kids troy lee designs kids helmets | Leisure Lakes Bikes
kids troy lee designs kids helmets
Home helmets troy-lee-designs kids-helmets kids
ProductID : 314802 Nanowerk LLC: Board of Directors - Bloomberg
Nanowerk LLC INSIDERS ON Board Members
Most Connected People on the Nanowerk LLC Board Angry Video Game Nerd Adventures (Review) - Indie - Retromaniax
By metalcandyman, October 17, 2013 in Indie
Edited October 17, 2013 by Ajax87
Υπαρχει λυση γιαυτο και ειναι να το παιξεις στο PC:P
Edited October 18, 2013 by D@redevil
Edited June 16, 2015 by johnny19818 Female cosmetic dentistry in Alexandria Virginia
veneers for teeth Valley Cottage 10989
Black whitening gel in Coral Gables Florida
how much do lumineers cost in Lodi CA
1 800 dentist in Palatine Illinois
cracked tooth Philadelphia PA 19114
western dental in Prescott AZ
veneers in 02886 PressReader - Kuier: 2015-05-06 - Moe­der­li­ke LIEF­DE
Om ’n goeie ma te wees, be­no­dig jy ’n goeie voor­beeld en rol­mo­del. En dít is pre­sies wat Jo-Ann S­trauss al haar he­le le­we lank er­vaar. En van­dag wat sy self ’n ma is, kan sy al die les­se toe­pas.
Kuier - 2015-05-06 - Voorbladstorie - DEUR ernusta van wyn­gaard
Wan­neer Jo-Ann S­trauss (34) voor Top Bil­ling se ka­me­ras in­skuif, of die spre­ker is by ’n ge­leent­heid of haar sti­let­to’s in die raad­saal of in sa­ke­ver­ga­de­rings moet vol­staan, is sy bor­re­lend, stra­lend en ge­fo­kus.
Maar min men­se weet hier­die voor­ma­li­ge Mej. Suid-A­fri­ka ver­dien tans ’n“Su­per­wo­man”sash, om­dat sy dít al­les doen, ter­wyl sy ook moe­der­skap ba­lan­seer.
En e­ni­ge nu­we ma, wer­kend of stay-at­ho­me, sal jou sê ba­bas is nie kin­der­spe­le­tjies nie. En slaap is die een ding waar­na jy kon­stant smag.
Vir Jo-Ann, wat ’n een­ja­ri­ge seun het, is die uit­da­gings van moe­der­skap ’n re­a­li­teit en din­ge nie nood­wen­dig mak­li­ker vir haar as vir die res van ons hier­bui­te net om­dat sy ’n ce­le­bri­ty is nie.
“Ek is die moeg­ste wat ek al ooit in my le­we was. Tot­dat jyself ’n ma is, kan jy nie 100% ver­staan wat dit verg nie,”sê Jo-Ann.
Kort voor ons on­der­houd was haar seun vir vier aan­de siek en het Jo-Ann skaars ’n oog toe­ge­maak. Maar die pro­fes­si­o­nal wat sy is, het nie ons fo­to­ses­sie ge­kan­sel­leer nie.
Sy voel eg­ter nie min­der skul­dig dat sy nie op daar­die oom­blik eer­der by hom was nie. Maar haar seun was in sy baie hand­son dok­ter­pa se sorg. Dit maak din­ge net so­veel mak­li­ker.
Maar dan glim­lag Jo-Ann en raak haar oë sag soos net ’n ma s’n kan wan­neer sy sê, al is sy moeg, vat dit net een glim­lag van haar seun en wan­neer hy haar “Mam­ma”roep om haar hart te laat s­melt en van al die moeg­heid te laat ver­geet.
“Jy moet hier­die oom­blik­ke koes­ter,”sê sy vol deer­nis.“Dis won­der­lik om my seun se per­soon­lik­heid te sien ont­wik­kel. Ek kan nou al sien wat­ter mens hy een­dag gaan wees.”
Dit is waar­oor moe­der­skap gaan en sy het by haar ma, Ing­rid (56), ge­leer om deur e­nig­iets te lag en te glim­lag. Dit is ook saam met hier­die“on­ge­loof­li­ke vrou”, soos sy lief­de­vol na haar ma ver­wys, wat Jo-Ann ons voor­blad deel.
Jo-Ann en Ing­rid se be­son­der­se band is dui­de­lik vir e­nig­een in hul teen­woor­dig­heid. By ke­re lyk dit as­of ma en dog­ter skoon ver­geet van die res om hul­le soos wat hul­le in ge­sprek­ke be­trok­ke raak en kort-kort lag. Ons al­mal weet hoe lief ma’s is om sto­ries te ver­tel wat be­gin met“toe jy nog k­lein was . . .”en Ing­rid het baie sul­ke sto­ries oor haar dog­ter.
Ing­rid ver­tel Jo-Ann was ’n “lief­des­ba­ba”en ’n “ver­ras­sing”.
“Ek en Jo­hann (haar man, 57) het vin­ni­ger ge­trou as wat ons sou, maar ons het saam (oor ou­er­skap) ge­leer. Jo-Ann was vir ons soos ’n speel­din­ge­tjie,” be­gin Ing­rid ver­tel van die tyd toe hul­le nog by ’n land­lord in Van­guard E­sta­te in die Kaap ge­bly het.
Ing­rid self was ’n wer­ken­de ma en sê sy het gou aan­ge­pas by die ei­se wat moe­der­skap aan haar ge­stel het.
Daar­die tyd was daar nog nie weg­gooi­doe­ke nie en Ing­rid ont­hou sy moes sog­gens vroeg op­staan om Jo-Ann se lap­doe­ke te was.
“Jo-Ann was ’n ple­sie­ri­ge kind, maar ook ei­e­wys en sy het baie ge­skreeu. Sy was ’n k­lein ter­ro­ris en baie par­man-