In sy oorspronklike Latynse vorm pasta (Fr.: pastete, van It.: pasticcio: "pastei", "mengelmoes"; pastiche vir nabootsing of parodie), beteken die woord: 'n kledingstuk van lapwerk. As literêre begrip dui pastiche op literêre nabootsing of namaakkuns: dit is 'n teks wat gemaak word deur die aanmekaar "lym" van 'n mengelmoes woorde, sinne, frases, MOTIEWE, beelde, episodes ens., wat onveranderd oorgeneem is uit verskeie oorspronklike tekste van een of meer kunstenaars.
Tweedens kan die pastiche ook 'n KOMIESE- of SATIRIESE oogmerk hê, en dan kan die pastiche nie behoorlik onderskei word van die PARODIE nie; trouens, dit word as een van die soorte van parodie beskou. Waar die parodis slegs periodiek verwys na die oorspronklike model, boots die skrywer van die pastiche die oorspronklike kunswerk vlytig na en herskep dit as 't ware.
Wat meer dikwels voorkom, is onbewuste pastiche, 'n Digter/skrywer begin soms te skryf as epigoon van 'n ander outeur wat hy bewonder. Bekend in ons literatuur is bv. die Opperman-, Breytenbach- en Cloete-epigone.