Die VN-intergouvernementele paneel oor klimaatsverandering sy mees onlangse vrygestel verslag oor die wye impak van aardverwarming. Die algemene toon, dit is genoeg om te sê, was nie vrolik nie, met vertroue op beskrywings van ontstellende werklike verskynsels wat tot onlangs die provinsie dystopiese wetenskapfiksie gelyk het.
Maar selfs te midde van al die straf en somberheid, is daar rede vir optimisme, sê Katharine Hayhoe. Sy is 'n gerespekteerde klimatoloog en direkteur van Texas Tech University se Climate Science CenterEn sy het gedien as 'n kenner resensent vir vorige verslag die IPCC se in 2007. (Ek geprofileerde haar twee jaar gelede vir Op die aarde.)
Sedert die laaste IPCC-verslag, Hayhoe het haar werk aangevul oor klimaatmodellering met 'n sidelooploopbaan as een van die land se mees artikulêre en effektiewe klimaatkommunikators. (Behalwe vir haar natuurlike praat- en skryfvaardighede, het Hayhoe 'n bykomende voordeel in die hantering van die verskillende tipes skeptici wat sy ontmoet: haar eie man, 'n evangeliese Christelike predikant, was een.
Nou gaan Katharine Hayhoe nog 'n indrukwekkende geloofwaardigheid by haar CV voeg: TV-ster. Sy het geraadpleeg en - saam met Hollywood-koninklikes soos Harrison Ford en Matt Damon - verskyn in "Die lewensjare Gevaarlik, 'N Showtime miniseries oor klimaatsverandering wat hierdie Sondag premiereer. Hayhoe en ek het verlede week gepraat oor hoe hierdie jongste IPCC-verslag verskil van sy voorgangers, waarom klimaat wetenskaplikes verplig voel om op nuwe maniere uit te spreek en of enige daarvan kan help om twyfelaars te oortuig.
Nadat u die vorige IPCC-verslae gelees het en selfs gewerk het, is u natuurlik goed bewus van hoe hulle saamgestel en voorgelê word aan die publiek. Wat is jou algemene indrukke van hoe hierdie een verskil?
Wetenskaplikes het lank reeds geweet dat klimaatsverandering dinge soos ons ekosisteme, ons voedselproduksie, ons waterbronne en ons gesondheid sal beïnvloed en dat dit verskillende dele van die wêreld sal beïnvloed op maniere wat uniek is vir elke land. of streek. Daar is dus nie 'n ware "Oh-my-goodness-I-had-no-idea!" Oomblikke wat in die verslag gevind word nie. Dit is meer soos: "Wel, ons het geweet dat dit 'n probleem gaan wees - en ons het reg: dit is n probleem. Hier is hoe groot die probleem is, en hoeveel meer weet ons nou daarvan as wat ons vroeër gedoen het. "
Maar selfs daaronder is daar beslis nuwe navorsing na vore. Hierdie verslag, volgens my, het die potensiaal om ons begrip van hoe te verbreed volledig klimaatsverandering gaan ons raak. Dit gaan nie net beperk word tot ons natuurlike hulpbronne nie, met ander woorde. In die verlede was die klem geneig op die werklike beskikbaarheid van water, die werklike beskikbaarheid van voedsel. Maar nou besef ons dat kommer oor die beskikbaarheid van kos en water baie ander dinge kan veroorsaak - soos sosiale konflik en politieke onstabiliteit, byvoorbeeld.
So hierdie keer is daar 'n geleentheid om al hierdie nuwe navorsing op te som oor wat die "sekondêre effekte" van klimaatsverandering genoem kan word. Sê jy het 'n fisiese verandering in temperatuur, of in neerslag. Die fisiese veranderinge beïnvloed dinge soos water, gewasse en dies meer. Maar dan diegene veranderinge sal weer die samelewing raak wat afhanklik is van daardie hulpbronne. Nou begin ons baie meer te integreer met wat voorheen as sosiale wetenskap beskou is in die "impak" -afdelings van hierdie verslae. En ek dink dit is baie belangrik as ons die volgende stappe vorentoe vat.
Weet jy dat daar 'n verskuiwing is weg van die behoefte om weer betrokke te raak in debatte oor of klimaatsverandering werklik of nie is nie, en eerder om vrae te beantwoord oor wat om daaraan te doen?
Ek dink dat wetenskaplikes toenemend gefrustreerd oor wat om te gaan oor dieselfde basiese punte, weer en weer. As jy kyk na die perskonferensie Hulle het gehou toe hulle die verslag uitgereik het, dit kom beslis voor. Die wetenskaplikes het weer gevra - "Maar wat van die breek in aardverwarming? "En hulle antwoord was:" Daar is geen pouse nie. Kyk na die data. "Dit is nie die antwoord wat hulle tien jaar gelede sou gegee het nie.
Die toename in frustrasie is volgens my in verhouding tot 'n toename in kommer oor die dringendheid van die probleem. Die waarheid is dat ons die veranderinge wat ons almal voorspel sien, baie vinniger en in groter mate voorkom as wat baie van ons voorgestel het. En op dieselfde tyd dat ons hierdie ontstellende veranderinge sien, is ons ook besig om te sien wat basies 'n globale dooiepunt is.
Hierdie keer het die IPCC sy belangstelling gekry om die verslag se boodskap deur middel van grafiese en ander bykomstige produkte te verbeter. Voorheen sou hulle net hierdie enorme, 1,500-bladsy-dokument publiseer en dit soortgelyk oor die transom gooi, met die hoop dat dit dalk iemand op die kop op die pad sal slaan.
U moet veral tevrede wees met die ontwikkeling.
Ja. Tot op hierdie punt het wetenskaplikes altyd deur die mantra gegaan: "Die feite is genoeg." Ten slotte, dink ek, dit sink in ons koppe, gesamentlik, dat die feite is nie genoeg.
Miskien het jy almal die noodlottige fout gemaak om te glo dat almal dink soos 'n wetenskaplike.
Reg - en hulle doen nie. Want as hulle dit doen, het hulle wetenskaplikes wees!
Een van die mede-outeurs van die verslag het gesê hy glo dat dit 'n "meer optimistiese toon oor ons vermoë om aan te pas" toon aan die impak van klimaatverandering as wat vorige verslae gedoen het. Sommige vind dit dalk teen-intuïtief - of selfs teenproduktief.
Voorheen was aanpassing iets waarvan ons gedink het as 'n toekomstige noodsaaklikheid; deesdae besef ons dat dit iets is wat ons nou moet doen. Selfs as ons 'n paar magiese skakelaars kan vind, sal dit vandag al ons steenkool- en gas- en olieverbruik afskakel dan Ons sal nog moet aanpas, want 'n sekere hoeveelheid klimaatsverandering is reeds in die stelsel gebak.
Ons moet dus aanpas - maar ons kan dit nie doen ten koste van versagting nie. Omdat die wetenskap baie duidelik is: as ons nie verminder nie, as ons nie ons emissies verminder nie, sal die resultaat veranderings wees wat buite ons vermoë en die vermoë van die natuurlike omgewing is om suksesvol aan te pas.
Jy het jou naam en stem aan 'n ander onlangse verslag geleen, "het hy gesê.Wat ons weet, "Wat verlede maand deur die Amerikaanse Vereniging vir die Bevordering van Wetenskap. Onder baie ander dinge is hierdie organisasie bekend om te probeer om van kontroversie weg te bly deur nie stellings te maak wat ooit as openlik-politieke beskou kan word nie. Waarom het die groep gevoel dat 'n uitsondering in orde was met die kwessie van klimaatsverandering?
Wetenskaplikes het 'n neiging om konserwatief te wees om die grootte en die spoed en die omvang van die impak te bepaal. Ek dink die AAAS is waarskynlik gemotiveer, in die eerste plek deur die feit dat ons - wat die groter gemeenskap van wetenskaplikes beteken - voel dat die boodskap van klimaatsverandering nie uitgekom het nie. Maar ek dink ook die AAAS kan gemotiveer word deur die werk wat Ed Maibach, by die George Mason Universiteit Sentrum vir Klimaatsverandering Kommunikasie, is besig om te doen. Hy kyk na die boodskap oor klimaatsverandering - soos in watter boodskap die grootste impak het op die verandering van mense se gedagtes oor die kwessie. En wat hy gevind het, is eintlik soort verrassend.
Jy kan byvoorbeeld raai dat die mees effektiewe boodskappe verband hou met nasionale veiligheid, of wat verband hou met hoe klimaatsverandering die spesifieke plek sal beïnvloed wat jy gebeur. Maar wat hulle gevind het, was dat een van die belangrikste boodskappe ook een van die eenvoudigste was: dat wetenskaplikes dit eens is. Dat dit nie 'n 50-50 debat is nie; dit is eintlik 'n 97 persent ooreenkoms. En omdat die navorsing net gewys het hoe sterk 'n motiveerder hierdie idee van wetenskaplike konsensus sou wees om mense se gedagtes te verander, was die AAAS regtig gereed om die stelling te maak. Omdat hulle natuurlik die 97 persent van wetenskaplikes verteenwoordig.
U eie toewyding om klimaatsverandering te kommunikeer, gaan gereeld uit na die publieke sfeer, en deel die data en die implikasies daarvan nie net by universiteite en konferensies nie, maar ook by kerke, byeenkomste, senior sentrums en dies meer. Dikwels is hierdie plekke in die meer polities konserwatiewe dele van die land. Merk jy enige verskille in die manier waarop nie-wetenskaplikes jou boodskap ontvang?
Ek het beslis 'n skof opgemerk - en dit is nie net gemotiveer deur dinge soos die IPCC-verslag nie, ek kan jou dit vertel. Dit is nou op die punt waar ons in baie meer dele van die land uiteindelik dinge met eie oë kan sien. Vyf jaar gelede, tensy hulle in Alaska gewees het, sou dit waarskynlik redelik moeilik gewees het vir die gemiddelde Amerikaner om iets te wys en te sê: "Goed, dit is . Hoe klimaatsverandering is wat die plek waar ek woon "Maar vandag, in baie dele van die VSA, kan ons verwys na dinge - baie dinge - en sê dat.
Vure in die weste, droogtes in die suidweste, smeltende sneespak in die noordweste, oorstromings en swaar reënval in die noordooste, die veel sterker kusstorms en orkane wat ons in die Golf gesien het: ons het tot by die punt gekom waar ons kan wys alles op iets wat gebeur en sê: "dit is wat klimaatsverandering aan ons streek doen. "Dit sê nie noodwendig dat 'n spesifieke gebeurtenis veroorsaak is deur klimaatsverandering nie, maar dit is sê dat klimaatsverandering hierdie gebeure meer waarskynlik maak.
Dit is vir my die grootste verskil. Hier in Texas het ek 'n groot verskuiwing gesien. Tot 'n paar jaar gelede, toe ek met mense oor klimaatsverandering sou praat, sou baie van hulle dinge sê soos: "Aw, kom op, dit is presies dieselfde ding wat my pa gesien het, en dat sy pa gesien het, en dat sy pappaag. "Maar nou sê hulle:" Jy weet wat? Dit lyk anders. hierdie voel anders as wat my pa en ouma gesien het. "
Daar was 'n studie gedoen die afgelope somer dat hoe klimaatsverandering in verskillende state beskou het - klimaatsverandering in die Texas gedagte, klimaatsverandering in die Ohio gedagte, en so aan - en wat hulle gevind het, in Texas, is presies wat ek vyf is om. Deesdae, in Texas, sewe uit tien mense is dit eens dat die klimaat verander.
Ek weet! Ek het vir hulle gesê dat as hulle Austin uitgelaat het, hulle dalk 'n effens ander figuur gekry het (Lag). Maar hier is die ding: net vier uit tien Texans wat glo dit is werklik glo ook dat dit gebeur as gevolg van die mens. Dit is dus die verskuiwing wat ek gesien het. Vyf jaar gelede sou die studie bewys het dat vier uit tien mense steeds die bestaan ​​van klimaatsverandering bevraagteken het.
Wat beteken dat verskuiwing stel om u in terme van wat werk en wat nie, op die boodskap voor?
Wel, daar is die ou gesegde dat 'n foto is die moeite werd 'n duisend woorde. En die jongste IPCC verslag het beslis 'n duisend woorde - en dan 'n paar. Ek dink hierdie kwessie het so dringend geword en so verreikend dat ons regtig moet probeer om mense daaroor te vertel. Sommige mense sal altyd daardie gesaghebbende, definitiewe, wetenskaplike verslag wil sien. Sommige mense wil 'n lekker witskrif sien - miskien vergesel van 'n bietjie video wetenskaplikes praat - soos die AAAS uitgereik het. Ander mense wil dalk 'n US Army algemene of 'n admiraal vertel hulle sien waarom dit is 'n kwessie wat hulle moet omgee.
Maar vir baie van ons, natuurlik, wat ons die meeste omgee is ons, ons gesinne, ons gemeenskappe, die plekke waarin ons leef. Dis hoekom ek dink "Die jaar van die lewe Dangerously" is so 'n belangrike projek: dit is om 'n menslike gesig, 'n plaaslike gesig, oor die probleem. Dis nie 'n vertoning oor die ijsberen nie; Dit is nie 'n vertoning oor mense wat op lae-legende eilande in die Suidelike Stille Oseaan woon nie. Dit is 'n skou van mense wat in Arizona en Texas en New York woon. Plekke waar ons weet, plekke waar ons gewoon het, of plekke waar ons vriende of familie woon.
Maar kan 'n Showtime-mini-reeks die ses uit tien Texans bereik wat steeds nie dink dat mense iets met klimaatsverandering het nie - insluitend vermoedelik met die versagting daarvan?
Ons sit vas in die impasse wat ons nou vir verskeie redes is. Dit is nie 'n skaarste aan wetenskaplike feite nie. En dit is nie eens dat ons dink dat ons nie meer deur klimaatsverandering geraak gaan word nie, want ons begin nou die impak sien. 'N Deel van die probleem is dat selfs op die kwessies waar daar eintlik geen wetenskaplike debat is nie, of ons byvoorbeeld gesonder kos moet eet of nie, of ons meer oefening moet kry nie - mense is nogal sleg oor hierdie dinge. So eers moet ons ons natuurlike menslike neiging oorheers om net te sê: "Wel, ons sal waarskynlik goed wees," totdat die dag kom wanneer ons nie reg is nie.
Daarvoor moet ons lewensvatbare oplossings bied, en dan moet ons voel dat ons 'n kan wees deel van hierdie oplossings. Daar is nie 'n enkele magiese gloeilamp wat aangaan nie en skielik maak almal - regoor die wêreld, presies dieselfde tyd - hul voorhoofse klap en sê: "Klimaatsverandering is werklik en ons sal beter daaraan iets doen . "Maar ek word aangemoedig wanneer ek sien hoeveel omsigtigheid en aandag die IPCC byvoorbeeld in die bevinding van sy bevindings kommunikeer, of wanneer ek die ewe bedagsame pogings sien wat groepe soos die AAAS en die Nasionale Klimaat Assessering maak of wanneer ek iets soos die jaar se projek kyk, wat daarop gemik is om die probleem te personaliseer. Die waarheid is dat elke klein bietjie help.
Die oorspronklike artikel verskyn Op die aarde.
Jeff Turrentine is Op die aardese artikels redakteur. 'N Voormalige redakteur by argitektoniese Digest, hy is ook 'n gereelde bydraer tot Slate, The Washington Post, The New York Times Book ReviewEn ander publikasies.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en Politieke > omgewing > klimaat > Bewyse van verhitting > Wat 500-jaar-ou Clams kan ons vertel oor klimaatsverandering