Dit is 'n wonderlike tema van die Bybel dat God openbaar word as 'n regte, tasbare persoon, met 'n liggaamlike bestaan. Dit is ook 'n fundamentele leerstelling van die Christendom dat Jesus die Seun van God is. As God nie 'n liggaamlike wese is nie,dan is dit onmoontlik vir Hom om 'n Seun te hê wat "die afdruksel van sy wese" is (Hebreërs 1:3). Dit word dan moeilik om 'n persoonlike, lewende verhouding met God te hê as "God" net 'n abstrakte konsep in ons gedagtes is, 'n gees êrens in die lug. Dit is tragies dat so baie kerke hierdie onwerklike, onaantasbare begrip van God het.
Hierdie beloftes in die Nuwe Testament word bevestig deur bewyse van 'n persoonlike, liggaamlike God in die Ou Testament. Dit kan nie genoeg beklemtoon word dat daar 'n fundamentele besef van God se natuur moet wees, as ons 'n ware begrip van Hom wil hê nie. Die Ou Testament praat aanhoudend van God as 'n persoon; die persoon-tot-persoon verhouding met God waarvan beide die Ou en die Nuwe Testament praat, is uniek aan die ware Christen-hoop. Hier volg sterk argumente ten gunste van 'n persoonlike, liggaamlike God: "En God het gesê: Laat ons mense maak na ons beeld, na ons gelykenis" (Genesis 1:26). So is die mens gemaak in die beeld en gelykenis van God, soos gemanifesteer deur die engele. Jakobus 3:9 praat van "mense wat na die gelykenis van God gemaak is".
Hierdie woorde kan nie verwys na 'n mens se verstandelike beeld nie, want van nature is ons gedagtes ver van God s'n, en in baie opsigte in stryd met Sy geregtigheid: "Want my gedagtes is nie julle gedagtes nie, en julle weë is nie my weë nie, spreek die HERE.Want soos die hemel hoër is as die aarde, so is my weë hoër as julle weë en my gedagtes as julle gedagtes" (Jesaja 55:8,9). Derhalwe moet die beeld en gelykenis wat ons met God deel, 'n fisiese beeld wees.
Elke keer wanneer Engele op aarde gesien was, word hulle beskryf as menslike gestaltes - so het Abraham drie manne voor hom sien staan (Genesis 18:2). Hy het gedink dat dit gewone mans was. Die feit dat ons in God se beeld geskape is sê vir ons iets van die Wese waarvan ons maar 'n beeld is. Dus is God, vir wie ons weerspieël, nie iets vaag wat ons glad nie kan begryp nie.
Die Engele self is 'n weerspieëling van God. So kon God van Moses sê: "Mond tot mond spreek Ek met hom, en deur aanskouing en nie deur duister woorde nie; en hy sien die verskyning van die HERE "(Numeri 12:8). Hier word verwys na die opdragte wat Moses ontvang het van 'n Engel wat God se naam gedra het (Eksodus 23:20,21). As hy die Engel gesien het as die verskyning van die HERE, volg dit dat God dieselfde gedaante of vorm as die Engele het - d.w.s. in fisiese menslike gedaante, maar met 'n oneindig groter natuur as vlees en bloed. Die HERE het met Moses van aangesig tot aangesig gespreek, soos 'n man met sy vriend spreek (Eksodus 33:11; Deuteronomium 34:10). Die Here was gemanifesteer (geopenbaar) in Sy Engel, wie se gesig en mond self 'n weerspieëling van God was.
"Hy (God) weet watter maaksel ons is " (Psalm 103:14). Hy wil hê ons moet Hom sien as 'n persoonlike wese, 'n Vader met wie ons 'n verhouding kan hê. Dit sal verklaar hoekom daar so baie verwys word na God se hande, arms, oë, ens. As God 'n vae,onaantasbare wese êrens in die hemelruim is - en dit is wat Hy moet wees as ons die feit dat Hy 'n persoonlike wese is verwerp - dan is al hierdie verwysings misleidend en dien hulle geen doel nie.
Beskrywings van God se woonplek is duidelike bewyse dat God 'n spesifieke ligging het waar Hy bly: "God is in die hemel" (Prediker 5:1); "omdat Hy van sy hielige hoogte neergesien het, die HERE uit die hemel op die aarde gelet het" (Psalm 102:20); "Hoor in die hemel, u vaste woonplek" (1 Koninigs 8:39).
En nog meer spesifiek, lees ons dat God 'n "troon" het (2 Kronieke 9:8; Psalm.11:4; Jesaja 6:1; 66:1). Dis baie moeilik om sulke taal te gebruik van 'n ongedefineerde wese wat êrens in die hemelruim bestaan. Ons lees dat God sal "neerdaal" wanneer Hy Homself gaan openbaar. Dit dui daarop dat God in 'n Hemelse ligging is. Dit is onmoontlik om die konsep van "God openbaarmaking" (manifestasie) te verstaan, sonder om te aanvaar dat God 'n persoonlike, liggaamlike bestaan het .
Jesaja 45 is vol verwysings deur God na Sy persoonlike betrokkenheid in die sake van Sy mense: "Ek is die HERE, en daar is geen ander nie ….Ek, die HERE, het dit geskape—Wee hom wat met sy Formeerder twis ….Ek - my hande het die hemel uitgespan ….Wend julle tot My en laat julle red, alle eindes van die aarde!" Hierdie laaste sin wys veral vir ons dat God 'n persoonlike bestaan het - Hy wil hê dat mense hulle na Hom wend, en Sy letterlike bestaan met 'n gelowige oog aanskou. God word vir ons openbaar as 'n God van vergifnis, wat met mense praat met woorde. Tog kan vergifnis en spraak net van 'n persoon kom : dit verg verstand om hierdie dinge te kan doen. So was Dawid 'n man na God se hart (1 Samuel .13:14), wat wys dat God 'n intellek (hart) het, iets wat tot 'n beperkte mate deur die mens weergee kan word, alhoewel die mens van nature nie na God se hart is nie.
Woorde soos "Dit het die HERE berou dat Hy die mens op die aarde gemaak het, en daar was smart in sy hart" (Genesis. 6:6), wys dat God 'n Wese is met bewustheid en gevoel, eerder as 'n abstrakte Geesdamp in die atmosfeer. Ons sien dus dat ons vir God regtig kan behaag en kwaad maak, soos 'n kind sy natuurlike vader.
As God nie 'n regte, persoonlike wese is nie, dan is die begrip van geestelikheid moeilik om te aanvaar. As God heeltemal regverdig is, maar nie 'n liggaamlike wese is nie, kan ons nie regtig die openbaring van Sy regverdigheid as menslike wesens begryp nie.
Beide die afvallige Christendom, en die Jodedom het die idee dat God se regverdigheid ons lewens binnekom deur 'n vae "heilige gees", sodat ons op een of ander manier Sy geestelike beeld weergee, en so deur Hom aanvaar word. As ons eers besef dat daar 'n persoonlike wese is wat God genoem word, kan ons werk aan ons eie karakters om met Sy hulp en die invloed van Sy woord, God se karaktertrekke in ons lewens te weerspieël .
God se doel is om Homself te openbaar in 'n menigte verheerlikte wesens. Sy gedenknaam, YAHWEH ELOHIM, dui dit aan. Die naam beteken "Hy wat magtiges sal wees." As God nie 'n persoonlike wese is nie, dan is die beloning van die getroues 'n nie-fisiese bestaan. Maar die beskrywings van die beloning van die getroues in God se komende Koninkryk op aarde wys dat hulle 'n tasbare, liggaamlike bestaan sal hê wat nie meer onderworpe aan die swakheid van die menslike natuur sal wees nie.
Job het uitgesien na die dag wanneer sy liggaam uit die stof sal opstaan (Job 19:25-27). Abraham moet een van die wees wat "in die stof van die aarde slaap(en ) sal ontwaak ..tot die ewige lewe" (Daniël 12:2), sodat hy die belofte van 'n ewige erfenis van die land Kanaän kan ontvang - 'n fisiese plek op hierdie aarde (Genesis 17:8)."Sy gunsgenote sal vrolik jubel……laat hulle jubel op hul bedde……om wraak te oefen onder die heidene" (Psalm 132:16; 149:5,7). Gedeeltes soos die, sowel as die letterlike en fisiese aspek van die beloftes aan Abraham, word deur beide Jood en nie-Jood misgekyk, en dit het gelei tot die verkeerde gedagte dat die mens 'n "onsterflike siel" is.So 'n idee het absoluut geen Bybelse steun nie.
God is 'n onsterflike, glorieryke wese, en Hy werk aan Sy doel om mans en vrouens te roep om in Sy toekomstige Koninkryk op hierdie aarde te lewe en om in Sy eienskappe, geopenbaar in 'n liggaamlike vorm, te deel. Die getroues word belowe dat hulle deelgenote van God se natuur sal word (2 Petrus 1:4).As God nie persoonlik is nie, dan beteken dit dat ons vir ewig sal lewe as onstoflike geeste. Maar dit is nie wat die Bybel leer nie.
Ons sal 'n liggaam gegee word soos die van Jesus (Fillippense 3:21), en ons weet dat hy 'n letterlike liggaam in die Koninkryk sal hê, met hande, oë en ore (Sagaria 13:6; Jesaja 11:3). Die lering van die persoonlikheid van God is derhalwe gekoppel aan die Evangelie van die Koninkryk. Dit moet nou duidelik wees dat daar geen ware konsep van aanbidding, godsdiens of 'n persoonlike verhouding met God kan wees nie tensy ons verstaan dat God wel persoonlik is en dat ons Sy fisiese beeld weerspieël.
Soveel meer sin en bemoediging kan nou verkry word van verse wat praat van God as 'n liefdevolle Vader ,wat ons onderrig soos 'n vader sy seun onderrig (bv.Deuteronomium 8:5). In die konteks van Christus se lyding lees ons " dit het die HERE behaag om Hom te verbrysel" (Jesaja 53:10), alhoewel hy "tot God geroep het om hulp; my hulp geroep het in sy ore gekom " (Psalm 18:7). God se belofte aan Dawid dat een van sy nageslag God se seun sou wees, het die wonderbaarlike geboorte van 'n mens geverg ; as God nie persoonlik was nie, sou Hy nie so 'n seun kon hê nie.
'n Korrekte begrip van God is 'n sleutel wat soveel ander belangrike areas van Bybellering ontsluit . Maar soos een leun tot 'n ander lei, so vertroebel 'n valse voorstelling van God die waarheid wat die Skriftuur vir ons gee. As u hierdie afdeling oortuigend gevind het, ontstaan die vraag: " Ken u regtig vir God?" Ons sal nou verder kyk na wat die Bybel oor Hom leer.
Somtyds word die oorspronklike woorde van 'n Bybel-teks onvertaal gelaat. "Mammon" in Mattheüs 6:24 is 'n voorbeeld hiervan. Die woord "satan" is 'n onvertaalde Hebreeuse woord wat "teenstander" beteken, terwyl "duiwel" 'n vertaling is van die Griekse woord "diabalos", wat 'n leuenaar, 'n vyand of iemand wat vals beskuldig, beteken. As ons glo dat Satan en die Duiwel iets buite ons is, wat verantwoordelik is vir die sonde, dan moet ons elke slag as ons hierdie woorde in die Bybel lees, hulle laat verwys na hierdie bose persoon. Die Bybelse gebruik van hierdie woorde wys dat hulle gebruik kan word as gewone byvoeglike naamwoorde wat gewone mense beskryf. Hierdie feit maak dit onmoontlik om te redeneer dat die woorde duiwel en satan, soos in die Bybel gebruik, van 'n magtige, sondige persoon buite ons praat.
Dit beteken nie dat God hier 'n bonatuurlike persoon of 'n Engel verwek het om 'n Satan / teenstander vir Salomo te wees nie; Hy het gewone mense in opstand teen Salomo laat kom. Mattheüs 16:22,23 is nog 'n voorbeeld. Petrus het vir Jesus probeer ompraat om nie Jerusalem toe te gaan en aan die kruis te sterf nie. Jesus het omgedraai en vir Petrus gesê : " Gaan weg agter my, Satan! ….. jy bedink nie die dinge van God nie, maar die dinge van die mense."
Petrus is dus 'n Satan genoem. Die beskrywing van hierdie gebeure is glashelder; Christus het nie met 'n Engel of 'n monster gepraat toe hy hierdie woorde gespreek het nie; hy het met Petrus gepraat.
Die woord "Satan" beteken bloot teenstander en dus kan 'n goeie persoon, selfs God, 'n satan genoem word. In wese is daar noodwendig niks sondig in die woord self nie. Die sondige konnotasies wat die woord "Satan" het, is deels as gevolg van die feit dat ons eie sondige natuur ons grootste "Satan" of teenstander is, en ook omdat die gebruik van die woord verwys na iets wat met sonde verband hou. God self kan 'n Satan vir ons wees by wyse van beproewinge wat Hy is ons lewes kan bring, of deur in die weg te staan van iets verkeerds wat ons dalk wil doen. Maar die feit dat God 'n "Satan" genoem kan word, beteken nie dat Hy sondig is nie. Die boeke van Samuel en Kronieke is parallelle weergawes van dieselfde gebeure.
Jesus het gesê, ""Het ek nie julle twaalf uitverkies nie? En een van julle is 'n duiwel! En Hy het bedoel Judas Iskariot …." wat 'n gewone, sterflike mens was. Hy het nie van 'n persoonlike wese met horings gepraat, of van 'n sogenaamde "gees" nie. Die woord duiwel verwys eenvoudig hier net na 'n bose man. 1 Timotheüs 3:11 gee vir ons nog 'n voorbeeld. Die vrouens van diakens moes nie kwaadspreek of skinder nie; die oorspronklike Griekse woord hier is "diabalos" wat elders as "duiwel" vertaal word. Paulus waarsku net so vir Titus dat die ouer vroue in die gemeente nie kwaadspreeksters of "duiwels" moet wees nie (Titus 2:3). Hy het ook vir Timotheüs gesê : "In die laaste dae ….. sal mense kwaadsprekers (ook duiwels - dieselfde Griekse woord) wees" (2 Timotheüs 3:1,3).
Die duiwel word hier beskryf as dit wat verantwoordelik is vir die dood. Maar "die loon van die sonde is die dood" (Romeine 6:23). Daar moet dus 'n parallel wees tussen die sonde en die dood. Net so lees ons in Jakobus 1:14 dat dit ons eie bose begeerlikheid is wat ons versoek, wat tot die sonde lei, en dus tot die dood; maar Hebreërs 2:14 sê dat dit die duiwel is wat die dood bring.
Dieselfde vers sê ook dat Jesus ons natuur gehad het, sodat hy die duiwel kon vernietig. Vergelyk dit met Romeine 8:3: "God het deur sy eie seun in die gelykheid van die sondige vlees (dit is, ons menslike natuur) te stuur … die sonde veroordeel in die vlees." Dit wys dat die duiwel, en die sondige neigings wat binne ons menslike natuur is, dieselfde ding is. Dit is van die uiterste belang om te verstaan dat Jesus net soos ons versoek was. As ons die leerstelling van die duiwel verkeerd verstaan, beteken dit dat ons nie regtig die natuur en die werk van Jesus kan waardeer nie. Dit was net omdat Jesus ons menslike natuur gehad het – die "duiwel" binne ons – dat ons 'n hoop het op redding (Hebreërs 2:14-18; 4:15).
Deur die begeertes van sy eie natuur (die Bybelse duiwel) te oorwin, kon Jesus die duiwel aan die kruis tot niet maak (Hebreërs 2:14). As die duiwel wel 'n persoonlike wese is, dan kan hy nie meer bestaan nie. Hebreërs 9:26 sê dat Christus verskyn het "om die sonde deur sy offer weg te doen." Hebreërs 2:14 is in ooreenstemming hiermee en verklaar dat Christus deur sy dood die duiwel in homself tot niet gemaak het. Deur sy dood het Jesus "die liggaam van die sonde " (Romeine 6:6), dit is die menslike natuur, in vooruitsig tot niet gemaak. "Hy wat die sonde doen, is uit die duiwel" (1 Johannes 3:8), want om in te gee vir ons eie natuurlike, sondige begeertes, lei tot sonde (Jakobus 1:14,15), wat die Bybel 'die duiwel' noem. "Vir hierdie doel het die Seun van God verskyn, om die werke van die duiwel te verbreek" (1 Johannes 3:8)
As ons reg is as ons sê dat die duiwel ons eie bose begeertes is, dan is die werke van ons sondige begeertes, met ander woorde wat hulle tot gevolg het, ons sondes. Dit word bevestig deur 1 Johannes 3:5 "Hy (Jesus) het verskyn om ons sondes weg te neem." Dit wys dat 'ons sondes' en 'die werke van die duiwel' dieselfde is. Handelinge 5:3 gee vir ons nog 'n voorbeeld van hierdie verband tussen die duiwel en ons sondes. Petrus sê vir Ananias: "Waarom het Satan jou hart vervul?" Dan sê Petrus in vers 4: "Waarom is dit dat jy hierdie saak in jou hart voorgeneem het?" Om iets sleg in ons hart voort te bring is dieselfde as wanneer Satan ons hart vul. As ons self iets uitdink, bv. 'n sondige plan, dan begin dit binne ons. As 'n vrou swanger word, bestaan die kind nie buite haar nie; dit begin binne haar. Jakobus 1:14,15 gebruik dieselfde figuur wanneer hy beskryf hoe ons begeerlikheid baar en die sonde voortbring, en dit bring dan die dood. Psalm 109:6 vergelyk 'n sondige persoon met 'n 'satan' : "Stel 'n goddelose oor hom en laat 'n teëstander (die oorspronklike Hebreeuse woord hier is Satan) staan aan sy regterhand."
'n Mens kan egter in alle redelikheid vra: "Maar hoekom praat die Bybel dan asof die duiwel 'n persoon is?" Dit is heeltemal reg; Hebreërs 2:14 praat van "hom wat mag oor die dood het – dit is die duiwel." Feit is dat selfs minimale Bybel-lees sal wys dat verpersoonliking dikwels gebruik word om van 'n abstrakte idee te praat asof dit 'n persoon is. So lees ons in Spreuke 9:1 van 'n vrou genoem 'wysheid', wat 'n huis bou, en in Romeine 6:23 word die sonde vergelyk met 'n betaalmeester wat die dood as loon gee. Hierdie verskynsel word verder bespreek in Inset 5. Ons duiwel, die 'diabolos', verteenwoordig dikwels ons sondige begeertes. Tog kan daar nie so iets wees soos abstrakte diabolisme nie; die sondige begeertes wat in 'n mens se hart is, kan nie apart van hom bestaan nie; daarom word 'die duiwel' verpersoonlik. Die sonde word dikwels verpersoonlik as 'n meester (bv. Romeine 5:21; 6:6). Dit is dan verstaanbaar dat die ' duiwel' ook verpersoonlik word aangesien 'die duiwel' ook na die sonde verwys.
So ook praat Paulus daarvan dat ons as't ware twee weses binne ons het (Romeine 7:15-21): die man van die vlees, 'die duiwel', wat veg met die man van die Gees. Tog is dit duidelik dat daar nie twee letterlike, persoonlike wesens is wat binne in ons baklei nie. Die sondige deel van ons natuur word verpersoonlik as ' die bose' (Mattheüs 6:13) – die Bybelse duiwel. Dieselfde Griekse uitdrukking wat hier vertaal word as ' die bose', word as 'die slegte mens' in 1 Korinthiërs. 5:13 vertaal, en dit wys dat wanneer 'n mens toegee aan die sonde, dan word hy self 'n bose persoon, of 'n ' duiwel'.
Die woorde ' duiwel' en ' satan' word ook gebruik om die goddelose, sondige wêreld-orde waarin ons leef, te beskryf. Die sosiale, politieke en pseudo-godsdienstige ordes van die mensdom, kan van gepraat word in terme van ' die duiwel'. Die duiwel en satan in die NT verwys dikwels na die politieke en sosiale mag van die Joodse of Romeinse stelsels. So lees ons van die duiwel wat gelowiges in die gevangenis werp (Openbaring 2:10), en die Romeinse owerhede wat gelowiges laat opsluit. In hierdie selfde konteks lees ons van die kerk in Pergamus wat geleë was waar Satan se troon was (Openbaring 2:13) – dit is die setel van regering vir 'n Romeinse kolonie in Pergamus, waar daar ook 'n groep gelowiges was. Ons kan nie sê dat Satan homself, as hy bestaan, persoonlik 'n troon in Pergamus gehad het nie.
Individuele sonde word beskryf as die oortreding van God se Wet (1 Johannes 3:4). Maar sonde wat gesamentlik as 'n politieke en sosiale mag, gekant teen God, uitgedruk word, is 'n mag sterker as enkelinge; dit is hierdie kollektiewe mag wat soms verpersoonlik word as 'n magtige wese wat die duiwel genoem word. In hierdie sin het Iran en ander Islamietiese magte die Vereenigde State, ' die groot Satan' genoem – dit is – die groot teenstander van hulle saak, in politiese en godsdienstige terme. Dit is hoe die woorde 'duiwel' en 'satan' dikwels in die Bybel gebruik word.
Dit is noodsaaklik in hierdie onderwerp, meer as enige ander, om ons insig te baseer op 'n gebalanseerde uitkyk van die hele Bybel, eerder as om reuse leerstellings te bou op 'n paar verse wat uitdrukkings en woorde bevat wat lyk asof hulle na die algemene geloof van die duiwel verwys. Dit word sterk aanbeveel dat Studie 6.1, sowel as hierdie afdeling, versigtig en biddend oorgelees word. Dit is so dat 'n mens 'n redelike begrip kan kry van AL die gedeeltes wat verwys na die duiwel en satan. Hierdie woorde kan gebruik word as gewone byvoeglike naamwoorde, of hulle verwys in sommige plekke na die sonde wat binne ons eie menslike natuur gevind word. Van die skrifgedeeltes wat die meeste misverstaan en aangehaal word, om populêre idees te steun, word behandel in die insette wat hierdie studie volg. Mense wat dit moeilik vind om ons gevolgtrekkings te aanvaar, moet hulle self vra:
(2) Is dit waar dat 'satan' gebruik kan word net as 'n byvoeglike naamwoord? Die antwoord is ja. Waarom dan kan dit nie aanvaar word dat die sonde verpersoonlik word as ons vyand / satan nie? Die wêreld word dikwels verpersoonlik in Johannes se briewe en Evangelie; kan daar 'n beter benaming vir hierdie verpersoonliking wees as 'satan' of ' die duiwel' ?
Die Griekse woord "baptizo" wat as "doop" vertaal word in die Bybel beteken NIE om besprinkel te word nie. Dit beteken om totaal onderdompel te word in 'n vloeistof. Die woord word in klassieke Grieks gebruik in terme van skepe wat sink en sodadanig "gedoop" (onderdompel) word in water.Dit word ook gebruik in terme van 'n kledingstuk wat van een kleur na 'n ander gekleur word, deurdat dit in die kleurstof gedompel word en heeltemal toe is onder die vloeistof.
Die priesters moes totaal en al gewas word in 'n bad voordat hulle tot God genader het (Levitikus 8:6 ; Exodus 40:32).Die Israeliete moes hulleself was om ontslae te raak van sekere onreinhede (Deuteronomium 23:11) wat sonde verteenwoordig het. 'n Man genaamd Naäman was 'n nie-Joodse melaatse wat genesing verlang het van die God van Israel. So verteenwoordig hy die mens in sonde verval. Hy sou doodgaan. Sy redding ( so het Elisa beveel) sou kom wanneer hy homself sewe maal in die Jordaan rivier was. Aanvanklik het hy hierdie idee moeilik gevind om te aanvaar. Hy het iets meer dramaties verwag, of ten minste 'n groter en meer bekende rivier. Byvoorbeeld die Abana. Net so is dit dalk moeilik vir ons om te glo dat ons deur so 'n eenvoudige handeling gered kan word. Dit is meer aantreklik om te dink dat ons gered sal word deur assosiasie met 'n groter kerkgroep (die Albana rivier), eerder as 'n eenvoudige handeling en 'n ware verbintenis met die hoop van Israel. Nadat hy homself in die Jordaan gewas het, lees ons " sy vlees het teruggekeer soos die vlees van 'n jong seun, en hy het rein geword" (2 Konings 5:9-14).
Daarom is daar 'n tradisie onder Christadelphians om 'n onderhoud te voer met die kandidaat vir die doop. 'n Lys vrae soos gevind aan die einde van elke studie in hierdie boek, kan moontlik die basis vorm vir so 'n "onderhoud".