Ek het reeds my “exit-plan” in my kop uitgewerk. ‘n Amerikaanse vriendin, Jeannie, het reeds Saterdag oggend ‘n vlug gehaal sonder om iemand te groet. Tog loop beide gedigte uit op ŉ mate van berusting en aanvaarding van die veranderde lyf en ŉ verklaring van verbondenheid met die lyf tot aan die einde van die lewe. ŉ Mens sou dus die stelling kon maak dat beide die gedigte – op die metavlak – identiteitsnarratiewe is waarin die spreker ŉ (vertrouens)breuk tussen haar en haar liggaam moet verwerk ten einde ŉ nuwe persoonlike identiteit te onderhandel, maar ook om vrede te maak met die nuwe, onbekende identiteit wat die konkrete liggaam aangeneem het as gevolg van pyn, lyding, mediese ingreep en verval. As jy in jou hart dink: Hierdie nasies is meer as ek, hoe sou ek hulle kan verdrywe? -- In die oggende as ek skool toe ry vergader die swaeltjies, pylstertjies op ‘n streep op die deel van die Telkom-lyn wat nie gesteel is nie. My sukkel-kruie verdor finaal, want die malse reënseisoen is verby en ek onthou altyd eers van pietersielie en roosmaryn terwyl ek uie braai op die stoof, as die son klaar gesak het en die alarm, ‘armed’ flikker.