Ligging beskrywing - Nuttige wenke - 2021
K Hoe om die toneel in 'n boek te beskryf
In die meeste van die inkomende manuskripte pla die skrywers nie om 'n wêreld te skep wat vir die leser gemaklik is nie. Boonop leef en leef jou helde dikwels in 'n leë ruimte. Stel jou voor 'n aksie wat op 'n kaal verhoog plaasvind. Dus, in die vorm van 'n blote toneel, 'n leë wit bal, sien die redakteur die wêreld van u werk as dit nie 'n beskrywing van die toneel bevat nie.
Laat ons onthou wat dit is.
'Een keer per week is hy toegelaat om deur te bring ... hier in die oupa se toring, hardloop hy teen die donker wenteltrap op na die bokant en gaan lê in die huis van 'n towenaar, te midde van donder en gesigte, en vroeg toe selfs die melkman nog nie bottels op straat geslinger het nie, het hy wakker geword en voortgegaan met skatkis.
Terwyl hy by die oop venster in die duisternis staan, neem hy 'n volle lugkis en blaas met alle mag uit.
Straatligte het op 'n oomblik uitgegaan, soos kerse op 'n swart verjaardagkoek. Douglas blaas weer en weer, en die sterre begin in die lug vervaag ...
In die voorgenome mis het reghoeke die een na die ander uitgebars - daar is ligte in die huise aangesteek. Ver, ver weg, met dagbreek, het 'n hele rits vensters skielik opgesteek ...
Toe hy saam met sy orkes dirigeer, steek Douglas sy hand na die ooste.
En die son het opgekom.
Douglas kruis sy arms oor sy bors en glimlag soos 'n regte towenaar. 'Dit is', het hy gedink, 'net ek het bestel - en almal het gespring, almal het gehardloop. Die somer sal wonderlik wees!'
En hy het uiteindelik om die stad gekyk en sy vingers geknip.
Die deure van die huise het oopgeswaai, mense het na buite gegaan.
Die somer van negentien-en-agtste het begin. "
Ray Bradbury. Wyn van paardebloem gemaak.
Is daar 'n wêreld? Daar is. Sien die stad? Ons sien. (Let op, ons sien nie net nie, maar hoor dit ook: die melding van die melkman en botteltjies, 'n klik van die vingers.) Wat anders bereik die skrywer met hierdie beskrywing, is dit nodig om te vertel? 'N Fantastiese, opwindende kennismaking met 'n baie mooi seun. Die skep van 'n algemene bui. Die leser vra natuurlik nie: "Hoe doen die skrywer dit?" Nie - hy wil eenvoudig aan die einde van die hoofstuk by Douglas bly en 'n wonderlike somer saam met hom deurbring. Soos u weet, definieer die leser se begeerte om in die wêreld te bly wat u geskep het, byna alles vir die boek.
Waarom kan u dit nie doen nie? Kom ons probeer dit uitvind. Moontlike rede nommer een: jy sien self nie die wêreld wat jy probeer skep nie. Moontlike rede nommer twee: jy is te lui om die brein aan te skakel: (ja, dit is baie makliker om te skryf: 'Douglas het gevoel soos 'n almagtige towenaar, aan wie sowel mans as hemelliggame gehoorsaam is.'). Daar is drie redes: jy lees êrens dat die toneel beskryf moet word, maar jy kan nie jou vraag waarom beantwoord nie. Die moontlike rede is nommer X (dit is ook die belangrikste een) - u weet nie hoe om dit te doen nie en verstaan ​​nie hoe u die beskrywing van die toneel in u belangstellings kan gebruik nie.
Voorbeelde uit inkomende manuskripte:
'Dit is goed om in Ou Bor te woon. Die plek is rustig, gesellig en onbewoon. "
Ja, dit is alles. Kyk hierna as 'n leser. Stary Bor is die hooftoneel van die werk. Het die skrywer 'n wêreld vir jou geskep? Is jy daarin gedompel? Is daar enige gevoel ?! (Wil u die somer daarin deurbring?) Dan skuif die skrywer ons na die kasteel, na die eetkamer, na die prinses se kamer ... en - niks! Nie 'n enkele byvoeglike naamwoord nie, watter soort beskrywings is daar met die doel om die karakter van die held, die gewoontes van die gesinslewe, 'n verdere lot of 'n stemming te ontbloot! Dit is vir my steeds 'n groot fout om woorde in kinderliteratuur as voorwaardelike simbole te gebruik: 'kasteel', 'eetkamer'. (Terloops, waar kom die eetkamer vandaan in die kasteel? Die eetkamer, die hoofsaal, die banketsaal, die somber saal met kolomme of omgekeerd, die helder saal met azuurblaar geverfde kluise. Dit is die kasteel! Jy skryf - shhhhhhh! Jou woordeskat het nie die regte woord nie - lees iets soos 'Hoe die kastele gerangskik is.') 'Prinses', 'jou kamer', dit blyk ''n gewone kasteel met die mees gewone eetkamer, en die prinses se kamer is soos die kamers van al die prinsesse in die wêreld, wel , jy weet "... is nie 'n fassinerende en nie 'n artistieke wêreld nie. Hierdie tegniek - die afwesigheid van beskrywings - moet slegs in uitsonderlike gevalle gebruik word: as u dit net wil sê.)
'In die middel van die Shining Sea is daar 'n ongelooflike eiland wat lyk soos 'n koek wat deur 'n reuse gebak gebak is. Daar leef magiese neonika. Hulle wil graag snaakse huise bou in die vorm van boeke, potte, vase en ander voorwerpe. Daar is selfs 'n yskasvormige wolkekrabber op Tort-eiland. "
Al beter. Wat is die foute? In die eerste plek, volgens die skrywer se ramings. 'Fantastiese eiland' - dit is te verstane, die skrywer vind dit geweldig, maar dit is nie genoeg om vir die kind te sê dat dit iets "verstommends" is nie (ma sê ook altyd dat die medisyne nie bitter is nie ...), dit moet aan hom bewys word. Die woord "verbasend" pas eintlik nie hier nie, maar daaroor praat ons nie. Moenie vir die leser besluit nie, moenie u opinie op hom afdwing nie; moenie wenkwoorde gebruik wat u hulpeloosheid openbaar nie - beskryf net die wêreld sodat die leser self uitroep: 'O, hoe ongelooflik!' Dieselfde ding met 'snaakse huise' en 'magie' klein mans. " Plus (of liewer nog 'n minus van hierdie teks) is die opname in die sprokiesverhaal van alledaagse, laagliggende voorwerpe: potte en vase. Die frase "en ander voorwerpe" is die skynbare hulpeloosheid van die skrywer. '' N Wolkekrabber in die vorm van 'n yskas 'is heeltemal misluk, want die vorm van die yskas en die wolkekrabber is dieselfde, in beide gevalle is dit 'n parallel-tip met reghoekige gesigte, dus verklaar hierdie argument nie net die stelling oor pret nie, maar is heeltemal sonder enige sin.
Hier is nog een uit die enorme argiewe van inkomende manuskripte.
'En terwyl sy besig was met die huiswerk, het Slavik die besittings van die ouma ondersoek. Grond waarop u
die huis en ander geboue is geleë in die middel van die dorp, sestig meter van die rivier af. Die huis self is 'n soliede houthuis met twee verdiepings en een kamer op die eerste verdieping (die solder is op die tweede verdieping) is dertig jaar gelede deur my ouma se pa gebou.
In die middel van die kamer is daar 'n stoof waarop ouma kos voorberei, en hierdie stoof verhit die huis ook in koue weer. ... Lig kom die kamer binne deur twee vensters na die weste, en die son verlig die hele kamer in die middag. Op die solder is daar ook 'n venster, maar baie klein. Daar word baie ou dinge gebêre. "
'N Ideale passasie om aan te toon dat dit sleg is. Slavik (klaarblyklik so 'n klein seuntjie) ondersoek die besittings van sy ouma - daar is niks krimineel in die eerste vonnis nie. Maar vanaf die tweede oomblik val besonderhede oor ons in die styl van die vaste eiendom. Wie is die pa van hierdie seun? Makelaar? Plus, 'n fout in die verskuiwing van planne: Slavik kon die terrein inspekteer, hy kon die afstand na die rivier met 'n liniaal meet (hoewel onwaarskynlik), hy kon evalueer waaruit die huis bestaan, maar: "dit is dertig jaar gelede deur die ouma se vader gebou" - hy kon dit nie sien nie, tensy 'n bord aan die huis hang. Wat kan die skrywer doen: beklemtoon die unieke besonderhede van die alledaagse lewe (as u die ongewoonheid van 'n dorpshuis vir 'n stadsbewoner wil wys), Slavik se houding teenoor wat gebeur - toon, verbaas, verheug, vreugdevol, ontsteld? (Tot dusver lyk arme Slavik, danksy die skrywer, pedanties en berekenend klein, wat op sy ouderdom eerder praat van 'n sielkundige afwyking). Uiteindelik was dit moontlik om Slavik aan die oupa van sy ouma voor te stel - deur een of ander inskripsie of klein dingetjie, wat later 'n belangrike rol sou speel.
Die tweede paragraaf is vol verrassend vervelige liggings: die stoof waarop die ouma kook en wat die huis verhit. Die stoof waarop ouma naweke na die stad reis, is, ja, interessant. Dit is nie 'n stoof wat eenvoudig sy gewone funksies verrig nie.
Gooi, gooi alles wat beswaard, vervelig, hartseer is, al u volwasse herinneringe namens sesjarige kinders - asseblief, weg! Niemand behalwe u gee warm herinneringe nie. Daar sal geen reaksie in die leessiel wees nie. Kommunikasie met die leser word anders bereik! Betroubaarheid van die wêreld word ook anders geskep.
(Ek het nie eens gepraat oor die enorme hoeveelheid stilistiese foute nie, oor die "klankhout", oor die "bestaande" en "ander geboue" (tweede gedeelte in 'n ry!) - Jammer my.)
Meestal verbaas dit my dat daar in die wêrelde van moderne sprokiesmanuskripte niks anders is as helde en voorwerpe nie. Ek wil u daaraan herinner: tot u beskikking is nie 'n teaterverhoog nie, maar 'n literêre teks, wat beteken dat u so 'n 4D kan rangskik dat teaters u sal beny! Onthou, om die wêreld te beskryf, ten minste van tyd tot tyd dat daar benewens verligting en voorwerpe ook geluide daarin is. En - ruik. En - die wind. En ook - reën, hitte of koue. Anders as 'n teaterregisseur, kan u planne verander, van 'n algemene na 'n spesifieke, sowel as 'skietpunte' beweeg: hier is 'n bo-aansig, hier is 'n uitsig deur die oë van 'n held, hier is 'n uitsig deur die oë van 'n hond ... En u word nie beperk deur enige begroting vir die natuurskoon nie!
In watter mate moet die wêreld voorgeskryf word? Dit lyk vir my dat die detail ooreenstem met die taak en die spesifieke teks. Dit sou lekker wees om jouself af te vra waarom die teks hierdie beskrywing benodig? Wat is die probleem van my skrywer? Besonderhede moet net voldoende wees.
Hier is 'n voorbeeld van kennelik oortollige besonderhede:
'In die modderige stroom Karpovka swaai bottels, bierblikke, plastiekkoppies. Langs die rand van die water, met diep indrukke op die siltige oewer, dwaal 'n ou kraai rond. Haar reuse-gekartelde stert dui op wrede en nie altyd suksesvolle braaie nie, en 'n paar witterige vere op haar kop gee haar 'n eerbiedwaardige grys hare, as teken van waardige geleefde eeue.
Wit strepe in die water gesit, 'n boks melk dryf. 'N Kraai vang dit met sy bek en sleep dit aan wal. Besigtig om die papierkas te gaan en gekleurde vlekke aan te trek, kyk sy na binne en trek die houer met haar poot vas en trek 'n klewerige kondoom uit. Nadat hy 'n pienk latex vir krag getoets het, draai die kraai sy kop, glinsterend met slim oë, en probeer om die rede te bepaal vir die naasbestaan ​​van twee voorwerpe wat teenoorgesteld is: 'n suiwelproduk wat die lewe voed, en 'n voorbehoedmiddel wat ontwerp is om die voorkoms daarvan te voorkom.
'' N Dowwe baai, uit 'n mis trek 'n wit boot op 'n kabel 'n groot swart boot. '
In hierdie geval probeer die skrywer realisme gee aan sy fiktiewe wêreld deur bloot die besonderhede van die wêreld van die hede te kopieer.
Weet jy wat is goed hier? ". baai ... "Dit is die enigste manuskrip van die laaste vyftig waarin klank teenwoordig is. Al die ander is soos werke van dowes.
Al die ander is monsteragtig.
Hierdie beskrywing gee niks aan die roman nie. Ter verwysing word dit die vloek van Amenhotep genoem. Nie 'n enkele bierbottel of kondoom beïnvloed die intrige op enige manier nie en oorvleuel nie die roman nie. En hierdie kraai neem nie deel aan aksie nie. Die verklaarde tema en die langdurige, buitensporig realistiese begin weerspreek mekaar. Dit lyk ook vreemd dat die keuse van die gekopieerde gedeeltes eintlik is: waarom het die skrywer vullis in sy roman gesleep uit allerlei moontlike opsies?
(My vriend, een van my geliefkoosde hedendaagse skrywers, lag dat ek 'n nuwe rigting in psigiatrie sou moes open, 'n soort 'literêre bank': literêre selfuitdrukking as 'n manier om sielkundige oorbelasting in die gedagtes ontslae te raak. en daar is. Maar dit is die moeite werd om die leser te jammer. Nie al u sielkundige oorbelasting is vir hom van belang nie.)
Werklikheid, en veral onooglike werklikheid, in 'n kunswerk stoot af. Sommige mense glo dat die werklikheid in 'n fiktiewe wêreld glad nie gepas is nie. Terloops, ek dring nie daarop aan dat hierdie stap kategorieë onaanvaarbaar is nie: dit is moontlik, maar slegs op een voorwaarde - as dit geregverdig word deur die bedoeling van die skrywer.
Neem byvoorbeeld Doeblin en sy roman "Berlin - Alexanderplatz".
'Dit het gereën. Aan die linkerkant, op Münzstrasse, het advertensies geskitter. Cinema - dit is wat! ... "Kinders jonger as sewentien jaar word nie opgeneem nie." Op 'n yslike plakkaat - 'n helderrooi heer staan ​​op die trappe, en 'n bietjie elegante skoonheid omhels sy bene, sy lê op die trappe, en hy het geen aandag nie. Onder die vaandel is daar 'n inskripsie: "Sonder ouers. Die lot van 'n weeskind in 6 dele." Laat ons gaan kyk. Die orkes was oorstroom met mag en hoof. Die kaartjie is sestig pfennigs. "
Dit is Berlyn deur die oë van die protagonis. In die Doeblin-roman, dwelminsetsels, tekens, weerverslae. Tramroetes, kaartjiepryse, reëls vir passasiers. Die name van die films. Stadsplan. Sketse. Advertensieslagspreuke. Resolusie. Dokumente ... U kan 'n lang lys bevat van watter besonderhede Doeblin sy model bevat. Hier het die skrywer 'n doel gehad - om 'n model van Berlyn vir 'n spesifieke periode te skep. Hy het dit gekry. (Let daarop dat ons uit hierdie beskrywing ook die held beter herken, en dat klank ook in hierdie wêreld werk.)
Terloops, hierdie roman kan as 'n katalogus gebruik word wanneer 'n wonderlik outentieke wêreld geskep word. Deur 'n verskeidenheid aanwysings, aanhalings uit fiktiewe koerante, roosters vir magiese treine, oorspronklike tekens, spyskaarte, verskillende lyste gizmos, kaarte, woordeboeke van fiktiewe tale, ens. In te stel, maak u u wêreld 'n regte plek vir die leser. Om nie te praat van die feit dat een van hierdie elemente as 'n plotvormende diens kan dien nie.
Ek herhaal dit weer: 'n beskrywing van die wêreld of plek van optrede, die mate van besonderhede en die metode van aanbieding, moet in noue interaksie met die werk wees, ondergeskik wees aan die doel van die teks en kopieregprobleme oplos.
As die toneel normaal is, is 'n paar helder besonderhede voldoende. Maar as u die leser na 'n ongewone wêreld neem, moet u asseblief vriendelik die moeite doen om die besonderhede uit te lê.
Die kopiëring van die werklikheid is die slegste manier om 'n wêreld van kunswerke te skep as u nie Alfred Doeblin is nie.
As u beskrywing of detail in die beskrywing niks aan u werk gee nie, kan en moet dit weggegooi word.
Die beskrywing van die toneel is 'n uitstekende manier om die redenaar van die skrywer te vervang, 'n stemming te skep, die karakter bekend te stel, die skrywer of held se houding teenoor wat gebeur en 'n duisend magiese aksies uit te voer.
Skakel die geluid in jou brein aan. En die kleur. Ruik en raak.
Stuur asseblief alle kommentaar, voorstelle, aanvullings en teenargumente op my e-pos,
Jou Anya Amasova
Oor die beskrywing in die boek: lewende sensasies
Die skrywer se taak om die toneel te beskryf is nie net om 'n visuele beeld van die intrige te skep nie, maar om alle sintuie van die leser, van sig tot geur, te gebruik en hom in die huidige gebeure met sy kop te dompel. Saam met die held moet hy die omringende geluide hoor, ruik, die son se hitte voel, of inteendeel, begin met die ysige koue.
Visuele beelde moet die sielkundige toestand van die karakter weerspieël - onthou die beroemde eik uit die roman "Oorlog en vrede." In 'n goeie boek kenmerk natuurverskynsels, strukture, voorwerpe, beligting, kleure en geure nie net die omgewing nie, maar beklemtoon dit ook die geestelike toestand van die karakter.
D praat besonderhede
Fokus nie op die groot prentjie nie, maar op die "praat" besonderhede. Afhangend van die plek en situasie, kan die volgende van belang wees:
'n wind van die lente briesie
die geritsel van die blare onder die voete
druppels dou op die web
reuk van seebriesie
wolkvorm op die horison
glans op die water
die geluid van druppende water uit 'n kraan,
gevoel van warmte vanaf die kaggel op die vel,
verre snelweg geraas
Weerspieëling van die ligte van 'n groot stad in plas
slagspreuke op advertensieborde ...
Dit kan alles wees, selfs 'n klomp crème brulee-suiker wat met 'n teelepel fyngemaak is. Hoe meer beskrywings van sensualiteit, hoe groter is die kanse op sukses.
P teken met die woord
Sodat die leser nie die beskrywings in die boek mis nie, moet dit foto's in 5D-formaat wees. Die frase "Dit was baie winderig en dankbaar" is nie 'n opsie nie. As die held bang en koud is, moet die leser die koue wind voel, bewe en homself in 'n kombers toedraai. Om sy verbeelding te aktiveer, sal taalbeelde help. Die wind moet neerdaal, die sneeukrummel - sy gesig steek, hopelose duisternis - veroorsaak wanhoop.
Die belangrikste ding is om die maatreël te ken. Te veel besonderhede, selfs die mees deurdringende in persepsie, kan moeg word. Dit geld veral vir dinamiese tonele - in hul beskrywing, belangrike helderheid, beknoptheid en kapasiteit. Besonderhede is baie belangrik, maar dit moet min wees om nie die belangrikste ding af te lei nie.
As die muse skielik fladder, ontspan dan en gaan stap in die vars lug. Los jou slimfoon by die huis, neem koffie weg, en miskien gee die regte wêreld vir jou vars idees. Tekens is oral!
Vir 'n dinkskrum het baie mense gunsteling musiek nodig. Steek die kaggel aan, skakel Wi-Fi af en plaas u gunsteling vinyl op die speler. Inspirasie sal help om die stil geritsel van 'n naald op 'n grammofoonplaat teen die agtergrond van 'n pragtige melodie terug te gee.
Dit gaan nie oor godsdienstige rituele nie - ons kan sonder wierook en "Omm." Sit net in 'n gemaklike posisie, maak jou oë toe en laat jou gedagtes vry in die swem. Moenie u brein inspan nie, en die gewenste beelde sal direk vanaf die onderbewuste kom.
Daar is nie 'n enkele resep om inspirasie te vind nie. Doen wat intuïsie jou ook vertel. Gee ruimte aan u verbeelding, en alles sal uitwerk.