Geskryf deur Yueng-Djern Lenn, Benjamin Barton, en Camille Lique
Die koue, afgeleë Arktiese Oseaan en die omliggende grensseë het klimaatsverandering beleef teen 'n tempo wat nie by laer breedtegrade gesien word nie. Verhitting van lug, land en see en groot afname in die seisoen seisoen se Arktiese see is alle simptome van die veranderende Arktiese klimaat. Alhoewel hierdie veranderinge in relatief afgeleë plekke voorkom, is daar groeiende bewyse om te skakel Arktiese see ys toevlug tot toenemend wisselvallige weerpatrone oor die noordelike halfrond.
Soos die see-ys val, styg gebiede van oop water, waardeur die see meer hitte in die atmosfeer verloor. Hitte verlore van die see na die atmosfeer verminder die atmosferiese druk wat meer energie gee aan storms en verhoog hul wolkinhoud deur verdamping.
Water wat noord van die Atlantiese Oseaan vloei, bied 'n belangrike bron van hitte aan die Arktiese Oseaan en die omliggende kontinentale plat see. Terwyl die Atlantiese Water (die besondere watermassa in die Arktiese Oseaan) genoeg hitte het om al die swewende Arktiese see-ys in minder as vyf jaar te smelt, word dit tans vanaf die oppervlak geisoleer deur 'n ligter, vars waterlaag oor die meeste van die sentrale Arktiese Oseaan.
Hierdie paradigma blyk egter te verander. Noord van Svalbard, is Atlantiese Water hitte gemeng na die oppervlak, wat lei tot verhoogde oppervlak hitte wat verlore geraak het aan die atmosfeer oor die steeds groter gebied van die oop see. Hierdie verandering is onlangs getoon om die koers te verbeter van die ysverlies ooswaarts.
Barents See verander
Ligging van die Barents See. Wikimedia, CC BY-SA
'N belangrike Arktiese streek vir Atlantiese Water hitte ruil met die atmosfeer is die Barents See. Atlantiese water wat oos deur die Barentssee vloei. Oop - tussen Bear Island en Noord-Noorweë - bly blootgestel aan die atmosfeer soos dit deur die sentrale Barentssee versprei. Dit word geleidelik afgekoel en word varser (weens die yssmelting van die see), aangesien dit ooswaarts na die Kara See beweeg.
In die Barents See vorm die see-ys elke herfs en smelt dit in die laat lente / somer. In die noordelike deel van die see dui 'n noord-suid verandering van koue tot warm seewatertemperature die teenwoordigheid van die Polar Front, wat die koue Arktiese water van die warm Atlantiese water skei. Die ontmoeting van die twee watermassas, die ligging daarvan en die temperatuurverskil daaroor weerspieël veranderinge in die verspreiding van die Barentssee.
Gedurende die jaar met lae seisoens seekonsentrasies (wanneer daar meer hitteverlies is aan meer blootgestelde oop water), word die noord-suid verskille in atmosferiese temperature oor die Barentssee verminder. Hierdie voorwaardes is gekoppel aan winter siklone reis verder suid in Wes-Europa, in plaas van hul neiging om ooswaarts na Siberië te beweeg, sowel as meer gereeld koue winter uiterstes op middel breedtegrade.
Ys en weer
Vir ons onlangse studie, het ons gekyk na satellietmetings van seewater- en seewatertemperatuur, om te bepaal hoe die oseaan- en ystoestande tussen 1985 en die einde van 2016 ontwikkel het. Ons het bevind dat elke seisoen voor die 2005 elke jaar seewater suid van die Polarfront verleng is, maar dit is nie die geval sedert 2005 nie.
Terselfdertyd het die temperatuur van die seeoppervlakte oor die Polarfront toegeneem, met die suidelike temperature wat teen 'n vinniger tempo toeneem as dié in die noorde. Die gemiddelde tussen 1985 en 2004 was -1.2 ° C in die noorde en 1.5 ° C in die suide, terwyl tussen 2005 en 2016 dit -0.6 ° C in die noorde en 2.6 ° C in die suide was. Dit is duidelik dat vanaf 2005 die Barents See te warm geword het vir die see-ys suid van die Polarfront. Die vraag dan is hoekom word die Barents See warmer?
Wintergemiddelde seevlak temperatuur en see ys omvang soos waargeneem in die Barentssee deur satelliete van 2005 en 2016. skrywer met dien verstande
Langtermyn-oseanografiese metings van watertemperatuur en soutgehalte naby die Barentssee. Opening het getoon dat die invloeiende Atlantiese Watertemperature oor die afgelope 30-jare toegeneem het, met wat blykbaar 'n klein maar aanhoudende styging rondom 2005 - waarskynlik te danke aan stroomopwaartse veranderinge in die Noord-Atlantiese bronne (alhoewel daarop gelet word dat ons studie hierdie vraag nie verken het nie). 'N Impak van die warmer water wat die Barentssee binnedring, is 'n warmer atmosfeer, wat weer die warmer oppervlakteswater isoleer sodat die Atlantiese Water hitte verder na die noorde kan binnedring, die voorkoming van die wintersee-ysvorming en invoer (dit is see-ys wat gevorm is verder noord wat suidwaarts gedryf het) na die gebied suid van die Polarfront.
Ons glo dat dit 'n langtermyn-verskuiwing in die klimaat van die Barentssee verteenwoordig, 'n streek wat reeds as invloedryke Europese weersomstandighede op die laer breedtegraad geïdentifiseer is. Verder glo ons dat die 2005-regime wat ons oor die Barentssee gesien het, dalk bygedra het tot die al hoe meer gereelde uiterste weersomstandighede wat die afgelope tien jaar in Europa ervaar het.
Yueng-Djern Lenn, Senior Lektor in Fisiese Oceanografie, Bangor Universiteit; Benjamin Barton, PhD Navorser, Bangor Universiteit, en Camille Lique, navorsingswetenskaplike in fisiese oceanografie, Institut Français die Recherche pour l'Exploitation de la Mer (Ifremer)
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Bewyse van verhitting > Ekstreme weer in Europa gekoppel aan minder see ys en verwarming in die Barents See