Lyndon Johnson reageer op RFK -moord - GESKIEDENIS - Inligting - 2022
Lyndon Johnson reageer op RFK -moord
The Assassination of JFK: Who was the "Mastermind " — Johnson or Dulles?
Is dit E. Howard Hunt in Dealey Plaza kort na die moord op JFK 's? Ongetwyfeld.
In sy belydenis op die sterfbed het E. Howard Hunt Lyndon Johnson betrek by die komplot om Kennedy dood te maak. Trouens, Hunt het hom heel bo aan die "org -grafiek " van die kabaal geplaas en hom implisiet die "Mastermind genoem. "
Was dit bloot 'n eerlikheid wat daartoe gelei het dat al die mans op die hoogste vlak agter die komplot president Kennedy vermoor het om bymekaar te kom en 'n plan te ontwikkel om Kennedy te vermoor? Of was daar 'n enkele man wat die krag, die listige bedrog, die genadeloosheid en 'n geskiedenis van kriminele, selfs moorddadige dade gehad het en die daaropvolgende mag om die ander te verseker dat dit vir altyd bedek sou wees, dat daar niks was nie om oor bekommerd te wees?
Dit het iemand met uiterste oorredingsvermoë nodig gehad, soos Lyndon B. Johnson, uitvinder van die beroemde toestel genaamd die " Johnson Treatment ", wat 'n lewenslange rekord van ervaring opgebou het om mense bymekaar te kry om sy mees afskuwelike doelwitte te bereik. Hy was uniek toegerus om hierdie mees brutale en gewaagde misdade te verrig: die kriminele soos gesteelde verkiesings, flagrante misbruik van die hantering van veldtogfondse, moorde op mense wat hom in die pad gesteek het. Hy het sy metodes al dekades lank beoefen en het die soort kundigheid opgebou wat nodig was om die kragtige manne wat saamgestem het tot die plan om president Kennedy dood te maak, bymekaar te kry.
Allen Dulles: Meedoënloos
So 'n persoon moes deur passie gedryf word, en daar was niemand in Washington wat selfs in hierdie kwalifikasie naby hom gekom het nie-beslis nie die taamlik introverte, serebrale, pyprokerige, tweed-omhulde Princeton-alumnus wat voorheen die voorsitter was van die CIA, nóg die ewe bedrieglike en bejaarde hoof van SOG (sy term vir 'setel van die regering', synde sy eie stoel wat deur die regering uitgereik is) J. Edgar Hoover-wat ook tentakels in die federale burokrasie gehad het, maar nie naastenby gelyk nie. aan die magte wat Johnson opgedoen het.
Die katalisator agter die sluipmoord moes 'n unieke 'dryfkrag' gewees het wat kontak gehad het met al die sleutelpersone in verskeie agentskappe van die federale regering sowel as met plaaslike amptenare in Dallas, Texas (die vorige skemas in Chicago en Miami was waarskynlik slegs proeflopies om te verseker dat alle gebeurlikhede verwag is en dat die betrokke mans behoorlik voorbereid was op die werklike gebeurtenis). Die 'sleutelmens' moes die regte knoppies druk en die mense - sommige onbewustelik, met slegs 'n beperkte kennis van die algemene plan - laat optree op sy bevel.
Hy het opgetree as 'n kragtige uitvoerende hoof van 'n onderneming wat in die eerste plek vir homself sou baat, maar aan die ander verkoop as nodig om hul eie belange te bereik, of dit nou 'n meer aggressiewe buitelandse beleid was, veral teenoor Vietnam, 'n einde aan die "vredesproses" "Met die USSR wat Kennedy geïmplementeer het, 'n einde aan die bedreiging wat hy aan die mag van die Federale Reserweraad gebring het, of bloot 'n verandering in die oënskynlike glip na sosialisme wat baie gevrees het. Slegs 'n baie kragtige mag, 'n 'kolos', soos beskryf deur niemand anders nie as Bill Moyers, kon moontlik die dryfveer gewees het wat die belangrikste bestanddeel was, die 'kritieke massa'.
LBJ administreer " Johnson Treatment " aan Abe Fortas
Die onderneming, soos alle groot ondernemings van die mensdom, het 'n kragtige katalisator nodig gehad om dit momentum, rigting en die daaropvolgende belofte van beskerming te gee wat alle spelers sou verwag, 'n belofte wat slegs LBJ effektief kon maak. Hierdie katalisator sou nie net alle federale agentskappe, veral die militêre en intelligensie -organisasies, moet bereik nie, maar net so seker in die staat en die plaaslike owerhede om tegelykertyd die versmeltings binne elk te laat ontbrand, wat 'n verenigde 'dryfkrag' sou verg doen dit, en Lyndon Johnson was op 'n unieke manier in staat om hierdie soort reikwydte aan elke entiteit te bied. Die element kon net gekom het van 'n baie kragtige en toegewyde enkele persoon, 'n baie kragtige persoon, een wat al die elemente bymekaar kon bring. Sommige verkies dalk ander terme, soos 'n "CEO", "Key Man", "Linchpin" of selfs die term wat ek gebruik het, 'n 'Mastermind', maar daardie persoon, ongeag die etiket wat 'n mens verkies, kan was slegs 'n man wat deur mag verbruik is en al dekades lank behep is om president te word.
Die opgehoopte bewyse toon ongetwyfeld aan dat Lyndon Johnson werklik slim genoeg was om die plan om JFK te vermoor 'te bemeester' ('n punt wat volgens baie mense verkeerdelik hom uitsluit om 'n waardige kandidaat vir hierdie titel te wees). Daar moet onthou word dat die woordeboekdefinisie van hierdie term beteken dat hy nie die hele plan hoef te ontwikkel nie, slegs die kiem van die idee, waar die mense wat hy gewerf het (onder andere Dulles) daardie verantwoordelikheid sou delegeer. Geen ander kandidaat vir hierdie rol kom naby die maniese Johnson nie, wat die ander sleutelpersone stoot en trek om aan die taak te bly, insluitend die proeflopies ('beta -toetse', soos hulle vandag genoem kan word) wat in Chicago voor die komende weke beplan is die reis van Texas.
Vir diegene wat daarop aandring dat dit die introverte Allen Dulles was - iemand sonder persoonlike verbintenis met ander sleutelpersone soos James Rowley in die Geheime Diens, of selfs J. Edgar Hoover, met wie hy om die grond gesukkel het, wat hy as sy eie beskou het - 'n man wat in 1963 slegs saam met ander geswaai het deur 'n gevestigde lineêre hiërargie, waarbinne hy insette kon ontvang en bevele kon uitreik, ontstaan ​​'n voor die hand liggende vraag: hoe kon hy dit doen as hy twee jaar tevore uit sy magsposisie en gesag ontslaan is? baie ander?
Kan die kampioen van die saak 'n verkleurmannetjie wees wat vanuit die skaduwee van krag werk, 'n man wat geen amptelike mag gehad het nie? So 'n predikaat sou implisiet 'n geheime organisasie vereis, vermoedelik vanuit 'n gekamoefleerde raadsaal in Washington, met al die bestuurshulpmiddels wat in 1963 beskikbaar was om al die verskillende persone en entiteite betrokke te maak. Klaarblyklik, op grond van wat min bekend is oor die struktuur van hierdie 'onsigbare regering', is hierdie geheimsinnige groep mans bestuur deur 'n naamlose direksie, wat elkeen 'n gelyke, hoewel geheime stem gehad het.
Die uitgangspunt sou noodwendig die bestaan ​​van 'n heeltemal aparte organisasie vereis, 'n onderneming wat toegewy is aan 'n presidensiële moord. As dit die geval was, volg dit dan nie dat die gesag wat in so 'n struktuur woon wat ontwerp is om die missie van hierdie 'onsigbare regering' uit te voer, aan hom moes verleen word toe hy deur 'n paar baie magtige manne vir die pos gekies is nie? Moet ons in daardie scenario aflei dat Allen Dulles sy dodelike bevele as die raaiselagtige, weliswaar geheim, uitvoerende hoof uitgereik het deur 'n amorfe groep anonieme mans aan die stuur van hierdie onsigbare regering?
'N Mens kan verskoning kry om hierdie beskrywing aan te dui, wat eintlik die' status quo 'is ten opsigte van die huidige toestand van die ondersoek na die dood van president Kennedy, omdat dit is, en dit is presies waar baie mense dit sou wou verlaat . Boonop kan dit toegedien word dat die enigste effektiewe manier om so 'n organisasie te bestuur en sy mag toe te ken, noodwendig die gebruik van standaard operasionele prosedures moet insluit wat vir sulke ondernemings gemeen is, wat ontwikkel is om ordelike beraadslaging en debat te verseker - soos toestelle soos Robert's Rules of Order. Was 'n eenvoudige meerderheid genoeg, of was 'n meerderheidstem nodig vir so 'n komitee om 'n konsensusstem te bereik om die president te vermoor? Ja, hierdie scenario is natuurlik absurd, daarom misluk so 'n konstruksie hierdie elementêre toets van logika.
Tog was dit inderdaad 'n konsensus van sulke magtige manne - 'n sameloop van gemeenskaplike belange - wat vir die doel gewerf is. Maar die ontbrekende element in die scenario hierbo is 'n kern vir die organisasie: 'n enkele "dryfveer". Dit is aksiomaties dat so 'n katalisator slegs in 'n enkele baie kragtige bron kan bestaan, so 'n sterk krag dat dit slegs kan voortspruit uit die een man wat 'n volledige beskerming kan verseker vir die sleutelmense wat so kragtig gewerf kan word dat dit slegs kan bestaan ​​deur 'n man wat so "formidabel" was (soos Robert Kennedy eens erken het Johnson was), dat hy verskeie departemente en agentskappe - wetstoepassing, intelligensie, geregtelik en ondersoekend - op die federale, deelstaat Texas en die stad Dallas kon beheer.
So 'n kragtige dryfveer, aksiomaties, kan slegs afkomstig wees van 'n man wat van nature manies was: dit kan slegs lewe kry deur 'n man wat 'n lewenslange obsessie het om president van die Verenigde State te word. Die krag moes ontstaan ​​het uit 'n man wat deur honger na groter mag gedryf is, soos Robert Caro eens die mag van Lyndon B. Johnson beskryf het: ''n honger so erg en verteer dat geen inagneming van moraliteit of etiek, geen koste vir homself - of vir iemand anders - daarvoor kan staan ​​nie"[Klem bygevoeg.]. Die beste kandidaat om die 'dryfkrag' te wees, was een wie se gunsteling uitdrukking 'mag is waar mag gaan' en wie se hele loopbaan gebaseer was op die inherente uitgangspunt van die einste uitdrukking.
In 1963 was Lyndon B. Johnson die magtigste man in die Verenigde State, in sommige opsigte selfs meer as John F. Kennedy, as gevolg van die "back channel" alliansies wat hy in die Pentagon en CIA ontwikkel het. Soos in hierdie skakel opgemerk, het navorsers John M. Newman en Peter Dale Scott erken dat LBJ toegang tot veel groter geklassifiseerde nasionale veiligheidsdata gehad het as JFK. Sy direkte verbindings met die militêre en intelligensie -organisasies en wetstoepassingsagentskappe van die federale regering en die staat Texas was onbelemmerd deur die vele botsings wat John F. Kennedy met dieselfde hoofmanne ondervind het.
Dit is duidelik dat die 'onsigbare regering' agter die moord op die president was, maar soveel navorsers besef nie dat Lyndon B. Johnson in 1963 die uitvoerende hoof van die entiteit was deur die gebruik van die mag wat hy afgestaan ​​het nie. van al die groepe wat hy beheer het: van die Texas -oliebaronne van die hoofde van die FBI, die CIA, die SS, die NSA van die finansiële kragsentrums en sy eie veldtog finansiële ondersteuners soos Abe Fineberg en Arthur Krim en al hul lojaliste : Kortom, dit was die tydsgees van al die anti-Kennedy-groepe wat elders opgemerk is, in die "-onderneming " kant van politicos op sy hoogtepunt in 1963.
Hierdie soort krag word die beste geïllustreer deur Johnson se noue verbintenisse deur J. Edgar Hoover, Clint Murchison, HL Hunt, Irving Davidson, Fred Black en Bobby Baker met Mafiosi in die hele land, soos Carlos Marcello, Johnny Rosselli en Sam Giancana, et al. ., en deur die CIA James Angleton, Cord Meyer, Bill Harvey en David Morales tot by die talle Kubaanse ballinge, amper soos saamgevat deur E. Howard Hunt in sy belydenis op die sterfbed.
Dit was almal mans wat Lyndon Johnson jare lank, selfs dekades lank, ontwikkel het, en homself so nou en persoonlik as moontlik insinueer deur metodes (of Johnson "behandelings") aan te pas vir sy geselekteerde prooi. Hierdie soort mag was uniek aan Lyndon Johnson, niemand anders in Washington het so hard gewerk om dit op te bou en te beoefen nie en het sy kante geslyp met elke herhaling: Hy alleen beskik oor die soort krag in 1963. Die rekord van sy verstommende sukses is , selfs nou, 'n halwe eeu later, en word dit dus die grootste bewys van sy sleutelrol: die aanspraak op die titel "Meesterbrein" word ironies genoeg bewys deur die nog groter titel "Kolos", wat sy beste nalatenskap van die hoogste amp in die land behaal het, het sy besluit vasgestel toe hy slegs 'n kind was en later 'n boelie op hoërskool. Sy leeftyd van korrupsie en kriminele gedrag getuig daarvan dat sy karaktertrekke sy hele lewe lank konsekwent was.
Daar is baie ander roetes wat onverbiddelik tot 'n logies -gebaseerde gevolgtrekking lei dat Lyndon Johnson die 'dryfveer' agter die moord op JFK was. Billie Sol Estes is 'n ander bron, waarvan die getuienis van 1984 in 'n Texas Jury oor die rol van Johnson en#8212 soos hy dit uniek gesien het van die binnekant in sy laat pogings om homself te verlos, oortuigende bewyse was dieselfde punt. Dit is byna 'n aksioma wat geen verdere bewys vereis dat, omdat LBJ aan al die vereistes vir daardie rol voldoen het en dat niemand anders naby was nie, hy uniek gekwalifiseer was vir die pos van uitvoerende hoof van wat hy self 'Murder Incorporated' genoem het.
Lyndon het homself nie net in 1960 op die kaartjie in Los Angeles gedwing deur te dreig om JFK te vernietig met behulp van inligting wat deur J. Edgar Hoover aan hom verskaf is nie, maar hy het selfs sy administratiewe assistent, Cliff Carter, na Dallas gestuur om seker te maak dat al die reëlings was weke voor die sluipmoord in plek. En na die geleentheid het hy 'n aktiewe rol gespeel in die bestuur van die dekking, DA Henry Wade direk gebel om te verseker dat hy sou ophou praat oor ''n moontlike sameswering' 'en selfs Charles Crenshaw, MD, bel, wat die vermeende moordenaar Lee behandel het. H. Oswald in die Parkland -hospitaal, om 'n "belydenis op die sterfbed" te vra. Lyndon Johnson was 'n "hands on" man wat niks aan die toeval oorgelaat het nie.
LBJ Verduidelik aan sy mentor, senator Richard Russell (D-GA) hoe hy moet gaan om saam te kom " (Sien vertrouensbreuk, p. 74)
Sy afdruk word weerspieël in die patrone in my eerste twee boeke: die afwykings met forensiese getuienis, die ongelooflike getuies wat die bekende bedreigings vir die getuies, veral die Parkland -dokters, en selfs JFK se beste hulpverleners verdryf het F. Powers en Kenneth P. O 'Donnell — om hul getuienis te verander deur die kapitulasie van Lee Rankin, hoofadviseur van die Warren -kommissie, om senator Richard Russell van Georgië te mislei, en senator John Sherman Cooper van Kentucky en kongreslid Hale Boggs van Louisiana om te dink dat sy/hulle onenigheid deel van die rekord sou wees, maar dit was in stryd met Johnson se aandrang dat die komitee se bevindings eenparig sou wees (die leuen het eers duidelik geword na die feit, toe die ses bladsye geknip en vervang is met nie-relevante komiteenotules, soos gerapporteer deur dr. Gerald McKnight in hoofstuk 11 van Skending van vertroue) die duidelike manipulasie van die Warren -kommissie om saam te speel met duidelik verwronge prosesse en die talle ander bedrog wat wissel in hul mate van subtiliteit. Gegewe wat ons nou weet, is dit 'n onontkombare feit dat Johnson agter al hierdie bedrog gestaan ​​het deur die mag wat hy uitoefen oor die manne hierbo en daarna.
Die feit dat die hele operasie 'n aantal mans nodig gehad het, vrywillig en onbewustelik, is self die spreekwoordelike 'sleutel' van die raaisel: Slegs Lyndon Johnson, die grootste politieke speler in die geskiedenis, kon dit bereik. Die belangrikste persone wat hy sou werf, beklee baie kragtige posisies as hoofde van institusionele magstrukture, soos die FBI (Hoover) en CIA (nie McCone nie, maar Helms en Angleton, en indirek by die "werklose" Dulles en ander lojaliste), die Geheim Service (Rowley), die weermag (tot sekere hoofde op hoë vlak, soos Curtis LeMay, en deur die hiërargie na mans soos Howard Burris en Edward Lansdale), die polisie in Dallas en die balju en al die ander wat voorheen genoem is, insluitend die Texas oliemanne en sekere bankiers op Wall Street in New York, K Street in Washington, Michigan Avenue in Chicago, Market Street in San Francisco en Federal Street in Boston, waarna hy byvoorbeeld die ekonoom Eliot Janeway gestuur het.
Dit kan insiggewend wees oor wie aan wie gerapporteer het, om op te let dat Allen Dulles slegs drie weke voor die sluipmoord Dallas en Fort Worth en die LBJ Ranch besoek het. Dit is 'n paar dae voor JFK se reis na Texas in die Fort Worth Press berig. Johnson het die grootste deel van vier weke op die boerdery deurgebring voor JFK se reis na Texas, terwyl hy planne beraam het, hoofsaaklik gefokus op die motorfiets van Dallas. Dat Dulles daarheen kan gaan om met hom te konsulteer, spreek boekdele oor wie die uitvoerende hoof was en wie slegs 'n fasiliteerder op hoë vlak was wat slegs een tak van die leviathan aan die stuur was.
Robert Kennedy se afkeer van LBJ dateer nog voordat hulle selfs ontmoet het (in 1953), en het waarskynlik begin met laasgenoemde se vernederende (vir die Kennedy-gesin) oor die verwydering (in 1940) van RFK se pa, Joseph Kennedy, as ambassadeur van die Verenigde Koninkryk. Hierby kom die vele persoonlike (veral agtergrond en persoonlikheid) en politieke verskille tussen LBJ en RFK, en ander opmerkings van LBJ oor die Kennedys wat RFK woedend gemaak het.
Robert A. Caro's Die verbygaan van krag gaan in detail hieroor, en dateer RFK se antipatie teenoor LBJ voordat hulle vir die eerste keer ontmoet het. Afgesien van die politieke aspekte (veral meningsverskille oor Viëtnam) wat op die Wikipedia -blad op Robert F. Kennedy genoem word, vertel Caro die eerste ontmoeting tussen die twee in Januarie 1953 in die senaatkafeteria waar RFK aan tafel was saam met Joseph McCarthy en ander:
Toe Johnson, Busby en Reedy verbystap, spring McCarthy, soos sy gewoonte was, op om Johnson se hand te skud en hom, soos senatore reeds begin doen het, 'Leader', en McCarthy se personeel ook opstaan ​​- behalwe, heel opvallend, want Bobby, wat onbeweeglik sit, met 'n blik op sy gesig wat Busby beskryf as 'n soort gloeier.
Lyndon Johnson het geweet hoe om die situasie te hanteer. Hy beweeg om die tafel en strek sy hand uit om McCarthy's en die van die staande personeellede te neem. Toe hy by Bobby Kennedy kom, staan ​​hy daar, met sy hand nie juis uitgestrek nie, maar volgens Busby se woorde 'soort van halfhoog', en kyk onder by Kennedy. Kennedy het lank nie beweeg nie. Die gloeier het verdiep in iets meer. 'Bobby kan regtig 'n haat lyk,' sê Busby, 'en dit was hoe hy toe gelyk het. Hy wou nie opstaan ​​nie, maar Johnson dwing hom soortgelyk, "en uiteindelik, sonder om Johnson in die oë te kyk, staan ​​hy op en skud sy hand.
Later, nadat die Johnson -groep hul ontbyt klaargemaak het en die kafeteria verlaat het, het Busby gevra: "Waaroor gaan dit daar?" en Johnson antwoord: 'Dit gaan oor Roosevelt en sy pa.'Die lang verhouding tussen Joseph P. Kennedy en Franklin Roosevelt het met bitterheid en bitterheid geëindig, en Johnson, die jong kongreslid, was 'n Roosevelt -protegé.
Om dinge te vererger, vertel LBJ al jare lank die verhaal van hoe Roosevelt (FDR) Joseph Kennedy as ambassadeur in die Verenigde Koninkryk afgedank het (LBJ was in die teenwoordigheid van Roosevelt toe FDR met die ouer Kennedy oor die telefoon gepraat het) :
Johnson vertel hoe Roosevelt in sy groeiende stem gesê het: 'Joe, hoe gaan dit? Ek het hier met Lyndon gesit, ek dink net aan jou, en ek wil met jou praat, my seun. Kan nie wag nie ... Maak dit vanaand, "en toe ek die telefoon neersit en na hom draai, het hy met' n glimlag gesê: "Ek gaan die sonofabitch ontslaan."
Dit was, verbasend genoeg, vernederend vir RFK, wat baie na aan sy pa was, veral omdat Johnson, 'n bekwame wedrenman, die verhaal baie keer vertel het en blykbaar met groot genot gebruik gemaak het van sy geskenk vir nabootsing.
Die vriend en raadgewer van LBJ, Tommy Corcoran, het nog 'n voorval vertel toe RFK die naam van Kennedy deur LBJ gevoel het, naamlik die aanloop tot die presidentsverkiesing in 1956 en Johnson se mislukte poging om die Demokratiese benoeming te kry. Tydens 'n ontmoeting met Corcoran het Joseph Kennedy, vergesel van sy seun RFK, 'n aanbod gemaak:
As Johnson sy voorneme sou aankondig om vir president te wees en privaat beloof om Jack Kennedy as sy hardloopmaat te neem, sou Joe finansiering vir die kaartjie reël.
Corcoran het die voorstel voor Lyndon gestel, wat dit van die hand gewys het. 'Lyndon het vir my gesê dat hy nie hardloop nie, en ek het vir Joe gesê,' onthou Corcoran. 'Young Bobby ... was woedend. Hy het geglo dat dit onvergeeflik onbehoorlik was om sy pa se vrygewige aanbod van die hand te wys. "
Corcoran vertel ook dat die rustiger JFK 'meer versigtig was' oor die afgekeurde aanbod. Geoffrey Hodgson, in JFK en LBJ: The Last Two Great Presidents, noem ook 'n latere voorval van LBJ wat Joseph Kennedy aanval, hierdie keer tydens die Demokratiese Nasionale Konvensie in 1960. LBJ
het die stigter van die Kennedy -stam aangeval. Joseph P. Kennedy, ambassadeur in Londen voor die Tweede Wêreldoorlog, was duidelik simpatiek teenoor die Britse konserwatiewes onder leiding van Neville Chamberlain, die premier wat altyd deur die tekenaars met 'n sambreel uitgebeeld word, wat Hitler wou paai. 'Ek was nie 'n beleidsman van Chamberlain-sambreel nie,' het LBJ die afvaardiging van die staat in Washington verseker. 'Ek het nooit gedink Hitler was reg nie.' Robert Kennedy, byvoorbeeld, het nooit hierdie onduidelikheid oor sy pa vergeet of vergewe nie
Maar daar was meer as dit:
Maar daar was ook die aspek wat verder strek as die politieke, en verder as die analise, die aspek wat George Reedy laat vra het: 'Het u ooit twee honde in 'n kamer sien kom?' Daar was Bobby se haat vir leuenaars, en sy gevoel dat Lyndon Johnson "die hele tyd lê ... lê, selfs as hy nie hoef te lieg nie." Daar was sy haat vir ja-manne-en vir diegene wat deur ja-mans omring wou word-en Johnson se aandrang om omring te word deur sulke mans, 'n aandrang wat, volgens Bobby, 'dit baie moeilik maak, tensy jy wil om hom heeltyd agter hom te soen. " Hy verafsku die vals bonhomie van die politikus, en Johnson beliggaam die bonhomie. 'Hy [Bobby] het teruggeskrik toe hy aangeraak is,' en natuurlik het Lyndon Johnson altyd aangeraak en omhels. En praat. 'Dit was oordrewe in die suidwestelike rigting teen die yankee -understatement,' het Arthur Schlesinger geskryf. 'Robert Kennedy, op New England -manier, hou daarvan dat mense hul fisiese afstand hou. Johnson ... was oral by almal. " Soveel van Bobby Kennedy se troeteldierhaat is beliggaam in Lyndon Johnson.
Caro noem ook Harry McPerson, wat LBJ se raad en toespraakskrywer was, en William vanden Heuvel, assistent van RFK:
Harry McPherson, wat voor Johnson vir die vise -presidentskap gewerk het, sê: "As jou broer president is en jy hierdie kragpersoon gewoond is om as visepresident in bevel te wees, sal dit jou net so agterdogtig maak as enigiets anders." Kennedy se assistent William vanden Heuvel sê dat Robert Kennedy Johnson as 'n manipulerende krag beskou het, wat, as hy ooit uit sy leiband sou kom, baie moeilik sou wees om weer in toom te kom. Die leiband moes dus styf gehou word.
Onderlinge minagting: Lyndon Johnson, Robert Kennedy en die vete wat 'n dekade bepaal het deur Jeff Shesol gaan diep in op die verhouding LBJ - RFK. Soos Caro egter opgemerk het deur RFK self te noem, was daar 'n erkenning van die volmaakte politieke vaardighede van LBJ:
'Ek kan die baster nie verdra nie,' het hy eenkeer vir Richard Goodwin gesê, 'maar hy is die mees formidabele mens wat ek nog ooit ontmoet het.' 'Hy vreet net sterk manne op,' het hy by 'n ander geleentheid gesê. 'Die feit is dat hy mense kan opeet, selfs mense wat as taamlik sterk figure beskou word.'
Ondanks die vyandigheid kon LBJ en RFK in die openbaar 'n bewys van wedersydse ondersteuning toon. Johnson het hom byvoorbeeld in New York vir RFK beywer toe hy 'n Republikeinse senaatstoel in New York betwis het (terselfdertyd ondersteun baie 'beroemdheid' -demokrate - onder wie Gore Vidal en Paul Newman - RFK se republikeinse mededinger Kenneth Keating) . Privaat het RFK se afkeer van LBJ egter onverpoos voortgegaan.
RFK se senaatveldtog in New York, 1964. Beeldbron
Kort antwoord: Die Kennedy's het die reg gehad, gebore uit 'n gesin wat hulle as president versorg het. Hulle was baie goed opgelei nadat hulle die beste universiteite bygewoon het. Hulle was gewoond daaraan dat hulle van jongs af aan die mag was met die rykste en magtigste mense in die land. Hulle het hul politieke ampte bereik op grond van hul beroemde naam met min of geen ervaring nie. Die oorwinnings van die John Kennedy -kongres en die senaat is behaal deur die politieke masjien wat deur hul vader Joe Kennedy gebou en betaal is, en uiteindelik het John Kennedy die jongste man geword wat ooit tot president verkies is. Joe Kennedy, een van die rykste mans in die land, het sy seuns hierdie geleenthede gebied. Jack Kennedy word prokureur -generaal in die administrasie van sy broer. Alles oor die Kennedys was die teenstelling van Johnson, wie se pa 'n boer en 'n minderjarige politikus uit Texas was wat nooit staatspolitiek uitgegroei het nie. Waar die Kennedy's jonk was, was Johnson oud. Waar die Kennedy's sosiaal liberaal was, was Johnson 'n lang kampioen van segregasie en kampioen vir die sosiaal konserwatiewe suide. Waar Kennedys kruisvaarders was, was Johnson koelbloedig pragmaties. Waar die Kennedy's onervare was, het Johnson dekades se ervaring in die huis en die senaat gehad en die afgelope dekade as leier van die meerderheid van die senaat deurgebring. Waar die Kennedy's gekweek is, was Johnson skuur, vulgêr (openbare naaktheid) en fisies intimiderend. Die Kennedy's wat gewoond was aan differensiële behandeling, het Washington DC bereik in 'n tyd waarin Johnson op die hoogtepunt van sy mag in die senaat was as meerderheidsleier. Johnson wie se politieke styl nie eerbied vir politieke minderwaardiges insluit nie, eerder Johnson se handelsmerk was om sulke irritasies fisies en geestelik te konfronteer en te verbreek. Beide Kennedys het op die Johnsons -radar verskyn en het 'Johnson's Treatment' ondervind. Toe Johnson die president van Kennedy geword het, 'n politieke noodsaaklikheid vir albei, was die Kennedys verheug om hul gesag en Johnson se ongewone magteloosheid te demonstreer om hulle te weerstaan.
Dit was nie Bobby Kennedy wat Lyndon B. Johnson gehaat het nie, dit was al die Kennedys. As 'n suidelike konserwatiewe segregasie wat in die kongres was (sedert 1937) en senaat (sedert 1949) het Johnson polities gestaan ​​vir baie dinge wat die Kennedy geminag het. As die magtige meerderheidsleier in die senaat (53-61), terwyl JFK (junior senator van Ma) en RFK (assistent-aanklaer vir die komitee vir on-Amerikaanse aktiwiteite) beide in 'n posisie sou kon wees om te beleef hoe Johnson sy politiek beoefen. Johnson se handelsmerk van politiek was 'n kombinasie van volksy sjarme, fisiese en geestelike intimidasie en vreemde uitdagings vir 'n mens se manlikheid, soms vergesel van openbaar naaktheid. 'N Mens kan jou voorstel hoe hierdie politieke taktiek deur die jong seuns uit 'n welgestelde en getitelde nuwe engelandse gesin ontvang sou word. Die Kennedys sou nie deur Johnson geïntimideer gewees het nie, maar hulle was ook nie in staat om die behandeling van Johnson van hulle af te wys of te verander nie. Niemand was nie, dit was Johnson se mag in die senaat. Johnson het minderwaardiges behandel. (afwysend, vulgêr oor bekendheid en minagting).
Voorbeeld van Johnson se gedrag in die senaat word gegee deur Barry Goldwater wat in 1968 deur Johnson verslaan is.
Goudwater. (Barry M. Goldwater)
Johnson skud warm hande Hy sit sy hand op my skouer. In die senaat het ons dit die & quothalf Johnson genoem & quot: U was 'n bietjie in die moeilikheid, maar dit was nie ernstig nie. Toe hy sy lang arm om jou rug strek tot by die ander skouer, was dit die & quotfull Johnson. & Quot Dan was daar 'n dun-dip Johnson, 'wat u na die Withuis se swembad genooi het en daarop aangedring het dat u saam met hom in die rou swem. Sommige genote het skaam gekry toe Johnson hulle sonder 'n handdoek deur die kelder begin lei. 'N Paar sal instem met byna alles om hul kortbroek aan te hou. Nie ek nie. Ek swem in die naak sedert ek 'n kind was.
Toe Johnson onderhandel, en dit was duidelik dat hy voel dat 'n ooreenkoms voorgestel sou word, sou sy oë begin toeneem. Hy het 'n kraal oor jou geneem, net soos op 'n eekhoring. Dit was sy intimidasie -roetine. Ek het daardie dag begin deur te sê dat ons albei 'n lang tyd in Washington was, dat ons deur filosofie en partytjie verdeel is, maar dat ons 'n liefde vir die land het.
Dit lyk asof Johnson hierdie soort gedrag in 'n belangrike deel van die Johnson -behandeling verander het. Dit was 'n manier om 'n soort macho -oorheersing te vestig oor die mense met wie hy praat. En, nog belangriker, dit het hom met sy penis laat pronk. Terwyl hy by die urinoir staan, swaai hy soms rond om die gesprek wat hy voer voort te sit, terwyl sy geslagsdele vry hang. Eenkeer het hy dit selfs aan 'n wetgewer wat langs hom gestaan ​​het, daarop gewys en gevra: 'Het u ooit so iets gesien?' Johnson het daarna voortgegaan om oor die komende wetgewing te praat terwyl hy sy penis in sy hand swaai.
Johnson was beroemd trots op sy penis en het dit liefdevol die bynaam 'Jumbo' genoem. En hy het gereeld maniere gevind om dit in 'n gesprek in te werk.
Johnson as die kragtige leier van die meerderheid in die senaat was openlik en in die openbaar minagtend vir die junior senator uit Massachusetts, John F. Kennedy. Johnson was 'n lang fisies intimiderende man wat homself as 'n mansman uitgebeeld het. Hy het die kamers fisies oorheers met hierdie teenwoordigheid. Sy handdruk word 'n tweehandige doodsgreep genoem, wat hy mense fisies en geestelik geïntimideer het om politieke ooreenstemming te gebruik. Kennedy was 'n taamlik brose intellektuele met 'n chroniese slegte rug. Johnson
John F. Kennedy -biblioteekonderhoud met Robert Caro
Dit was 'n fassinerende verhouding. Dit het begin toe Johnson werklik die meerderheidsleier was en Jack Kennedy 'n jong senator was, nie so geïnteresseerd in die senaat nie. Vir Johnson was dit net belangrik hoe effektief jy in die senaat was, en hy het absolute minagting vir Jack Kennedy gehad. Sy werklike aanhaling, as ek dit uit my boek onthou, is dat hy pateties was as senator. Hy weet nie eens hoe hy die voorsitter moet toespreek nie.
President Kennedy was toe natuurlik baie swak, en sy rug was verskriklik, en hy het hierdie twee operasies ondergaan. Johnson het gespot dat hy gesê het: "Het jy al ooit sy enkels gesien? Hulle is net so groot, & quot het hy altyd gesê, & quot en hy is sieklik, geel, geel, nie 'n man se man nie. & Quot
Bobby Kennedy (27 jaar oud) was 'n assistent -aanklaer vir Joseph Mccarthy se komitee oor on -Amerikaanse aktiwiteite, en sou ook eerstehands bekend gewees het met Johnson se beroemde neigings.
Elke oggend eet Lyndon Johnson ontbyt in die Senaat -kafeteria, wat op die tweede verdieping van die Ou Senaatgebou is, en senator McCarthy het 'n groot tafel naby die kassier se lessenaar waar hy elke oggend sit, met vier of vyf van sy personeel. So vanoggend stap Johnson in en daar is 'n nuwe personeellid, Robert Kennedy. Senator McCarthy spring op, soos almal op Capitol Hill, om eerbied aan Johnson te betoon. Hy sê, & quotGoedemôre, meneer leier. Goeie werk gister, meneer die leier. Enigiets wat ek vir u kan doen, meneer leier? & Quot En al sy personeel spring op sodat Johnson hul hande kan skud. .
Een persoon staan ​​nie by die tafel op nie, en dit is Robert Kennedy. Johnson weet wat om te doen in elke soortgelyke ontmoeting. Hy loop handskudend om die tafel en stop voor Robert Kennedy en steek sy hand so uit, so Robert Kennedy moet opstaan ​​en dit neem.
In 'n poging om vir my te verduidelik wat gebeur, het Reedy gesê: "Het jy al ooit twee honde gesien wat mekaar nie ken nie, en skielik is daar 'n lae gegrom en die hare begin agteruit styg. nek? & quot Hy sê, "Die twee ouens het mekaar net gehaat vandat hulle mekaar gesien het."
In 1964 het John Kennedy die LBJ gepolitiseer vir die Demokratiese benoeming vir die presidentskap. Waar Johnson ondervinding gehad het, het Kennedy die verkiesing oor die jeug gemaak. Waar Johnson bykans twee dekades lank in die leierskap in die senaat was, was senator Kennedy 'n pionier in die Verenigde State van Televisie om homself direk aan die mense te verkoop.
Toe Kennedy Johnston vir die Demokratiese Nominasie van 1964 verslaan het, het Kennedy nog steeds Johnson nodig gehad om die presidensie te wen. Geen demokraat kon toe die presidentskap wen sonder om Texas in te neem nie, en die Republikein Dwight D. Eisenhower het Texas gewen in die laaste twee verkiesings, 56 en 60. Kennedy het Johnson dus op die kaartjie nodig gehad. Vir Johnson se posisie was die vise -presidentskap sy eerste nasionale kantoor en 'n belangrike opstap vir Johnson om die presidentskap te bereik. Tog was die Kennedys verheug om hul kantoor oor Johnson te beheer. Hou hom in die duister en ontken hom enige deelnemende rol in die administrasie. Vir die Kennedy's het dit 'n beroep op hul gevoel van geregtigheid gehad, want dit is wat Johnson beroemd was om in die senaat te doen. Dit was ook nodig omdat Johnson die teenstelling was van alles wat die Kennedys geglo en probeer bereik het.
Johnson was 'n pligsgetroue ondervoorsitter en het JFK se nalatenskap vereer deur die burgerregtewet uit te voer wat Kennedy waarskynlik nie in staat sou wees om homself te laat vaar nie.
Wat Johnson betref as 'n natuurlike bondgenoot vir Kennedy nadat Johnson president geword het. Johnson het al lank die kantoor van die presidensie begeer. Reeds in die dertigerjare het Johnson daarop aangedring dat sy personeel hom LBJ noem, omdat hy meen dat dit meer presidensieel klink. & quotLBJ, FDR, LBJ FDR, verstaan ​​jy dit? & quot het hy aan 'n personeellid gesê. In die 1950's het Johnson die Truman -komitee opgewek, 'n ondersoekkomitee oor bedrog teen kontrakteurs wat deur Truman gebruik is om homself in die nasionale kollig te lok, en uiteindelik die VP -kantoor en die presidensie. Waar Truman se bestuur van die komitee die land miljarde bespaar het, was Johnson se rentmeesterskap meer bekend omdat hy hom opskrifte gekry het. (voorblad van tydskrif in 53, 60 byvoorbeeld).
Nadat Kennedy vermoor is, moes Johnson draai om sy gedemonstreerde (1964) politieke swakhede by die bestuur van 'n nasionale veldtog te verskerp. Johnson moes hom versterk met die Kennedy -politieke masjien en die kiesafdeling wat nie sy natuurlike politieke bondgenote was nie. Johnson was 'n veeleisende en langdurige politieke magsmakelaar, maar hy het nog nooit 'n nasionale amp gewen nie, en sy konserwatiewe segregasiebeleid waarvoor hy bekend was, het hom in 'n groot deel van die land onverkiesbaar gemaak. (Weskus, Midde -Weste, Noord -Oos). Johnson het hom dus in die steek gelaat by sommige van Kennedy se meer ambisieuse beleid wat eerlikwaar kennedy nie vaardig genoeg was om voor sy moord te slaag nie. Johnson het dus van sy verkiesing in 1968 'n referendum gemaak oor Kennedy, die slanke president. Kennedy se mislukte wetsontwerp op burgerregte word heringestel in Johnson se eerste nasionale toespraak dae na die moord. Terwyl die lande se harte bloei vir die slanke president, het Johnson al die emosie en ondersteuning aan homself gebind in die oproep om die wet op burgerregte in 1968 te aanvaar, in die naam van Kennedy.
John F. Kennedy is op 22 November 1963 vermoor. In Johnson se eerste nasionale toespraak as president 27 Nov. 1967 Adres in die verhaal van Kennedy se ambisieuse program Johnson binne die eerste drie minute van die toespraak van 25 minute, het die wetsontwerp op burgerregte weer ingestel. "En bowenal die droom van gelyke regte vir alle Amerikaners, ongeag ras of kleur," wat die dooie burgerregte -wetsontwerp in die middelpunt van die nasies se aandag plaas. Johnson doen 'n beroep op die senaat om dit in die naam van Kennedy deur te gee. Hierdie & quotknobel & quot; Kennedy -droom, & quot; en moet vertaal word in effektiewe aksie & quot. Johnson, die lewenslange segregasie, gaan dan voort om die wetsontwerp op burgerregte deur die senaat te bekamp.
Dit is hoe Johnson sy eerste en enigste nasionale verkiesing gewen het in een van die grootste grondverskuiwings in die Amerikaanse geskiedenis, wat homself as 'n liberaal hermerk het, wat glad nie die manier is waarop Johnson die 64 presidensiële benoeming gehardloop en verloor het nie, en ook nie hoe hy op Capitol Hill bekend was nie . 'N Briljante stuk pragmatiese politiek.
1968: Wyoming reageer op die moord op die koning
Toe die jaar aanbreek, het die hoofopskrifte van die bladsy een van Wyoming en die land se koerante berig dat president Lyndon Johnson die bombardement van Noord -Viëtnam hervat het, wat die onenigheid tuis oor die oorlog verder toeneem. "VSA Jets keer terug na Noord -Viet, tref Hanoi, "die Casper Star-Tribune's opskrif gelees op 3 Januarie. In die verslag word gesê dat Amerikaanse magte die vorige dag 348 Viëtnam -mense doodgemaak het.
Ongelukkig sou die jaar 1968 ook groot verliese van Amerikaanse soldate meebring. Daardie jaar was daar verreweg die meeste Amerikaanse slagoffers in die Viëtnam -oorlog, met 16 592 sterftes. Leier van burgerregte, eerwaarde dr. Martin Luther King, het 'n sterk kritikus van die oorlog geword, deels omdat Afro -Amerikaners opgestel en vermoor is teen 'n koers wat baie hoër was as hul verhouding in die bevolking.
Maar die groot nuus in Wyoming op 2 Januarie was oor die Universiteit van Wyoming Cowboys, die enigste onoorwonne groot voetbalspan tydens die 1967 -seisoen, wat Louisiana State University op Nuwejaarsdag amper in die Sugar Bowl geklop het. Op sy voorblad, die Casper Star-Tribune met die opskrif "New Orleans To Remember 'Poke" Fans "en berig dat" The Jung Hotel, amptelike hoofkwartier van die Wyoming Alumni Association, heeltemal onvoorbereid was om in die dorsbehoeftes van die gratis bestedende Wyoming-aanhangers te voorsien. "
Ook in die uitgawe van die Star-Tribune, "The Star-Tribune Thinks" -redaksie het gesê dat onlangse protesoptogte teen oorlog 'basies' deur kommunisties geïnspireerde dinge was. . Dit is 'n kardinale Rooi uitgangspunt dat niemand behalwe Reds vryheid van spraak moet hê nie, want Reds beskik oor alle waarheid en alle wysheid. "
In die vroeë maande van 1968 het die naam van dr. King slegs af en toe in Wyoming -koerante verskyn. Verskeie nuusitems het King bespreek wat 'n arm menseoptog oor Washington in April sou plaasvind. Op 7 Maart het 'n UPI -verslag kennis geneem van King se bewering dat die doel van die optog was "om onluste te voorkom. As niks gedoen word nie, dink ek die onluste hierdie somer sal erger wees as verlede somer. " King het 'n "ekonomiese handves van regte" gevra.
Maar geweld in die strate was almal in gedagte in 1968. Onluste in die Watts -omgewing van Los Angeles in 1965 is gevolg deur onluste in Chicago in 1966 en veel erger onrus in Detroit, Newark en tientalle ander stede regoor die land gedurende die so -genaamd "lang warm somer" van 1967. Daardie jaar het 83 mense begin September in burgerlike onrus gesterf.
Op 18 Maart 1968 het King aan verslaggewers gesê dat hy nie van plan was om vir 'n politieke amp te staan ​​nie. Maar hy het gesê dat hy nie in die herfs sal stem vir die herverkiesing van die Demokratiese president Lyndon Johnson nie. Dertien dae later het die swaar gewig van die nimmereindigende Viëtnam-oorlog Johnson genoop om te buig en die veld vir senator Robert F. Kennedy oopgemaak. Baie het verwag dat 'n herhaling van die Kennedy vs.
Op 20 Maart verskyn 'n gesindikeerde rubriek in die Casper Star-Tribune gesê Kennedy reken op die optog van King, wat op 22 April begin, om sy presidensiële ambisies groot te maak. Op 29 Maart het twee suidelike senatore gewaarsku dat King van plan was om ''n poeiervat' te bou 'en dat die optog na Washington by die stadsgrense geblokkeer moet word.
Einde Maart het die fokus verskuif na Memphis, waar King by 1300 Afro-Amerikaanse stads sanitasiewerkers aangesluit het wat sewe weke lank gestaak het nadat twee van hulle in 'n vullisverdunner doodgemaak is. Hulle soek hoër salarisse en veiliger voorwaardes. Op 28 Maart het UPI berig dat "neger -jeugdiges vandag klippe en bottels na helm -polisiemanne geslinger het op pad om by dr Martin Luther King se staking van sanitasie aan te sluit" in Memphis. Die volgende dag het die Star-Tribune 'n verslag van 'n 16-jarige Swart jeug doodgemaak deur 'n haelgeweer deur 'n wit polisieman en 62 ander beseer tydens onrus in Memphis.
Die 39-jarige koning het op die aand van 3 April met 'n binnenshuise skare daar gepraat en gesê: 'Ek was op die bergtop. Ek het die Beloofde Land gesien. Ek kom dalk nie saam met jou daar nie. Maar ek wil hê dat u vanaand moet weet dat ons as volk na die beloofde land sal kom! "
Die volgende aand ontsnap die veroordeelde James Earl Ray, wat van Atlanta na Memphis gereis het toe hy van King se verskyning daar gelees het, en wat in 'n kamerhuis oorkant die Lorraine Motel weggekeer het, en King doodgeskiet het terwyl hy praat met sy vriende op die balkon van die motel. Die motel is nou deel van die National Civil Rights Museum. Die dood het betogings en vernietigende oproer na stede in Amerika gebring.
Reaksies in Wyoming -koerante
Redaksies in die Wyoming -koerante loop van hartseer oor die dood van King tot die veroordeling van die onluste en die betogers.
Die Laramie Boomerang's hoofartikel op 6 April, met die opskrif "A Leader Is Lost", het gesê dat die dood "toon aan wat die morele vlak van die Verenigde State laag is. Voordat die somer verby is, kan die blanke bevolking van die Verenigde State baie swaarkry, aangesien die neger en ander minderheidsgroepe in die verlede swaar gekry het. . . . Miskien sal die dood van King daartoe lei dat die Amerikaanse volk opgewek word tot die gelykheid en gelyke regte wat volgens hulle [Afro-Amerikaners] volgens die Grondwet toegestaan ​​word. Miskien word 'n man êrens in die nie verre toekoms beoordeel op grond van sy vermoë en nie op sy kleur of ras nie. Selfs die maffia kry nou 'n beter blaaskans as die neger. Ons hoop dat Martin Luther King jr nie tevergeefs gesterf het nie. Ons hoop dat ordentlike Amerikaners na vore sal kom en die leiding sal neem wat hy aan die negermense gegee het en by baie ander geïnspireer het. "
Op 7 April het die Boemerang 'n hoofartikel van die Denver Post wat begin het, "In die geskiedenis van die wêreld se onreg is daar min brille wat meer woede en trane verdien as om 'n man van vrede en goedheid deur geweld en haat te verslaan."
Bob Peck, redakteur van die Riverton Rangerop 6 April het dit 'n 'tragiese sluipmoord' genoem. . Dr King het 'n dekade se leierskap gehad, waaronder 'n paar aansienlike triomfe wat dateer uit die busstaking in Montgomery wat een van die vele pynlike tekens van Jim Crow -diskriminasie verwyder het. Hy het wêreldwye lof gekry en die Nobelprys vir Vrede ontvang. " Peck het gesê dat dr King 'ernstige toetse ondergaan het toe hy noord gekom het om leiding te gee om die greep van die ghetto's te verbreek wat die armste negers in sommige van ons stede in die tronk sit'. Peck het die hoop uitgespreek dat moedige leierskap die land uit die geweld sou bring sodat "Dr. King se martelaarskap kan sy laaste en grootste bydrae tot die saak van broederskap blyk te wees. "
Dave Bonner, redakteur van die Powell Tribune, het op 9 April gepraat oor 'die gevoel van vrees' wat selfs mense in 'hierdie relatief verwyderde gebied van die Weste' beleef het toe oproer en plundery in stedelike gebiede gevolg het ná die moord op King. Die redakteur het opgemerk dat twee onregte geen reg maak nie en dat niemand weens die sluipmoord oproer moes aanvaar nie. Toe het die redakteur gesê: 'Maar uit die dood van dr. King kom 'n besef van 'n skuld. Ons is dit aan 'n groep mense verskuldig om burgerregte as ons probleem te verstaan ​​- nie hul probleem nie. Ons is dit aan 'n groep mense verskuldig om vas te stel dat swart swart was en wit te lank in hierdie land wit was en dat die twee kleure in verskillende rye geloop het. "
Voordat die moord selfs plaasgevind het, het een Wyoming -kommentator al gekla oor die betogings in Memphis. In die Jackson Hole gids wat vroeg op 4 April die strate bereik het, het Floy Tonkin in haar rubriek 'Riding the Range' gesê: 'DIE' VREESLIKE 'PROTESTMART' in Memphis wat geroep is en onder leiding van eerwaarde Martin Luther King ontaard in 'n plundering, en die Dominee vertrek haastig in 'n motor. Aangesien meneer King 'n vreedsame armoedemars na die hoofstad van ons land beplan, stel ons voor dat sakehuise daar by hul vensters begin instap.
In haar rubriek 'n week later het dieselfde rubriekskrywer voortgegaan: 'Toe kom die nuus van die moord op eerwaarde Martin Luther King en die verskriklike oproer van negers in Washington, Chicago en ander stede, met plundery en brand. Die swart mense het verlede week meer as 'n leier verloor - hulle het die respek en verdraagsaamheid van die blankes verloor. "
James Griffith Jr., redakteur van die Lusk Herald wat later as beide die staatstesourier en staatsauditeur van Wyoming verkies sou word, het op 11 April in sy rubriek "Jim's Jottings" opgemerk dat hy met twee Wyomingiete in Washington, DC, gepraat het, en dat hy "dieselfde verhaal van albei ontvang het - die plundering , brand, sluip na voormanne en aanval op polisiemanne en ander is grootliks gedoen deur jong negers wat min kon omgee wie Martin Luther King was. [Moord]. was 'n verskoning, nie 'n rede nie, vir geweld. Hierdie optrede kan nie goedgekeur word nie, moet nie geduld word nie en moet kragtig en onmiddellik hanteer word. . . . Die [oproeriges] is egter nie die negergemeenskap nie, maar bloot die kranksinnige rand van 'n veel groter en verantwoordelike groep. Ons as 'n nasie van medelydende mense kan nie die hopelose en haglike omstandighede waarin baie van hierdie mense leef, goedkeur of duld nie. "
In Cody, Wyo., 38 myl van Powell af, die redakteur van die Cody Enterprise op 11 April het geen idee gegee dat armoede, swak skole, diskriminasie op grond van werk en slegte behuisingstoestande die vermoë van Afro-Amerikaners om hulself aan hul eie skoene te beperk, buite verhouding beperk het nie. Die redakteur het gesê die oproer "het niks gedoen om die neger te bevorder nie." In elk geval, het hy gesê, "word selfs die gematigde, verdraagsame mense meer 'vasberade' en vasberade gemaak as ooit tevore." Die redakteur erken dat "die neger nie gelykheid in burgerregte geniet het nie", maar hierdie toegewing is onmiddellik gekwalifiseer deur te sê "dit is nie net hier waar nie, maar ook in byna elke nasie in die wêreld wat nie bruin is nie. . Rassevooroordeel is 'n ingeboude deel van die lewe in hierdie wêreld. " Die redakteur het gesê dat burgerregte soos billike belasting en 'n jurieverhoor nie 'sosiale regte' of 'finansiële regte' insluit nie. Die wetgewing oor gelyke finansiële regte, het die redakteur aangevoer, was absurd. 'Hulle bestaan ​​nie. Die persoon met meer vermoë, met meer eiendom of met beter geluk, gaan gewoonlik beter vaar as die een wat nie hierdie eienskappe het nie. . Sosiale, finansiële of ander voorregte moet die individu self verdien. "
Die redakteur van die Wyoming State Tribune, die regse middagblad in Cheyenne, kyk ook verby die moord self na die reaksie. Die hoofartikel op 5 April, voordat Ray as die moordenaar geïdentifiseer is, begin met die suggestie dat dit moontlik swart radikale was wat King vermoor het. Redakteur James Flinchum het toe geskryf dat as die sluipmoordenaar wit was, "hy slegs die doel van die swart magsradikale gedien het. Die ondersteuners van huishoudelike onrus wat die burgerregtebeweging en negeronrus gebruik het om die massiewe burgerlike versteurings in die Verenigde State die afgelope paar jaar te veroorsaak. "
Die hoofartikel het vervolgens aangehaal uit King se verklarings deur die jare waarin hy nie-geweld aangedring het en gesê: 'Ons is jammer dat hy na Memphis gegaan het. Die belangrike punt is dat sy dood 'n groot negerleier verwyder het, en ook een wat as teenstander van die stedelike onluste gestaan ​​het. "
Die volgende dag, die Wyoming State Tribune's hoofartikel was onder die opskrif: ''n Tyd vir aksie.' Die hoofartikel het 'n ongewone dubbele afstand gedruk en gewaarsku: 'Dit is nie die eerste keer dat oproeriges deur die strate van Washington vloei en selfs nie geboue afgebrand het nie. Maar dit kan net die laaste wees. . Die tyd het aangebreek vir 'n streng en vreeslose leierskap wat vir almal, blankes en swartes, jonk en oud, mans en vroue, sal sê: Ons moet hierdie geweld en hierdie wetteloosheid nie langer duld nie. Dit sal met alle middele op ons bevel neergelê word. . Vir die van julle wat nie [stil word] nie, sal ons met die strengste maatreëls met julle te doen kry. "
Uiteindelik, op 7 April, het die Wyoming State Tribune veroordeel die "massa-orgie van selfskuld waarin Amerika nou wankel. . Die openbare vertoning van emosie wat die van die moord op Kennedy genader het, het die kwessies heeltemal verduister. Te midde van al hierdie gehuil, borsslag en gehuil. 'n rustige beoordeling van wat gebeur het en wat nodig is, is in orde. " Die hoofartikel verwerp toe die oproepe om burgerregte en openbare behuisingswette, "plus nog miljarde dollars gratis geld van oom Sam." Die redaksie het opgemerk dat die vorige uitgawes vir diegene in stedelike "opeenhopingsentrums" die probleme van die ghetto's versnel het as dit nie werklik versnel het nie.
Die redakteurs van die Torrington Telegram, Evanston Herald, die Star Valley Independent in Afton en die Jackson Hole gids het in die daaropvolgende twee weke geen melding gemaak van die sluipmoord in hoofartikels nie.
Op Dinsdag 9 April het die Casper Star-Tribune het gesê dat die 'onlangse oproer' in Amerikaanse stede 'die Senaat moet laat wetgewing neem om die strate veiliger vir die publiek te maak', en geld verskaf om 'polisie-opleiding en tegnieke om misdaad te bekamp' te verbeter. Die volgende dag het die hoofartikel gesê "die uitstorting van huldeblyk [rondom die begrafnis van die koning] dui op die basiese waardes van Amerika."
Die Casper Star-Tribune het gesê dat alle mense "hoop op die tragedie geneem het dat dit 'n toegangspoort tot 'n beter begrip kan wees." Maar die werk om hierdie probleme op te los, het die redaksie gewaarsku, 'sal nie binne 'n dag gedoen word nie. Dit sal baie geld verg. Bowenal verg die bereidwillige samewerking van diegene vir wie dit ontwerp is om te help. Die witman alleen kan nie die probleme van die swart man oplos nie. "
Uitsigte vanuit Wyoming se Black Community
Ses weke voor die sluipmoord het Afro-Amerikaanse leiers in Wyoming probeer om staatsburgers te waarsku oor die wanhoop, hopeloosheid en woede van hul mense en die gebrek aan kommer deur die kongres en plaaslike regeringsleiers. Op 27 Februarie 1968 verskyn 'n lang UPI -artikel in staatskoerante waarin Johnie McKinney, president van die Cheyenne -tak van die National Association for the Advancement of Coloured People, aangehaal word en sê dat Wyoming nie vry is van die toestande wat tot oproer kan lei nie. "Werkloosheid in die ghetto's het 'n depressie -omvang, en die huisvesting is onwaardig vir 'n welgestelde land - en beslis 'n belediging vir die swart veterane van ons oorloë," het McKinney gesê. Hy het bygevoeg dat onluste dikwels begin is deur 'haastige optrede van die polisie', 'n voorgevoel van gebeure 52 jaar later nadat George Floyd deur die polisie in Minneapolis vermoor is en Breonna Taylor deur die polisie in Louisville, Ky, vermoor is.
In 'n ander UPI -artikel twee dae later in die Casper Star-Tribune en die Rawlins Daily Times, Fred Devereaux, president van die Wyoming-Colorado-konferensie van die NAACP, het gesê hy stem saam met McKinney. Hy het gesê dat ongeveer 700-1000 Afro-Amerikaners in die noordelike Casper-gebied woon, wat hy '' 'n ghetto '' genoem het, en dat Casper meer bekommerd was oor die beplanning van 'n burgerlike sentrum as oor die verbetering van huisvestingstoestande. Hy het gesê dat hy en ander NAACP -leiers onlangs met Gov. Stan Hathaway vergader het en gevra het vir meer verteenwoordiging van Swartes, Hispanics en inheemse Amerikaners in konseprade en in die Fair Employment Practices Commission.
In dieselfde artikel het die polisiehoof van Cheyenne, James Byrd, een van die min swart polisiehoofde in die land, gesê dat sy stad in die verlede nog nie rassegeweld beleef het nie, en hoewel "dit vir my of iemand anders onmoontlik is om dit reguit te sê Dit gebeur nie, ek dink beslis nie dat dit waarskynlik is nie. "
'N UPI -verslag in die Casper Star-Tribune die dag na die sluipmoord het Devereaux aangehaal dat die moord op King 'een van die aakligste dinge is wat ooit in hierdie land gebeur het. Dit is regtig 'n ontstellende ding. " In 'n 11de April Casper Star-Tribune Devereaux het gemaan dat die feit dat die swart mense van Wyoming nie oproerig was nie 'n aanduiding was dat hulle gelukkig was. Hulle "verskil nie van die swart mense in New York, Chicago of op enige ander plek nie," het hy gesê. 'Ek voel dat almal wat min of meer in 'n ongewenste situasie vasgevang is, so sal voel. Die meeste wit mense voel ons is redelik onder hul hakke. "
Devereaux het by sommige van die redakteurs gesê dat die dood van King 'n man verwyder het "wat die militante werklik sou respekteer. Nou sal hulle sê: 'Kyk, daar is 'n man wat gepraat het oor geweldloosheid en hulle het sy lewe geneem.'
Op Sondagaand, 7 April, het die Casper Interracial Council 'n gedenkdiens gehou ter ere van Dr. King wat 700 mense bygewoon het by die Natrona County High School Auditorium. Dr Robert Fowler van die CIC het geen woorde in sy voorlegging gemaal nie. Hy het voorgestel dat die leuse verander moet word in 'haat jou naaste soos jouself', en sê dat mense skynbaar geen respek vir hulself het nie, nog minder iemand anders.
'N Ander spreker was eerwaarde Orloff W. Miller, direkteur van die Mountain Desert District van die Unitarian Church, wat King vergelyk het met 'n moderne Moses wat gesê het: "laat my mense gaan." (Drie jaar tevore, op 9 Maart 1965, was Miller saam met mede -eenheidsminister, ds James Reeb, wat in Casper grootgeword het, toe Reeb aangeval en vermoor is in Selma, Ala., Terwyl hy die stemregbeweging ondersteun. King gee die lofrede by Reeb se diens in Selma).
Barbara Banister en die Grace African Methodist Episcopal Church -koor in Casper het King se nagedagtenis met sang vereer. Oorkant die Casper Star-Tribune's voorbladverhaal oor die diens het die opskrif, 'Rassegeweld tref 80 stede', gelui.
Op 10 April het die Casper Star-Tribune het 'n rubriek gelewer deur die gesindikeerde konserwatiewe rubriekskrywer James J. Kilpatrick waarin die Kongres aangemoedig word om nie die burgerregte -wetsontwerp te aanvaar nie. 'Die sluipmoord bied nie meer 'n regverdiging vir die aanneming van 'n slegte wet as die plundering van 'n drankwinkel nie. . . [Swart leiers] het die tragedie vinnig omskep in 'n algemene klub om die kongres mee te verslaan. Hierdie sentiment is aangeneem in die Star-Tribune's hoofartikel daardie dag.
Op 15 April het die Casper Star-Tribune het 'n gesindikeerde rubriek van Robert S. Allen gelei wat waarsku dat Stokely Carmichael, ''n vurige voorstander van rasse -revolusie, bloedvergieting en vernietiging om hierdie land op sy knieë te kry' probeer om beheer te kry van King se "arm menseoptog" na Washington. Hy het gesê dat Carmichael verbonde was aan groepe soos die koördinerende komitee vir studente en die kongres van rasse -gelykheid, wat volgens hom "noue kommunistiese bande" het.
Die sluipmoord op King het die optog in Washington DC in April uitgestel, maar duisende mense het in Junie gekom en ses weke lank in die winkelsentrum kamp opgeslaan. Op 8 Junie, drie dae na sy sluipmoord in die Ambassador Hotel in Los Angeles, het Robert F. Kennedy se begrafnisstoet by hul "Resurrection City" gestop voordat hy na sy begrafnis langs sy broer op die Arlington National Cemetery gegaan het. In November verloor vise-president Hubert Humphrey die presidentsverkiesing teen Richard Nixon, wat hom sterk beywer het vir wet en orde.
In 1990, na agt vroeëre pogings onder leiding van die jare lange Cheyenne -wetgewer Liz Byrd, het die Wyoming -wetgewer uiteindelik geslaag en goewerneur Mike Sullivan het 'n wetsontwerp onderteken wat van die derde Maandag in Januarie 'n betaalde staatsvakansie maak ter ere van King. As 'n kompromismaatreël noem die wetgewers dit 'Martin Luther King/Wyoming Equality Day'.
JFK wou hê dat sy jonger broer, Robert F. Kennedy, hom moes opvolg
Dit was egter meer as 'n prestasiebeoordeling wat Johnson in stryd was met die Kennedy -gesin. Binne die eerste twee jaar van die Kennedy -administrasie het die Kennedy -gesin toenemend bekommerd geraak oor die vooruitsigte van Johnson in die Oval Office.Volgens die Miller Center van die Universiteit van Virginia het hulle 'n plan uitgemaak wat Robert F. Kennedy, JFK se jonger broer en prokureur -generaal, sou posisioneer om die Withuis te neem na JFK se presidentskap.
Destyds word RFK toenemend behandel as die tweede man in Washington agter sy groot broer, die president. Daardie dinamika het jare van intense vete tussen Johnson en RFK - en die Kennedy -gesin, in die breër opgestel. 'As hierdie kêrel na my kyk', sê Johnson van Bobby Kennedy tydens sy tyd as vise -president, 'kyk hy na my asof hy 'n gat dwarsdeur my sal kyk, asof ek 'n spioen is of iets,' het Robert A. Caro skryf in sy boek, Die verbygaan van krag.
Alhoewel LBJ baie redes gehad het om te dink dat hy al hoe meer na die buitekant van JFK se magskring gedryf word, was sommige van sy probleme 'n direkte gevolg van sy gevoelens van tekortkominge. "Bobby simboliseer alles wat Johnson gehaat het," sê die medewerker van Kennedy, Richard Goodwin, wat later in die Johnson -administrasie gedien het, volgens Joshua Zeitz se Die bou van die Groot Genootskap. "Hy het die simbool geword van alles wat Johnson nie was nie. Met hierdie kenmerke van rykdom en mag en gemak en Oosterse elegansie, met Johnson wat altyd na homself kyk as die man wat hulle gedink het ongeletterd, onbeskof, onbeskof was. Hulle lag agter hom aan terug. Ek dink hy het dit alles gevoel. "
Hoe het Russe gereageer op die sluipmoord op John F. Kennedy?
Dit was 'n warm, sonnige dag toe die motorfiets van die 35ste Amerikaanse president langs Elmstraat in Dallas, Texas, beweeg het. Die motordak is verwyder om mense 'n blik op hul gekose te gee. Nadat hy 'n paar woorde met sy vrou Jacqueline uitgeruil het, het Kennedy hom na die skare gewend en 'n paar keer gewaai. 'N Oomblik later, presies om 12:30 CST, het twee van drie skote wat vanaf die 6de verdieping van die Texas School Book Depository afgevuur is, die president getref, wat 'n halfuur later in die hospitaal gesterf het.
Die nuus van die moord het skokgolwe oor die hele wêreld gestuur, insluitend die Sowjetunie. Sekretaris -generaal Nikita Khrushchev is wakker gemaak deur 'n assistent met die woorde: & ldquoKennedy & rsquos is vermoor! & Rdquo Volgens sommige rekeninge was die eerste ding wat hy gevra het: & ldquoHet ons iets daarmee te doen gehad? & Rdquo
Die raaiselagtige vraag van die Sowjet -leier het 'n sekere logika. Soos dit gou blyk, het die beskuldigde Lee Harvey Oswald verbintenisse met die USSR gehad (sien ons artikel hier vir meer inligting).
Hy het twee jaar daar gewoon, sonder sukses aansoek gedoen om Sowjet -burgerskap, getroud met 'n Russiese vrou, ontnugter geraak met die sosialistiese stelsel, en daarna, in 1962, 'n jaar voor die sluipmoord, teruggekeer na sy vaderland. Toe die nuus bekend word, het die KGB 'n reeks noodvergaderings gehou. Verslae wat in 2017 gedeklassifiseer is, sê dat die hoof van die KGB -woning in New York, kolonel Boris Ivanov, aan sy span gesê het dat die moord op Kennedy en rsquos 'n probleem was.
En meer probleme word verwag. Onder Kennedy het die verhouding tussen die supermoondhede gedeeltelik ontdooi. In Mei 1963, vyf maande voor sy sluipmoord, het Kennedy gesê: & ldquo Want in die laaste analise is ons mees basiese algemene skakel dat ons almal op hierdie klein planeet woon. Ons asem almal dieselfde lug in. Ons koester almal ons kinders en rsquos toekoms. En ons is almal sterflik. & Rdquo
Hy het selfs 'n wens uitgespreek om saam met die Sowjetunie 'n man op die maan te sit. John Logsdon, 'n voormalige lid van die Nasa & rsquos Advisory Council, het gesê dat Kennedy dit aan Chroesjtsjof voorgestel het, maar die Sowjet -leier het geweier.
Die argiefbeeld van die Dallas Police Department toon die beskuldigde Kennedy -moordenaar Oswald wat saam met die Dallas -polisiebeamptes staan
Noudat die Amerikaanse president dood was, was die Sowjet-leierskap bang dat radikale anti-Sowjet-magte die situasie kan benut. Argiefdokumente dui aan dat die Kremlin 'n toestand van skok en onrus was: Die Sowjet -leierskap was bekommerd dat 'n onverantwoordelike generaal in die afwesigheid van 'n [Amerikaanse] leier 'n raketaanval op die USSR sou loods. & Rdquo
Laat die kerkklokke lui
Die nuus het soos 'n veldbrand versprei, en teen die oggend het almal in die Sowjetunie geweet van die moord op Kennedy. Die jong, aantreklike, welgestelde, vredesvoorsitter en sy glansryke vrou is bewonder deur die Sowjet-volk. Sy sluipmoord bring trane by baie oë. Kerkklokke lui ter nagedagtenis aan president Kennedy, en rdquo herinner aan 'n Amerikaanse inligtingsbron wat destyds in Rusland was.
Op 23 November 1963 het die koerant Nedelya spat Kennedy & rsquos -portret oor die hele voorblad. En hoewel foto's van so 'n grootte gewoonlik slegs vir lede van die Presidium gereserveer is, is die besluit deur die Presidium self goedgekeur, maar ook in rou.
In die boek Nikita Chroesjtsjof: Hervormer, in die herinneringe van die Sowjet -leier en die seun van Rsquos, Sergey Chroesjtsjof, word gesê dat sy pa op sy knieë geval en snik oor die moord. In die lewe was JFK 'n hoop vir die Sowjetunie in die dood, hy was 'n groot probleem.
President John F. Kennedy en Nikita Chroesjtsjof, die beraadvergadering wat op 4 Junie 1961 in Wene, Oostenryk, gehou is.
Volgens gedeklassifiseerde dokumente gebaseer op verslae van Amerikaanse agente in die USSR, het die Kremlin geglo dat die sluipmoord die gevolg was van 'n sameswering van ultra-regse elemente wat ontevrede was met die Kennedy-administrasie en gelei deur die destydse vise-president Lyndon Johnson, wat die mag oorgeneem het nadat die sluipmoord. Hierdie standpunt val saam met die ondersoek van Erling Harrison, die distriksprokureur van New Orleans in 1966. Die mening dat die sluipmoord op een of ander manier aan die USSR (sowel as Kuba) gekoppel was, was nietemin baie wydverspreid in die VSA en deur die media geblaas. Die Kremlin het besluit dat hy homself moet verdedig.
& ldquo Slegs 'n besetene sou kon dink dat & lsquoleftistiese magte deur die Amerikaanse Kommunistiese Party president Kennedy kon doodgemaak het, en 'n verslag van die Amerikaanse departement van justisie verklaar die posisie van die destydse Sowjet -leierskap.
Robert Kennedy en Lyndon B. Johnson
Wat Lee Harvey Oswald betref, het die Sowjet -politieke klas hom & ldquoa neurotiese besetene ontrou aan sy land en almal begin noem. & Rdquo Die KGB het sy hande gewas. Dit het beslag gelê op alle foto's van hom van voormalige vriende in Minsk, sowel as briewe, onthou professor Ernst Titovets, wat as mediese student in die 1960's Oswald geken het.
In 'n gesamentlike persverklaring het die USSR Ministerie van Buitelandse Sake en die KGB verklaar dat Oswald nog nooit in kontak was met die Sowjet -owerhede nie, en dat die moordenaars in die VSA gesoek moet word. Oswald, sou die VSA dit versoek. Maar ná gesprekke met die Amerikaanse ambassadeur in die Sowjetunie Llewellyn Thompson, is dit nooit gepubliseer nie. Dit blyk uit alles dat die Amerikaanse regering ons nie in hierdie saak wil betrek of 'n stryd wil voer met die uiterste regse nie, maar dit verkies duidelik om die saak so vinnig as moontlik te begrawe. Ek glo dat hierdie punt in verdere berigte van ons pers in ag geneem moet word, en Anastas Mikoyan, voorsitter van die Presidium van die Opperste Sowjet, het in 'n geheime brief geskryf.
Lee Harvey Oswald geniet die geselskap van sy medewerkers in die fabriek in Minsk waar hy gewerk het.
Uiteindelik het verkeerde inligting en vals nuus ter sprake gekom. In die sestigerjare het Sowjet -intelligensie gerugte versprei oor die CIA -verbintenisse met die moord op Kennedy, en die Amerikaanse advokaat Mark Lane, skrywer van verskeie omstrede topverkopers oor die moord op Kennedy (soos Spoed tot oordeel, 1966), om sprake te maak van beweerde CIA -betrokkenheid en ander samesweringsteorieë. Dit word breedvoerig beskryf in dokumente wat by die Churchill Archives Centre in Cambridge, die Verenigde Koninkryk gehou word.
Dit alles het die aanvalle op die Sowjets verminder. En 'n eskalasie van die onlangse Kubaanse missielkrisis, wat baie gevrees is in die USSR, het nie gerealiseer nie. Daaropvolgende ondersoeke het geen bewyse van Sowjet -betrokkenheid by die sluipmoord gevind nie. In 1999, in Keulen, Duitsland, het die Russiese president Boris Jeltsin 80 bladsye aan die Amerikaanse president Bill Clinton oorhandig uit die Sowjet -geheime argief met betrekking tot Oswald en die Sowjetunie en die reaksie op die sluipmoord. Ek wil u bedank vir hierdie onverwagte en belangrike geskenk, het Clinton destyds gesê.
Lyndon Johnson reageer op RFK -moord - GESKIEDENIS
Meer as 'n duisend boeke is oor die moord op John F. Kennedy geskryf, maar daar is nog baie twiste oor wat daardie dag in Dallas gebeur het. Vir die toevallige waarnemer lyk die verhaal van die Warren -kommissie van drie skote in ses sekondes deur 'n eensame gewapende man aanneemlik. Soek egter 'n bietjie onder die oppervlak, en u vind baie teenstrydighede wat die hele verhaal in twyfel trek.
Met die verloop van tyd en inligtingontploffing aanlyn en in boeke, kom die omvang van die sameswering en die bedekking van die JFK-moord duideliker in fokus vir almal wat bereid is om daardeur te waai en met nuwe oë daarna te kyk.
Drie boeke wat gepubliseer is in die tyd voor die 50ste herdenking van die sluipmoord, bied 'n algemene vertelling aan dat JFK vermoor is deur 'n sameswering onder leiding van Lyndon Johnson, en operasioneel deur die CIA en J. Edger Hoover. In hul boeke, The Man Who Killed Kennedy: The Case Against LBJ, deur Roger Stone LBJ: The Mastermind of the JFK Assassination, deur Phillip F. Nelson Who Really Kennedy Killed ?, deur Jerome R. Corsi, verduidelik die skrywers die sielkunde van LBJ, en hoe hy saamgesweer het om die besonderhede van die plot saam te voeg, en die dekking wat daarop gevolg het.
In hulle leer ons oor 'n gejaag om die verhaal van die eensame gewapende man te bevorder, oor hoe bewyse verkeerd hanteer en vernietig is deur die skoonmaak en opknapping van die limousine, en hoe twee obduksies op die liggaam van JFK vir ewig begrawe is wat baie van wat gebeur het, kan verduidelik. Ons leer ook hoe die komplot sou ontvou, hoe die CIA die skerpskutters sou inbring en die patsye die skuld gee. Ons leer hoe die FBI, op gesag van LBJ self, die toesmeer sou hanteer, en hoe LBJ dan 'n blou lint-kommissie sou aanstel wat die dekking van die vooraf gereëlde verhaal sou bevestig.
Lyndon Johnson was 'n lui psigopaat wat bereid was om alles te doen om sy magstap te bevorder. Sy opkoms is aangevuur deur oorplanting, korrupsie en moord. Ja, moord. Die slagoffer van LBJ, Malcolm Wallace, het sewe ander mense in Johnson se magstog vermoor, waaronder LBJ se eie suster, Josefa Johnson. LBJ se hoëhandige wiele en handel het geen ander grense as wat hy van openbare blootstelling kan weerhou nie. Johnson was 'n genadelose politikus wat alles in sy vermoë sou doen om die presidentskap te bereik, insluitend die moord op die president om sy pos te aanvaar. Dit is nie veel moeite om 'n persoonlikheid van sy soort agter die sameswering te sien nie.
Die sluipmoord op 'n president self is skokkend genoeg, maar om te dink dat die opvolgende president agter die moord was, was verregaande. Dit was ondenkbaar. Tog is dit die waarheid wat ons die hoof moet bied. Die publiek het die moontlikheid nooit ernstig oorweeg nie en het LBJ voordeel getrek uit die twyfel wat hy nie verdien nie.
Daardie dag in Dealey Plaza
U hoef nie 'n forensiese deskundige te wees om te weet dat meer as een persoon by die sluipmoord betrokke was nie. 'N Alleenstaande gewapende man sou drie skote in ongeveer ewe groot tussenposes afvuur. Getuies op die plein hoor vinnig 'n skoot, 'n pouse en daarna nog twee skote. Dit alleen dui daarop dat meer as een gewapende man betrokke was.
Ja, daar was skote aan die agterkant van die motorwa, maar daar was geen ooggetuies vir Lee Harvey Oswald as die gewapende man nie. Oswald se geweer het 'n verkeerde posisie en 'n funksionele tydskrifontvanger. Oswald was 'n middelmatige skoot. Dit is byna onmoontlik om drie skote binne ses sekondes akkuraat deur 'n kundige skerpskutter met 'n funksionerende skerpskuttergeweer te skiet. Trouens, dit is nog nooit herhaal nie. Vir Oswald en sy geweer wat nie werk nie, was dit beslis onmoontlik.
Baie meen die Zapruder -film is gedokter en is nie 'n betroubare bewysbron nie. Maar daarin is daar steeds voldoende werklikheid om aan te toon wat werklik in die kritieke sekondes gebeur het. 'N Mens sien die doodskiet na JFK se kop met 'n ontploffende koeël. JFK se kop ruk links en agter, wat aandui dat hy van regs voor getref is. Jacqueline Kennedy se klim op die bagasiebak van die motor om 'n stukkie skedelfragment te herstel, bevestig die kinetiese krag van die koeël wat been en breinsake agteruit spuit. Dit toon dat die skoot nie moontlik was vanaf die skoolboekopslag na agter nie. Dit moes van die grasveld kom.
In die sekondes na die skietery het tientalle getuies na die geluid van die geweervuur ​​op die knop gejaag om die skieters te vind. Hulle kon nog steeds die rook van die geweer in die lug ruik. Toe hulle daar was, het sommige amptelike mans gevind wat beweer dat hulle die geheime diens is. Hierdie agente was bedrieërs. Die geheime diens het later gesê dat hulle eers ten minste 'n uur later agente in die gebied gehad het.
Oswald was 'n CIA -pion wat opgestel is as 'n valman. En as u dit nie weet nie, ken hy Jack Ruby persoonlik. Daar was geen vingerafdrukke wat hom met die skietery verbind het nie. Die paraffientoets op sy wang was negatief, wat daarop dui dat Oswald nie 'n geweer daardie dag afgevuur het nie. Moderne stemtegnologieë het ook bepaal dat Oswald die waarheid praat oor sy onskuld.
Die ontsteld presidentskap van Kennedy
JFK het sy presidentskap begin deur die inval van die baai van varke te stuit. Die mislukking was vierkantig syne. Vir diegene in die Pentagon en die CIA was sy voorkoms swak in 'n tyd toe Amerika krag en resolusie moes toon ten spyte van die toenemende Sowjet -bedreiging. In die komende jaar sou die Bay of Pigs -fiasko direk tot die Berlynse krisis lei, en dan tot die Kubaanse missielkrisis. Miskien is die CIA ook die skuld, maar dit maak nie saak nie. JFK het CIA -direkteur Allen Dulles en ander leiers van die CIA afgedank kort daarna om die wantroue tussen hom en die agentskap te personaliseer.
In die somer van 1963 het JFK 'n soort van openbaring gehad en 'n vreedsamer dialoog met Castro en Chroesjtsjof gesoek. Sy intellektuele ideale was "weg na enige plek, betaal enige prys". Sy toespraak in Junie aan die Amerikaanse universiteit het sy nuwe gesindheid laat hoor.
Terselfdertyd was Viëtnam buite beheer. Hardliners wou 'n sterk reaksie in Viëtnam hê, en Kennedy wou dit nie aan hulle gee nie. In die herfs het JFK besluit om troepe teen 1965 uit Vietnam te trek. Met die terugblik van 50 jaar was dit die regte besluit, 'n ware profiel in moed. Maar met sy mislukking by die Bay of Pigs, het Kennedy geen geloofwaardigheid by militêre leiers of by die CIA gehad nie. Sy besluit om die Sowjetunie, Kuba en Viëtnam te versag, was vir hulle 'n verraad, en dit het gebeurtenisse op die been gebring na 'n noodlottige dag in Dallas.
Namate die breuk tussen Kennedy en hardliners toeneem, stap Lyndon Johnson in die leemte. Om nooit 'n kans te laat mors nie, het LBJ die uiteindelike oplossing gevind vir sy Bobby Baker -skandaal wat op Capitol Hill aan die kook was. LBJ se dae was getel, en hy het moontlik tronkstraf opgelê. Kennedy het reeds tekens getoon dat Johnson uit die kaartjie van 1964 gestort sou word. Met sy genadelose drif na mag en RFK as die waarskynlike opvolger van die JFK -nalatenskap, sou LBJ in die koue wees, behalwe natuurlik, as hy die misdaad van die eeu kon afskakel, JFK sou vermoor en openbare steun in die proses.
Oliver Stone het die film, JFK, vervaardig, gebaseer op Jim Marrs se meesterwerk uit 1989, Crossfire: The Plot That Killed Kennedy. In die boek en in die film kry u 'n strooi van uiteenlopende motiewe en feite, maar nie die waarskynlikheid dat dit in konsert gebeur nie. Dit was die CIA, die FBI, die gepeupel, oliesoldate in Texas, die polisie in Dallas, die geheime diens, ensovoorts. Te veel mense betrokke, te veel los punte, te veel maniere waarop die geheime kan uitkom.
In albei rekeninge was 'n sentrale figuur in die moordplot. As daar 'n sameswering was waarby die skare, die FBI, die CIA, die oliemanne in Texas betrokke was, sou Lyndon Johnson daarby betrokke moes wees. Enigiemand wat hy nie kon uitbetaal, intimideer of in 'n hoek boelie nie, sou LBJ hulle net laat weggooi. Dit was net so waar vir JFK as vir enigiemand anders.
Lyndon Johnson is die sleutel tot die moord op Kennedy. Johnson het die meeste verdien. Hy het die middele en die motief gehad om die feite te begrawe. Daar was niemand met die krag wat hy gehad het nie. Hy was die vise -president, en as hy die president wou doodmaak, het hy die vermoë gehad om 'n wye verskeidenheid mense te beskadig om die daad te doen en dit te bedek. LBJ was genadeloos genoeg om alles te doen wat nodig was.
Johnson was jare lank 'n buurman en 'n goeie vertroueling vir J. Edger Hoover, direkteur van die FBI. Normaalweg sou mense soos hy in die tronk sit, maar in die geval van LBJ het hy baie swaar gekry met Hoover en die regstelsel. JFK was egter van plan om Hoover in 1965 uit te dwing met die verpligte aftrede op 70 vir alle federale werknemers.
Met LBJ in die Withuis, sou die Bobby Baker -skandaalondersoek laat vaar word. LBJ het korrek bereken dat 'n bedroefde nasie agter hom sou optree as die opvolger van JFK. Johnson sou dan politieke ballingskap en gevangenskap vermy het, Hoover lewenslank in die FBI sou kry, die CIA sou hul oorlog in Viëtnam voer, groot olie sou 'n politikus in sy amp hê om in hul guns te wetgewing, en die skare sou iemand hê om roep die honde af. Dit hang alles af van die verhaal van Kennedy wat deur 'n gekke gewapende man vermoor is.
Johnson ontmoet die aand voor die sluipmoord met die Suite 8F Group van mede-samesweerders by die huis van Clint Murchison in Dallas om die besonderhede van "The Big Event", soos dit genoem is, af te handel. Johnson se minnares, Madeleine Brown, het jare later aan die ondersoekers gesê dat Johnson die aand vir haar gesê het: "Na môre sal die verdomde Kennedys my nooit weer in die verleentheid stel nie. Dit is geen bedreiging nie. Dit is 'n belofte."
LBJ was in die ligblou Lincoln in die motorwa, twee motors terug van die president se motor. Daar is gesien hoe LBJ laag in sy motor lê terwyl dit Elmstraat nader, nog voordat die skote afgevuur is. Hy het geweet die skote kom, en hy het probeer dekking neem. Boonop is Malcolm Wallace se vingerafdruk gevind op 'n boks in die sluipskutternes van die School Book Depository. Binne 'n paar minute na die skietery het 'n algemene beskrywing van die verdagte wat Oswald pas, die nuus gekry. So het die Oswald-raamwerk begin oor die verhaal van die enigste gewapende man, en wee almal wat te veel weet en per ongeluk die waarheid vertel.
Dit is verstommend hoeveel getuies van die sluipmoord wat ontydig en abnormaal sterf. In sy boek, Hit List, het Richard Belzer beraam dat 70 van die 1400 betrokke getuies in die daaropvolgende 14 jaar 70 gesterf het deur moord, selfmoord of op 'n ander onnatuurlike manier ('n uiters onwaarskynlike statistiek).Die bekendste onder hulle is William Pitzer, Guy Bannister, David Ferrie, Dorothy Kilgallen, Lee Bowers, Mary Pinochot Meyer, Sam Giancana, Johnny Roselli en George deMohrenshildt.
Allen Dulles, nadat hy afgedank is as direkteur van die CIA, het Kennedy gehaat. Hierdie houding is regdeur die agentskap gevind. Dit sou nie moeilik wees om individue te vind om aan die plot deel te neem nie. Dulles het deur sy kontakte moontlik baie van die hulpbronne verskaf. Na die sluipmoord noem LBJ hom na die Warren-kommissie, wat dan baie van die bewyse sou oor die hoof sien en bedek.
Johnson en Hoover se betrokkenheid by die sluipmoord laat die vraag ontstaan ​​of hulle ook by die Robert Kennedy -sluipmoord betrokke was. Hulle het geweet dat as RFK in 1968 president word, hulle bedekking waarskynlik onthul sal word. Die moorde op JFK en RFK is waarskynlik volgens Roger Stone verbind.
Wat die sluipmoord vandag beteken
Met die perspektief van tyd en toegewyde navorsing deur talle individue, ken ons nou die sentrale figuur in die plot, en die dekking was Lyndon Johnson, en saam met hom kom die verhaal duideliker in fokus. Die groter implikasies van die geskiedenis van ons land en wat ons van onsself dink, is egter meer deurmekaar as ooit.
Lyndon Johnson, as 'n psigopatiese reeksmoordenaar, is nie 'n aangename onderwerp om oor na te dink vir vestigingsliberale wat hom graag as 'n laat kampioen van burgerregte, stemregte en 'n rits Great Society -programme beskou nie. Die erkenning van die moord op die JFK vir wat dit was en 'n staatsgreep is 'n diskrediet vir die verhaal van die Verenigde State as 'n baken van demokrasie, vryheid en geregtigheid, sowel as 'n plek wat moreel beter is as piesangrepublieke en derde-wêreld diktatorskap. Konserwatiewes van die vestiging, net soos die liberale, verstik eendragtig aan die been.
Meer as vyftig jaar later, wat beteken die onthulling van 'n staatsgreep in die Verenigde State? Dit is 'n groot vraag. Wie ons is en wie ons as 'n nasie wil wees, is daardie dag ernstig beskadig. As gevolg van die moord het die vertroue in die regering deur baie burgers verlore gegaan, miskien vir ewig. Amerika het sy onskuld verloor in hierdie afskuwelike gebeurtenis, en die lesse wat geleer is, moet nog in die openbaar bespreek word. Met die verloop van dekades wat ons nie die waarheid ken nie, en 'n meerderheid Amerikaners wat na die noodlottige dag gebore is, struikel ons as 'n mindere volk. Dit is tyd om die rekord reg te stel.
LBJ en die JFK -sluipmoord
"Mense, dit is een van die belangrikste e -posse wat ek ooit vir u gestuur het. Dit handel oor 'n ongelooflike dokumentêr wat die oorlog tussen Lyndon Johnson en Robert Kennedy beskryf in die nadraai van die moord op JFK en wat op 1 Junie 2003 deur die History Channel uitgesaai is.
The History Channel, wat hom onder druk van die Johnson -gesin en ander hoëvlak -Amerikaanse politici gebuig het, het hierdie dokumentêr later verbied en opgehou om dit te wys en op te tree asof dit nooit bestaan ​​het nie. Die verbod op hierdie video het plaasgevind toe die History Channel, destyds in besit van Disney, die vertoning van die Men Who Kennedy, Episode 9, verbied het wat fokus op die rol van LBJ in die JFK -moord. Die jaar 2003 was die 40ste herdenking van die JFK -sluipmoord, en albei dokumentêre films van History Channel plaas 'n aandeel in die hart van Lucifer Before Jesus. "
Die slotsom is historici en JFK -navorsers het hierdie belangrike dokumentêr bewaar en u kan dit steeds op YouTube sien, hoewel dit onder 'n ander naam verskyn.
Presidensiële historikus, die Lyndon Baines Johnson -instituut vir die studie van presidensiële misdaad en die Die wêreld se voorste gesag oor die JFK -moordsowel as die Topgeskiedskrywer ter wêreld op Lyndon Johnson.
Lyndon Johnson en die JFK -moord
Op die aand van Oujaarsaand 31 Desember 1963, in die Driskill Hotel, het Lyndon Johnson en Madeleine Brown, een van sy jarelange minnaresse, 'n interessante gesprek gevoer. Madeleine het aan LBJ gevra of hy iets met die moord op JFK te doen het. Johnson het kwaad geword en begin rondbeweeg en met sy arms waai. Toe het LBJ vir haar gesê: dit was Dallas, TX, oliebestuurders en 'afvallige' intelligensie -agente wat agter die JFK -moord was. 1 LBJ het later ook aan sy stafhoof, Marvin Watson, gesê dat die CIA betrokke was by die moord op John Kennedy. 2
Kopiereg beskermde prentjie? DMCA
Lyndon Johnson sou gereeld in die Driskill bly (kamer nr. 254 vandag) en LBJ word bevestig deur sy presidensiële skedule dat hy die aand van 31/12/63 in die Driskill Hotel teenwoordig was. 3
Die geskiedenis bewys dat Lyndon Johnson 'n sleutelrol gespeel het in die JFK -moord. 'N Belangrike boek is LBJ: Die meesterbrein van die JFK -moord (2011) deur Phillip Nelson. 4 Roger Stone, 'n hulp van Richard Nixon, skryf 'n boek wat die JFK -moord op LBJ vasmaak. Stone haal Nixon aan en sê: "Die verskil tussen my en LBJ was dat ons albei president wou wees, maar ek sou nie daarvoor doodmaak nie." 5
Teen 1973 het Barry Goldwater privaat aan mense gesê dat hy oortuig was dat LBJ agter die moord op JFK was. 6
Lyndon Johnson en die Kennedys het mekaar gehaat. Waarom is LBJ dan ook in die eerste plek op die Demo -kaartjie van 1960 geplaas? Die verhaal van die ou vrou is dat dit was om die kaartjie te balanseer en die kiesstemme van Texas te wen. Die realiteit is dat JFK senator Stuart Symington van Missouri sou kies en reeds 'n ooreenkoms met Symington aangegaan het om 'n VP te wees, wat volgens Clark Clifford, veldtogbestuurder van Symington, onderteken, verseël en afgelewer is. 7 Toe gebeur daar iets vreemds in die nag van 13 Julie 1960 in Los Angeles. Volgens Evelyn Lincoln, die jarelange sekretaris van JFK, gebruik LBJ en Sam Rayburn van Hoover se afpersing -inligting oor John Kennedy om JFK te dwing om Johnson op die kaartjie te plaas in 'n vyandige oorname van die vise -presidentskap. 8
JFK het aan sy vriend Hy Raskin gesê: "Hulle het my gedreig met probleme en ek het nie meer probleme nodig nie. Ek gaan genoeg probleme ondervind met Nixon." 9
LBJ en Hoover was baie naby en letterlik 19 jaar lank bure in Washington, DC, van 1943-1961. Beide mans is ook sosiaal en professioneel ingeskakel by olie -bestuurders in Texas, soos Clint Murchison, Sr, HL Hunt en DH Byrd.
Sedertdien was die Kennedy -broers en LBJ vir die volgende 3 en 1/3 jaar in 'n dodelike sub rosa -oorlog gewikkel, al was hulle skynbaar 'n politieke span. Op die dag van die inhuldiging '61, het Bobby Baker, LBJ prote'ge ', aan Don Reynolds gesê dat JFK nooit sy termyn sou uitleef nie en dat hy 'n gewelddadige dood sou sterf. 10
Op sy beurt het Robert Kennedy die res van die JFK-termyn deurgebring om 'n manier te vind om ontslae te raak van die magsbeheersende LBJ. Die eerste geleentheid om dit te doen, was die Billie Sol Estes -skandaal van 1961. Estes was 'n uitweg vir LBJ om sake te doen en het $ 500,000 van LBJ ontvang (wat ons vertel hoe belangrik Estes was). 11 LBJ en sy hulpverlener Cliff Carter het die federale burokrasie vir Estes gemanipuleer om te verseker dat hy eksklusiewe graanopslagkontrakte en talle ander spesiale en uiters winsgewende gunste kry. Estes sê dat hy Johnson meer as $ 10 miljoen se terugslae opgelewer het. 12
(Opmerking: u kan dit sien elke artikel as 'n lang bladsy as u inteken as 'n advokaatlid, of hoër).
JACKIE KENNEDY: LYNDON JOHNSON HET BOBBY, OOK!
NEW YORK – Bronne sê dat bande wat vrygestel is, onthul dat Jackie Kennedy geglo het Lyndon Johnson was ook die brein agter die moord op RFK.
Opnames wat die presidentsvrou maande ná die president se dood opgeneem het, moet deur haar dogter Caroline voor die tyd vrygestel word.
In die opnames, wat deur ABC uitgesaai moet word, onthul Kennedy haar oortuiging dat Johnson en 'n klompie Texas -magneet die moord op haar man deur die gewapende man Lee Harvey Oswald EN georkestreer het, het bronne naby 'n insider by ABC gesê dat die bande ook onthul dat Jackie glo Johnson het ook die moord op Bobby Kennedy georkestreer.
Kennedy, wat later Jackie Onassis geword het, beweer op die band dat die moord in Los Angeles deel was van 'n groter sameswering deur Johnson om te keer dat Robert Kennedy president word.
President Johnson sou na bewering nooit van Bobby gehou het nie en wou nie hê dat hy die Demokratiese genomineerde vir president sou word nie. Johnson was jaloers omdat Bobby jonger was en baie beter lyk as hy.
Robert Kennedy, die broer van John F. Kennedy, is kort na middernag op 5 Junie 1968 vermoor. Nadat hy die primêre verkiesing in Kalifornië gewen het vir die Demokratiese benoeming tot president van die Verenigde State, is Kennedy geskiet toe hy deur die kombuis van die Ambassador Hotel stap en ses en twintig uur later sterf.
Sirhan Sirhan, 24-jarige Palestynse immigrant, is skuldig bevind aan moord op Kennedy en het lewenslange tronkstraf opgelê vir die misdaad. Die skietery is deur 'n vryskutkoerant op klankband opgeneem, en die nasleep is op film vasgelê.
Maar gerugte deur insiders wat bronne het van mense wat weet van die bande, sê dat Jackie Kennedy op band onthul dat president Johnson drie weke tevore met Sirhan Sirhan in die Withuis vergader het. Sirhan Sirhan het 'n toer in die Withuis onderneem, toe Johnson hom met sy skoene gekomplimenteer het.
Bestuurders van ABC het bevestig dat die onthullings in die opnames 'plofbaar' is, met Jackie Kennedy wat president Lyndon Johnson na bewering die dood van JFK blameer. Die opnames is gemaak in 1964, 1968 en 1970. ABC -bestuurders het nie bevestig dat Jackie sê dat Lyndon Johnson iets met Bobby se dood te doen gehad het nie, maar onbetroubare bronne naby ABC sê dat dit beslis 'n tweede bom op die bande is.
Sommige bronne naby die bande wat deur Dick Cavett opgeneem is in 'n kluis in Bayonne, sê dat Lyndon Johnson ook verantwoordelik was vir die dood van Janis Joplin en Jimi Hendrix. Hy was 'n wilde Texaan, het die Bayonne -insider gesê.