Momo word afgeskeep deur sy pa, wat rou oor sy vrou wat met ’n ander man weggeloop het. Die seun vlug na die strate en loop hier die winkelier Monsieur Ibrahim raak. Al steel hy blikkies kos van sy rakke af reik Ibrahim uit na die seun en word ’n ware pa vir hom. Daar vorm ’n hegte band wat oor generasies en kulture heen strek. Hier leer Momo berusting in Ibrahim se stil aanvaarding: “Ek weet wat in my Koran staan.” Hulle gaan saam op reis en dans die dans van die derwisj, waar hul hartklop een met die heelal word.
Van die strate van Parys na ’n armoedige gehuggie in die Klein-Karoo, waar ’n storie van vergelding en verlossing rondom die verkragting van ’n vyftienjarige meisie uitkring. Die Baxter-teatergeselskap se Karoo Moose is in 2007 vir die eerste keer opgevoer en het plaaslik reeds 15 teaterpryse ingeryg. Dit is lewenskragtige teater met perkussie op dromme en emmers, energieke danse, sang en spraak. Ongelukkig is die gegewe ná ’n dekade steeds ’n gru werklikheid en is hierdie stuk net so relevant soos vanoggend se nuusopskrifte.
Dit handel oor die verskriklike geweld teen Suid-Afrika se mees weerlose – die kinders. Jy weeklaag saam met Thozama (Chuma Sopotela), jy sien die wortel van die kwaad – onbetrokke vaders, drankmisbruik teen ’n agtergrond van nypende armoede en ’n onbetrokke gemeenskap. Dit is hoogstaande teater wat sorg dat die kinderstemme wat hier opklink, jou agtervolg.
Ons reis na Kharkams en Vredendal, die grootwordwêreld van Jason Jacobs, wat vanjaar deur die KKNK as nuwe stem vereer word. In sy dramaproduksie In wag van word baie met min gegee, dit is kaalvoetteater wat ’n storie uittrap in spraak, dans en sang, ’n storie oor ’n ma, haar verlore seun en ’n gemeenskap wat tot elke prys aan geloof vasklou. Dit reik terug na ’n oer-Suid-Afrika se mites en eis die aandag van ’n moderne gehoor op magiese wyse.