Afrika se diamanthandel - GESKIEDENIS - Inligting
Het jy geweet. CBP beskerm wettige diamanthandel, inbraak van 'Blood Diamonds '?
Amerikaanse doeane en grensbeskerming werk om te verseker dat diamante die mense van die mens is. Diamante was al lank 'n simbool van toewyding en liefde, maar in die negentigerjare het sekere diamante 'n minder hartige reputasie as bloeddiamante ontwikkel vanweë hul assosiasie met onmenslike dade. Die handel met bloeddiamante het die omverwerping van wettige regerings befonds en internasionale pogings belemmer om vrede en stabiliteit te bevorder wat gelei het tot skending van menseregte teen ongewapende burgers.
Op 11 April 2009 het CBP -beamptes by New
York se JFK -lughawe het beslag gelê op hierdie 28 rowwe
geslypte diamante (totaal van 1.200 karaat) van
'n passasier wat uit Sierra Leone aankom.
CBP is 'n sleutelspeler in die bekamping van die bloeddiamantmark. In 2003 het die Kongres CBP aangewys as die 'invoerowerheid' van die Verenigde State vir diamante. Hierdie gesag verseker dat CBP die wettige diamanthandel en die Amerikaanse verbruiker beskerm.
Voor 2003 het die Verenigde Nasies en die Verenigde State besorg geraak oor die feit dat 'n deel van die handel in ongeslypte of ongeslypte diamante onwettige en onmenslike aktiwiteite in verskeie Afrika -lande veroorsaak. Gedurende die negentigerjare en in die volgende dekade is ongeveer 3,7 miljoen mense dood, en meer as 6,5 miljoen ander is uit hul huise gedryf deur gewapende konflik in Sierra Leone, Angola en die Demokratiese Republiek van die Kongo. Die dryfveer was die begeerte van opstandelinge om beheer oor die diamantmyne te neem, wat dan uitgebuit kan word om hul gewelddadige aktiwiteite te onderskryf. Die diamante wat deur hierdie opstandelinge verkry is, staan ​​bekend as "bloed" of "konflik" diamante.
Amptelike Kimberley -proses sertifikaat
uitgereik deur die Verenigde State - elk
lidland het sy eie proses
Beide die menslike tol en die potensiaal om die internasionale diamanthandel te ontwrig, het gehelp om konsensus op te bou tussen nasies, die Wêreld Diamantraad, menseregte -organisasies en die Verenigde Nasies. Die Verenigde State, as verbruiker van die meerderheid van die wêreld se diamante, het die noodsaaklikheid gevind om die verband tussen diamante en die voortdurende konflik rondom Afrika te verbreek.
Die oplossing was die skepping van die Kimberley -proses -sertifisering wat verseker dat invoerders van diamante na die Verenigde State streng internasionale handelsreëls en regulasies volg. Die proses bestaan ​​uit twee dele: 'n Uniek genommerde, deur die regering gevalideerde sertifikaat met die vermelding van die diamante is afkomstig van bronne sonder konflik, en die gebruik van peutervrye vraghouers wat verseker dat die diamante in die vervoer is, is dié wat in die sertifikaat beskryf word. Die kongres het hierdie proses gekodifiseer deur die Clean Diamond Act van 2003, wat CBP gemagtig het om die wet toe te pas en te verseker dat alle diamante wat in die Verenigde State ingevoer word, die Kimberley -proses nakom.
Vandag bly CBP die internasionale gemeenskap beskerm en bied die Amerikaanse verbruikers die versekering dat die diamante wat hulle koop, nie menseregteskendings in Afrika finansier nie. Diamante wat in die Verenigde State ingevoer is en nie aan die Kimberley -proses voldoen nie, word deur CBP in beslag geneem, wat 'n wettige internasionale diamanthandel beskerm en vergemaklik.
Konflikdiamante lei tot menslike lyding
Die burgeroorloë wat die afgelope paar dekades in Wes -Afrika gestrek het, het die tol van die inheemse mense in hierdie streek geëis. In die Angolese hoofstad Luanda is duisende kinders op straat gedwing as gevolg van die oorlog en armoede. Ongeveer 500 van hulle is haweloos en woon in die gevaarlike strate, en sukkel om aan die lewe te bly deur middel van bedelary en deur die hulp van humanitêre organisasies soos UNICEF. Ander woon in verlate geboue of kelders. Teen 1995 bereik die aantal sulke kinders 'n verbysterende aantal van 10 000 landwyd, 4 000 hiervan in die hoofstad. 'N Onderwyser van die National Institute for Children (NAC) in Luanda sê dat hawelose kinders in 'n groot mate aan armoede toegeskryf kan word (70 persent van die gesinne in Angola leef in absolute armoede), maar ek het nog nooit soveel kinders in die strate gesien nie voor die oorlog in 1992. Die Angolese regering, wat 'n dooie ekonomie en vyandigheid van die UNITA -magte in die gesig staar, het niks gedoen om die las van hierdie lydende kinders te verlig nie. Buitelandse organisasies doen hul bes om voedsel, klere en klasse vir hierdie behoeftige kinders te voorsien, maar daar is soveel van hulle om te akkommodeer en so min geld beskikbaar. Die jongste pogings was hoofsaaklik daarop gemik om die drastiese toename in gedwonge kinderprostitusie te vertraag. Jong meisies word na prostitusie gelok omdat dit meer geld inhou as enige ander vreemde werk wat hulle kan verrig. Ander word daarin gedwing deur hul voogde en soms selfs deur familielede.
In Sierra Leone tydens die oorlog van 1991 tot 1999 het die RUF -rebelliegroep die een na die ander gruweldaad teen die mensdom uitgevoer, waaronder die ledemate van onskuldige burgerlikes afkap en vroue verkrag. Jong meisies is van daar gesinne geskeur en deur die RUF -troepe tot 'n vorm van seksuele slawerny gedwing. Ander is ontvoer om verstandelike arbeid te verrig en is met die dood gedreig as hulle wou ontsnap. Van die vroue en meisies wat wel ontsnap het, was baie van hulle besmet met seksueel oordraagbare siektes, baie was swanger en die meeste voel vervreemd en ernstig geïsoleer van hul gemeenskappe toe hulle kon terugkeer.
Die RUF het nie net meisies geteister nie, maar sou ook stelselmatig burgerlikes terroriseer en hulle dikwels gevang om hulle te vermink. Deur hul leier aangemoedig, het RUF -rebelle dikwels die hande van burgerlikes afgesny wie se enigste manier om te oorleef, was om die hande te gebruik om te boer. Uiteindelik is 75 000 lewens verlore in hierdie bloedige oorlog, en dit het tot 500 000 vlugtelinge tot gevolg gehad. Byna die helfte van die bevolking van Sierra Leone is op een of ander manier deur die oorlog verplaas.
Hierdie sewentien jaar-
ou verloor albei hande aan rebelle se kapmesse. Waterloo-kamp, ​​Sierra Leone, 1998. UNICEF / HQ96-0566 / Giacomo Pirozzi
Die oorloë van Angola en Sierra Leone het ook 'n ernstige impak op die manlike jeug- en tienerbevolkings gehad, want talle seuns en tieners het AK47's gekry en aangesê om vir die rebelleërs te veg. Diegene wat nie dadelik ingedien het nie, is gemartel. As gevolg hiervan kan 'n hoë persentasie van die slagoffers in die oorlog toegeskryf word aan die dood van jeugdiges wat nie noodwendig geglo het waarvoor hulle veg nie, en selfs nie eers verstaan ​​het waarvoor hulle in die eerste plek veg nie.
Hierdie UNITA -soldaat, wat hier wag op demobilisasie, is op 11 -jarige ouderdom gewerf.
Diamante: 'n Geskiedenis
'Diamant' kom van die Griekse 'adamao': 'ek tem' of 'ek onderwerp my'. Die byvoeglike naamwoord "adamas" is gebruik om die moeilikste stof wat bekend is, te beskryf en het uiteindelik sinoniem geword met diamant.
Kennis van diamant begin in Indië, waar dit die eerste keer ontgin is. Die woord wat meestal in Sanskrit vir diamant gebruik word, word getranslitereer as "vajra", "donderbol" en "indrayudha", "Indra se wapen". Omdat Indra die vegtergod is uit die Vediese geskrifte, die grondslag van Hindoeïsme, dui die donderboltjie baie op die Indiese opvatting van diamant.
Vroeë beskrywings van diamant dateer uit die 4de eeu vC. Teen daardie tyd was diamant 'n gewaardeerde materiaal. Die vroegste bekende verwysing na diamant is 'n Sanskrit -manuskrip deur 'n predikant in 'n Noord -Indiese dinastie. Die werk dateer uit 320-296 vC.
Klein getalle diamante het in die 13de eeu in Europese regalies en juweliersware verskyn, wat as aksentpunte onder pêrels in bewerkte goud geplaas is. Teen die 16de eeu het die diamante groter en meer prominente geword, in reaksie op die ontwikkeling van diamantfasering, wat hul glans en vuur verbeter. Diamante het gedurende die 17de eeu klein juwele oorheers en in die 18de eeu groot.
In die 13de eeu het Louis IX van Frankryk 'n wet ingestel wat diamante vir die koning voorbehou. Dit dui op die skaarsheid van diamante en die waarde wat hulle destyds toegeken het. Binne 100 jaar verskyn diamante in koninklike juweliersware van mans en vroue, destyds onder die groter Europese aristokrasie, met die welgestelde handelaarsklas wat af en toe in die 17de eeu diamant toon.
Namate meer diamante Europa bereik het, het die vraag daarna toegeneem. Daar word vermoed dat die vroegste diamantsnywerheid in Venesië, 'n handelshoofstad, begin het, êrens na 1330. Diamantverf het moontlik teen die laat 14de eeu in Parys aangekom. Teen die laat 14de eeu het die diamanthandelroete na Brugge en Parys gegaan, en later na Antwerpen.
Teen 1499 het die Portugese seevaarder Vasco da Gama die seeroete na die Ooste rondom die Kaap die Goeie Hoop ontdek, wat die Europeërs 'n einde gemaak het aan die Arabiese belemmering vir die handel in diamante uit Indië.
In die 18de eeu het die diamant nog meer volop geword. Hulle is hoofsaaklik deur vroue gedra. Daar het aansienlike hoeveelhede diamante uit Suid -Amerika gekom, wat 'n opvallende uitstalling van die juweel moontlik gemaak het. Diamante is vir die aand gereserveer, aangesien dit as vulgêr beskou is om dit bedags te paradeer. In plaas van 'n verskeidenheid juwele van verskillende soorte, is 'n bypassende stel juweliersware nou gedra by alle belangrike sosiale geleenthede.
Twee gebeurtenisse aan die einde van die 19de eeu het gehelp om die rol van diamante vir die volgende eeu te verander. Eerstens het die ontdekking in die 1870's van diamantafsettings van ongekende rykdom in Suid -Afrika diamante verander van 'n seldsame juweel na een wat moontlik beskikbaar is vir almal wat dit kan bekostig. Tweedens is die Franse kroonjuwele, wat in 1887 verkoop is, deur nuut welgestelde kapitaliste verteer, veral in die Verenigde State, waar die smaak en die vermoë om groot te word aan die toeneem was.
Onder glans van gas en elektriese beligting het die glans van diamant groter voordeel getoon as gekleurde klippe, en daarom het ontwerpe dit in baie groter getalle as ooit in die geskiedenis ingesluit.
Voor die 1870's was diamante nog skaars en word dit met die aristokrasie verbind. In 1871 het die jaarlikse wêreldproduksie, hoofsaaklik uit Suid -Afrika, egter vir die eerste keer meer as 1 miljoen karaat oorskry. Van toe af sou diamante teen 'n ontsaglike tempo vervaardig word.
Terselfdertyd het die val van Napoleon III in 1871 die Derde Republiek van Frankryk met 'n problematiese simbool van monargie gelaat: die kroonjuwele, grootliks herstel deur keiserin Eugenie in die styl van die groot Louis -konings. Daar is besluit om die grootste deel op te veil met behoud van 'n paar belangrike voorwerpe vir die staat.
Met Franse kopers soos Boucheron en Bapst bygewoon, het Tiffany & amp. Van New York die groot aandeel 22 lotte vir $ 480 000 gekoop, 'n bedrag groter as die gesamentlike aankope van die 9 volgende grootste kopers.
Vandag word diamante in ongeveer 25 lande ontgin, op elke kontinent behalwe Europa en Antarktika. Slegs 'n paar diamantafsettings was egter bekend tot in die 20ste eeu, toe wetenskaplike begrip en tegnologie die verkenning en ontginning van diamante oor die hele wêreld uitgebrei het. Vir 1000 jaar, ongeveer in die 4de eeu vC, was Indië die enigste bron van diamante.
In 1725 is belangrike bronne in Brasilië ontdek, en in die 1870's het groot vondste in Suid -Afrika 'n dramatiese toename in die diamantaanbod beteken. Bykomende groot produsente sluit nou verskeie Afrika -lande, Siberiese Rusland en Australië in.
Dit is 'n moderne wanopvatting dat die wêreld se diamante hoofsaaklik uit Suid -Afrika kom: diamante is 'n wêreldwye bron. Die algemene kenmerk van primêre diamantafsettings is die ou terrein wat die kimberliet- en lamproietpype huisves wat diamante na die aardoppervlak bring.
Diamantproduksie het in die 20ste eeu geweldig toegeneem. Die maksimum produksie van Indië, miskien 50 000 tot 100 000 karaat per jaar in die 16de eeu, is baie klein in vergelyking met die huidige produksie van ongeveer 100 miljoen karaat.
Behalwe vir groot oorloë en ekonomiese resessies, neem diamantproduksie sedertdien geleidelik toe, met nie-Afrikaanse bronne in relatiewe verhouding. Groot produksie word nou oorheers deur Australië, Botswana, Rusland en die Kongo Republiek (Zaïre), maar Suid -Afrika is steeds 'n groot produsent, wat volume en waarde betref.
Strydpunte 'N Geskiedenis van Afrika se diamante
'Onderwysers in die Afrika- en wêreldgeskiedenis sal die helder styl en aktuele inleiding tot historiese aangeleenthede verwelkom. ... Anders as die nou 'n tiental opsommings van die Afrikaanse geskiedenis, bevat hierdie boek baie bewyse, bevat dit baie inhoud en bied dit interessante perspektiewe. Die versoeking kan wees om die boek op 'n enkele vergadering te gebruik. Dit is jammer, want die lekkerste stukkies, veral die primêre bronne wat arbeidservarings oor koloniale myne verband hou, moet geniet word. "
Amerikaanse historiese resensie
'Todd Cleveland vang hierdie lang en belangrike geskiedenis vas in 'n helder verhaal wat die groot verhaal van geopolitiek en globale ekonomie kombineer met individuele lewensverhale en getuienisse van verteenwoordigers van die koloniale state en mynmaatskappye sowel as die stemme van Afrikaanse arbeiders. Die boek is maklik om te lees en baie geskik vir studente wat baat by die verdere leesvoorstelle. "
Internasionale hersiening van sosiale geskiedenis
'Soos die boek van Cleveland duidelik maak, maak 'n kombinasie van hoë waarde en lae volume die stene 'n destabiliserende bron, en die konsep' bloeddiamante 'het 'n bekende troep geword in Afrika -aangeleenthede. Maar hierdie bondige geskiedenis van die Afrika -diamanthandel, wat begin het met die ontdekking van 'n diamant in 1867 in Suid -Afrika, toon 'n meer genuanseerde begrip van die impak daarvan op die vasteland.
'In Stones of Contention, ontgin Cleveland (Augustana College) vorige beurs vaardig om lesers 'n kort sintese te gee van die politieke, ekonomiese en sosiale geskiedenis van die belangrike diamantbedryf in Afrika ... Opsomming: word aanbeveel. "
Afrika verskaf die meerderheid van die wêreld se diamante, maar verbruikers weet oor die algemeen min oor die oorsprong en geskiedenis van hierdie edelgesteentes bo sensasionele mediaberigte van sogenaamde bloeddiamante.
Strydpunte ondersoek die belangrikste ontwikkelings in die merkwaardige geskiedenis van Afrika se diamante, van die vroegste opwekking van internasionale belangstelling in die minerale rykdom van die kontinent in die eerste millennium na Christus tot vandag toe. In die Europese koloniale tydperk het die ontdekking van diamante in Suid -Afrika 'n era van ongekende hebsug ingelui waartydens monopolistiese ondernemings sowel die minerale bronne as die inheemse arbeidsmag ontgin het. In die nadraai van die Tweede Wêreldoorlog het die regerings van nuut onafhanklike Afrika -state, beide demokraties en despoties, by die bedryfsreus De Beers en ander korporasies aangesluit om toesig te hou oor en voordeel te trek uit mynbouaktiwiteite op die vasteland.
Die boek bespreek ook die ervarings van 'n wye verskeidenheid Afrikane-van informele ambagsmynwerkers, mynwerkers van die onderneming en inheemse owerhede tot gewapende rebelle, mynbestuurders en premiers van mineraalryke state-en hul verhoudings tot die klippe wat die mag het om bring rykdom en ellende mee. Met foto's en kaarte, Strydpunte illustreer die omvang en kompleksiteit van die Afrika -diamanthandel sowel as die impak daarvan op individue en samelewings.
Todd Cleveland is 'n medeprofessor in geskiedenis aan die Universiteit van Arkansas. Sy boeke bevat hierdie Ohio University Press -titels: Sport in Afrika, verlede en hede (2020), Na die bal: die migrasie van Afrikaanse voetbalspelers oor die Portugese koloniale ryk, 1949–1975 (2018), Diamonds in the Rough: Corporate Paternalism and African Professionalism on the Mines of Colonial Angola, 1917–1975 (2015), en Betwisingsstene: 'n geskiedenis van diamante in Afrika (2014). & dun Meer inligting & ensp & rarr
Afrika se diamanthandel - GESKIEDENIS
Agtergrond van bloeddiamante
Blood Diamonds, ook bekend as Conflict Diamonds, word gebruik in die onwettige verhandeling van diamante wat konflik, burgeroorloë en menseregteskendings in Afrika finansier. Hierdie onwettige diamanthandel is deur krygshere en rebelle in Afrika gebruik om wapens te koop. Die lande wat betrokke is by die verhandeling van bloeddiamante is Angola, die Demokratiese Republiek van die Kongo, Liberië en Sierra Leone.
Sierra Leone is 'n land in Wes -Afrika. Tussen 1991 en 2000 het Sierra Leone 'n verwoestende burgeroorlog toegelaat. Die belangrikste bron van harde geldeenheid in Sierra Leone bestaan ​​uit diamantmynbou. Die revolusionêre rebelle van die Verenigde Front in Sierra Leone het probeer om die regering omver te werp, en onwettige diamanthandel is gebruik om die oorlog te finansier. Hierdie juwele is en word nog steeds na verwys as Afrikaanse bloeddiamante of konflikdiamante. Die burgeroorlog in Sierra Leone het meer as 75,000 lewens geëis en veroorsaak dat 500,000 vlugtelinge geword het, en die helfte van die bevolking van Sierra Leone (4,5 miljoen mense) het uit die gewone plek gekom. Van 1989 tot 2003 was Liberië, wat langs die land Sierra Leone geleë is, ook besig met die burgeroorlog en het dit die belangrikste roete geword om konflikdiamante uit Sierra Leone uit te voer.
Ontdek die onwettige handel
In 1998 het die Verenigde Nasies ontdek dat die kwessie van Blood Diamonds gebruik word om die burgeroorloë in Afrika te finansier. Teen Mei 2000 is 'n vergadering van die diamantproduserende lande van Suid -Afrika in Kimberley, Suid -Afrika, byeen gebring. Die onwettige handel in konflik is bespreek, asook hoe om die handel te stop en 'n proses om kopers te verseker dat diamante nie gebruik is om te finansier of by te dra tot die interne geweld in Afrika nie.
Grafiek van bloeddiamante in Afrika:
Die handel in die konflik of bloeddiamante van Afrika, insluitend dié van Sierra Leone, is in Januarie 2003 deur die World Diamond Council verbied toe die Kimberley Process Certification Scheme, oftewel KPCS, gestig is om 'n internasionale sertifiseringstelsel te volg wat streng die regulering van die uitvoer en invoer van diamante, om wetgewing in alle lande in te stel om slegs amptelik verseëlde pakkies diamante te aanvaar om te verseker dat alle diamante van 'n konflikvrye bron afkomstig is, sowel as om druk op lande uit te oefen om enigiemand wat in konflikhandel beland, aan te kla. diamante.
Die KPCS en sy aanbevelings is op 13 Maart 2002 goedgekeur deur die Verenigde Nasies.
Die Verenigde State is die grootste verbruiker van diamante ter wêreld. Hier is hoe die Verenigde State opgetree het met die resolusies van die VN. Op 18 Januarie 2001 het president Clinton uitvoerende bevel 13194 uitgevaardig wat die invoer van ruwe diamante uit Sierra Leone verbied. Op 22 Mei 2001 het president Bush uitvoerende bevel 13213 uitgevaardig wat die invoer van ruwe diamante uit Liberië verbied. Op 29 Julie 2003 het die Clean Diamond Trade Act in werking getree wat lui: "As die verbruiker van 'n meerderheid van die wêreld se diamantevoorraad, is die Verenigde State verplig om die verband tussen diamante en konflik te verbreek en druk op die implementering van 'n effektiewe oplossing. " Die Amerikaanse wet van CDTA vereis dat alle Amerikaanse diamanthandelaars diamante koop van vervaardigers wat dokumentasie het dat die goedere deur middel van wettige kanale verkry is. Kanada het ook wetgewing aangeneem om die invoer, uitvoer en deurgang van ruwe diamante in Kanada te beheer.
Selfs na oplossings, sanksies en wette duur die onwettige handel in konflik of bloeddiamante vandag voort. Daar word vermoed dat die onwettige diamanthandel gewapende konflik in die Ivoorkus (Ivoorkus) in Afrika befonds en moontlik terroriste -groepe soos Al Qaeda kan finansier, hoewel dit nie bewys is nie.
'N Belangrike faktor wat die groei van Afrika -uitvoere beïnvloed het, was die ontdekking van petroleum in verskeie lande, veral Libië, Algerië, Nigerië, Gaboen, Angola, die Republiek van die Kongo en Kameroen, en die dramatiese prysstygings wat die organisasie van Petroleumuitvoerlande (OPEC) in die sewentigerjare. Ander faktore sluit in die ontdekking en die toenemende ontginning van minerale wat in groot aanvraag is, soos diamante - veral in Sierra Leone, die Republiek van die Kongo, die Sentraal -Afrikaanse Republiek en die Demokratiese Republiek van die Kongo - en die ontginning van ander minerale, soos uraanerts.
Sedert onafhanklikheid verkry het, het baie Afrikalande pogings aangewend om eksterne handelsbetrekkinge te diversifiseer. Die rekord van prestasie was egter swak, want Afrika se handelspatrone weerspieël steeds die invloed van tradisionele bande met die lande in Wes -Europa. Hierdie skakels is verder gekonsolideer deur 'n reeks ooreenkomste, gesamentlik die Lomé -konvensies genoem, wat voorkeurtoegang tot die Europese Ekonomiese Gemeenskap (voorloper van die Europese Gemeenskap en later die Europese Unie) gewaarborg het vir verskillende uitvoerprodukte uit Afrika -state en wat Europese hulp en beleggingsfinansiering. Tog het 'n beduidende uitvoerhandel met die Verenigde State en Japan ontwikkel.
In die meeste Afrika -state oorheers een of twee primêre kommoditeite die uitvoerhandel - byvoorbeeld petroleum en petroleumprodukte in Libië, Nigerië, Algerië, Egipte, Gaboen, die Republiek van die Kongo en Angola ystererts in Mauritanië en Liberië koper in Zambië en die Katoen van die Demokratiese Republiek van die Kongo in Tsjaadkoffie in Burundi, Uganda, Rwanda, Ethiopië, Madagaskar, Kenia en Ivoorkus en suiker in Mauritius.
AFRIKA: Oorlog van onwettige diamanthandelsfondse in Sierra Leone
Vrede kan nie in Sierra Leone gehandhaaf word nie, totdat 'n kontrole ingestel is op die onwettige verkoop van diamante wat gebruik word om die burgeroorlog te finansier, volgens 'n onlangse studie.
Die studie, getiteld "The Heart of the Matter - Sierra Leone, Diamonds and Human Security", is in Januarie deur Partnership Africa Canada vrygestel. Twee van die studie se skrywers, Ian Smillie en Lansana Gberie, het hul bevindings bespreek tydens 'n inligtingsessie van 18 April geborg deur die United Methodist Board of Global Ministries.
In sy inleiding het ds Paul Dirdak, uitvoerende hoof van die raad se United Methodist Committee on Relief, opgemerk dat die verslag belangrik is vir die kerkgenootskap vanweë die kerke in Wes -Afrika en 'n algemene kommer oor openbare welsyn in die lande, soos Sierra Leone en Angola, geraak deur die handel in 'konflikdiamant'.
Die studie self het ontstaan ​​uit besprekings van die Sierra Leone Working Group, 'n informele organisasie in Ottawa. Die groep beskou die burgeroorlog in Sierra Leone vanuit 'n ekonomiese perspektief, eerder as 'n politieke, en besef dat die konflik nie so lank of brutaal sou wees nie "as daar nie geld was om daarvoor te betaal nie," het Smillie gesê.
In werklikheid speel politiek of etniese konflik 'n baie klein rol, het hulle ontdek. Gberie, wat ses jaar lank die verslag oor die Sierra Leone -oorlog bestee het, het opgemerk: "selfs toe ek daar was, het niemand geweet hoekom die rebelle baklei nie. Almal het gesê dat dit 'n sinnelose oorlog was."
Die dekade lange oorlog-wat meer as 75 000 lewens geëis het, het gelei tot 'n halfmiljoen vlugtelinge en die helfte van Sierra Leone se 4,5 miljoen mense verplaas-is volgens die studie nie veroorsaak deur die mislukking van verskeie post-koloniale regerings nie. 'Slegs die ekonomiese geleentheid wat 'n ineenstorting van wet en orde bied, kan geweld op die vlakke onderhou wat Sierra Leone sedert 1991 geteister het,' lui die verklaring.
'Die doel van die oorlog was eintlik nie om dit te wen nie, maar om winsgewende misdaad onder die dekking van oorlogvoering te doen,' het die studie voortgegaan. "Diamante het inderdaad die konflik van Sierra Leone aangevuur, die land vir 'n beter deel van drie dekades destabiliseer, die erfenis daarvan gesteel en 'n hele generasie kinders beroof, en die land die laaste plek op die Verenigde Nasies se Ontwikkelingsprogram vir Menslike Ontwikkelingsindeks geplaas."
Dikwels word die gruweldade wat die afgelope jare deur die rebelle in Sierra Leone gepleeg is, soos die afkap van ledemate, gebruik as 'n manier om ander weg te jaag. 'Daar is 'n proses van verplasing en ontwrigting van mense,' het Gberie verduidelik.
Die oorlogsgereedskap word gekoop met die onwettige diamante. 'Handwapens kom op hierdie plekke in omdat mense dit vir diamante verruil,' het hy gesê.
Die DeBeers -groep, 'n mynmaatskappy wat as groothandelaar optree, beheer in 'n gegewe jaar 70 persent van die wêreld se diamante, en baie ruwe diamante word verwerk deur die diamantbedryf in Antwerpen, België, verteenwoordig deur die Diamond High Council. 'Die gesteelde diamante kom ongereguleerd en ongemerk na Antwerpen,' het Smillie gesê. 'Daar is 'n groot witwassery tussen Afrika en België.'
Hy het daarop gewys dat 30 miljoen karaat die afgelope vyf jaar van Liberië - wat beskou word as 'n oorgangspunt vir konflikdiamante - na Antwerpen gegaan het, wat 'gesteelde diamante ter waarde van miljarde dollars' verteenwoordig. Hy beraam dat minstens 10 persent van die diamante op die wêreldmark gesteel word.
Die belangrikste aanbevelings van die verslag om die greep van die oorlog met diamante te breek, sluit in:
Die oprigting van 'n permanente en onafhanklike International Diamond Standards Commission, onder die Verenigde Nasies, "om gedragskodes op te stel en te monitor oor regerings- en korporatiewe verantwoordelikheid in die wêreldwye diamantbedryf."
Internasionale hulp verleen aan die Sierra Leone -regering om, volgens Smillie se woorde, 'n greep te kry op die diamantbedryf. ' Vredestroepe moet byvoorbeeld uitbrei na die diamantmyngebiede wat tans deur rebelle gehou word.
'N Hoë vlak ondersoek na die kriminele elemente van die Belgiese diamanthandel.
Skep 'n wettige kanaal vir die verkoop van diamante uit Sierra Leone.
Deur moeite te doen met die basiese menslike ontwikkeling in Sierra Leone, sowel as die skep van werk vir jong mans wat andersins die onwettige aktiwiteite betrek het.
Stel 'n volledige embargo op deur die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad vir die aankoop van diamante van oorsprong, of wat na bewering hul oorsprong in Liberië het.
'Liberië het 'n groot kriminele onderneming geword (diamant), gewere, geldwassery, terreur en ander vorme van georganiseerde misdaad,' lui die verslag.
"Die verstommende hoë vlakke van sy diamantuitvoer het geen verband met sy eie beperkte hulpbronbasis nie. Deur die uitvoer van Liberië as wettig te aanvaar, werk die internasionale diamantbedryf aktief saam in misdade wat deur die Liberiese regering gepleeg of toegelaat word."
Die verslag van Partnership Africa Canada - wat op nasionale radio in Sierra Leone uitgesaai is op die dag van vrylating - het volgens Smillie reaksie en beloftes van verbetering van die diamantbedryf ontlok, maar die kwessie sal voortgesette monitering en druk van buitegroepe nodig hê .
'Ons voel dat die diamantbedryf self baie krag en invloed het om dit op te ruim,' het hy bygevoeg.
Intussen moet verbruikers ingelig word oor die kwessie en waarvandaan sommige van die diamante in die huidige mark vandaan kom. 'Die woord' boikot 'kom nie in hierdie verslag voor nie,' lui die dokument. "Sekerlik kan 'n boikot die bedryf beskadig. Maar die idee van 'n veldtog is anders: dit gaan oor deursigtigheid, verandering en dringendheid.
"Wat mense se lewens betref - net soos in Sierra Leone - is tyd van kardinale belang. In die afwesigheid van duidelike en betekenisvolle beweging binne die bedryf en onder ander internasionale rolspelers, is die doel van 'n veldtog om die industrie te help neem verantwoordelikheid vir sy optrede ' - nie om dit te beskadig nie, maar om dit te verbeter. "
Die eerste myn wat in die huidige Suid -Afrika gebou is, het in 1852 begin werk, 'n koperprojek wat die hoeksteen van die stad Springbokfontein, vandag Springbok, in die Noord -Kaapse provinsie sou vorm. Kommersiële steenkoolmynbou het 12 jaar later begin, met die bou van 'n myn in die Oos -Kaap, wat ook 'n nedersetting rondom die stad Molteno sou laat bou.
Die stad is gestig deur George Vice, die plaaslik gebore seun van 'n Engelsman, en vernoem na 'n Anglo-Italiaanse immigrant wat in Londen gebore is, en 'n proses daargestel waar wit Europeërs na Suid-Afrika verhuis om mynboubedrywighede te begin, wat word deur oorwegend swart werkers beman, 'n neiging wat latere geslagte van Suid -Afrikaanse mynbou sal kenmerk.
Steenkoolmynbou het steeds uitgebrei tot aan die begin van die 20ste eeu, met afsettings by Vereeniging en Witbank wat onderskeidelik uit 1879 en 1895 uitgebuit is, wat die groeiende nywerhede in die streek aangevuur het.
Diamant- en platinumstormloop
In die 1860's is twee beduidende diamante opgegrawe, die 21-karaat Eureka-diamant en die 83-karaat ster van Suid-Afrika, wat 'n diamantstorm in die streek geïnspireer het wat deur die meer gevestigde steenkoolbedryf aangehelp is. In 1879 het die in Engels gebore George William Stow in opdrag van die Oranje-Vrystaatse regering, wat 'n gebied regeer het wat later deel van Suid-Afrika sou word, om steenkoolneerslae te ontdek waarna hy 'n steenkoolneerslag op die Leeuwkuil-plaas sou vind, en later verhuis na Kimberley, die tuiste van die beroemde Big Hole -diamantmyn.
Diamante is die eerste keer in 1871 op die plek van die Groot Gat ontbloot, en tot die myn in 1914 gesluit het, het tot 50 000 mynwerkers gewerk om die diepste gat wat ooit met die hand gegrawe is, uit te grawe, wat 215 meter onder die grond gestrek het. Terwyl die myn 2,720 kg diamante sou lewer, en dit sou help om die mynboumaatskappy De Beers te vestig, wat tot vandag toe 'n belangrike rolspeler in die bedryf bly, is die bedrywighede weer gekenmerk deur rasseverskille.
Die wit Brit Cecil Rhodes was die goewerneur van die myn en het later De Beers gestig, terwyl vermoedelik meer as duisend swart werkers gesterf het tydens mynbou of aan siektes wat tydens werk opgedoen is. Meer as vyfduisend swart werkers is gedurende die myn se lewe in 'n plaaslike hospitaal opgeneem met siektes.
Na die sluiting van die Groot Gat met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog, is die aandag gevestig op platinummynbou, met die eerste deposito wat in 1924 ontdek is. Sedert kommersiële bedrywighede begin het, het Mashishing meer as driekwart van die totale platinumproduksie ter wêreld uitgemaak.
Na die Wêreldoorloë het die Suid -Afrikaanse mynbou steeds uitgebrei, met 'n aantal nuwe gebruike vir minerale en mynprodukte, soos die gebruik van platinum in die petroleumbedryf om die oktaangetal van brandstof te verbeter. Die oprigting van kragstasies op die steenkoolvelde van Witbank en Delmas het fossielbrandstowwe tot stand gebring, en mynbou as uitbreiding as die primêre bron van Suid -Afrikaanse krag, terwyl die kombinasie van die goudmyne Venterspost, Libanon en Kloof in 1968 tot 'n enkele operasie gevestig is 'n projek wat ongeveer 15 000 kg goud per jaar vervaardig het.
Hierdie industriële veranderinge het egter beduidende sosiale veranderinge veroorsaak, met die aantal mense wat alleen in die vervaardiging werksaam was tydens die Tweede Wêreldoorlog met 60% toegeneem. The number of people employed in mining swelled, with up to 158,000 people working in the sector by 1946, and 119 separate unions were established to represent their interests in politics. That year, the African Mineworkers Union went on strike, with 60,000 workers downing tools to demand higher wages, but police broke up the protest by killing 12 striking miners, establishing a conflict between mining unions and government forces that would be a feature of the sector in years to come.
Alongside these internal fractures, the South African mining industry was placed under additional pressure by developments overseas in the latter half of the 20 th century. The development of diamond projects in countries such as Russia dramatically depleted the value of De Beers, whose near-monopoly over the global diamond trade began to erode according to analyst Paul Zimnisky, the company's share of the global rough diamond industry fell from 80% in 1987 to less than 60% by the turn of the century, and just 35% by 2019.
The sector also began to struggle following generations of reliance on migrant labour, which was influenced by old racial divisions. The Journal of the South African Institute of Mining and Metallurgy reported that the number of gold miners employed in "cheap black labour" jumped from 14,000 in 1890 to 534,000 in 1986. The paper also notes that as mineral reserves run low, miners demand better working conditions, and itinerant workers move back to their homes and families, the mining sector became less productive for companies, with the percentage of the world's gold produced by these companies falling from 70% in the middle of the 20 th century to 25% by 2004.
While Apartheid is no longer a government policy, its impacts are still felt across South Africa, and in mining in particular. Last year, mineral resources minister Gwede Mantashe caused controversy by trying to introduce a new mining charter that would increase the minimum percentage of black ownership of mining rights from 26% to 30% while a compromise has since been worked out, tension remains between those historically advantaged and those historically disadvantaged by the mining industry.
The sector has also seen a number of dramatic conflicts since the turn of the 21 st century, from the Marikana Massacre in 2012, when police killed 34 striking mineworkers at Lonmin's operations, to the ongoing disputes between the government and the Association of Mineworkers and Construction Union. The combative union has organised two significant protests, a 70,000-strong strike at platinum mines in 2014 and action involving nearly 20,000 platinum and gold workers between 2018 and 2019, and is currently facing the threat of deregistration by the government.
The conflict between Afrikaners and English speakers led to the establishment of the Afrikaner Bond in 1879. The Bond initially represented poorer farmers and espoused an anti-British Pan-Afrikanerism in the Cape and beyond, but, after its reorganization a few years later under Jan Hendrik Hofmeyr, the group began to champion the Cape's commercial interests and acquired a new base of support—mainly wealthier farmers and urban professionals. When Hofmeyr threw his support behind Cecil Rhodes in 1890, he enabled Rhodes to become prime minister of the Cape their alliance stemmed from a mutual desire for northward economic expansion. A major cleavage, however, opened up between Bond politicians and the English-speaking voters loosely defined as Cape liberals. The latter, particularly those in constituencies in the eastern Cape that had a significant percentage of Black male voters, were tactically friendly to the small enfranchised stratum of fairly prosperous Black peasants, whereas the Bond and most English-speaking white voters were hostile toward the Black farmers growing cash crops and pursued more-restrictive franchise qualifications.