My lang pad na moederskap deur Liz - ivfbabble
My lang pad na moederskap deur Liz
Agora-kliniek, Tuis, Jou verhale
Soms is die sprokie nie altyd van plan nie ...
Ek wou kinders hê so lank as wat ek kan onthou. Selfs in my tienerjare het ek bewustelik kennis geneem van dinge wat ek geniet en van plan was om hierdie ervarings vir my nageslag te herhaal. Ek het my verbeel dat dit alles net op sy plek sou val, en op die ouderdom van 15 jaar toe ek gevra is om my lewensplan op skool te skryf, kan ek onthou dat ek op 18 op universiteit sou gaan, my loopbaan op 21 sou begin, op 25 sou trou; begin my gesin 'n jaar of twee later. Dit het alles so eenvoudig gelyk.
Die universiteits- en loopbaanbespreking het volgens skedule plaasgevind en ek het selfs op 22-jarige ouderdom tot 'n ernstige verhouding gekom, wat geduur het tot ek 27 was. Dus, die eerste afwyking van die plan was die einde van daardie verhouding, met 'n deel van die die rede hiervoor is dat my kêrel geweet het hoeveel ek kinders wil hê, maar nie gereed voel vir daardie verbintenis nie.
Ek het begin besef dat die lewe nie soos die sprokies was nie
Ek het voortgegaan op 'n suksesvolle loopbaanpad en 'n vreeslike klomp paddas gesoen in die hoop om my prins te vind. Daar het egter jare verloop en ek het begin besef dat die lewe nie soos die sprokies was nie en dat ek myself iets drasties moet doen om my droom te probeer verwesenlik. Ek het my lewe ontleed en besef dat ek nie die soort ouens ontmoet met wie ek waarskynlik 'n permanente verhouding sou hê nie. Ek het aan die kunste gewerk, my vrye tyd spandeer om in semi-professionele kore te sing, en die ouens waarin ek miskien geïnteresseerd was, was net nie beskikbaar nie. Op die ouderdom van amper 33 jaar het ek van werk verander en met nuwe mense begin kuier. Om 'n baie lang storie kort te maak, dit werk! Die volgende jaar het ek Rob ontmoet en ons was toe ek 35 was.
Dit was egter steeds nie net vaart nie. 'N Paar maande voordat ons getroud is, het ek 'n harde knop in my buik opgemerk, wat blyk te wees dat dit fibroïede was (groei van binne die baarmoederwand). Ek is na 'n spesialis verwys wat my vertel het van verskillende chirurgiese behandelings, maar wat ons aangeraai het (toe ons haar vertel dat ons hoop om kinders te hê) dat ek weens die risiko van my vrugbaarheid die behandeling moet vermy. Ons het op ons wittebrood begin kinders soek, maar nog 'n paar jaar het verloop en niks het gebeur nie. Die moeilikste ding om mee te doen was dat die fibroïede my swanger laat lyk en dat ons by een geleentheid gelukgewens is en gevra is wanneer die baba te danke is. Die massa was minstens so groot soos 'n fetus van 12 weke en ek het gewoond geraak aan nagte weens die druk op my blaas, asof ek verwag het.
Ons is na 'n vrugbaarheidskonsultant verwys
Ek was amper 39 toe ons na 'n vrugbaarheidskonsultant in ons plaaslike hospitaal verwys is en IUI (intra-uteriene inseminasie) aangebied word. Ons het vyf siklusse gedoen, maar hoewel ek fyn ovuleer, was dit moeilik om te sien, want die fibroïede was so groot dat dit dikwels in die pad was, wat beteken dat my follikels nie opgedaag het toe hulle my geskandeer het nie. Die konsultant het 'n myomektomie aangeraai - 'n insnyding soortgelyk aan 'n keisersnee en daarna chirurgiese verwydering van die groeisels - en ek is geopereer, enkele maande voor my veertigste verjaardag.
Die chirurg het verskeie nie-kwaadaardige fibroïede van verskillende groottes verwyder, gelukkig in die baarmoederwand, sodat hy nie nodig gehad het om in die holte self te sny nie. Hy het ook 'n aantal kleiner 'saad' van fibroïede gerapporteer wat waarskynlik in die toekoms sou groei en hy het endometriose opgemerk terwyl hy my opgewerk het, wat my vrugbaarheid kan beïnvloed. Ek het twee maande geneem om van die operasie te herstel, en sodra ek geskik genoeg was, het ek my vrugbaarheidskonsultant gaan besoek. Ek was nou binne 'n maand of so van my veertigste verjaardag en het geweet dat die plaaslike NHS slegs IVF sou finansier vir vroue jonger as 40. Dus, met absoluut geen tyd meer om te spaar nie, is ek op IVF se lys geplaas en gou genoeg het ons begin met die volgende hoofstuk van ons reis.
Ons eerste IVF-siklus
Ons het 'n plaaslike hospitaal bygewoon vir ons eerste IVF-siklus, waar die konsultant ons deur die prosedure bespreek het. Dit was duidelik dat my ouderdom al teen ons was (slegs 'n kans op swangerskap 1 op 5), maar ons moes glo dat dit sou werk. Dit lyk asof die siklus goed verloop met 'n aantal follikels wat reageer op die medisyne en 'n redelike 'oes' van eiers, maar in die laboratoriumstadium het ons slegs daarin geslaag om een ​​embrio te skep wat ongeveer 2.5 uit 4 gegradeer is, wat beteken 'moontlik' lewensvatbaar, maar nie wonderlik nie '. Dit is na my baarmoeder oorgeplaas en ons het begin met die wag van twee weke voordat ons 'n swangerskapstoets kon doen, maar dit het ongelukkig nie ingeplant nie.
Oor die volgende twee jaar het ons nog drie onsuksesvolle IVF-siklusse voltooi; nog een by die plaaslike hospitaal en dan twee by die hospitaal Nou. Die eerste siklus by die Agora (ons derde siklus) was besonder hoopvol, met drie lewensvatbare blastosiste (embrio's wat vyf dae aanhou ontwikkel het en daarom waarskynliker is om dit te laat) oorgedra word. Ongelukkig het niemand van hulle dit oorleef nie, hoewel ek vir twee weke kon droom dat ek drieling sou dra. Ek het selfs 'n afdruk van die mikroskoopbeeld van die drie klein lewensvorms wat geneem is net voordat hulle oorgedra is, die drie klein groepies selle wat deur my en Rob deur die kinders geskep is. Die relatiewe sukses van die derde siklus het ons aangespoor om dit weer te gee, maar ons vierde poging was skouspelagtig onsuksesvol. Ten spyte van 'n baie goeie follikelrespons en baie hoop, was nie een van die eiers volwasse genoeg om bevrug te word nie, en dit het duidelik geword dat my eiers te oud is vir 'n suksesvolle resultaat. Dit weerspieël die nasionale statistieke oor dalende vrugbaarheid (op 42, ongeveer 1 op 10 en by 45, minder as 1 uit 100).
Dit het gelyk aan die einde van die pad
Ons het mooi gebroke weggegaan. Ons het daarin geslaag om redelik gelyk te wees gedurende ons reis met vrugbaarheidsbehandeling en het altyd ons verhouding op die eerste plek geplaas deur 'n gesonde balans van ander belange in ons lewens te hou, maar dit het gelyk aan die einde van die spesifieke pad. Ons het begin nadink oor aanneming of pleegkuns, wat albei taamlik ingewikkeld en moeilik lyk om ons ouderdomme te oorweeg (me 42; Rob 47).
Toe gebeur een van daardie dinge wat eenmaal in die leeftyd gebeur het. 'N Baie jonger vriendin, Amy, wat bewus was van ons vierde IVF-siklus, het my gevra hoe dit verloop het. Ek het haar gesê dit het misluk en hoekom. Terwyl sy my omhels om my te troos, fluister sy in my oor dat sy wil hê ek moet weer met haar eiers probeer. Tot op daardie stadium het ek nie oorweeg om skenker-eiers te gebruik nie, maar Amy was - en is - alles wat ek aan my kind wou deurgee. Nie net is sy 'n mooi nie, maar sy deel die meeste van my passies, belangstellings en talente. Met trane in my oë mompel ek terug na haar dat sy nie weet wat sy aanbied nie, en ek kan onmoontlik aanvaar, maar as sy 'n bietjie meer wil leer oor wat daarby betrokke kan wees, sal ek dit graag wil bespreek n koffie.
My biologiese klok was nie meer 'n probleem nie
Die koffie het gebeur, net soos 'n aantal ander gedurende die volgende paar maande, en ons het die hele onderwerp van IVF ondersoek met al die praktiese, fisieke, etiese en persoonlike kwessies wat ons moes oorweeg as ons 'n kind sou maak. Aan die einde van dit alles, ongelooflik, was sy nog steeds wild, daarom het ek haar na my konsultant by die Agora ontmoet en ons het die verpligte berading en bloedtoetse vir al drie gedoen om te verseker dat ons versoenbaar is. Die resultate was almal positief, maar ons het toe besluit om nog ses maande te wag om seker te maak ons ​​is seker daaroor en om 'n tyd te vind wat die beste by ons lewens pas. My biologiese klok was nie meer 'n probleem nie, aangesien die eiers nou van 'n 25-jarige ouderdom sou wees (meer as 'n 50% -kans op sukses), maar ek kon steeds nie my geluk glo dat ek so 'n onbaatsugtige en vrygewige vriend gehad het nie!
Dus, in September 2009, het ons saam begin met 'n IVF-regime, my vyfde siklus. Ek moes HRT-medisyne neem om my liggaam af te reguleer en my siklus in harmonie met Amy's te kry, en toe begin sy met haar inspuitings. Ek was verbaas dat iemand gewillig dit vir my sou deurmaak; sy was waarlik wonderlik. Dit lyk asof alles goed gaan, maar ons was versigtig om die druk af te weer op dieselfde manier as wat ons ons vorige siklusse reggekry het. Dit was bloot 'n ongelooflike geheim. Ons het almal saam op die dag van die eierversameling na die kliniek gegaan en was verheug om te hoor dat die oes goed was. Die drie van ons het die aand saam geëet om te vier, en vyf dae later, aan die einde van Oktober, het ek een van ses lewensvatbare blastosiste na my baarmoeder oorgeplaas. Ons word ten sterkste aangeraai om meer oorgedra te word, aangesien die kanse dat die IVF sou werk nou so groot was, as gevolg van die potensiaal in Amy se eiers. Die laaste twee weke wag - maar hierdie keer 'n positiewe uitkoms! Ek kon dit nie glo nie.
'N Positiewe uitkoms!
Ek het baie van die vroeë deel van die swangerskap deurgebring en verwag dat iets verkeerd sou gaan. Behalwe dat ek soveel terugslae beleef het, het ek geweet dat my Ma baie keer mishandel het voordat sy daarin geslaag het om my en my broer te hê, so ek het die ergste gevrees.
Ek het nie eers oggend siekte gekry nie! My maag het stadig maar seker gevul en ek het geleidelik begin erken dat ek eintlik 'n baba gaan kry. Ek kan jou nie vertel hoe opgewonde ek was nie! Rob kon 'n hele paar van my voorgeboortelike afsprake bywoon en Amy het ook op een skandering afgekom. Ek het vroeg besluit dat ek die geslag van my baba wil leer ken om my te help met die bindingsproses, gegewe dat dit nie geneties myne is nie - en ons was almal baie bly om agter te kom dat ek 'n meisie dra.
My bult was groot gedurende die swangerskap en my skandering van 20 weke het bevestig dat ek 'n groter baba het, uit die buiklengte en buikomtrek. Verskeie IVF- en vroeë voorgeboortelike skanderings het ook opgetel dat daar wel meer fibroïede ontwikkel het. Ek wou regtig 'n normale vaginale bevalling hê, verkieslik 'n watergeboorte, en ek het 'n ekstra skandering gehad op 34 weke om te kyk of die fibroïede dit nie sou verhoed nie. Alles het goed gelyk; op 36 weke was die baba dwars, maar sy het 38 weke lank kop afgedraai. Sjoe! My verloskundige het vir my gesê dat sy gretig is dat ek teen of op my geskatte bevallingsdatum (EDD) moet bevredig, aangesien die risiko van 'n stilgeboorte 'n geringe, alhoewel toenemende risiko is, hoe langer ons dit verlaat het.
Op my EDD het niks gebeur nie. Daar was nie die potensiaal vir 'n membraansweep nie, want my serviks het glad nie versag nie en my fibroïede het beteken dat ek nie geïnduseer kon word nie, aangesien die potensieel meer gewelddadige sametrekkings baie ernstige bloeding kon veroorsaak het. Ons is oorreed om vyf dae na die keerdatum tot 'n keuseversiering toe te stem indien daar nog geen aksie sou wees nie. Op daardie stadium het iets in my geweet dat ek nie sou gaan arbei nie en het ons ons voorberei op 'n heel ander geboorte as die wat ons beplan het. Ons het selfs die aand voor die keisersnee uitgegaan om te gaan ete om ons laaste aand voor ouerskap te vier.
Ons sprokie eindig
Ek sal nie die geboortegeskiedenis hier bespreek nie - ek kan baie bladsye vul. Ondanks die feit dat dit nie die geboorte was wat ons wou gehad het nie, was dit 'n ongelooflike positiewe ervaring en ek kon die personeel in ons plaaslike hospitaal nie genoeg prys nie. Beide Rob en Amy is in die teater toegelaat, en ons vier die geboorte van ons wonderlike dogter, Georgina, net voor 9.30:23 op XNUMX Julie.
Tot Georgie se geboorte het ons vriende vertel dat ons daarin geslaag het om swanger te raak via die wonderlikste geskenk van eierskenking, maar sonder enige besonderhede. Nadat ons geweet het dat ons ons doel bereik het, het ons Amy se identiteit aan ons onderlinge vriende bekend gemaak. Ek is baie gretig dat mense besef wat 'n ongelooflike ding sy vir ons gedoen het. Amy is een van Georgie se peetmoeders en ons sal dit aan Georgie vertel sodra sy gereed is om te verstaan ​​hoe sy geskape is - en hoeveel sy wou hê.
Het u swanger geword met skenker-eiers? Ons hoor graag u verhaal. Sit 'n lyn by info@ivfbabble.com as u wil vertel hoe u sprokie geëindig het