke geïgnoreer om besettingsbeleid te koördineer en gratis verkeer oor die parallel te laat.
Die agteruitgang van die Sowjet-Amerikaanse betrekkinge in Europa het beteken dat geen van die partye bereid was om in te gaan met enige ooreenkoms in Korea wat sy teëstander kan versterk nie. Dit het duidelik geword toe die VSA en die Sowjetunie probeer het om 'n herleefde trusteeskapsplan na die Moskou -konferensie in Desember 1945 te implementeer. omdat Moskou geweier het om te konsulteer met anti-kommunistiese politici wat teen trusteeskap was. Intussen het politieke onstabiliteit en ekonomiese agteruitgang in Suid -Korea voortgeduur, wat Hodge laat onttrek het. Na -oorlogse demobilisasie van die VSA, wat bestendige verminderings in die besteding aan verdediging meegebring het, het druk op ontkoppeling veroorsaak. In September 1947 voeg die Joint Staff Staffs (JCS) gewig by die onttrekkingsargument toe hulle meedeel dat Korea geen strategiese betekenis het nie. Met die toenemende kommunistiese mag in China, was die Truman -administrasie egter nie bereid om suidelike Korea vinnig te laat vaar nie, uit vrees vir binnelandse kritiek van Republikeine en skade aan Amerikaanse geloofwaardigheid in die buiteland.
Op soek na 'n antwoord op sy dilemma, het die VSA die Koreaanse geskil na die Verenigde Nasies verwys, wat laat in 1947 'n resolusie aangeneem het waarin 'n beroep op internasionale verkiesings gehou word om 'n regering om 'n verenigde Korea te regeer. Truman en sy adviseurs het geweet dat die Sowjets sou weier om saam te werk. Omdat alle hoop op vroeë hereniging weggegooi is, het die Amerikaanse beleid teen daardie tyd oorgegaan tot die skepping van 'n aparte Suid -Korea, wat homself kon verdedig. As gevolg van Amerikaanse druk, het die Verenigde Nasies in Mei 1948 toesig gehou en as geldig ooglopend ondemokratiese verkiesings in die suide erken, wat gelei het tot die stigting van die Republiek Korea (ROK) in Augustus. Die Sowjetunie reageer in natura en borg die oprigting van die Demokratiese Volksrepubliek van Korea (DPRK) in September. Daar was nou twee Koreas, met president Syngman Rhee wat 'n onderdrukkende, diktatoriale en anti-kommunistiese regime in die suide instel, terwyl die guerrilla-leier Kim Il Sung in die noorde die totalitêre Stalinistiese model vir politieke, ekonomiese en sosiale ontwikkeling opgedwing het. 'N VN-resolusie het toe gevra dat die Sowjet-Amerikaanse onttrekking plaasvind. In Desember 1948 het die Sowjetunie, in reaksie op die versoek van die Noord -Korea, sy magte uit Noord -Korea verwyder.
Die nuwe regering van Suid-Korea het onmiddellik gewelddadige opposisie teëgekom en in Oktober 1948 'n hoogtepunt bereik met die Yosu-Sunchon-rebellie. Ondanks planne om die suide teen die einde van 1948 te verlaat, het Truman die militêre onttrekking vertraag tot 29 Junie 1949. Teen daardie tyd het hy goedkeuring verleen aan die Nasionale Veiligheidsraad (NSS) Vraestel 8/2, wat hom verbind het tot die opleiding, toerusting en verskaffing van ROK -veiligheidsmag wat die interne orde kan handhaaf en 'n aanval in Noord -Korea kan afskrik. In die lente van 1949 het Amerikaanse militêre adviseurs toesig gehou oor 'n dramatiese verbetering in ROK -weermaggevegte. Hulle was so suksesvol dat militante Suid-Koreaanse beamptes daardie somer aanvalle noordwaarts begin het oor die agt-en-dertigste parallel. Hierdie aanvalle het groot grensbotsings met Noord -Koreaanse magte ontketen. 'N Soort oorlog was reeds aan die gang op die skiereiland toe die konvensionele fase van die konflik van Korea op 25 Junie 1950 begin. Vrees dat Rhee 'n offensief kan begin om hereniging te bewerkstellig, verduidelik waarom die Truman -administrasie ROK se militêre vermoëns beperk, tenks, swaar artillerie, en oorlogsvliegtuie.
Op soek na gekwalifiseerde insluiting in Korea, het Truman die kongres in Junie 1949 vir drie jaar se finansiering van ekonomiese hulp aan die ROK gevra. die National Press Club het 'n optimistiese toekoms vir Suid -Korea uitgebeeld. Ses maande later het kritici aangevoer dat sy uitsluiting van die ROK uit die Amerikaanse "verdedigende omtrek" die kommuniste 'n 'groen lig' gegee het om 'n inval te begin. Sowjet -dokumente het egter vasgestel dat die woorde van Acheson byna geen invloed op die kommunistiese invalbeplanning gehad het nie. Boonop blyk die Amerikaanse insluitingbeleid in Korea deur ekonomiese middele teen Junie 1950 merkwaardig sukses te behaal. Die ROK het kragtig opgetree om die stygende inflasie te beheer, en Rhee se teenstanders het wetgewende beheer in Mei -verkiesings gekry. Soos belangrik, het die ROK -weermag guerrilla -aktiwiteite feitlik uitgeskakel, wat die interne orde in Suid -Korea bedreig het, wat veroorsaak het dat die Truman -administrasie 'n aansienlike verhoging van die militêre hulp voorstel. Washington, wat nou optimisties was oor die vooruitsigte op oorlewing van die ROK, wou 'n konvensionele aanval uit die noorde afskrik.
Stalin is bekommerd oor die bedreiging van Suid -Korea vir Noord -Korea se voortbestaan. Gedurende 1949 het hy deurgaans geweier om die aanhoudende versoeke van Kim Il Sung om 'n aanval op die ROK goed te keur, goed te keur. Kommunistiese oorwinning in China in die herfs 1949 het Stalin onder druk geplaas om sy steun vir 'n soortgelyke Koreaanse uitkoms te toon. In Januarie 1950 bespreek hy en Kim planne vir 'n inval in Moskou, maar die Sowjet -diktator was nie gereed om finale toestemming te gee nie. Hy het egter 'n groot uitbreiding van die militêre vermoëns van die Noord-Korea toegestaan. Op 'n vergadering in April het Kim Il Sung Stalin oortuig dat 'n militêre oorwinning vinnig en maklik sou wees as gevolg van suidelike guerrilla -ondersteuning en 'n verwagte volksopstand teen Rhee se regime. Uit vrees vir Amerikaanse militêre ingryping, het Stalin Kim meegedeel dat hy slegs sou kon inval as Mao Zedong dit goedkeur. Gedurende Mei is Kim Il Sung na Beijing om die toestemming van die Volksrepubliek China (PRC) te verkry. Mao het ook besorgdheid uitgespreek dat die Amerikaners die ROK sou verdedig, maar het ook sy traagheid goedgekeur. Die beskermhere van Kim Il Sung het saamgestem om sy roekelose besluit vir oorlog goed te keur.
Die oggend van 25 Junie 1950 het die Koreaanse Volksleër (KPA) sy militêre offensief geloods om Suid -Korea te verower. In plaas van onmiddellik grondtroepe te pleeg, was Truman se eerste optrede om die saak na die VN se Veiligheidsraad goed te keur omdat hy hoop dat die ROK -weermag homself kan verdedig met hoofsaaklik indirekte Amerikaanse hulp. Die VN se Veiligheidsraad se eerste resolusie het 'n beroep op Noord-Korea gedoen om 'n skietstilstand te aanvaar en terug te trek, maar die KPA het sy opmars voortgesit. Op 27 Junie het 'n tweede resolusie versoek dat lidlande steun verleen vir die ROK se verdediging. Twee dae later het Truman, steeds optimisties dat 'n totale verbintenis vermy kan word, op 'n perskonferensie saamgestem met 'n nuusman se beskrywing van die konflik as 'n "polisie -optrede." Sy optrede weerspieël 'n bestaande beleid wat die kommunistiese uitbreiding in Asië wou blokkeer sonder om Amerikaanse militêre mag te gebruik, en sodoende verhogings in verdedigingsbesteding te vermy. Maar vroeg op 30 Junie het hy teësinnig Amerikaanse grondtroepe na Korea gestuur nadat generaal Douglas MacArthur, Amerikaanse okkupasiebevelvoerder in Japan, meegedeel het dat dit nie beteken dat dit 'n sekere kommunistiese vernietiging van die ROK beteken nie.
'N Skrikwekkende en geloofwaardige pad na die kernoorlog met Noord -Korea
Baie van ons glo dat indien kernmissiele die Verenigde State sou tref, dit waarskynlik uit Noord -Korea sou kom. Dit is egter moeilik om hierdie moontlikheid te dramatiseer of 'n oortuigende saak te maak vir die presiese pad na 'n oorlog. Jeffrey Lewis, 'n gerespekteerde kernontleder, stel dit as sy taak in wat hy 'n 'spekulatiewe roman' noem. Die verslag van die kommissie van 2020 oor die Noord -Koreaanse kernaanvalle teen die Verenigde State. Hierdie manier om gebeure wat nog nie gebeur het nie, te verduidelik, is natuurlik nie 'n nuwe uitvinding nie. Britse skrywers het dit gebruik om te waarsku oor invalle van die vasteland in die 19de en vroeë 20ste eeu, met die bedreiging wat eers uit Frankryk en daarna uit Duitsland kom, en Lawrence Freedman het onlangs uiteengesit hoe toekomstige oorloë in talle kontekste gesien is. Dit volg ook in die tradisie van die Koue Oorlog -films Fail Safe, Die Bedford -voorval, en die onvergeetlike Dr Strangelove, wat die afskrikkingsteorie reg gekry het omdat Thomas Schelling 'n adviseur oor die film was.
Die hoofdoel van hierdie veronderstelde geskiedenisse is om 'n selfverloënende profesie te genereer deur lesers te ontstel. Deur te wys wat kon gebeur, probeer hierdie boeke mense aanmoedig om die nodige moeite te doen nie gebeur. Dit blyk Lewis se motief te wees. Ek lei af dat hy van mening is dat as die Verenigde State op sy huidige trajek bly (of liewer die baan waarop dit was toe hy die boek geskryf het, veral toe die spanning hoog was ná die Noord -Koreaanse kern- en missieltoetse en president Donald Trump se oorlogsugtige reaksie vir hulle), sal die waarskynlikheid van oorlog gevaarlik hoog bly. Dit vertel ons egter nie wat ons moet doen nie, aangesien verskeie alternatiewe beleide moontlik is. Britse skrywers in die vroeë 20ste eeu dring aan op meer waaksaamheid teen Duitsland en wat ons nou 'n meer kragtige insluitingstrategie sou noem. Lesers van Lewis se boek sal verskillende lesse daaruit put. Sommige kan miskien oorreed word om 'n voorkomende staking te ondersteun. Ek neem aan dat dit nie Lewis se bedoeling is nie. Sy hoofdoel is beleid, vermoedelik meer versoenend, gebaseer op 'n beter begrip van Kim Jong Un se hoop en vrese. Hy gee ook 'n aanduiding van die deugde van, of ten minste die noodsaaklikheid vir die afskaffing van kernwapens.
Verbeeldingsgeskiedenis tref 'n aanslag as dit uitkomste behels wat ons regtig nie dink sal gebeur nie, maar tog as moontlik herken. Sonder die voormalige toestand is hierdie verhale oorbodig. Sonder laasgenoemde is dit net wetenskapfiksie. 'N Kernoorlog met Korea is gemaklik - of ongemaklik - in hierdie middelbereik: dit is nie seker of onmoontlik nie. 'N Deel van die rede hiervoor lê in die aard van konflik tussen twee kernwapende lande, wat soos 'n hoendervleis lyk. Enige oorlog tussen hulle wat minder as volledig vervat is, sou vir elke kant erger wees as enige denkbare politieke skikking, selfs 'n nederlaag. Hierdie feit beteken dat die gevaar van 'n algehele oorlog deur beide lande as 'n bedingingshendel teen die ander gebruik kan word. Die hefboomwerking is egter slegs effektief as dit 'n gevaar inhou dat 'n oorlog sal plaasvind. Die feit dat beide kante 'n botsing moet vermy, maak dit vir ons moeilik om te sien hoe dit kan gebeur. Die dwingende onderhandelingstaktieke wat elke kant kan gebruik - en voel dat hulle moet gebruik - laat ons besef dat die oorlog kan plaasvind.
Lewis se taak is dan om 'n opeenvolging van stappe uiteen te sit wat tot oorlog lei, wat elkeen aanneemlik is, maar lei na 'n bestemming wat beide kante afskuwelik is. Byna per definisie moet dit wanpersepsies en wanberekeninge aan een en waarskynlik beide kante behels. Ek en Mira Rapp-Hooper het verlede lente so 'n moontlikheid geskets, maar Lewis het die veel moeiliker taak om die scenario in detail te ontwikkel. Die probleem is dat, tensy hy staatmaak op mal generaals of onklaar toerusting, hy Kim en Trump moet wys dat hy redelike stappe neem om hulle te vernietig. In hierdie roman bereik Lewis dit briljant.
Lewis maak gebruik van voorvalle van die Koue Oorlog, soos die afskiet van 'n Koreaanse vliegtuig in 1983 deur Sowjet -magte, president Ronald Reagan se ondersoek na Sowjet -periferieë met vliegtuie en vlootmagte, en wat ons nou weet van Saddam Hussein se denke oor die hantering van die sameswerings wat teen hom opgestel is. beskryf 'n verhaal waaraan min van ons vooraf kon dink. En dit is verskriklik aanneemlik. Baie van die gebeure behels bisarre toevallighede en growwe wanpersepsies, maar dit is presies sulke dinge wat in die verlede plaasgevind het, wat maklik kan herhaal word, en gegewe 'n baie hoë vyandigheid tussen die Verenigde State en Noord -Korea, kan dit lei tot 'n oorlog wat niemand wil hê nie.
Terwyl Lewis sy verhaal in Maart 2020 begin, het die ontdooiing in die betrekkinge tussen die Verenigde State en Noord -Korea wat met die Olimpiese Winterspele 2018 begin het, geëindig. Trump het die druk verskerp en beveel openlike militêre oefeninge en geheime lopies deur bomwerpers wat eers op die laaste minuut van Noord -Korea se gebied af weggedwaal het, wat die taktiek naboots wat volgens Amerikaanse amptenare sukses in die 1980's teen die Sowjetunie gebring het. Teen hierdie gespanne agtergrond begaan Noord -Koreaanse lugweeramptenare, soos hul Sowjet -eweknieë in 1983, 'n verdwaalde Suid -Koreaanse vliegtuig gevul met skoolkinders vir 'n Amerikaanse bomwerper en skiet dit neer. Die Suid-Koreaanse president Moon Jae-in, persoonlik woedend en onder huishoudelike druk, reageer met 'n beperkte raketaanval teen een van Kim se paleise en die Noord-Koreaanse lugafweerhoofkwartier. Hy doen dit sonder om die Amerikaanse owerhede daarvan in kennis te stel, omdat hy glo dat hulle hom sou probeer keer.
Dit alles vind plaas te midde van 'n groot oorlogswedstryd tussen Suid-Korea en Amerika. Kim, wat glo dat Moon op bevel van Washington aangeval het, en dat dit die eerste stap is in 'n Amerikaanse komplot om hom dood te maak en sy land oor te neem, beveel 'n kernaanval op Suid -Korea en Japan om die komende inval te stuit en 'n sein te stuur na Trump: Gaan terug, anders vlieg die ICBM's. Die Verenigde State reageer met 'n konvensionele lugaanval, sonder om bang te wees, maar wil nie kernwapens gebruik nie, en probeer om Noord -Koreaanse missiele te vernietig en Kim dood te maak. Die aanval misluk en die ICBM's vlieg soos beloof, en vernietig New York, Noord-Virginia (die doelwit was die District of Columbia) en die gebied rondom Mar-a-Lago.
Op elke punt kon Kim, Moon, Trump en hul ondergeskiktes verskillende keuses gemaak het en oorlog vermy het. Maar die keuses wat Lewis hulle laat maak, is nie onwaarskynlik nie. Die meeste van hulle voldoen inderdaad aan standaardteorieë oor effektiewe dwang. Die snellerende gebeurtenis is van 'n ander aard, maar is ook aanneemlik. Die samevoeging van gebeure wat lei tot die afskiet van die Suid -Koreaanse vliegtuig behels ongelukke en toevallighede wat uit hul aard onwaarskynlik is. Gegewe die groot aantal lugrederye en die manier waarop mense reageer op dubbelsinnige inligting onder groot druk, kan dit egter inderdaad gebeur, en dit het met die Koreaanse vliegtuig in 1983 gebeur en waarskynlik met die afskiet van 'n U-2 op die hoogtepunt van die Kubaanse missielkrisis. Dat dit tydens 'n groot oorlogspel gebeur, is nog 'n toeval.
Politieke wetenskaplikes hou nie van toevallighede nie, want hulle weerstaan ​​teoretisering, maar dit maak hulle nie minder belangrik nie. Maar dit is selfs meer gevolge as leiers toevallighede probeer wegskuif.Hulle is geneig om te twyfel aan die waarskynlikheid van toeval en sien gebeure as 'n gevolg van die teenstander se kwaadwillige plan. Lewis is deeglik bewus van hierdie perseptuele neiging. Kim kan ná die Suid -Koreaanse aanval nie sy selfoon gebruik nie omdat die telekommunikasiestelsel oorlaai is. In die boek van Lewis sê een van Kim se assistente later: 'Ons het aangeneem dat dit 'n Amerikaanse kuberaanval was. Sou jy nie? "
Die volgende belangrike skakel is Moon se besluit om 'n beperkte vergeldingstaking te begin. Dit is miskien die minste aanneemlike stap in die roman. Suid -Korea het nog nooit kragtig gereageer op enige Noord -Koreaanse provokasie waarvan daar deur die jare baie was nie. Seoul het nog altyd met Washington geraadpleeg. Juis om hierdie rede is dit egter nie ondenkbaar dat Moon sou glo dat hy die patroon moes breek nie. Lewis gee Moon 'n redenasie wat pas by die standaard dwangteorie: "'n Klein staking sou Kim se selfvertroue skud, terwyl die moontlikheid van 'n groter staking om hom te volg hom sou inhou." Laasgenoemde punt is deurslaggewend en goed verstaan ​​deur Lewis se Suid-Koreane. Die staking was so streng dat dit straf was en 'n waarskuwing was dat die Suide bereid sou wees om gevaarlike stappe te neem, terwyl dit tegelykertyd dui op 'n begeerte om die konflik beperk te hou. Dit is die doelwitte wat nog nie bereik is nie, wat dwingende hefboomfinansiering bied, en die feit dat dit onaangeraak gelaat word, toon dat die staat bereid is om ingehou te word. Die rampspoedige gevolge van hierdie besluit was agterna duidelik, maar destyds was die besluit redelik, hoewel riskant.
Maar Moon het nie iets verwag wat hy miskien sou moes hê nie. Toe Trump meegedeel word dat Noord -Korea die vliegtuig vernietig het, het hy getwiet: "Little Rocket Man sal ons nie veel langer pla nie!" Kim is van hierdie tweet vertel toe hy besluit hoe hy sou reageer, en dit het bygedra tot sy paranoia. Hy sou-kon inderdaad nie-glo dat Moon op sy eie opgetree het nie (persepsies van groter koördinasie as wat werklik bestaan ​​het), het nie gedink dat die doel was om hom dood te maak nie, en weens die voortgesette Amerikaanse en Suid-Koreaanse militêre oefeninge , tot die gevolgtrekking gekom dat 'n inval op pad was. Die aanval op een van sy paleise was 'n vroeë herinnering aan die opening van die oorlog in Irak toe die Amerikaanse weermag stealth bombarders na Dora Farm gestuur het in die verkeerde oortuiging dat Saddam Hussein daar was. Vir Kim is die enigste aksie wat hy kan doen om sy lewe en sy regime te red, voorkomende kernaanvalle teen Suid -Korea en Japan wat die komende inval kan ontwrig en sy vasberadenheid toon. Net soos Moon, wil hy 'n algehele oorlog vermy en weerhou sy ICBM's. Hy redeneer dat Trump dit sal verstaan, en as Kim se kombinasie van vasberadenheid en terughoudendheid gekonfronteer word, sal die inval van die Amerikaanse tuisland gered word. In Lewis se verslag is Kim nie impulsief of irrasioneel nie. Sy begrip van wat 'n goeie dwangstrategie bied, is eintlik redelik voldoende. Maar sy beleid misluk weens die diep gebreke in sy begrip van wat gebeur het, Amerikaanse motiewe en wat die Verenigde State beplan. Hy besef ook nie dat Trump, ondanks die inligtingsessies wat hy ontvang het, nie heeltemal oortuig is dat Kim werkbare ICBM's het nie en ongegrond is in Amerikaanse missielverdediging.
Vanuit die Amerikaanse perspektief beteken die aaklige kernaanvalle in die streek dat hulle Kim en sy ICBM's so vinnig as moontlik moet uitskakel. Alhoewel Lewis hier min besonderhede gee, maak hy duidelik dat Jim Mattis, minister van verdediging, en militêre amptenare op laer vlak nie vol vertroue is dat hulle vinnig genoeg kan optree om 'n stortvloed ICBM's te stop nie, maar hulle sien geen alternatief nie. Aangesien Kim gereageer het op 'n skerp beperkte vergelding van Suid -Korea deur Seoul, Tokio en ander stede in die lande te vernietig, is dit moeilik om te glo dat daar 'n belemmering of onderhandeling met hom is.
Die finale spel van die spel maak ook sin. Sodra Kim die bevestiging ontvang dat die Verenigde State die regime wil omverwerp en doodmaak, loods hy sy ICBM's, waaronder een wat gerig is op Mar-a-Lago, waar Trump bly.
Kan dit werklik gebeur? Die feit dat baie van die gedrag wat Lewis uitbeeld, pas by die standaard dwangsteorie, ontken teoretici in internasionale betrekkinge 'n maklike manier om sy scenario te diskrediteer omdat sy leiers nie net dwaas optree nie, maar in teenstelling met wat dit redelik sou wees om van hulle te verwag doen. Op 'n stadium gaan beide Kim en Trump egter van die hand. Albei begin met onthoofdingstakings, probeer om die ander een dood te maak en die regime se vermoë om die oorlog te beveg, uit te skakel. Alhoewel dit op een vlak sinvol is vir wraak en vir die vermindering van die ander se militêre vermoëns, was dit 'n truisme in die Koue Oorlog dat dit sou wees om wraak te neem en dit baie moeiliker te maak om die oorlog tot 'n einde. Lewis laat sy spelers nie die moontlike gevolge van hul gedrag deurdink nie. Miskien sou hulle in hierdie stadium van die konflik nie die intellektuele of emosionele kragte hê om dit te doen nie.
Nadat ek baie geskryf het oor wanpersepsie en wanberekening, dink ek dat die verduidelikende fokus hier moet wees. En, inderdaad, alhoewel Die Verslag van die kommissie 2020 is meer beskrywend, skyn Lewis se verduideliking deur. Ek sou die hoofverskynsel wat hy by die werk sien, onder vyf kategorieë groepeer.
Eerstens, soos die res van ons, is leiers geneig om te sien wat hulle verwag. Soos baie sielkundiges aangevoer het, is die wêreld so kompleks en ons brein is so beperk dat ons teorie-gedrewe moet wees in ons begrip van die wêreld. As ons eers 'n oortuiging het oor hoe die internasionale politiek werk, 'n beeld van die ander en 'n verwagting van hoe gebeurtenisse waarskynlik sal ontvou (en ons vestig hierdie sienings relatief vinnig op grond van watter materiaal ook al beskikbaar is), alles behalwe die meeste klaarblyklik verskil nuwe inligting met wat ons reeds glo. In die verhaal van Lewis was dit die opvallendste waar van Kim, wat tot die gevolgtrekking gekom het dat Washington agter Moon se staking was en dat 'n volskaalse aanval op pad was. Maar Amerikaanse amptenare was eweneens vasgevang in hul denkwyse. Alhoewel hulle geweet het dat Kim op die aanval van Moon sou reageer en die ongewone volume en patroon van geënkripteerde seineverkeer opgevolg het, het hulle die aktiwiteit geïnterpreteer as voorbereidings vir die lank gevreesde Noord-Koreaanse opvoering van 'n kerntoets in die atmosfeer, nie die aanval wat eintlik gevolg het.
Tweedens was dit vir elke kant onmoontlik om hom in die ander se skoene te plaas en die wêreld en hulself te sien soos die ander een. Internasionale politiek lyk minder as skaak of poker as die Japannese kortverhaal en klassieke film Rashomon waarin elke deelnemer die gebeure baie anders sien en nie verstaan ​​dat dit die geval is nie. In elke stadium het elke deelnemer baie verskillende interpretasies van wat gebeur en wat die ander se bedoelings en motiewe was. Om dinge te vererger, het geen van die partye 'n ernstige poging tot empatie aangewend nie, maar eerder aanvaar dat die ander kant hul eie begrip van die situasie gedeel het. Nie net Trump nie, maar meer bedagsame Amerikaanse leiers het nie besef dat die Amerikaanse druk, die oorlogspele wat aan die gang was en die herinneringe aan die Amerikaanse omverwerping van Saddam, 'n aanleiding gegee het tot 'n dreigende Amerikaanse inval nie. Kim kon eweneens nie dink hoe Moon kon glo dat sy staking 'n noukeurig gekalibreerde beperkte was nie. Hulle het in verskillende perseptuele wêrelde geleef, maar het dit nie geweet nie.
Ten derde, en wat daarmee verband hou, is dit veral moeilik vir leiers om ernstig die moontlikheid te onderhou dat ander dink dat hulle kwaadwillige planne het terwyl hulle dit eintlik nie het nie. Trump en sy kollegas het geweet dat hulle nie op die punt staan ​​om Noord -Korea binne te val nie, en het dus nie stilgestaan ​​om hulself af te vra hoe Kim Trump se tweet kan interpreteer of wat hy kan doen as hy hierdie verkeerde oortuiging het nie. Kim het sy kernaanvalle teen Suid -Korea en Japan geloods in die hoop dat die Verenigde State sou besef dat hy sy ICBM's terughou en die oorlog probeer onderdruk. Vir die Amerikaners blyk dit 'n voorspel te wees vir 'n aanval op hul vaderland, nie as 'n poging van Noord -Korea om die geveg te beëindig sonder om so 'n aanval te hoef te onderneem nie.
Vierdens, soos ek opgemerk het, krediteer besluitnemers selde ongelukke en toevallighede, maar pas alles wat gebeur in 'n beeld van die teenstander se ontvouende ontwerpe. Die apokriewe verhaal van die Oostenrykse staatsman Klemens von Metternich wat gereageer het op die dood van die Russiese ambassadeur by die kongres van Wene deur te vra: "Ek wonder hoekom hy dit gedoen het?" is snaaks net omdat dit 'n oordrywing is van 'n werklike perseptuele neiging.
Uiteindelik het besluitnemers nooit in baie gevalle belangrike oorwegings opgekom nie. Die bespreking van die minister van verdediging, Donald Rumsfeld, oor "onbekende onbekendes" is wyd bespot, maar dit was 'n waarnemende waarneming. Dit is dikwels dinge waaraan nooit gedink is nie, wat planne en beleide kan laat ontspoor. Dit het byvoorbeeld nooit by Moon opgeval dat die Noord -Koreane in die verwarde nasleep van sy aanval sou glo dat hulle aangeval is deur baie meer as die ses missiele wat die Suid -Koreaanse magte gelanseer het nie. Selfs die Amerikaanse amptenare wat hul tweets van hul president betreur het, het nie oorweeg hoe hulle Kim sou laat glo dat hy binnekort aangeval sou word nie.
Een ding wat uit die verhaal ontbreek, is diplomasie, afgesien van 'n onbelangrike ontmoeting met die Noord -Koreaanse afvaardiging aan die Verenigde Nasies. 'N Deel van die rede is dat hierdie krisis met 'n ongekende spoed ontvou: Slegs ongeveer 36 uur verloop tussen die neerslag van die Suid -Koreaanse vliegtuig en die termonukleêre ontploffings in die Verenigde State. Hierdie pas is nie onmoontlik nie, maar ek vind dit onwaarskynlik. Dit wil nie sê dat diplomasie noodwendig effektief sou gewees het gegewe die strydlustigheid en gebrek aan vertroue van elke kant, maar selfs 'n bevestigde realis weet dat diplomasie dikwels rampe voorkom.
Terwyl Lewis ook 'n rol speel in die gebrek aan kommunikasie binne die regering van elke kant, speel dit 'n kleiner rol as wat ek verwag het. Om dit meer te ontwikkel, kan die verhaal ingewikkeld maak en sommige lesers dit laat diskrediteer op grond van die feit dat moderne regerings meer bekwaam is as dit, maar ek dink dit sou nie stilgehou het vir diegene wat die masjinerie aan die werk gesien het nie.
Ten slotte is dit interessant dat hoewel Trump as onoplettend uitgebeeld word en tekens van demensie toon, en sy een tweet gevolglik was, die vordering van die situasie van gevaarlik tot rampspoed nie sy eienaardighede aangaan nie. Ek glo dat Lewis se belangrike punt is dat selfs met meer deurdagte leierskap ongewenste oorloë kan plaasvind. En in 'n vermenslikende aanraking, word Lewis se Trump verpletter deur die dood van sy vrou toe New York uitgewis word.
Om te argumenteer dat 'n oorlog op hierdie manier kan begin, is natuurlik nie om te beweer dat dit die enigste of selfs die mees waarskynlike pad na oorlog is nie. Aangesien dit nou lyk asof ons terugkeer na die face-off soos voor die ontdooiing van Junie 2018, is 'n ietwat meer berekende volgorde van gebeure ten minste moontlik. Pogings om samesprekings te hervat, misluk miskien na 'n bykomende beraad wat Kim en Trump ver van mekaar laat en elkeen laat dink dat die ander hom mislei het. Die Verenigde State en Suid -Korea kan militêre oefeninge weer begin, soos Mattis onlangs voorgestel het. Kim kan daarop reageer deur missieltoetse te hervat, Trump woedend te maak en Amerikaanse amptenare bekommerd te wees dat 'n kragmeting nie lank vermy kan word nie (tensy die Verenigde State bereid is om Noord -Korea as 'n kernkrag te aanvaar, wat baie verdedigingsanaliste buite die regering bereid sou wees om te doen) . Na 'n uitruil van harde woorde en 'n paar onvoorspelbare voorvalle, kan Washington na 'n 'bloedneus' -strategie wend en 'n beperkte aanval op Noord -Koreaanse raketlanseerplekke, produksiefasiliteite en miskien die plekke waar hulle glo dat missiele gestoor word, begin.
Daar is presedent vir sulke denke. President Dwight Eisenhower was van mening dat die beperkte gebruik van geweld die Chinese leiers kan wys dat hulle Amerikaanse vasberadenheid onderskat het in die krisis in die buitelandse eilande in 1958 en moet terugtrek. Die krisis eindig vreedsaam (herinner ons daaraan dat selfs skynbaar desperate situasies gewoonlik sonder 'n groot oorlog eindig) en daarom weet ons nie wat sou gebeur het as die Verenigde State hierdie teorie op die proef gestel het nie. In die Koreaanse geval sou Kim miskien besef dat hy Trump gevaarlik verkeerd gelees het en dat hy geen ander keuse gehad het as om sy kernprogram te beëindig nie. Baie minder aangename moontlikhede kom egter onmiddellik voor, wat volgens my meer waarskynlik is. Sonder om te beweer dat Kim sou optree soos in Lewis se verslag, sou 'n groot vergelding waarskynlik lyk. Dit sou 'n groot uitdaging wees om die geweld te beperk en die oorlog tot stilstand te bring. Dit is uiters moeilik om 'n beperkte oorlog te voer, en die beplanning van hoe dit gedoen kan word, het ten minste in die Verenigde State uit die mode geraak.
Hierdie scenario is 'n bietjie anders as Lewis ', maar selfs al vind ek dit op hierdie tydstip meer aanneemlik as syne, bly die feit dat terwyl ek beter romans gelees het, ek net 'n paar oortuigende verslae gelees het van hoe gebeurtenisse gebeur het kan buite beheer raak as wat u kan en moet lees Die verslag van die kommissie van 2020.
Robert Jervis is Adlai E. Stevenson professor in internasionale politiek aan die Universiteit van Columbia en skrywer mees onlangs van Hoe dink staatsmanne.
Copyright © salvadoryoscar.com | Hoe is Noord -Koreaanse repatriasie belangrik vir die oorwegings van die Koue Oorlog?...