GEVORDERDE BLOEDTELLING: DEFINISIE, WAARDE, WAT TOON - MANS SE GESONDHEID - 2019
Wat beter om 'n pasgeborene uit koliek te gee - Espumizan of Bobotik?
Tiener se hoofpyn vir 16 jaar
Geslote blaasbeserings en beserings
Smeermiddels Durex - tipes en beskrywing
Diflucan tydens swangerskap
Wie is pokemon
'N Kind met ontwikkelingsgestremdhede: hoe om die patologie korrek te identifiseer?
Wat om te doen as hare in trosse val?
Palin in sistitis: resensies, instruksies vir gebruik, effektiwiteit
Wanneer begin meisies hul maandelikse tydperke: hoofterme en tekens
Eienskappe van behandeling van blaasbeen tydens borsvoeding: geneesmiddelterapie en folkremedies
Hoekom is daar 'n uitslag op die penis
Daar is twee hoof tipes bloedtoetse - klinies (dit word ook algemeen genoem) en biochemies. Beide tipes analise kan 'n ander hoeveelheid navorsing insluit. Daarom praat oor die algemene en uitgebreide bloedtelling. Dit gaan oor die eerste tipe navorsing. In die tweede geval praat ons oor 'n biochemiese en biochemiese uitgebreide bloedtelling.
In die geval van 'n roetine-ondersoek word pasiënte 'n roetine-bloedtelling voorgeskryf. In 'n ander word dit die "volledige bloedtelling (OAK) genoem." Met sy hulp word die hemoglobieninhoud, die aantal gevormde elemente - bloedplaatjies, eritrosiete, leukosiete, beraam, die leukosietformule, kleurindeks en eritrosiete sedimentasie tempo word bepaal. Gegewe hierdie aanwysers kan die dokter die inflammatoriese proses identifiseer en sy stadium, anemie bepaal, die toestand van die vaskulêre muur assesseer. Dit is 'n nie-spesifieke analise, dit wil sê 'n toename in die aantal leukosiete in die bloed sal nie vertel van 'n spesifieke patologie nie, maar sal oor sy teenwoordigheid en die algemene toestand van die liggaam rapporteer.
Wanneer 'n gevorderde UAC voorgeskryf word
In die geval van enige abnormaliteite of in die studie van die bloed van pasiënte met reeds gevestigde siektes, word meer spesifieke studies voorgeskryf. Dit sluit in die kliniese gevorderde bloedtelling. Laasgenoemde sluit 'n meer gedetailleerde studie van die sellulêre samestelling van bloed in. Resultate kan eritrosiet-, leukosiet- en bloedplaatjie-indekse insluit.
As 'n miokardiale infarksie byvoorbeeld vermoed word, moet die dokter die ESR, die aantal leukosiete, ken, aangesien hul verandering die siekte aandui, en die duur van die siekte kan bepaal word deur die mate van afwyking van die norm. Hierdie aanwysers word ingesluit in die normale lys van die algemene bloedtoets.
Indien die KLA-data 'n patologie soos bloedarmoede aandui, moet 'n uitgebreide bloedtelling, insluitende eritrosietindekse, getoets word om die oorsaak daarvan te bepaal.
Wat sluit Gevorderde KLA in?
'N Algemene gevorderde bloedtoets kan die volgende groepe aanwysers insluit:
1. Algemene aanwysers:
2. Erythrocyte indekse:
gemiddelde hemoglobien (Hb) in die eritrosiete,
die gemiddelde konsentrasie van hemoglobien (Hb) in die eritrosiete,
gemiddelde bloedplaatjie volume
die breedte van die verspreiding van bloedplaatjies per volume,
5. Analise van retikulosiete:
hemoglobieninhoud in retikulosiete,
breuk van onvolwasse retikulosiete,
reticulocyte produksie indeks.
Die kompleks van die resultate van navorsing oor die aanwysers van KLA word 'n hemogram genoem. Dit is 'n tabel waarin die aanwysers, hul norm, meeteenhede en die uitslag van die studie aangedui word.
Watter siektes word gevorderde UAC voorgeskryf?
Die dokter sal in die volgende gevalle 'n algemene gevorderde bloedtoets voorskryf:
diagnose van siektes van die bloed en bloed,
opsporing van inflammatoriese siektes,
evaluering van die behandeling.
Dit word in ander patologieë aangetoon. Die hoofgroepe siektes waarvoor 'n gevorderde volledige bloedtelling gegee kan word, is:
hemorragiese diatese - bloedingstoornisse,
hemoblastose - bloedkanker.
Sommige van hierdie siektes word gekenmerk deur 'n verandering in die aantal gevormde elemente (byvoorbeeld in bloedarmoede word die aantal rooibloedselle verminder), sommige deur 'n struktuurverandering (byvoorbeeld in sikkelcelanemie), word sommige vergesel van veranderinge in die aantal bloedcellen en hul eienskappe. Laasgenoemde groep siektes word bloedkanker genoem. Daarom bevat hemogram aanwysers van die aantal bloed selle (byvoorbeeld die aantal bloedplaatjies) en aanwysers van veranderinge in die grootte en ander eienskappe van selle (byvoorbeeld die breedte van die verspreiding van bloedplaatjies per volume).
Normale waardes van KLA aanwysers
Die tabel bied die normale waardes van KLA aanwysers aan. Die tempo van die uitgebreide bloedtelling is 'n redelik arbitrêre begrip. Alhoewel die samestelling van 'n persoon se bloed redelik konstant is, kan baie faktore die uitkoms beïnvloed. Daarbenewens, onder verskillende groepe van die bevolking - kinders, swanger vroue, atlete - die koers is ietwat anders. Daarom moet die dekripsie deur 'n dokter uitgevoer word.
na 30 jaar: nie meer as 25 nie
na 30 jaar: nie meer as 15 nie
na 30 jaar: 3-7,9
na 30 jaar: 3-8.5
na 30 jaar: 35-47
na 30 jaar: 40-50
Uitgebreide Uitgebreide UAC
Om 'n uitgebreide bloedtelling te ontsyfer, is selfs moeilik vir 'n terapeut. Dit moet slegs deur 'n nou spesialis hanteer word wat die pasiënt aan hierdie studie rig. Die diagnose kan immers nie op een of twee aanwysers gemaak word nie. Dit is nodig om die volle omvang van aanwysers, plus kliniese tekens en bykomende studies in ag te neem.
Byvoorbeeld, beskou so 'n aanwyser as die breedte van die verspreiding van bloedplaatjies per volume. 'N Heeltemal onbegryplike naam vir 'n gewone persoon, selfs al weet hy dat bloedplaatjies bloedstolling veroorsaak. Toon bloedplaatjie heterogeniteit in volume. Bloedplaatjies in grootte is:
groot - jong,
Dit is moontlik om vas te stel wat 'n bloedplaatjie is - jonk of oud, dit wil sê, vervul sy funksies nie meer nie - slegs deur die grootte daarvan. Die aanwyser dui aan watter persentasie van die totale getal deur klein en te groot selle beset word. Normaalweg behoort daar nie meer as 15-17% te wees nie. Die verandering in die indeks dui op 'n patologie in die beenmurg wat lei tot oormatige bloedplaatjieproduksie, byvoorbeeld, ware polisitemie, mieloïede leukemie, myelofibrose, essensiële trombositemie. 'N Verandering in hierdie aanwyser kan egter in ander patologieë waargeneem word, insluitende helminthiese invalle en Alzheimer se siekte. Dus, slegs 'n verandering in hierdie aanwyser kan nie 'n spesifieke patologie aandui nie en kan slegs 'n hele reeks studies aanvul.
Die werk van elke orgaan word vergesel deur die vrystelling in die bloed van sekere stowwe - ensieme, hormone, produkte van selmetabolisme. Wanneer 'n orgaan siek word, sal die hoeveelheid of samestelling van hierdie stowwe in die bloed verander. Daarom sal biochemiese analise die funksionele status van verskillende stelsels en organe en die toestand van metabolisme in die algemeen assesseer.
Wanneer 'n gevorderde biochemiese AK voorgeskryf word
Gevorderde biochemiese bloedtoets kan ongeveer 40 aanwysers insluit. Daar is egter nie nodig om bloed vir al hierdie aanwysers te ondersoek nie. Van die volledige lys sal die dokter daardie studies kies wat toelaat om die status van 'n spesifieke orgaan of stelsel te verduidelik. By byvoorbeeld miokardiale infarksie tree 'n groot aantal sekere ensieme en mioglobienproteïene in die bloed. Daarom sal die vestiging van die aktiwiteit van die ensieme AST, ALT, LDH, KF en hul isoenzyme die dokter vertel van die teenwoordigheid van 'n hartaanval en die duur daarvan aandui. Hierdie aanwysers word ingesluit in die gewone lys van biochemiese studies. Die mees spesifieke aanwyser van miokardiale infarksie is egter die vlak van troponien in die bloed. Hierdie analise word nie vir alle pasiënte uitgevoer nie, dit word ingesluit in die lys van gevorderde bloed biochemie analise en word slegs voorgeskryf indien 'n hartaanval vermoed word.
Die tweede voorbeeld van die aanstelling van bykomende biochemiese navorsing - om die oorsaak van bloedarmoede te bepaal. As bloedarmoede vermoed word, sal die pasiënt 'n bloedtoets vir ysterinhoud voorgeskryf word, wat ingesluit is in die gevorderde bloedtelling.
Wat sluit gevorderde biochemiese AK in
Die gewone vorm van "bloedtoets vir biochemie" bevat ongeveer 20-30 aanwysers. Tydens die aanvanklike studie, merk die algemene praktisyn slegs 'n paar aanwysers wat ondersoek moet word. Gewoonlik is dit: totale proteïen, totale bilirubien, glukose, ureum, ensiemaktiwiteit - AST, ALT, alkaliese fosfatase.
Indien enige siekte vermoed word, word 'n uitgebreide bloedtelling voorgeskryf om 'n akkurate diagnose te vestig, wat die toestand van 'n bepaalde orgaan aandui. Byvoorbeeld, as daar aterosklerose vermoed word, sal die lys van toetse, benewens totale cholesterol, trigliseriede, hoëdigtheid lipoproteïene (HDL), lae (LDL) en baie lae digtheid (VLDL) insluit. Die lys kan verder uitgebrei word deur die inhoud van lipoproteïen a, apolipoproteïen A1, apolipoproteïen B. te ondersoek.
Gesondheidmonitering (ten minste 1 keer per jaar). Dit is nodig om te verseker dat die totale hoeveelheid bloed wat van 'n persoon geneem word, insluitend vir diagnostiese doeleindes gedurende die jaar nie die tempo van vorming van rooibloedselle oorskry nie.
Oordraagbare aansteeklike of somatiese siektes.
Voordat 'n biochemiese analise van menslike bloed uitgevoer word, word die nodige voorbereidende aksies uitgevoer. Op die arm bokant die elmboog, het die spesiale toerniket op die boonste plek geplaas. Die bloedversamelingsterrein word voorbehou met 'n antiseptiese middel om infeksie te voorkom. 'N Naald word in die aar ingebring, en nadat die ulnarare vol bloed is, word bloed getrek. As dit onmoontlik is om bloedmonsterneming uit die ulnarare te voer, word bloed uit ander are verkry vir inspeksie en fiksasie. Die bloed word in 'n proefbuis gegooi en na die biochemiese laboratorium gestuur.
Wat wys 'n biochemiese bloedtoets?
Bloed is een van die liggaam se biomateriale. Dit is teenwoordig in alle organe en weefsels. Die samestelling sluit stowwe in wat tydens die werk van alle organe gevorm word. 'N Bloedtoets vir biochemie bepaal die teenwoordigheid en vlak van die komponente.
Deur die data van die diagnostiek en die normale waardes te vergelyk, is dit moontlik om die funksionele toestand van die organe te bepaal, om die aard van die patologieë wat daarin voorkom, te bepaal. In sommige siektes is bloed biochemie die enigste manier om die diagnose objektief te bevestig.
Benewens die belangrikste (glukose, hemoglobien, kreatinien, cholesterol en ander), toon biochemiese analise ook spesifieke aanwysers (elektroliete, serum, rumatoïde faktor, ens.) Wat nodig is vir die diagnose van endokrinologiese, genetiese siektes. Die metode is ook van toepassing op pediatrie, sportgeneeskunde om die funksionele toestand van die liggaam van kinders, atlete te assesseer.
Wat is die indikasies vir biochemiese analise van bloed?
Dikwels word biochemie voorgeskryf vir binnepasiënte of buitepasiënte. 'N Bloedtoets word uitgevoer om die effektiwiteit van die behandeling te diagnoseer of te monitor. Die dokter bepaal individueel die lys aanwysers, waarvan die vlak in die pasiënt gestel moet word. Dit kan as een indikator wees (byvoorbeeld glukose in diabetes mellitus) of verskeie (byvoorbeeld lewerfunksietoetse - totale proteïen, bilirubien, protrombienindeks, ALT, AST - in hepatitis).
Aanduidings vir die studie is siektes:
In kombinasie met die metodes van instrumentele diagnostiek help bloed biochemie om 'n korrekte diagnose in die patologie van enige interne organe te maak.
Hoe om 'n bloedtoets vir biochemie te neem?
Biochemiese analise ondersoek veneuse bloed. Neem die biomateriaal uit die perifere (ulnarale of radiale) are. Met beperkte toegang tot die voorarm (frakture, brandwonde, ens.) Word bloed uit enige ander aar (op die hande, voete, bene) geneem.
Voordat die analise geslaag word, moet die pasiënt voorberei:
8 uur voor bloedskenking, kan mens nie eet nie, drink drank wat suiker bevat,
vir 2 dae moet jy weerhou van alkohol en vetterige kosse,
op die vooraand van die studie vermy fisiese en emosionele stres.
Die analise word gegee voor medikasie, voor diagnostiese en terapeutiese prosedures (X-straalondersoek, fisioterapie, ens.).
Die punksieplek word behandel met antiseptiese - 96% etanol of waterstofperoksiedoplossing. Bloed in 'n volume van 5-10 ml word in 'n steriele droë buis versamel, wat na die studie gestuur word.
Norme van biochemiese analise van bloed (tabel)
Norm in volwassenes
By kinders jonger as 14 jaar
Totale bilirubien (tbil)
tot 250 μmol / l (pasgeborenes)
Direkte bilirubien (idbil)
Alkaliese fosfatase (alp)
Lipoproteïene VP (hdl)
Tot 6 g / l (tydens swangerskap)
C-reaktiewe proteïen (crp)
Antistreptolysien O (ook aslo)
Hoe om die biochemiese analise te ontsyfer?
Ontcijfering van die biochemiese analise van bloed is 'n vergelyking van die resultate wat verkry word met die norme van aanwysers. Die ontledingsvorm bevat 'n volledige lys van stowwe wat deur die biochemiese laboratorium bepaal word en hul verwysingswaardes. Soms is dit genoeg om 'n definitiewe diagnose te vestig op grond van 'n afwyking van die norm van een of verskeie parameters. Maar meer dikwels om dit te bevestig, benodig jy die resultate van addisionele navorsing. Volgende sal oorweeg word, wat 'n afwyking van die norme van die hoofaanwysers van bloed biochemie beteken, vir watter siektes dit tipies is.
Totale proteïen is 'n versameling proteïene in die bloedplasma. Die vlak help om siektes van die interne organe en bloed te identifiseer. Die aanwyser styg in toestande:
uitdroging van die liggaam (braking, diarree, brandwonde, ens.),
akute en chroniese infeksies
Die vlak van totale proteïen verminder met:
proteïen tekort tydens vas
akute en chroniese bloeding,
Bilirubien is 'n galpigment wat gevorm word as gevolg van die vernietiging van rooibloedselle. Die metabolisme vind plaas as gevolg van die normale funksionering van die lewer. Die vlak wissel van lewer siektes, galweg, anemie. Bilirubien is 'n vrye en gebonde breuk. Die toename in die eerste aanwyser vind plaas wanneer:
akute virale, toksiese, medisinale hepatitis,
bakteriese skade aan die lewer (leptospirose, brucellose, ens.)
lewer tumore, primêre galblaas sirrose,
Die verhoogde inhoud van gebinde bilirubien is tipies vir siektes wat die vloei van gal versteur:
inflammatoriese siektes van die galweg, ens.
Ensiem aktiwiteit karakteriseer die toestand van die interne organe. Verhoogde prestasie met die nederlaag van organiese selle. Die toename in die vlak van aminotransferase ALAT, ALAT vind plaas wanneer:
akute, chroniese hepatitis,
beserings en siektes van skeletspiere,
ernstige weefsel hipoksie.
Verhoogde vlakke van laktaat dehidrogenase (LDH) is tipies vir:
miokardiale infarksie, nier,
Hoë vlakke van kreatienfosokinase (CPK) kan voorkom wanneer:
nekrose van skeletspiere,
miositis en spierdistrofie.
Ureum behoort aan die groep substrate - 'n lae molekulêre gewigsverhouding wat deur die lewer gesintetiseer word. Die vlak van die stof in die bloed hang af van die filtrasie vermoë van die niere en die sintetiese funksie van die lewer. Redes vir die verhoging:
nier siektes (glomerulonefritis, amyloïdose, piëlonefritis, behandeling met nefrotoksiese middels),
skending van urine uitvloei,
eet oortollige proteïen.
Redes vir die vermindering van die vlak van ureum:
vas en vegan
vergiftiging deur gifstowwe
Skending van die sintetiese funksie van die lewer.
Uriensuur is die eindproduk van die metabolisme van sekere proteïene. Die belangrikste deel word uitgeskei deur die niere, die res - met ontlasting. 'N Toename in die vlak van uriensuur in die bloed dui aan die volgende toestande:
oordosis met salisilate en diuretika.
Wat word gestuur na biochemie
Dus, wat sal die biochemiese bloedtoets wys? As 'n reël voorskryf sy dokter meestal die presiese diagnose. Maar dikwels word die biochemie in die loop van die behandeling gedoen, wanneer die diagnose reeds bekend is, kan dit die proses en resultate van behandeling beheer. 'N akkurate kliniese prentjie sal 'n biochemiese analise van bloed gee. Wat sal wys? Die teenwoordigheid van inflammasie, anemie, allergiese reaksies, infeksies, oortredings in bloedstolling. So 'n analise is nodig vir siektes:
Interessante feite. Bloed in totaal uit die massa van 'n volwasse persoon is 6 tot 8%. In 'n kind - 8-9%. Die liggaam bevat gemiddeld 5 tot 6 liter bloed.
Voorbereiding en prosedure vir bloedmonsterneming
As 'n biochemiese bloedtoets gedoen moet word, wat die resultaat sal toon, hang grootliks af van hoe jy voorberei het vir die studie. Die reëls is baie eenvoudig. Hulle is nie moeilik om te waarneem nie:
Ограничьтесь употреблением обычной воды. Dit is om hierdie redes dat biochemie vroegoggend voorgeskryf word.
Alkohol moet heeltemal in twee dae verlaat word.
As jy vitamien komplekse, voedingssupplemente neem, sal jy 'n breek moet neem.
As jy beduidende dwelms gebruik, moet jy die dokter beslis daaroor inlig, en hy sal verduidelik hoe om in hierdie geval voort te gaan.
Die dag voor die analise, moet u nie weerhou van fisiese inspanning nie, van die sauna en die bad.
Spend 'n dag in vrede, sonder spanning. Al hierdie faktore kan die resultate beïnvloed.
Bloed vir biochemiese analise word uit 'n aar geneem. Die mees gerieflike plek om bloed te neem, is die elmboog-buiging. Maar in gevalle waar daar geen toegang tot is nie, kan jy elders bloed inneem. Voor 'n punksie word die plek deur antiseptiese middels verwerk. Bloed word getrek in 'n steriele buis van 5 tot 10 ml. Sulke bloedverlies is weglaatbaar vir die pasiënt.
Wat toon die biochemiese analise van bloed uit 'n ader. transkripsie
In die praktyk verskil die basiese en gevorderde biochemiese analise van bloed. Dit is onvanpas om absoluut alle aanwysers te identifiseer. As dit nodig is, sal die dokter dit aandui. Basislyn analise aanwysers word altyd toegewys, dit sluit in:
Direkte en indirekte bilirubien.
In baie klinieke is die volgende dag 'n biochemiese bloedtoets gereed. Wat die uitslag sal wys, sal die dokter interpreteer. Pasiënte self is onwaarskynlik om die aanwysers te verstaan. Spesiale kennis is hier nodig. Om algemene inligting te verskaf, verskaf ons inligting-dekodering van biochemie.
Wat doen 'n biochemiese bloedtoets van 'n aderprent in die Total Protein-kolom? Die totale serumkonsentrasie van alle proteïene. As hierdie syfer te hoog is, is miskien 'n infeksie teenwoordig in die liggaam. Dit dui ook op oorskatting van rumatoïede artritis, rumatiek of dehidrasie (in die geval van diarree of braking). As die proteïen onderwaardeer word, kan die oorsaak 'n siekte van die pankreas, nier, lewer, ingewande, sowel as tumorprosesse en bloeding wees.
'N Interessante feit. Die bloed van 'n gesonde persoon word voortdurend opgedateer. Vyf miljard leukosiete, miljard rooibloedselle en twee biljoen bloedplaatjies sterf elke uur af. Hulle word vervang deur nuwe selle wat deur die beenmurg geproduseer word. Elke dag word 25 g bloed opgedateer.
Die normale koers is 4.6-7.0 g / l. As bloedlipiede verhef word, kan dit 'n teken wees van hepatitis, diabetes, vetsug. 'N Afsonderlike studie van lipied - cholesterol. Die normale dosis is 3,0-6,0 mmol / l. Verhogings word veroorsaak deur lewersiekte, hipotireose, alkoholmisbruik, aterosklerose. Dit kan ook hoë cholesterol in swanger vroue wees en wanneer mondelinge voorbehoedmiddels gebruik word. Lae totale cholesterol dui op 'n versteurde absorpsie van vet, hipertireose.
Hierdie aanwyser word andersins bloedglukose of "suiker" genoem. Die belangrikste indikator in koolhidraatmetabolisme. 'N Verhoging word waargeneem in diabetes mellitus, feochromositoom, akromegalie, Cushing-sindroom, siektes van die pankreas, niere en lewer, sowel as emosionele en fisiese oorlading. As die figuur onder die norm is, dan is dit dalk die hele ding in voeding (dikwels met dieet), insulien oordosis. Lae suiker kan in siektes van die pankreas wees, onbehoorlike funksionering van die endokriene kliere, sowel as tumore.
Anorganiese stowwe, vitamiene
Om die tempo van biochemiese analise van bloed te vertel en te toon, moet die behandelende geneesheer.
Yster. Die koers vir mans is van 11.6 tot 30.4 mmol / l, vir vroue is hierdie aanwyser van 8,9 tot 30,4. Vir kinders sal die norm van 7.1 tot 21.4 mol / l wees. Hierdie aanwyser styg in sikkelcelanemie, hemolitiese anemie, in akute leukemie, sowel as in die onbeheerde gebruik van yster aanvullings. Verlaagde koers dui op hipotireose, ystertekortemie, verborge bloeding, kwaadaardige neoplasmas.
kalium. 'N Toename in kalium dui op dehidrasie, selskade, akute adrenale of lewerversaking. Vermindering - met 'n gebrek aan kalium in voedsel, 'n gevolg van langdurige diarree en braking, verswakte nierfunksie.
Kalsium. 'N Styging in die tempo kan in kwaadaardige gewasse wees (wanneer die bene geaffekteer word), in sarkoidose, dehidrasie, 'n oormaat vitamien D. Lae kalsium - skildklierversteuring, nierversaking, hipoalbuminemie.
natrium. Verhoogde getalle kom voor met oormatige soutinname, hiperaktiwiteit van die bijnier korteks, met oortredings van water sout metabolisme in die liggaam. Lae natrium kom voor by diabetici, in nierpatologieë, in lewer sirrose.
chloor. Verhoogde chloor kom voor in diabetes insipidus, met salisilaatvergiftiging, by akute nierversaking, as 'n teken van dehidrasie. Lae getalle - oormatige sweet, na braking en maagspoeling.
Foliensuur. Die toename vind plaas in vegetariese diëte, en 'n afname in die tekort van 12, alkoholisme, wanvoeding, wanabsorpsie.
Vitamien B12. 'N Oormaat dui op 'n ongebalanseerde dieet. Om dieselfde rede is daar 'n tekort aan hierdie vitamien.
Ureum. 'N Verhoogde aanwyser is 'n teken van verswakte nierfunksie, 'n verhoogde proteïeninhoud in die dieet, met miokardiale infarksie, brandwonde. Lae getalle - met proteïen hongersnood, swangerskap, absorpsieversteurings.
kreatinien. Die redes vir die toename is soortgelyk aan dié vir ureum.
Urienzuur. Verhooging vind plaas met jig, veelvuldige myeloom, nierversaking, met toksisasie by swanger vroue, met swaar fisiese inspanning.
Pigmente en ensieme
Algemene bilirubien. 'N figuur bo 27 dui die teenwoordigheid van geelsug aan. Hoë dosisse van die totale bilirubien dui op kanker, vergiftiging of sirrose, lewer siekte, hepatitis, galsteen siekte.
Direkte bilirubien. Die toename dui op 'n akute virale, giftige hepatitis, cholecystitis, aansteeklike letsels van die lewer, sifilis, geelsug in swanger vroue, hipotireose in die pasgebore.
Aminotransferase. Dit verhoog met nekrose van die lewer, akute en chroniese hepatitis, miokardiale infarksie, cholestase, weefselhypoksie.
Laktaat dehidrogenase. Toename in nierinfarksie, miokardiale infarksie, uitgebreide hemolise, miokarditis, akute hepatitis.
Kreatienfosfokinase. Normaal - tot 200 O / l. Die aanwyser word verhef in nekrose van skeletspiere, miokardiale infarksie, epilepsie, spierdistrofieë en myositis.
Aanwysers van kanker. Hepatitis biochemie
Onkologie is 'n baie ernstige siekte. Biochemiese studies in kankerpasiënte verskil baie van dié van 'n gesonde persoon. Om die teenwoordigheid van kwaadaardige siektes te bevestig, sal die dokter noodwendig vir verdere ondersoek stuur. Dus, wat toon 'n biochemiese bloedtoets vir onkologie?
Hemoglobien is laag.
Kanker selle vorder in die liggaam, met die vrystelling van spesifieke proteïen-antigene. As gevolg van hulle is dit moontlik om presies te bepaal waar die kanker geleë is. Hierdie antigene word tumormerkers genoem. Mees Populêre:
CA 15-3 (mammokliere).
CA 125 (endometriale eierstokke).
CA 19-9 (GIT).
CEA (ingewande, longe, lewer, blaas, pankreas).
In gevalle waar biochemiese bloedtoetse kanker toon, is bevestiging van die diagnose met tumor merkers en bykomende diagnose vereis. Hepatitis word beskou as nie minder gevaarlik nie. By die diagnose van hierdie siekte word biochemie noodwendig toegeken. Biochemiese analise van bloed sal hepatitis toon met oorskatte tariewe van die volgende aanwysers:
Algemene en direkte bilirubien.
Onderstaand sal albumien. U moet ook 'n bloed toets-PCR en immunologiese toetse uitvoer.
MIV-infeksie en biochemie
MIV, een keer in die liggaam, vernietig en verswak die immuunstelsel. Die liggaam beskou maklik verskillende infeksies en kankers. In MIV-besmette bloed toon biochemie bloedarmoede, trombositopenie, leukopenie. Maar 'n mens kan nie direk sê dat 'n biochemiese bloedtoets MIV sal openbaar nie. Die studie sal slegs die veranderinge wat in die liggaam voorkom, aandui. Om MIV direk te bepaal, moet u 'n spesiale toets doen. Dit is hy wat teenliggaampies in die liggaam opspoor na die virus. Die PCR-metode word ook gebruik, patologie kan reeds op die tiende dag van infeksie opgespoor word.
Biochemiese analise by kinders
Biochemiese bloedtoets - wat toon 'n kind en wat het 'n volwassene? Die verskil is slegs die norme van aanwysers. Dit moet in gedagte gehou word dat die kinders se liggaam voortdurend groei en die norme moet geïnterpreteer word op grond van ouderdomverwante veranderinge. Dikwels wil die dokter, wat 'n kinderbloed biochemie voorskryf, slegs van sy vermoedens weier of bevestig.
Wanneer u 'n bloedtoets neem, moet u dieselfde reëls volg as die bogenoemde vir volwassenes. Dit hang alles van die ouers af. Hulle moet dit beheer. Daar moet onthou word dat die korrekte voorbereiding die korrekte resultate sal lewer. Die dokter sal nie die diagnose diagnoseer nie, net op die resultate van biochemie staatmaak. Maak seker dat u 'n omvattende opname aangestel word.
Wat toon die biochemiese analise van bloed in katte
Wat mense betref, het ons die biochemiese analise van bloed in detail bespreek. Maar wat as die siekte die diere belemmer, naamlik ons ​​huishoudelike, sagte katte? Sal die biochemiese bloedtoets enige afwykings in die liggaam toon? Natuurlik. Ontcijfering van "katteanalises" is 'n baie moeilike taak. Vertrou dit aan 'n ervare veearts. Baie katte is geneig tot urolithiasis. Daarom kyk die dokter eers na die verhouding van bloed na fosfor en kalsium. Verhoogde kalsium kan aandui:
verskillende soorte kanker
Verskeie vergiftigings wat lei tot komplikasies in die urinêre stelsel.
As fosfor verhef is, is dit moontlik om nierbeskadiging of siektes van die spysverteringstelsel te diagnoseer.
Amilase en lipase verhoog met pankreatitis.
Katte kan diabetes sowel as Cushing se sindroom ontwikkel. Hoë glukose, cholesterol en trigliseriede sal dit aandui. Verminderde suikervlakke dui lewerafwyking aan.
Behoorlike voeding is die hooftaak van die eienaar. Baie hang af van die keuse van kos vir jou troeteldier. Wees verantwoordelik vir diegene wat jy onderrig. Luister na die advies van bevoegde professionele persone.
Eerstens moet jy verstaan ​​wat dit is en waarom dit nodig is.
Die taak van bloed biochemie is om die verhouding van sekere komponente in menslike bloed te bepaal, geskep as gevolg van sekere tipes metabolisme.
Om monsters te verkry maak bloedmonsterneming van 'n ader. Om 'n biochemiese studie van bloed te kan uitvoer, is 'n deursigtige, vloeibare deel van die bloedplasma nodig. Daarom moet die bloed 'n proses van sedimentasie en sentrifugering ondergaan.
In die proses van bloedanalise vir plasma biochemie word die volgende aanwysers aangetref:
Proteïenmetabolisme: totale proteïen en sy struktuur, albumien- en globulieninhoud, asook stikstofkomponente: residuele stikstof, kreatinien, bloed ureum,
Pigmentuitruiling: bilirubien en sy breuke (direk of indirek)
Serum ensieme, wat alanien aminotransferase (AlAT), glutamaat oksaloasetaat transaminase (AsAT), alfa-amilase, alkaliese fosfatase insluit.
Lipiedmetabolisme, insluitend neutrale vette, cholesterol, lipoproteïene van verskillende digthede.
Elektroliete: magnesium, kalium, chloor, natrium en kalsium.
Aanwysings kan heeltemal anders wees. Dit is noodsaaklik om 'n bloedtoets vir biochemie uit te voer, byvoorbeeld in die geval van patologie van interne organe, kanker en inflammatoriese siektes.
Dit is glad nie nodig om al die aangeduide aanwysers dadelik in die studie in te sluit nie. Die behoefte aan sekere aanduidings in die analise word deur die dokter bepaal en hang af van die pasiënt self en sy toestand. Die vermoë om die oormaat te verwyder, kan die koste van die studie aansienlik verminder, terwyl dit nie die kwaliteit van die uitslag beïnvloed nie.
Proteïenmolekules speel 'n baie belangrike rol in die menslike liggaam, is deel van die selmembraan, hulle is verantwoordelik vir die vervoer van voedingstowwe, is die basis van teenliggaampies in die bloed.
In die tabel hieronder kan u sien wat die resultaat van sekere aanwysers van proteïenmetabolisme toon.
Hyperproteinemia. In hierdie toestand oorskry die totale proteïen in plasma die norm
Dysproteinemia. Die verhouding tussen albumien en globulienvlakke word ontwrig.
Giperalbuminemiya. Die albumienindeks wat tydens die navorsing verkry is, oorskry die norm.
Dikwels word 'n afname in die vlak van proteïene in die bloed veroorsaak deur dieselfde redes.
Oorsake van lae proteïen in die bloed:
Oormatige gebruik van vloeistowwe of verswakte wanneer hulle uit die liggaam verwyder word in die patologie van die niere.
Proteïenafbreekkoers te hoog. Die oorsaak kan verskillende soorte gewasse wees, uitputting van die liggaam, skade aan die liggaam as gevolg van meganiese spanning, siekte, infeksie, negatiewe interne prosesse en ander.
Verkeerde proteïensintese in lewersiektes. Een van die indikators van lewerversaking in sirrose kan hipoglobulinemie wees.
Hipoproteïnemie wat verband hou met 'n afname in tiroïedfunksie.
Hiperproteïnemie en hiperalbuminemie word selde deur analise opgespoor. Die rede hiervoor is dat hulle gewoonlik relatief is en met 'n afname in die hoeveelheid vloeistof tydens dehidrasie verband hou, wat op verskillende maniere veroorsaak kan word, soos sweet, verdamping, onvoldoende vloeistofinname of braking.
Onbehoorlike dieet lei tot ontwrigting van proteïenmetabolisme in die liggaam.
Die grootste deel van globuliene wat in menslike bloed bestaan, is immunoglobuliene in die bloed. Die toename in die absolute aantal immunoglobuliene of relatiewe albumien kan wees as gevolg van aktiewe prosesse binne die immuunstelsel - die stryd teen infeksies en virusse.
In die geval waar hipoglobulinemie waargeneem word met enige aansteeklike inflammatoriese patologie, kan dit beteken dat die liggaam immuniteitsgebrek ervaar en op die gegewe oomblik nie in staat is om mikroörganismes wat skadelik vir die mens is, te oorkom nie.
Verandering in residuele stikstof, kreatinien en ureum
Die toename in hierdie aanwysers kan die gevolg wees van versnelde vernietiging van proteïene tydens die afbreek van weefsels en kan die niergebrek volg, naamlik die uitskakeling van giftige stowwe uit die liggaam as gevolg van urolithiasis, dronkenskap of 'n ander vorm van nierversaking. Soms kan die waarde van die stikstof komponente veranderinge duld nie as gevolg van patologieë nie, maar as gevolg van die bejaarde persoon.
Om die bloedtoets vir biochemie akkuraat te bepaal, is dit belangrik om die mate van oormaat van die norm te ken. Hoe groter dit is, hoe hoër is die waarskynlikheid dat die rede in die niere lê. As die normale waarde verskeie kere oorskry word, word dit uremie genoem.
Onder die pigmentmetabolisme in die liggaam word bilirubien in die bloed as die belangrikste aanwyser beskou. As gevolg van die relatief hoë kompleksiteit van so 'n ruil, is daar twee tipes van hierdie verbinding.
Bilirubien word gevorm tydens die afbreek van rooibloedselle in die milt, en van daar af kom die portale stelsel van die are in die lewer. Daar is 'n proses van ontsmetting van gifstowwe, waarin lewerselle en glukuronsuur betrokke is. Dit is die basis van die definisie van "bilirubien" en sy verskillende tipes.
Die deel wat na bindend ontsmet is, word uitgeskei langs die galbuis. Dit heet direkte bilirubien. Die res - indirekte bilirubien - gaan in die bloedstroom.