Oor vier ure is dieselfde pad 'n kakofonie van poegies, busse, karre en black cabs. Die bome is kaalgestroop en gooi lang skaduwees soos die wind daardeur waai. Hy beduie vir Gert om oor die betonmuurtjie te klim. Gert gehoorsaam. Hy bevind homself teen Cleopatra's Needle langs die Teemsrivier. 'n Fallus van die nag, dink hy, maar vergeet gou die skynbare oomblik van wysheid. John druk hom terug teen die naald wat soos 'n baken langs die alwetende Teems uittroon. Hy's so vol drugs dat hy dalk iets ongeloofliks kan dink, maar net so vinnig vergeet hy dit. John se mond is die enigste hitte wat hy op die oomblik kan voel. Die wolke dans wilder saam met die maan in die wind en 'n seemeeu verduister dit 'n breuk van 'n sekonde lank. Alles is tien keer gevoeliger as gewoonlik vir Gert en hy voel hoe John se tong hom hard hou.
Maar Gert se bene gee in en hy val plat op die grond, half pap van die dwelms en die alkohol, maar sy vo�l is nog styf. Hy giggel terwyl hy op sy sy l�, John hande-viervoet aan die lag. Hy staan op en maak Gert op sy rug l�.
'n Skietpyn ruk deur my lyf. Dis toe dat ek hom sien. Of eerder herken. Dis sy natgeswete lyf wat die ketamien seker so twee maande gelede gretig vir my aangebied het. Sy mond wat so graag tussen my bene gekou het. Dis John. 'n Sakemanspak sonder 'n das, met 'n man (seker sy ou waarvan hy gepraat het) se hand in sy palm. Die palms wat plat op my bors druk terwyl hy gretig op en af op my vo�l ry. Sy kop agteroor en wasem wat uitblaas uit sy mond.
En net so vinnig soos hulle gekom het, verdwyn John. Die wolke het weer voor die maan gaan staan en dis donker. Re�ndruppels begin saggies op Gert se gesig val. Hy steier toe hy sy broek optrek en val om soos 'n marionet sonder toue. Plat op sy sy. Gert sien John - hy klim in 'n swart cab en dit ry weg. Gert se wang is op die nat sypaadjie, sy broek kniehoogte. Hy l� nog vyf minute lank so half kaal langs die rivier, terwyl die re�n 'n poeletjie om sy lyf vorm. What a waste, dink hy.
Dis amper nege-uur. Ek staar al seker veertig minute lank na die swaaie wat om en om en om op Leicester Square draai. Almal wat hier aankom, soek skuilte teen die geraas van kasregisters en oorvol winkels. Oor 'n week is dit Kersfees en jy kan die opgewondenheid voel, veral hier waar ek nou sit. 'n Klompie laatnagse duiwe hop onder my voete rond, op soek na 'n stukkie van die pizza in my hand. Die stampkarre se elektriese kortsluitings raas aan die ander kant van die swaaie en die duiwe fladder verward terug bome toe. 'n Meisie met 'n helder oranje anorak het hulle weggejaag. Ek staan op en betaal die �2-fooi vir die rit. Die swaai is koud, maar word gou warm van my lyf. Dis net drie van ons wat nou gaan ry. Ek en 'n ou en sy meisie. Die geblikte mallemeulemusiek trek soos 'n ou platespeler, maar tel dan tempo op. Die masjien lig op en begin draai. Die wind doof al die geraas uit, die liggies smelt saam en ek maak my o� oop.
Die verple�r het beduie dat ek kan gaan sit. Ek wag alleen in die kamer en dis stil. Ek hoor net die buislig bo my dreun. En die alleen getik van die horlosie teen die muur. Die straatlamp loer steeds deur die venster. Gedagtes maal deur my kop oor die moontlike uitslag van die toets. My been hop ritmies op en af, my hande gevou op die tafel terwyl ek wag.
Ek maak my o� oop. Die wind waai oor my vel waar ek om en om en om draai. Steeds die blikmusiek. Die ou se meisie gil nou van plesier. 'n Kleuremengeling. Dit moet my trane wees wat hulle so laat saamsmelt het, want ek huil al die hele rit lank. En dit het begin re�n, sonder dat ek dit agtergekom het.
Dis skielik 'n perfekte Kodak Moment in my lewe. Ek en die swaai en my glimlag. En ek wonder wat doen John nou. Sonder sy ou. Di� het kort n� John vir hom ges� het, padgegee uit die kliniek, net voordat ek die kamer in is.