Groot drama oor ŉ klein provinsieThuringië, Duitsland. Foto: Pixabay Thuringië is ŉ klein, mooi, rustige en eerder onbelangrike deelstaat in die middel van Duitsland (vroeër deel van die voormalige kommunistiese Oos-Duitsland oftewel Duitse Demokratiese Republiek [DDR]), met min nywerhede maar pragtige landskap en vele skilderagtige dorpe en stede. Vir die afgelope ruk oorheers Thuringië egter die nuus in Duitsland en daar word telkens van ŉ “dambreuk”, “ongehoorde gebeurtenis”, “skande”, “verraad”, ensovoorts gepraat. Party politici met skuim in die mond gaan selfs so ver om te sinspeel dat die magsoorname van die Nazi’s vlak voor die deur lê. Wat het nou eintlik gebeur? Einde verlede jaar was daar ŉ verkiesing tot die wetgewer van Thuringië, waar maar veral die regse Alternative für Deutschland (AfD) sterk steun gewen het. Die sittende premier van Die Linke Party, Bodo Ramelow, wat met Groenes en Sosiaal-Demokrate (SPD) regeer het, het sy meerderheid verloor omdat sy koalisievennote verloor het. Bodo Ramelow. Foto: (AP Photo/Michael Sohn) Doelmatig het die deelstaat ŉ meerderheid regs van die middel bekom, as ’n mens in kampe wil praat, maar die probleem daarby was dat niemand, ook nie die Christen-Demokrate (CDU) en die liberale Vrye Demokrate (FDP) met die AfD wil saamwerk nie, en dat alle partye saam sonder Die Linke Party en AfD nie eens ŉ volstrekte meerderheid kon vorm nie. Die CDU het op sy beurt ook samewerking met Die Linke Party uitgesluit. So was enige koalisievorming onmoontlik. Ramelow het as oorgangspremier voortgegaan, maar homself vroeër voor die parlement verkiesbaar gestel as premier, al het hy met sy koalisievennote slegs 43 uit 90 setels gehad. Sy verwagting was dat enkele lede van die ander partye vir hom sou stem, omdat hulle nie vir die kandidaat wat die AfD as grooste opposisieparty voorgestel het, sou stem nie. In twee rondes kon Ramelow nie die volstrekte meerderheid kry nie omdat die CDU en FDP buite stemming gebly het. In die derde ronde sou ŉ eenvoudige meerderheid voldoende wees en Ramelow het verwag dat hy dit kry omdat die opposisie verdeel was, terwyl Groenparty en Sosiaal-Demokrate (SPD) agter hom gestaan het. Die klein FDP se leier in Thuringië, Thomas Kemmerich, het hom as kandidaat beskikbaar gestel om te verhoed dat die lede slegs tussen ’n kandidaat van die linkses en die regses kon kies. Dit was meer ŉ simboliese gebaar as wat Kemmerich ernstig verwag het om te wen. Die AfD het egter geslote vir Kemmerich gestem en hul eie kandidaat laat val, wel wetende dat Ramelow meer stemme as hul kandidaat sou kry. Aangesien die CDU en FDP ook vir Kemmerich gestem het, het hy onverwags en onbeplan premier geword, verstom oor sy eie dapperheid. Thomas Kemmerich. Foto: (Martin Schutt/dpa via AP) Nou was die gort gaar, want Kemmerich het die politieke doodsonde gepleeg: hy het hom met die stemme van die AfD laat kies, al het hy geen invloed op die stemmery gehad nie (wat in elk geval ŉ geheim was), en al kon hy nie weet dat die AfD hul eie kandidaat om taktiese redes sal laat val nie. Thuringië het nie net geskiedenis gemaak met die eerste premier van Die Linke Party in Duitsland nie, maar ook met die eerste een van die FDP (wat dit net-net in die parlement gemaak het). Die druk uit alle oorde was enorm. Feitlik die hele media het in die oortreffende trap die verkiesing veroordeel as opening vir die AfD (al was dit eintlik ŉ opening vir die FDP); kansellier Angela Merkel, op staatbesoek aan Suid-Afrika, het geëis dat die verkiesing ongedaan gemaak word (asof sy ŉ diktator is wat kan besluit watter verkiesings haar behaag en watter nie); elke politikus en meningsvormer het sy opinie gelug; die gewone klomp linkse betogers het weer hul opwagting gemaak; Ramelow het so ver gedaal en hierdie gebeurtenis met die magsoorname van die Nazi’s in 1933 vergelyk; en Kemmerich is persoonlik aangeval en bedreig en sy eie partyleier het hom in die rug gesteek. Die druk was net te veel en ná net ŉ dag het hy aangekondig dat hy wil bedank en ŉ nuwe verkiesing wil uitroep. Dit is egter nie so maklik nie. Hy sal eers ŉ twee derde-meerderheid moet kry vir herverkiesings. Die CDU in Thuringië (teen die wil van die CDU-leier) en die AfD gaan egter nie vir die ontbinding stem nie, want herverkiesings sal waarskynlik tot ŉ oorwinning vir Ramelow lei. Daar is egter nou ook druk uit die CDU se hoofbestuur op hul partygenote in Thuringië om met die volgende premierverkiesing buite stemming te bly sodat Ramelow gekies kan word. Angela Merkel. Foto: (AP Photo/Markus Schreiber) Verbeel jou dit: Merkel, wat self uit Oos-Duitsland afkomstig is en (taamlik laat) deel van die protesbeweging teen die destydse kommunistiese bewind was, eis nou dat ’n verteenwoordiger van die eertydse kommunistiese party bo ŉ verteenwoordiger van enige ander party verkies moet word. Prakties gesproke beteken dit dat daar reeds ŉ informele breë front van Die Linke Party en Groenes teen die CDU is. Meer nog, intussen is daar ’n heksejag teen almal binne die CDU en FDP wat dit gewaag het om die verkiesing van Kemmerich, pleks van Ramelow, te verwelkom. Dít is in der waardheid die “dambreuk” en “ongehoorde gebeurtenis”, nie die verkiesing van Kemmerich met behulp van die AfD nie. Intussen gaan dit lankal nie meer oor Thuringië nie, maar oor ’n histeriese geveg teen alles wat regs uit die oogpunt van die elite en hul meelopers is. Merkel se masker is nou af en haar outoritêre styl, wat altyd onder die dekmantel van vriendelike moederlikheid en omgee gekamoefleer was, is nou vir almal wat oë het, duidelik om te sien. Dit kan wees dat die stadige agteruitgang van die CDU so pas na ŉ volgende rat oorgeskakel het.