Mar | 2020 | MaanKind
'n Vreemde vrou in 'n verre land wat pas met paaalfiksheid begin het, is ekstaties toe ek begryp hoe sy gevoel het toe sy die eerste keer die paal kon klim en die plafon raak. Dit klink vir my so logies om te sê hou aan, jy gaan meer sulke oomblikke beleef. Hoekom logies? Ek verstaan! Elke nuwe beweging wat mens bemeester, voel soos 'n prestasie vir jouself. En jy moet lekker voel oor wat jy kán regkry, nie sit en seur oor wat jy nié kan doen nie.
Dis mos daardie oomblikke wat maak dat jou lewe die moeite werd voel, wanneer jy die innigheid van die kortstondige gesprekke met 'n vreemde persoon aanvoel. Die oomblikke wat ek voel ek stap my pad, al doen ek wat. Ek doen net wat ek doen, sê net wat ek sê en as die so 'n oomblik tot gevolg het, is ek bly. Dis daardie tye wat ek voel ek is op die regte tyd op die regte plek. Dit kom altyd onverwags, deur my mense, my kinders, my vriende, my vreemdelinge. Die natuur, mooi woorde of musiek. Veral 'n gedeelde oomblik, waar twee souls mekaar herken.
Hierdie stukkies seeglas het ek opgetel, diesélfde oggend wat ek vir iemand gesê het ek het nog nooit seeglas opgetel nie, maar gevoel vandag is die dag. En so was dit. Ek kon daardie oomblik later met die persoon deel. Dit was verskriklik spesiaal vir my, al het die ander persoon dit waarskynlik al vergeet.
Daar het vanoggend 'n baie vreemde ding gebeur voor ons huis. Ek was besig om ons gaste te groet, met wie ek al reeds Vrydag 'n besondere konneksie gevoel het. Die jong man het Vrydagaand gesien ek vat aan my nek en gevra of Tannie pyn het. Nee, Tannie het nie pyn nie, mens verslaap mos maar soms jou nek. Hy het my summier omgedraai, my nek en skouers en rug bevoel en bedruk en gedraai en geknak en binne 5 minute was ek slap en vry van alle pyne wat ek nie eers gehad het nie. Te heerlik! Hy blyk toe 'n biokinetikus te wees. Met sy vrou het ek daardie aand tot 22:30 gesels op WhatsApp, sy voel soos 'n ou, ou kennis.
Vanoggend toe ons groet, kom daar 'n vreemde middeljarige man op sy elektriese karretjie aangery, heel gedetermineerd trek hy in en begin sukkel met sy foon. Die jong vrou bied dadelik haar hulp aan, en daar hoor ons sy lewensverhaal, die jong man vat sy lewelose hand wat in 'n sling hang, druk diekant toe en daardie kant toe en ek kan voel hier is iets groots aan die energie in ons klein kringetjie. Die uiteinde is dat hulle nommers ruil, en die jong man vra of hy 'n gebed mag doen. En daar staan ek as nie-gelowige saam en kringetjie maak, op die sypaadjie hou ons hande en die jong man bid vir hom. Daar was 'n tipe elektriese energie wat tussen ons gevloei het en dit was 'n fantastiese gevoel.
Dit was absoluut presies waaroor ek vanoggend geskryf het, wat daar uitgespeel het. Ek was emosioneel heeltemal oorweldig.