Die spoorlyn in Parys - Nuut
Die spoorlyn in Parys
Die eerste Paryse spoorweg.
Publikasiedatum: September 2006
Na die opening is die 1er Baptiste Alexis Victor Legrand (1791-1848), hoofbestuurder van Ponts et Chaussées, het in 1832 'n uitgebreide spoorwegprogram geïmplementeer wat Parys gebring het vir sentrum. Terselfdertyd is die hoofstad geleidelik toegerus met 'landingstappe' vanaf die hooflyne. Vanweë die toenemende belang van verkeer, sal hierdie stasies herhaaldelik uitgebrei en selfs herbou word.
In 1851 was die verskillende netwerke wat deur private ondernemings bedryf word, egter nie met mekaar verbind nie, en moes vervoer tussen stasies per perdevoertuig in 'n druk Parys geskied, wat Haussmann se werk nog nie verander het nie. Gebou tussen 1852 en 1869, was hierdie sirkellyn, geleë in die onlangse Paryse vestings, baie vinnig versadig: vanaf 1875 is hierdie keer 'n nuwe sirkellyn buite Parys geskep, die spoorlyn van die Groot Riem.
'N Leerling van Bonnat en Coninck, Eugène Courboin (1851-1915) was 'n genre-skilder wat vanaf 1878 in die Salon uitgestal het. Tekenaar, karikaturikus in sy vrye tyd, het hy onder meer saamgewerk in Die Botterbord en by Parys geïllustreer, en illustreer ook talle literêre werke, insluitend Die man met die gebreekte oor deur Edmond About, Die Blou Kamer deur Prosper Mérimée of die Tales of Gil Blas deur Catulle Mendès.
Dit verteenwoordig hier die eerste Paryse spoorweg, dus waarskynlik die vertrek van die lyn Parys-Saint-Germain-en-Laye, by die Saint-Lazare-stasie wat in 1837 ingewy is. Die spoorweginfrastrukture is steeds uiters basies. Ons sien geen gebou gebou nie. Daar is geen vlakverskil tussen die platform en die spoor waarop die trein staan ​​nie. Die werktuigkundige verwarm die stoomlokomotief. Naby die eerste wa met geperforeerde mure en houtsitplekke, praat 'n groep elegante reisigers met die stasiemeester. Hy dra 'n pet, broek met vlegsel, 'n kort baadjie oor 'n onderbaadjie en hou 'n horing in sy linkerhand. Regs het 'n portier wat op sy kruiwa sit, bagasie op die ongelyke grond neergelê. 'N Tweede portier, met 'n pet en bourgeron aan, kom met sy kruiwa aan.
Werk van Charles Rivière, min bekende kunstenaar van die XIXe eeu, is die tweede litografie waarskynlik na 1864. Dit verteenwoordig die monumentale gevel van die nuwe Gare du Nord, gebou van 1861 tot 1866 onder leiding van die argitek Jacques Ignace Hittorff (1792-1867). Die gebou is versier met kolonnades en versier met standbeelde en het twee loodregte vleuels wat deur paviljoene beëindig word. Die ensemble oorheers die Dunkerque-straat, deurkruis deur taxi's en waens, waarheen elegante en omstanders kuier.
Die groot Paryse stasies stel geboue voor wat getransformeer, vergroot of verskuif is in noue verband met die evolusie van verkeer. Dit is ou dames wat vandag 'n storie het.
Die oudste is die Gare Saint-Lazare, gestig in 1837. Destyds beskut 'n eenvoudige tydelike houtkonstruksie die "landingstadium" op die Place de l'Europe. In 1841 het die Pereire-broers, promotors van die lyn, die argitek Alfred Armand opdrag gegee om 'n eerste "harde" stasie, rue de Stockholm, te bou. Dit was die organisasie van die universele tentoonstelling van 1889, wat 'n groot uitbreiding van die gebou vereis het, gelei deur die argitek Juste Lisch namens die Compagnie de l'Ouest, wat Saint-Lazare-stasie gegee het. die fisiognomie wat dit vandag nog het.
Die Gare du Nord is in 1846 ingehuldig, op dieselfde tyd as die lyn Parys-Amiens-Lille. Reeds in 1854 blyk dit dat die gebou ongeskik was vir die hoeveelheid toenemende verkeer weens gebrek aan voldoende fasiliteite. Dit was veral duidelik in 1855 toe die optog van koningin Victoria, wat die wêreldtentoonstelling besoek het, na die Gare de l'Est gerig sou word. In 1857 is besluit om 'n stasie te bou wat drie keer so groot is as die modernisering van hierdie distrik. Die ou stasie word in Lille afgebreek en herbou. Die nuwe Gare du Nord, wat van 1861 tot 1866 gebou is onder leiding van argitek Jacques Ignace Hittorff, kombineer neoklassisisme en moderne metaalstrukture. Die hoofgevel, in neo-Korinthiese styl, is 180 meter lank en bo-op agt standbeelde wat agt hoofstede van Noord- en Oos-Europa voorstel: Londen, Wene, Brussel, Warskou, Amsterdam, Frankfurt, Keulen en Berlyn. Dit omring die een wat Parys simboliseer. Die arkades van die gevel huisves die standbeelde van groot stede in Noord-Frankryk: Arras, Lille, Beauvais, Valenciennes, Calais, Amiens, Rouen, Douai, Duinkerken, Cambrai, Saint-Quentin. Binne is daar twee rye gietyster-kolomme wat die hoofafdak ondersteun, 72 meter breed en 38 meter hoog. Die stasie het aansienlike veranderings ondergaan met die werk van die ondergrondse stasie van die RER B, D en E. Die aankoms van die TGV, die Eurostar en die Thalys in die negentigerjare was die aanleiding vir 'n groot opknapping met, in die besonder die skepping van 'n ultramoderne vleuel- en sysaal.
Clive LAMMING, Parys per spoor: stasies, vergete lyne, bekende treine, nuuskierighede, depots, toerusting, Parys, Parigramme, 1999. Clive LAMMING en Jacques MARSEILLE, Die era van spoorweë in Frankryk, Parys, Nathan, 1986 François en Maguy PALAU, Spoorweg in Frankryk, volume I, "The Second Empire, 1852-1857", Paris, Éd.Palau, 1998. Michel RAGON, Stasie-argitektuur: geboorte, bloeitydperk en agteruitgang van treinstasies, Parys, Denoël, 1984. Pierre WEIL, Spoorweë, Parys, Larousse, 1964.