Larry, ek sal hom noem, is 'n intelligente, deernisvolle skrywer wat die huidige toestande op die ruimteskip aarde en realistiese projeksies, insluitend die gedrag van die bemanning, deeglik bestudeer het, genoeg om tot die gevolgtrekking te kom dat die ondergang van ons wêreldse beskawing nou onvermydelik is. Hy twyfel of die mensdom sal oorleef. En ... dit kan baie gou gebeur.
Baie van ons kan 'die einde' van ons individuele lewens bereik soos ons ouer word en die dood naderkom, maar Larry het 'n baie groter einde aangeneem: beskawing, menslikheid, geen toekoms vir ons kleinkinders nie.
Die lewe suig soms
'Moenie moed opgee nie,' sy het gese. 'Natuurlik, die lewe suig soms, maar dis die moeite werd. Moet nooit opgee nie.'
Ek het haar aangehaal in my kort toespraak en gepraat oor die styging van selfmoordsyfer onder jong mense. Ek het almal daaraan herinner dat ons almal soms moedeloos raak en met haar raad saamstem. Toe lei ek die duisend gehoorlede in 'n eenvoudige oefening.
Jy is ongelooflik!
'Draai na die persoon langs jou en sê vir hulle:' U is ongelooflik. ' Neem dit 'n oomblik in en luister dan terwyl hulle dieselfde ding vir jou sê: 'Jy is ongelooflik.' 'Hulle het dit gedoen.
'Ek het gehuil', het een persoon agterna gesê. 'Dit het my lewe verander,' het 'n moeder gesê toe haar tienerseun instemmend knik. En 'n bewende 80-jarige here leun op sy kierie en skud my hand kragtig en staar diep in my oë.
Gaan nou na die naaste spieël, kyk in u eie oë en herhaal 'n paar keer: "U is ongelooflik." Hou 'n oomblik stil, voel wat u ook al oplewer en sê dan: "Ek is ongelooflik." Ek sal hier wees as jy terugkom.
Welkom terug. Dankie dat u dit gedoen het. Die punt sal duidelik word namate ons vorder.
Laat ons dus voortgaan om hierdie tema te ondersoek dit is tyd om op te gee, maar nooit op te gee nie. Dit illustreer die uitdaging wat Einstein belig het toe hy gesê het dat ons nie ons probleme kan oplos met dieselfde denke as wat ons gebruik het nie.
Hou twee oppone idees
In my vorige post Ek het F. Scott Fitzgerald aangehaal wat geskryf het: "Die toets van 'n eersteklas intelligensie is die vermoë om twee teenoorgestelde idees terselfdertyd in die gedagtes te hou en die vermoë om te funksioneer te behou."
Larry het opgegee. In plaas daarvan om die 'wêreld te red', het hy aanvaar dat ons - die wêreld en die mensdom - gedoem is. Dus konsentreer hy nou daarop om elke oomblik te geniet, op klein maniere in diens te wees, 'n verskil te maak in sy onmiddellike omstandighede en verhoudings.
Lucinda sal nooit moed opgee nie. Sy is besig met die avontuur van haar lewe, helder en hoopvol, en vaar met moed en selfvertroue na onbekende horisonne. Sy sal moedeloos word, maar sy is vasbeslote om voort te gaan.
Is Larry sinies? Is Lucinda naïef? Is Larry realisties? Is Lucinda dapper? Sal Larry blyk te wees? Sal Lucinda? Al bogenoemde is waar, en meer.
Ek is 'n werkwoord, jy is 'n werkwoord
Die legendariese Buckminster Fuller het 'n klein bundel geskryf met die titel Dit lyk asof ek 'n werkwoord is. Geniet daardie konsep. Wat beteken dit vir jou? Ek nooi u uit om nou u denkbeeldige spiere te buig om uself op 'n ander manier aan te dink, want deur hierdie buite-die-kassie kan 'n ongewone begrip van onsself wat hierdie paradoks leef, ontstaan. Kom ons spring aan.
In 1918, toe Max Planck die Nobelprys vir fisika ontvang het, het hy gesê: "Ons het nou ontdek dat daar nie iets soos materie is nie; dit is net verskillende vibrasiesnelhede wat deur 'n ongesiene intelligensie ontwerp is."
Volgens Wiki, "in die fisika, is die waarnemer-effek die teorie dat die blote waarneming van 'n verskynsel onvermydelik daardie verskynsel verander. Dit is dikwels die resultaat van instrumente wat noodwendig die toestand verander wat hulle meet op 'n sekere manier."
Ek is: passiewe waarnemer en aktiewe skepper
U is 'n waarnemer en ek ook, ons almal neem die "werklikheid" waar en meet dit op een of ander manier (baie anders vir Lucinda en Larry). Wat ons waarneem, as Planck en sy kohorte reg is, is 'verskillende vibrasiesnelhede ontwerp deur 'n ongesiene intelligensie.'
Dit is te verstane as ons outomaties die begrip 'ongesiene intelligensie' in groot terme interpreteer: God, lewenskrag, of die woord wat ek gebruik: 'Liefde'. Maar as Buckminster Fuller reg is, dat ek 'n werkwoord is, dan is ons meer as passiewe waarnemers, dan is ons ook aktiewe skeppers.
Kan ons gelyktydig be daardie 'ongesiene intelligensie', elkeen van ons skep ons eie 'werklikheid', wat ons dan waarneem, en vergeet dat ons voorafgaande waarneming die vibrasie oorgedra het wat dit gemaak het soos dit nou vir ons lyk?
As ons bereid is om die moontlikheid te oorweeg, sal hierdie woorde uit die verbasende boek van Eileen Day McKusick, Stel die menslike bioveld in, kan ons help om opnuut te verstaan ​​wat ons elke dag middag saam doen. (Sien Die middagklub.)
"Die konsep van universele bewussyn bemiddel deur torsiegolwe wat deur die holografiese eter of nulpuntveld (of kwantumpotensiaal) voortplant, kan potensieel die meganika van hoe afstandgenesing werk, verklaar. Net soos ek my bewustheid nou in my linkervoet kan plaas, nou in my regterhand, sonder dat ek bewus is daarvan dat ek op 'n lineêre manier deur my liggaam hoef te reis, sodat ek my bewustheid op 'n kliënt van 1,000 XNUMX myl kan plaas en my subtiele energieveld kan gebruik om dit op 'n afstand te beïnvloed. '
Met ander woorde, ons is ongelooflik!
Almal van ons is verbasend, miskien verstommend genoeg om hierdie kronkelende roete tot 'n transformerende gevolgtrekking te volg: "Wat u / ek / ons in ons uitsending van die middagklub uitdruk, is die werklikheid herskep." En in plaas daarvan dat dit lyk soos 'n onmoontlike, grandiose bewering, lyk dit miskien nou net so onvermydelik en aantreklik soos Larry se oortuiging dat die einde naby is, en Lucinda se optimisme te midde van afgryslike statistieke.
Wie is reg? En wat is "die einde"?
Lucinda is reg, en so ook Larry. Die lewe is 'n geseënde avontuur ... en die einde is naby. Maar wat is "die einde?"
'Die einde,' waag ek, is die laaste hoofstuk in ons tradisionele menslike ervaring, gebou uit die vibrasie wat in ons antieke geloof gekodeer is dat ons in 'n objektiewe, Newtonse heelal van materie leef, 'n reuse-masjien wat bestuur word deur kragte buite ons beheer.
Die soort denke het hierdie soort 'wêreld' opgelewer. Maar ons kan anders dink. Byvoorbeeld:
Elke rusie sterf van sy chrysalis in 'n nuwe lewe as 'n vlinder. Dit is transformasie! As ruspes nie sukkel tydens hul oorgang nie, sal hulle nie hul vlerkspiere opbou nie en sal hulle nooit vlieg nie.
Sukkel iemand van ons? Dit bied 'n ander perspektief op die redes waarom, is dit nie? Ons mense ondergaan ons eie metamorfose.
Sommige van u het u telefone opgestel om u elke dag die middag te waarsku. Ander sal dit nou doen, dankie. Almal van ons sal sukkel om van die besige lewens van ons lewe weg te breek as daardie waarskuwing lui. Vir sommige van ons sal daardie mini-meditasie die middag 'n ontspannende onderbreking in ons roetine wees. Ander sal die paradoks beleef, as waarnemer en skepper in dieselfde kwantumoment. En ons sal soveel vryer wees.
Crosby, Stills, Nash en Young het ons jare gelede 'n geheim gegee toe hulle gesing het: "Verbly, juig, ons het geen ander keuse as om voort te gaan nie." As ons 'n beloning benodig om ons oorgang na die Nuwe Mense voort te sit en te voltooi, is ons bestem om in 2020 te word, hier is hulle boodskap en myne: