Jaar Drie Dag 100 Obama -administrasie 29 April 2011 - Inligting
Year Three Day 100 Obama Administration 29 April 2011 - Geskiedenis
8:00 ONS ontmoet die PRESIDENT deelnemers aan die Memphis Sanitation Strike van 1968
08:30 Die eerste gesin vertrek uit die Withuis onderweg na die Andrews -lugmagbasis
08:45 vertrek die eerste gesin uit die Andrews -lugmagbasis onderweg na Alabama
09:50 arriveer die eerste gesin in Alabama
10:10 Die president en die eerste dame sien die skade en vergader met goewerneur Bentley, staats- en plaaslike amptenare en gesinne wat deur die storms geraak is
11:45 AM DIE EERSTE GESIN vertrek uit Alabama
14:10 DIE EERSTE GESIN arriveer in Cape Canaveral, Florida
14:45 DIE EERSTE GESIN besoek die baanverwerkingsfasiliteit
Orbiter Processing Facility, Kaap Canaveral, Florida
15:30 DIE EERSTE FAMILIE kyk na die bekendstelling van die ruimtetuig Endeavour
Begin die beheersentrum
17:40 arriveer die PRESIDENT in Miami, Florida
Miami Internasionale Lughawe
18:55 lewer die PRESIDENT die aanvangsrede van die Miami Dade College
21:05 Die PRESIDENT vertrek uit Miami, Florida
23:30 arriveer die PRESIDENT by die Withuis
100 dae, 100 grappe deur Obama
Die lys van 100 Obama -gaffes in hierdie New York Post -stuk wat deur hul crackerjack -personeel opgestel is, is eintlik nogal skrikwekkend. Die buitelandse beleidsrigtings is veral kommerwekkend, aangesien dit tesame met mekaar onthul dat 'n administrasie op verskeie gebiede na 'n ramp dryf.
Alle presidente maak foute. Dit is omdat dit menslik is en dat pratfalls deel uitmaak van die werk.
Maar die aantal en erns van Obama se oordeelsfoute, om nie te praat van wanvoorstellings nie, leuens, oordrywings en 'n algemene onvermoë om daagliks flipflops te vermy - dui alles op 'n skokkende onbevoegdheid.
Ek kan nie sê dat daar 'n verbetering van dag 1 tot 100 was nie. Óf Obama se & quot -leerkurwe & quot het min of geen boog nie, of hy het eintlik agteruitgegaan. Ongeveer die enigste ding wat u kan sê, is dat hy steeds kan doen wat hy wil - selfs as hy dinge opdok - vanweë sy steeds enorme persoonlike gewildheid en die feit dat sy groot Demokratiese meerderhede in die kongres sy agenda met gemak laat verbygaan.
Hier is 'n paar van die Pos se Obama -goeters:
Lees al 100. Ek sal wed dat daar 'n paar is waarvan u nie geweet het nie.
Die lys van 100 Obama -gaffes in hierdie New York Post -stuk wat deur hul crackerjack -personeel saamgestel is, is eintlik nogal skrikwekkend. Die buitelandse beleidsrigtings is veral kommerwekkend, aangesien dit tesame met mekaar onthul dat 'n administrasie op verskeie gebiede na 'n ramp dryf.
Obama se 100ste dag was onderskat
Terwyl president Trump sy 100ste dag in sy amp bereik het, is ontelbare terugskouinge neergeskryf oor wat hy tydens sy jong presidentskap al bereik het en wat hy nie bereik het nie. Afgesien van die suksesvolle aanstelling van 'n hooggeregshofregter en die vermyding van beskuldiging, het Trump tot dusver nie baie bereik nie, wat moontlik 'n rede kan wees waarom hy die 100-dae-maatstaf in die openbaar as 'n 'wonderlike standaard' afgemaak het. 'Maar in werklikheid is presidente dikwels gretig om die betekenis van die eerste 100 dae te verminder. President Obama het byvoorbeeld sy 100ste dag op kantoor gehou tydens 'n perskonferensie.
Dit was ook nie 'n vreeslike opvallende perskonferensie nie. Alhoewel Obama 'n kort gedeelte bestee het - net meer as 100 woorde, volgens my telling - om sy prestasies gedurende die eerste 100 dae te vertel, het hy die meeste van sy tyd bestee aan die onderwerpe van die dag, waaronder die uitbreek van die H1N1 -griepvirus, dreigende outomatiese reddingsboei, en die kwessie van waterboord oor die weer is marteling. Dit was nie juis 'n oorwinningsronde nie.
Nie dat Obama geen prestasies onder die knie gehad het waaroor hy sou kon roem nie. Binne sy eerste 100 dae het Obama ten minste drie belangrike wetgewing onderteken: die Lilly Ledbetter Fair Pay Act, die ekonomiese stimuluspakket en die Children's Health Insurance Reauthorization Act, wat gesondheidsversekering uitgebrei het na ongeveer 4 miljoen kinders. Teen die tyd dat hy dag 100 bereik het, was Obama se gemiddelde goedkeuringsgradering 'n sterk 63 persent.
Trump, in vergelyking, het geen groot wetsontwerpe onderteken nie. Sy talle pogings om Moslem -reis na die VSA te beperk, is deur federale howe geblokkeer, en daar was glad nie 'n kongresbeweging wat beloof het om 'n grensmuur tussen die VSA en Mexiko te bou nie.
Die FBI, sowel as albei takke van die kongres, is besig met ondersoeke na die bande van sy veldtog met die Russiese regering. Trump se nasionale veiligheidsadviseur bedank minder as 'n maand in die pos weens sy kommunikasie met Rusland, en sy gemiddelde goedkeuringsgradering sedert sy intrede is 39 persent - laer as enige ander president in die geskiedenis van Gallup, het die stembus gesê.
Dit alles gesê, die eerste 100 dae is nie naastenby so belangrik as 'n maatstaf nie. Die presidentskap is immers 'n termyn van vier jaar en beleide wat later in 'n termyn uitgevaardig word, tel net soveel as die wat gedurende die eerste 100 dae uitgevaardig is. Trump het nog baie tyd om die verandering te beïnvloed wat hy tot dusver nie kon regkry nie.
Obama se buitelandse beleid op 100
Obama het Amerikaanse belange en die strategieë wat gebruik is om dit te bereik, herprioritiseer.
Om terrorisme op sy regte plek te plaas.
Die president het ons prioriteite herstruktureer sodat terrorisme as een van 'n aantal belangrike uitdagings beskou word, maar nie meer alle ander beleidsdoelwitte oorheers nie. Dit beteken nie dat die teenterrorisme as prioriteit opgegee moet word nie. Obama het dit duidelik gemaak toe hy die doelwit van sy nuwe strategie tussen Afghanistan en Pakistan verduidelik: "Om Al-Qaeda in Pakistan en Afghanistan te ontwrig, af te breek en te verslaan en om in die toekoms terug te keer na enige van die twee lande." Maar dit is 'n bestraffing van die konsep van die Bush-era van 'n 'oorlog teen terreur', wat alle ekstremistiese groepe en staatsborge van terrorisme as 'n samehangende bedreiging beskou het-'n beleid wat gelei het tot ons inval in Irak, 'n land wat niks gehad het nie te doen met 9/11 of al-Qaeda.
Dit het ook 'n herformulering van ons verhouding met die Moslemwêreld beteken. Soos die president tydens 'n toespraak aan die Turkse parlement verduidelik het, "kan Amerika se verhouding met die Moslemgemeenskap, die Moslemwêreld, nie en sal dit nie net berus op teenkanting teen terrorisme nie."
Hierdie benadering het oorgedra na die president se besluit om Guantanamobaai te sluit en 'n einde te maak aan marteling. Hierdie praktyke is moreel laakbaar, van twyfelagtige doeltreffendheid en dien as 'n werwingsinstrument vir terroriste. Soos Obama verduidelik het, "Amerika se morele voorbeeld moet die grondslag en die baken van ons wêreldwye leierskap wees."
Prioritiseer die uitskakeling van kernwapens.
Gedurende die Bush -era was daar 'n tweeledige ooreenkoms dat die gebruik van kernwapens deur terroriste boaan die lys van nasionale bekommernisse was. Tydens die presidensiële debatte in 2004 was senator John Kerry en president George W. Bush dit eens. Die probleem met die Bush -benadering was dat dit uitsluitlik gefokus was op die daders van so 'n aanval terwyl die wapens self geïgnoreer is.
Obama het hierdie beleid omvergewerp en die globale wapenbeheerregime omhels wat so 'n deurslaggewende rol gespeel het in die beperking van die verspreiding van kernwapens tydens die Koue Oorlog. Tydens 'n seminaarrede in Praag op 5 April het hy hom verbind tot die doel van 'n kernvrye wêreld.
Na jare van verslegtende betrekkinge met Rusland, het Obama en die Russiese president Dmitri Medvedev ooreengekom om die onderhandelinge weer te begin en teen die einde van hierdie jaar tot 'n ooreenkoms te kom oor 'n nuwe Strategiese wapenverminderingsverdrag (START), wat die Amerikaanse en Russiese kernvoorraad dramaties sal verminder. Aangesien die twee nasies altesaam 95 persent van die wêreld se kernwapens besit, was dit 'n kritieke stap om kernwapens te verminder en ook duidelik te maak dat die wêreld se voorste kernkragte verbind is tot 'n kernvrye wêreld.
Die president het ook sy verbintenis tot die Comprehensive Test Ban Treaty (CTBT) aangedui deur visepresident Joe Biden die belangrikste man te maak om die Senaat te bekragtig. Hierdie belangrike ooreenkoms om die toetsing te verbied, het mislukte bekragtiging in 1999 ondermyn, en sodoende die posisie van Amerika om internasionale nie-verspreidingsinisiatiewe geloofwaardig te ondermyn, ondermyn.
Herbalansering van die nasionale veiligheidsbegroting.
Die toewysing van uitgawes in die nasionale begroting vir veiligheid word al jare gekenmerk deur erg misplaaste prioriteite. Dit beklemtoon militêre besteding te veel, terwyl die ander instrumente van diplomasie en ontwikkeling geïgnoreer word. Dit het miljarde fondse ingesluit vir ondoeltreffende en onnodige wapensisteme uit die Koue Oorlog, terwyl dit tekort skiet aan basiese behoeftes soos wapenrusting en troepesterkte vir die oorloë wat ons vandag voer. Die gevolg was 'n nasionale veiligheidsinfrastruktuur wat nie voorbereid was op die probleme van die 21ste eeu nie.
Die begroting van die Obama -administrasie voeg 10 persent by tot die gesamentlike staatsdepartement en buitelandse hulpbegroting. Boonop het die administrasie 'n duidelike sein gestuur dat die staatsdepartement 'n ware speler sal wees in die stryd deur die hoogs gerespekteerde Jack Lew as adjunk -minister van Buitelandse Sake vir Bestuur aan te stel - 'n pos wat nie in die Bush -administrasie vervul is nie. vir hulpbronne.
Die verdedigingsbegroting verteenwoordig ook 'n dramatiese strategiese verskuiwing van groot duur speelgoed na die programme en personeel wat nodig is vir huidige en toekomstige konflikte. Dit het die sny ingesluit: die F22 Raptor, wat ontwerp is om die volgende generasie Sowjet -vegters, die DDG1000 -oppervlakvernietiger, te bestry - 'n program wat so duur en onhandig was, dat selfs die vloot besluit het dat dit nie wil nie, en die Future Combat Systems, wat die Army se planne vir vervangingsvoertuie, maar het nie die ervarings en behoeftes van Irak en Afghanistan in ag geneem nie. In plaas daarvan het Gates hom daartoe verbind om die grootte van die grondmagte uit te brei en te belê in wapensisteme wat ontwerp is vir onreëlmatige operasies, soos die oorloë in Irak en Afghanistan.
Verbind die kolletjies oor streeksstrategieë.
Die Bush -administrasie het te dikwels ingeskakel by simplistiese teorieë wat op soek was na plaaslike silwerkoeëls. Die mees uitgesproke voorbeeld was die bewering dat die inval in Irak demokrasie sou versprei en tot 'n permanente vrede in die Midde -Ooste sou lei. Obama het 'n ander benadering gekies om verskeie streeksprobleme gelyktydig aan te spreek en erken dat daar belangrike skakels bestaan.
In die Midde -Ooste het die president tegelyk op 'n aantal fronte beweeg. Hy het 'n vaste sperdatum bepaal vir onttrekking uit Irak - 'n besluit wat 'n duidelike sein aan die streek gestuur het dat die VSA nie daar is om 'n permanente militêre teenwoordigheid te skep nie. Hy het aggressiewe openbare uitreik na Iran gevolg in 'n poging om jare se slegte bloed te oorkom en die weg te baan na diplomatieke onderhandelinge. Maar hy het ook gewerk om groter steun te kry van Rusland - die land wat die meeste druk op Iran kan uitoefen - oor die kernkwessie. Hy het verloof gemaak dat Sirië twee jaar na diplomatieke afsondering twee senior amptenare na Damaskus gestuur het. En van dag een af ​​het hy die onderhandeling oor 'n Arabies-Israeliese vrede bo-aan sy agenda geplaas.
In Latyns -Amerika het die president erken dat ons anachronistiese Kuba -beleid as 'n versperring tussen die Verenigde State en die hele streek dien. Hy het die kritieke proses begin om die betrekkinge te verbeter deur hindernisse te verwyder wat Kubaanse Amerikaners verhinder om na die eiland te reis of geld te stuur en ook 'n nuwe toon aangeneem, wat 'n positiewe reaksie van Raul Castro gekry het. Hy het dit opgevolg deur die Summit of the Americas by te woon, waar hy hartlik ontvang is, in skrille kontras met Bush se isolasie vier jaar gelede.
Die administrasie het ook die stryd met die dwelmkartelle in Mexiko geprioritiseer en nuwe inisiatiewe vrygestel wat bedoel is om die vloei van geld en wapens na die suide te stop en die interne veiligheid van Mexiko en die vermoë om die kartelle te hanteer, te versterk. Die grootste sein van hoe ernstig Obama hierdie probleem is, is miskien die feit dat die president sowel as drie kabinetslede (Hillary Clinton, Eric Holder en Janet Napolitano) almal binne die eerste 100 dae besoek afgelê het.
In die algemeen is dit te vroeg om 'n volledig gevormde filosofie van buitelandse beleid aan die president toe te ken. Maar 100 dae na sy administrasie is dit duidelik dat hierdie veranderinge reeds 'n lang pad gevorder het om die Amerikaanse buitelandse beleid te herdefinieer, en dit sal waarskynlik nog jare lank sentrale elemente van die president se beleid bly.
Obama se binnelandse beleid op 100
By die tuiskantoor was Obama se honderd dae 'n warrelwind van aktiwiteite, maar die groot gevegte kom daarna.
Volgens senior adviseur David Axelrod, is die eerste 100 dae "die joernalistieke ekwivalent van die Hallmark -vakansie. Die waarheid is dat dit baie moeilik is om 'n presidentskap na honderd dae te evalueer."
Maar as u die administrasie wou evalueer, miskien na die nuuskonferensie van die president op die dag waarop ons praat, het sy stafhoof, Rahm Emanuel, 'n voorstel: 'Ek wil nie negatief wees op Franklin nie Delano Roosevelt, maar hy het in die eerste 100 dae nie 'n ekonomiese ooreenkoms gesluit nie. Ons het die grootste herstelwet in die geskiedenis van die land aangeneem. " Is daar iemand wat Emanuel nie negatief sal wees nie?
Dus, om duidelik te wees, as u by CVS aankom om u kaart van 100 dae op te tel ("Vir die president, van die Republikeinse leier van die huis"), moet u iets kry wat die regte balans vind tussen die afvee van die geleentheid en die meeste eis. suksesvolle vroeë presidentskap in historiese geheue. Om u te help - die Vooruitsig beskou vier van president Obama se groot binnelandse beleidspogings in sy eerste 100 dae.
Binnelandse beleid is veral gefokus op die noodsaaklikheid om op die resessie te reageer. Ondanks vrae oor die grootte daarvan (te klein of te groot, afhangend van met wie jy praat) en doeltreffendheid (te vroeg om te sê), sal die pakket van bykans $ 800 miljard se ekonomiese stimuluspakket wat op 17 Februarie by die wet aangemeld is, status en status kry as die gewildste en suksesvolste prestasie in die president se arsenaal, ondanks die byna verenigde opposisie van die GOP. Sy program om afskermings, Making Home Affordable, te stop, moet ook erken word, alhoewel dit 'n goed ontwerpte plan is, maar dit is onduidelik hoe effektief dit sal wees, veral omdat 'n kritieke deel van die plan wat die bankrotwet aanpas, 'n stille dood in die Senaat sonder veel steun van die administrasie.
Die administrasie se bisantynse reaksie op die finansiële krisis verdien 'n aparte paragraaf, aangesien dit dikwels die middelpunt van die mediaverhaal was. Die Tesourie-sekretaris van Elfin, Tim Geithner, het uitvoerende hoofde van elke bedryf gekonfronteer, woedende kongreskomitees, kritiese ekonome, metaforiese menigte klipvurke wat burgers dra, werklike menigte teesakkers, CNBC-gasheer en, ja, die ministers van finansies van elke groot ekonomiese mag. 'N Rotsvaste begin het plek gemaak vir meer konsekwentheid in openbare betrekkinge, hoewel daar steeds groot vrae bestaan ​​oor die meganismes wat Geithner voorgestel het om kredietmarkte reg te stel. Daar was 'n paar gemengde seine van ekonomiese verbetering - seine wat die moontlikheid van 'n stilstaande herstel kan verduister. Ondanks kritiek, 'n kongres wat nie die nodige gereedskap of geld vir meer aggressiewe optrede sal voorsien nie, en 'n rampspoedige kommunikasiestrategie, het die styf gewondde minister van finansies sy kop gehou en kyk hy na vore - markspel bedoel - en voer sy komplekse plan om insolvente banke te herkapitaliseer.
. is 'n geleentheid.
Die volgende stap is die indrukwekkende begroting van die president, wat hy onthul het vir byna hoorbare snak om die gordel. "Enorme beleggings!" Demokrate roep 'Enorme tekorte!' Republikeine het geantwoord. Die dokument, gekenmerk deur gewaagde beleidsinisiatiewe op die gebied van gesondheidsorg, energie en opvoeding, en die laat vaar van baie van die tradisionele begrotingspremies wat bedoel is om toekomstige koste te verduister, gegalvaniseerde liberale - 'Dit is 'n begroting waaraan ons kan glo', sê ekonoom en gereeld administratiewe kritikus Paul Krugman spog - en lei konserwatiewes tot openlike opposisie - "Hierdie getalle werk nie en die praktiese implikasies daarvan is verbysterend vir die land en die volgende generasie," kreun die Republikeinse senator Judd Gregg. Die president stel sy voorstel voor as die volgende stap in die ekonomiese herstel, 'n grondslag vir die opbou van langtermyn ekonomiese groei, met die belofte om langtermynskuld te hanteer met besparings in gesondheidsorg en 'n verantwoordelike begrotingsbesnoeiing, wat hy ook te kenne gee vir toekomstige pogings om sosiale sekerheid aan te spreek uitgawes, omhakels aan die linkerkant en wenkbroue aan die regterkant.
Die visie van die president het 'n mate in die hand van parogiale belange in die kongres gely-innoverende maatreëls om inkomste te genereer om belastingaftrekkings te beperk, landbousubsidies te verminder en die verdedigingsbegroting aan te pas, sowel as sy bedryfs- en handelsenergieplan, het almal groot teenstand. Die president het nietemin groot oorwinnings behaal deur te verseker dat twee kritieke inisiatiewe, sy plan om $ 400 miljard te bespaar deur subsidies vir studielenings te verminder en sy pogings tot hervorming van gesondheidsorg, teen enige toekomstige filibuster beskerm sal word. Nou begin die groot gevegte terwyl die res van die somer bestee word aan die invul van die beleidsbesonderhede oor hervorming van gesondheidsorg, die hoogste prioriteit van die president se binnelandse agenda en die besonderhede van die res van die regering se balansstaat uitstryk.
"Ek weet hoe om 'unie' te sê."
Miskien is die grootste teleurstelling vir die linkses die administrasie se gebrek aan ondersteuning vir die goedkeuring van die Employee Free Choice Act, die belangrikste vakbondprioriteit wat 'n arbeidersbeweging sou laat herleef. Met die belangrikste senatore wat hul steun vir die wetgewing teruggetrek het, lyk dit asof die enigste kans om die arbeidswet te verander 'n kompromiswetsontwerp is wat tans onderhandel word.
Dit wil nie sê dat Obama nie stappe gedoen het om werkende Amerikaners te help nie: Tot dusver het hy die Ledbetter Fair Pay-wet onderteken, die kongresvrou Hilda Solis as sy sekretaris van arbeid aangestel, nuwe befondsing aangewend vir veiligheidsprogramme op die werkplek, en tik op twee prominente arbeidsadvokate om by die National Labor Review Board aan te sluit. Belangrike veranderinge, sekerlik, maar nie so simbolies kragtig soos 'n verbintenis om die eerste groot vakbondwetgewing in dekades te aanvaar nie.
Die einde van die kultuuroorloë?
In 'n woord, nee, maar die Withuis was nog stiller op sosiale gebied, ten koste van kritiek van links vir openbare uitreik na konserwatiewe godsdienstige figure. Die president het geweier om wetgewing te nader om keuses te beskerm, sy belofte na te kom om nie te vra nie, nie te vertel nie, of om te oorweeg om die Wet op die Verdediging van Huwelik teen te staan. Tog het hy die beperkings op stamselnavorsing opgehef en 'n openlik gay amptenaar aangestel as hoof van die kantoor van personeelbestuur, wat na verwagting sal streef na gelyke voordele vir LGTB -staatsamptenare. Miskien was die dapperste stap in hierdie opsig die oorgang van 'n breë uitbreiding van die program vir gesondheidsversekering vir kinders, wat gesondheidsdekking tot miljoene kinders uitgebrei het.
Dit is 'n besige en nuuskierige paar maande. Hoe oordeel jy so 'n breë kanon? Ironies genoeg, beide weergawes van die Withuis -draai is reg op hierdie oproep. Honderd dae is 'n uiteindelike willekeurige en dus dom tyd om die prestasie van 'n uitvoerende hoof te beoordeel - groot programme begin skaars, met sukses of mislukking oor jare. Oorweeg die vroeë lot van die stimulus-dit is 'n slim beleid, maar dit is reeds onder die aanval weens bepalings wat bonusse vir werknemers by AIG wat deur die regering gered is, goedgekeur het.
Kenners dink graag dat die politieke voorspellings van vandag afhang van die optrede van die president, maar gegewe die huidige ekonomiese situasie hang die optrede van die president af van die vermoë van sy tesourie -sekretaris om die uitval te beheer van 'n finansiële stelsel wat vasbeslote lyk om homself en die ekonomie as geheel. Dit is die tesourie -agenda wat progressief die moeite werd moet maak, en dit kry die graad 'Behoefte aan verbetering'.
Tim Fernholz is 'n voormalige personeelskrywer vir die Prospect. Sy werk is gepubliseer deur Newsweek, The New Republic, The Nation, The Guardian en The Daily Beast. Hy is ook 'n navorsingsgenoot by die New America Foundation.
Michelle Malkin: Obama se span is korrup
Inleiding: Alle eer aan die prestatrone! Sjoe. Betogers in redaksies regoor Amerika het oortyd gewerk in die tydperk nadat Barack Obama die presidentskap gewen het. Dit was nie maklik om die skootrekenaars en vloere af te vee in die kantore van joernaliste wat die grootste oorgang in die wêreldgeskiedenis dek nie.
Die rubriekskrywer van die New York Times, David Brooks, maak aanspraak op die mees geweekte klawerbord en die matte in die onderneming. Hy het Team Obama se "oopkop individue" en "bewonderde professionele persone" geprys. Hy was mal oor hul 'postpartisan -retoriek' en 'praktiese kreatiwiteit'. En-ooooh-la-la! - hoe gaan dit met die brein van al die breinagtige breinsakke? So rokerig:
Dit sal werklik 'n administrasie wees wat soos Amerika lyk, of ten minste die deel Amerika wat dubbel 800's op hul SAT's gekry het. Selfs meer as vorige administrasies, is dit 'n valedictokrasie - reël deur diegene wat eers in hul hoërskoolklasse studeer. As 'n buitelandse vyand die Verenigde State gedurende die komende vier jaar die Verenigde State tydens die Harvard-Yale-wedstryd aanval, is ons verward.
Die kultuur van die Obama -administrasie kom reeds in fokus. Sy lede is twee keer so slim as die arme verslaggewers wat dit moet dek, drie keer as u die rubriekskrywers insluit. Hulle het gewoonlik in die Clinton -administrasie gedien en dan, net soos Cincinnatus, teruggetrek na die gemak van die privaat lewe - dit wil sê as Cincinnatus by Goldman Sachs, Williams & Connolly of die Brookings Institution gewerk het. Soveel van hulle stuur hul kinders na die Georgetown Day School, die spoggerige privaatskool in DC, dat hulle personeelvergaderings in die Withuis in die saamrylyn kan hou.
Dit was net sewentien dae sedert die verkiesingsdag. Maar die president-uitverkorenes (kompleet met sy eie "Office of the President-Elect" -logo) en sy span valedictokrate (gewapen met hul Ivy League-grade) het Brooks reeds met hul organisatoriese bekwaamheid afgewerp:
En tog, so graag as wat ek my wil wroeg oor hierdie ooropgevoede Achievatrons (om nie eers te praat van die inval van 'n regering in Franse styl wat oorheers word deur hoogs opgeleide Enarchs nie), vind ek my baie beïndruk deur die Obama-oorgang ...
Hulle kies veral insiders in Washington. Of om meer presies te wees, hulle kies die beste van die insiders van Washington. As gevolg hiervan is die span wat hy tot dusver aangekondig het, indrukwekkender as enige ander in die onlangse geheue.
... Glo my, ek probeer om nie deel te neem aan die uitgestrekte, opwindende Ophoria wat nou oor die haastige bourgeoisie van die kus vloei nie. Maar die personeelbesluite was uitstekend. Die gebeure van die afgelope twee weke behoort gerusstellend te wees vir enigiemand wat gevrees het dat Obama na links sou draai of selfwonde sou opdoen weens sy onervarenheid. Hy het begin wat die hype amper regverdig.
En Brooks se werkgewer het baie baat by die hype. Ter viering van Obama se 100-dae-merk, het die verslaggewer van die New York Times, Jennifer Lee, verheug dat die finansieel ontsteld Fishwrap of Record goedere van $ 2 miljoen ter waarde van $ 2 miljoen verkoop het. The Times het 'n gevestigde finansiële belang om die Obama -administrasie te ondersteun.
By ABC News het die voormalige demokraat-operasioneel-objektiewe nuusman George Stephanopoulos ook die simptome van die speekselklierstimulasie van die Obama-oorgang getoon. 'Ons het hierdie soort kombinasie van sterrekrag en breinkrag en politieke spiere nog nie so vroeg in ons kabinet gesien nie,' dribbel Stephanopoulos. Nadat hy 'n bietjie met sy ken gevlek het, het hy bygevoeg: '[Hy] het sy oorgang met dieselfde presisie en dissipline bestuur as wat hy tydens die veldtog kon toon. . Dit is moeilik om te dink dat hierdie oorgang baie beter gaan vir die uitverkore president. "
Die Washington Post en Newsweek het albei hulself toegegee aan Transition-manie en het webwerwe geloods met die nuutste blogging van Barack Obama se 'historiese' en 'ongekende' styging aan bewind. Die New York Times het die verhaal vertel van hoe die vaardige Obama dertien dae voor die verkiesing 'n oproep gemaak het om 'n voeler na generaal James Jones te stuur vir die pos van die nasionale veiligheidsadviseur. Hele dertien dae! Asof geen ander inkomende president die afgelope 232 jaar met die geniale konsep vorendag gekom het om voor die inhuldigingsdag uit te reik na potensiële genomineerdes nie.
Dit word vroeër genoem beplanning vooruit.
In die mees "historiese" en "ongekende" inkomende administrasie in ons leeftyd, word Obama se oproep beskou as 'n visioenêre vooraf mobilisering ten bate van die Westerse beskawing.
'N Ongemaklike eenkant: vir al die hype oor die grootste oorgang in die wêreldgeskiedenis kon Obama nie die pas van die Reagan White House klop nie. Teen dag 100 het Obama 65 amptenare laat bevestig. Reagan het 73 - en die Bose Republikeine het dit gedoen sonder al die bungles en bagasie wat die Engele van Obama saamgebring het. "Obama is 'n vinniger skilpad, maar hy is nog steeds 'n skilpad," het die oorgangsontleder Paul Light opgemerk - sy stem van rede verdrink te midde van die media -waansin.
Joernaliste en kabeltelevisie -praatkoppe het eindeloos gesels oor Obama se "rekordsnelheid" aan die een kant en sy "uitputtende" ondersoekproses aan die ander kant. Die New York Times was verbaas oor 7 aansoeke en 63 vrae. (Die Bush-Cheney vise-presidensiële aansoekvorm was 200 bladsye. Maar as Republikeine streng agtergrondondersoeke vereis, is dit nie 'uitputtend' nie, dit is 'n paranoïese inbreuk op privaatheid. Maar ek dwaal af.)
Die gekose president het honderde noukeurige lede van die "agentskapbeoordelingspan" gestuur-"135 mense wat in 10 groepe verdeel is, tesame met' n lys van ander adviseurs "-na die ingewande van die federale regering. Hulle missie: om programme en beleide streng te ondersoek en die oordrag van mag te bespoedig. Die leiers van die oorgangspan het slim geel kentekens op die werk gedra met 'n ooreenstemmende houding met 'Ja, ons kan'.
Die anker van Awestruck Good Morning America, Robin Roberts van ABC News, herhaal die konvensionele wysheid: 'Sommige sal sê dat dit 'n span mededingers is, à la President Lincoln, of is 'n beter vergelyking 'n span genieë soos FDR?'
Ek het hierdie boek geskryf om u die volledige antwoord te gee wat president Obama se moerse media -harem nie wil hê dat u moet lees nie.
'Crony', sê William Safire, kom uit die sewentiende-eeuse kollege-slang aan die Universiteit van Cambridge in Engeland. Die woord is gewortel in die Griekse khronios ('langdurig') van khronos ('tyd'). Safire het sy etimologiese evolusie in die Verenigde State opgespoor:
... [C] rony het 'n pejoratiewe konnotasie aangeneem as die sinistere kant van 'vriend'-meer 'n hanger, die ontvanger van guns ter wille van die ou tyd. In 1946, toe president Harry Truman se pokerspelers sy administrasie oneer bring, het die rubriekskrywer van die New York Times, Arthur Krock, geskryf: "New Dealers and Conservatives bevind hulle saam in teenstelling met wat 'n persgalery 'n kriminele regering 'genoem het. '"
Obama se span-die 'beste van die Washington-insiders', soos David Brooks dit genoem het-is 'n disfunksionele en gevaarlike konglomeraat van sake soos gewoonlik. Hulle speel nou basketbal saam met die president in plaas van poker, maar hulle is net so onbetwisbaar en veeleisend as hul eweknieë van die veertigerjare. Die administrasie wemel van langdurige gunsoekers in die regering, sakeondernemings en die winsgewende brug tussenin. Die korrupsie strek van die ryk kragmakelaars Rahm Emanuel en Valerie Jarrett, tot die betaal-tot-speel-besmette Michelle Obama en Joe Biden, tot die eties uitgedaagde, reddende geldmanne Larry Summers en Tim Geithner by die tesourie, die misdaadbekampende korporatiewe advokaat Eric Houder by DOJ, aan die skewe dienswerknemersunie, die afgeskudde kunstenaars by die Association of Community Organisations for Reform Now en die steeds groter wordende moeras van Washington-lobbyiste.
Hierdie boek trek die bekende en nie-so-bekende stukke van die oorgang in 'n krisis saam om Obama-hagiograwe te dwing om 'n alternatiewe verhaal te konfronteer. 'N Werklikheidsgebaseerde vertelling. 'N Vertelling van onbevoegdheid, nepotisme, invloedryke handel en selfhandel wat die hardnekkige mite dat Barack Obama die enigste ware agent van hoop en verandering is, weerlê.
Terwyl kenners oor Obama se "Achievatrons" en hul ongebreidelde "sterrekrag" gekuier het, het nominasie na nominasie ontplof. Die Withuis en sy bondgenote het elke mislukking as 'n "hik", 'n "hobbel in die pad" of 'n 'gooi' afgemaak. Intussen was die tempo van onttrekkings en mislukte afsprake 'rekord' en 'ongekend'. Sommige van die name sal u herken. Sommige waarvan u nog nooit gehoor het nie, omdat Obama se cheerleaders te besig was om die grootste oorgang in die wêreldgeskiedenis te verheerlik. Onder die gevalle:
• Bill Richardson (korrupsieskandaal)
• Annette Nazareth (bewerings van onbevoegdheid)
• H. Rodgin Cohen (belangebotsings)
• Frank Brosens ("persoonlike" redes)
• Scott Polakoff (aantygings van bedrog)
• Jon Cannon (verband met bedrogspul)
• Charles Freeman (cronyisme van die buitelandse regering)
En dit was net 'n paar van die lyke wat voor die 100-dae-merk onder die bus gegooi is. Heckuva -werk, Obama swaar!
Maar om deur die bevestigingsproses te kom, was geen waarborg vir etiese netheid of bekwaamheid nie. Tesourie-sekretaris Tim Geithner staan ​​natuurlik boaan die lys van Obama-bomme wat deur die Senaat bevestig is. Onder leiding van Wall Street -kragmakelaars Robert Rubin en Larry Summers het hy 'n belangrike rol gespeel in die verswakking van Indonesië se ekonomie en die ontwerp van die Bear Stearns- en AIG -reddingsdiens. En dit was voordat sy langdurige versuim om belasting terug te betaal op onwettige immigrante se huishulp (tesame met sy aanvaarding van vergoedingsgeld vir belasting wat hy nie betaal het nie) ontdek is en voor sy skaamte erkenning dat hy die AIG -bonusse goedgekeur het, het sy baas besluit as "Skandelik" en "verregaande".
Well, at least Huntsman had a good crowd for the campaign launch, right? Verkeerde. Only "about a hundred" people showed up, and roughly 60 of them were political reporters…..
Copyright © salvadoryoscar.com | Year Three Day 100 Obama Administration 29 April 2011 - Geskiedenis...