Jacobus se Robertsonrit (1) 14 Maart 2020 | RUITERPADVERENIGING / BRIDLE-PATH ASSOCIATION
RUITERPADVERENIGING / BRIDLE-PATH ASSOCIATION
Jacobus se Robertsonrit (1) 14 Maart 2020
Maart 17, 2020 Maart 17, 2020 / Ruiterpadnuus
Oor Koronavirusse, vreemde godsdienste, sieners en selferkende skewe lede…
Ek, die perdlose lid, kry lus vir ry. Alice op Swellendam val gewoonlik vir 'n dag se ry en ek kontak haar. Sy vra, wat van Jacobus se rit? Ek reken dis perfek. Drie dae voor die rit laat weet sy dat sy ongelukkig' n onverwagte kuiergas kry en dit nie sal maak nie. Ek laat weet Lizel ons kanselleer en sy stel voor ek nooi Hansie Volschenk, oud-lid in Robertson. Hansie laat weet dis reg, hy laai my perd voor agt af. Mr Delivery op Robertson. 😃
Vrydagoggend het ek die beurtkragskedule verkeerd en sesuur, net toe ek my motor vir die naweek wil laai, gaan die krag af. Ek vroetel rond om alles bymekaar te kry in die selfoon se liggie. Erg gefrustreer kry ek nie die stoor se sleutel nie en besluit my saal en toom moet maar bly. Mr. Delivery moet die ook maar 'deliver'. Vir laaste gryp ek gou die twee sosaties uit die vrieskas wat vir die braai bedoel is. Ek is op pad – via 'n dag se werk, natuurlik.
Ek kom vroeg genoeg by die kampplek aan om my tentjie op te slaan. Daar is maar min mense. Sou die liewe virus mense nou al weghou? wonder Jacobus so in die stilligheid. Wie weet? Maar ek twyfel sterk. Gail en nog iemand van Durbanville (ek is baie sleg met nuwe name) kom sit by die vuur. Ons staan op 17 siekes in die land en een blykbaar in Durbanville. Onmiddellik word die arme Durbanvillers as die Korona-draers herdoop. Ten minste vir die naweek. Jacobus vertel hy stap in Spar op die dorp. Hy kry 'n kriewel in sy keel en daar verstar die vrou naaste aan hom en maak summier' n u-draai. Hy loop later in 'n ander gangetjie af en nimlike dame verstar by voorbaat. Staar na die rak voor haar sodat sy enige kant toe kan glip as hy sy doelwit bekendmaak! Ja, ons almal lag. Maar vandag, drie dae later, staan ons op 61 gevalle. Hoe erg gaan die ding werklik wees? Die olieprys lê op onder 35 doller/vat en ons uitvoere word reeds negatief geraak.
Bietjie meer as 'n jaar gelede, tel my suster' n verhongerde hond langs die pad op. Van daardie dag af, maak almal wat kan, bene en afvalvleisies bymekaar vir Kosbaar, die optelbrak. Ek haal my sosaties uit. En stop. Lag selfbewus en sê vir Jacobus dis reg, ek gaan nie meer braai nie. Danksy Eskom lê my twee sosaties steeds veilig in my vrieskas tuis en ek het Kosbaar se braksakkie met bene en vetjies saamgebring. Vandat ek met 'n paar voedselsensitiwiteite getoets is, dra ek gelukkig 'n paar goed standaard saam. Droëwors, droë vrugte en appels. En casawa tjippies wat dalk volksvreemd mag klink, maar 'n gesonder weergawe van 'Chipnicks" is – al het Jacobus besluit dis in China gemaak en dra dalk die Koronavirus!
Ek merk Lizel sit soos 'n wafferse kaptein en deel net bevele uit aan Jacobus. Iemand maak 'n opmerking en Jacobus sê: Lizel het mos 'n ruggie. Natuurlik vra ek uit na die oorsprong. Jacobus vertel hy sit rustig in die huis toe hy hom 'n sagte 'Help!' verbeel. Hy stel toe maar ondersoek in. Die geluidjies lei hom buitetoe. Hoenderhok toe. Lizel kniel in die hoendermis met haar hande gevou om' n klompie eiers in haar hemp se punte. 'Ek kan nie opstaan nie' kreun sy. (Bid jou aan. Onse Lizel op haar knieë voor die Hen van henne. Dit kom nou van heul met vreemde afgode!!) Maar sy reken dat die 'ruggie' net 'n lekker Ruiterpadrit nodig het!
Die volgende vuurstorie is die van Emile wat blykbaar in sy huwelik reeds in die hemel is. Natuurlik vertel Alta die storie, maar Emile sprak geen sprook. Iets van die toppunt van huweliksgeluk en 'n man wie se sokkies nooit ompare is nie… Laat my wonder of ek nie dalk tog moet oorweeg om te trou nie. My sokkies is gedurig deurmekaar!
Intussen kry Jacobus dit reg om 'n hele paar braaibroodjies in asbroodjies te laat verander. Gail red wat te redde is – sy maak nuwe broodjies van die snye wat bo lê terwyl Alta vol raad is oor 3-sekonde reël en hoe Gail die broodjies mos maar kan afspoel. Sien, Alta se broodjies is laaankal gebraai en sy eet al! Gail neem die braaiery verder met 'n opmerking van Jacobus dat die vleis ook gaan val. Wat toe gebeur. Het julle geweet Jacobus is 'n Siener?
Die oggend breek prentjiemooi en windstil aan. Oom Fritz daag op met sy perd. Hy omhels en soen my. Ek vra hom of hy nie bang is vir die liewe virus nie? Hy reageer blitsvinnig met: "Ons moet tog van iets doodgaan". Inderdaad. En meer mense sterf jaarliks aan griep en tering??
Mr. Delivery, alias Hansie, daag op met my leenperd. So met die oopmaak, lui sy foon en ek kan nie gesels nie. Perd afgelaai, beduie hy ek moet laat weet wanneer ons terugkom en daar gaan Hansie weer. Ek maak perdjie vas en oom Fritz se hings raak erg opgewonde. Ek aanvaar my perd is 'n merrie, maar kyk nie, want ek moet nog opsaal en almal lyk reg vir ry.
Jacobus dra ons en ons perde aan die Here se beskerming op en ons vertrek. Tien ruiters. Iemand vra my my perd se naam. Ek weet nie, maar sien daar is' n naamplaatjie aan die toom. Perdjie stap fluks en naamplaatjie wip. Ek maak iets uit. Ka…n. "Karlien" antwoord ek. Iemand sê droogweg. "Dit kan nie 'n Karlien wees nie, dis 'n hy". Jammer Kaptein!!
Ons ry deur wingerde en verby 'n tamatieland waar ek voel ek kan afklim en my sakke vol tamaties maak. Ek moet nog die aand terug om 'n sterrekykpiekniek by te woon. Maar moet nog eetgoed kry. In Spar betaal ek R17. 99/200g tamaties en ek wens weer ek het 'n handvol kon pluk!
Na die wingerde vat ons die veld. Op en af. Die woord 'vistas' steek in my kop vas. Dis meer as net 'n mooi uitsig. Oom Fritz wys ons op 'n hoë koppie waar sy en Jacobus se beplande sewedagrit gaan loop. Ek wens, maar weet my on-perdryfikse lyf gaan dit nooit maak nie, selfs al kry ek ook 'n perd. Weet steeds nie hoe my pa op 69 'n weekrit saam met my gedoen het nie. Hy was toe nog minder perdryfiks as wat ek nou is! Dalk is ek ook maar 'made in China' – hoe sal ek nou weet?
Iewers ry Jacobus agter Emile en sê vir Emile sy saal is skeef. Emile trap. Jacobus sê nee, jy is steeds skeef. Waarop Emile antwoord: "Dan is EK seker maar skeef!" Nou wie is ek om te stry?
'n Hek by 'n beeskamp laat ons huiwer – wat gaan die duidelik baie nuuskierige beeste doen? Op die end klim oom Fritz af, maak die hek oop en jaag die beeste. Ons ry almal sonder probleme deur. En ek dink weer aan die virus. Gaan haal die wêreld nie dalk die spreekwoordelike bobbejaan agter die bult nie?
Iewers op 'n stywe draf langs 'n wingerd hoor ons skielik benoude uitroepe van agter. Een van die plaaslike dames, Michelle, en haar perd se weë het geskei… Emile vertel die skimmelmerrie het so in die ry sy Suzie (die oudste en besadigste perd in die groep) probeer verbysteek. Emile, die ewige heer, trek vir Suzie opsy. Skimmel sien die oop pad en gee vet. Toe die ander sien wat gebeur blok hulle vir Skimmel en so met die derde remslag glip ruiter ietwat ongrasieus af. Gelukkig net twee beserings – bietjie bloed aan Skimmel se bek en 'n ietwat gebreekte ego van haar ruiter.
Die laaste entjie kampplek toe voel ek die vyf ure in die saal praat met my lyf. Ek wonder reeds hoe ek met grasie gaan kan afklim… My leenperd, Kaptein, stap ongelooflik lekker en vinnig, maar daardie lang treë werk op my lae rug. Nou het ek ook 'n ruggie, maar niemand om rond te beveel nie. Wonder weer oor daai trou-ding, so in my enigheid…
By die kamp gly ek stadig en allesbehalwe statig van Kaptein se rug af. Ek sien dis na twee. Ek moet 5.30 by my afspraak in Somerset-Wes wees en nog gaan piekniekkos maak. Dit gaan vinnig: perd koudlei en water gee, deur die stort spring, 'n skyf waatlemoen eet, tent afslaan en ek val in die pad.
Ek stop by my woonstel 3 minute voor vyf en ek ry daar weg met my piekniekkos 5.15. Wat 'n woelige dag!!!
Baie dankie aan Jacobus en Lizel. Soos gewoonlik was dit 'n heerlike roete. Wat 'n voorreg dat ek, 'n ruiterlose lid, steeds kan saamry. Dankie aan almal by wie ek al perde geleen het. Dit word opreg waardeer.