Vandag, byna 40 persent van Amerikaanse volwassenes en 21 persent van die jeug is vetsugtig. Hierdie tendens is op die opswaai en die wêreldbevolking word meer vetsugtig. Dit verhoog die risiko van ander toestande soos Tipe 2-diabetes en kardiovaskulêre siekte waarvan die voorkoms wêreldwyd verdubbel het in die laaste 30-jare. Maar jy mag verbaas wees om te leer dat dit nie net kos is wat ons vet maak nie.
Eksperimente wat diermodelle gebruik, het getoon dat blootstelling aan chemikalieë wat in die industrie gebruik word, gevind word in plastiek, preserveermiddels, plaagdoders en vlamvertragers, net om 'n paar te noem, kan belangrike bydraes tot die groeiende aantal metaboliese afwykings wees, insluitende vetsug.
Een van Die navorsingsdoelwitte in my laboratorium is om omgewingschemikalieë te identifiseer wat kan bydra tot hierdie verhoogde dosisse metaboliese siektes en om die meganismes waardeur hulle optree, te ontsyfer. Hierdie lyn van werk het met die onverwagte ontdekking begin dat 'n chemiese (tributieltien of TBT) wat ons vir ander redes bestudeer, 'n hormoonreseptor wat gekoppel is aan die ontwikkeling van vet, kan aktiveer. Ons het voortgegaan om te wys dat TBT muise blootgestel kan word tydens prenatale lewe vetter en dat hierdie eienskap oorgedra kan word na toekomstige geslagte.
Ons onlangse studie onthul dat dibutieltien, 'n chemikalie wat gebruik word in die vervaardiging van 'n tipe plastiek genoem polivinielchloried, of PVC, verander glukosemetabolisme en verhoog vetopslag in muise.
Vetsug en Tipe 2-diabetes
By gesonde individue skei die pankreas 'n hormoon wat insulien na die etes in die bloedstroom afgesny word wanneer die bloedsuikervlakke styg. Insulien stimuleer weefsels, soos spiere, vetselle en die brein om glukose uit die bloed te absorbeer en dit as vet op te slaan. As die pankreas insulien afskei, maar weefsels kan dit nie opspoor nie, bly glukosevlakke onveranderd, wat lei tot insulienweerstand.
As 'n individu oorgewig raak, is daar 'n toename in vrye vetsure in die bloedstroom wat kan bydra tot verminderde insulien sensitiwiteit in die weefsel, wat lei tot verhoogde glukose vlakke in bloed. In vroeë stadiums, wanneer suikervlakke hoër as normaal is, maar nie te hoog nie, word die individu as prediabeties beskou. Op daardie stadium kan prediabetici lewenstylveranderinge maak - gewig verloor en meer oefen - hul glukosevlakke verlaag en die risiko verminder om diabetes te ontwikkel.
Daar is egter bewys in knaagdiere wat die blootstelling aan sekere omgewingschemikalieë toon belemmer die vetmobilisering gedurende vasperiodes en wanneer diere aan 'n lae vet dieet blootgestel word, wat daarop dui dat gewig verloor kan word, is moeiliker as kalorieë.
Chemikalieë in plastiek wat met vetsug geassosieer word
Die mees algemene verduideliking vir obesiteit is die ooreet van kalorie-ryk kosse en sittende lewenstyl. In die laaste 10-jare het 'n subgroep van endokriene-ontwrigtende chemikalieë (EDC's) genaamd obesogens egter aangetoon dat hulle vetsug in diere veroorsaak en met meer vetmassa by mense geassosieer word. EDC's is chemikalieë van buite die liggaam wat inmeng met die werking van natuurlike hormone wat in lewende organismes voorkom. Hormone word afgeskei deur die endokriene kliere, soos die pankreas en tiroïed, wat kritiese biologiese funksies in die liggaam reguleer, insluitend reproduksie en glukose metabolisme. Daarom kan veranderende hormoonvlakke of -werking bydra tot siektes.
Obesogene handeling deur onbehoorlike vetopslag in die organisme te stimuleer deur vetweefselbiologie, energiebalans en / of die regulering van metaboliese behoeftes te verander.
Dibutyltien (DBT) soute word gebruik in die vervaardiging van PVC (vinyl) plastiek wat in baie toepassings gebruik word, insluitend konstruksiemateriaal (bv. Vensterrame en vinylvloer) en mediese toestelle (bv. Buise en verpakking). DBT is gevind in seekos en huis stof, wat daarop dui dat DBT blootstelling wydverspreid kan wees. Daar is egter min inligting oor DBT-vlakke by mense beskikbaar.
Blootstelling aan DBT in muise
Ons het selle in kultuur gebruik om aan te toon dat DBT twee proteïene aktiveer wat vetselvoorgangers bevorder om volwasse vetselle te word, wat lei tot meer vetselle en verhoogde vet in elk. Daarom bevorder chemikalieë wat hierdie reseptore aktiveer die ontwikkeling van vetweefsel, wat hulle obesogene maak.
In ons studie, selle wat blootgestel word aan konsentrasies van DBT wat in die omgewing van die mense is wat voorspel word om blootgestel te word, het verhoogde vetopslag, soos gesien onder die mikroskoop, sowel as verhoogde aktiwiteit van gene wat betrokke is by die ontwikkeling van vetweefsel, aangetoon.
Daarbenewens het ons DBT aan swanger muise via hul drinkwater gegee en die blootstelling deur laktasie verleng. Manlike nageslag, wat tydens ontwikkeling in die baarmoeder en deur moedersborsmelk blootgestel is, het meer vet opgehoop toe hul dieet verander is van 'n lae vet tot 'n effens hoër vet dieet as wat nie-blootgestelde diere was. Dit dui daarop dat DBT blootstelling tydens ontwikkeling en vroeg in die lewe hierdie DBT-blootgestelde diere voorgestel het om oorgewig te word. Interessant genoeg, het ons nie hierdie reaksie op dieet by vroue gevind nie.
In hierdie muise het ons opgemerk dat insulienproduksie in die pankreas verander is.
Interessant genoeg het hulle ook hoër vlakke van leptien verhoog, 'n hormoon wat afgeskei word deur die vetweefsel wat betrokke is by die regulering van eetlus- en bloedglukosevlakke. Hoër vasgestelde glukosevlakke is by albei geslagte gevind, maar slegs mans het verhoogde leptienvlakke en glukose-intoleransie getoon. Die resultate van ons studie toon vroeë blootstelling aan obesogene DBT en verhoogde dieet vet veroorsaak prediabetes in manlike muise.
Aangesien die bronne van menslike blootstelling aan obesogene talle is, sal obesogeenvlakke, insluitende DBT, in menslike weefsels help om die toenemende dosisse metaboliese afwykings soos vetsug en T2D in menslike bevolkings te verstaan ​​en te voorkom. Die vermindering van die gebruik van plastiek wat obesogens bevat, sal nie net ons gesondheid verbeter nie, maar ook goed vir die omgewing as gevolg van die groot plastiek vullis kolle in die wêreld se oseane.
Bruce Blumberg, Professor, Ontwikkelings- en Selbiologie, Universiteit van Kalifornië, Irvine en Raquel Chamorro-Garcia, Associate Specialist, Universiteit van Kalifornië, Irvine
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Omgewing > Jy kan verras wees om te leer dat dit nie net kos is wat ons vet maak nie