'n Tweede begin (Afrikaans Edition) | van den Berg, Mari | download
اصلی 'n Tweede begin (Afrikaans Edition)
'n Tweede begin (Afrikaans Edition)
van den Berg, Mari
کاپی کول (epub, 210 KB)
Geeste van wraak: 5 kortverhale (Afrikaans Edition)
'n Tweede begin
© Mari van den Berg
Dawid Cronjé rem aan sy boordjie, voel hoe die sweet in sy nek opdam. Terwyl hy onrustig teen die luukse bekleedsel van sy motor beweeg, word hy bewus van sy hemp wat nat van die sweet teen sy rug vaskleef en dit ten spyte van die lugversorger wat op hoog gestel is.
Hy sug effens, beur na die kant om verby die voorste motors te kyk of hy kan sien wat die vertraging veroorsaak. Die verkeer het heeltemal tot stilstand gekom en aan die flitsende ligte verder vorentoe lei hy af dat daar 'n ongeluk was. Dit sal nie help om teen die prikkels te skop nie. Laat hy maar die paar oomblikke van stilte en vrede geniet. Daar is min genoeg tyd daarvoor.
Onwillekeurig kry sy gedagtes vlerke. Kry dit koers met die pad langs, om die draai… om die volgende draai tot by die mooi huis. Mercia se huis. Die huis wat steen vir steen haar stempel dra. Hy sug weer en kyk vlugtig op sy horlosie. Hy is laat.
Hy sluit sy oë om homself oor te gee aan die moegheid wat aan sy lyf rem. Die moegheid wat ver verby liggaamlike uitputting strek. Daardie moegheid wat uit die gebeente self kruip om jou spiere te verlam en jou brein te benewel. Daardie soort moegheid wat die lus vir leef platdruk. Daardie soort moegheid wat 'n newelagtige gordyn tussen jou en God trek, sodat jy die gevoel kry dat jy selfs van hom afgesluit is. Sodat selfs Hy op 'n afstand is en sy stem in die groot moegheid wegraak.
Van wanneer af voel hy so sat geleef? Van wanneer af het hy nie meer behae in sy bestaan nie? Van wanneer af staan hy op net omdat dit lig geword het en gaan slaap hy weer net omdat dit donker geword het?
Die skril gelui van die selfoon maak inbreuk op die donker gedagtes.
"Waar bly jy so laat?" klink haar stem skril. "Jy weet die Nienaber wag vir ons. Ek het gesê ons sal sewe-uur —"
"Ek is net hier buite Arboretum, Mercia," val hy haar in die rede. "Hier is 'n ongeluk en die verkeer staan botstil. Ek weet nie hoe l; ank dit gaan neem nie."
"Anél moet nog by Leoni afgelaai word en —"
"Ek is op pad, Mercia," sê hy hard en duidelik, voor hy summier die verbinding verbreek. Hy skakel die selfoon af. Laat sy maar stoom daar aan die ander kant!
Hy is immers al gewoond aan die ysige stiltes waarmee sy hom so dikwels begroet. Gewoond aan die afkeer van haar oë, gewoond aan die wegdraai wanneer hy aan haar raak.
Hulle eet vanaand by die Nienabers, onthou hy. Dankie tog vir klein genades. Dit kon die Gouse gewees het, of nog erger, die Van der Banks! By Hannes en Anette Nienaber kan hy darem ontspan, kan hy homself toelaat om te baai in die warmte wat hulle huishouding uitstraal. Hy en Hannes moet weer 'n slag saam op die gholfbaan ook uitkom.
Die verkeer begin beweeg en onwillekeurig sit Dawid die motor in rat en ry stadig vorentoe. Dit gaan teen 'n slakkepas, maar beweeg darem meter vir meter vorentoe.
Wat is die geleentheid vanaand? probeer hy onthou. Verjaar Hannes of Anette? Nee, dit was iets anders…
Die verkeer beweeg nou vinniger. By die ongelukstoneel is die motors al van die pad af gestoot en verkeersmanne is besig om die verkeer verby die toneel te stuur.
Nou onthou Dawid dat Anette hulle vertel het van die nuwe vrou wat by hulle Bybelkring ingeskakel het en dat sy haar aan 'n paar mense wil voorstel. 'n Klein glimlaggie plooi om sy lippe. Soos hy kan onthou, is die vrou 'n alleenloper. Dié dat Braam du Toit ook op die gastelys is. Hy moet tog in die stilligheid bietjie vir Anette kapittel oor hierdie ooglopende Cupido-spelery.
Braam kla al lankal dat sy gedurig vir hom vrou soek en as daar een ding is waaroor Braam du Toit nog nie gereed is nie, is dit vir 'n strop om sy nek. Die man geniet nog die lewe as losloper te veel om dit nou al te wil beëindig.
Toe Dawid eindelik by die oprit van hulle huis stilhou, staan Anél vir hom op die trappies en wag. Daar is 'n laggie om haar lippe en hy druk die skraal meisielyf vlugtig teen hom aan.
"Pappa is baie laat," fluister-praat sy. "Gaan stort gou. Ek het vir Pappa 'n glas Coke in die kamer gesit."
Dawid doen nie die moeite om na Mercia te gaan soek nie. Hy sluk gulsig aan die koue koeldrank wat Anél op die bedkassie neergesit het en stroop dan die klam hemp van sy lyf af. Daar is nie tyd om die weelde van die stroom koue water te geniet nie en hy stort vinnig klaar.
Anél wag in die gang met 'n rugsak oor haar skouer gegooi. "Mamma wag in die kar. Sal Pa my eers gou by Leoni aflaai asseblief? Haar pa vat ons koffiekroeg toe en dan slaap ek by haar vanaand. Is dit goed so?"
"Vra jy nóú," terg Dawid en hy bêre haar laggie in sy binneste hartkamer. Hy sien die bruisende lewe in haar oë borrel en blink. Sy engelkind…
"En hoe kom jou broer by die koffiekroeg?"
"Herkie gaan nie vanaand nie, omdat hy by Josua gaan video's kyk. Marinette is grieperig en sy mag nie uitgaan nie."
'n Lig gaan vir Dawid op.
"Dan is Marinette die een wat hom so befoeterd het," sê Dawid. "Dis net 'n vroumens wat 'n man se kop so deurmekaar kan krap, glo my!"
"Dis vir my weird," sê Anél met 'n vies trekkie op haar gesig. "Herkie en Marinette het amper soos broer en suster saam grootgeword en nou skielik is hy verlief op haar. Ek kan my nie voorstel dat ek en Josua so saam moet wees nie. Jig!"
Dawid lag net, skielik weer haastig. As Mercia alreeds in die motor sit en wag moet hulle nou rigting kry.
Sy groet hom nie, hou net haar gesig weggedraai om deur die venster aan haar kant van die motor na buite te staar. Aan die lyn van haar skouer en nek lees hy die spanning en vir een oomblik wens hy om sy hand na haar te mag uitsteek. Om sag aan haar te raak en te ervaar hoe sy onder sy vingers ontspan. Innerlik sug hy weer. Dit is al lankal nie meer so tussen hulle nie…
Hy mompel 'n groet waarop sy nie reageer nie en hy is dankbaar dat dit skyn asof dit nie vir Anél te veel pla nie.
Hoe ervaar die kinders die koue stiltes in die huis? vra Dawid hom vir die eerste keer af. Van wanneer af is dit so? Dawid kan nie 'n dag en datum onthou wat 'n spesifieke verandering gebring het nie. Was die kiem maar altyd daar? Het dit eenvoudig maar net met die tyd gegroei en gedy soos 'n klimop waarvan hulle nou nie ontslae kan raak nie? 'n Parasitiese plant wat aan jou lyf vasgroei en besig is om die lewensap van jou bestaan weg te suig.
By die Nienabers ondergaan Mercia 'n metamorfose. Die vlinder kruip uit die papie uit en sy sprankel en sy lag en sy soen en sy druk. Mercia, die pragtige sonstraal, wat die hele wêreld in haar omhelsing wil toevou.
Asof Anette Nienaber kan aanvoel dat hy buite die kring staan, trek sy hom met die hand nader. Daar is 'n warm lig in haar oë en net vir 'n oomblik wil hy hom verbeel dat daar empatie in die dieptes daarvan weerkaats. "Kom ek stel julle voor aan 'n nuwe vriendin van ons, Jessica Burger. Soos ek kan verstaan, het julle in dieselfde dorp grootgeword, Dawid. Miskien ken jy haar?"
Jessica Burger. Jessie… Kan dit wees?
Dan staan sy voor hom. Jessie. Sy is langer as wat hy onthou en sy lig haar ken net effens om hom vas in die oë te kyk. Oë wat vriendelik lag en tog gou weer wegvlug van syne.
"Ons het mekaar geken, ja," sê sy gelykmatig. "Ons was egter nie in dieselfde standerd nie. Hoe gaan dit, Dawid?" Haar hand is skraal in syne en Dawid is verlig toe sy eie stem net so neutraal klink.
"My wêreld, Jessica. Wat bring jou na Richardsbaai?"
"My broer-hulle het so 'n paar maande gelede hierheen verhuis. Ek het kom kuier, van die plek gehou en hier is ek!" Haar woorde is lig en tog weet Dawid met 'n instink wat diep in hom gebore word, dat dit slegs die aanhef tot die werklike verhaal is.
"Ek het nie eers geweet Kobus is in Richardsbaai nie —" sê Dawid verbaas.
"Is jy nie die nuwe eienaar van Die Snuffelkas nie?" val Mercia hulle met 'n soet stemmetjie in die rede en sy kom haak haar arm deur Dawid s'n.
"Dis reg," sê Jessica vriendelik. "Ek hoop julle naaldwerksters gaan my ondersteun."
"Ek wens ek het tyd gehad om naaldwerk te doen, vrou!" sê Mercia met 'n effens neerhalende klankie in haar stem. "Maar as ek 'n knoop of iets soek, sal ek daar by jou plek 'n draai maak."
Anette is dadelik by om die klein drama te ontlont.
"Jessica het baie planne vir haar plekkie, jong! Dit gaan nog 'n gesogte kuierplek word, hoor wat ek vir julle sê. Maar ek dink nou net daaraan, Dawid, jy kan mos vir Jessica na die plek se boeke kyk? Sy moet glo 'n voorraadopname maak en 'n staat van bates en laste vir die belastinggaarder opstel."
"Dis regtig nie nodig om hom daarmee te belas nie," keer Jessica vinnig. "Ek sal wel…"
"Nonsens," sê Hannes luidrugtig en verduidelik aan Jessica: "Dis Dawid se werk. Hy is direkteur van die beste ouditeursfirma hier op Richardsbaai."
"Ja, skakel hom gerus op kantoor," sê Mercia stroopvriendelik. "Ek is seker een van die junior rekenmeesters sal jou iewers kan inpas."
Jessica Burger vee haar hare met haar voorvinger agter haar oor in. 'n Klein gebaartjie wat niemand eers opmerk nie, maar wat Dawid soos 'n vuishou in die wind tref. Sy gedagtes kry vlerke…
'n Ligte bries ruk aan Jessie se rok, pluk aan haar hare om dit oor haar gesig te waai. Sy vee haar hare agter haar oor in en sy draai haar kop skuins. Haar oë is groot en blou… nat wimpers klou aan haar wang vas.
"Wat bedoel jy dat jy nie weer gaan kom nie?" Haar vraag is net 'n fluistering wat deur die wind opgeraap en weggevee word, sodat hy slegs aan die roering van haar mond kan sien wat sy sê.
"Naandsê." Almal se oë draai na die deur en die man wat luiters ingestap kom. Daar is 'n lui glimlaggie op sy gesig en hy hou sy hande afwerend voor hom op.
"Braam!" raas Anette kwaai. "Ons wag al hoe lank op jou en as die kos totaal oneetbaar is, sal jy die blaam dra!"
"Sorry, Ousus," sê Braam en hy buk af om haar te soen.
"Ek neem aan jy het 'n baie goeie verskoning?" vra sy, haar stem nou sagter.
"Ek het, maar ek weet nie of jy dit wil hoor nie!" terg hy speels.
"Liewer nie," sê sy en trek haar mond skeef. "Groet nou die mense sodat ons kan gaan eet."
Anette se kos is nie bederf nie en dit saam met die goeie wyn wat Hannes skink, laat Dawid vir die eerste keer heeltemal ontspan. Die geselskap is gemaklik en lig en Dawid maak van die geleentheid gebruik om ongemerk na Jessica te kyk.
Die jare het haar goed behandel. Iets van die tiener wat hy geken het, het in die lenige liggaam behoue gebly. Die hande waarmee sy besig is om te beduie terwyl sy iets vertel, is skraal en opeens vreeslik bekend. Toe sy opkyk na hom, verstil die glimlag op haar gesig en sy vee weer haar hare agter haar oor in. Sy het dit altyd gedoen, onthou hy nou. Wanneer sy verleë was. Of ontsteld.
Braam onderskep die ligte spel van hulle oë en hy buig gretig oor na Jessica. "Vertel ons bietjie van Dawie die kabouter," sê hy. "Anette sê julle het mekaar op skool geken. Was hy toe al so 'n goeie ou, of is dit maar al die tyd 'n geval van stille waters?"
Hannes lag en antwoord namens Jessica. "As daar een ou is wat nie geraamtes in sy kas het nie, ou Braampie, dan is dit Dawid. Ek glo egter nie ons kan dieselfde van jou sê nie, of hoe, ou swaer? Jy wou nog laas vir ons vertel van daai verpleegstertjie wat jy op die strand…"
"Hannes!" keer Anette en trek haar oë groot. "Jy maak asof Braam 'n regte pierewaaier is. Wat moet Jessica van hom dink?"
"Ag 'skuus tog, Jessica. Braam is regtig nie 'n sleg ou nie, net baie sosiaal. Maar my dierbare vrou reken dit kan sommer maklik reggestel word. As hy eers die regte vrou…"
"Hannes!" roep Anette uit, haar wange rooi. "Sal jy my asseblief kom help om die nagereg in te bring?"
Daar is 'n parmantige wip in haar stap toe sy uitloop en Hannes verskoon homself met 'n breë glimlag voor hy agter haar aan loop. Dit is egter duidelik dat die twee mekaar deeglik verstaan en dat daar geen gevaar bestaan dat die onderonsie in die kombuis groot afmetings sal aanneem nie. Dawid het al menigmaal self gesien hoe maklik Hannes sy klein vroutjie se woede laat afkoel. Hy trek haar net teen sy groot bors vas en pen haar met sy beerarms vas tot sy bedaar.
"Sy het my getrou oor my lyf," vertel hy vertroulik aan elkeen wat wil hoor.
Sekondes later is hulle terug met die nagereg, Anette se wange hoogrooi en 'n blink in haar oog wat Braam laat uitbars van die lag.
"Ek hoop jy het hom goed gesê, Ousus!"
"Ja, Swaer," sug Hannes gemaak. "Kyk en word wys! As jy die dag vrou vat, moet jy weet dat jou dae van vrye spraak verby is."
"Dit wil so lyk, ja," sug Braam. "Gelukkig lyk die byvoordele nie te sleg nie."
"Sal julle twee nou ophou!" raas Anette. "Jy moet hulle verskoon, Jessica. Ek moes van beter geweet het as om hulle twee aan een tafel te laat aansit! Gelukkig ken Dawid en Mercia al hulle streke."
"Hulle is onskadelik, Anette," troos Mercia en Dawid sien met vertedering die binnepret in haar oë. As sy haarself net wil toelaat… As sy net… Die versugting is vlietend.
Iets van die aand se genoeglike warmte bly in hulle naleef, sodat Mercia sag teen hom aanleun toe hy later die huis oopsluit. Hy slaan sy arm vlugtig om haar en vir een oomblik het hy lus om haar net daar op die donker stoep in sy arms te neem en te soen tot sy na haar asem snak. Ou herinnerings keer hom… die kere wat hy wel so impulsief opgetree het en sy hom ferm weggestoot het. Mercia hou nie van 'n geklou nie.
Mercia verbreek die spel toe sy die skakelaar druk en die helder lig ongenaakbaar oor hulle laat spoel.
"Ek gaan solank kamer toe," sê sy. "Onthou om te kyk dat Hercules die deur agter hom sluit as hy inkom."
Dawid staan met die motor se sleutels in sy hand en speel terwyl hy haar dophou soos sy teen die trap op stap. Sy is steeds 'n mooi vrou. Haar figuur is netjies en ferm en haar gelaat is rimpelloos. Haar hare is net reg gekap en haar naels is perfek gemanikuur. Sy glansnooi het 'n glansvrou geword!
Met 'n suggie rem hy sy das los. Hy laat die sleutels op die tafel in die portaal val en stap deur na sy studeerkamer toe. Hy skakel nie die lig aan nie. Die maan is groot en geel en die skynsel daarvan spoel deur die oopgetrekte gordyne sodat die hele vertrek sag verlig is. Hy vind sy pad tot by die muurkas en druk 'n skakelaar. Hy sterk homself op die bank uit en sluit sy oë, wag vir die soetseer stem van Sarah Brightman om die vertrek te vul.
"As Pa so in die donker lê?" Hy moes ingesluimer het, want hy ruk soos hy skrik vir Herkie se stem.
"Ek het musiek geluister," sê Dawid en vee die slaapnewels uit sy oë weg. "Het jy onthou om die deur te sluit?"
"H'm," sê Herkie en hy bly met sy lang lyf teen die deurkosyn aanleun. "Is Pa moeg?"
Snaaks dat sagte lig 'n mens toelaat om agter jou masker uit te kruip. Asof jy veiliger voel om jouself te ontbloot as die lig nie so helder op jou skyn nie. "Sommer net lui," sê Dawid en rek homself uit. "Is daar iets waaroor jy wil praat?"
"Ek wil net hoor of Pa dalk vir my 'n voorskot op my sakgeld kan gee, asseblief, Pa."
Gewoonlik is Dawid baie beslis oor hierdie sakie en die kinders weet dit goed. Die blote feit dat Herkie die moed bymekaargeskraap het om te vra, beteken dat dit vir hom belangrik is.
"Het jy dit vir iets dringend nodig?" vra hy.
"Pa sien, Marinette verjaar volgende week en ek wil graag… Pa weet, vir haar 'n persent koop. Ek het gespaar dat dit bars, maar ek het nie genoeg nie. Pa sien, ek wil iets spesiaal koop… sy word sestien, Pa."
Hy kan hoor hoe Herkie sy asem ophou.
"Asseblief, Pa, net vyf rand. Dit is al wat ek kort."
Van die spanning het sy stem dun en verspot in sy eie ore geklink.
"Jy ken die reëls, Dawid. Geen voorskotte nie!" Die stem was beslis.
"Maar dis Jessie se verjaarsdag, Pa…"
"Jy moet juis leer om te beplan, Dawid. Hierdie is nou 'n tipiese voorbeeld. Jy weet tog al lankal presies wanneer Jessica verjaar."
Ja, Pa, maar ek het nie maande terug al geweet hoe ek nou gaan voel nie… Tóé was Jessie nog net die meisie van langsaan… die enetjie met die lang bene en die hare wat los in die wind waai... Toe het ek nog nie gewéét dat sy meisiesag is nie…
"Seblief, Pa," het hy tog 'n laaste poging aangewend en homself gehaat omdat sy stem so pleitend geklink het.
"Ek het klaargepraat, Dawid!"
Dawid sluk om van die weeïgheid ontslae te raak.
"Hoeveel het jy nodig, ou seun?"
"Dertig rand, Pa." Hy hoor die afwagting in die kind se stem.
"Ek trek dit volgende maand af," moet Dawid tog die skyn van outoriteit behou.
"Dis goed, Pa. Dankie, Pa."
Dawid glimlag vir die jubeling in die kind se stem.
"Het jy al besluit wat jy vir haar gaan koop?" vra Dawid. Skielik wil hy deel wees van hierdie jong liefde. Wil hy iets van die wonder daarvan saam met sy seun beleef.
"By Sterns het ek 'n hangertjie gesien. Pa weet mos hoe hou meisies van sulke goed," beduie hy onbeholpe.
"Juweliersware is altyd 'n treffer, ou seun," spreek Dawid sy goedkeuring uit.
"Dankie, Pa. Lekker slaap. Pa."
"Jy ook, Herkie."
Twintig jaar! Die tyd het sag aan haar geraak. Jessie met die wye mond wat so maklik lag. Jessie wat kaalvoet in die reën loop, haar gesig blink en nat. Jessie wat leef en dans en sing. Jessie wat saam met hom draf, vroeg in die oggend wanneer die son stadig oor die kim skuif. Jessie wat speels vir hom weghardloop sodat hy haar agternasit. Jessie wat haar laat vang. Jessie wat sag word in sy arms.
"Jy is myne, Jes. Vir altyd en altyd!"
"Vir solank as wat jy my wil hê, Dawid, en ver verby dit."
Asof sy toe rééds geweet het…
Jessica Burger kyk in die handspieëltjie terwyl sy 'n vegie lipstiffie aan haar lippe aanwend en sien die effense bewing in haar hand raak. Sy haal diep asem en dwing haarself tot absolute kalmte. Sy is immers lankal nie meer 'n tiener nie! Die feit dat Dawid self na haar boeke kom kyk, het niks met haar te doen nie, ook nie met die feit dat hulle mekaar as kinders geken het nie.
Soos hy verduidelik het, is die ander rekenmeesters almal op die oomblik besig.
Hy was die laaste mens wat sy verwag het om in Richardsbaai raak te loop. Nou nog voel dit onwerklik, soos wanneer 'n mens iets onthou en jy nie seker is of dit werklik gebeur het en of dit net deel van 'n baie helder droom was nie.
Soveel jare al is Dawid haar spesiale droom. Die droom wat sy droom wanneer alles om haar deurmekaar en vol chaos is. Die droom wat haar moet ondersteun wanneer sy moeg geleef is. Nog altyd het die gedagte aan haar en Dawid se verhouding haar daaraan herinner dat sy tog die potensiaal het om gelukkig te wees.
Al die kere wat Markus haar seergemaak het, het sy haar Dawid-droom uitgehaal om haarself mee te troos.
En nou is hy nie meer net 'n droom nie. Nou het hy 'n werklikheid geword en sy weet nie of sy gereed is om van die droom afskeid te neem nie, want sy is reeds ontnugter genoeg deur die lewe om te weet dat fantasie en realiteit baie selde hand aan hand loop.
Teen die tyd dat Dawid Cronjé by die deur van haar besigheid instap, is haar maskertjie goed op sy plek. Haar glimlag is professioneel en sy beperk die groet tot die absolute noodsaaklike. Sy besef dat hy baie besig moet wees en sy wil nie onnodig van sy tyd mors nie.
"Ek het alles hier reggesit," sê sy en beduie na die hoek van die oorvol winkel waar sy die blad, wat gewoonlik gebruik word om patroonboeke op uit te stal, ontruim het. Dawid blaai dadelik deur die stel boeke, merk op dat dit heel netjies en duidelik vertoon.
"Is daar 'n voorraadopname gedoen toe jy die plek oorgeneem het?" vra hy.
Jessica trek die register nader en gee vir hom 'n afskrif van die nodige inligting.
"As dit reg is met jou, neem ek alles net so saam en dan kan een van die klerke vir jou die nodige state opstel. Dit is 'n heel eenvoudige stelsel en alles lyk in orde, dus sal dit slegs 'n dag of wat neem."
"Baie dankie vir jou moeite," sê Jessica en vir die eerste keer ontspan sy effens.
Dawid moet dit aanvoel, want hy laat sy oë nuuskierig deur die winkel dwaal. "Anette sê jy het planne vir verbeterings?" vra hy.
"Nie te drasties nie," sê Jessica effens ongemaklik. "Daar is onbenutte spasie daar agter wat ek graag wil gebruik."
"Stoorplek wat jy nie gebruik nie?" vra Dawid geprikkel.
"Ja," sê Jessica en teen haar sin beduie sy entoesiasties. "Dit is 'n groot area en al wat op die oomblik daar staan, is 'n kombuiskassie waar op daar tee gemaak word. Die vorige eienaar het glo stoorspasie aan 'n ander besigheid onderverhuur, maar ek stel nie belang om dit te doen nie."
Dawid leun terug in sy stoel en sy oë speel oor haar gesig. "Wat beplan jy met die ekstra spasie?" vra hy belangstellend.
"Ek is nog nie heeltemal seker nie," sê Jessica skielik verleë onder sy intense blik.
"Kom nou!" roep hy speels uit. "Jy weet presies wat jy wil doen, ek kan dit sommer aan jou gesig sien."
"Maar of dit hier in Richardsbaai gaan werk, dit is die ander kwessie!"
"Vertel my," nooi hy rustig.
"In die stede is koffiewinkels besig om 'n hele bedryf te word," kan sy haarself nou nie meer keer nie. "As ek nou hierdie panele laat verwyder en die rakke vir die materiaal heeltemal na agter skuif, is hier 'n taamlike oop stuk. As 'n mens aan daardie kant spesiale rakke insit vir die benodighede van kunsnaaldwerk, tapisserieë en luukse borduurgare en so…"
"Kom wys my," sê Dawid skielik ingenome met haar planne.
Jessica loop voor hom uit en beduie. "Kyk, hierdie panele kan verwyder word."
"As jy tee en koffie wil bedien, sal daar 'n opwasbak en klein kombuisarea moet wees," merk Dawid skerpsinnig op.
"Ek het gedink hiér sal die beste plek daarvoor wees. Van die panele wat verwyder word, kan daarvoor aangewend word. En as 'n mens dan hierdie gedeelte kan gebruik vir 'n paar tafeltjies."
"Ek sien wat jy bedoel," sê Dawid en sy oë flits weer deur die winkel. "Ek kan my voorstel dat dit kan byval vind. Ek het al gesien hoe ongemaklik hang die vrouens rond, terwyl hulle in daardie lywige patroonboeke blaai op soek na patrone."
"Dis reg!" sê Jessica en haar oë blink opgewonde. "En in hierdie gedeelte stal ek die meer eksotiese voorraad uit. Ingevoerde kant en so."
"Jy sal personeel in diens moet neem," neem Dawid weer skerpsinnig waar.
"Nie regtig nie," sê Jessica. "Anette is baie lus om my te help en as ek die veranderinge wil aanbring, het ek kapitaal nodig."
"Ek dink nog daaroor," erken Jessica met 'n klein fronsie. "Alles beweeg so vinnig en ek is nog so nuut hier. Soms voel ek regtig oorweldig."
"As jy Anette omgepraat kan kry om saam met jou die ding aan te pak, sal jy nie 'n fout maak nie, hoor!" stel Dawid haar gerus. "Sy en Hannes is van die betroubaarste mense wat ek ken."
"Dit is soos wat ek hulle ook opgesom het," sê Jessica.
Daar het 'n stilte oor haar gesiggie gekruip en Dawid is verstom oor die vloed van emosie wat in hom opstu. Dit is asof hy oor die tyd heen beweeg en skielik weer in die volheid van hulle jeug voor haar te staan kom.
Hy voel haar vertroue lyflik aan en saam daarmee lees hy ook die skuheid om in daardie vertroue wat sy voel, te glo.
Het die lewe Jessie so geknou dat sy dit nou moeilik vind om in mense te glo? Hy wil haar daarna vra, maar hy durf nie. Weet intuïtief dat hy nie te na aan haar moet kom nie. Dat hy katvoet moet loop… Dat hy dalk die een is wat nie te vertrou is nie!
"Ek moet gaan," sê Dawid gejaag.
"Ek is jammer dat ek jou so opgehou het," sê Jessica spytig. "Ek weet jy is baie besig. Nogmaals dankie vir al jou moeite."
"Dis 'n plesier, Jessie." Hy vang haar oë vas en ou vergete emosies spring tussen hulle op.
"Dit lyk gesellig!" Braam du Toit se stem maak inbreuk op die oomblik.
Jessica vee verleë oor haar hare, terwyl sy onbeholpe probeer verduidelik. "Dawid het net die state van die besigheid kom haal. Een van die juniors sal daaraan werk."
"Lekker om die baas te wees," merk Braam effens sarkasties op en sy oë flits agterdogtig van die een na die ander. Die manier waarop sy oë 'n sekonde te lank op Jessica bly draal, grief Dawid op die plek so dat hy kortaf groet en loop.
"Dit is 'n verrassing, Braam," sê Jessica gelykmatig, terwyl sy haar papiere bymekaar kry.
"Nie lus om hier toe te sluit en saam met my te kom eet nie?" flikflooi Braam. "Ek haat dit om alleen te eet!"
"Ek kan regtig nie, jong," sê Jessica vinnig. "Ek is nog so nuut hier en ek kan nie die winkel sommer net toemaak soos dit my pas nie. Dit sal mos nie deug nie."
"Ons maak dit dan 'n ander keer," sê Braam ongestoord en Jessica kry die indruk dat dit dalk maar net 'n verskoning was om hier in te loer. Hy weet immers dat sy alleen is en dat sy nie kan kom en gaan soos wat sy wil nie. Teen haar sin vind sy die gedagte dat hy die moeite gedoen het om in te loer, tog vleiend.
Terwyl hy in die winkel rondstap en alles bekyk, hou Jessica hom onderlangs dop. Hy is 'n aantreklike man en sy atletiese liggaam getuig daarvan dat hy 'n aktiewe lewe lei.
Braam draai skielik om en toe sy oë Jessica se ondersoekende blik onderskep, bloos sy en kyk vinnig weg. Maar nie vinnig genoeg om die klein glimlaggie van genoegdoening op sy gesig raak te sien nie. Braam du Toit is gewoond aan bewondering van die vroulike geslag!
Die res van die dag bly Jessica se teenwoordigheid by Dawid. Is dit asof hy haar saam met hom dra. Haar sagte geur. Maar elke keer kom dring die irritasie wat hy teenoor Braam du Toit gevoel het, tussenin. Wat soek die man by haar? Is sy vir hom net nog 'n merkie op sy kerfstok?
Dan kry hy lag vir homself. Wat het dit op slot van sake met hom uit te waai wie sy sien of nie? Jessie is nie meer nie. Sy is nou Jessica. 'n Volwasse vrou wat haar lewe op haar eie leef. 'n Vrou wat self haar besluite neem sonder dat dit enige iets met hom te doen het. Sy is nie meer die kind van gister nie.
Tuis wag Mercia hom in die tuin in. Die onverwagsheid daarvan is vir hom aangenaam en skielik lyk die dag minder vaal en troosteloos. "Is ons nie laat vir iets nie?" vra hy toe sy haar mond vir 'n soengroet na hom hou.
"Nie vanaand nie," sê sy laggend en hy sien nou eers dat sy ontspanningsdrag aanhet. 'n Kortbroek en 'n T-hemp wat haar skielik so ontspanne en lewenslustig laat lyk. Haar hare is ongeërg met 'n kammetjie vasgesteek en sy lyk jonk en pragtig.
"Gaan trek gou iets anders aan, toe," por sy. "Dan gaan loop ons met Raka op die strand voor dit donker is."
Dawid laat hom nie twee keer nooi nie. In die verbygaan loer hy by die woonkamer in en sien dat al twee die kinders oor hulle studie gebuk is. Hulle groet afwesig. Hy verklee vinnig en minute later is hy en Mercia op pad. Hulle ry met die bakkie en Raka is skoon laf van pure opgewondenheid. Hy hap uitbundig na die wind en blaf vir al wat langs die pad beweeg. Die oomblik wat Dawid die bakkie afsluit, is Raka met een sprong op die grond. Uitgelate hardloop hy draaie om die twee mense wat veels te stadig na sy sin beweeg.
"Ons moet dit meer doen," sê Mercia met 'n laggie om haar mooi mond. "Ons leef so gejaagd."
Dawid wil haar daaraan herinner dat sy die een is wat hulle sosiale lewe reël, maar hy sluk die woorde terug. Uit dure ondervinding weet hy dat Mercia nie goed op kritiek reageer nie en hy wil hierdie onverwagse vrede tussen hulle koester. Hy wil elke oomblik daarvan uitkoop.
Hy is so moeg van konflik. Sat van stilstuipes… Gedaan geworstel met die eensaamheid wat besig is om hom van binne af uit te hol.
Om weg te kom van hierdie dooie gevoel wat hom so dikwels in 'n doolhof van magtelose gedagtes verstrik, buk hy en tel 'n stuk dryfhout van die klam sand af op. Met 'n wye gebaar gooi hy die stok ver oor die strand en wens impulsief dat hy alles wat tussen hom en Mercia skeef getrek het, so van hulle af kan werp. Maar dit werk nie so nie, glimlag hy by homself. Soos wat Raka die stok gaan haal en terugbring, net so steek die probleme maar weer een of ander tyd kop uit.
Ag, sug Dawid in sy binneste. Hy het Mercia tog lief. Hulle is verkleef aan mekaar deur jare se saamleef. Deur hulle kinders…
Sy was vir hom die mooiste meisie op die kampus.
Hy kon hom verkyk aan haar loop, haar praat, die manier waarop sy haar hande en oë gebruik wanneer sy haar standpunt stel. Sy was so totaal anders as Jessie. Mercia was reeds vrou en dit het hom soos 'n magneet aangetrek.
Op 'n dag het sy voor hom kom staan, haar kop effens skeef soos sy moes opkyk na hom.
"Jy kan my sewe-uur kom haal vir fliek." Haar oë het stadig oor sy gesig beweeg en vir Dawid het dit soos 'n liefkosing gevoel. Sy hart het met dowwe slae in sy ore geklop.
Later het Mercia hom vertel hoe haar eie hart geklop het. Het sy hom vertel dat haar vriendinne opgemerk het hoe sy oë elke beweging van haar volg en dat hulle haar uitgedaag het om die lang, skaam man se voete heeltemal onder hom uit te slaan.
Sy het dit gewaag en Dawid se lewe was nooit weer dieselfde nie.
"Wat dink jy?" vra Mercia en vleg haar arm deur syne. Vir 'n oomblik rus haar kop teen sy skouer en sy voel sag en warm teen hom.
"Ek dink aan daardie eerste dag toe jy my beveel het om jou fliek toe te vat," sê Dawid met 'n klein laggie.
"As ek dit nie gedoen het nie, het ons beslis nie vandag saam op die strand geloop nie!" snip sy guitig.
"Sê jy dat ek nie dapper genoeg was om my eie vrywerk te doen nie?" vra Dawid en iets van die verlore lewenslus van 'n jong man stu in hom op.
"Jy was so bang vir my dat jou broek gebewe het, erken dit nou maar vir eens en vir altyd!" sê sy en lag uitbundig.
"Jy moet onthou dat ek maar heel kleinburgerlik in daardie stadium was en ek was totaal oorweldig deur die hele varsity-opset. En die mooi meisies…"
"Al die mooi meisies?" vra sy en daar is 'n baie effense skerp randjie aan haar stem.
"Nee, net jy," sê Dawid eerlik. "Jy was vir my so mooi dat dit my asem weggeslaan het!"
"Slaan ek nog jou asem weg?" vra Mercia skalks, maar sy wag nie regtig op 'n antwoord nie. "Mona kon nie glo dat Herkie my seun is toe sy ons nou die dag in die sentrum raak geloop het nie. Sy sê…"
"Wie is Mona?" vra Dawid verward. Die gesprek het so vinnig van koers verander dat hy sukkel om by te kom. Die nagloed van hulle gedeelde herinnering lê nog warm en loom in sy binneste, maak hom ontvanklik vir haar.
"Mona is die vrou van wie ek jou vertel het!" verwyt Mercia lig. "Die skryfster!"
"Die een wat Kaap toe wil gaan om navorsing te doen?" vra Dawid op sy hoede. Hy voel hoe Mercia by voorbaat verstyf en skielik val dit alles in plek! Dit is immers nie die eerste keer nie! En dit sal ook nie die laaste keer wees nie… ook nie die laaste keer wat hy daarvoor sal val nie, besef hy magteloos. Elke keer wat Mercia van haar kant af na hom uitreik, gryp hy reikhalsend daarna. Aanvaar hy dit sonder om eers te ontleed of daar iets meer daaragter sit. Hoop hy steeds dat dit weer soet sal raak tussen hulle.
"Mona wil more die vlugbesprekings doen."
Dawid weet nie of dit hy is wat van haar wegbeweeg het, of sy van hom nie. Of is hulle al so gekondisioneer dat hulle op dieselfde moment terugtree? Die oomblik wat hulle besef dat daar nie regtig wenners in hierdie stryd is nie.
"Hoe lank gaan jy weg wees?" vra hy styf.
"Twee weke… drie op die meeste!"
"Die kinders begin volgende week met hulle eindeksamen, Mercia," beroep hy hom tog op haar.
"Die kinders is nie meer kleuters nie, Dawid! Ek het al lankal opgehou om hulle tafels te vra of om na hulle leeswerk te kyk."
Dis waar, ja! Mercia is nie een van daardie ma's wat oorbetrokke by haar kinders is nie. Sy kan nogal 'n lewendige debat daaroor voer, as dit nodig is. Van die verantwoordelikheid wat 'n vrou het om na haarself as mens om te sien. Dat sy as individu moet groei en nie soos baie ander, op haar kinders moet teer en so deur hulle leef nie. 'n Vrou moet van vroeg af al waak en keer om nie deur man en kinders opgesuig te word nie.
Mercia het haar nooit daaraan skuldig gemaak nie! dink Dawid wrang. Selfs al probeer hy, is dit moeilik om te onthou van 'n tyd wat Mercia waarlik oorgegee was aan haar gesin. Dit het nog altyd vir hom gevoel asof daar iets is wat sy terughou. Daar was nog altyd daardie grens. Tot dáár sal sy gee… tot dáár sal sy deel... maar net een tree verder en die deur maak toe!
Soms voel hy lus om haar aan die skouers te vat en te skud tot dit tot haar deurdring dat hy méér nodig het. Dat hy nodig het om haar te ken. Dat hy nodig het om meer te gee… dat hy nodig het om meer te ontvang! Dat hy soms onvoorwaardelikheid nodig het. Dat hy 'n vrou nodig het wat soms saam met hom wil gaan stap sonder dat dit deel van haar geheime agenda is!
Teen hierdie tyd moet hy weet dat Mercia net géé as sy daaruit kan néém.
"Onthou dat ek vir jou 'n tjek teken," sê hy in 'n toonlose stem.
"Dankie!" sê sy bly en vleg dadelik weer haar arm deur syne en druk haar kop teen sy skouer aan. Hy raak hinderlik bewus van die geur van haar parfuum, besef vir die eerste keer dat dit té soet is.
"Sal ons maar gaan?" vra hy moeg.
Die volgende paar dae heers daar 'n koorsagtige vrolikheid in die huis. Mercia doen haar bes om gemoedelik met hom en die kinders te wees. Sy berei kos voor vir die vrieskas, koop kruideniersware en plak belangrike telefoonnommers teen die yskas op. Sy neem die kinders fliek toe, gaan stap selfs twee aande saam met Dawid.
Tog bly die vertedering by hom weg en vind Dawid dit moeilik om spontaan te reageer. Die blote feit dat haar gewete haar so 'n bietjie opkeil, behoort bewys genoeg te wees dat Mercia nie so onbetrokke is soos wat sy voorkom nie. Dat sy tog omgee.
Dawid lê snags ure lank en rondrol terwyl sy gedagtes in sirkels rondhardloop. Opeens is dit vir hom belangrik om te weet waar die probleme begin het. Presies wáár het hulle van mekaar weggedraai? Hy ontleed elke nuanse van hulle verhouding, ontdek die leemtes wat daar is en opeens lyk dit so futiel om nog aan te hou.
Om weer en weer voor te begin. Om weer en weer te lap en te stop aan hierdie verhouding wat stadig maar seker besig is om totaal uit te rafel.
As hy net sy vinger op die probleem kan lê. As hy net kan sê: "Hier is die fout en as ons hieraan werk, sal alles vanself regkom." Maar so maklik is dit nie! En tog is daar fout! Móét daar fout wees, want dit kan tog nie al wees wat die lewe bied nie! Of is dit? vra hy homself af. Is hy dwaas om te dink dat daar meer aan die lewe is as opstaan en werk en gaan slaap? Is daar niks méér om na uit te sien nie? Geen verdere hoogtepunte nie?
Hierdie vrae spook by Dawid. Soveel so dat hy begin om ander mense dop te hou. Wanneer hy in die dorp loop, bly sy oë soekend oor mense dwaal — sonder hy dié uit wat in pare loop. Probeer hy van hulle lyftaal aflei of hulle bewus is van mekaar. 'n Jong man en meisie loop arm om die lyf en die statiese elektrisiteit tussen hulle is so voelbaar dat Dawid stokoud en gedaan voel net om na hulle te kyk. Maar daar is tog ook meer volwasse mense wat rustig en tevrede lyk om net bymekaar te wees. Wat met oë en hande 'n taal praat wat ander uitsluit.
Hoe meer Dawid daaraan dink, hoe meer visualiseer hy homself en Mercia as twee eilande wat besig is om al verder van mekaar af weg te dryf. By wie lê die fout?
Sondae gaan hulle as gesin kerk toe. Hy het nog altyd geglo dat geloof die anker van enige huwelik behoort te wees. Dat dié huwelik wat op geloof geanker is, nie verkeerd kan loop nie. Glo hy dit nog?
Hy probeer tog om 'n goeie man en voorsiener vir sy huisgesin te wees. Hy het sy besigheid tot 'n suksesvolle firma met 'n goeie reputasie opgebou en dit voorsien hulle van 'n gemaklike inkomste. Mercia kan nie kla dat sy finansieel swaar kry nie. Hy loop nie rond nie, hy drink nie. So af en toe speel hy op 'n Saterdag gholf, maar dit raak ook al minder. Mercia raak so suur wanneer hy tyd vir ontspanning inruim dat hy maar liewer Saterdae ook kantoor toe gaan. Dáár is altyd iets om sy hande mee besig te hou.
Dawid roer onrustig. Iets soos paniek wel in sy binneste op. Maak hom bewus van die louheid in hom. Sy gewete kom in beroering en dit is met ysere wilsinspanning dat hy die stem probeer stilmaak. Maar dit wil nie werk nie en hy moet toegee en erken dat daar ook in sy geestelike lewe fout gekom het. Dat sy verhouding met die Here ook vaal geword het.
Miskien bring hy te veel tyd by die werk deur, gee hy onwillig toe. Maar hoe moet 'n man dan ook vooruit boer as hy nie die hele tyd sy vinger op die pols hou nie? Hy doen ook maar net die beste wat hy kan! Hy is ook maar net 'n mens.
Iets van sy onrus probeer hy teenoor Hannes verwoord toe dié een oggend onverwags by hom in die kantoor 'n draai maak.
"Waarvoor jaag en swoeg ons so, ou maat?" vra hy peinsend. "Dit voel vir my asof my hele lewe deesdae net om die werk draai. Wanneer laas was ons 'n slag by die viswaters?"
"Vra jy!" snork Hannes misnoegd. "Ek weet nie eers meer of ek visstokke het nie. Dalk is die goed al lankal by een van die kerk se veilings verkoop aan een van die gelukkige drommels wat meer tyd tot hulle beskikking het. Anette ry hoeka bakkievragte goed vir die basaar se veiling aan. Pienk olifante, noem sy dit glo!"
"Daar by ons raak die garage ook al ruimer," sê Dawid gemaak agterdogtig. "Miskien is dit tyd vir 'n deeglike inventaris. Gholfstokke, visstokke…"
"Al het 'n man nie veel tyd nie, moet hy die stokke hê," brom Hannes. "Vir ingeval!"
Dawid lag saam met hom en voel vir die eerste keer in dae dat die spanning in hom bietjie skiet gee. Hannes het altyd dié uitwerking op hom. Die man het die vermoë om 'n mens te laat ontspan. Miskien is dit die manier waarom hy nooit gejaagd voorkom nie. Altyd tyd het om te luister en belang te stel in 'n ander se doen en late. As versekeringsmakelaar kom hierdie unieke eienskap hom seker handig te pas.
"Lyk of jy besig is hier," merk Hannes rustig op.
"Ek sê dan!"
Hannes gee een van sy grom-laggies. "Ek glo nie die bankbestuurder kla nie!"
"Seker nie," gee Dawid toe. Daar is seker rede tot dankbaarheid. Kort na hy die besigheid begin het, het hy vir baie maande nie geweet of hy die mas gaan opkom nie. Toe was dit Hannes wat hom moed ingepraat het.
Nou stroom daar meer werk in as wat hy kan behartig.
"Wat ek eintlik by jou wil weet," kom Hannes tot die punt. "Het jy al kans gehad om na Jessica Burger se state en goed te kyk. Hoe lyk die besigheid van haar vir jou?"
"Is daar 'n spesifieke rede agter die vraag?" vra Dawid versigtig.
"Anette stel belang om in 'n vennootskap met haar te gaan. Sy het daai geldjie wat sy van haar ouers geërf het… Wat sou jy aanbeveel?"
Dawid kies sy woorde versigtig. Tot tyd en wyl daar wel 'n vennootskap beklink word, is daar die konfidensiële aspek wat hom verhinder om die inhoud van Jessica se state met Hannes te bespreek.
"Op die oomblik lyk die sake baie gesond," gee hy dan tog toe. "Sy het my bietjie vertel van haar beoogde uitbreidings en so ver ek kan uitmaak, behoort dit 'n redelik goeie belegging te wees as Anette sou belangstel."
Hannes luister aandagtig. "So wat jy sê, is dat daar moontlikhede is."
"Daar is," sê Dawid beslis.
"Jy ken haar nou goed," vis Hannes steeds. "Sou jy sê dat sy betroubaar is? Ek meen, ons weet eintlik niks van haar af nie en ek wil nou ook nie sien dat Anette vir 'n ride gevat word nie."
"Ek het haar geken toe sy 'n kind was," sê Dawid ongemaklik. "Dit kan beswaarlik as 'n karakterverwysing dien."
"Is waar," sê Hannes en hy haal sy skouers op. "Nogtans, volwassenes groei gewoonlik uit dit wat hulle as kinders was."
"Wel, as dit dan sal help – so ver ek kan onthou, was Jessie nooit afknouerig nie. Sy het respek vir gesag gehad en sy het altyd haar huiswerk gedoen," sê Dawid met 'n laggie.
"Ek sien wat jy bedoel," gee Hannes ook met 'n glimlag toe. "Maar dit help tog! Nou weet ek darem dat sy nie Anette se hare sal trek nie."
"Hoogs onwaarskynlik!" Dawid lag nou gemoedelik. "Tensy Jessie baie verander het, dink ek sy is die ideale vennoot. Sy het goeie ouers gehad, weet jy. Ek onthou hulle nog…"
"Anette is gaande oor haar en dit sê tog ook iets. Deur die jare het ek my vrou se vermoë om mense op te som, leer respekteer." Hy lag en daar is 'n ondeunde vonkel in sy oë. "As jy my vra, het sy Jessica gemerk."
"Wat bedoel jy?" vra Dawid en sy eie glimlag verstrak effens.
"Sy reken Jessica is net die vrou wat Braam nodig het."
Dawid vind Hannes se woorde steurend en daar is geen rede voor nie. Tog, Jessica en Braam… Dit pas net nie! Nie die Jessie van gister nie…
"Ek wou sê ek herken daardie vinnige stappie," sê Dawid laggend toe Jessica 'n tree van hom af tot stilstand kom. Haar wange is rosig en hy wens hy kan weet of dit van die vinnige stap is en of die onverwagse ontmoeting dieselfde uitwerking op haar het as wat dit op hom het.
Haar oë is agter 'n groot donkerbril verberg en daarom bly die antwoord hom ontwyk.
"Hoe gaan dit, Dawid?" vra sy gelykmatig.
"Goed, dankie," sê hy en praat dan dadelik verder, bang dat sy sal groet en aanstap. "Stap jy altyd so alleen?"
"Selde," sê sy met 'n fyn glimlaggie. "Die kinders het vandag 'n ding by die skool aan.
"Die jeugdag?" vra Dawid. Ongemerk het hulle met 'n gemaklike pas begin aanstap.
"Ja," sê Jessica.
"Ek het my kinders ook daar gaan aflaai en toe is ek skielik nie lus vir die leë huis nie," vertel Dawid eerlik. "Ek kan seker kantoor toe gaan…"
"Ek wens ek het 'n keuse gehad," sê Jessica. "Ek voel behoorlik of ek op gesteelde tyd is! Anette is so gaaf om vanoggend die winkel te beman, sodat ek 'n paar werkies by die huis gedoen kan kry."
"Watse werkies?" vra Dawid belangstellend.
"Ek het twee weke gelede al die woonkamer uitgeverf en dit het dringend 'n tweede laag nodig." Terwyl sy praat, beduie haar hande. "Met die kinders uit die pad, is dit die ideale geleentheid om dit te doen."
"Ek sal jou kom help," bied Dawid dadelik aan.
Jessica draai haar kop vinnig in sy rigting, maar hy kan steeds nie haar oë deur die donker lense van haar bril lees nie.
"Dit is regtig nie nodig nie," sê sy vinnig. "Ek is heel handig met 'n verfkwas."
"Daaraan twyfel ek nie," antwoord hy. "Maar dit klink lekkerder as om alleen by die huis te wees of om kantoor toe te gaan."
Jessica vra nie waar Mercia is nie en Dawid raai dat Anette haar vertel het dat sy met vakansie is. Jessica staar reg voor haar op die nat sand en Dawid wens hy kon weet wat sy dink.
"Ag toe, man!" por hy sag. "Ek is regtig opgeskeep met myself en jy weet mos wat sê hulle — vele hande maak ligte werk!"
"Sal dit nie —" begin sy onseker, maar Dawid val haar in die rede.
"Ek kom jou help! Klaargepraat!"
"En ek het nie 'n keuse nie?" vra sy en nou sien hy dat daar 'n klein laggie om haar lippe speel.
"Nee, jy het nie! Buitendien, jy moet my nog vertel wat alles in die laaste twintig jaar met jou gebeur het."
Minute later ry Dawid agter haar wit motortjie aan.
Die son skyn mals en baldadig na die twee dae se reën en nou eers merk hy op hoe skoongewas alles daar uitsien. Hy fluit 'n opgewekte deuntjie deur sy tande en weier om na die fluisterstem van sy gewete te luister.
Hy gaan haar net help, verseker hy homself. Daar is geen bybedoelings nie! Wat kan meer onskuldig wees as om 'n jeugvriendin te gaan help om haar woonkamer uit te verf?
"Jy kan nie met daardie klere verf nie," sê Jessica beslis en gaan na binne om vir hom iets te gaan soek om aan te trek. Terwyl sy weg is, kyk Dawid nuuskierig rond. Die meubels is reeds tot in die middel van die vertrek geskuif en met ou lakens toegegooi.
"Hier is een van Mark se ou T-hemde," sê Jessica en hou dit na hom uit. Sy moet die vraag in sy oë sien, want sy verduidelik. "Mark is my seun. Hy gaan volgende jaar graad tien toe."
"Dieselfde as Anél," sê Dawid verbaas, asof dit hom nou eers tref dat sy mos getroud was. Dat sy ook 'n hele lewe geleef het, liefgehad het, kinders gebaar het…
"Stefan is hierdie jaar in graad agt," vertel Jessica verder terwyl sy die verfblik oopmaak en die verf met 'n ou houtlepel omroer. Dawid sien dat sy haar netjiese bloesie ook vir 'n ou T-hemp verruil het en dat haar hare agter op haar kop met 'n rekkie vasgebind is. Opeens lyk sy niks ouer as die prentjie wat hy nog al die jare van haar in sy geheue dra nie.
"Net die twee seuns?" vra Dawid belangstellend.
"Ja," sê Jessica en gee vir hom die roller aan. "Begin jy daar en ek sal hierdie kant doen."
Met 'n behendigheid wat hom stom laat, begin sy verf. Sy loer onderlangs na hom. "Wat staan jy so?" vra sy snipperig. "Kan jy ooit verf?"
"Kan ek verf?" snork Dawid gemaak. Hy doop die roller in die pan en begin met egalige hale verf. "Ek het hierdie twee talente ontvang. Die vermoë om met syfers te werk en die vermoë om 'n verfkwas te hanteer. Die syfers het maar net gewen omdat ek daarvan hou om met 'n das te gaan werk."
"Ek hoor jou!" sê sy met 'n laggie.
Die laggie is so bekend dat Dawid se hand vir een oomblik verstil. Opeens is dit so rég om hier te wees… om op hierdie oomblik saam met Jessie in 'n deurmekaar vertrek te staan en verf. Sonder maskers. Pretensieloos… soos dit altyd tussen hulle was.
"Ek het na jou verlang," sê hy skor en die eerlikheid van sy woorde skok selfs vir hom. En tog is dit so, erken hy aan homself. Male sonder tal het hy na Jessie verlang. Iewers binne-in hom, daar waar hy so dikwels eensaam en verlate voel, dáár waar hy Jessie weggebêre het.
Jessica beaam nie sy woorde nie, hou net met ritmiese hale aan met verf. En toe sy wel praat, klink sy kortasem en effens geforseerd. "Hoe lank is julle al in Richardsbaai?"
Dawid weet dat Jessica doelbewus besig is om die gesprek in 'n ander rigting te stuur en hy laat dit toe. Soek ook nou sekuriteit in die bekende dinge. Die dinge wat hy kan sien en verklaar en kan uitlê, sonder dat dit aan hom rafel. Want as hy nou gaan begin rondkrap in sy binneste, sal hy 'n bestekopname moet doen en dit is die een ding wat hy liewer moet vermy. Uit ondervinding weet hy dat dit 'n Pandora-kis van emosies en verlangens kan oopsluit.
"Ons is al twaalf jaar hier," vertel hy. "Ek kan dit soms nie glo nie! Die tyd gaan so vinnig verby. Toe ons hier gekom het, was Anél skaars meer as 'n baba en nou is sy al 'n jong meisie en Herkie gaan matriek toe!"
"Teen hierdie tyd het julle al gewoond geraak aan die klimaat," sê Jessica en sy vee met die rugkant van haar hand oor haar voorkop. In die proses smeer daar 'n spatsel verf oor haar wang. "Of raak 'n mens nooit gewoond aan die hitte nie?"
"'n Mens raak daaraan gewoond," sê Dawid. "'n Mens is mos 'n aanpasbare wese. Jy raak bykans enige iets gewoond."
Daar is 'n effense verstywing in haar skouers en Dawid weet dat sy die klein, bitter klankie in sy stem gehoor het. Dit wil hy nie, besef hy spytig. Hy wil haar nie belas met die afgematheid van sy bestaan nie.
"Hoe pas die seuns aan?" vra hy. "Is hulle gelukkig hier?"
"Stefan laat hom nie maklik onderkry nie," vertel Jessica met 'n gedwonge laggie. "Hy werp homself met hart en siel in alles wat hy doen."
Jessica sit die roller in die pan en gaan dan langbeen op die grond sit. "Mark kry swaar… Hy raak so verknog aan dinge en dan is dit mos moeilik om te verplant."
"En jy? Hoe is die aanpassing vir jou?" vra Dawid sag. Hy gaan ook nou op die vloer sit, strek sy bene behaaglik voor hom uit.
Jessica staar peinsend in die niet en toe sy begin praat, is dit versigtig, asof dit die eerste keer is wat sy nodig het om dit wat sy ervaar, so in woorde om te sit.
"Dit is moeiliker, maar ook in 'n sin makliker as wat ek gedink het dit sou wees." Sy haal diep asem, beduie hulpeloos met haar hande.
"Vertel my," sê Dawid sag. Hy voel soos iemand wat 'n wilde voëltjie in sy hande vashou en hy is feitlik te bang om hard asem te haal, ingeval dit die diertjie sal laat skrik en wegvlieg.
"Ek en Markus is drie jaar gelede geskei, maar omdat hy 'n onderwyser by die plaaslike hoërskool is, het ons paaie nooit regtig heeltemal uiteengeloop nie. Ek het gedink dit sal goed wees só, om die kinders se onthalwe. Maak nie saak wat Markus aan my gedoen het nie, hy is 'n goeie pa en die seuns het hom lief."
Dawid luister stil, wag geduldig vir haar om verder te vertel. "Ek het egter nie met Markus se swakheid rekening gehou nie," sê sy en vir die eerste keer is daar ook 'n kraak in haar stem. "In die verlede was hy taamlik diskreet met sy buitemuurse aktiwiteite. Hierdie keer het hy egter by een van die onderwyseresse by die skool betrokke geraak. 'n Vriend van Mark se ma."
"Dis kwaai," sê Dawid opreg. Hy kan hom net voorstel wat die uitwerking van so iets op die kinders moes wees.
"Dit was aaklig! Die kinders wou naderhand nie meer skool toe gaan nie. Die stories het in die gange rondgeloop, in die klasse en selfs in die kleedkamers is daar goed teen die mure geskryf. Toe die vrou se man uitvind, het hy Markus by die skool ten aanskoue van al die kinders kom konfronteer. Hulle het handgemeen geraak… Dit was omtrent soos iets uit 'n televisiesepie!"
"Ek glo dit nie," sê Dawid verbaas. "Behoort daar nie beheer oor so iets te wees nie? Ek bedoel, teen daardie tyd het die hoof seker ook al geweet wat aan die gang was. Kon hy dit nie keer nie?"
"Markus het die manier om homself van alle blaam te onthef. Ewenwel, dit was die laaste strooi! Ek het nie kans gesien dat die kinders dieselfde smaad en vernedering deurmaak waaraan ek al jare onderworpe was nie. "
"Toe kom jy Richardsbaai toe," sê Dawid sag.
"Toe kom soek ek asiel in Richardsbaai," sê Jessica en haar stem is skor van die gedrae weemoed. 'Weg van Markus af… weg van al die ander vroue waarmee ek hom moes deel... weg van al die skandale!"
"Ek is jammer." Dawid bedoel dit opreg. In sy diepste wese pyn dit in meegevoel met haar, weet hy dat Jessica nie so iets verdien het nie. Nie Jessie met die fyn siel nie. Nie dié Jessie wat in volle maat haar vertroue en afhanklikheid kon gee nie.
Jessica kyk na hom en net vir een oomblik is haar blik totaal onversluierd. Lees hy die matelose weemoed daarin. Dan kyk sy vinnig weg, vee effens verward oor haar oë, asof sy poog om so haar emosies onder beheer te kry.
"Genoeg van my klaagliedere," sê sy effens bewerig. "Kom ek skink vir ons iets om te drink. Jy het seker ook nog niks gehad om te eet nie en kyk waar trek die tyd al."
"Jy klink net soos jou ma," sê Dawid. "Wou ook net altyd weet of ek nie honger of dors is nie."
"Dit gebeur mos maar so," sê Jessica, haar stem nou weer ligter. "Op 'n dag word jy wakker en dan klink jy net soos wat jou ouers geklink het toe jy 'n tiener was. Ek wou altyd die stuipe kry omdat my ma net aan kos en drinkgoed kon dink, maar nou weet ek dat dit maar 'n mens se manier is om met die realiteit in jou lewe saam te leef. Om besig te raak met die die basiese eise vir oorlewing, dwing jou om aan te gaan."
"Werk dit?" vra Dawid met onderdrukte ongeduld.
Hy het nie honger na die liggaam nie. Hy is honger en dors om dit wat in sy binneste aangaan, te deel. Hy wil nie saam met Jessica eet nie. Hy wil sy binneste voor Jessie van gister oopspalk en hy wil dit wat hy is, die mens wat hy geword het, met haar deel. Soms voel dit vir hom asof daar te veel in hom opgegaar is, dat daar soveel van homself opgedam is dat die damwalle dreig om pad te gee.
Maar die Jessie van gister het hom reeds ontvlug. Jessica bied hom kos aan, gebruik die alledaagse as skans waaragter sy haar eie honger en dors verskuil hou. Die honger en dors na iemand om te verstaan. Iemand wat kan deel in die pyn wat in háár opgegaar is. Sy het ook skanse nodig, omdat sy in die jare van verwonding geleer het dat dit makliker is om weg te kruip. Dat dit erger is as jou menswees ontbloot word aan dié wat geen begrip het nie.
"Iets om te eet, sal lekker wees, dankie," sê Dawid, sy eie masker nou ook weer op sy plek en net hy weet van die verlange in hom. Die leegheid. Die honger wat soos 'n wolf aan hom knaag.
Hulle eet toebroodjies en drink koffie. Hulle verf weer.
Hulle praat; lig en bolangs, en tog is daar 'n ondertoon van begrip. Van wéét van mekaar. Later sit Jessica die CD-speler aan, ontdek hulle ook hier 'n gemeenskaplike passie in die soort musiek wat hulle verkies. Swaar en pynlik soet.
"Dis amper tyd om die kinders te gaan haal," skrik Jessica toe sy op haar horlosie kyk.
"Goeiste, ja," sê Dawid. Hy pluk die vuil T-hemp van hom af en voel dan vies om die skoon hemp oor sy geswete lyf aan te trek. Midde-in hierdie dilemma kyk hy op, vas in Jessica se oë. Rooi vlekkies slaan uit haar nek uit op, kruip oor haar wange en vir die eerste keer is daar ook 'n sinlike prikkeling toe hulle oë mekaar gevange neem en hou. 'n Lamheid vorm op die krop van Dawid se maag en sprei soos speldeprikke oor sy lyf-
"Ek moet gaan," fluister hy skor, onmagtig om sy oë van hare af weg te skeur.
Dis sy wat die spel verbreek, wat wegdraai en met haar rug na hom gekeer, begin om die verfblikke toe te maak.
"Dankie vir die hulp!" Haar stem klink hoog en dun; geforseerd. "Ek is baie beïndruk met jou tegniek, maar ek glo nie jy moet jou rekenaar vir 'n verfkwas verruil nie."
"Die rekenaar het meer genade met 'n mens se spiere," antwoord Dawid haar. "Dankie, Jessie… vir die ete en die drinke."
Maar hy weet dat dit om meer gaan. En hy het die gevoel dat sy dit ook weet. En toe hulle groet, is dit 'n woordelose afskeid. Besef hulle albei dat hierdie dag verby is… en nie herhaal mag word nie!
Dawid gaan stort vinnig by die huis voor hy die kinders gaan haal. Hy voel tog ligter as in baie dae en steeds nie lus vir sy eie broeiende gedagtes nie. "Wie gaan my help om kos te maak?" vra hy. "Ek is lus vir vis en skyfies."
"Ek sal die slaai maak," sê Anél.
"Jy kan die vis in die braaipan braai, Hercules," betrek Dawid vir Herkie voor hy sy eie koers kan inslaan.
Hy het sy kinders om hom nodig. Nodig dat hulle hom aan die sin van sy bestaan herinner.
"Dan moet Pa regte tjips maak," sê Herkie. "Nie daai gevriesde goed wat Ma maak nie."
"Slap tjips… Ek het menigmaal my buskaartjie vir 'n pakkie skyfies verruil en dan huis toe gestap," onthou Dawid. "Selfs 'n keer of wat pak gekry omdat ek so laat was, veral in die atletiekseisoen."
"Spaar ons tog!" roep Anél gefolterd uit. "Ek sal help kos maak, maar ek sien nie kans om na 'n klomp toe-ek-'n-kind-was-stories te luister nie."
"Ek belowe dat ek julle nie met my kinderdae sal belas nie," beloof Dawid plegtig. "Maar dan moet julle my vertel wat daar in julle lewens aangaan."
"Herkie is die een met die lewe," terg Anél haar ouboet en die verleentheid vlek oor die seun se wange.
"Aa… ha..." Dawid se stem is ryk aan betekenis. "Dan het die stukkie juweliersware gister die ding gedoen?"
Die kinders was tot laat by die langverwagte partytjie by die bure en te oordeel na die blink in Herkie se oë, het Marinette se verjaarsdag 'n onuitwisbare merk op sy tienerlewe afgedruk.
"Dit moes," kleur Anél plaerig die prentjie vir Dawid verder in. "Te oordeel na die manier waarop sy die hele aand aan hom gehang het!"
"Sy het nie!" roep Herkie uit, sy gesig nou beetrooi.
"Genoeg!" keer Dawid laggend. "Ek kan nog my verbeelding gebruik, dankie, Anél, en ek is nie so oud dat ek nie kan onthou hoe opgewonde 'n jong meisie oor 'n mooi geskenk van die regte ou kan wees nie."
"Het Pa vir Ma ook sulke geskenke gegee?" vra Anél nuuskierig.
Dawid voel die afwagting aan, asof sy antwoord skielik vir albei sy kinders baie belangrik is. Sou hulle die gemis tussen hom en Mercia aanvoel? wonder hy beangs. Soek hulle nou by hom versekering dat alles reg begin het, dat dit sal aanhou om reg te wees?
"Natuurlik het ek vir haar sulke geskenke gegee!" sê hy met groot nadruk. "Hangertjies en sjokolade en beertjies. Alles net vir die lekker dankiesoentjies, of wat sê ek alles, Herkie?"
"Pa!" grom Herkie, druk besig die vis in die pan om te draai.
Anél giggel. "Ma was baie mooi, né, Pa?"
"Jou ma is nog steeds een van die mooiste vroue wat ek ken, Anél," sê Dawid met 'n sober stem. Maar soms het 'n man meer nodig as net 'n aangename streling op die oog.
"Ek wens sy was al terug by die huis," sug Anél.
"Ek ook," stem Dawid in alle erns saam. En hy bedoel dit. Met haar daar is dit moeilik, maar sonder haar is dit byna ondraaglik. Hy kan dit nie verklaar nie — dit is asof haar teenwoordigheid steeds groter as haar afwesigheid is.
"Moenie so staan en droom nie!" betig Anél hom lig, haar stem vrolik asof al die vrae in haar beantwoord is.
"Kom ons skep in. Pa kan nie van koue water en verlange leef nie!"
Nee, geen man kan van koue water en verlange leef nie! Een of ander tyd vreet die honger deur die staalhekke waaragter dit geberg word.
"Hoe lyk ek, Pa?" vra Anél angstig. Sy byt haar onderlip vas en loer onder donker wimpers na hom.
Dawid wil eers grap, haar terg soos wat hy gewoonlik doen, maar bedink hom dan. Hy voel aan dat dit hierdie keer anders is, dat Anél werklik nodig het dat hy haar 'n eerlike opinie gee. Sy oë beweeg tydsaam oor haar.
Merk met verbasing op dat sy dogtertjie besig is om in 'n vlinder te verander. Daar is 'n sagtheid aan haar lyf wat hy nog nie voorheen so opgemerk het nie en haar gesiggie het die kinderlike rondings waaraan hy so gewoond geraak het, verloor. Voor hom staan 'n jong meisie op die drumpel daarvan om 'n jong dame te word.
"Jy lyk pragtig," gee hy sy eerlike en half verbaasde mening. "Wanneer het jy so groot geword?"
"Pa," sê sy laggend en skielik is sy weer sy dogtertjie. Die een wat soms nog op sy skoot klouter en nat soene teen sy wang druk. "Hou Pa van die rok?"
"Nee!" sê Dawid nou tergerig. "Dit laat jou te groot lyk. Waarvoor het jy in elk geval 'n nuwe rok nodig?"
"Vrydag se sokkie," sê Anél met blink oë. "Dit is die laaste sokkie van die jaar."
"En sy het 'n date," sê Herkie van die deur af. Hy kom ingeslenter en val langlyf op 'n stoel neer om so ook deel van die modeparade te wees.
"Ek het nie!" snip Anél, haar wange rooi.
"Ek dag dan jy gaan saam met daai nuwe ou," sê Herkie verveeld.
"Ons gaan net as vriende!"
"As hy jou gevra het en jy het ja gesê, dan is dit 'n date," verduidelik Herkie geduldig.
"Wie is die ou?" vra Dawid nuuskierig. Mercia het haar ook nou by hulle gevoeg en sy kom sit by Dawid op die bank.
"Sy naam is Mark Burger en ons gaan regtig net as vriende," stamel Anél verleë.
Mark Burger… nou toe nou! Sou dit Jessie se seun wees?
"Is dit nie daardie vriendin van Anette se kind nie?" vra Mercia nou belangstellend aan niemand in die besonder nie. "Jou pa ken sy ma. Hulle was saam op skool."
"Sy was 'n jaar of wat jonger as ek," sê Dawid asof dit van belang is. "Miskien is dit nie eers haar seun nie."
Maar dit is en 'n vreemde gevoel oorval Dawid.
Daardie gevoel van: dit wat is, was reeds!
Anél is duidelik nie gepla of hulle Mark se ma ken of nie. Vir haar is die hede van belang, nie 'n stofbelaaide verlede wat iewers in die vergetelheid rus nie.
"Dankie vir die nuwe rok, Ma," en hulle word elkeen met 'n haastige soen beloon, voor sy soos 'n warrelwind by die deur uitskarrel.
"Het jy geweet van die afspraak?" vra Dawid vir Mercia. So ver sy kennis strek, is dit die eerste keer wat Anél so op hol oor 'n seunsvriend raak.
"So tussen die lyne gelees," sê Mercia. "Ek is amper seker dit is die Burger-vrou se kind. Anél sê dit is 'n nuweling in die skool."
"Sal nie weet nie," sê Dawid en hy laat sy oë sak.
Hoekom hy nou so skuldig voel, weet hy nie. Hy het tog nie weer vir Jessie gesien na daardie dag toe hy haar gaan help verf het nie.
"Ek wonder hoe dit met haar besigheid gaan," mymer Mercia. "Anette vertel daar is so baie veranderings aangebring. Sê my, het jy toe ooit haar boeke gaan oudit?"
"Een van die klerke het vir haar die nodige state opgestel," verdraai Dawid die waarheid so effens. Mercia sal dit dalk net vreemd vind dat hy aanvanklik self daar was.
"Ek gaan opskep."
Dawid is skaars bewus daarvan dat Mercia opstaan en uitstap. Sy gedagtes draai om wat Mercia gesê het. Dan het Jessica tog besluit om die veranderings aan haar winkel aan te bring. Hy wonder of dit byval vind. Miskien moet hy daar gaan inloer.
"Daai ou lyk vir my maar snaakserig," sê Herkie. Dawid skrik effens vir die kind se stem, het al vergeet dat Herkie ook in die vertrek is en dat hy agtergebly het na die vroumense uit is.
"Hoe so?" vra hy versigtig.
"Hy is so broeierig," verduidelik Herkie. "Dit lyk kompleet asof hy die wêreld op sy skouers dra. Mens sien hom nooit lag nie."
"Miskien vind hy die aanpassing moeilik," tree Dawid in die bres. "Dit is seker nie maklik om so laat in die jaar by 'n nuwe skool in te skakel nie."
"Obviously nie!" sê Herkie droog.
Dawid lag. "En jy? Hoe gaan dit met jou liefdeslewe?" pla hy.
"Ek gaan ook sokkie toe en ék weet vir seker dat ek 'n date het!" sê hy breëbors.
Hulle lag saam. Kamerade; saamgebind deur hierdie misterie van die verskille wat daar tussen die manlike en die vroulike geslagte is. En die wonder daarvan dat dit juis die verskille is wat die twee pole na mekaar aantrek.
"Kom ons gaan eet."
Aan tafel heers daar 'n gemoedelikheid wat die hele gesin wil omvou. Tog kan Dawid nie heeltemal deel word daarvan nie, bly hy hinderlik bewus van die rusteloosheid in hom. Vandat Mercia terug is, doen sy baie moeite om nuwe vuur in hulle verhouding te blaas. Dit is duidelik dat die wegwees haar goed gedoen het. Dat sy uitgerus en vol nuwe lewensmoed is.
Waarom is dit hierdie keer so moeilik om hom aan haar toenadering oor te gee? Is dit omdat hy uit onder vinding weet dat die vlammetjie gou weer geblus raak? Dat Mercia se entoesiasme tog weer voor die realiteit van elke dag sal taan en die ou irritasies gou weer sal kop uitsteek?
Of is dit iets anders wat hom daarvan weerhou om die hand wat sy na hom uitsteek, te neem?
Die blote gedagte aan só 'n moontlikheid laat die onrus so in hom toeneem, dat hy ongemaklik op sy stoel rondskuif. Dan word hy bewus van die stilte… die drie pare oë wat op hom gevestig is.
"Wat nou?" vra hy verward.
"Ons wag vir jou om terug te kom aarde toe," sê Mercia. Met helder insig sien hy hoe dapper sy haar eie onsekerheid probeer kamoefleer. Daar is 'n weerlose trekkie om haar oë en haar mond beef baie effens.
"Ma wil weet of Pa lus het om saam met ons te gaan fliek?" vra Herkie.
"Nou?" vra Dawid steeds deur die war. "Is dit nie 'n skoolaand nie? En wat van die eksamen?"
"Ek het vandag klaar geskryf en Herkie skryf Vrydag sy laaste vraestel en dis net Engels drie. Toe, Pa! Wanneer was ons laas saam in die fliek?"
Dit klink vir Dawid alte veel na 'n verwyt.
"As Ma sê dis reg," gooi Dawid die bal na haar kant toe. Vir een oomblik kyk sy hom vol in die oë, sien hy 'n effense blinkerigheid. Maar miskien verbeel hy hom net, want haar stem is lig. "Ons sal moet gou maak as ons nog die voorprente ook wil sien."
Die rusteloosheid bly in Dawid en hy kan dit nie definieer nie. Kry nie 'n naam daarvoor nie… selfs nie toe hy later die aand vir Mercia in sy arms neem en sy gewillig teen hom aanleun nie. Werktuiglik soen hy haar, gaan deur die verlangde rituele waaraan hulle al so gewoond geraak het.
Later, toe Mercia reeds langs hom slaap, lê hy op sy rug na die donker plafon en staar. Wat Is dit wat hom so jaag? vra hy homself af. Hy voel soos iets wat in 'n tuimeldroër beland het. 'n Kledingstuk wat willoos heen en weer geslinger word. Daar is geen behae in hom nie.
Hy bid teen 'n plafon vas en wanneer hy met die Woord omgaan, is dit slegs dooie woorde wat geen sin maak nie. Soms voel hy om soos 'n rebelse tiener na Bo uit te roep: "Is dit dan al? Is dit al wat aan my toebedeel is? Hierdie grysheid…"
Versigtig, soos wanneer iemand met 'n tongpunt aan 'n seer tand voel, laat hy homself toe om sy gedagtes na Jessica te stuur. Dink hy vir die eerste keer bewustelik aan hulle saamwees toe hulle nog baie jonk was. Onthou hy hoe dit tussen hulle was…
Hy maak sy oë toe en gee homself aan die herinneringe oor wat nou deur hom vloei. Hulle was maar altyd bewus van mekaar. Hy en Jessie van langsaan. Die klein dogtertjie wat hom so grensloos met haar weetgierigheid kon irriteer. Later het dit lekker geword om haar om hom te hê, het die bewondering in haar hom groots laat voel. Nog later het hulle maats geword. Saam gelag, saam gespeel, saam grootgeword. En op 'n dag was Jessie nie meer die Jessie van langsaan nie.
Hy kan nou nog die dag onthou toe hy met nuwe oë na haar gekyk het. Hy en sy vriend, Bart, het langs die netbalveld gestaan en netbal kyk. Bart was stil en toe hy na Bart kyk, het hy die vreemde trek op sy gesig gesien. Bart het na iemand gestaar asof hy 'n visioen sien en toe eers het Dawid opgelet dat dit na Jessie was wat hy so gestaar het. Dawid het verstom na die netbalveld teruggedraai en vir die eerste keer vir Jessie deur Bart se oë gesien.
Wat hy gesien het, het hom verwar. Die lang, sierlike bene wat vlug oor die baan beweeg, die rompie wat uitklok en om haar netjiese figuur wip. Haar hare was lank en syglad en dit het geblink in die son. Jessie was nie meer 'n dogtertjie nie… Sy was 'n meisie en skielik was hy kwaad vir Bart wat haar so aanstaar. Hy wou Bart aan die nek gryp en hom wurg. Hoe durf hy met sulke leepoë na Jessie kyk? Jessie was immers nie allemansgoed nie! Jessie het aan hom behoort…
Daardie dag was die keerpunt in hulle gemaklike verhouding. Hy kon nie meer sommer net saam met haar lag nie. Hy kon nie meer sommer net aan haar vat nie. Skielik was sy meisiesag en hy het nie geweet hoe om dit te hanteer nie. Dae lank het hy haar vermy, homself met onbenullige dinge besiggehou. Tot die middag toe sy hom in die tuin voorgekeer het.
Nou nog kan hy die gespanne lyne van haar gesig onthou. Die manier waarop sy senuweeagtig 'n string hare om haar vinger gedraai het.
"Hoekom is jy kwaad vir my?" Haar oë was groot en bewolk en haar lippe het onbedaarlik gebeef, al het sy nie gehuil nie. "Wat het ek gedoen?"
Hy kon haar nie antwoord nie en toe hy wou omdraai om te loop, het sy hom aan die arm vasgegryp. "Praat met my!" het sy uitgeroep en hy kon hoor dat sy tog begin huil het.
"Ons is nie meer kinders nie, Jessie," het hy bars oor sy skouer gesnou. "Hou op om jou soos een te gedra."
Daar was 'n asemlose stilte en haar hand het stadig van sy arm afgeval.
"Hou dan op om my soos een te behandel, Dawid!"
Nou was haar stem ferm en veel meer volwasse as syne.
"As jy 'n probleem met my het, praat daaroor!"
Hy het na haar toe teruggedraai. Sy was vir hom so mooi dat sy asem weggeslaan het en skielik het hy gewens dat hy regtig groot was. Groot genoeg om 'n situasie soos hierdie met waardigheid te hanteer. Maar hy was nog nie groot nie. Hy was 'n kind wat die emosies van 'n man gevoel het en hy kon dit nie verwoord nie.
"Los my uit, Jessie. Ek is nie lus vir speel nie."
Sy was doodsbleek toe sy van hom weggedraai het. Jessie het haar kop hoog gehou maar hy, wat haar so goed geken het, het die ligte ruk van haar skouers gesien en geweet dat sy ingehoue huil, terwyl sy van hom wegstap. Hy wou haar terugroep, maar die klank het in sy keel gestok.
Weke lank het hulle mekaar doelbewus misgekyk.
Sy en Bart se vriendskap was daarmee heen toe Bart haar een aand fliek toe geneem het. Dawid het homself ure lank in sy kamer toegesluit en hom nie aan sy ma se gekerm oor sy skielike buierigheid gesteur nie.
Een warm aand het die kamer en sy eie gedagtes hom so benou dat hy na buite gevlug het. Instinktief het hy om die huis geloop, sodat hy Jessie-hulle se huis kon sien. Haar lig was nog die enigste een wat gebrand het en deur die gordyne kon hy haar sien beweeg. Skielik, asof sy sy oë op haar kon voel, het sy die gordyn weggetrek en by die venster uitgeleun. Sy het opgekyk na die maan.
"Jessie," het hy sag uitgeroep, voor hy homself kon keer.
Sy het verskrik die gordyn laat sak en binne sekondes was haar kamer donker. Dawid het gewag tot sy die gordyn weer stadig voor die donker venster weggetrek het en toe ligvoets oor die draad gespring.
"Dawid?" het sy fluisterend gevra.
"Ons moet praat, Jessie," het hy skor gesê en in die bedding voor haar venster kom staan.
"Ons kan more praat, Dawid," het sy gejaagd gesê en oor haar skouer geloer. "As my pa jou hier vang, maak hy ons al twee dood."
Skielik wou Dawid lag. Hy het soos 'n gek gevoel maar terselfdertyd het hy soos 'n man gevoel.
"Sien jou more by die skool," het hy hees gegroet.
"Dawid," het sy hom sag gekeer en haar hand versigtig na hom uitgesteek. Dawid het haar vingers tussen syne geneem en vir die eerste keer gevoel hoe dit voel om 'n meisie se vingers in jou hand toe te vou. Dit was klein en sag; soos die vlerkies van 'n skoenlapper.
"Sien jou more," het hy weer gesê, sekerder van homself hierdie keer.
Teen hierdie tyd is Dawid so wakker soos kan kom en hy weet dat dit nodeloos gaan wees om te bly lê. Versigtig, om nie vir Mercia in haar slaap te steur nie, staan Dawid op en stap deur die donker huis na die studeerkamer. Hy skakel die lampie op die lessenaar aan en gaan met 'n sug agter die lessenaar sit. Hy laat sy kop in sy hande sak en kreun innerlik.
Wat is besig om met hom te gebeur? vra hy homself die hoeveelste maal af. Hy kry dit nie reg om Jessica Burger uit sy gedagtes te kry nie, moet hy nou aan homself bely. Sy is soos 'n vuur in hom! 'n Vuur wat gevoed word deur die intense verlange na iemand om hom te verstaan. Iemand met wie hy sy diepste gedagtes kan deel, soos wat hy dit met haar kon deel toe hulle nog baie jonk was. Iemand wat hom van die grys bestaan waarin hy vasgevang is, kan verlos. En nog meer as dit: hy smag na die passie wat hy daardie tyd ervaar het. Verlang daarna om weer só jonk te voel. Só in beheer van die lewe…
Miskien is dit waarna hy die meeste verlang — om in beheer te wees! Om self sy besluite te kan neem. Nou is dit die besigheid wat hom beheer. Sy dae draai om sy werk en om Mercia en die kinders. Iewers in hierdie mallemeule wat as leef bekend staan, het hy homself verloor. Weet hy nie meer wie hy is nie. Weet hy nie meer waarheen hy op pad is nie.
Met 'n suggie skakel Dawid die musiek af. More sal hy na Jessica se winkel toe gaan en kyk wat sy daar vermag het. More sal hy by haar gaan asiel soek en miskien vind hy sy rus dáár.
Dawid tob nie oor sy besluit nie. Vir hom is daar geen ander keuse nie, hy móét Jessica weer sien. Hy het dit nodig vir sy voortbestaan. Soos wat hy die lug nodig het wat hy inasem.
Die volgende oggend vul Dawid met asemlose afwagting. Dis asof hy in 'n vakuum beweeg, sy bewegings outomaties en geoefen toe hy deur die sleur van 'n personeelvergadering gaan. Teetyd kan hy ontsnap en hy stap sonder 'n woord by sy verbaasde sekretaresse ver by. Sy roep nog agter hom aan, maar hy hoor nie, of hy wil haar nie hoor nie.
Jessica kyk op toe hy by haar plekkie instap en die herkenning vlam deur haar oë. Blydskap wat verbloem word agter 'n onpersoonlike glimlag.
"Dawid?" sê sy en haar stem klink net effens hees. "Wat 'n verrassing!"
"Ek moes net self kom kyk of alles wat ek hoor, waar is."
Sy lag. Sag en vol… soos hy dit onthou.
"En is dit?" vra sy effens skalks, baie bewus daarvan dat sy oë nog nie een keer van haar af weggedwaal het nie.
Dawid skeur sy oë van haar af weg, neem die omgewing vinnig en sekuur waar en hy moet erken dat hy beïndruk is. In die paar weke wat verloop het, het Jessica haar eie stempel afgedruk, 'n atmosfeer geskep wat 'n mens nader nooi.
"Dit is ongelooflik!" roep Dawid sag uit, bring sy oë weer terug na haar en sien met vertedering die blos van afwagting op haar wange. "Ek herken amper nie die plekkie nie. Nou kan ek verstaan hoekom almal so gaande is."
"Wil jy tee drink?" vra Jessica en wys na een van die tafeltjies. "Hier is 'n heerlike melktert…"
"Op een voorwaarde," sê Dawid, "as jy saam met my kom drink. Toe, dit lyk nie op die oomblik baie besig nie."
Jessica huiwer. Haar oë is vir hom versluier, sodat hy nie kan lees wat sy voel nie. Hy wag met 'n vinnig kloppende hart.
"Ag, ja wat!" stem Jessica toe. "Ek verdien seker ook om 'n koppie tee in vrede te geniet."
"Wys my eers wat jy alles hier gedoen het," sê Dawid.
Jessica beduie en haar oë en hande praat saam. Dit praat 'n taal wat Dawid skielik weer onthou. 'n Taal van lank gelede.
Hulle drink tee en hulle praat, vul mekaar se sinne aan sodat hulle albei uitbars van die lag.
"Soms het ek gewonder of jy my gedagtes kan lees," sê Dawid sober. Ook Jessica se lag het opgedroog en sy kyk stil na hom, haar oë versluier sodat hy nie haar emosies kan lees nie. Dan staan sy gejaagd op.
"Ek het nog 'n afspraak," sê sy. "Jy sal my nou regtig moet verskoon."
"Ek moet ook gaan," sê Dawid ongemaklik, opeens bewus van die mense wat in die winkel rondstaan. Hy is nou ook haastig om weg te kom en vir die eerste keer dink hy daaraan dat Mercia hom daar kon sien. Of een van haar vriendinne…
Om van haar eie gedagtes af weg te vlug, neem Jessica self die skinkbord terug kombuis toe. Dan stap sy na die toonbank toe.
"Jy kan maar op ete gaan, Santie" sê sy vir die jong meisie wat agter die toonbank besig is.
"Dankie Mevrou," sê sy en 'n blossie verskyn op die bleek gesiggie. Haastig haal sy haar handsak onder die toonbank uit en met 'n laaste dankbare glimlaggie in Jessica se rigting stap sy uit.
Minute later kom Anette uitasem ingestoom.
"Jammer ek is so laat!" roep sy uit. "Is Santie al weg op ete?"
"Ek het gesê sy kan maar gaan."
"Jammer, jong. Vandag is weer een van dáárdie dae. Sy trek haar een wenkbrou veelseggend op en verstil dan. "Maar hoekom lyk jy so vaal?" vra sy. "Voel jy siekerig?"
Jessica lag bewerig. "Nee, darem nie. Dis maar net een van dáárdie dae, jy weet."
Anette lag verlig. "Daarvoor het ek raad, jong. Vaar die winkels in en koop vir jou iets mooi om aan te trek! Toe, weg is jy. Ek sal hier oog hou."
Jessica laat haar nie twee keer nooi nie. Sy het behoefte daaraan om uit die winkel te ontsnap. Tussen mense te wees sodat sy nie so opgeskeep met haar eie gedagtes is nie. Lusteloos dwaal sy by die een winkel na die ander in. Sy kan seker maar vir haar iets nuuts kry om aan te trek vanaand. Braam het haar oorreed om saam met hom te gaan fliek.
'n Klein fronsie keep tussen haar oë en vir die soveelste keer is sy spyt dat sy hoegenaamd ingestem het om hom te vergesel. Maar hy is ook so knaend en haar verskonings het opgeraak! Maar sy is steeds nie lus om saam met hom uit te gaan nie. Hoekom, weet sy nie.
Daar is net iets… sy kan nie haar vinger daarop lê nie, maar dit is net daar!
Dit kan nie te erg wees nie, troos sy haar self. Braam is immers Anette se broer en Anette is 'n goeie mens. Deur en deur goed! Buitendien het dit tyd geword dat sy weer die lewe aandurf. Dat sy ophou wegkruip!
"Kom jy saam of nie?" vra Mercia. Daar is 'n ysige randjie aan haar stem en by die aanhoor daarvan is Dawid lus om lank en uitgerek te sug.
Hy doen dit egter nie, lig nie eers sy kop op terwyl hy haar antwoord nie. "Ek het reeds gesê dat ek te veel het om te doen. Vir wat moet ek in elke geval saam? Is 'n kombuistee nie eksklusief vir vroue nie?"
"Hannes gaan buite vir die mans braai wat wel saamkom," sê Mercia styf. "Kom jy nou of nie?"
"Ek gaan nie saam nie," sê Dawid afgemete. "Ek het werk om te doen. Iemand moet die pot aan die kook hou!"
Mercia draai op haar hakke om en marsjeer met driftige tree tot by die deur waar sy oor haar skouer na hom snou: "Die kinders moet tienuur by die skool afgehaal word. En moenie vergeet om vir Raka kos te gee nie."
"Ja, baas!" slinger Dawid die woorde agter haar aan.
Hy moet die drang om iets op te tel en na haar te gooi, met mening onderdruk. Dan haal hy diep asem en dwing homself tot kalmte. Hy konsentreer doelbewus op die rustige stilte wat hom omgewe en maan homself om van binne net so stil te word. Maar dit wil nie werk nie. In hom kook en woed dit en dit is veel meer as net die geveg in die kleine wat hy nou net met Mercia gehad het.
Vererg gooi Dawid sy pen op die tafel neer. Van verder op sy werk konsentreer, is daar nou geen sprake nie. En skielik besef hy ook dat hy honger het, dat hy nog nie geëet het nie. Het Mercia hom ooit kom roep vir ete? En terwyl hy nou daaraan dink, besef hy skuldig dat hulle dae laas saam as gesin vir ete aangesit het.
Hy hou hom deesdae verskuil in sy studeerkamer, tam van die stiltes en die koue atmosfeer wat deur murg en been dring.
Wat gaan tog aan? vra hy homself vir die soveelste keer af. Wat is besig om met hulle… met hom te gebeur? Hy wat nog altyd sy emosies so presies in die afgemete vakkies kon plaas, sit skielik met 'n warboel gevoelens wat hy nie kan beheer nie. Hy kan dit nie eers etiketteer nie! Dit voel soms vir hom asof sy emosies in 'n stormwind rondgedraai en stuk-stuk uitgespoeg word.
Ontsteld spring Dawid op en stap kombuis toe. Dit is ook hierdie ewige getob oor die sin van sy lewe wat hom so deurmekaar krap, dink hy stuurs. G'n wonder hy werk hom so oorhoeks nie. Ledige hande is immers die duiwel se oorkussing!
Op die mikrogolfoond is daar 'n bord kos wat toegemaak is. Soos soveel aande tevore, druk Dawid die bord in die mikrogolfoond en skakel dit aan. Hy krap onbeholpe rond vir 'n mes en vurk en dra dan die opgewarmde kos na die kombuistafel, waar hy alleen sit en eet. Raka kom skuur onder die tafel teen sy been. Dawid stoot sy bord opsy en vryf afgetrokke die dier se ore.
"Ja, ou Raka. Ons gaan nooit eers meer stap nie, of hoe, Oubaas se honde?" Dawid skep die oorskietkos in Raka se bak.
Terug in die studeerkamer bly die ongedurigheid. Dawid kan geen vatplek aan die dokumente op sy lessenaar kry nie en besluit om kantoor toe te ry. Daar is nog tyd voor hy die kinders moet gaan oplaai en by die kantoor kry hy dalk iets konstruktiefs uitgerig.
Hy het dit beslis nie beplan nie! Dit was geen doelgerigte handeling nie en tog bevind Dawid hom minute later voor Jessica Burger se huis. Staar hy verlangend na die vierkant lig wat vanuit die huis straal. Dit lyk so uitnodigend dat Dawid uitklim en in die tuinpaadjie opstap sonder dat hy weet wat hy daar soek of wat hy vir haar gaan sê as sy die deur oopmaak.
Vir een oomblik wil hy omdraai en wegvlug, maar dit is asof hy deur 'n mag buite homself beheer word. Hy lui die deurklokkie en wag in asemlose spanning vir die deur om oop te swaai. Dan staan sy voor hom.
Nee, vanaand is sy Jessie. Haar hare is los en klam teen haar voorkop en haar vel is nog rosig getint van 'n warm stort. Hy kry die geur van rose en sjampoe.
"Pla ek?" vra hy sonder om te groet. Sy groet ook nie, staar net verbaas na hom. Sy maak nie die deur wyer oop nie.
"Dawid?" vra sy en vir die eerste keer onthou Dawid weer hoe sag haar mond is. Sag en weerloos en heerlik soet! "Wat maak jy hier?"
"Ek het hier verbygery en toe wonder ek skielik hoe dit met jou gaan," beduie hy en in sy eie ore klink dit bra lamlendig, maar dit is die beste wat hy op die oomblik kan uitkry. "Is daar nie iets wat geverf moet word nie?"
'n Klein, moeë suggie ontglip haar.
"Jy moes nie gekom het nie, Dawid," sê sy baie sag.
"Hoekom nie?" vra hy dringend.
"Omdat ek…" Sy kan nie haar gedagtes verwoord nie en Dawid wens hy kon die onstuimige emosies in haar oë lees en verstaan. Hy wens hy kon haar in sy arms neem. Die mens in hom, die man, wonder hoe dit saam met haar sou wees…
"Laat my inkom, Jessie?" vra hy baie sag.
Hy sien die worsteling in haar oë en hy wag asemloos vir haar om tot 'n besluit te kom. Die besluit word egter uit hulle al twee se hande geneem. Om die draai kom 'n motor en die ligte skyn vol op hulle. Albei hoor hoe die motor spoed verminder, amper tot stilstand kom en dan stadig verder kruie. Dit is nie nodig dat die een aan die ander uitspel hoe uitgelewer hulle aan die oë van die buitewêreld is nie.
"Kom tog in," sê Jessica vermoeid en hou die deur wyer oop.
Hulle gaan in die woonkamer sit en Dawid voel tuis daar. Miskien omdat hy gehelp het met die verwery. Hy kyk met goedkeuring deur die vertrek, merk hoe keurig en huislik dit vertoon. Dit nooi 'n mens om te ontspan.
"Wat het jy hier kom maak, Dawid?" vra Jessica en aan haar stem kan hy haar eie spanning hoor.
"Verlang jy dan nooit terug nie, Jes?" vra hy, sat daarvan om voor te gee. Hier by haar wil hy homself wees, al is dit ook hoe gebrekkig. Hy wil nie sluiers oor sy gevoelens trek en maak asof dit nie bestaan nie. "Soms wens ek dat ek kon terug en weer voor begin," bely hy baie eerlik.
"Ek wil nie weer daar gaan begin nie," antwoord Jessica hom met dieselfde eerlikheid. "Tussen daar en nou lê daar te veel seer opgesluit. Ek sien nie kans om weer daardeur te gaan nie." Sy bly 'n oomblik stil om asem te skep. Dan kyk sy hom vas in die oë. "Ek is tevrede met nóú, Dawid. Dit is veilig hiér, moet dit nie vir my kom bederf nie."
"Is dit waarlik vir jou genoeg?" vra Dawid en met een oogopslag neem hy alles in. Die leë huis… die geswoeg om vir haar en haar seuns 'n nuwe lewe uit te beitel...
"Dis beter as wat ek gehad het."
"Maar as ons weer vóór kon begin," sê hy dringend.
Jessica skud haar kop weemoedig en 'n klein glimlaggie pluk om haar mond.
"Kan jy nie onthou nie?" dring hy aan. "Hoe dit gevoel het om jonk te wees met 'n hele lewe wat voorlê. Ons het soveel ideale gehad. Ek het regtig geglo dat ek die wêreld sou kon verander."
"Ek onthou, Dawid," sê Jessica sag. "Maar ek onthou ander dinge ook. Ek onthou dat jy my gegroet het om nooit weer terug te kom nie."
Dawid sien die ligte bewing aan haar mond. Besef miskien nou vir die eerste keer dat hy haar daardie tyd seergemaak het. Dat hy haar verlaat het toe sy hom liefgehad het. Dat hy beloftes aan haar gemaak het wat hy verbreek het.
"Ek is jammer, Jessie," sê hy en hy besef hoe nodig hy gehad het om juis dit vir haar te kan sê. Dat dit al die jare onklaar in hom gelê en sluimer het.
"Ek het jou lankal vergewe, Dawid. Op 'n manier het ek altyd geweet…" — sy haal haar skouers hulpeloos op — "dat jy sal weggaan."
"En nou?" vra hy.
"Nou leef ons elkeen sy eie lewe, Dawid. Jy joune en ek myne! Daar kan niks anders wees nie."
Natuurlik kan dit nie anders wees nie. Hy is 'n getroude man! maal dit koorsagtig deur sy gedagtes.
Waarom voel dit dan steeds so onklaar tussen hulle?
"Jy sal my laat weet as jy iets nodig het?" vra hy tog.
Sy glimlag weemoedig.
"Ek sal en dankie, Dawid," sê sy eenvoudig.
Op hierdie oomblik lui die deurklokkie. Albei skrik vir die onverwagse geluid en Jessica staan vinnig op.
"Ek sal gaan oopmaak," sê sy effens uitasem.
Dawid bly ongemaklik sit, baie bewus daarvan dat hy nie eintlik hier hoort nie. Sê nou dit is iemand wat hulle ken? Hoe verklaar hy die besoek?
"Naandsê!" groet 'n joviale stem en Braam du Toit stap in asof die huis en sy inhoud aan hom behoort. "Is Mercia dan nie by die groot ooievaarsaamtrek nie?"
"Sy is, ja." Dawid probeer sy stem so neutraal moontlik hou. "Ek het net gou vir Jessica die state gebring wat ons vir haar opgestel het."
Braam se donker oë flits van die een na die ander en met 'n ongelowige laggie sê hy: "Sê jy!"
"Ek hou nie van jou insinuasies nie, Braam!" vererg Dawid hom.
"As die skoen jou pas…"
Hulle meet mekaar met die oë. In Braam du Toit se oë lees Dawid die openlike agterdog en hy besef met 'n bang gevoel dat die man vir hom kan moeilikheid maak. Besef ook nou vir die eerste keer dat hy nog nooit werklik van Braam gehou het nie. Dat die man té sjarmant is, té stroperig. Dat daar in hom 'n wrede streep lê wat hy met sy sjarme probeer toesmeer.
"Dink wat jy wil!" snou hy hom toe, skielik sat vir die hele gedoente.
"Laat weet my of die state deur die Ontvanger aanvaar is en wat die uitslag is," sê hy vir Jessica.
"Kom sit, Braam," sê Jessica gelykmatig nadat Dawid die huis verlaat het.
"Kuier ou Dawid dikwels hier by jou?" vra Braam en sy oë is op dun skrefies getrek. "Julle is mos ou pelle, of hoe?"
"Ja, ons het mekaar geken toe ons kinders was en nee, Dawid kuier nie dikwels hier nie." Jessica hou haar oë afgewend en sy haat elke oomblik van die gesprek.
Haat dit om haarself so te moet verantwoord aan iemand wat sy, hoe langer sy hom ken, hoe minder van hou.
Braam het beslis nie Anette se geaardheid nie. Daar is iets onrusbarends aan hom. Iets wat haar versigtig vir hom maak.
Toe die stilte uitrek, kyk sy op, vas in die oë wat duidelik uitspel dat hy haar nie glo nie.
"Ek hou nie van dit wat jy dink nie, Braam," sê sy oplaas. Haar hart klop in haar keel, maar sy laat nie weer haar oë voor Braam s'n sak nie. Sy daag hom uit en dan is dit hy wat eerste sy oë laat wegskram. Dit gee Jessica meer selfvertroue sodat sy dit kan waag om te sê: "Ek glo nie jy moet weer hierheen kom nie, Braam."
Sy oë flits terug na haar en sy sien 'n spiertjie in die hoekige wang spring. Skielik is sy bang vir hom. Bang vir wat hy weet, of dink hy weet…
"Wat bedoel jy?" vra hy bars, uitdagend.
Jessica haal diep asem en sy voel 'n mislikheid in haar keel opstoot.
"Ons het nie regtig iets in gemeen nie, Braam. En ek… ek is nog nie gereed..." stamel Jessica onbeholpe.
"Ek vra jou nie om te trou nie, Jessica," smaal Braam, sy mond 'n harde spleet. "Ek vra jou net vir 'n jol."
"Presies!" spoeg Jessica die woord uit, haal dan diep asem om haarself te beheer. "Sien jy nie? Ons is te verskillend van mekaar. "
Sy waag dit weer om op te kyk en die uitdrukking op Braam se gesig ontstel haar.
"Hoekom sê jy nie reguit dat ek nie goed genoeg is nie?" stoom Braam en Jessica sien met 'n bang hart dat die woede in hom aan die opbou is. Braam is duidelik nie gewoond daaraan dat sy attensies van die hand gewys word nie.
"Dis nie wat ek bedoel nie, Braam," sê sy paaiend. "Dis net…"
"Moenie probeer verduidelik nie, Jessica," smaal hy. "Ek vang jou drift! Soos dit vir my lyk, is jy in elk geval reeds geholpe."
"Ek dink jy moet liewer nou loop!" Jessica het genoeg gehad. Genoeg gehad van die aantygings, die insinuasies en ook genoeg van die skuldgevoelens wat in haar aan die opbou is.
Wat weet Braam in elk geval? Wat weet hy van haar? Wat weet hy van Dawid? Wie gee hom die reg om oor hulle te oordeel?
"Ek loop!" sê Braam en staan lui op. "Maar nie omdat jy my aansê om te loop nie!"
Sy oë soek hare en hou dit gevange.
"Ek loop omdat ék wil loop! As hierdie pawpaw die fan strike, wil ek nie naby wees nie."
Jessica hou haar asem op tot sy hoor hoe die deur met 'n slag agter hom toeslaan. Eers dan hyg sy, begin snikkend huil.
Hoe durf hy? Hoe durf hy haar behandel asof sy… Jessica skrik so vir die besef wat in haar groei dat sy momenteel ophou huil. Haar skrik is nou ver verby huil. Braam dink waaragtig dat sy en Dawid 'n skelm verhouding aan die gang het. Hy glo dat sy en Dawid…
Nee! Dit kan tog nie wees nie. Sy sal vir Dawid moet waarsku, dink sy koorsagtig. Hy moet weet dat Braam hulle van 'n buite-egtelike verhouding verdink. Dat hy…
Nee, onthou sy met verligting, Braam ken Dawid al jare!
Hy sal nooit so iets van Dawid dink nie. Hy is maar net afgehaal omdat sy nie meer saam met hom wil uitgaan nie.
Jessica haal diep en stadig asem. Sy moet haarself kalmeer! Sy mag nie dat haar eie gevoelens met haar op loop gaan nie. Buitendien het daar niks tussen haar en Dawid gebeur nie! Hulle mag mekaar nie weer sien nie, neem sy haar voor. Ter wille van Dawid en sy gesin.
Braam is nie die enigste mens wat verkeerde afleidings kan maak nie. Ander mense kan ook.
Toe Dawid later in die donker motor voor die skool vir die kinders sit en wag, roer daar 'n onrustigheid in hom.
Dit is duidelik dat Braam du Toit by Jessica aanlê en dit is ook duidelik dat sy nie maklik voor sy sjarme gaan swig nie. Dit kan van Braam 'n gevaarlike man maak, veral as hy dink dat hý, Dawid, agteraf by haar kuier!
Dawid kan maar net hoop dat die man nie 'n los mond het nie. Dit kan heel ongemaklik raak as hy vir Anette gaan vertel waarvan hy vir Dawid en Jessica verdink. Want ook dit is nou vir Dawid heel duidelik: die man verdink hom en Jessica daarvan dat hulle 'n verhouding het!
Dawid haal diep asem. Nee, dit kan tog nie wees nie!
Braam du Toit is nie 'n idioot nie. Braam ken hom immers al baie jare. Nee, dit is maar net sy eie skuldgevoel wat hom nou allerhande dinge wysmaak.
Die twee kinders tuimel opgewonde in die motor in, vul die ruimte dadelik met hulle borrelende lewenslus.
"Dit was stunning, Pa!" juig Anél en buk oor die rugleuning na voor om hom skrams op die wang te soen. "Ek het besluit dat dit is wat ek na skool gaan doen. Ek gaan 'n diensjaar vir Christus doen!"
"Hokaai," keer Dawid. "Dit is nog 'n hele rukkie voor jy sulke besluite hoef te neem. Vertel my nou eers wat vanaand gebeur het."
"Dit was amazing, Pa," vul Herkie ook nou opgewonde aan. "Ek het vanaand gesien hoe tawwe ouens stil raak en regtig nadink."
Dawid luister nou met nuwe aandag, opgeneem deur die passie wat daar uit sy kinders straal.
"Ek sê mos, Pa! Pa moet dit net sien. Hulle dans en sing en al die tyd gesels hulle in 'n taal wat ons kan verstaan!" Anél se asempie raak aan sy oor en met 'n skielike opwelling van vertedering verlang hy na die dae toe sy nog op sy skoot aan die slaap geraak het. Nou praat sy al van uit die huis uit gaan!
"Is dit die groep wat al die hele week in die dorp na al die skole uitreik?" vra hy.
"Ja," sê Anél en Herkie gelyk, maar dit is Anél wat aanvul. "Hulle het spanne wat die verskillende skole, tot die kleuterskole, deur die dag besoek."
"Daar is 'n ontbyt wat hulle vir die sakemanne gereël het," sê Dawid.
"Dis hulle, Ja!" gesels Herkie saam. "Hulle het vanaand daarvan gepraat. Gaan Pa?"
"Ek dink oom Hannes het vir ons kaartjies gekry. Ek dink ek sal gaan, ja."
Skielik sien Dawid uit daarna. Hoop hy dat die groepie jongmense ook die taal van ouer mense sal kan praat, dat hulle vir hom ook 'n boodskap sal hê. 'n Boodskap wat in sy lewe ook weer 'n lig sal aanskakel!
Hannes het toe vir hulle kaartjies gekry vir die ontbyt en hy kom laai Dawid op. Na die ontbyt klim hulle in die motor en Hannes bly peinsend agter die stuur sit, sonder om die motor aan te skakel. Dawid draai na hom en vra: "Hoe lyk dit asof jy iets op die hart het, maat?"
"Eintlik het ek," sê Hannes versigtig en 'n koue voorgevoel kom lê in Dawid. "Daar is iets waaroor ek met jou wil praat."
Dawid staar by die venster uit, sien dat die meeste van die motors reeds by die parkeerarea uitry en dat hulle alleen agterbly.
"Praat maar," sê hy effens kortaf.
"Ek wil jou maar net waarsku dat daar praatjies in die omloop is," sê Hannes op die man af.
"Watse praatjies?" Dawid se stem is skerp.
"Praatjies oor jou en Jessica Burger."
Die bloed suis in Dawid se ore. Hy glo dit nie! Waaroor kan daar tog gepraat word?
"Watse praatjies?" vra hy bars, opeens woedend vir hierdie man wat hom so kom inmeng met iets wat hy nie verstaan nie en wat niks op aarde met hom te doen het nie.
"Kom nou, Dawid!" paai Hannes. "Jy weet waarvan ek praat."
"Nee, ek weet nie. Vertel my!"
"Nou goed," sê Hannes. "Daar is praatjies dat julle 'n skelm verhouding het."
"My magtig! En jy glo dit, Hannes?" ontplof Dawid.
"Waar daar 'n rokie trek…"
Dawid voel lus om die man se mond toe te slaan. Om hom met fisieke geweld te dwing om sy woorde een vir een terug te trek. "Dus glo jy dit?"
"Ek is jou vriend, Dawid!" roep Hannes ontsteld uit. "Dink jy dit is vir my maklik om met jou te praat? Wel, dit is nie! Ek praat met jou omdat ek omgee en omdat ek bekommerd is. Vertel jý my dan wat aan die gang is!"
"Daar is niks aan die gang nie, Hannes. Ja, ek erken ek het haar 'n keer of wat gesien, maar ons is ou vriende, man! Ek het seker die reg om vriende te hê."
"Nie geskeide dames by wie jy saans alleen kuier nie!"
Hulle meet mekaar met die oë en Dawid is die een wat sy blik eerste laat sak.
"Wat gaan aan, ou vriend?" vra Hannes minder driftig en nou kan Dawid die opregte kommer en ontsteltenis in sy stem hoor.
"Ek sweer daar is niks nie, Hannes! Jy moet my glo."
Hannes sug diep en beswaard. "Ek glo jou. Ek weet net nie of almal dit gaan doen nie!"
Dawid klim uit die motor uit. Skielik voel hy fisiek siek en het hy behoefte aan vars lug. Hy word daarvan bewus dat Hannes ook uitklim en langs hom kom staan.
"Wat nou?" soek Dawid by hom hulp.
"Dinge lyk sleg!" erken Hannes ernstig. "Lyk my Braam het 'n bloutjie daar geloop en nou verkondig hy wyd en syd dat sy reeds geholpe is. Dat jy die een is wat haar nagte vir haar korter maak."
'n Naarheid stoot in Dawid se keel op. Dit kan tog nie waar wees nie! Wat gaan Mercia dink as sy hierdie stories hoor? Hoe gaan sy daarop reageer? En die kinders?
"As ek vir jou raad het, ou vriend, verbreek dit dadelik met haar!"
"Maar daar is niks nie!" probeer Dawid homself nog verdedig. "Ek het nog nie eers aan haar gevat nie!"
"Nog nie?" vra Hannes. "Hoor daar wat sê jy! Nog nie… Dit impliseer dat dit wel die een of ander tyd gaan gebeur. Is dit wat jy wil hê, Dawid? Is jy verlief op haar?"
Dawid skud sy kop verslae.
"Ek weet nie…" verduidelik hy onbeholpe. "Ons is ou vriende en dit is so gemaklik by haar. Sy laat my jonk voel. Weer lus vir die lewe… Jy weet nie hoe dit is nie, Hannes!"
"Ja, ek weet hoe dit is, Dawid! Jy is 'n getroude man, dis hoe dit is. Kan jy my in die oë kyk en waaragtig sê dat jy dit aan Mercia wil doen. En aan jou kinders?"
Sy oë priem deur Dawid. Soek tot in die binneste hoekies van sy hart na 'n antwoord op sy vraag. "Nee," sê Dawid moeg. "Ek kan dit nie aan Mercia en die kinders doen nie."
"Stop dit dan! Roei dit wat jy voel met wortel en tak uit en hou op om die vrou te sien! Anders…" Hannes sug weer beswaard. "Anders gaan die hel om jou losbars, my vriend, en ek weet nie of jy die tipe man is wat so iets sal kan deurstaan nie."
Hannes is reg! Hy is nie die tipe man wat sy vrou en kinders sal kan wegstoot ter wille van 'n ander nie. Hy is ook nie die tipe man wat met homself sal kan saamleef as hy voor die versoeking swig en 'n buite-egtelike verhouding aanknoop nie. Maak nie saak hoe verward hy is nie, dit weet hy ten minste!
"Wat maak ek nou?" vra hy oorwonne.
" Jy hou op om vir Jessica te sien en jy bid dat Braam se praatjies net tussen die manne sal bly! Anders weet ek nie…"
In die volgende dae stry Dawid teen die warboel emosies in hom. Hy het besluit om Jessica nie weer te sien nie en hy hou daarby. Die atmosfeer in die huis is gespanne en elke keer wonder Dawid of Mercia iets gehoor het. Wag hy vir die bom om te bars.
Gelukkig sluit die skool 'n week later en is dit tog of daar 'n vars briesie deur die huis wil waai en Dawid begin moed skep.
Op die ingewing van die oomblik besluit hy dat hulle 'n paar dae met vakansie moet gaan. Terwyl Dawid in sy kantoor na die kalender staar, probeer hy kyk of hy nie 'n tydjie kan inruim om dit in te pas nie. Tradisioneel gaan hulle tydens die wintervakansie met verlof, maar hierdie jaar voel hy dat hulle as gesin 'n ekstra blaaskansie nodig het. AL is dit net vir vier of vyf dae.
Afgetrokke tel hy sy telefoongehoorstuk op toe dit lui.
"Hier is 'n dame wat jou wil sien," sê sy sekretaresse. "Dit is mevrou Burger."
Dawid wag haar by die deur in en dadelik neem hy waar dat sy geweldig ontsteld is. Besef hy ook dat dit net die uiterste nood is wat haar na hom sou dryf.
"Wat is dit, Jessie?" vra hy en stoot die deur agter hulle toe. "Het daar iets gebeur?"
Sy bewe soos 'n riet en onder sy simpatieke oë begin haar weerstand krummel. Trane biggel uit haar oë en rol oor haar wange.
"Markus wil hulle by hom hou. Hy sê…" Sy snik nou so dat Dawid amper nie 'n woord kan verstaan nie. Tog word dit gou vir hom duidelik dat die twee seuns by hulle pa vir die vakansie is en dat Markus Burger besluit het dat die seuns hom nodiger as vir haar het. Hy is blykbaar nog baie suur oor sy die kinders so ver van hom weggeneem het en hy het sy prokureur aangesê om 'n saak aanhangig te maak waarin hy aansoek doen om toesig oor die kinders te verkry. Tot tyd en wyl die saak beslis word, hou hy hulle in alle geval by hom.
"Jy sal 'n prokureur nodig hê, maar ek is seker dit gaan nie so maklik wees nie."
"Dit is juis hoekom ek hier is," sê Jessica en sy wend 'n dapper poging aan om haar trane weg te vee. "Kan jy iemand aanbeveel?"
"'n Vriend van my," sê Dawid dadelik. "Ek sal hom bel en vir jou 'n afspraak maak. Ek is seker hy sal jou vandag nog kan sien."
"Dit kan maande duur voor ek hulle weer sien," sê Jessica en hierdie gedagte bring 'n nuwe vloed trane. Impulsief vou Dawid sy arms om haar en trek haar teen sy bors vas.
"Ons sal 'n plan maak," belowe hy. "Moenie jou so onstel nie!"
Dat Herkie juis daardie oomblik kies om by sy pa se kantoor in te bars, sou Dawid nooit in sy lewe kon voorsien nie. Oor Jessica se kop kyk hy vas in sy seun se oë. Sien eers die verwarring en dan die algehele verbystering toe die kind besef wat aan die gang is. Toe hy verstaan, of dink hy verstaan, wat aan die gebeur is.
Hy skud sy kop asof hy dit nie wil glo nie, draai dan kortom en storm weer na buite. Voor Dawid nog agter hom kan aanroep, steek een van die junior klerke ook in die deur vas en uit haar oë spreek dieselfde begrip as wat daar flussies in Herkie se oë was.
Dawid behou in 'n mate sy teenwoordigheid van gees en hy stoot Jessica effens weg.
"Brenda," roep hy die klerk nader. "Mevrou Burger is baie ontsteld. Kan jy asseblief vir haar 'n koppie tee bring en vir Rita vra om 'n oproep na Gert Kotze deur te skakel?"
Brenda stap oorhaastig weg en Dawid kan maar net hoop dat sy die situasie nou anders sal vertolk. As hy net vir Herkie kon keer… die klein klits! Om sommer net sy eie afleidings te maak en dan weg te storm sonder om eers op 'n verduideliking te wag!
Herkie is onbewus van sy pa se kommer. Hy jaag teen 'n duiselingwekkende spoed met sy motorfiets in die hoofweg af. Die wind suis om hom, vee die trane uit sy oë en gooi dit tussen sy hare in.
Sy pa en Mark Burger se ma! Hy kan dit nie glo nie.
Wat gaan Anél sê? Sou sy ma weet? G'n wonder dit is soos dood in die laaste tyd daar by hulle huis nie. En wat gaan Marinette sê? Hulle het juis laas week gesels oor hierdie tipe ding. Toe het dit so ver gelyk, so verwyderd van sy lewe. Nou is dit deel van hom, klou dit soos vuil seewier aan hom vas en kom wat wil, hy kan dit nie afskud nie.
Gaan sy ouers nou skei? En wat van hom en Anél?
Gaan dit nou met hulle ook soos met Tommie en sy drie sussies? Bly by Ma en kuier vakansies by Pa en sy nuwe vrou.
Hy kan dit steeds nie glo nie! As hy dit nie met sy eie oë gesien het nie… Hoe lank gaan dit al aan? Koorsagtig fynkam Herkie sy herinneringe. Onthou hy nou dat sy pa en die vrou mekaar geken het toe hulle jonk was. Is dit hoekom sy in Richardsbaai is? Het sy agter sy pa aangekom?
Hoe kan sy pa dit aan hulle doen? Aan hom en Anél en aan sy ma? Hy is dan die een wat sy lewe lank nog preek teen dit wat verkeerd is. Hy is die een wat sê dat keuses by jouself lê. Wat 'n mooi een om te preek en al die tyd is hy die een wat die kat in die donker knyp! Hy en mevrou Burger…
Herkie sluk aan die naarheid in sy keel, weet dat dit woede en teleurstelling is wat so in hom opkook. Hy wens hy hoef sy pa nooit, ooit weer te sien nie!
Dawid bly onrustig. Toe Herkie in sy kantoor ingebars en net so vinnig op sy hakke omgedraai het, kon hy hom nie keer nie. Hy het twee keer huis toe geskakel om met Herkie te praat, maar hy was nie daar nie. Toe hy eers laataand, na 'n moeilike dag op kantoor, by die huis kom, het Herkie reeds geslaap.
Daarom slaak Dawid 'n effense suggie toe hy voor die huis stilhou en Herkie se motorfiets in die oprit sien staan. Hy het juis besluit om 'n paar uur vroeër weg te loop in die hoop dat hy Herkie by die huis sal kry. Eindelik het hy die geleentheid om sy saak by Herkie in die reine te bring. Miskien kan hulle twee met Raka op die strand gaan stap en 'n man-tot-man-geselsie inkry.
Van Dawid se plan kom daar egter niks nie. Mercia wag hom in, haar mond 'n dun spleet in haar bleek gesig.
"Wat is fout?" vra hy en die onrus oor Herkie steek opnuut kop uit.
"Ek wil jou in die studeerkamer sien," pers Mercia die woorde uit en nou weet Dawid dat daar fout is.
Mercia het lankal opgehou om hulle rusies vir die kinders te verberg. As sy hom nou privaat wil sien, moet dit ernstig wees.
Voor Dawid nog die deur van die studeerkamer agter hulle kan toestoot, bars die eerste sarsie aantygings oor Mercia se lippe. "Wat is dit met jou en die Burger-vrou?"
Haar stem is vlymskerp en dit pas by die koue oë wat hom beskuldigend aanstaar. Haar hande is inmekaar gewring en Dawid kan sien dat sy elke greintjie wilskrag gebruik om nie die vrae uit te skree nie.
"Wat presies bedoel jy?" vra Dawid afgemete. As sy haar inligting van Herkie gekry het, moet Dawid eers weet wat die mannetjie alles kwytgeraak het.
"Wat bedoel ek?" kryt Mercia en haar stem styg 'n paar toonhoogtes. "Die hele dorp is agter my rug aan die skinder en jy wil by my weet wat ek bedoel?"
Dawid rem sy das los, voel hoe die sweet in 'n dun straaltjie teen sy rug afhardloop.
"Dit is nie nodig om op my te skree nie," skerm hy steeds. "Ons kan die ding soos volwassenes uitpraat."
"Dan is daar iets?" kras sy. "G'n wonder Elsa kon nie wag om my voor te keer nie. Is kwansuis begaan oor ons… wou weet vir wat kuier jy in die aand by 'n geskeide vrou!" Mercia skep asem. "Hoe lank gaan dit al aan, Dawid? Of kuier jy elke keer by die slet as jy vir my vertel dat jy laat werk?"
"Jessica Burger is nie 'n slet nie!" Nou is Dawid se stem ook hard, 'n Woede, groter as wat hy in 'n baie lang tyd ervaar het, stu in hom op. Dit voel asof die woede 'n vloedgolf is wat alles wil platvee. Al die frustrasie wat hy die laaste maande ervaar het elke keer wanneer Mercia weggetrek het wanneer hy sy hande na haar uitsteek, al die stilstuipes.
"Natuurlik is sy 'n slet!" gil Mercia nou onbeheers. "Watter ordentlike vrou sal 'n getroude man aanleiding gee en hom toelaat om snags by haar huis besoek af te lê?"
"Ek waarsku jou, Mercia," begin Dawid, maar sy laat haar nie voorsê nie.
"Nee, ek waarsku jou, Dawid Cronjé," sis sy. "Jy raak van daardie slet ontslae of…"
"Of wat?" vra Dawid met 'n yskoue stem. Sy woorde priem haar, sy oë daag haar uit om haar sin te voltooi.
Nou eers sien hy die histerie wat in haar aan die opbou is, besef hy dat Mercia waaragtig glo dat hy 'n buite egtelike verhouding met Jessica aan die gang het.
Dawid besef dat hulle nie meer alleen is nie en hy draai om na waar Anél en Herkie stil in die deur staan. Daar is verwarring en seerkry in Anél se oë, maar die kyk wat Herkie hom gee, spreek van absolute veragting.
"So what?" Herkie haal sy skouers op. "Pa het 'n affair met 'n ander vrou. Meeste mense doen dit. Al wat ons wil weet, is of julle gaan skei of nie?"
"Hercules!" brul Dawid. "Ek sal dit nie duld dat jy so met ons praat nie!"
"Hoekom nie?" Daar bars 'n bitter laggie oor sy lippe. "My pa slaap rond en ek is rebels. Is dit nie maar soos wat dit deesdae in 'n normal