Die Israeliese kiesstelsel- 'n kort opsomming - Inligting - 2022
Die Israeliese kiesstelsel - 'n kort opsomming - geskiedenis
Om die Israeliese verkiesings te verstaan, moet u ten minste begin met 'n basiese begrip van die Israeliese kiesstelsel. Israel is 'n parlementêre demokrasie. Dit beteken dat die regering van Israel afkomstig is van die parlementslede. Daar is geen werklike skeiding tussen die uitvoerende en wetgewende takke van die regering nie.
As 'n Israeliese verkiesing plaasvind, stem die Israeliese kiesers nie vir spesifieke individue nie, en stem hulle ook nie vir 'n spesifieke kandidaat om premier te wees nie. Israeliërs stem eerder vir die partye wat die Knesset (parlement) sal uitmaak. Politieke partye loop op verskillende platforms om baie mandate te ontvang op grond van die aantal gewilde stemme wat hulle kry. Honderd en twintig mandate moet verdeel word.
Sodra 'n parlement verkies is, kies die parlement op sy beurt die regering- insluitend al die lede van die kabinet.
Die verkiesing tot die Israeliese parlement is gebaseer op 'n stelsel wat op die vroeë Sionistiese kongresse ingestel is. Die Israeliese publiek kies uit 'n groot verskeidenheid partye. Die aantal uitgebrachte stemme word dan eweredig verdeel deur gelykstaande aan 120 setels van die Knesset. Die som van die getal (120ste van die algemene stemme is gelyk aan die aantal stemme wat nodig is om een ​​mandaat (setel) in die Knesset te verdien. As 'n party 25% van die stemme uitgebring het, sou hulle dan 30 setels gekry het Die 30 setels - selfs al was die party die grootste in die Knesset - sou nie genoeg wees om 'n regering te vorm nie.
U moet ten minste 61 lede (meer as die helfte) ondersteun om 'n regering te vorm. Geen party het ooit so 'n sterk mandaat ontvang nie. Dit is waarom die konsep van 'koalisieregering' die norm geword het. Na die verkiesing hou die president van die land konsultasies met verteenwoordigers van die verskillende partye en probeer hy vasstel watter party waarskynlik 'n nuwe regering kan vorm-(dit wil sê: wie sal ooreenkomste kan aangaan en kompromieë kan aangaan met genoeg ander partye om 'n koalisie saam te stel met nie minder nie as 61 mandate). Dit was gewoonlik die party met die meeste stemme, maar nie altyd nie. (Vroeër in die geskiedenis van Israel was die grootste partye meer oorheersend as vandag. Toe was dit duidelik watter party die regering sou vorm. Vandag, met die aanhoudende krimp van die groter partye, is die antwoord op die vraag wie 'n suksesvolle koalisie gaan bou, soms minder duidelik.)
Die party wat die president aanstel, het 90 dae om met die ander partye ooreenkomste te onderhandel om die steun van 'n meerderheid (61+) van die lede van die Knesset te verkry om 'n regering te vorm. Na 90 dae, as die party nie slaag nie, kan die president hulle 'n verlenging toestaan, of die stigting van 'n koalisie aan een van die ander partye oorgee.
Deur die jare het die aantal partye toegeneem. Partye het aanvanklik die verskillende ideologiese stamme in die Sionisme verteenwoordig. Partye het gewissel van die Revisioniste regs tot Mapam (wat Hashomer Hatzair was, sekulêre sosialistiese Sioniste) aan die linkerkant. Tradisioneel was daar ook 'n godsdienstige Sionistiese beweging, asook partye wat die Haredi en Arabiese sektore verteenwoordig het.
Sedert die 1970's het 'n aantal nuwe soorte partye ontwikkel. Een kategorie nuwe partye is gemik op etniese groepe. Twee voorbeelde van die 'etniese' partye is: Shas (op maat van immigrante uit Arabiese lande) en Yisrael Beiteinu (hoofsaaklik die party van Russiese immigrante.) In die middel van die 70's is daar ook nuwe partye in die politieke middel/sentrum gevorm . Shinui en Dash, albei probeer om sentristiese hervormingspartye te wees. Sedert daardie verkiesing het 'n groot aantal soortgelyke partye ontstaan, waarvan geen meer as 'n paar verkiesingsiklusse duur nie.
As gevolg van die opkoms van beide die etniese partye en die sentristiese partye, het die Israeliese kieserskorps meer gebroke geraak, en die grootste partye in 'n gegewe verkiesing het vandag baie minder stemme gekry as in vorige verkiesings. Dit het koalisie -onderhandelinge oor die algemeen aansienlik moeiliker gemaak.
Wie kan deelneem Elke party kan registreer om deel te neem - as hy die toepaslike vorm invul en die redelik nominale fooie betaal om te registreer. Israeliese wetgewing spesifiseer nie hoe partye Knesset -lede vir hul lyste moet kies nie. In die afgelope jaar het sommige van die belangrikste partye, Likud, Labour, Meretz en 'n deel van Habayit Hayehudi, primêre verkiesings (slegs lid) gesluit. Ander partye, soos Shas, Yesh Atid en Yisrael Beiteinu, het hul lede aangestel.
Israeliese wetgewing laat nie advertensies op uitsaaimedia toe gedurende die twee maande voor die verkiesing nie. Die wet is stil oor internetadvertensies (55 jaar gelede geskryf). Daarom is daar baie betaalde advertensies op die internet. Veldtogte spandeer ook die geld wat hulle het op plakkate, advertensiebusse en advertensieborde, sowel as koerantadvertensies. Elke party wat deelneem, kan binne die twee weke voor die verkiesing 'n reeks gratis advertensies op Israeliese televisie aanbied. Die tyd wat aan elke party gegee word, is eweredig aan die aantal Knesset -lede in die uittredende parlement. Selfs die partye wat geen setels in die uittredende Knesset het nie, kry egter 'n minimum tyd. Die advertensies verskyn saam tydens spesiale tye wat vir hierdie doel opgestel is.
Elke party ontvang ook finansiering van die regering, gebaseer op die uitgaande aantal lede in die Knesset. Volgens die reëls is politici nie veronderstel om in die uitsaaimedia te verskyn en hul veldtog aktief te bevorder nie. Hierdie reël is byna onmoontlik om af te dwing, aangesien die voorkoms van die politikus 'n politieke bevordering is. In die weke voor 'n verkiesing vul politici die lugweë - hulle word net gestop as hulle sê: "Stem vir my party."
Stemdrempel en ekstra stemme
Om in die parlement te kom, moet 'n party ten minste 3,25% van die stemme wen - wat neerkom op tussen 4 setels van die Knesset. Die drempelgetal is verhoog van die oorspronklike vereiste 1%, tot 1,5%, na 2%, en nou 3,5% in pogings om baie klein partye uit te hou en sodoende die verdere breking van die Knesset te beperk. Die laaste opkoms was 'n poging om die klein Arabiese partye weg te hou, maar hulle het verenig en een groot party geword. Stemme vir enige party wat nie die minimum drempel bereik nie, gaan verlore. Met betrekking tot die bou van 'n koalisie, is dit asof daardie persoon nie gestem het nie- (alhoewel hul stem die totale opkoms verhoog.) Aan die ander kant, as 'n party by die Knesset kom, kan hulle ooreenkomste maak om hul 'ekstra stemme' te deel. Dit beteken dat as dit 25 000 stemme verg om gelyk te wees aan een setel van die Knesset, en 'n party 160,000 stemme kry, het hulle ses setels en 'n ekstra 10 000 stemme. Hulle kan kies of hulle 'n ooreenkoms wil onderteken om die ekstra stemme aan 'n ander spesifieke party te gee, sodat die ander party nog 'n setel kan kry wat hulle andersins nie geregtig sou wees nie.
Die opkoms in Israel
Die stempersentasie in Israel het in 1965 'n hoogtepunt van 84% bereik. Die opkoms was 72,4% in 2015. Daar is drie hoofredes vir die volgehoue ​​afname in die stempersentasie. Daar was 'n afname in Arabiese deelname aan verkiesings; sowel as 'n algemene daling in lojaliteit en affiliasie van partye. Daardie afname en lojaliteit en partytjie -lidmaatskap kombineer met die gevoel dat stemme nie saak maak nie, belemmer deelname. Laastens bly kiesers wat die land verlaat op die kieserslys. Daar is geen afwesige stembriewe toegelaat nie (behalwe vir personeel van die Israeliese ambassade en Joodse agentskap). Dit lei tot 'n laer effektiewe opkoms by die verkiesing self.
Die stemouderdom in Israel is 18.
Die Israeliese kiesstelsel het verskeie positiewe aspekte in sy guns in vergelyking met ander stelsels. Dit sluit in:
1) Stelsels soos Israel en rsquos verseker verteenwoordiging van minderhede. Die proporsionele verteenwoordigingstelsel is waarskynlik een van die mees demokratiese stelsels wat ooit uitgevind is, en verseker dat 'n wye verskeidenheid verskillende menings nasionale uitdrukking kry in 'n verkose liggaam wat die sienings in die breë samelewing weerspieël. In teenstelling hiermee, onder die Verenigde State se wenner-neem-alles-distriksisteem, is dit teoreties moontlik byvoorbeeld dat 'n situasie bestaan ​​waarin 49,9 persent van die land vir die Demokratiese Party stem, maar 100 persent van die senatore Republikeine is. Dit sou gebeur as 51,1 persent van die kiesers in elke staat vir Republikeinse kandidate in die Senaat stem en sodoende elke Senaatwedstryd wen. Die proporsionele stelsel is uitdruklik ontwerp om hierdie soort afwykings te vermy. Dit is veral belangrik in 'n land soos Israel met 'n goed gedefinieerde minderheidsbevolking, soos die Arabiese bevolking en die Haredim (ultra-Ortodokse Jode), wat hulself moontlik onder 'n ander stelsel onbillik uit die politieke proses kan afsluit.
2) Koalisies moedig kompromieë aan. As regerings slegs deur koalisies van verskillende partye gevorm kan word, word regeringsbeleid bepaal deur kompromieë tussen die verskillende standpunte wat in die regering verteenwoordig word. Dit gee die stelsel 'n outomatiese neiging om ekstremistiese beleid te vermy.
3) Regerings moet in kontak bly met nasionale gevoelens. Onder die Israeliese stelsel vergroot regerings wat baie ongewild beleide toepas, die kans dat daar 'n wantrouestemmening geneem word en hul lede uit hul amp stem. Eerste ministers en regerings moet dus altyd op hul tone bly en bepaal hoe die kiesers hul beleid aanvaar.
Ongelukkig is daar ook negatiewe aspekte, en die Israeliese stelsel het, net soos enige ander, probleme ondervind.
1) Proporsionele stelsels kan lei tot 'n onproportionele vergroting van die mag vir klein partye. Koalisies in Israel het gereeld partye met slegs twee Knesset -lede aangeneem, net om die magiese getal van 61 ondersteuners in Knesset te bereik, die nommer wat nodig is om 'n meerderheid te verseker en 'n regering te vorm. In ruil daarvoor om by die regeringskoalisie aan te sluit, sal hierdie klein partye beheer en begrotings beheer, wat hulle 'n enorme mag gee, bo alle verhouding tot die aantal kiesers wat hulle verteenwoordig. Dit het wrok in ander dele van die Israeliese publiek veroorsaak.
2) Koalisies kan lei tot onsamehangende beleid of regeringsaksie. Omdat koalisies partye kan insluit wat verskillende en soms teenstrydige ideologieë na die regeringstafel bring, is dit bekend dat regeringsbeleid in Israel onsamehangend is oor baie aangeleenthede, en dat verskillende ministers in dieselfde regering teenstandige standpunte ondersteun. In die ergste gevalle kan regerings verlam word tot onaktiwiteit as dapper stappe nodig is, omdat die lede van die koalisie mekaar se stemme kanselleer.
3) wantrouestemme kan tot onstabiliteit lei. Klein partye of selfs individuele lede van die Knesset binne die koalisie, wat voel dat hulle nie genoeg begroting, ondersteuning vir troeteldierwetgewing of aandag kry nie, kan dreig om uit die koalisie te kom as die premier nie op hul eise reageer nie. As hul uittrede uit die koalisie inderdaad kan lei tot 'n suksesvolle wantrouestem en die ineenstorting van die regering, is dit 'n bedreiging wat geen premier kan ignoreer nie. Tussen 1996 en 2009 het Israel nie minder nie as vier verskillende premier, wat elkeen gekla het dat die hoeveelheid tyd en moeite wat nodig is om die byna konstante mini-krisisse wat deur koalisielede ontstaan ​​het, te hanteer ten koste van die nodige hulpbronne ware krisisse in die staatsaangeleenthede.
In April 1990 kyk die Israeli's met toenemende ongemak na 'n drama wat in die Knesset afspeel. Shimon Peres het 'n maand tevore die regering van premier Yitzhak Shamir deur 'n wantroue-stemming omvergewerp, en Peres het probeer om 'n nuwe regering te vorm met homself aan die stuur, sonder om nuwe verkiesings te vra. Op die laaste minuut het Peres met 'n stem minder as 'n meerderheid in die Knesset gebly, en Shamir het sy posisie behou. Maar Peres & rsquo -maneuver het daarin geslaag om breë sentimente te kataliseer ten gunste van verkiesingshervorming. Hoe kon dit gebeur, het baie Israeliete hulself afgevra dat die identiteit van die premier en die samestelling van die regering moontlik deeglik kan verander word deur die optrede van 120 lede van die Knesset, sonder dat die kwessie voor die kollektiewe publiek gestem word?
Sedertdien was die vraag of die stelsel werk en hoe dit verbeter kan word, gereeld 'n onderwerp van bespreking in Israel. Baie mense spreek groot ontevredenheid uit oor die stelsel en die swakhede wat hulle daarin sien, maar daar is geen ooreenkoms oor die vraag hoe om die stelsel te hervorm nie.
In 1996 was daar 'n poging tot 'n groot kieshervorming en die regstreekse verkiesing van die eerste minister, waarin kiesers vir individuele eerste ministerskandidate gestem het, apart van die stemming vir partye wat om die Knesset -setels veg. Gegewe die kort en onstuimige termyn van die twee eerste ministers wat onder hierdie stelsel verkies is, is die konsep van direkte verkiesings egter gestaak na die verkiesing van Ariel Sharon en rsquos tot premier in 2001. Die vorige stelsel is herstel, wat die verkiesingshervorming op vierkant terugbring.
Onder die idees wat gereeld voorgestel word om die Israeliese politieke stelsel te hervorm, is die vervanging van proporsionele verteenwoordiging deur die Anglo-Amerikaanse stelsel van distriksverteenwoordigers. Dit sou bereik word deur Israel in 120 distrikte te verdeel, elk met een lid van die Knesset. Die land sou gelei word deur 'n direk verkose premier wat onder 'n mandaat van die mense sou dien eerder as om afhanklik te wees van skerp en veranderende koalisies.
'N Teen-eis ter verdediging van die proporsionele voorstellingstelsel dui daarop dat distriksstelsels ook hul nadele het. Die opstel van distriksgrense om die voorstelling van 'n bepaalde deel van die samelewing te verminder of te vergroot, is altyd 'n bron van kommer in die distriksverteenwoordiging, een wat nie in proporsionele voorstellingstelsels voorkom nie. 'N Ander kommer is dat verteenwoordigers van spesifieke distrikte die belange van hul kiesers bo nasionale oorwegings kan bevoordeel.
In reaksie op hierdie besware is 'n kompromisvoorstel gemaak, wat gebaseer is op Sentraal -Europese kiesstelsels van onlangse oesjaar. Hierdie idee vereis dat die helfte van die Knesset-lede distriksverteenwoordigers moet wees, terwyl die ander helfte lede van 'n groot en rdquo-lid sal wees wat gekies is onder 'n proporsionele stelsel en sodoende die beste van beide stelsels behaal.
Die half-en-half voorstel is tans slegs een voorstel uit baie wat deur Israeliete bespreek word. Intussen bly die kiesstelsel dieselfde proporsionele stelsel as wat dit sedert die stigting van die staat was, met al die uitdagings wat daarmee gepaard gaan. Die volgende Israeliese premier sal waarskynlik die sterkte nodig hê om dieselfde tipe koalisiedruk te hanteer waarmee al sy voorgangers gesukkel het.
Moderne Israel in 'n oogopslag
Moderne Israeliese geskiedenis: 'n tydlyn
Die Israeliese regering is 'n parlementêre demokrasie. Die Israeliese politieke stelsel het drie takke: uitvoerende, wetgewende en geregtelike. Die wetgewende tak bestaan ​​uit die Knesset, Israel en die parlement, wat 120 lede het.
Lede word verkies tot die Israeliese wetgewer via proporsionele verteenwoordiging. Elke verkiesingsiklus bied die strydende partye 'n lys van kandidate aan en kiesers kies vir 'n spesifieke party eerder as 'n spesifieke kandidaat. Partye kry setels in die Knesset op grond van die deel van die stemme wat hulle behaal.
Histories was die twee grootste partye die sentrum-regs Likud-party en die sentrum-linkse Arbeidersparty. Tot 1977 was Arbeid die oorheersende krag in die Israeliese politiek, met elke Israeliese premier 'n lid van die Arbeid of een van sy voorgangerspartye. Maar ná die uitbreek van die Tweede Intifada in 2000, het Arbeid 'n tydperk van agteruitgang begin. Vanaf 2021 het Likud die grootste party in die Knesset gebly, en Labour het slegs sewe setels gehad.
Aangesien geen party in die geskiedenis van Israel ooit daarin geslaag het om alleen 'n meerderheid van 61 stemme te verkry nie, is koalisies van kardinale belang vir die funksionering van die Israeliese politieke stelsel. Dit gee moontlik kleiner politieke partye meer mag as wat hulle andersins sou hê, aangesien hul keuse om aan 'n regering deel te neem 'n koalisie kan maak of verbreek. Israel het in totaal byna twee dosyn partye, waarvan sommige die belange van spesifieke dele van die samelewing verteenwoordig, soos godsdienstige Jode, Sefardiese Jode, of Israeliese Arabiere, of spesifieke aangeleenthede, soos omgewingsbeskerming.
Die uitvoerende tak van Israel word gelei deur 'n premier wat die koalisie -leier van die Knesset is. Na 'n verkiesing vra die president van Israel formeel watter partyleier die meeste suksesvol sal wees om 'n regering te vorm om presies dit te doen en 'n meerderheidskoalisie saam te stel.
Die president van Israel speel 'n grootliks seremoniële rol. As staatshoof neem die president deel aan seremonies en dien hy as 'n Israel en rsquos -verteenwoordiger in sowel Israel as in die buiteland. Die president word deur die Knesset verkies vir 'n enkele termyn van sewe jaar.
Die derde tak van die regering is die regbank, wat bestaan ​​uit howe en tribunale en 'n hooggeregshof. Hoewel die staat Israel nie 'n grondwet het nie, het dit wel 'n reeks basiese wette, wat in 'n soortgelyke saak as grondwetlike wette funksioneer.
Die pers is deur sommige beskou as die & ldquofourth -tak & rdquo van die regering van Israel.
Die aantal dagblaaie wat in Israel verkoop word, is die hoogste per capita ter wêreld. Ongeveer 'n dosyn onafhanklike koerante in verskeie tale en mdash Hebreeus, Engels, Russies, Arabies en ander en word daagliks gepubliseer, benewens verskeie weekblaaie. Die luggolwe is ook vol nuusradio -uitsendings per uur en twee Israeliese TV -kanale, plus kabeltelevisie wat kanale van regoor die wêreld inbring. Alhoewel nuus onderhewig is aan 'n militêre sensor, is die nuusberigte in Israel onafhanklik en dien dit as 'n tjek vir regeringsmag.
Almal kla oor die Israeliese kiesstelsel. Maar dit werk
Haviv Rettig Gur is die senior ontleder van The Times of Israel.
Verlede maand het die koppigheid van een man Israel na 'n ongekende tweede verkiesing in 'n enkele jaar gelei.
Maar watter man? Sommiges blameer Avigdor Liberman, die voorsitter van die Yisrael Beytenu -party, wie se eise in koalisie -onderhandelinge oor kwessies soos die Haredi -konsep die premier Benjamin Netanyahu in 'n onmoontlike posisie geplaas het. Ander het volgehou dat die fout by Netanyahu lê, wat, nadat hy teen die sperdatum van 29 Mei nie 'n koalisie kon saamtrek nie, besluit het om 'n nuwe verkiesing af te dwing in plaas daarvan om sy premierskap aan 'n ander MK oor te gee.
Maar vir die meeste waarnemers van die Israeliese politiek in die buiteland en in die buiteland was Israel se kiesstelsel self die grootste kritiek. Dit is 'n stelsel waarin klein partye met vyf setels (soos Yisrael Beytenu) skynbaar hul wil op 'n regerende party kan afdwing en die ontbinding van 'n nuutverkose parlement kan bewerkstellig. Klein sektorale partye speel inderdaad al dekades lank 'n buitengewone rol in beleidsvorming en begrotingsbesluite weens 'n koalisiestelsel wat groter partye vir hul parlementêre meerderheid van hulle afhanklik laat bly.
Likud, die regerende party van Israel die afgelope dekade tydens vier opeenvolgende verkiesings, is verlede maand teruggebring tot hulpeloos jammer oor die swak faksie van Liberman, wat dit as 'links' en 'ondermynend' uitspreek. Selfs die sentriese Blou -en -Wit -party, wat 'n seldsame herhaling van 'n seldsame herverkiesing in 'n seldsame verkiesing gewen het, het hom ontstel. Nadat Liberman vroeër vandeesmaand voorgestel het dat hy 'n eenheidskoalisie van Likud en Blou en Wit sou ondersteun na die tweede wedloop in September, het bronne in die party onbedekte frustrasie ontwrig, en#8220 Beter laat as nooit. " Hier was 'n 35- sitplekpartytjie bitter omdat hy nie die eerste keuse van 'n vyf-sitplek-faksie was nie.
Daar is baie kritiek, en baie eerste ministers wat saamstem dat die land se kiesstelsel dit berug moeilik maak om te regeer. Die eerste Rabin -regering is in 1977 grootliks afgeskrik weens Haredi -partye en#8217 woede oor El Al -vlugte op Shabbat. Die regs kla dikwels dat die vredesproses in Oslo slegs in die Knesset goedgekeur is deur Arabiese en Haredi -stemme en/of onthoudings, dit wil sê dat die huidige stelsel dit moontlik maak om vrae van eksistensiële betekenis vir die hele politieke liggaam deur minderheidsgroepe te bepaal wat op 'n paar belangrike maniere nie altyd die meerderheid se welstand op die hart dra nie. Onregeerbaar, met die meerderheid altyd afhanklik van die grille van verskillende minderhede, en besluiteloos oor die fundamentele vrae van die openbare lewe, van wat om te doen met die Wesbank tot hervorming van burgerlike huwelike en opvoeding, wat die droewige reputasie is van Israel se baie kwaadwillige regeringstelsel.
Inderdaad, die stemmetode self, met die Knessets wat verkies word via landwye partylyste wat die kulturele, etniese en godsdienstige verdeeldheid in die Israeliese samelewing noukeurig weerspieël, lyk asof Israeliese stampolitiek vererger word eerder as om dit te verdryf.
Maar daar is meer aan die Israeliese kiesstelsel as wat op die oog val. Dit vergroot nie net die verdeeldheid tussen die stamme waarmee die Israeliese samelewing dit kan bemiddel en bestuur op 'n manier wat help om politieke geweld te voorkom nie. Dit dwing meerderhede om soms te veel, soms nie genoeg ag te slaan op minderhede nie, maar die eenvoudige feit dat Haredim, godsdienstig-Sioniste, Sefardiese Jode, Russiesprekendes, ensovoorts, ensovoorts 'n sitplek kry , tot die onbegrensde frustrasie van eerste ministers wat die politieke jonglering wat dit meebring, wroeg, het sommige van die beste kenmerke van die Israeliese samelewing gevorm, van sy samehorigheid tot die demokrasie.
By die stembus is Israeliete stamagtig. Hoe 'n Israeliese stem meer verband hou met hul grootouers en land van herkoms as met hul duidelikste sosio -ekonomiese belang. Sephardi- en Mizrahi -Jode, afkomstig uit die Arabiese en Moslem -wêrelde, stem met groot verplasing vir die politieke reg. Ashkenazi -Jode van Europese ekstraksie leun dramaties na links. Russiese sprekers leun swaar na regs. Ultra-Ortodokse Jode, wat hulself polities in Ashkenazi- en Sephardi-kampe verdeel het, elk met sy eie partye, skoolstelsels en verskillende politieke agendas, vorm nog 'n kiesstam. Net soos die godsdienstige-Sioniste, die " gebreide kippas "wie se politiek in sommige opsigte meer regs is as die Haredim — oor veiligheid en nedersettings, byvoorbeeld — en in ander meer liberaal — oor godsdienstige en sosiale vrae.
In die 2015-verkiesing, in die suidelike stad Beersheba, swaar Sephardi en met 'n groot Russiessprekende minderheid, het die regse steunpilaar Likud die linkse steunpilaar van die Sionistiese Unie met 38% tot 12% geklop, met die regse Russiessprekende Yisrael Beytenu neem nog 12%. Intussen leun die nabygeleë Omer, 'n meerderheid-Ashkenazi-stad, wat ook, en nie toevallig nie, die rykste voorstad van Beersheba is, beslissend in die ander rigting (Zionist Union 38%, Likud 22%, Yesh Atid 15%).
Of in Herzliya, die hoëtegnologiehoofstad van Israel, het die kiesers van die Ashkenazi-meerderheid maklike oorwinnings in alle stemdistrikte behaal, behalwe die twee mees oostelike buurte Yad Hatisha en Neve Amal, wat deur Jode uit Noord-Afrika gevestig is. Daar het Likud die voortou geneem.
Dieselfde patroon het ontstaan ​​uit die mees onlangse wedloop in April, soos die Simona Weinglass van ToI berig het. Die grootste oorwinnings van Likud was in twee byna geheel en al Sephardi -dorpe, Dimona in die suide (56% van die stemme) en Beit She'an in die noorde (55%). In Jerusalem het Likud die beste gevaar in Har Homa (61%) en Katamonim (56-58%), werkersklas, swaar Sefardiese gebiede, laasgenoemde huisves 'n groot Koerdiese Joodse gemeenskap. Blou en Wit het gewen in buurte soos Kiryat Hayovel, Beit Hakerem en dele van Rehavia — voorspelbaar die vinnigste veroudering, die meeste Ashkenazi-dele van Jerusalem.
Die syfers toon oral dieselfde patroon en is nog sterker vir sektorale Haredi-, godsdienstig-Sionistiese of Arabiese partye, wat op sommige plekke letterlik met 99% van die stemme gewen het en die resultaat vir United Torah Judaism in 'n deel van die noordelike stad van Hatzor Haglilit bevolk deur Gur Hasidim. Dit het 80% van die stemme gekry in die Haredi-Wesbank, Modiin Illit, een van Israel se snelgroeiende munisipaliteite (waar Shas nog 17% geneem het). In Arara, 'n bedoeïene stad in die Negev, het Ra'am-Balad 91%geneem. Hadash-Ta'al het 80% van die noordelike Arabiese stad Umm al-Fahm ingeneem.
Die stamme van Israel is natuurlik komplekse, oorvleuelende dinge. Groot getalle Joodse Israeli's is kinders van Ashkenazi-Sephardi-ondertroue. En ook binne hierdie kategorieë is daar groot kulturele verskille. Jemenitiese Jode kom uit 'n tradisie wat Mizrahi is, maar nie Sephardi nie, en is net so kultureel onderskeidend van byvoorbeeld Marokkaanse Jode, soos in baie Ashkenazi -gemeenskappe. Sulke subtiliteite kan net so groot wees vir gewone Israeli's as die breër kategorieë Ashkenazi of Sephardi. En net soos 'n mens tot die fynere afdelings kan kyk, so kan 'n mens wys op die vele maniere waarop Joodse Israeliete hulself as 'n verenigde geheel beskou, ondanks hierdie breuke. Dit wissel van die burgerlike godsdiens rondom nasionale vakansiedae, wat toenemend onder vermeende nie-Sionistiese Haredi-gemeenskappe waargeneem word, tot die verenigende kulturele raakpunte van moderne Hebreeus, militêre diens, die gevoel dat hulle omring word deur onverbiddelike vyande, ensovoorts.
Dit wil sê om te fokus op Israeliese Jode se neiging om in die stemhok te skei in regter-oosterse en linksgesinde Westerlinge, of in Haredim en Arabiere en srugim (die gebreide kippa-draers van die religieus-Sionistiese kamp) is om die baie subtiele skakerings en uiteenlopende verwantskappe wat Joodse Israeliese identiteite aantas, te ignoreer.
Tog bly etniese herkoms 'n beter voorspeller van die stempatrone onder Israeliërs as die meeste ander faktore, en die ou links-regs-skeiding tussen Ashkenazi en Sephardi, wat die reg op mag in die verkiesing in 1977 voorgehou het, bly 'n belangrike organisatoriese waarheid van Israeliese politieke gedrag. Dit is die kloof wat die Haredi -politiek twee keer tussen Ashkenazi UTJ en Sephardi Shas verdeel. Dit is die kern van die veldtogretoriek van Likud toe Netanyahu byvoorbeeld verlede week op 'n opmerking van die voormalige Mossad-hoof Shabtai Shavit spring oor 'sinnelose' regse kiesers om te beskuldig: 'Hulle het ons gebel chahchahim ['n ou pejoratief gebaseer op hoe Arabies-aksent Hebreeus vir Ashkenazi-Israeliese ore klink], amulet-soeners [Shas het amulette uitgedeel tydens vorige verkiesings, en 'n Ashkenazi-kunstenaar het tydens die veldtog in 2015 gewaarsku dat die land deur 'amulet' oorgeneem word -kissers '],' bots 'en nou' verstandelose mense. ' Ons reaksie sal by die stembus kom. "
Sulke beroepe op die Sephardi -ervaring van marginalisering deur die Ashkenazi -elite is 'n pilaar van die politieke retoriek en identiteit van Likud ', 'n bewuste poging om politieke aanspraak te maak op die lyding van ouer geslagte.
Die betekenis van die Israeliese politiek
Dat politieke partye hierdie verdeeldheid vashou en versterk, beteken nie dat hulle vals of kunsmatig ontwerp is om aan die behoeftes van die politieke oomblik te voldoen nie. Hierdie identiteite is vir Joodse Israeli's waaroor politiek gaan.
En as dit gemeet word aan die behoeftes van die gebroke samelewing wat dit dien, lewer die kiesstelsel van Israel, vir al sy duidelike gebreke, waar dit die belangrikste is: dit dwing samewerking tussen hierdie mededingende groepe.
Israel se kiesstelsel is een van die eenvoudigste ter wêreld. Die hele land is 'n enkele kiesafdeling, en dit stem vir slegs een instelling: die Knesset. Israeli's kies nie eers hul MK's nie, hulle stem vir 'n party wie se werklike lys van wetgewers dikwels deur die partyleier opgestel word. Na elke verkiesing kies die president van Israel, wat deur die Knesset verkies word, dan 'n lid van die Knesset as die aangewese premier. Die aspirant -premier moet dan 'n meerderheidskoalisie in die Knesset saamvoeg om 'n regering te vorm.
Hierdie stelsel het militêre noodgevalle, ekonomiese krisisse en etniese breuke en twis verduur, ondanks die gebrek aan institusionele kompleksiteit en duidelikheid van meer gevestigde demokrasieë
Met ander woorde, daar is skaars 'n skeiding, en beslis niks wat ooreenstem met 'n Amerikaanse magstjek tussen die Israeliese parlement en sy uitvoerende gesag nie.
Stel jou voor dat die stelsel in Amerikaanse terme ingerig is: daar is slegs een verkose instelling, sê die Huis van Verteenwoordigers, wie se meerderheidsleier outomaties president word, wat beteken dat die Huis en die presidensie byna altyd per definisie met mekaar sal saamstem en dat eenheidshuis word deur die hele land verkies in 'n enkele kiesafdeling, sonder state of distrikte, of inderdaad, direkte stem van enige aard vir die meeste verteenwoordigers in die Huis.
Sommige gevolge word onmiddellik duidelik. Eerstens is kenmerkende streeksbelange of dié van klein minderhede (die Druze, Ethiopiese Jode, ens.) Nie 'n gewaarborgde verteenwoordiging nie. Vir 'n ander, as 'n meerderheid 'n klaarblyklik onregverdige wet wil aanvaar, wat is dit om dit te stop?
Die eenvoud en eenvormigheid in die Israeliese regeringstelsel is een van die beter argumente ten gunste van 'n magtige Hooggeregshof en kan een van die faktore wees wat gelei het tot die byna ongekende mag van die Israeliese hof. As die hele regering 'n eenheids-wetgewende en uitvoerende gesag is, wat na die minderhede omsien, neem die oortollige populiste teug of sorg dat die wette gehoorsaam word?
Die punt hier is nie om die Israeliese stelsel te kritiseer nie, maar om 'n vraag te stel wat selde deur sy vele kritici in die buiteland en in die buiteland gevra word: Waarom werk dit hoegenaamd?
Dat Israel se demokrasie werk, blyk uit die suksesse en prestasies wat die land na 71 jaar kan toon. Hierdie stelsel het militêre noodgevalle, ekonomiese krisisse en etniese breuke en twis verduur, ondanks die gebrek aan institusionele kompleksiteit en duidelikheid van meer gevestigde demokrasieë.
Die demokrasie van Israel het inderdaad oorleef, ondanks die feit dat Israeliete onder die minste demokraties geletterde mense in die vrye wêreld is.
Hierdie demokrasie is nie gestig in 'n oomblik van bewuste filosofering en uiteensetting soos Amerika s'n nie, of na 800 jaar van noukeurige instellingsbou en tradisie-opset soos Brittanje. Dit het amper ontstaan ​​as 'n nagedagte, in 'n regering wat deur Oos -Europese Marxiste bestuur is, wat 'n wettige en konstitusionele orde geërf het, wat 'n warboel van die Middeleeuse godsdiensreg en die Britse koloniale reg was. Selfs vandag verskyn baie van die regte wat Israeliërs geniet, van gelykheid tot vrye spraak tot die vrye uitoefening van godsdiens, nie duidelik en eksplisiet in die Israeliese reg nie.
Ondersteuning our independent journalism
Geniet dit an ad-free experience on the ToI site, apps and emails and
Sekuriteit: Modern Israel is a powerhouse per capita income is $43,500, its military and intelligence are forces to be reckoned with, and the Jewish state is no longer the pariah it once was, with six Arab states deciding peace with Israel is better than war. But that still leaves Iranian-backed Hamas, Hezbollah, and the Islamic Republic itself, not to speak of Lebanon, Syria, and assorted Salafi-jihadi groups still eager to destroy the Zionists for once and for all. The latest war with Hamas (see The Dispatch's takes here, here, here, and here) and the complex challenge of Israeli Arabs joining the fight all play to Israel's right, and particularly to Netanyahu, whose reign has delivered long stretches of peace and security for the embattled state. Indeed, such is the "security advantage" to Bibi that his increasingly hysterical detractors—Tom Friedman included—have suggested that Netanyahu engineered the conflict with Hamas to derail Lapid's efforts to form a government.