So sit en kyk ons foto’s vanmiddag, ek en tannie Bettie. Sy’t iewers die week gebel om te sê sy gaan nou vinnig agteruit. Ons praat baie eerlik daaroor: hoe lank sy nog gaan lewe. Die suster van die hospies het al in November vir haar gesê sy sal nie nog ‘n jaar maak nie, en elke keer as ek besoek aflê, is sy swakker.
Ek drink nie tee nie. Tannie Bettie is nie in staat om tee te maak nie en sy is baie partikulier oor hoe daar in haar kombuisie gewerk moet word. Dus maak ek nie tee nie.
Ons gesels. Dis koud. Haar kat skrop nes op haar skoot. Tannie Bettie bewe wanneer sy die foto’tjies uithaal om vir my te wys.
En hier sit sy om die tafel saam met die professor en sy vrou. Hy woon deesdae by sy kinders in die Vrystaat iewers, maar sy vrou is lankal dood. Ook ‘n siekte gehad wat haar van die voete af verlam het.
Nog ‘n foto wys haar dogter in ‘n rok gemaak van ‘n wit kanttafeldoek. Sy het die dogter se rok gemaak, haar hippiedogter wat nou met stywe haartjies en rooi waterstewels bitsig om die huis loop. Ek herken nie die dogter in die gelukkige foto’s nie. Sy staan styf teen haar ma en die liefde is sigbaar.
Ek het baie stories geskryf, sê tannie Bettie. Sal jy na my dood deur my stories gaan en iets daarmee doen? Ek belowe. Hoe anders? Ek weet nie hoe ek verby die dogter gaan kom nie, maar ons het hoop.
Dogter het nou in die laaste paar dae vir haar ma gesê sy wil nie hê sy moet in die hospies sterf nie. Sy sal na haar ma kyk en ‘n dagverpleegster betaal om te help.
Ek is nie seker dat die dogter weet wat sy sê nie. Maar ek bly stil, want ek is bly namens tannie Bettie dat dinge vir ‘n slag goed gaan.