RUITERPADVERENIGING / BRIDLE-PATH ASSOCIATION | Uit die perd se bek!
Januarie 13, 2021 / Ruiterpadnuus	/ Lewer kommentaar
My rit het net vier mense gehad, daar was veronderstel om meer te wees, maar weens gesondheid probleme kon hulle dit nie maak nie. Gail Nel en haar vriendin Marita het Vrydagmiddag opgedaag. Sonia Jones het ook later aangekom. Weens die klein groep, kon die perde in kampies voor ons huis staan. Pragtig om 'n paar ander kleur perde onder die oog te hê – Gail se Palomino en Marita se Bruin en wit merrie.
Na 'n lekker gesellige braai, Gail het gebraai, aangesien sy mal is oor braai, het ons gaan slaap. Saterdag was lieflike weer vir ry – bewolk met 'n koel bries. Ons het deur die plaas gery en 'n klein ent op die grondpad om by ons buurman uit te kom en dan met die kruin van die Klein Swartberg verder. Die blom paadjies was effens gespoel na die goeie winter reens, maar die uitsig was asemrowend mooi. Ons het afgedraai om na 'n uitsig punt te ry wat oor die Caledon distrik kyk,waar ons die geleentheid met Oom Leonards se "Bokmelk" gevier het. Ons het stadig gery, maar Sonia se glimlag was breed na 3½ jaar se nie ry nie…
Al deur die Klein Swartberg Bewarea en dan afgesak deur die plaas Dwaalhoek tot op 'n grondpad. By 'n klein rivier afgesaal vir ete, waar Andy ons ontmoet het met ons cooler boxes en hooinette.
Daarna het dit bietjie warmer geword en die graan stropers het aan die gang gekom.
Om die pad met die groot 30 ton graan lorries te mis, het ons 'n ompad gery deur ons buurplase, waar Gail en Marita darem 'n galoppie of twee deur die stoppel lande kon vang – ongelukkig het Marita haar perd se boots skoon afgehardloop. By die huis het ons lekker ontspan, gestort en 'n drankie geniet. Daarna het ons Gail se jong Border Kollie op skape probeer vir die eerste keer. Weer die aand lekker gebraai, Gail is 'n bobaas braaier….
Sondag het net ek en Gail gery, Marita se boots was stukkend en Sonia het besluit om rustig te wees. Ons het 'n sirkel roete gery deur ons plaas en ander buurplase. Bietjie vinniger gery en vreeslik geniet. Weer by die huis het Sonia vir ons 'hotdogs' gemaak, wat goed afgegaan het. Na nog 'n 'dog training session' het almal opgepak en huiswaarts gekeer. Baie dankie vir die lekker gesellige naweek, hoop om julle weer hier te hê.
Suikerbossie, 21 & 22 Nov 2020
November 29, 2020 / Ruiterpadnuus	/ Lewer kommentaar
Verlede jaar se paksaal rit nog vars in die geheue en hier is ons alweer. Ons kamp weer Vrydagaand by die Hanekoms op Suikerbossie in die kampterrein wat hulle verlede jaar ook aan ons allokeer het. Die gasvryheid is oorweldigend!! Marius Olivier het weer gereël. Toe ek ongeveer 19:00 Vrydagaand aanland is Marius, Johan Bester en Johan Bredenhand reeds daar met vier perde. Drie om te ry en die vierde een om die drie manne se bagasie te dra. Ons pakkie bestaan ook uit vier perde en ekself, Nicolize en haar man, Daniel deel ook 'n pakperd tussen ons drie. Ons was skaars daar of Christiaan Rabie en Zanelle daag op met hulle drie arabiere. Ons is nou voltallig vir die aand en verwag vir Etienne Engelbrecht en Yolanda more oggend om 8 uur.
Die oorstaanplek vir Saterdagaand was nie beskikbaar nie en Marius het op kort kennisgewing 'n ander plek gekry vir Saterdagaand se oorstaan. Hierdie staanplek was nader en baie toeganklik vir motorvoertuie. Dit het gemaak dat die Engelbrechts sonder 'n pakperd maklik hulle kamptoerusting vir Saterdagaand met 'n geleentheid kon laat aflaai. Hulle is verskoon hierdie keer. Hulle kon nou genoeg tips vang vir die volgende keer.
Ons het vuurgemaak, gebraai en ou stories verkoop en later langs die vuur en die perde geslaap.
Saterdagoggend om ongeveer 9 uur vertrek 10 ruiters en 13 perde op Suikerbossie se 4X4 roete. Sommige perde is haastig, maar ontspan gou. Ons ry met 'n tweespoorpad om mettertyd by die Sandfontein toegangspad aan te sluit en daar begin ons die berg vat. Al met die kontoer om met mooi uitsigte oor Suikerbossie en in Kunje se rigting. Middagete is onder ou akkerbome met 'n lekker koel luggie wat trek. Ons stap teen 'n lekker pas op die bergpaadjie en kom vroeg by ons kampplek aan. Die perde wei en word later aan die lyne vasgemaak. Dis interessant om te sien wat alles uit die saalsakke uitkom. Mens is nooit te oud om te leer nie. Ons kyk mekaar se paksaals deur en maak planne waar om te verander vir volgende keer.
Daar word weer gebraai en gekuier om die vuur. Sondagoggend begin party ouens vroeg roer. Daar is baie tyd, want vandag is die pad nie so lank nie. Die perde word mettertyd opgesaal en gepak om die laaste skof te doen. Terug by Suikerbossie hou ons bietjie nabetragting en middagete voordat almal weer uitmekaargaan. Dit was 'n spesiale naweek met baie kameraadskap. Dankie aan almal wat daartoe bygedra het.
Etienne se leenperd, Cheecky (Predikant), het hom buitengewoon goed gedra vir 'n 1ste Ruiterpadrit vir 2020, maar die 'confusion' van die herontmoeting met sy ou vriende van Porterville het uiteindelik sy tol ge-eis toe Cheecky 25m vanaf die einde van die rit nie kon kies tussen die geselskap van Laman en Spirit nie. Hy besluit toe om maar dan eerder sywaarts en langs die gebaande weg te ry sodat hy sy oog op albei vriende kan hou. Tussen 'n grasieuse dresseer beweging en extended trot het hy 'n lae tak oorskat en die laagste wat Etienne kon buk, was nie laag genoeg nie.
Ellen se rit, Wellington
Oktober 17, 2020 / Ruiterpadnuus	/ 1 Kommentaar
Ek was aanvanklik nie baie lus om 'n ritverslag te skryf nie siende die gebrek aan belangstelling wat getoon is, maar ek sal dit afmaak as Covid-19/2020 redes en dus tog maar skryf, al is dit dan net om te wys wat diegene gemis het wat nie wou kom ry nie. Dan is daar natuurlik ook die wat al meer begin inspan eerder as om op die rug te ry. Seker maar die ouderdom wat begin tel?
Nietemin, op 'n baie winderige Saterdag oggend het 4 ruiters, waarvan 2 ruiterpadlede is, vanaf ons huis teen die hang van die Hawequa berg buite Wellington vertrek op 'n dagrit. Dit was helder skoon en die lug so blou so blou. Ons het met 'n bergpad gery verby die Hawequa Scout Camp en van daar bult uit in die rigting van die Du Toitskloof pas. Gail Nel en twee gaste wat sy genooi het, Tinka en Antje, was in vervoering oor die pragtige uitsigte en kon nie ophou dankie sê vir die geleentheid om te kon saam ry nie.
Ons het bosbou paadjies gevolg tot by die Hawequa bosbou nedersetting waar ons deur nuuskierige kinders aangegaap is. Van daar het ons hoër op beweeg nader aan die pas en weer terug gery in die rigting waar ons vandaan gekom het. Hier het ons 'n 15 minute koffie breek geneem en die uitsigte en die berge bewonder. Gail en Antje se perde gaan die Baviaans doen en hulle wil toets of hulle perde fiks genoeg is daarvoor. Op die oog af lyk dit heel positief en ten spyte van die steiltes lyk die perde glad nie moeg nie. Die wind help natuurlik ook dat dit nie te warm word en die perde begin sweet nie.
Na 3 ure in die saal keer ons terug na die Scout Camp waar ons langs 'n bergstroom uitspan vir middagete. Maartin ontmoet ons daar en het ons eetgoedjies en n paar kampstoele gebring. Die perde word vasgemaak aan 'n boom tussen lekker lang groen gras.
'N uur of wat later is dit tyd vir opsaal en ons volg weer die pad hierdie keer teen 'n koppie uit. Ons ry deur plase soos Klein Waterkloof, Bloublommetjieskloof en Kleine Bosch. Weer eens verwonder ons ons aan die skone prag van die berge en die uitsigte wat strek tot by Piketberg in die verte asook Simonsberg na die Suide. Die hele Paarl/Wellington vallei lê onder ons uitgestrek.
Ons keer terug huis se kan toe en na een en 'n halwe uur se ry en 'n totale afstand van 26km vir die dag kom 'n wonderlike dag tot 'n einde.
Dankie vir die wat die moeite gedoen het om te kom ry en ek hoop julle geniet die Baviaans rit.
Ek rig 'n ope uitnodiging aan alle lede om my te kontak indien julle by my wil kom ry. Ons is werklik bevoorreg om op so mooi plek te kan bly en ry.
Jacobus se jong perde rit, Robertson (2) 14-15 Maart 2020
Maart 17, 2020 Maart 17, 2020 / Ruiterpadnuus	/ Lewer kommentaar
Oor hierdie rit is daar sommer twee ritverslae – omdat Anélia nie Sondag kon saamry nie, het Jacobus gevra dat ek ook 'n verslag moet skryf…
Beurtkrag is op fase 4, die Corona virus dryf die skares na toiletpapier, die markte tuimel en die ekonomiese vooruitsig is duister – hoe lekker was dit nie om vir die naweek weg te breek en van al hierdie dinge te vergeet nie.
My jong perd, Ruggens Extreme, is nog nie twee maande onder saal nie, maar ons is vol moed. Ek en Gail besluit ons gaan ry. Die beplanning was om mekaar iewers langs die pad te kry, maar tussen werksverpligtinge en alles deur kry ons mekaar eers op Worcester toe ons by die veearts stop om ons paspoorte te laat teken.
Ons kom toe darem saam-saam by die kampplek aan. Ek en Emile gaan stop doer op die vlakte, want ek wil 'n lekker groot kampie kan span vir Extreme se eerste ervaring van die elektriese heining en ons moet darem plek los vir die res… Gail en Marieta skrop nes onder die bome met Michelle en haar man Ian net oorkant hulle. Anélia slaan tent op langs die oorblywende boom. Jacobus kom maak 'n draai en vra hoekom ons dan so eenkant is, want dis net ons klompie wat sou kom… Lyk my die reën voorspelling het die mense laat skrik. Oom Fritz kom darem ook Saterdag vir die dag deur.
Daardie aand word daar lekker om die vuur gekuier, maar die "plaaslike bevolking" wonder of die spul Durbanvillers nie eerder by die huis moes bly nie – hulle het gehoor daar is 'n geval van die Covid-19 virus in Durbanville… Maar ons is steeks en gaan nêrens heen nie. Jacobus is 'n ware heer en bied aan om namens Gail en Marieta te braai. Alles het goed gegaan tot die hele rooster met braaibroodjies op die grond beland het. Gail het nog probeer red wat te redde is, maar daar was soveel sand selfs die 3 sekonde reël kon hulle nie red nie.
'n Vriendin van Lizel wou dolgraag saamry, maar haar man gaan die Epic fietstoer doen en het die sleepvoertuig nodig – laat aand kry Lizel 'n boodskap, die Epic is gekanselleer, sy sal Saterdagoggend by ons aansluit.
Saterdag breek as 'n pragtige dag aan. Oom Fritz en Isabelle asook Anélia se perd daag op en 10 ruiters vat die pad. Aanvanklik loop die roete deur die boorde en wingerde, maar later vat ons die lekkerste veldpaadjies. Dit bly maar pragtig om daar te ry, die plase is groen en die berge prentjiemooi. So met die ryery vind ek uit dat Lizel se Ruggens Diamant 75% verwant is aan my Ruggens Extreme. Dit was juis omdat ons so beïndruk is deur Diamant dat ons by die Ruggens stoet gaan aanklop het toe dit tyd raak vir 'n jong perd. Ek wil nou nie te veel "brag" nie, maar laat my darem een sinnetjie se spog toe – Extreme is minder as 2 maande onder saal en het letterlik nie 'n voet verkeerd gesit nie. Ek sien uit na sommer nog baie Ruiterpadritte met dié merrie.
Op pad terug die middag is ons op 'n lekker draffie toe ons skielik bewus word van pandemonium hier agter iewers. Michelle se perd het agter geraak en op loop gesit met haar. Skielik is daar wingerd aan haar een kant, 'n heining aan die ander kant en perde voor haar. Sy slaan brieke aan en daar laai sy sowaar haar ruiter af. Dit kon regtig 'n lelike ding gewees het, maar gelukkig het Michelle nie seer gekry nie.
Na sy so 'n entjie gestap het, klim sy op en besef sy het haar foon verloor met die vallery. 'n Paar ruiters draai saam met haar om en die res van ons gaan wag by die volgende hek. Hier lê 'n trop beeste ons voor en hulle stel sommer baie belang in hierdie verskynsel.
Ons moet deur hulle kamp, maar hulle wil die perde groet en sommige mag dit in hul koppe kry om te wil ontsnap. Gail is dadelik reg om Cowgirl te speel en die beeste weg te jaag. Die groep is weer voltallig, die beeste is danksy Gail beheer en almal is veilig deur die kamp.
Teen hierdie tyd is dit warm, sommer baie warm en almal sien uit om terug te kom by die kampplek en die rivier. Daar word gou-gou afgesaal en toe is almal met die perde af rivier toe, sommige sommer met ryklere en al. Wat 'n lekker manier om 'n lekker rit af te sluit.
Anélia is ongelukkig haastig en verlaat die groep, maar die res van ons skuif nader vir 'n luilekker middag. Isabelle laai ook haar perd en verlaat ons. Oom Fritz kuier nog so bietjie en Lizel kom van die dorp af met roomys vir almal – wat 'n lekker bederf! Hansie Volschenk kom laai die (baie lekker) perd wat hy vir Anélia geleen het en sy twee steekhaar Jack Russels soek aandag by almal. Ons lag tog te lekker vir die een se naam – "Balle", omdat hy net een het…
Gail maak sommer vroegaand al vuur en na daar lekker gekuier is, gaan kruip almal maar vroeg in.
Sondag breek aan sonder die reën wat voorspel is. Vandag is ons net 6 ruiters. Ons ou merrie, Susie, is die naweek weer dwars en wil nie juis eet of drink nie. Sommer vroeg voel ek sy is nie haarself nie en reël met Jacobus dat ons 'n korter roete sal volg. Jacobus moet vir Michelle terug na haar huis toe vergesel, so sy roete is vas. Gail en Marieta besluit om saam met my en Emile die korter roete te volg. Toe ons op die plek kom waar ons die veldpad na die koppie toe moet vat, besluit ek en Emile om ter wille van Susie eerder om te draai. Gail en Marieta gaan ry die draai teen die kop. Hierdie rit is toe baie soos 'n Drasa rit – elkeen ry die afstand wat hom pas…
Wat 'n heerlike naweek saam met lekker perdry vriende. Die twee plaaslike dames, Michelle en Isabelle, is beslis Ruiterpadlid materiaal en ek hoop ons gaan hulle weer sien.
Baie dankie Jacobus (en Lizel), vir 'n baie lekker rit. Ek hoop om sommer nog baie saam met julle in julle mooi omgewing te kom ry.
Nou ja, nou is ons terug in die werklikheid en moet ek seker gaan kyk of daar nog toiletpapier in die winkels oor is…