Orkaan Sandy en die onuitgesproke aantrekkingskrag van rampspoed - Diverse
Orkaan Sandy en die onuitgesproke aantrekkingskrag van rampspoed
MatadorU-student Madeline Gressel oor die vertelling.
Hierdie is 'n swartwitpens van Oormore of iets. Via gordontarpley
WANNEER DIE TWEE TORINGE INEENVAL IS, het my pa op sy bed in die Conrad Hotel, Hongkong, gesit en die nuus in afgryse bekyk.
Ek was veilig en knus in my oggendkunsklas gedurende my heel eerste week van die hoërskool op my nuwe skool aan die Upper East Side. My suster het voor die vensters van vloer tot plafon in haar biblioteek van haar hoërskool gestaan ​​- vier kort blokke van die Wêreldhandelsentrum - en geskok gekyk terwyl die torings voor haar uitbars.
Dit was ure se pyn voordat my pa by een van ons kon uitkom om seker te maak dat ons in orde was, en teen die einde van die beproewing het hy besluit om sy werk in Hong Kong op te gee en terug te keer huis toe. Ondanks 'n ontevredenheid vir die Verenigde State, kon hy nie die idee hê om van sy kinders weg te wees tydens 'n ander terreuraanval nie.
As 'n vroeë aanhanger van fiksie en geskiedenis (en hul dikwels verwaarloosde liefdeskind, historiese fiksie), het ek op die krisis anders gereageer as sommige van my maats. As my slaap versteur is, was dit in 'n groot opgewondenheid. Ek is aangegryp, miskien 'n bietjie koudbloedig, nie deur angs of angs nie, maar deur 'n opwindende gevoel van moontlikheid en onmiddellikheid. Dit was my kans om deel te wees van die geskiedenis in die grootste sin, om deel te wees van iets wat saak maak,, iets wat ek - as gevolg van my geboorte en kinderjare in die middestad van Manhattan - kon aanspraak maak op 'n belangrike moment in die verhaal van my lewe.
Ek was teleurgesteld. Terwyl my suster na die Sint-Vincent-hospitaal op pad was om toebroodjies vir hulpwerkers en brandweermanne te maak, het my ma besluit ek is te jonk en stuur my huis toe. Hoe dit ook al sy, daar was skaars genoeg gewonde oorlewendes om werklike hulpwerk dwarsdeur die stad te noodsaak. Die slagoffers was dood. Ek is nie gevra om die verpleegster van my fantasieë te wees nie. Tog was ek daar. En niemand kon dit van my wegneem nie, selfs toe ek terugdraai na die meer dringende sake van die negende klas in 'n nuwe skool.
Nou, terwyl New York deur 'n rekordmuurende muur van 13 meter water gehang word, sit ek gemaklik in 'n kafee in Hong Kong en kyk na die ligte Oktoberreën buite. My pa is in sy woonstel op die 29ste verdieping en kyk hoe dit stort; my ma is in my kinderhuis op die oewer van die geswelde Hudsonrivier, vermoedelik geknuffel met my verskrikte, donder-fobiese beagle, Oliver. My vriende plaas foto's op Facebook van aandetes vir kersliggies, onderwater motors, en die magtelose, verduisterde skyline.
En ek wens ek was daar saam met hulle. Nie omdat ek bang is vir hul veiligheid nie, maar omdat ek 'n oomblik van die geskiedenis van New York mis. Ek sal nooit kan sê: "Onthou jy die vloed van 2012? Dit was kranksinnig. ' Ek voel jaloers op die foto's, soos ek 'n foto van 'n gewese minnaar met sy nuwe vlam gesien het.
Dit is tye dat dit moeilik raak om in die buiteland te woon. Dit is 'n perverse klein stem in my wat jare daarna verlang om te sê, terwyl die brande en die haelstorms van wêreldwye klimaatsverandering op die aarde neerdaal, en ons voer die diere twee vir twee op 'n intergalaktiese ark: "Ek was daar! Ek was daar toe die oorstroming begin! '
As u in die buiteland woon, is u kans om 'n oomblik van nasionale krisis te beleef, net so groot. Maar dit sal nie wees nie jou krisis, die krisis van u geboorteland. U sal 'n buitestaander wees, en dit ervaar asof u van agter 'n glas sit, sonder eiendomsreg.
Dit is 'n vreemde oomblik van nasionalisme. Maar is nie alle nasionalisme 'n produk van lyding nie? Nie net omdat ons ons angs en hartseer deel nie, maar ook omdat ons as volk skielik 'n afgebakende verhaal deel. Vertellings word werklik en gelegitimeer as hulle erken en gehoor word. Tydens 'n krisis pas die wêreld by u vertelling in, en is u land die ster. Om deel te wees van 'n nasie is om deel te wees van 'n gedeelde verhaal. En om deel te wees van 'n nasionale krisis is om deel te wees van wonderlike verhaal.