Sal tegnologie die planeet regtig "red"? - ONDERWERPE - 2022
"Ondanks oproepe om 'die planeet te red' en die onlangse opkoms van 'klimaatsaktivisme', het min lande 'n program van stapel gestuur wat daarop gemik is om die koolstofvrystelling radikaal te verminder."
Namate die ekologiese krisis verdiep en ons by die beroemde "kantelpunt" bring - wat ons nader aan 'n planetêre katastrofe bring - probeer hulle ons oortuig dat die "vergroening" van die wêreldekonomie ons sal weglei uit 'n baie donker toekoms. Op die een of ander manier het ons, teen alle logika, 'n kollektiewe geloof aanvaar in die bereidwilligheid van regerings en groot ondernemings om die regte ding te doen. Die koolstofvoetspoor sal drasties verminder word danksy 'n kombinasie van markfoefies en towertegnologieë. En namate die versagting van kweekhuisgasse vlot verloop, sal die dominante kragte in staat wees om terug te gaan na wat hulle die beste doen: hulle verleen aan hul godsdiens van onbeperkte opbou en groei.
Hierdie pragtig versierde omgewing blyk die neerdrukkendste en verlammendste van alle groot illusies te wees. En nêrens is hul invloed sterker as waar die grootste omgewingskurke woon nie: die Verenigde State.
Die spoggerige Paryse 2015-ooreenkoms is as die grootste hoop verkoop, maar dit sal akkurater wees om dit te definieer as 'n goedbedoelde oefening in futiliteit, iets wat die gesogte klimatoloog James Hansen minagtend omskryf het as 'n klug sonder voorstelle vir aksie, net beloftes '. In Parys het die 200 deelnemende lede die 20/20/20 formule voorgestel: die vermindering van koolstofvrystellings met 20 persent, die verhoging van hernubare energiebronne met 20 persent en die verhoging van die algehele energie-doeltreffendheid met 20 persent. Teoreties sou dit die gemiddelde globale temperatuur minder as 2 grade (ideaal 1,5 grade) bo die pre-industriële vlak hou.
Die probleem is dat al die doelstellings vrywillig is en dat daar geen meganisme is wat die vervulling daarvan afdwing nie. Ingevolge die ooreenkoms van Parys bepaal elke land (tans die 187 ondertekenaars) sy eie planne, stel sy eie resultate op en doen verslag oor sy inisiatiewe vir die vermindering van koolstof. Die werklikheid is dat geen van hierdie lande vordering gemaak het met die implementering van doelwitte wat ooreenstem met die voorskrif 20/20/20 nie, en die meeste van hulle is baie ver van die doel af. Alhoewel president Trump die VSA aan die ooreenkoms onttrek het, blyk die koolstofvoetspoor daarvan nie slegter te wees as dié van ander groot emittente (China, Indië, Rusland, Japan, Duitsland, Kanada of Mexiko) nie.
Ondanks die feit dat baie lande hul gebruik van skoon energie verhoog het, het die toename in wêreldwye ekonomiese groei gelei tot 'n gelyktydige toename in koolstofvrystellings: 1,6 persent in 2017, 2,7 persent in 2018, en Nog groter stygings word verwag vir 2019. Die fossielekonomie beweeg op volle vaart: olie- en gaswinning het historiese rekords bereik en sal na verwagting nie afneem nie. Selfs met 'n beduidende toename in hernubare energie, soos in China, Indië, die VSA en Europa, word 'n bestendige toename in die koolstofvoetspoor verwagVerhoog totaal van ekonomiese groei en energieverbruik. Die tien lande wat die meeste besoedel, is tans verantwoordelik vir 67 persent van die totale uitstoot van broeikasgas (GHG) en daar is min verandering in sig.
Onlangs het die Verenigde Nasies se Omgewingsprogram (UNEP), 'n organisasie wat skaars radikaal genoem kan word, geprojekteer dat teen 2030 die wêreldwye produksie van fossielbrandstowwe meer sou verdubbel as wat ons sou moes verbruik as ons die opwarming wil keer. wêreldwyd. Met ander woorde, die Paryse-ooreenkomste was leeg vir inhoud. Die UNEP-verslag het tot die gevolgtrekking gekom, met die ekstrapolering van die emissiedata van die agt lande wat die meeste besoedel het, dat die "mensdom" vorder op 'n selfmoordpad na 'n ekologiese ramp wat gekenmerk word deur temperatuurstygings van vier grade of meer.
In elk geval, selfs as die belangrikste lande die 20/20/20-teikens haal, sal daar min verander. In werklikheid sou die som van al die verbintenisse wat in Parys aangegaan is, die temperatuur in die volgende dekades nie onder die toename van twee grade (of meer) hou nie. Die wêreldwye verbruik van fossielbrandstowwe wat gekoppel is aan verhoogde groei, sal sulke pogings negeer, sodat bestaande koolstofversagtingstrategieë illusieus sal wees. Trouens, baie toegepaste waarnemers meen dat dit te laat is, en dat ons, belaai met die las van 'n nalatenskap van politieke mislukking, reguit op 'n planetêre ramp afstuur. Golwe van klimaatsbetogings regoor die wêreld probeer om die verontwaardiging van die publiek te verhoog, maar hierdie betogings (en vroeër) het nog nie die soort samehangende politieke opposisie opgelewer wat die krisis kan omkeer nie. Ons is vasgevang in 'n siklus van nutteloosheid, 'n sielkundige onbeweeglikheid wat David Wallace-Wells 'klimaatsnihilisme' noem in sy boek 'Die onherbergsame planeet'. (1). Die massiewe betogings wat in so 'n omgewing plaasvind, beteken nie outomaties 'n verandering in die stelsel nie, selfs nie in ingrypende hervormings soos dié wat met die verskillendeGroen nuwe aanbiedings.
Volgens skrywers soos Wallace-Wells is ons vasgevang in 'n wêreld wat teen die einde van die eeu, indien nie vroeër nie, onverbiddelik beweeg na 'n vier- of vyf-grade-styging. Hierdie skrywer kom tot die gevolgtrekking dat "as die volgende dertig jaar van industriële aktiwiteite 'n opwaartse boog opspoor soos die afgelope 30 jaar, sal hele streke volgens huidige standaarde onbewoonbaar wees." Die ekologiese ramp sal groot streke van Europa, Noord- en Suid-Amerika verwoes. In hierdie scenario sal die wêreldekonomie so vernietig word dat Karl Marx se beroemde krisisteorie lou sal voorkom. Wallace-Wells voeg by: "'n Verwarming van drie grade sal groter lyding ontketen as wat mense gedurende millennia van spanning, konflik en algehele oorlog ervaar."
Benewens 'industriële aktiwiteite', sou Wallace-Wells die nog meer problematiese gebied van voedsel en landbou kon noem: dit sal die swakste skakel in 'n krisisstelsel wees. Tans word 80 persent vars water vir landbou en vee gebruik, en die helfte vir vleisproduksie. Ons leef in 'n wêreld waarin ongeveer 20 000 liter water nodig is om 'n kilo beesvleis en 685 liter per liter melk te produseer. Die helfte van alle bewerkbare grond is aan weiding toegewy, en dit lyk nie of hierdie bedrag sal afneem met die industrialisering van nuwe lande nie. Die koolstofvoetspoor van landbou vir veevoer kan 30 persent van die totale, of selfs meer, bereik as ons die gebruik van fossielbrandstowwe oorweeg. Aangesien meer as 2 miljard mense tans gesien wordprivaat voldoende water en voedsel, sou dit nodig wees om die ernstige onvolhoubaarheid van kapitalistiese landboubesigheid ernstig te oorweeg.
Ten spyte van oproepe om 'die planeet te red' en die onlangse oplewing in 'klimaataktivisme', het min lande 'n program van stapel gestuur wat daarop gemik is om koolstofvrystellings drasties te verminder. Vir regerings en sake-elite bly alles dieselfde. In sy boek "Climatic Leviathan"(2)Die Britse marxistiese skrywers Geoff Man en Jonathan Wainwright betreur: "Die moontlikheid om vinnige wêreldwye koolstofvermindering te bewerkstellig wat klimaatsverandering versag, is verby. Die wêreldelites blyk dit ten minste te laat vaar as hulle dit ooit ernstig sou opneem. ' In plaas daarvan lyk dit asof hulle 'nPolitiek van aanpassing na 'n planeet in deurlopende verwarming.
Dieselfde korporatiewe reuse wat die wêreldekonomie oorheers, neem die besluite wat die groen toekoms beïnvloed. Tans, en volgens Peter Phillips in "Gigants"(3)Die 385 transnasionale ondernemings wat die wêreldstelsel oorheers, word op 255 biljoen dollar gewaardeer en baie van die geld word in die fossielbrandstofsektor belê. Die Verenigde State en Europa besit byna twee derdes van die bedrag. Nie meer nie as 100 ondernemings is verantwoordelik vir minstens 70 persent van alle broeikasgasvrystellings. 17 finansiële reuse bestuur die ekonomie van die kapitalistiese wêreld aan die bokant van hierdie piramide. Tot op hede is daar geen tekens dat die hoofde van die fossiele kapitalisme bereid is om af te wyk van hul historiese vernietigende gang nie.
Amerika se tegnologiese elite praat vandag baie oor die vermindering van hul koolstofvoetspoor, 'n stap wat natuurlik hul korporatiewe beeld sal bevoordeel. Die bestuurders van Amazon, Google, Microsoft en Facebook lyk gretig om hul eie groen kruistogte te loods. Hulle noem gereeld dat groen tegnologie die manier is om koolstofvrystellings te verminder. Jeff Bezos het gesê dat Amazon teen 2030 100 persent van die energie wat dit benodig uit alternatiewe bronne sal kry. Dit lyk of ander tegnologiese oligarge 'n koolstofvrye ekonomie belowe in reaksie, ten minste gedeeltelik, op toenemende betogings deur werkers.
Nog 'n pragtige illusie: die tegnologiese reuse en die olie-reuse het in werklikheid besluit om met mekaar saam te werk. Die idee om 'groen te word' belemmer blykbaar nie Google, Amazon, Microsoft en ander om voordeel te trek uit hul bydrae tot die ander reuse (Shell, ExxonMobil, Chevron, BP, ens.) Om beter, goedkoper en doeltreffender plekke op te spoor nie. om te boor en te doenhidrobreking. Groot tegnologie kan hulle voorsien wat hulle die nodigste het: ruimtes in die wolk, kunsmatige intelligensie, robotika en geologiese en meteorologiese inligting. Hierdie instrumente was veral nuttig om die skalieolievelde van Kanada en die Verenigde State te benut. Met verwysing na ExxonMobil, het Bezos gesê dat 'ons hulle moet help eerder as om hulle te laster.' Wat 50 000 vate betekendagboeke meer skalieolie vir net een van die klimaatbisters.
Terwyl die ondernemings van Google, Microsoft en Amazon van krag tot krag gaan, vloei die ontevredenheid van die werkers, wat manifesteer deur protes en stakings, nie net teen die skynheiligheid van die klimaat nie, maar ook teen ander 'samewerkings' met die polisiemagte, die grensveiligheidsagentskappe, intelligensie-operasies en natuurlik die Pentagon. 'N Ander fantasie van groot tegnologiemaatskappye is koolstofopvang en -opberging, 'n projek wat tegnies en ekonomies as baie problematies beskou word.
Die hardnekkige werklikheid is dat die wêreld teen 2040 'n derde meer energie sal verbruik as vandag, en dat 85% van die energie waarskynlik uit gas, olie en steenkool sal kom. Die ondergrond bevat fossielbrandstowwe ter waarde van baie biljoene dollars. Die sakelogika bepaal dat hierdie ongelooflike bron van rykdom ten volle gebruik moet word, ongeag die 'groen' doelwitte wat in Parys of by die COP in Madrid gestel kan word.
Terselfdertyd dui betroubare ekonomiese projeksies daarop dat China in 2014 die wêreldekonomie sal lei, met 'n BBP van 50 triljoen dollar, gevolg deur die Verenigde State met 34 triljoen dollar, en Indië, met 28 miljoen. Vermoedelik sal hierdie nasies meer rykdom hê as die res van die wêreld as geheel. En, wat die vreesaanjaendste is, dietwee toonaangewende lande sal meer rykdom besit (en meer hulpbronne beheer) as die totaal van wat tans op die planeet bestaan. Watter implikasies sal hierdie skrikwekkende scenario vir die energieverbruik hê? En vir die verandering van die klimaat? En vir sosiale ellende? Vir landbou en voedseltekorte? Wat is die oorsaak en gevolg van hierdie oorloë vir hulpbronoorloë en militarisme? Kan die ooreenkoms van Parys, die COP van Madrid of ander spitsberade wat daarop volg - of enige New Green Deal - die trajek van so 'n wild onvolhoubare stelsel wesenlik verander?
Namate die klimaatkrisis vererger en geen effektiewe teenkrag op die horison is nie, is dit wat ons dringend nodig het, 'n heeltemal nuwe politieke denkbeeldigheid wat uiteindelik die wêreld sal kan bevry van die oorheersing van transnasionale ondernemings.