Langtermyndroogtes tref gewoonlik 'n uitgestrekte gebied en skape moet oor groot afstande vervoer word. Dit bring hoe vervoerkoste mee en treindienste is nie altyd geredelik beskikbaar nie.
Dit behels die insameling en opberging van voldoende hoeveelhede ruvoer gedurende goeie jare om droogtes te kan oorbrug. Hoewel dit 'n baie goeie stelsel is het dit ook nadele:
Indien die voer buitenshuis geberg word, kom 'n mate van agteruitgang in gehalte voor en oor 'n tang termyn kan die agteruitgang drasties wees.
Hierdie nadele ten spyt, is dit noodsaaklik dat soveel moontlik ruvoer opgegaar word vir tye van langtermyndroogtes.
Omdat voer duur en die tydsduur van droogtes onvoorspelbaar is, is boere geneig om byvoeding te lank uit te stele Aan die ander kant is dit moeilik om 'n definitiewe beginpunt voor te skryf, omdat die aanvanklike kondisie van die skaap in ag geneem moet word. Ofskoon die onderhoudsbehoeftes van 'n 30-kg-skaap baie kleiner is as die van 'n 50-kg-skaap, is vasgestel dat 'n massaverlies van 1 kg gelykstaan aan die energie deur 4 kg mielies voorsien. Daar moet dus gepoog word om hierdie potensiële energiebron in die vorm van die skaap se liggaamsreserwes ten volle te benut. Verder moet in gedagte gehou word dat skape nie eensklaps op 'n droogtevoedingrantsoen, wat meestal baie kragvoer bevat, geplaas kan word nie. 'n Aanpassingsperiode van minstens 2 tot 4 weke is nodig.
Hier is die voor-die-hand-liggende antwoord die diere wat na die droogte die grootste produksie kan lewer - met ander woorde die jong aanteelooie en -ramme. Terselfdertyd sal jong lammers asook dragtige en lammerooie spesiale aandag nodig hê vanweë hulle groter behoefte aan groei en reproduksie. Ou ooie en hamels is dus die diere wat uitgeskakel moet word. In 'n latere pamflet sal volledig bespreek word hoe hierdie diere vetgemes en bemark kan word en sodoende steeds 'n profyt gemaak kan word.
Die twee vernaamste voedingstowwe wat in tye van droogte voorsien moet word is proteïen en energie. Gewoonweg het 'n dier 8 tot 10 maal soveel energie as proteïen nodig. Omdat energie so 'n uiters belangrike komponent is, is dit logies om die energiewaardes te vergelyk wanneer voere se waarde teen mekaar opgeweeg word. Dit is egter ook bekend dat diere nie al die energie wat in 'n voer opgesluit is kan benut nie. So byvoorbeeld word bykans al die energie uit mielies benut, terwyl 'n groot hoeveelheid van kaf se energie as onverteerde reste uitgeskei word. Die hoeveelheid bruikbare energie is dus die belangrikste faktor in 'n droogtevoer. Hierdie bruikbare energie is vir 'n groot aantal voersoorte bepaal en word in voedingseenhede uitgedruk. Dit moet egter in gedagte gehou word dat skape ook 'n minimum proteïenbehoefte het en proteïen kan dus nie geheel en al oor die hoof gesien word nie. In Tabel 1 word die voedingswaarde van 'n aantal belangrike voersoorte aangetoon.
In Tabel 3 word 'n aantal rantsoene aangedui wat geskik is vir droogtevoeding. Verder word die minimum hoeveelhede van elke rantsoen aangedui wat weekliks per skaap verbruik word. So byvoorbeeld sal 'n laatdragtige ooi weekliks 2,6 kg van rantsoen I of 6,9 kg van rantsoen VII verbruik. Hierdie rantsoene asook die hoeveelhede moet egter slegs as 'n leidraad beskou word omdat die gehalte, beskikbaarheid en koste van voere in 'n groot mate sowel die hoeveelheid as die samestelling van rantsoene beïnvloed.
Hier kan weer eens nie 'n spesifieke voorskrif neergelê word nie. Die voerintervalle word deur die tipe skaap en tipe voer bepaal.
Dit is 'n bekende feit dat wanneer veral klein hoeveelhede kragvoer op 'n keer gevoer word die swakker vreters nie 'n kans gegun word om te vreet nie. Die probleem kan grootliks oorkom word deur meer voer op een slag oor 'n langer periode te voorsien. Proefresultate is egter baie uiteenlopend en dit wil voorkom of die periodes tussen voertye nie te lank moet wees nie. Droë skape moet verkieslik 2 of 3 keer weekliks gevoer word, terwyl dragtige en lammerooie verkieslik daagliks gevoer moet word.
Die pasgebore lam is geheel afhanklik van die ooi en kan net deur die ooi gevoed word. Om voldoende melk te kan produseer moet die ooi egter in 'n redelike goeie kondisie wees en sy het dus meer voer nodig. Hoe gouer die ooi uitgeskakel en die lam direk gevoer kan word hoe minder voer gaan verlore in die proses van omskakeling van voer na melk.