Jy leef jou lewe, jy het vreugde, jy het verdriet, jy wen, jy verloor, jy beweeg vooruit, jy glo jy is op die regte pad, die pad wat almal maar stap. Dan eensklaps (of so glo jy op daardie stadium), begin dinge swart raak om jou. Die pyn word meer as die vreugde. Alles is in chaos, geen antwoorde of uitkoms kom nie. Jou lewe sak ineen, totdat jy nie jouself of die mense om jou herken nie. Totdat min oorbly van wie en wat jy was. Jy, die jy wie jy was, sterf ‘n stadige en pynlike dood. Jy kan op hierdie stadium die dood verbete probeer veg, hierdie fase langer laat duur as wat nodig is of jy kan aanvaar en dinge laat wegval wat moet wegval. Jare later kyk jy terug en jy sien dat al die tekens daar wees. God het hulle oor en oor vir jou gestuur, in drome, in bybelversies wat oor en oor verskyn, mense wat jou probeer waarsku het. Jy is rigtingwysers gegee om jou op ‘n beter pad te kry, maar jy was siende blind en horende doof.
Die volgende fase kan dae, weke, maande of jare vat, afhangende van omstandighede, maar ook hoe vinnig jou innerlike La Loba ontwaak (die wysste, ongeskende gedeelte van jouself wat jou liedjies bewaar). Innerlike vuur, daardie oorlewings drang binne in ons, help om ons om na hoop uit te reik. Eers is dit stadig en weifelend. Jy het nie veel krag nie, jy val gedurig terug, maar jy klou vas aan die brokkies hoop, die brokkies jy. Die ware jy! Jy onthou wie jy was of wie jy veronderstel was om te wees, jou onthou jou liedjies, die liedjies wat net jy kan sing. Stuk vir stuk rangskik jy die bene totdat die hele wolf karkas voor jou lê. Dit gebeur nie eensklaps nie, die meeste van die pad loop jy in ‘n diep donkerte, jy voel-voel jou weg deur hierdie fase.
Die volgende fase is meer draaglik maar kan ook meer pynlik voel by tye. In die vorige fase was jy waarskynlik afgestomp, nou begin jy wakker word. Jy groei vleis, sening, spiere, vel, hare. Dit maak seer, groei maak altyd seer. Jy sien, hoor en voel alles soveel duideliker. Jy sien die lig aan die einde van die tonnel, jy besef hoe ver jy nog het om te gaan en jy raak ongeduldig. Jou persoonlike kragte groei, jy voel veel sterker en meer “jy” as wat jy ooit van te vore gevoel het. Dit voel goed en reg. Jy begin jou liedjies helder en duidelik sing, jou vrees lê jou nie meer soveel aan bande nie. Jou liedjies bring welkome genesing.
En dan, finaal, begin jy asem skep. Jou lewe voel ligter, helder. Jy voel tuis in jou eie vel, jy verstaan wie jy is. Jy lag vinniger en makliker. Jy is finaal jy. Nie perfek nie, nee. Geen lewe is perfek nie, maar jy is waar jy hoort.
Daar’s ‘n voëltjie se gesang wat vanmore uitstaan bo die res, omdat ek al vir solank probeer uitmaak watse voëltjie dit is. Dit klink asof hy sê Piet-Piet-my-vrou, so ek neem aan dat dit die Piet my vrou voëltjie is wat ek van kleintyd af gehoor het, maar nog nooit gesien het nie. Ek onthou vaagweg dat ek al in ‘n boek gesien het dat hy rooi iewers op sy lyfie het, so ek hoop ek sien ‘n spatseltjie of meer rooi wanneer ek hom kry!
Ek skiet vinnig ‘n paar skote van ver af vir in geval hy wegvlieg. Miskien sal ek ‘n identifikasie kan maak al is dit bietjie ver.
Ek hoor ander onbekende voëltjie klanke wat ook van die Wistinkhoutboom afkom en ek probeer vir ‘n oomblik of twee kyk of ek nie die eienaars van die deuntjies kry nie. Naderhand loop ek maar terug huis se kant toe want hulle kruip vir my weg vanoggend.
Ek is ten minste bly om te weet dat daar nuwe opsies is vir my om af te neem noudat die lente gekom het. Ek kan net soveel keer dieselfde voëltjies afneem in dieselfde bome in die dieselfde tuin. Ek weet uit ondervinding party sal wegkruip tussen die blare sodat ek nooit ‘n goeie beeld van hulle kan kry nie, maar ander sal naderkom en behoolik vra om afgeneem te word. Ek gaan soek ‘n laaste keer na my “Piet-my-vroutjie” maar ek kry hom nie weer waar hy tussen die takke sit nie, hoor net sy deuntjie verlangs.