Dis die berg in my | The Grotto
Home Afrikaans Ek Moet Bieg Dis die berg in my
Berge is reusagtige uitgeknipte plat prente, vasgeplak teen die blou lug. Jy sien van ver af niks van hul rondings en kurwes nie.
Hul is groot. Niks is groter nie – nie 'n olifant, walvis of oorlogtenk nie. As 'n vliegtuig, trein of skip teen hulle sou bots, sal hul nie 'n oog knip of 'n spier verroer nie.
Hulle lê met hul wye gewebde kloue ver uitgestrek en 'n reusagtig gepunte skub op hul voorkop of rug wat die plafon van die lug ophou.
Soms hang swaar wit gebondelde komberse tot by hul knieë of steek hul geweldige puntige kroon 'n gat deur die wolke.
Sterk woeste winde pluk aan hul kieue, vinne of vleuels. Hulle staan. Vas op die aarde, half in kontak met die hemel. Misterieus gebind aan aarde en hemelinge.
Niks roer hulle nie. Net die aarde self – as dit skud of skuif, swart lag of geel vuur spoeg, flitse vonke skiet of rotse rol tot in swart kraters waar hul konkelpad die volgende dag lê soos skilferpaadjies tussen bossies hare.
'n Berg lyk maklik om te klim. Van ver af lyk dit of jy hom kan uitstap soos jy 'n skuinspaadjie van voorkop tot kroon met 'n kam trek (toe paadjies nog in die mode was). Jy klim 'n berg soos nuwerwetse haarpaaie – na links, skerp na regs, weer wyd na links, skerp regs, sigsag geleidelik hoër. Dit voel of jy horisontaal óm die berg gaan loop. Maar jy styg geleidelik hoër. Jy verloor perspektief. Bo lyk onbereikbaar ver. Maar jy hou aan stap.
As jy terugkyk, staan jy verstom oor die afstand wat jy afgelê het, die uitsig – die oorwinning wat jy klaar behaal het. So klein soos wat jy voel teen 'n berg, so klein van buite, groot van binne voel jy as jy op die kruin staan. Jy voel hoër as wat 'n vliegtuig vlieg, jou kop in die wolke.
Jy onthou nederig dat jy die berg klim, nie dat die wêreld jou kan sien nie, maar dat jy die wêreld kan sien. Jy dink aan Abraham en Isak wat drie dae tot by die offerplek moes loop. Moses wat berg-op is en God vanuit die wolk gehoor het, berge wat kan skuif as jy 'n mostertsaad se geloof het.
'n Berg het 'n sagte kant – wanneer die son haar ligpienk laat bloos as sy op haar kurwes skyn, die kantfyn kristalrepies soos lang oorbelle in bruisende watervalle teen haar nek laat blink, of as jy moeg in die smal paadjie gaan sit en sagte klam mos teen jou rug voel.
Jy kan met net 'n waterbottel bergklim en geïrriteerd raak met die gewig wat jy dra. Of jy kan swaar bagasie hê, maar jou hart en gemoed is lig. Dan gaan die natuur, die uitsig, die vars lug jou gewig vir jou dra.