En tog is Nuwe verse aanvanklik en ook later in die literatuurgeskiedenisse as ‘n bundel van “‘tussenstand’, van oorgang” getipeer (Antonissen, 1955: 278; Kannemeyer, 1978: 414; Olivier, 1998: 627-628). ‘n Mens kry die indruk dat die kritici van oordeel was dat die poëtiese styl nie dieselfde eenheid toon as die vorige en daaropvolgende bundels nie; dat sommige van die gestalteverse eintlik nog teruggryp na Gestaltes en diere, terwyl ander weer vooruitwys na Tristia (Kannemeyer, 1987: 425). Van Zoest (1978:11) noem die voorbeeld van die siklisiteit in die struktuur van Gerard Reve se roman De avonden, wat ikonies word van die verstikkende geroetineerdheid van die hoofkarakter, Frits van Egters, se daaglikse bestaan. ’n Ritmiese effek, byvoorbeeld die opeenhoping van heffinge om met ’n beskrewe verlangsaming in beweging in ’n poësieteks saam te val, kan as ’n voorbeeld van metaforiese ikonisiteit op mikrostrukturele teksvlak genoem word. En ter aan/afsluiting by Sartre se stellingnames – hierdie aanhaling uit Fanon se Die Verdoemdes van die Aarde (Verdoemelinge?): “L’homme colonisé se libère dans et par la violence.”