Daar is baie verskillende komponente wat jou sal help om 'n perfekte pak vir opstartprojekte met WordPress tema Cannyon te maak.
Ons het nie vergeet van reageer uitleg nie. Met Cannyon gratis WordPress tema, kan jy 'n webwerf skep met volle mobiele ondersteuning.
Sy het na skool as laerskoolonderwyser gekwalifiseer en het later jare ’n Honneurs in Engels en ’n MPhil voltooi. Dit was juis met die lees van die klassieke werke van Jane Austen, Elizabeth Gaskell wat sy begin droom het om eendag haar eie stories te skryf.
Wanneer sy nie sexy stories skryf nie, speel sy met haar kleinkinders of sy brei of sy verken een van die baie paadjies langs die see. En saans en naweke sal jy vir haar en haar man voor die televisie kry. Sy verkies ’n lekker sappige liefdesverhaal, maar af en toe sal sy waag om iets anders te kyk wanneer manlief meer aksie soek, maar Murder she wrote se spanningsvlak is egter al wat sy kan hanteer.
Sy is dol oor haar kinders en versot op haar kleinkinders en niks verskaf vir haar groter vreugde as om kos te maak vir hulle vir wie sy lief is nie.
Lisa skuif vir die soveelste keer haar sonrok se skouerbande reg en loer na die ander mense in die koffiewinkel wat rustig sit en gesels. Sy moes liewer iets anders aangetrek het. Sou ’n langbroek nie beter gewees het nie? Die rok is wel nie kort nie, maar die skouers is bietjie kaal. Sy drapeer haar krulle oor haar skouers sodat dit nie so erg kaal lyk nie. Miskien hou hy nie van haar rooi hare nie. Die kinders het haar op skool meer as genoeg daaroor geterg.
Sy gooi die swaar lokke weer na agter. Wat maak dit tog saak? Dis nie asof sy ’n goeie indruk op hom wil maak nie. Die druk die papierservet krampagtig tussen haar vingers vas tot haar hand daarvan pyn. Sê nou …
’n Bekende sakeman kom by die deur in en kyk rond. As dit maar hy kon wees, dan sou sy bly wees, maar haar biologiese pa sal veel eerder een van sy laer klas werknemers wees. Dirk Bredenhann is nie die soort man wat sy verantwoordelikhede opsy sal skuif soos wat haar sogenaamde pa gemaak het nie. Hy is hoog aangeskrewe in die distrik en staan bekend as ’n regverdige en vrygewige man wat sy werknemers goed behandel. Lisa weet, want haar ma is sy persoonlike assistent vir so lank as wat sy maar kan onthou. Sy self het tydens skoolvakansies by sy firma gewerk om sakgeld te verdien en daar het sy gesien sy werknemers het een en almal die grootste respek en waardering vir hom.
Sy kyk deur die venster in die straat af. Wanneer kom hy dan? Dis nou presies vieruur, die tyd van die afspraak wat haar ma gereël het. Tipies van die soort man wat hy is, sal hy sekerlik laat wees of glad nie opdaag nie.
Dirk Bredenhann gesels so in die verbygaan met almal wat hy ken en Lisa hou hom dop. Dis altyd so. Almal wil graag ’n woordjie met hom wissel. Die mense van die omgewing bewonder hom vir die manier waarop hy al die jare vir sy oorlede vrou, wat sedert haar skooldae aan ’n rolstoel gekluister was, gesorg het. Ten spyte van die feit dat hy een van die aantreklikste mans in die dorp is, was hy nooit ontrou aan sy sieklike vrou nie.
Sy kyk verskrik op. “E … eintlik wag ek vir iemand anders,” waag sy dit. Sy skaam haar morsdood as hierdie man moet uitvind wat die rede is hoekom sy hier op iemand sit en wag. Weet hy dat haar ma en pa nooit getroud was nie, of het haar ma dit vir haar werkgewer geheim gehou?
Lisa kyk op in sy oë, ’n deurskynende ligblou nes hare. Die laatmiddagson glinster in sy rooi krulle, ook net soos haar eie. Hoekom het sy dit nog nooit opgemerk nie? Sy skud haar kop. “Dis nie waar nie!” Haar stoel val kletterend om toe sy opspring. Sy moet hier wegkom. Hoe? Wat? Hoekom?
Sy kom uitasem tot stilstand by haar pienk bromponie wat sy vir haar sestiende verjaardag gekry het. Sy moet onmiddellik so ver as moontlik hiervandaan weg kom. Sy grawe in haar rugsak vir haar sleutel en skop teen die stut wat die bromponie regop hou sodat sy kan wegtrek.
’n Groot hand kom op die stuurstang te lande. “O nee, jy gaan nêrens heen op hierdie ding terwyl jy so ontsteld is nie.” Hy vat haar liggies aan die arm. “Kom, ons kan meer privaat in my motor gesels.” Hy beduie met sy kop na die luukse motor wat daar naby geparkeer is.
Lisa huiwer en knyp haar oë toe. ’n Magdom vrae warrel deur haar brein. Vrae wat net hy of haar ma kan beantwoord. Sy haal diep asem en blaas dit stadig weer uit. Miskien moet sy tog na sy kant van die saak luister. Vanaand is dit haar ma se beurt om te verduidelik. Hoekom het hulle haar vir agtien jaar in die duister gehou? Nee, hoekom het hulle haar lewe lank vir haar gelieg?
Toe sy as kind vrae gevra het oor haar pa, het haar ma altyd ontwykend geantwoord. Om iets te verswyg is mos net so erg soos ’n leuen. Later het sy haar met die belofte dat sy op haar agtiende verjaardag al die antwoorde kan kry, gepaai. Hulle skuld haar ’n verduideliking en dit beter ’n baie goeie een wees!
Onwillig maak sy weer haar fiets staan en volg hom na waar hy reeds die motordeur vir haar oop hou. Toe hulle albei sit, draai hy na haar toe. “Ek weet jy het baie vrae en jy het beslis rede om ontsteld te wees, maar ek vra dat jy na my luister. Daarna kan jy my slegsê soveel as wat jy wil.”
Hy steek ’n hand na haar toe uit, maar toe sy terugdeins, sug hy en trek dit terug. “Ek weet ek het baie om te verduidelik, so luister asseblief.”
Lisa kyk na ’n by wat heen en weer teen die buitekant van die motorvenster beweeg, soekend na iets. Waar sou die res van die swerm wees? Voel die eensame by op hierdie oomblik net so verlore en afgesonder soos sy?
“Ons het alles saam gedoen. Ons was oortuig ons is geesgenote, bedoel om altyd saam te wees.” Sy kan aan sy stemtoon hoor hy dink nou ver terug.
“Ek weet nie wat vir my die moeilikste was om te aanvaar nie – die feit dat ek en Rina in ’n liefdelose huwelik gedwing was, of dat ek en jou ma nie sou kon trou en jou saam grootmaak soos ons so bitter graag wou nie. Ons was in sak en as, maar die koeël was deur die kerk, ek was reeds getroud.”
Lisa blaas ’n rukkerige asem uit. “Ja, dis my ma daai. Die mense het in elk geval geskinder en ek was maar altyd as buite-egtelik beskou.”
“Daardie eerste jare was vir my die moeilikste. Ek moes werk, saans studeer en boonop snags ’n hulpelose invalide versorg. Gelukkig het my pa vir Rina se verpleging bedags betaal, maar ek moes baie dinge self ook doen. Intussen wou my hart breek oor jou en jou ma se swaarkry. Ek was letterlik aan twee geskeur.”
’n Lig gaan vir Lisa op. Haar pa het dus nie sy verantwoordelikheid teenoor haar misken nie, maar al die jare van ver af voorsiening gemaak vir haar. “Dis dan waar die geld vir al die ekstras vandaan gekom het. Ek het gewonder hoe Ma sekere goed kon bekostig – die bromponie en ons vakansies by die see elke jaar, geld vir my om universiteit toe te gaan volgende jaar.”
Hy glimlag vir die eerste keer. “Die pienk fietsie was jou geskenk van my af. Ek sou graag veel meer wou doen, saam met julle see toe gaan byvoorbeeld, maar ek kon nie. Van nou af gaan dinge egter anders wees.”
“Jip, ek is nou ’n vry man. Ons drie het lank genoeg swaar gekry. As dit jou goedkeuring wegdra, gaan ek haar binnekort vra om met my te trou, iets wat ek twee dekades gelede al moes gedoen het.” Hy bring ’n ringdosie uit sy binnesak te voorskyn en knip dit oop. “Dink jy sy sal hiervan hou?”
Hy lag. “Ek kom agter jy weet nie eintlik wat om my te noem nie. Op die oomblik is Oom heel goed, maar ek hoop natuurlik dat jy dit eendag sal regkry om my Pa of Pappa te noem soos ek al die jare begeer het.” Vir die eerste keer vanmiddag sien sy onsekerheid op sy gesig.
Lisa voel hoe haar hart lig. Vanmiddag het begin met bitter gedagtes teenoor die pa wat sy al die jare gedink het haar versaak het. Nou weet sy dat hy ’n baie goeie rede gehad het en dit was nie omdat hy haar en haar ma nie wou hê nie. “Dit sal nie baie moeilik wees nie. Kan ek weer die ring sien?”
Hy glimlag en gee die ring aan. “Ek hoop sy sal daarvan hou. Ek skuld haar baie meer as net ’n diamantring.”
Sy maak die motordeur oop en klim uit, maar draai terug en buk om hom in die oë te kyk. “Sondag is Moedersdag en as sy enigiets vir haarself kan wens, dink ek dit sal dit wees.”
Hy glimlag en fyn kreukels vorm langs sy oë. “Slim meisiekind. Dis die perfekte dag vir ons drie om uiteindelik ’n gesin te word. Ek neem julle twee uit vir ’n baie spesiale ete in die stad. Ek sal dit met haar reël. Moet eers niks sê oor die ring nie.”
“Van nou af sal daar altyd met spesiale geleenthede blomme en vonkelwyn wees vir my twee meisies. Ons het baie jare om in te haal,” belowe hy en blaas vir haar ’n soentjie voordat hy stadig wegtrek.
Met ’n juigkreet skakel Lisa haar bromponie aan en waai vir haar pa toe hy by haar verbyry. Haar ma gaan die wonderlikste verrassing vir Moedersdag kry.
Dit is die vroeë 1800’s in die Kaapkolonie. ’n Boog beweeg oor vioolsnare en roer iets binne Annabelle. Watter slaaf speel die viool so mooi?
Selfveragting is ’n vieslike ding. Haat ook. Maar om jouself te haat is amper erger as om dié gevoel teenoor jou medemens te koester. Voeg daarby die hel van depressie en jy sit met die perfekte resep vir ’n wrak. ’n Selfveragtende, haatdraende, depressiewe wrak wat amper niks van die lewe weet nie. Pateties, met ander woorde. Twee en veertig jaar oud en sy weet nie eintlik hoe die lewe inmekaarsteek nie. En dis sagkens gestel. As sy heeltemal eerlik met haarself wil wees, het sy nie ’n donnerse clue nie.
Dit alles in ag genome, het sy dus ook nog nie geleef nie. Vir al wat sy weet, is sy al oor die helfte van die jare aan haar toegeken en sy het geen benul van wat dit is om die lewe te geniet nie. Daardie gedeelte is sommer net plein hartseer. En tog was dit haar keuse. Sy het gekies om agter ’n pottebak­kerswiel vir die wêreld en die verlede weg te kruip. Nou het die verlede haar ingehaal en eis die lewe haar bydrae tot die samelewing.
’n Yskoue windvlaag kom om die hoek van die huis en ’n paar verdroogde akkerblare tol op die stowwerige stoep in die rondte. Vind hul weg tot teen ’n diggeweefde spinnerak wat aan die stoepreling hang en bly net daar sit. Die ou windpomp maak ’n aardige steungeluid en raak weer stil. Sy trek die kombers stywer om haar skouers. Die dag gaan bin­nekort breek en sy het nog nie geslaap nie. Dis die probleem as mens nie ’n doel het nie. Tyd raak irrelevant. Sy sug en tel haar amper leë koffiebeker van die leiklipvloer af op. Skiet die laaste bietjie koue koffie oor die stoepreling en sien hoe die Franschhoekberge vorm begin aanneem in die eerste lig van die nuwe dag. Wat sal sy vandag doen? Seker maar presies dieselfde as wat sy al vir bykans ’n jaar lank doen.
Steyn skop haar bene ver uit en leun terug teen die sagte koningsblou fluweelbekleedsel. Haar kop is te ver agteroor, sy kyk in die plafon vas. Sugtend kom sy regop. Sy druk ’n los kussing agter haar rug in en vou haar enkels oormekaar. Skuif ’n bietjie laer, dan heen en weer. Nou druk haar ken weer op haar bors. Sy vlieg regop en klap haar tong. Pluk die kussing agter haar rug uit en val weer terug teen die leuning. As sy nie eens ’n simpel ding soos “maak jou gemak­lik” kan baasraak nie, hoe de hel wil sy ’n hele nuwe lewe begin? Dis nie sy nie, dis hierdie basterbed wat maak dat sy nie haar lê kan kry nie. Die een wat gesê het ’n chaise longue is gemaklik, moet sy kop laat lees. Dit is nie ’n sit- of ’n lêplek nie, dis eerder ’n sitlêplek. Met ander woorde, useless. Behalwe as jy dalk ’n fotograaf is en hou van ’n ouwêreldse aanslag. Soos Louisa. Dié hou daarvan as daar ’n tikkie romanse met haar fotosessies gepaardgaan. Die boudoir shoots noem sy dit.
Sy skuif weer rond en berus haar in haar lot om vir ’n uur in niks vas te kyk. Miskien is dit nie so ’n slegte idee om teen die plafon vas te staar terwyl sy met die sielkundige praat nie; deesdae kry sy nie­mand meer in die oë gekyk nie.
Sy kantel haar horlosiearm en korrel na die wysers. Dit is tyd. Tyd om ’n bril te kry, en tyd vir derms uitryg vir ’n hele uur lank. Dis te sê as sy ’n volle ses­tig minute gaan hou. Sy twyfel. As dit nie vir die nag­merries was nie, het sy opgestaan en geloop, maar dit het haar weer tot in die vroeë oggendure gery. ’n Donker drievertrekhuisie in ’n bloekombos. Die reuk van brandende kruie verstikkend om haar. Die ver­skriklike koue. Meesal hitte. Gedempte stemme. Die flou skreetjie van ’n pasgebore baba. Verlatenheid. Dit was later so erg dat sy nie anders kon as om op te staan nie. Sy het haar CD-speler aangeskakel, ’n Nag Champa-stokkie aangesteek om die bitter kruiereuk uit haar kop en lyf te verdryf en iets uit klei probeer vorm. ’n Halfhartige poging aangewend om ’n bietjie van die kreatiwiteit terug te kry wat haar al maande lank bly ontwyk. Natuurlik kan sy ’n bol klei op die wiel sit en ’n pot of ’n bak of ’n ding maak, maar dit het nie daardie iéts nie. Daardie iets wat haar werk van dié van ander pottebakkers onder­skei. Dit was ’n totale flop. Dit was veronderstel om ’n boepenspot met ’n geboogde swaannek te wees, maar halfpad deur “Tù quieres volver” van Sarah Brightman het sy die klei platgedruk. Sy het nog al­tyd ’n aanvoeling gehad vir die sukses of mislukking van haar maaksels. As dit nie van die begin af reg voel nie, druk plat en begin van voor af. Probleem is net, die laaste tyd kry sy nie van voor af begin nie. Amper asof sy belangstelling verloor het. Paniek bondel saam op die krop van haar maag. Dit mag nie gebeur nie. Klei is haar lewe. Haar ontvlugting. Die ding wat haar deur die moeilikste van moei­like tye staande gehou het. Hoekom wil dit nie meer dien as medium tot heelwording nie? Is dit moont­lik dat daar ’n vervaldatum op die mens se skep­pingsvermoë is, of is dit omdat daar die een of an­der blokkasie tussen haar siel en hande is wat haar verhoed om te skep? Soos daardie onding wat skrywers soms ervaar wanneer woorde en gedagtes om en om in hul koppe maal, maar om den dooie vrekte nie tot lewe deur hul vingers wil kom nie. Skrywers­blokkasie. Pottebakkersblokkasie. Dit klink nie reg nie.
Sy sug liggies toe die deur oopgaan. Die vrou wat op ’n hoërugstoel aan die voetenent van die chaise longue plaasneem, staan haar nie aan nie. Self­versekerd. In beheer. Irriterend korrek. En so jonk! Dit lyk asof sy nog op skool moet wees. Wat weet sy van die lewe? Boekgeleerdheid, ja. Maar lewenservaring? Daarvan kan hierdie jong mens nie veel hê nie en dis wat sy nou die nodigste het. Iemand met genoeg ondervinding daarin om haar die weg te wys.
Die vrou tik-tik met haar pen op ’n notaboek. Haar mooi gevormde mond met die koraal lipstiffie gaan oop. “Is jy gemaklik, Steyn?” Haar stem sag strelend. Vals. Nee, nie vals nie. Net sonder warmte.
Steyn knik. “Ek is.” Miskien moet sy ’n dankie by­voeg, maar sy is nie lus nie. Sy is lus om in haar bed te gaan klim en die duvet oor haar kop te trek. Te slaap tot die bure se hoenders begin kraai en eers op te staan wanneer die son sy flou winterstrale deur haar kamervenster gooi.
Die boks tissues wat onopsigtelik, halfverskuil onder ’n maidenhairvaring neergesit is op ’n lae tafeltjie langs haar, kon ook maar gebly het. Steyn Coetzee het in jare nie gehuil nie en sy is glad nie van plan om nou te begin nie.
“Sal ons begin?” vra die sielkundige en wag nie vir ’n antwoord nie. Sy maak fyntjies agter haar hand keel skoon. “Volgens die agtergrond wat jy geskets het, is jou ma oorlede toe jy veertien jaar oud was, jou pa het erg begin drink en op sewentien het jy swanger geraak. Dit het ’n geweldige impak op jou lewe gehad, in so ’n mate dat jy jou heeltemal van mense onttrek het . . .”
Steyn luister nie verder nie. As dit maar so een­voudig was. As dit maar al was wat gebeur het, het sy nie nou hier gelê nie. Om jou ma vroeg te verloor, ’n dronklap vir ’n pa te hê en op sewentien pregnant te word is nou nie juis wat sy die einde van die wêreld sal noem nie. Dit is hoe dit hanteer is deur mense wat veronderstel was om van beter te weet wat dreig om haar hele menswees te ver­woes.
“Klink vir my maar net na mense met ’n skoon motor wat soggens vroeg opstaan en op ’n Saterdagmiddag ’n bietjie wou braai,” laat haar oupa van hom hoor. “Dis nie snaaks nie, dis eintlik heel normaal.” Hy sit regop. “Dink ’n bietjie: dalk doen jy ook dinge wat húlle pla.”
Haar oupa haal sy skouers op. “Dalk sing jy te hard in die bad. Wat sê jy, Vroutjie? Jy het tog in die einste huis langs haar gewoon voordat sy Kupido gespeel het en ons twee aan die trou gekry het.”
Marié klik haar tong kastig verontwaardig. “Jou kleinkind was ’n baie goeie buurvrou, hoor.” Sy sit ’n bordjie met ’n stewige sny sjokoladekoek voor Karla neer. “Mens het skaars geweet sy is daar.”
Vyfuur die volgende oggend is dit weer die sagte, aanhoudende gebrom van ’n motorenjin wat haar wakker maak. Karla gaan loer later vieserig deur die sitkamervenster. Die bure se voertuig staan sowaar reg voor háár huisie, en dit lyk of die bestuurder daarvan na sy selfoon sit en kyk. Sy sien mos die liggie! Gmf, dink sy, daar is seker beter plekke om te sit en Google as voor iemand anders se huis! Skielik gaan die motordeur oop en die man klim uit. Karla los die gordyn soos ’n warmpatat en staan terug. Voor hy haar sien en dink sy spioeneer op hom! Hy laat die enjin sowaar luier en Karla hoor sy voetval soos hy vinnig stap om wie weet wat in sy huis te gaan haal.
“Seker maniere binne vergeet,” brom Karla en gaan maak gelate vir haar koffie. Sy kon nog ’n goeie uur se slaap ingekry het. Miskien moet sy met oorpluisies begin slaap. Dan sal dit die bure se skuld wees as sy nie haar wekker hoor nie en laat by die werk aankom!
“Gaan maak kennis met die mense, dalk is hulle heel gaaf,” stel haar oupa die volgende Sondagmiddag voor. Karla het sommer by voorbaat in haar motor geklim sodat sy nie weer die irriterende gestofsuig moet aanhoor nie. Eers het sy ’n fliek gaan kyk, want sy weet haar oupa-hulle rus ook graag op ’n Sondagmiddag, en sy wil nie te vroeg daar aankom nie. Sý is nie soos die bure nie. O nee, haar ouers het haar bedagsaamheid geleer!
Kosmaak is nou nie juis Karla se sterk punt nie. Eenpotgeregte, ja, dit kan sy deesdae maak. Nie góéd nie, maar dit is iets. Sy wonder of die vrou langsaan ’n goeie kok is. Karla het haar nog nie met ’n oog gesien nie, en skielik is sy nuuskierig oor haar nuwe buurvrou. Ag, sy moet seker een of ander tyd maar gaan kennis maak. Voor sy haar oë uitvee woon die mense al ses maande langs haar en dan is ’n kennismaking ongemaklik.
Gewapen met ’n tuisnywerheid-melktert klop sy die volgende middag laat aan die bure se voordeur. Dit is die man wat oopmaak. Hy staar haar sprakeloos aan, knip dan sy oë stadig.
Die volgende dag is ‘n riller. Die lang beurtkragsessie krap almal in die kantoor om en oplaas stuur die baas hulle ’n uur vroeër huis toe – dit help tog nie hulle sit langer in ’n kantoor sonder elektrisiteit en koffie en knor vir mekaar nie, sê hy. Sy en haar kollega Anelda gaan koop warm lasagne by ’n winkel met ’n kragopwekker en eet dit by die tafel op Karla se agterstoep.
“Maar hy het dan …” begin Karla, dan bedink sy haar. Die twee ouer mense kyk haar vraend aan. “Hy het dan nou die dag eers ingetrek, en nou werk hy al só,” verander sy haar storie. Die mansmens het dan daardie middag toe sy die melktert geneem het gesê sy vrou is nie tuis nie. Het sy verkeerd gehoor?
Haar oupa knik. “Flukse man, lyk dit my. Hy sê hy stort net gou al die werkstof af, dan kom hy hierna. Julle het mos gesê ek moet die mense oornooi.”
Toe daar minute later ’n klop aan die voordeur is, spring Karla op. Die man moes binne ’n rekordtyd gestort het. “Ek gaan tap gou nog water in die ketel,” sê sy gou.
In die kombuis kyk sy af na die ouerige bloes en jeans wat sy vir huisskoonmaak aantrek. Haar naellak begin ook ‘n bietjie afdop, sy wou nog ‘n vars laag verf nadat sy skoongemaak het. Ag, Karla, berispe sy haarself. Dit is tog net die buurman. Hy wil eintlik net verder met haar oupa kom gesels, waarom sal sy nou omgee hoe sy lyk?
Karla is reg. Ná ’n vlugtige gegroet hervat die twee mans hulle gesprek van vroeër; iets oor batterybanke. Haar oupa is so entoesiasties hy sit later op die punt van sy stoel terwyl Francois, die buurman, praat en verduidelik.
Karla glimlag stywerig. Sy is byna te bang om na die man wat skuins oorkant haar sit te kyk. Die vorige keer wat sy gekyk het was dit reg in sy blou oë. So asof hy haar ook gesit en beloer het. Nou kyk sy maar na die koffietafel voor haar. Een van sy groot hande verskyn in haar gesigveld toe hy strek en nog ’n koekie vat. Geen skaamte nie, dit is seker al sy vyfde koekie! Sy loer na sy middellyf. Nee wat, hy kan maar vat. Seker van al die fietsry saam met Gert. Hy doop die koekie in sy koffie en kyk skielik reguit na haar terwyl hy die helfte byt en smaaklik kou. Sy oë kreukel asof hy kan raai wat sy dink. Karla voel hoe haar gesig warm word.
“Ek sal enige tyd vir Oom kom raad gee,” praat hy toe hy klaar gekou het. “Deesdae het ’n man soveel opsies, dit is regtig onnodig om soos in die vorige eeu met kerse en kampstowe te sukkel wanneer die krag afgaan.”
Arrogant, dis wat hy is, besluit Karla en wonder of hy die klein gasstofie in haar kombuis kan sien staan. En hier voor hulle op die koffietafel staan die vet sitronella-kers wat sy saans aansteek om die muskiete te verjaag. Vorige eeu? Gmf! Hy dink seker hy is met sy ou sonpanele so ’n raps beter as gewone mense. Sy draai haar skuins en probeer opnuut met tannie Marié gesels.
’n Paar aande later is daar ’n klop aan haar deur. Dit is donker en die stoeplig werk nie. Die krag is al weer af. Karla staan besluiteloos in die voorportaal.
“Ek is jammer om te pla.” Hy lyk verleë. In die lig van die lamp lyk sy hare deurmekaar en sy gesig ’n bietjie vuil. “Ek kom net ’n kers leen. Asseblief.”
“’n Kers?” Karla se oë rek, maar gelukkig bedwing sy haar. Iets sê vir haar dat die man voor haar verby moeg is en nie sou geklop het as hy nie aan die einde van sy tou was nie.
“Jy mag maar lag,” antwoord hy ernstig. “Dit is nogal lagwekkend. Ek was so ingenome met my sonpanele en my batterye, maar toe ek netnou die laaste van die drade deur die plafon lei, kom ek agter die hele spul is te kort. Ek het verkeerd gemeet. Nou nodig ek ’n kers om lig te maak terwyl ek ’n ander plan maak. Seker vuurhoutjies ook, asseblief. Die kafee op die hoek is toe en die ding waarmee ek altyd die braaivleisvuur aansteek is skielik net weg. En my selfoon se battery is pap, ek het sy liggie gebruik om in die plafon te sien.” Hy sug moeg. “Vanaand se lang beurtkrag het my lelik onkant gevang.”
Dalk is die man tog nie arrogant nie, dink Karla en bekyk hom skewekop. Dalk was hy nou die dag maar net opgewonde oor sy projek. Soos wat haar oupa ook nou oor sy nuwe sonpanele is. “Ja-nee, fase vier is nie ’n grap nie,” sê sy dan en staan terug. “Kom in.”
In haar sitkamer sien sy hoe hy na die kamer kyk. Hy lyk verras. ’n Paar kerse brand gesellig op die koffietafel, en oor haar skootrekenaar se luidspreker speel mooi musiek. Sy sit die lamp op die klein tafeltjie langs die rusbank waar sy gelê en lees het.
Iets soos verligting flits oor sy gesig. “Ek het direk na werk in die dak geklim, koffie sal hemels wees.” Hy kyk vertwyfeld na sy stowwerige voorarms. “Kan ek dalk jou badkamer gebruik?”
Karla knik en tel weer die Coleman op. “My huis se badkamer is op dieselfde plek as jou huis s’n. Vat die lampie saam.” Die man het seker ook nog nie geëet nie, dink sy terwyl sy die lang figuur met die breë skouers agternakyk. Miskien moet sy van tannie Marié se lekker bredie uithaal en …
Francois haal sy skouers verleë op. Dan glimlag hy en lig die lamp in sy hand effens. “Alles het seker sy tyd en plek,” sê hy voordat hy weer omdraai.
Hierdie man kan maar gereeld in die toekoms by haar ’n kers kom leen, besluit Karla terwyl sy koffiebekers uithaal. Hy kan sy drade nog ’n hele paar keer verkeerd meet, sy sal glad nie omgee nie. Toe sy draai staan Francois in die deur. Hy neem die beker uit haar hand en hulle vingers ontmoet, en dan hulle oë. Die kerslig flikker oor sy gesig. Ja, die ligte kan maar af bly.
Die aandwind roer tussen die mopaniebome se blare op die oewers van die Olifantsrivier diep in die hart van die Bosveld. In die tweespoorpad wat jou die mistieke bos inlei, staan ’n donkerkopman, breed van skouers en beslis ’n outydse ses voet in sy sokkies. Fors soos ’n ridder van ouds. Dan draai hy stadig om . . .
Simoné vlieg orent in haar bed. Sweet pêrel op haar voorkop. Dit het sy nou van al haar vriende se gespot oor haar verhuising na ’n lodge in die Bos­veld. Sy weet hulle bedoel dit goed, maar die ewige gekerm dat sy hopelik een of ander tyd, nes almal van hulle, ’n maat sal kry, raak net soms te veel. Ge­lukkig is die laaste een van hulle nou getroud en is haar strooimeisiepligte afgehandel. Soms het sy gewonder of hulle gehoop het dit sou haar tot trou bring. Wat hulle nie kan verstaan nie, is dat sy nie meer ’n behoefte aan ’n man het nie. Sy is gelukkig met haar lewe nes dit is. Ongebonde en ongekom­pliseerd.
Sy draai in die rondte om seker te maak die wit bloes en kuitbroek rond die prentjie af. Gelukkig kan sy met gemak kort rompe en kuitbroeke dra. Dit word blykbaar warm in die Bosveld en dan sal langbroeke eenvoudig nie deug nie. As jong dog­ter het haar lengte haar gepla omdat sy gewoonlik ’n kop langer as al haar maats was. Vandag is sy dankbaar vir haar lenige lyf met net genoeg kurwes op die regte plekke. Danksy haar gene het sy ook nie ’n wroeging met gewig nie. Gemeet aan mode­voorskrifte, behoort sy enige man se belangstelling te kan prikkel. Tog is dit die laaste ding wat sy wil doen.
Vreemd dat haar ouers nie kan verstaan waar­om sy na meer in ’n verhouding soek as wat mans blykbaar bereid is om te gee nie. Hulle huwelik het haar vroeg reeds ontnugter. Sy het haar voorge­neem dat sy nooit in die skaduwee van haar man sal leef nie, tevrede met die krummels van sy tyd in die voortsnellende korporatiewe wêreld.
Al het sy self die leer na sukses met passie begin klim, behou sy steeds haar prioriteite. Ongelukkig romantiseer haar vriendinne die Bosveld. Volgens hulle wag daar dalk ’n man in die Afrikabos wat haar voete onder haar gaan uitslaan, ’n bruinge­brande spiertier met ’n malvalekkersagte hart. Met die wind in sy hare en die son op sy vel. ’n Man in murg en been.
Ongelukkig moet sy die eentonige rol van ’n ad­ministratiewe klerk vertolk. Sy kan net hoop dat haar liefde vir die natuur daarvoor sal vergoed.
Die plek het ’n interessante naam, Nafasi Ya Tem­bu, “plek van die olifante” in Swahili. Nou kan sy nie wag om die Bosveld tydelik haar tuiste te maak nie. Louwarm someraande met die gebrul van ’n leeu in die verte of die geroep van ’n visarend wat jou luid­keels in Afrika verwelkom.
’n Sug van verligting ontsnap toe sy die naam­borde gewaar. Die silhoeët van ’n ry olifante teen die rooi gloed van die sakkende son pas perfek by die naam.
Simoné versteen ’n oomblik in haar voetspore. Die man wat agter die lessenaar opstaan en bo­kant haar uittoring, hoort op die glansblaaie van ’n tydskrif. Hy kon netsowel een of ander Italiaanse Don Juan gewees het met sy donkerbruin hare wat krullerig aan die kraag van sy swart hemp raak. Die middelpaadjie laat dit sag aan die kante van sy voorkop hang en ontbloot die ruie wenkbroue waaronder donker oë stip na haar kyk. Die reguit neus eindig in ’n kortgeknipte snor en die skynsel van ’n baard wat skerp teen sy bruingebrande vel afsteek. ’n Effense glimlag huiwer om sy lippe. Lippe wat ’n vrou kan laat drome droom.
Sy ruk haar oë weg en huiwer ’n oomblik op sy duidelike adamsappel voordat sy byna gehipnoti­seerd na die sterk hand kyk wat hy na haar uithou.
Simoné neem sy hand en knik net stom. Haar stem het nog nie weer sy verskyning gemaak nie. Sy gaan sit vinnig op die stoel wat hy vir haar aanwys. Wat de joos gaan met haar aan? Dis nie die eerste keer dat sy met ’n aantreklike man te doen kry nie, maar Paul Grové het nie ’n gelyke nie. So­lank sy nie vergeet wat haar doel hier is nie. Paul Grové is juis een van die verdagtes.
“Dit is iets wat hulle aandrang op jou aanstelling vir die pos vir my nog duisterder maak. Jy is beslis nie die aangewese persoon nie weens die feit dat jy oorgekwalifiseer is vir die pos. Ek is seker daar moet ’n rede wees waarom jy dit aanvaar het en ek wil weet wat daardie rede is. Daar is ander perso­neellede wie se belange in ag geneem moet word.”
Simoné staar fronsend na die man wat haar met sy stem mesmeriseer. Wat het van haar selfvertroue geword? Haar keel voel soos ’n verdroogde hout­stomp. Sy sluk moeilik.
“As jy bang is dat ek ’n bedreiging vir hulle gaan inhou, kan ek jou gerusstel. Die rede vir my besluit is eerstens omdat ek weet ek kan die werk doen wat van my verwag word en tweedens omdat dit in die Bosveld is. Ek is lief vir die natuur en sou graag nader daaraan wou leef. Verder het ek my in ver­skillende rigtings gekwalifiseer sodat ek ’n wyer beroepskeuse kan hê.”
Sy sal versigtig moet wees. Hierdie man is van nature skepties. Dit is seker ook logies dat hy agter­dogtig is aangesien sy ’n interne aanstelling is.
Simoné trek haar skouers regop. “Verstaan my reg, meneer Grové, ek het geen illusies daaroor nie. Ek ken die gevare.” Sy ontmoet sy oë onver­skrokke en merk hoe die breë skouers onder sy baadjie roer.
Die oë wat op haar gesig kuier, steek haar stoel se sitplek aan die brand en sy skuif ongemaklik rond. Haar oë loop terug na sy lippe en tot by die verleide­like kuiltjie in sy ken. Hoe sal dit wees as daardie lippe jou soen totdat jou ore sing?
“Dit is goed so. Noem my asseblief in die toekoms op my naam. Ek neem aan ek mag jou ook Simoné noem? Almal hier noem mekaar op hul name.” Hy talm ’n oomblik asof hy nog iets wou byvoeg en Si­moné se wenkbrou lig vraend.
“Soos jy in die kontrak gesien het, is die salaris moontlik nie soveel as wat jy voorheen verdien het nie, maar die gratis verblyf en etes behoort daarvoor te vergoed. Jy kan dadelik in huisie nommer agt in­trek. Dit behoort aan jou verwagtings te voldoen aangesien dit ’n gemeubileerde tuinwoonstel is. Hier is die sleutels. Jy kan dit met jou motor bereik, volg net die aanwysings. Ontbyt is stiptelik seweuur sog­gens. Ons dag begin vroeg.”
Paul is nou die een wat haar vraend aankyk. Sy neem vinnig sy hand en skud dit liggies. ’n Rilling hardloop al teen haar arm op.
Paul het nie oordryf dat dit aan al haar verwagtings sal voldoen nie. Die woonkamer is ruim en baie smaakvol gemeubileer. Sagte herfskleure skep ’n gesellige atmosfeer. Die reuk van gras en kreosoot vul die lug. Tipies aan die Bosveld het die woonstel, net soos die hoofgebou, ’n grasdak. Die sandkleu­rige teëls op die vloere sorg vir koeligheid onder jou voete. Ten spyte van die vroeë somerhitte, waaraan sy beslis nie gewoond is nie, is dit heerlik koel in die vertrek.
Sy sit haar ontdekkingsreis voort na die slaap­kamer. Daar is ’n muskietnet wat romanties aan vier pilare gebind is bokant die bed. Sy weet reeds dit is haar beste verweer teen die malariadraers.
Sy merk die ketel op en loer vinnig in die yskas. Sy sal wel die nodige vir koffie moet kry as sy nie aan kafeïenonttrekking wil ly nie.
Simoné frons liggies. Sy maak die deur vinnig oop en kyk verras na die vrou voor haar. Asof hulle dié versugting van vroeër kon hoor, hou sy ’n skinkbord in haar hande met dit wat sy kan nodig kry om koffie en tee te maak, asook gebottelde water. Sy bedank haar vriendelik en stap terug na die kombuis.
So ja, alles is op hulle plek, nou vir haar eerste koppie koffie in haar nuwe blyplek. Sy skakel die ketel aan en die onmiddellike stoomgeluid laat ’n gevoel van tuiskoms in haar hart roer. Ongelukkig is dit net tydelik. Sy sal egter hieraan kan gewoond raak.
Vanaand gaan sy haar bed vroeg opsoek. Môre mag sy nie swak konsentreer weens moegheid nie. Nie met Paul in die omtrek nie. Sy vermoed dit gaan ’n volskaalse stryd wees om haar aandag by haar werk te bepaal, en dit alles danksy haar vriendinne se verspotte stories. Nou foeter haar hart om voor­tydig van ’n man se sesvoetlyf kennis te neem ter­wyl sy eintlik met voorbedagte rade hier is. Dit is ’n deel van haar werk wat haar nog nooit voorheen gesteur het nie, hoekom juis nou?
Al sou sy Paul vir die oomblik die voordeel van die twyfel gee, mag sy nooit uit die oog verloor dat sy nie kan bekostig om deur sy uiterlike van stryk gebring te word nie. Haar enigste rede is en bly om die bedryf van onderduimshede te bevestig of om die anonieme skrywe as kwaadwillige saakbeskadiging uit te wys.
Sy verklee later in ’n swart rompie wat net-net aan haar knieë raak en ’n wit kantbloes. Haar skoene se hakke is hoog genoeg dat dit steeds deftig lyk. Die bloes beklemtoon haar donker hare. Haar wimpers raak aan die kuif wat laag oor haar voorkop hang. Sy wend net genoeg grimering aan om steeds natuurlik te lyk. ’n Titsel meer lipstiffie en nog ’n druppel par­fuum agter die ore, dan is sy gereed vir haar eerste dag op kantoor.
Sy laat haar oë oor die eetsaal gly. Die tafels is vrolik in aardse kleure gedek. Die dekor pas die omgewing soos ’n handskoen. Die vertrek se skuifdeure staan wyd oop en laat die vars oggendlug binnestroom. Sy merk die swembadwater wat byna ysig blou blink, en tiptolle kwetter verspot in die groot besemtrosvy. Alles lyk vreedsaam, en tog ervaar sy ’n elektrisiteit in die atmosfeer, asof daar ’n energielading wag om te ontplof.
Haar oë dwaal oor die bos aan die buitekant van die veiligheidsheining. Moontlik voel sy die bos se energie aan. Op die oog af rustig in die oggendson, terwyl sy weet iewers in die skadu’s skuil gevaar. Blougrys dynserigheid hang laag oor die bosse, al langs die vallei af tot by die granietkoppies in die verte. Die bos lyk droog. Sy sug diep. Dit is nie heelte­mal hoe sy die Bosveld voorgestel het nie.
’n Glimlag verskyn op sy gesig. “Nee, dan mag jy maar sug. Ek neem aan jy is ons nuwe administra­tiewe klerk? Ek is Alex Grové, aangename kennis en welkom hier by ons.”
Sy som haar besoeker vinnig op. Dieselfde diep strelende stem as Paul, maar beslis nie so gevaar­lik vir ’n vrou se nugter denke nie. Met sy skoongeskeerde gesig en kortgesnyde hare lyk hy ook jonger as Paul. Nog ’n verdagte wat in die skrywe genoem is.
Alex buig vooroor en laat rus sy elmboë op die tafel. Hy betrag haar op en af. “My neef het nie oordryf nie. Jy is vrekmooi. Gelukkig volgens hom slim ook. Ek kan jou verseker ek is dankbaar ons het baie vinnig iemand vir die pos gekry. Onse Paul mag ’n goeie bestuurder wees, maar van admin weet hy min, en as hoofgids het ek genoeg hooi op my vurk.”
Simoné baklei met die blos wat dreig om op haar wange te verskyn. Duidelik het die twee mans haar bespreek; tog laat die wete dat Paul dink sy is mooi ’n warm kolletjie net onder haar naeltjie ontstaan.
Alex maak keel skoon. “Hopelik dink jy aan iets goeds, want ek dink nie jy hoor ’n woord wat ek sê nie.”
“Môre, Simoné. Ek hoop jy het ’n rustige nag ge­had en is gereed vir al die harde werk wat vir jou wag. Skink net eers gou vir ons koffie, dan neem ek jou na jou kantoor.” Hy beduie na die skinkbord agter hom op die kas.
Sy kyk onderlangs na hom. As dit enigsins moontlik was, lyk hy vanoggend nog aantrekliker met sy wit hemp. Sy sal eenvoudig harder moet baklei teen die emosies wat hierdie donker man in haar ontketen.
“Dankie. Ek sien jy het reeds my neef ontmoet. Waarom het jy nie ontbyt geëet nie? Of was hy weer sy gewone sjarmante self?” Hy hou haar oor die kop­pie se rand dop.
Sy roer haar koffie tydsaam en ontmoet die donker oë fronsend wat deur dik wimpers omlyn word. Oë wat goed kan raaksien wat jy eerder sou wou wegsteek. Sy opmerking oor Alex laat haar wonder of die twee neefs dalk nie oor die weg kom nie. Dit kan ook wees dat hy subtiel aan haar wil sê dat sy neef nie altyd so galant is nie. Tog, die Alex wat sy vanoggend leer ken het, kom voor as ’n gematigde persoon. Dis baie moeilik om te glo dat hy ’n skurk kan wees.
Sy skud haar kop liggies. “Nee, ek eet net nie gewoonlik ontbyt nie. Alex lyk na ’n aangename persoon waarmee iemand gemaklik ’n gesprek kan voer.”
Sy kan nie verstaan hoe hy al hierdie dinge weet nie, behalwe as hy self in die omtrek was en hulle net onbewus van sy teenwoordigheid was. Hy moes hulle dopgehou het. Genadiglik kon hy nie die regte afleidings maak nie. In die toekoms sal sy versigtiger moet wees. Paul het so pas bewys dat hy nie net ’n aantreklike swernoot is nie, maar ook geslepe. Sy kyk vinnig op toe hy skielik praat.
“Nou ja, kom ek gaan wys jou waar is jou kan­toor.” Daarmee staan hy op en wag dat sy sy voor­beeld volg.
“Jy is ’n pragtige vrou, Simoné. Ek glo die mans trap jou drumpel deur om jou guns te wen. Ek sal moet seker maak hulle pla jou nie by die werk nie.”
Sy opmerking neem die wind vir ’n oomblik uit haar seile. Stry soos sy wil, dit is allesbehalwe ’n onaangename gedagte dat hy van haar as vrou be­wus is. Hoe onvanpas ook al.
Twee deure verder stoot hy ’n kantoordeur oop en staan opsy. Hy beduie vir haar om in te stap. Sy gehoorsaam en bevind haar in die middel van ’n ruim vertrek. Meubels van ligte hout, ’n rekenaar, liasseerkabinette en ’n fotostaatmasjien bevestig ’n goed ingerigte kantoor.
Paul beduie met sy hand deur die vertrek. “Ek glo jy gaan alles hier kry wat jy sou nodig hê. Kyk eerstens na ons besprekingsprogram en vra as jy oor iets onseker is. Die dames by ontvangs kan ook van jou vrae beantwoord. Jy behoort dit vinnig onder die knie te kry.”
Sy knik net liggies. Alles is nog te oorweldigend om haar stem te vertrou. Veral sy teenwoordigheid wat die vertrek van hoek tot kant vul. Die man veroorsaak ’n magnetiese veld waarteen sy geen verweer het nie. Sy ontspan effens toe hy omdraai en vir ’n oomblik in die deuropening huiwer.
“Goed. Ek is in my kantoor as jy my soek. Anders ontmoet ek jou by die restaurant vir middagete. Ons moet seker maak jy kry iets in daardie maag van jou.” Hy draai op sy hakke om en stap haastig weg.
Sy kyk hom fronsend agterna. Hoe gaan sy in staat wees om ’n mond kos in te kry met daardie man in haar nabyheid? Sy moet eenvoudig aan ’n verskoning dink of haar senuwees in bedwang kry sodat sy kan ophou om haar skielik soos ’n verlief­de tiener te gedra.
Sy skud haar kop heftig, gaan sit agter haar lessenaar en skakel die rekenaar aan. Sy moet haar gedagtes by haar pligte bepaal en die werk doen waarvoor sy hierheen gekom het. Hierdie oordadige gewaarwording van Paul is absurd.
’n Skewe glimlag verskyn om sy mond. “Ek gaan wel op ’n manier daarvoor vergoed. Ons eet almal vanaand saam. Die ander aandeelhouers wil jou ook graag persoonlik ontmoet. Ete word rondom sewe-dertig bedien, so dit behoort jou genoeg tyd te gee om jou mooi te maak.”
Dit brand op haar tong om dadelik verskoning te maak, maar sy besef sy kan nie vir ewig weghard­loop nie. Daar moet ’n manier wees om haar ou self terug te kry en soos altyd professioneel op te tree. Dit is uitsluitlik ’n sake-ete. Dalk die eerste stap om Paul te oortuig om haar te vertrou. Sodoende sal haar volgende skuif nie te veel aandag trek nie. Dit is net logies dat sy diep sal moet delf om ’n spoor van enige vorm van sluikhandel te vind.
Sy probeer ongeërg antwoord. “Dankie vir die uitnodiging. Ek sal probeer om jou nie teleur te stel nie.”
Saterdag staan Madelie rustig op. Die kantoorklere wat sy gister uitgehang het, hang sy terug in haar kas. Sy is lus vir iets ligters. Sy besluit op ’n bont broekpakkie met plat skoene daarby. Die skoene is al redelik lank gedra, maar dit is baie gemaklik. Toe sy na haar beeld in die lang spieël kyk, is sy tevrede. Sy is sommer lus om te dans en te trippel.
Toe sy by die kantoor inkom, is Marius natuur­lik voor sy rekenaar en blykbaar baie besig. Hy kyk vinnig op.
“Dit gaan goed, dankie.” Sy pak die goed wat sy gebring het in die kas en haar handsak in die ander kas.
“O ja, Madelie. Toe ek gisteraand by die huis kom, onthou ek eers dat ons twee nog nie die werk op Saterdae bespreek het nie. Dit is nie ’n gewone werksdag nie, hoewel sommige van die vennote tog inkom. Ek werk maar Saterdae omdat daar nog so baie werk is wat ingehaal moet word en dit is buitendien baie stil. Jy kan self kies of jy wil werk of nie. Ek moet byvoeg, ek is baie bly om jou te sien.”
Na ’n uur of wat staan hy op. “Ek gaan vir so ’n uur die gebou verlaat. My volgende kliënt wil ek sommer in ’n koffiekroeg ontmoet. Ons is ou ken­nisse en dit werk net beter as ons ontspanne is. Antwoord maar die telefoon terwyl ek weg is, jy sal weet wat om te sê.”
Toe daar ’n harde klop aan sy deur is, skrik Madelie. Die deur gaan oop en ’n mooi vrou met lang donker hare kom in. Sy doen haar bes om te kalmeer.
Die vrou sug en ’n frons sit soos ’n spinnekop tussen haar oë. “Nee, ek het nie, ek kom gewoonlik sommer in.”
Teen hierdie tyd kook Madelie se bloed. “Ek is nie ’n sekretaresse nie, ek is sy hofklerk.” Sy sit Marius se dagboek saggies op haar lessenaar neer. Sy moet versigtig wees, anders het sy die vrou met die ding gegooi. Sy gaan sit ook by haar lessenaar en gaan aan met haar werk. Sy doen haar bes om die ongeskikte vrou te ignoreer. Intussen bid sy aanmekaar dat Marius so gou moontlik sal terug­kom. Hy is nog net ’n halfuur weg.
’n Uur en ’n half lank sit die vrou en rondskuif op haar stoel voor die deur oopgaan en Marius haastig inkom. Hy steek vas.
Sy loop vinnig deur toe en loer oor haar skouer toe sy dit agter haar toemaak. Toe sy verder loop, lag sy saggies. Die uitdrukking op Marius se ge­sig toe hy die vrou in sy kantoor sien, was iets om oor te lag. Dit het nie juis gelyk asof haar teen­woordigheid in sy kantoor ’n heerlike verrassing is nie. Toe sy met hom gepraat het, het hy vinnig en vraend na haar gekyk, asof hy Madelie se hulp dringend nodig het. Se voet! Hy moet maar die vroue in sy lewe self hanteer. Op pad huis toe koop sy ’n heerlike groot koek net vir haarself. Nie te veel kalorieë nie, jy gaan vet word en dan sal niemand van jou hou nie. Sy snuif deur haar neus – pure ydelheid.
Toe sy die voordeur oopmaak, is Zakkie by en hulle loop gesels-gesels kombuis toe. “Ja, ou Zak­kie, jy het baie te sê vandag. Met jou in die huis sal ek nooit alleen voel nie.”
Dit tref haar mooi tussen die oë. Sy ruk die ys­kasdeur oop en daar staan die kat se bakkie kos steeds propvol in die yskas. Sy moes dit sowaar vanoggend met haar deurmekaar kop daarin gesit het in plaas van op sy bekende plek op die vloer. Sy haal dit uit en sit dit net daar op die vloer neer – en die kat eet. Sommer sulke groot happe gaan maag toe en tussenin miaau hy, seker net om te wys hy is nie hiermee tevrede nie.
Sy gaan sit kruisbeen op die vloer en streel Zakkie sag oor sy rug. “Ek is baie jammer, my skat, baie jammer. Dit sal nie maklik weer gebeur nie.” Later, toe dit lyk asof hy nou versadig is, staan sy op en gaan haal ’n koekie waaraan hy kan kou uit die boksie. Die koekies is net vir nou en dan, en die kat is regtig lief daarvoor. Hy los dadelik sy gewone kos, drink ’n paar slukkies water en met die koekie in die bek draf hy die trappe op na haar slaapka­mer toe.
Madelie maak vir haar ook ’n toebroodjie, ’n reg­te stapelbroodjie met tamatie, kaas en fyngesnyde biltong. Saam met lekker koffie sluk sy dit gou weg. Sy onthou dat die koek wat sy gekoop het, nog op die rak staan en skuif die ander goed in die yskas rond, sodat die koek ’n staanplek het.
Met die kat se gedoente het sy skoon vergeet van die vrou in Marius se kantoor. Hy het sleg ongemaklik gelyk; miskien moet sy hom maar die voordeel van die twyfel gee.
Die luiheid oorval haar en sy loop stadig die trappe op. In haar kamerdeur steek sy vas. Zakkie lê in die middel van haar bed, omring van koekiekrummels en met sy oë groot die ene onskuld. Sy sug en tel die kat op en sit hom op haar stoel neer.
Sy kry die duvet beet en skud die krummels met mening af. Toe vee sy die laken ook skoon en toe sy die duvet weer wil oorgooi, het kat se kind hom weer daarop tuisgemaak. Sy kan die lag nie keer nie.
Toe sy uiteindelik onder die duvet met die kat teen haar maag opgekrul lê, moet sy erken – die ge­sukkel met die kat het haar heeltemal van Marius en die ongeskikte vrou in sy kantoor laat vergeet. Oor die situasie kan sy nou maar net glimlag.
Die storieboek word nader getrek en heerlik ontspanne lê sy en lees. Sy is nie juis lus vir slaap nie. Sy het skaars weer die draad van die storie op­getel of haar selfoon lui. Dit is die hekwag.
Liewe genade tog, sy sal nie hier kan uitkom nie. “Dankie, Paulus, jy kan maar vir hom oop­maak.” Sy loer vinnig in die spieël en die prentjie wat sy daar sien, is nie strelend op die oog nie. Sy besluit om haar hare net so te los, hy moet weet hy het haar gepla. Sy loop stadig na haar voordeur toe en voor sy kan oopmaak, lui die klokkie. Sy frons en besluit om net ’n minuut te wag voor sy oop­maak, en toe sy dit uiteindelik doen, het hy die styl om skaam te lyk.
“Ek is baie jammer, Madelie, maar ek moes net my hart kom skoonmaak. As jy die ysterdeur ook oopmaak, kan ons dalk gemaklik sit terwyl ek my boete kom doen.”
Sy kan die glimlag nie keer nie; so het sy hom nog nooit gesien nie. Sy maak oop en sluit weer alles agter hom toe. “Kom sit gerus.” Sy wys na die gemaklike stoel en gaan sit self op die bank. “Waar­oor wil jy praat?” Vriendelik.
“Ek kom namens die ongeskikte vrou om ver­skoning vra. Ek het regtig gedink ek is teen hierdie tyd al ontslae van haar, maar sy sit soos klitsgras.”
“Seker nie, maar dit is jammer dat sy haarself daar ingelieg het terwyl jy alleen in die kantoor was. Ek verstaan van haar dat jy jou perfek gedra het, net soos jy aangesê was, en dat dit haar tot in haar wortels geïrriteer het.”
“Wie op aarde is dit, Marius? Ek sou nie nor­maalweg gevra het nie, maar aangesien sy jou blykbaar net soveel as vir my geïrriteer het, kan ek seker maar vra.”
“Natuurlik, dit is waarom ek hier is. Margaret was met my neef getroud. Ek en my neef was baie lief vir mekaar en ek was strooijonker op hulle troue. Sy is ongelukkig een van die soort vroue wat haarself nie kan help nie – waar sy kom, moet al wat man is, dit ontgeld. Sy is daarvan oortuig dat sy vir mans onweerstaanbaar is. Dit het al op die huweliksonthaal begin en sy het vir ’n paar jaar haar bes gedoen om my te vang. Ek en my neef het daaroor gepraat en hy het gesê ek is nie haar enig­ste slagoffer nie. Hulle is geskei en my neef het hom in Australië gevestig, maar dit was nie lank nie, of sy sit hom agterna. Hy moes later ’n restraining or­der teen haar kry en het haar nie weer gesien nie. Ek is jammer dat ek al die detail vir jou gee, maar op dié manier kan ek my eie woede ontlont.” Hy bly stil en sy kom agter dat sy oopmond sit en luister.
“Nee, dit is nie reg nie. Dit was ongelukkig dat ou Margaret juis daar aangekom het terwyl ek ’n hewige onderonsie met Maas gehad het. Hy word nou net soos doktor De Vries, en noudat hy hier die grootbaas is, doen hy alles in sy vermoë om die wêreld vir die vennote en veral my onleefbaar te maak. Die ergste is dat ek maar die knie moet buig en maak soos hulle sê. Ek was dus woedend toe ek in die kantoor inkom en met die eerste oogopslag jou gesigsuitdrukking en die tweede vir Margaret oor die stoel gedrapeer gesien het. Jy kan jou daar­die gevoel nie eens voorstel nie.”
“Ek het net eenvoudig die telefoon opgetel en dadelik die polisie gebel; gevra vir ’n restraining or­der. Sy wou nog hier en daar, maar ek het net die deur oopgemaak. Toe het ek gesê ek moet ’n kliënt gaan spreek en as sy nie die res van die naweek in die kantoor agter geslote deure wil deurbring nie, moet sy maar liewer loop.”
“Zakkie. Hy is ’n Royal Rex, pikswart met kort, golwende hare ’n wit pensie. Ek wou juis geselskap in die woonstel gehad het toe ’n vriendin van hom ontslae wou raak. Hy is dierbaar en baie slim.”
“Ek het jou nog iets kom vra, en hierdie keer vat ek nie nee vir ’n antwoord nie. Kom ons gaan drink en eet iewers iets en na die duiwel met Maas en De Vries se reëls. Ek het vir die res van die dag goeie geselskap nodig. Hoe lyk dit?”
“Ek het geen probleem daarmee nie en ek het ook goeie geselskap nodig. Neem die volgende in aanmerking. Nommer een – ek is deurmekaar, gekreukel en lui. Nommer twee – ek het ’n yslike koek in die yskas wat ek nie in die volgende maand sal kan opeet nie en ek is baie lus vir daardie koek. Jy kan my gerus help om dit kleiner te maak. As ons later nog lus is om te eet en jy het die tyd, maak ek vir ons ’n lekker en vinnige pastagereg. Ek belowe ook dat ek in die loop van die kuier nie een keer sal probeer om jou na my kamer toe te lok nie.”
Madelie steek ’n kaal voet na hom toe uit. “Wees my gas – die swak vertaling van die Engelse spreekwoord.”
Die bloed galop deur haar are, maar sy voel ook effens ongemaklik. Sy het dit die afgelope tyd reggekry om net in vriendskap saam met hom te werk. Dit het net mooi begin werk en nou kom hy by haar huis aan om verskoning te vra vir die vrou­mens en sy slegte bui. Sy kan hom mos nie die deur wys nie, sy moet hopelik nog lank saam met hom werk, of in elk geval vir dieselfde firma. Sy maak die koffie met lekker skuim en sny die koek, en die snye is nie onnodig klein nie. Toe dek sy die klein tafeltjie in die sitkamer met bekers en bordjies en dra die koek vorentoe.