Slegs mense wat my ken sal weet waarvan ek praat, en daarom bietjie agtergrond vir jou wat dalk die eerste keer hier lees…
Die pragtige natuur het elke dag opgemaak vir die baie ryery, en ek en my kinders kon ons verwonder elke dag aan die grootsheid van die Skepping. In die oggende is dit die mis wat vir jou vertel daar is geheime waarvan jy nie weet nie, in die dag die pragtige berge wat sommer net spog en die aande se gevaarlikheid word versag met soms ‘n koedoe langs die pad. Een aand het ons die mooiste, mooiste elektriese storm gesien woed oor die Makonjwaberge.
Sommer ‘n gediggie wat ek vir Roelf geskryf het jare gelede, wat ek nog altyd uit my kop uit ken. Dit was op ‘n klein stukkie papier geskryf in ‘n blikkie op my spieëlkas van doerdie tyd af. Ons was kort getroud en met vakansie by Ramsgate. Hy het gou geleer dat die pad na my hart blommetjies groei as hy vir my mooi goedjies optel en bring.
Ek het vir ‘n week lank elke dag met ‘n sif gesit en soek. Geduldig. Wenend. Stukkend. Gedink dis iets wat die hellevuur sou oorleef.