Redakteursbrief: ŉ Ode aan moeë onderwysersSusan Lombaard Foto: Burger Meyer, Maroela Media Ek weet ŉ ode behoort baie meer digterlik en musikaal te wees as my weeklikse redakteursbrief, maar dit voel tog vir my “huldeblyk” of “woord van dank” is nie dramaties genoeg om te sê wat ek vandag wil sê nie. Want gebore onderwysers verdien om besing te word. Ek het op hoërskool ŉ musiekjuffrou gehad wat my verlief gemaak het op musiek. As ek op ŉ moeilike tienerdag by haar instap vir ŉ praktiese klas, het sy my een kyk gegee en my sonder ŉ woord vir ŉ uur lank laat speel net wat ek wil. Soms het sy agter my in die klas gedans – die lang, elegante vrou met die hoë bolla op haar kop. As ek daar uitstap, was die wêreld ŉ beter plek. My geskiedenis-onnie kon die Suid-Afrikaanse én internasionale geskiedenis so lewend oordra dat ek my verloor het in die stories agter die feite. En my wiskunde-onderwyser op laerskool wat maaltafels by my ingedril het, het nooit vrees by my ingeboesem nie, maar my eerder laat voel hoe dit voel om elke dag ŉ bietjie slimmer as die vorige dag te wees. Ten spyte van wat ons dikwels vir mekaar sê, is ons kinders vandag nog bevoorreg om sulke onderwysers te hê wat hulle pad kruis. Ons negejarige meisiekind se graad 1-juffrou, Marilése Goldberg by Laerskool Rooihuiskraal, wat dikwels met haar uitbundige geaardheid en reuse pienk feetjievlerke wawiele op die skool se rugbyveld doen, het by ons oudste ŉ liefde vir skoolgaan gekweek. Haar graad 2-juffrou, Belinda van Zyl, was vir haar ŉ rolmodel van liefde, elegansie en vroulikheid – ons dogtertjie se kriteria wanneer sy klere kies, is nog steeds “dis iets wat juffrou Belinda sou dra”. Vanjaar was sy gelukkig genoeg om te beland in juffrou Nita Heyns se klas – ŉ juffrou wat die kinders se verbeelding en kreatiwiteit uitdaag en stimuleer, en wat ons dromertjie die geleentheid gee om na hartelus stories te skryf en prentjies te teken. Op kleuterskool was albei ons kinders vir ŉ paar jaar onder die geliefde Juffrou Ria se sorg – ŉ tweede ma vir ons kinders in hul kleuterjare, en wat elke jaar so lief word vir die outjies in haar klas dat sy maande na die eindjaarafskeid nog steeds trane wegvee wanneer sy hulle in die winkel raakloop. ŉ Vriendin vertel my anderdag van haar kind se kunsjuffrou wat hom toelaat om stories te skryf in kunsklasse, want vir hóm is skryf kuns. Ek weet daar is honderde onderwysers wat nie die naam opvoeder verdien nie – ek onthou ook die naaldwerkjuffrou op hoërskool wat, elke keer as ek met my naaldwerkpoging na haar tafel aangestap kom, sugtend gesê het: “Ai, Susan…” Maar vandag praat ons nie oor hulle nie. En in retrospeksie het ek nogal simpatie met daardie naaldwerkjuffrou. Vandag praat ons oor die honderde uitstekende onderwysers, veral in ons Afrikaanse skole, vir wie onderwys ŉ roeping is. Die onderwysers wat elke kind in die klas se individualiteit raaksien en weet hoe om elkeen te motiveer, te dissiplineer en te vorm. Die onderwysers wat snags wakker lê en planne beraam om fondse in te samel sodat die klas ŉ nuwe mat en ŉ laag verf kan kry. Die onderwysers wat laatnag, ná ŉ dag van klasgee en sport afrig, met ŉ sterk koppie koffie sit en vraestelle nasien. Die onderwysers wat hospitaal toe ry wanneer ŉ kind siek is, met handgemaakte kaartjies van al die klasmaats. Wat stilweg ŉ paar sakke kos bymekaar maak en dit gaan afgee by ŉ gesin wat swaarkry. Wat drukkies uitdeel, sterretjies plak, verjaarsdagkrone maak en klein oorwinnings saam met hul leerlinge vier. As jy só ŉ onderwyser is, weet: Ons is dankbaar. Jy maak ons land ŉ beter plek. Groetnis Susan Lombaard Redakteur: Maroela Media