Metings van nasionale inkomste en uitset - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
NOTA: Slegs nuut geproduseerde goedere word getel. Transaksies met bestaande goedere, soos tweedehandse motors, is nie ingesluit nie, aangesien dit nie die produksie van nuwe goedere behels nie.
Inkomste word as deel van die BNP getel volgens wie die produksiefaktore besit eerder as waar die produksie plaasvind.
voorbeeld: In die geval van 'n motorfabriek in Duitse besit wat in die VSA werk, sou die winste uit die fabriek as 'n deel van die Duitse BNP gereken word eerder as die Amerikaanse BNP, omdat die kapitaal wat in die produksie (die fabriek, masjinerie, ensovoorts) gebruik word, Duits is owned. Die Amerikaanse werkers se lone sou deel uitmaak van die Amerikaanse BNP, terwyl die lone van enige Duitse werkers op die werf deel uitmaak van die Duitse BNP.
Reële en nominale waardes
Nominale BNP meet die waarde van die produksie gedurende 'n gegewe jaar volgens die pryse wat gedurende daardie jaar heers. Met verloop van tyd styg die algemene vlak van pryse as gevolg van inflasie, wat lei tot 'n toename in die nominale BNP, selfs al is die hoeveelheid goedere en dienste wat geproduseer word, onveranderd.
Reële BNP meet die waarde van die produksie in twee of meer verskillende jare deur die goedere en dienste geproduseer teen dieselfde pryse te waardeer. BNP kan byvoorbeeld bereken word vir 2000, 2001 en 2002 met behulp van die pryse wat in 2002 heers vir al die berekeninge. Dit gee 'n mate van nasionale inkome wat nie deur inflasie verwring word nie.
Waardevermindering en netto nasionale produk
Nie alle GNP-gegewens toon dat die produksie van finale goedere en dienste-dele die produksie verteenwoordig wat opsy gesit is om die land se produktiewe kapasiteit te behou nie. Kapitaalgoedere, soos geboue en masjinerie, verloor mettertyd waarde as gevolg van slytasie en veroudering.
Waardevermindering (ook bekend as verbruik van vaste kapitaal) meet die hoeveelheid BNP wat aan nuwe kapitaalgoedere bestee moet word om die bestaande fisiese kapitaalvoorraad te behou.
NOTA: Waardevermindering meet die hoeveelheid BNP wat aan nuwe kapitaalgoedere bestee moet word om hierdie effek te vergoed.
Netto nasionale produk (NNP) is die totale markwaarde van alle finale goedere en dienste wat gedurende 'n gegewe tydperk deur die burgers van 'n ekonomie geproduseer word (Bruto Nasionale Produk of BNP) minus waardevermindering. Netto nasionale produk kan op dieselfde manier op 'n land se binnelandse uitsetvlak toegepas word.
NNP is die hoeveelheid goedere in 'n gegewe jaar wat verbruik kan word sonder om die hoeveelheid wat in die toekoms verbruik kan word, te verminder. As 'n deel van die NNP opsy gesit word vir belegging, kan die kapitaalvoorraad en die verbruik van meer goedere in die toekoms toeneem.
NNP kan ook uitgedruk word as totale vergoeding van werknemers + netto indirekte belasting betaal op huidige produksie + bedryfsurplus.
Deur die inkomstebenadering word daar dus gedefinieër:
Netto nasionale produk (NNP) is BBP minus waardevermindering
Netto nasionale inkomste (NNI) is NNP minus indirekte belasting
Persoonlike inkomste (PI) is NNI minus behoue ​​verdienste, korporatiewe belasting, oordragbetalings en rente op die staatskuld
Persoonlike besteebare inkomste (PDI) is PI minus persoonlike belasting, plus oordragbetalings
Dan, in opsomming, het een:
Persoonlike besparing (s) plus persoonlike verbruik (C) = persoonlike besteebare inkomste (PDI)
PDI plus persoonlike belasting betaal minus oordragbetalings ontvang = persoonlike inkomste (PI)
PI plus behoue ​​verdienste plus korporatiewe belasting plus oordragbetalings plus rente op die openbare skuld = netto nasionale inkome (NNI)
NNI plus indirekte belasting = netto nasionale produk (NNP)
NNP plus waardevermindering = bruto nasionale produk (BNP)
Kaart van lande teen 2007 BBP (nominaal) per capita (IMF, April 2008).
Bruto Binnelandse Produk (BBP) is die totale waarde van finale goedere en dienste wat binne 'n jaar binne die landsgrense geproduseer word. BBP tel inkomste volgens waar dit verdien word, eerder as wie die produksiefaktore besit.
voorbeeld: In die bogenoemde geval van 'n Duitse motorfabriek wat in die Verenigde State bedryf word, sal al die inkomste uit die motorfabriek as die Amerikaanse BBP getel word eerder as die Duitse BBP.
Meting van BBP
Daar is twee maniere om die BBP te meet. Die bestedingsmetode is die algemeenste benadering om BBP te meet en te verstaan. Die ander is die inkomstemetode.
Volgens die bestedingsmetode is BBP gelyk aan verbruik + belegging + staatsuitgawes + uitvoer - invoer, wat geskryf kan word as
BBP = C + I + G + NX
C = Verbruik
I = Beleggings
G = owerheidsbesteding
NX = netto uitvoer (uitvoer minus invoer)
Voorbeeld 1: As 'n individu geld spandeer om hul hotel op te knap sodat besettingsyfers toeneem, is dit private belegging, maar as hulle aandele in 'n konsortium koop om dieselfde te doen, is dit besparing. Eersgenoemde is ingesluit by die meting van BBP (in Ek), laasgenoemde is nie. Wanneer die konsortium egter die opknapping doen, sal die uitgawes wat hierby betrokke is, by die BBP ingesluit word.
Voorbeeld 2: As 'n hotel 'n privaat huis is, sal die opknappings aan opknappings gemeet word Contheffing, maar as 'n regeringsagentskap die hotel in 'n kantoor vir staatsamptenare omskakel, sal die opknappingsopgawes gemeet word as deel van die openbare besteding (G).
Voorbeeld 3: As die opknapping die aankoop van 'n kandelaar uit die buiteland behels, sou die besteding dit sou doen ook word gereken as 'n toename in invoere, sodat NX sal daal en die totale BBP word beïnvloed deur die aankoop. (Dit beklemtoon die feit dat die BBP bedoel is om binnelandse produksie te meet eerder as totale verbruik of besteding. Besteding is regtig 'n maklike manier om produksie te skat.)
Voorbeeld 4: As 'n plaaslike produsent betaal word om die kandelaar vir 'n buitelandse hotel te maak, sou die situasie omgekeer word, en die betaling word getel in NX (positief, as uitvoer). Die BBP probeer weereens om die besteding deur middel van uitgawes te meet; as die geproduseerde kroonluchter binnelands gekoop is, sou dit by die BBP-syfers opgeneem gewees het (in C of Ek) wanneer dit deur 'n verbruiker of 'n onderneming gekoop is, maar omdat dit uitgevoer is, is dit nodig om die hoeveelheid wat binnelands verbruik word, te korrigeer om die hoeveelheid wat binnelands geproduseer word, te gee.
Die inkomstebenadering fokus op die bepaling van die totale produksie van 'n nasie deur die totale inkomste van 'n nasie te bepaal. Dit is aanvaarbaar, omdat alle geld wat spandeer word op die produksie van 'n produk - die totale waarde van die goed - aan werknemers as inkomste betaal word.
Die belangrikste soorte inkomste wat by hierdie meting ingesluit is, is huur (die geld wat aan eienaars van grond betaal word), salarisse en lone (die geld wat betaal word aan werkers wat by die produksieproses betrokke is, en diegene wat die natuurlike hulpbronne voorsien), rente (die geld wat betaal word vir die gebruik van mensgemaakte hulpbronne, soos masjiene wat in produksie gebruik word), en wins (die geld wat die entrepreneur verdien - die sakeman wat hierdie hulpbronne kombineer om 'n produk of diens te lewer).
In hierdie inkomstebenadering is BBP (I) gelyk aan netto binnelandse inkomste (NDI teen faktorkoste) + indirekte belasting + waardevermindering - subsidie, waar Netto binnelandse inkomste (NDI) die som is van die opbrengste van produksiefaktore in die samelewing. so,
Netto binnelandse inkomste (NDI) = vergoeding van werknemers + netto rente (krediet - debiet) + korporatiewe winste (versprei + ondistribueer) + eienaarsinkomste (selfstandige + kleinsakeonderneming) + huurinkomste.
Die verskil tussen basiese pryse en finale pryse (wat gebruik word in die berekening van uitgawes) is die totale belasting en subsidies wat die regering op daardie produksie gehef of betaal het. Dus voeg belasting bygevoeg minus subsidies op produksie en invoer, omskep die BBP teen faktorkoste tot die BBP (I) in bogenoemde vergelyking.
By die berekening van die BBP, net soos met die BNP, word slegs die prys van finale goedere ingesluit, nie die pryse van intermediêre goedere wat in die produksie van finale goedere gebruik word nie.
voorbeeld: Die verkooppryse van intermediêre goedere vir 'n handboek (verkoop in 'n boekwinkel) is soos volg: 'n Boomonderneming verkoop hout vir 'n papierfabriek vir $ 1; die papierfabriek verkoop papier vir 'n handboekuitgewer vir $ 3; die uitgewer verkoop die boek aan 'n boekwinkel vir $ 7, en die boekwinkel verkoop die handboek vir $ 75. Alhoewel die som van alle tussentydse pryse plus die verkoopprys van die boek $ 86 beloop, voeg ons slegs die finale verkoopprys van $ 75 by tot die BBP. Die prys van die 'boom', 'papier' en 'boek' is ingesluit by die finale verkoopprys van die handboek deur die boekwinkel. Om hierdie bedrae in die BBP-berekening in te sluit, sou wees om 'dubbeltelling' te maak.
Netto binnelandse produk
Net Binnelandse Produk (NDP) is die ekwivalente toepassing van NNP. Dus is NDP gelyk aan die bruto binnelandse produk (BBP) minus waardevermindering: Netto binnelandse produk (NDP) is gelyk aan die bruto binnelandse produk (BBP) minus waardevermindering op 'n land se kapitaalgoedere.
NDP = BBP - Waardevermindering
NDP is 'n raming van hoeveel die land moet spandeer om die huidige BBP te handhaaf. As die land nie die kapitaalvoorraad wat deur waardevermindering verloor is, kan vervang nie, sal die BBP daal. Daarbenewens dui 'n groeiende gaping tussen BBP en NDP op 'n toenemende veroudering van kapitaalgoedere, terwyl 'n vernouende gaping sou meebring dat die toestand van kapitaalvoorraad in die land verbeter.
Bruto nasionale inkomste
Bruto nasionale inkomste (BNI) is die BBP minus netto belasting op produksie en invoer, minder vergoeding van werknemers en eiendomsinkomste betaalbaar aan die res van die wêreld plus die ooreenstemmende items ontvangbaar uit die res van die wêreld. Dit sluit lone, huurgeld, rente en winste in, nie net in die vorm van kontantbetalings nie, maar as inkomste uit bydraes deur werkgewers tot pensioenfondse, inkomste van die selfstandige en onverspreide winste.
Met ander woorde, die bruto nasionale inkome (BBI) is BBP minus primêre inkomste betaalbaar aan nie-inwoner eenhede plus primêre inkomste ontvangbaar uit nie-inwoner eenhede. Vanuit hierdie oogpunt is BNP die beter aanduiding van 'n land se ekonomiese neiging.
As die reële BBP-groei bereken word, kan ekonome egter bepaal of produksie toeneem of daal, ongeag die koopkrag van die geldeenheid.
'N Alternatiewe benadering tot die meting van BNI teen markpryse is die totale waarde van die saldo's van bruto primêre inkomste vir alle sektore.
NOTA: BNI is identies aan die bruto nasionale produk (BBP) soos wat dit in die algemeen voorheen in nasionale rekeninge gebruik is, en ons kan die basiese beginsel van fundamentele nasionale boekhouding formuleer:
Die waarde van die totale produksie is gelyk aan die waarde van die totale inkomste
Dit maak nog 'n baie belangrike punt:
Reële inkomste kan nie verhoog word sonder om meer te produseer nie, omdat herverdeling van inkomste niks doen om die hoeveelheid rykdom wat op enige tydstip beskikbaar is, te verhoog nie (Mings en Marlin 2000).
Netto nasionale inkomste
Netto nasionale inkomste (NNI) kan gedefinieer word as die netto nasionale produk (NNP) minus indirekte belasting. Netto nasionale inkomste omvat die inkomste van huishoudings, ondernemings en die regering. Dit kan uitgedruk word as:
NNI = C + I + G + (NX) + netto buitelandse faktorinkomste - indirekte belasting - waardevermindering
BBP teenoor BNP
Om van BBP na BNP om te skakel, moet u faktore-insetbetalings by buitelanders byvoeg wat ooreenstem met goedere en dienste wat in die binnelandse land geproduseer word met behulp van die faktorinsette wat deur buitelanders gelewer word.
Om van die BNP na die BBP om te skakel, moet u faktuurinkomste-ontvangste van buitelanders aftrek wat ooreenstem met goedere en dienste wat in die buiteland geproduseer word met behulp van faktorinsette wat deur binnelandse bronne gelewer word.
OPMERKING: BBP is 'n beter maatstaf vir die stand van produksie op kort termyn. BNP is beter as die bronne en die gebruik van inkomste op langer termyn ontleed word.
Verhouding tot welsyn
Hierdie maatstawwe vir nasionale ekonomiese aktiwiteite is dikwels gebruik as aanduiders van die welstand of lewensgehalte van burgers in verskillende lande.
BNP per persoon word dikwels gebruik as maatstaf vir die welstand van mense. Lande met 'n hoër BNP lewer dikwels 'n goeie telling op ander maatstawwe van welsyn, soos lewensverwagting. Daar is egter ernstige beperkings op die bruikbaarheid van BNP as sodanige maatreël:
Maatstawwe van die BNP sluit gewoonlik onbetaalde ekonomiese aktiwiteite uit, veral die huishoudelike werk soos kindersorg. Dit kan lei tot verdraaiings; Byvoorbeeld, die inkomste van 'n betaalde nasiener sal bydra tot die BNP, terwyl die tyd wat 'n onbetaalde moeder spandeer om haar kinders te versorg, nie sal doen nie, alhoewel hulle albei dieselfde aktiwiteite beoefen.
BNP neem geen rekening met die insette wat gebruik word om die uitset te lewer nie. Byvoorbeeld, as almal twee keer soveel ure gewerk het, kan die BNP ongeveer verdubbel, maar dit beteken nie noodwendig dat werkers beter daaraan toe is nie, omdat hulle minder vrye tyd sou hê. Net so word die impak van ekonomiese aktiwiteit op die omgewing nie direk in ag geneem by die berekening van die BNP nie.
CIA Wêreld Factbook Syfers van 2007 van die totale nominale BBP (bo) vergeleke met die koopkragpariteit (PPP) is die BBP (onder) aangepas.
Die vergelyking van die BNP van een land na 'n ander kan verdraai word deur wisselkoersbewegings. Die meting van nasionale inkome by koopkragpariteit (PPP) kan help om hierdie probleem te oorkom. Die PPP-teorie gebruik die langtermyn-ewewigswisselkoers van twee geldeenhede om hul koopkrag te vergelyk. Dit is in 1920 deur Gustav Cassel ontwikkel, en is gebaseer op die wet van een prys wat bepaal dat identiese goedere in 'n ideaal doeltreffende mark slegs een prys moet hê.
Simon Kuznets, die uitvinder van die BBP, het dit gesê in sy heel eerste verslag aan die Amerikaanse Kongres in 1934:
... die welsyn van 'n volk kan skaars afgelei word uit 'n mate van nasionale inkome ... (Kuznets 1934).
In 1962 het Kuznets gesê:
Onderskeid moet in gedagte gehou word tussen hoeveelheid en kwaliteit van groei, tussen koste en opbrengste, en tussen kort en lang termyn. Doelstellings vir meer groei behoort meer groei van wat en waarvoor te spesifiseer (Kuznets 1962).
Kuznets se eie onsekerheid oor die feit dat die BBP 'n goeie maatstaf vir nasionale welsyn is, is gegrond. Die lewenstandaard is 'n maatstaf van ekonomiese welvaart. Dit verwys gewoonlik na die beskikbaarheid van skaars goedere en dienste, gewoonlik gemeet aan inkomste per capita of per capita-verbruik, bereken in konstante dollar, om aan behoeftes eerder as behoeftes te voldoen.
Omdat die welstand wat die lewensstandaard veronderstel is om te meet, 'n individuele aangeleentheid is, is die beskikbaarheid van goedere en dienste per land 'n maatstaf van algemene welvaart slegs as die goedere en dienste redelik eweredig onder mense versprei word. Net soos Kuznets daarop gesinspeel het, kan die verbetering in lewenstandaard ook voortspruit uit verbeterings in ekonomiese faktore soos produktiwiteit of reële ekonomiese groei per capita, verdeling van inkomste en beskikbaarheid van openbare dienste, en nie-ekonomiese faktore, soos beskerming teen onveilige werksomstandighede. , skoon omgewing, lae misdaadsyfer, ensovoorts.
Die grootste nadeel van die gebruik van BBP as 'n aanduiding van die lewenstandaard is dat dit nie streng gesproke 'n maatstaf van lewenstandaard is nie, wat oor die algemeen gedefinieer kan word as "die kwaliteit en hoeveelheid van goedere en dienste wat mense beskikbaar het, en die manier waarop hierdie goedere en dienste binne 'n bevolking versprei word. '
Die BBP onderskei nie tussen verbruikers- en kapitaalgoedere nie; dit neem nie die verdeling van inkomste in ag nie; daar word nie rekening gehou met verskille in ekonomiese goedere en dienste wat glad nie in die BBP gemeet word nie; dit is onderhewig aan die wisselvallighede van die omskakeling van inkomstemaatstawwe in 'n gemeenskaplike geldeenheid en daar word nie rekening gehou met verskille in die smaak onder die nasies nie.
Die wêreld BBP per capita (in 1990 Geary-Khamis dollar) het baie verander in die grootste deel van die geskiedenis van die mensdom voor die industriële rewolusie. (Let op die leë gebiede beteken geen data, nie baie lae vlakke nie. Daar is gegewens vir die jare 1, 1000, 1500, 1600, 1700, 1820, 1900 en 2003.)
Nieteenstaande al hierdie items, word die BBP per capita dikwels gebruik as 'n aanduiding van die lewenstandaard in 'n ekonomie, en die rasionaal is dat alle burgers baat vind by die verhoogde ekonomiese produksie van hul land.
Die belangrikste voordele verbonde aan die gebruik van BBP per capita as 'n aanduiding van die lewenstandaard is dat dit gereeld, wyd en konsekwent gemeet word; omdat die meeste lande gereeld kwartaalliks inligting oor die BBP verskaf (wat vinnig toelaat om neigings te sien), wyd deurdat 'n mate van BBP beskikbaar is vir bykans elke wêreld ter wêreld (wat die vergelykings tussen die lewenstandaard in verskillende lande moontlik maak) lande), en deurgaans deurdat die tegniese definisies wat binne die BBP gebruik word, relatief konsekwent is tussen lande (dus kan daar vertroue bestaan ​​dat dieselfde ding in elke land gemeet word).
Kritiek deur Oostenrykse ekonome
Oostenrykse ekonome is krities oor die basiese idee van die poging om die nasionale produksie te kwantifiseer. Frank Shostak (2001) haal die Oostenrykse ekonoom Ludwig von Mises aan:
Die poging om die rykdom van 'n volk of die ganse mensdom in geld te bepaal, is net so kinderlik soos die mistieke pogings om die raaisels van die heelal op te los deur bekommerd te wees oor die dimensie van die piramide van Cheops.
Shostak brei uit in sy eie kritiek:
Die BBP-raamwerk kan nie vir ons sê of finale goedere en dienste wat gedurende 'n bepaalde tydperk geproduseer is, 'n weerspieëling is van die uitbreiding van reële welvaart, of 'n weerspieëling van kapitaalverbruik nie ... ... as 'n regering byvoorbeeld 'n piramide bou, wat absoluut niks bydra tot die welstand van individue nie, sal die BBP-raamwerk dit as ekonomiese groei beskou. In werklikheid sal die opbou van die piramide egter werklike finansiering van welvaartgenererende aktiwiteite lei, en sodoende die produksie van rykdom versmoor (Shostak 2001).
Verskeie nasionale rekeningkundige formules vir BBP, BNP en BNI kan nou hier opgesom word:
BBP = C + I + G + (X - M)
BNP = C + I + G + (X - M) + NR
waar C = uitgawes vir persoonlike verbruik;
I = bruto private binnelandse belegging;
G = uitgawes vir owerheidsverbruik;
X = Netto uitvoer van goedere en dienste;
M = Netto invoer van goedere en dienste;
NR = Netto inkomste uit bates in die buiteland;
CC = Verbruik van vaste kapitaal;
IBT = Indirekte sakebelasting
Hierdie maatreëls is waardevolle instrumente vir die beoordeling van die stand van die land se ekonomie. Die gebruik van hierdie streng ekonomiese statistieke (BNP, BBP) as pogings om die lewenstandaardtendens en hul kartering in enige spesifieke land vas te lê, het egter ernstige probleme. Nog meer problematies is die gebruik daarvan om die lewensgehalte of die "welstand" van die burgers te beoordeel, wat ver van 'n suiwer ekonomiese maatreël is.
Daar is twee redes waarom hierdie ekonomiese statistieke weinig of niks vertel van die welstand van die samelewing nie, selfs al word dit op 'n per capita-basis geneem. Dit is waar, ons kan aflei dat as die BBP (of BNP) per capita-reeks in konstante dollar binne die kort periode van jare groei, die lewenstandaard ook kan styg; maar dit is al wat ons kan sê. Soos die Oostenrykse ekonoom Frank Shostak, soos hierbo aangedui, gesê het dat, as enige regering begin met die opbou van piramides, die BBP sal groei, maar omdat die piramides vir niemand gebruik kan maak nie, sal die lewenstandaard dit nie doen nie (Shostak 2001).
Die ander rede is dat ons niks met betrekking tot twee of meer omgewings wat onafhanklik van mekaar is, kan vergelyk of statisties kan aflei nie. Aan die een kant is die ekonomie enersyds sosiologie gekombineer met sielkunde. Alhoewel daar faktore is wat beide beïnvloed, is daar geen korrelasie, wat nog te sê 'n oorsaaklike verhouding, tussen hulle nie. Byvoorbeeld, die verdeling van inkomste, nie net die gemiddelde of per capita-gemiddelde nie, is belangrik in die bepaling van die lewenstandaard en die welstandssin van individue in die land.
Voorbeeld 1: Stel u voor 'n olieryk ontwikkelende land waar al die geldelike groei (gekarteer deur BBP, BNP per capita, ensovoorts) na 'n heersende kliek gaan en feitlik niks vir die res van die samelewing nie. Daar, hoewel die BBP per capita kan toeneem, word die meeste van die samelewing se verwagtinge en drome van 'n beter lewe verpletter en kan die koëffisiënt van 'welstand' (wat gebaseer is op 'goed voel') eintlik daal.
Voorbeeld 2: In Oos-Europa onder die kommunistiese regerings was almal, met die uitsondering van 'n paar elite, ewe arm (maak nie saak watter werk hulle gedoen het nie), maar die gemoedstemming en tot 'n groot mate selfs hul uitdrukking daarvan om tevrede te wees met die situasie en moraliteit ( hoewel nie noodwendig etiek nie) redelik hoog was. Maar sodra die 'demokratiese' ommekeer, aangedryf deur die ou Kommunistiese grondwet, aanleiding gegee het tot die nuwe klas van nouveau riche (naamlik ou kommunistiese apparatchiks wat staatseiendom bekom het omdat daar niks in die grondwet was om dit te verhoed nie), het die res van die samelewing, nog steeds so arm soos tevore, 'n drastiese afswaai van 'gemoed' en 'gevoel van' welstand 'ondervind. alhoewel die BBP en sulke maatreëls aanhou styg. Dit kan verklaar word deur die feit dat die inkomsteverspreiding (gekarteer deur die Gini-indeks) ongelooflike hoë sosiale stratifikasie getoon het, wat in Europa histories tot die doldrums van die samelewing gelei het (Karasek 2005).
Nietemin, selfs in die streng ekonomiese sfeer, kan hierdie maatstawwe van nasionale inkome en produksie hul doelstellings vergelyking van ekonomiese neigings binne die geskiedenis van die land of met ander lande se neigings; bied korttermynvoorspelling, ensovoorts slegs onder spesifieke omstandighede. Hierdie voorwaardes vereis die volgende:
Die definisie van elk van die statistiese kenmerke (maatstawwe) moet oor 'n lang tydperk konstant gehou word (verkieslik glad nie verander in die geskiedenis van die samelewing nie). Wat die vergelyking met ander lande betref, moet daar gekyk word na die probleem van aansienlik verskillende basiese definisies, weens politieke of ander 'sosiale' oorwegings. Dus, byvoorbeeld:
Met behulp van Marxistiese beginsels, sluit hierdie lande soms die waarde van 'n wye reeks dienste, soos regeringsadministrasie en vervoer, uit die totale produksie uit. Die aandag word eerder op die produksie van goedere gekonsentreer. Die uitsluiting onderskat die BBP en beïnvloed beplanning wat geneig is om vervoer, verspreiding en dienste te verwaarloos. Die totale groeikoers word te hoog aangeslaan, aangesien produktiwiteit vinniger toeneem in die (teen) goedereproduserende sektore as in die verwaarloosde dienstesektor (Herrick en Kindleberger 1983).
In die ontleding van historiese neigings werk vergelykings met ander lande se neigings en veral modellering en voorspellings slegs met konstante datareeks. Dit beteken dat inflasie of deflasie uit die dataserie gelaat moet word (Karasek 1988: 36, 73-74, 82).
Die vraag na vergelyking van die lewenstandaarde tussen verskillende lande is nog steeds 'n groot probleem. Alhoewel ons kenmerke het, soos Persoonlike Disposable Income (PDI) bereken vir die geldeenheid van 'n individuele land, is die amptelike wisselkoerse nie 'n voldoende gelykmaker nie. Ons moet deur die "gewone verbruikersmandjies" gaan oor die behoeftes van 'n individu (of 'n huishouding) wat in 'n sekere periode (week of maand) gekoop moet word. Hierdie "mandjies" verteenwoordig die lewenskoste en moet vergelyk word met persoonlike (of huishoudelike) inkomste vir dieselfde tydperk. Dan en dan kan ons 'n meer noukeurige internasionale vergelyking van lewenstandaarde vir die gegewe lande hê.
By die gebruik van verskillende kwantitatiewe datareekse (monetêre, fisieke, ensovoorts) vir statistiese "masseer" en modellering, het die "tegniek van transformasie van absolute waardes in groeitempo" die beste en mees statisties geloofwaardige resultaat gelewer (Karasek 1988 : 33, 73-75).
Om die bykans onmoontlike taak van internasionale vergelykings van inkomste- en uitsetstatistieke af te handel, moet die waarskuwing van Oskar Morgenstern ook in ag geneem word:
Daar kan 10 tot 30 persent foute verwag word in enige werklike numeriese (ekonomiese) datum (Morgenstern 1963: Hoofstuk 6, fn. 14).
Cobb, Clifford, Ted Halstead, en Jonathan Rowe. 1995. As die BBP styg, waarom is Amerika dan laer? Die Atlantiese Maandelikse. 276 (4): 59-78. 10 Desember 2008 herwin.
Herrick, Bruce, en Charles P. Kindleberger. 1983. Ekonomiese Ontwikkeling. McGraw-Hill Book Co. ISBN 0070345848.
Karasek, Mirek. 2005. Institusionele en politieke uitdagings en geleenthede vir integrasie in Sentraal-Asië. CAG Portal Forum 2005. 10 Desember 2008 herwin.
Karasek, Mirek, Waddah K. Alem, en Wasfy B. Iskander. 1988. Sosio-ekonomiese modellering en voorspelling in minder ontwikkelde lande. Londen: The Book Guild Ltd. ISBN 0863322204.
Kuznets, Simon. 1934. Nasionale inkomste, 1929-1932. 73ste Amerikaanse Kongres, 2de sitting. Senaatsdokument nr. 124, 7. 10 Desember 2008 herwin.
Kuznets, Simon. 1948. Bespreking van die nuwe Departement van Koophandelinkomste; Nasionale inkomste: 'n nuwe weergawe. Die hersiening van ekonomie en statistieke. XXX (3): 151-179.
Kuznets, Simon. 1956. Kwantitatiewe aspekte van die ekonomiese groei van nasies. I. Vlakke en wisselvalligheid van groeikoerse. Ekonomiese ontwikkeling en kulturele verandering. 5: 1-94.
Kuznets, Simon. 1962. Hoe om kwaliteit te beoordeel. Die Nuwe Republiek.
Kuznets, Simon. 1966. Moderne ekonomiese groeikoersstruktuur en verspreiding. New Haven, CT: Yale University Press.
Kuznets, Simon. 1971. Ekonomiese groei van nasies: totale produksie- en produksiestruktuur. Cambridge, MA: Harvard University Press. ISBN 0674227808.
Mings, Turley en Matthew Marlin. 2000. Die studie van ekonomie: beginsels, konsepte en toepassings, 6de uitg. Dushkin / McGraw-Hill. ISBN 0073662445.
Morgenstern, O. 1963. Oor die akkuraatheid van ekonomiese waarnemings. Princeton, NJ: Princeton University Press. ISBN 0691003513.