Hoe reis my lewe gered het - Diverse
Hoe reis my lewe gered het
Toe die chirurg die gholfbalgrootte-tumor uit my vader se kop haal, het hy om verskoning gevra en gesê dat my pa gelukkig is om nog twee maande te sien.
As 'n gesin het ons na die eindpunt geveg wat 500 lang dae sou duur. Die siekte het stadig maar seker al die vermoëns van my vader gesteel totdat hy in 'n rolstoel sidderend sit, een arm om my skouer slap terwyl ek hom oplig en hom versigtig toilet toe stap.
Die dood het soos Oktober-mis in die kamers van my kinderjare gehang en soos fyn stof in die kreukels van ons jong gesigte gaan sit. Nadat dit alles verby was, moes ek uitklim. Uit die huis, uit die staat, uit die verdoemde halfrond.
Almal hanteer diepe smart anders. Daar is geen regte manier nie, maar daar is baie verkeerde maniere. Net een ding het by my opgekom, Italië.
Wat ek in Italië sou doen, was buite my, al wat ek geweet het, is dat ek moes gaan.
Italië het my gedagtes opgewonde gemaak, my verbeelding aangewakker en vir my begin skets wat dit kan wees om weer te leef. Ek was twintig.
Die stigma van die dood was nooit ver nie en ek was baie bewus daarvan dat ek hardloop in 'n katedraal of probeer om myself te laat slaap. Ek het geweet dat ek as jong man onder 'n vloek agter my konstruksie van 'n sorgelose reisiger was.
My bedroefde gedagtes het die natuurwonders en die tuimel oorblyfsels van vroeër tye met die waansin van 'n verslaafde aangegryp. Elke fresco, elke standbeeld, elke verveelde Madonna was so ver van die ou, kwaadaardige kamers waarin ek gewoon het, dat ek hulle amper aanbid het.
Verona: Ek klim die trappies tot op die hoogte van die eerste heuwel en was my gesig in die stroom van 'n klein fontein. Verder en verder tot ek die verwoeste spook van 'n kasteel ontmoet, wat net deur 'n groot omtrekmuur oorleef is. Ek lig myself op. Ek hou van die laaste gedeeltes van 'n boek waarmee ek my lekkerste tyd geneem het. As ek die laaste reël tien keer gelees het, maak ek die deksel toe en kyk die middag uit.
Iewers ver, maar nie te ver nie, lui 'n klokkie. Iets goeds sluip in my hart en ek voel naby aan die goed, wat gehou word deur daardie goed en 'n deel van die oneindige som van die goed. Dan, soos 'n inspirasie, dink ek aan my pa. 'N Onderstroom diep binne my stop, en my gedagtes trek aan die snelheidsverandering.
Ek voel of ek ophou hardloop.
Ek bly 'n rukkie op die rand van die ou kasteelmuur. As ek uiteindelik weggaan, is dit met die ongemaklike pas van 'n man wat na plesier wandel en nie vir sy lewe hardloop nie.