Barrevoets door de bergen | Oudtshoorn Courant
Barrevoets door de bergen
Cornelle Carstens | 16 January 2020
Toe die laaste karavaan oor die hersinskim sukkel, terug oor die Oranjerivier, na waar die vakansiegangers hulle deel doen om die Suid-Afrikaanse ekonomie te red, doem 'n spook uit die verlede op. Ek het 'n troebel verhouding met karavane.
Dalk het ek as 18 maande oue peuter 'n knou gekry. Destyds op Riversdal, besluit my ouers op 'n karavaanvakansie in Gordonsbaai. Nie in besit van 'n karavaan van hul eie nie, kies hulle 'n oord waar die personeel sommer self die besigheid staanmaak.
Daar gekom, is die skoenboks met die kleinerige tentjie vooraan, ons vakansie-adres.
As jy die Kaap ken, dan wéét jy, die wind word gebore in Gordonsbaai. Kyk, vasbyt is in ons Afrika-bloed, maar vasklou vir die vale om jou huisraad te behou as die Kaapse Dokter tier, is nie vir kleinserige kampers nie. Om te keer dat ons nie soos die legendariese Vlieënde Hollander opstyg en om Kaappunt verdwyn nie, moes ons al vier 10 dae lank vasgekluister sit in die karavaan om hom goed te anker.
Later trek ons Vrystaat toe, maar met ons wortels oor geslagte heen in die Kaapkolonie, is daar nie 'n enkele Voortrekkergeen in ons bloedlyn nie. Ons ken nie van trek oor berge en deur dale nie, veral nie in verset soos die Trekkers met hulle ysere wil gedoen het nie. Toe ons egter op skool onder die Trekker-nasate verval, begin trek oor die Oranjerivier alte veel na 'n avontuur klink.
Desjare woon my tante op Beautfort-Wes. Dié besit 'n yslike Jurgens-karavaan. Só reken my pa toe, dis mos 'n wen-wen situasie. Met die Jurgens wat ruim soos Buckinghampaleis vertoon teen die skoenboks van Gordonsbaai, is gemak ons voorland. Boonop hoef hy dié kasarm dan ook nét die 300km tot duskant Mosselbaai te sleep en nié die 1200km uit die Vrystaat uit nie.
Wonder bo wonder, kuier selfs my ma met haar kamp-piep asof sy in 'n kakebeenwa agter die wakis gebore is. Met leedwese laat ons uiteindelik na ses weke se uitspan die geelgebleikte grasperk van die karavaanpark agter. Pa se plan van "slegs 300km se sleep" met die sware Jurgens, was egter nie flatervry nie. Hy het die steil terugtog binneland toe bo-oor die Robinsonpas, gruwelik onderskat. Die opdraand is heelwat erger op ons karamel-kleurige Peugeot 504 se vermoë in vergelyking met die lekker loslit afdraande op pad kus toe.
Knap in die pas onder die bakkende Januarieson, toe kook die Peugeot dat die stoom trek. Kort voor lank staan ons soos duimgooiers langs die pad, boonop met die koekblik vol frikadelle en hardgekookte eiers onder die arm, want my broer is mos altyd honger. Die enigste raad is dat ons moes voetslaan teen die pas uit om die Peugeot se kokende enjin te laat rus.
Ons algaar het 'n definiërende moment op ons lewensreis. Nou, dit was een van myne. Daar, in 1982, byans 'n 150 jaar ná die Groot Trek, omhels ek my Afrikaner-erfenis met 'n "kaalvoet-oor-die-Drakensberge-ervaring".
Jare verloop... So ontmoet ek 'n outjie op kampus, nogal 'n kandidaat vir die eg. Maar een ding kelder dié voorneme.
Sý mense was geharde Badplaas-kampeerders. Vir ons eerste afspraak, vat hy my Randse Paasskou toe om na die karavaanuitsalling te gaan kyk.
Ek het toe maar tot die slotsom gekom dat ek te koloniaal vir 'n karavaan is.
Posted on: 17:44 Thu, 16 January 2020