Geskryf deur Duncan Banks
Die smeebare brein. www.shutterstock.com
Neuroplastisiteit - of breinplastisiteit - is die vermoë van die brein om sy verbindings aan te pas of weer te bedraad. Sonder hierdie vermoë sou enige brein, nie net die menslike brein nie, van kleins af tot volwassenheid kon ontwikkel of herstel van breinbesering.
Wat die brein spesiaal maak, is dat dit, anders as 'n rekenaar, sensoriese en motoriese seine parallel verwerk. Dit het baie neurale bane wat die funksie van 'n ander kan herhaal, sodat klein ontwikkelingsfoute of tydelike funksieverlies deur skade maklik reggestel kan word deur seine op 'n ander pad te herlei.
Die probleem word ernstig wanneer groot foute in die ontwikkeling is, soos die gevolge van die Zika virus op breinontwikkeling in die baarmoeder, of as gevolg van skade aan die kop of as gevolg van 'n beroerte. Tog, selfs in hierdie voorbeelde, kan die brein, gegewe die regte toestande, teëspoed oorkom sodat sommige funksies herstel word.
Die brein se anatomie verseker dat sekere dele van die brein sekere funksies het. Dit is iets wat vooraf deur u gene bepaal word. Daar is byvoorbeeld 'n area van die brein wat gewy word aan die beweging van die regterarm. Skade aan hierdie deel van die brein sal die beweging van die regterarm benadeel. Maar aangesien 'n ander deel van die brein sensasie van die arm verwerk, kan u die arm voel, maar nie beweeg nie. Hierdie 'modulêre' reëling beteken dat 'n breinreg wat nie met sensasie of motoriese funksie verband hou nie 'n nuwe rol kan inneem nie. Met ander woorde, neuroplastisiteit is nie sinoniem daarmee dat die brein oneindig smeebaar is nie.
'N Deel van die liggaam se vermoë om te herstel na breinskade, kan verklaar word deur die beskadigde area van die brein wat beter word, maar die meeste is die gevolg van neuroplastisiteit - die vorming van nuwe neurale verbindings. In 'n studie van Caenorhabditis elegans, 'n soort aalwurms gebruik as modelorganisme in navorsing, is bevind dat om die aanvoeling te verloor, het die reuksintuig versterk. Dit dui daarop dat die verlies van een sintuig ander herskep. Dit is welbekend dat, as mense vroeg in die lewe sig verloor, ander sintuie kan verhoog. veral gehoor.
Net soos by die ontwikkelende baba, is die sleutel tot die ontwikkeling van nuwe verbindings omgewingsverryking wat afhanklik is van sensoriese (visuele, ouditiewe, tasbare, reuk) en motoriese stimuli. Hoe meer sensoriese en motoriese stimulasie 'n persoon kry, hoe groter is die kans dat hulle sal herstel van breintrauma. Sommige van die soorte sensoriese stimulasie wat gebruik word vir die behandeling van beroertepasiënte, sluit opleiding in virtuele omgewings, musiekterapie en geestelike oefening in.
Die basiese struktuur van die brein word voor geboorte vasgestel deur u gene. Maar die voortgesette ontwikkeling daarvan berus sterk op 'n proses genaamd ontwikkelingsplastisiteit, waar ontwikkelingsprosesse neurone en sinaptiese verbindings verander. In die onvolwasse brein behels dit die maak of verloor van sinapse, die migrasie van neurone deur die ontwikkelende brein of deur die herleiding en ontkieming van neurone.
Daar is baie min plekke in die volwasse brein waar nuwe neurone gevorm word. Die uitsonderings is die tandheelkundige gyrus van die hippocampus ('n gebied betrokke by geheue en emosies) en die sub-ventrikulêre sone van die laterale ventrikel, waar nuwe neurone gegenereer word en dan deurgaan na die reukbol ('n gebied wat betrokke is by die verwerking van die reuksintuig). Alhoewel die vorming van nuwe neurone op hierdie manier nie as 'n voorbeeld van neuroplastisiteit beskou word nie, kan dit bydra tot die manier waarop die brein herstel van skade.
Groei dan snoei
Namate die brein groei, word individuele neurone volwasse, eers deur meervoudige vertakkings uit te stuur (aksone, wat inligting van die neuron oordra, en dendriete, wat inligting ontvang) en dan deur die aantal sinaptiese kontakte met spesifieke verbindings te verhoog.
Waarom herstel almal nie 'n volle herstel na 'n beroerte nie? www.shutterstock.com
By die geboorte het elke baba-neuron in die breinskors ongeveer 2,500 sinapse. Met twee of drie jaar oud neem die aantal sinapses per neuron toe tot ongeveer 15,000 namate die baba sy wêreld verken en nuwe vaardighede aanleer - 'n proses wat sinaptogenese genoem word. Maar deur volwassenheid die aantal sinapses halveer, sogenaamde sinaptiese snoei.
Of die brein die vermoë behou om sinaptogenese te verhoog, is te betwyfel, maar dit kan verklaar waarom aggressiewe behandeling na 'n beroerte die skade wat veroorsaak word deur die gebrek aan bloedtoevoer in 'n breinarea, kan omkeer deur die funksie van onbeskadigde verbindings te versterk.
Nuwe paaie smee
Ons het steeds die vermoë om nuwe aktiwiteite, vaardighede of tale te leer, selfs tot op die hoë ouderdom. Hierdie behoue ​​vermoë vereis dat die brein 'n meganisme moet hê om te onthou sodat kennis mettertyd behoue ​​bly vir toekomstige herroeping. Dit is nog 'n voorbeeld van neuroplastisiteit en sal waarskynlik strukturele en biochemiese veranderinge op die vlak van die sinaps insluit.
Versterking of herhalende aktiwiteite sal uiteindelik die volwasse brein daartoe lei om die nuwe aktiwiteit te onthou. Deur dieselfde meganisme sal die verrykte en stimulerende omgewing wat die beskadigde brein aangebied word, uiteindelik tot herstel lei. As die brein dus so plasties is, waarom herstel nie almal met 'n beroerte die volle funksie nie? Die antwoord is dat dit afhang van u ouderdom (jonger breine het 'n groter kans op herstel), die grootte van die area wat beskadig is en, nog belangriker, die behandelings wat tydens rehabilitasie aangebied word.