Spleniese breuk: simptome, oorsake, terapie
'N Spleniese breuk is 'n skeuring deur die miltweefsel of -kapsule. Die oorsaak hiervan is hoofsaaklik stomp buikbeserings. 'N Skeur van die milt is 'n akute noodgeval wat so vinnig as moontlik behandel moet word. Lees alles oor simptome, diagnostiek en terapie van die miltbreuk!
Milz traan: beskrywing
Die milt is die orgaan wat die meeste beseer word in 'n maag-trauma. In 30 tot 50 persent van die abdominale trauma word die milt aangetas.
'N Mens onderskei 'n eenmalige en tweedaagse miltale skeuring. Terwyl die kapsule en miltweefsel terselfdertyd in 'n miltige skeur van die milt breek, word die miltweefsel aanvanklik beskadig in 'n miltale breuk van twee periodes, en word die gevreesde skeur van die kapsule ure tot weke later voorkom.
Milt: anatomie en funksie
Die milt is 'n orgaan in die linker boonste buik onder die ribbes naby maag, niere en ingewande. Dit word omring deur 'n bindweefselkapsule. Sommige mense het 'n klein ekstra milt (geringe milt). Die belangrikste taak van die milt is die "filtrasie" van die bloed vir immunologiese monitering en die afbraak van rooibloedselle en bloedplaatjies. As gevolg van hierdie take, word die spesiale bloedvate van die milt altyd met bloed gevul.
Een van die mees algemene tekens van miltmegali is 'n (druk) pyn in die linker boonste buik, wat ook in die linkerflank en die linkerskouer kan uitstraal (vee teken). Afhangend van die omvang van die miltbreuk, kan die buikwand baie sensitief vir pyn en hard wees. In ernstige gevalle kan asemhalingsnood, lae bloeddruk, hoë hartslagskok, ineenstorting en kardiovaskulêre arrestasie voorkom.
As die miltale breuk te wyte is aan trauma, word die bultmerke in die linker boonste buik of die skeur van die ribbes in hierdie omgewing opvallend. In 'n verkeersongeluk kan 'n kneusplek langs die gordel in die linker bo-buik dui op ernstige trauma aan die milt.
In die geval van 'n sogenaamde tweedelingse splitsing van die milt, kan die aanvanklike pyn aanvanklik verdwyn om na 'n pouse ('stille interval') terug te keer (verskerp).
Milzriss: oorsake en risikofaktore
Die algemeenste oorsaak van 'n miltbreuk is 'n stomp buikbesering, ondanks beskerming teen die ribbes. So 'n verdeling kom gewoonlik in verkeersongelukke voor. Maar selfs by 'n val, kan gebeure van groot hoogte af, en sport soos ski, snow en mountainbike lei tot 'n miltige skeuring. 'N Algemene ongeluksmeganisme is byvoorbeeld die val oor die fietsstuur.
By kinders is die ribbes nog sagter en die buikspiere swakker as by volwassenes, wat 'n verhoogde risiko vir beserings is. Die veiligheidsgordel in die motor kan veral veroorsaak dat die vaste trein in 'n verkeersongeluk skeur. By kinders moet daar gepas vermoed word, maar ook mishandeling by kinders as die oorsaak van miltbreuk.
'N Belangrike risikofaktor vir verhoogde bloeding in 'n miltige traan is 'n bloedverdunner behandeling soos by sekere hartaritmieë, trombose of meganiese hartklepvervanging.
'N Nie-besering geïnduseerde miltbreuk kan verskillende oorsake hê. In die meeste gevalle lei die onderliggende siekte aanvanklik tot die vergroting van die milt, wat die spanning van die miltkapsule verhoog. Dit verhoog op sy beurt die risiko vir 'n spontane miltbreuk.
Die klierkoors van die Pfeiffer (ook infektiewe mononukleose genoem) is 'n virus-geïnduseerde, griepagtige siekte wat in seldsame gevalle deur miltvergroting tot 'n spontane splitsing van die milt kan lei. Om dit te voorkom, word pasiënte aangeraai om 'n sportvakansie vir vier tot ses weke te neem.
Ander infeksies met die risiko van miltbreuk, is malaria en tifus.
Selfs hewige of langdurige ontstekings kan lei tot die vergroting van die milt as gevolg van die opregulering van die immuunstelsel. Dit sluit in chroniese pankreatitis, lewerontsteking, outo-immuun siektes en amyloidose. Amyloidoses is gewoonlik afsettings van abnormaal veranderde proteïene wat die hele liggaam beïnvloed.
Die milt kan deur kanker beïnvloed word. In die meeste gevalle is dit gewasse van die hematopoiëtiese stelsel soos limfoom (nie-Hodgkin-limfoom, ens.) Of leukemie (akute of chroniese myeloïde leukemie, ens.). Minder algemene is vaskulêre gewasse (angiosarcomas) of sekondêre gewasse (metastases).
Siektes van die bloed
Die milt is verantwoordelik vir die afbreek van bloedselle. Daarom is dit betrokke by die meeste siektes van die bloed. As bloedplaatjies byvoorbeeld in die konteks van die Werlhof-siekte (ITP) toenemend deur hul eie immuunstelsel gemerk en aangeval word, word die milt hiervan verwyder. As gevolg van die verhoogde "las" van die milt, neem dit toe. Dit is soortgelyk aan die sogenaamde hemolitiese bloedarmoede – vorms van bloedarmoede, wat gebaseer is op 'n verhoogde vernietiging van rooibloedselle.
Aangebore en strukturele oorsake
Ook versteurings van die miltstruktuur, wat byvoorbeeld lei tot bloeddruk, kan splenomegalie en miltbreuk veroorsaak. Dit sluit dikwels aangebore gewasse in die bloedvate (hemangiomas) of siste van die milt in. Sulke gewasse kan massiewe bloeding en dus 'n miltbreuk veroorsaak.
As die milt te los in die omliggende weefsel veranker is, kan dit maklik lei tot die splitsing van die milt, sowel as verwringings en versteurings in die bloedvloei in die vate. Die milt kan ook beïnvloed word deur swangerskap of bloedagterstand as gevolg van lewersiekte (portaal hipertensie).
Operasies op die maag
By abdominale chirurgie is daar 'n risiko vir die besering van die milt of sy vate. Hoe groot die risiko van 'n miltbreuk tydens die operasie is, hang van baie faktore af. Dit sluit veral die individuele anatomie in, die nabyheid van die operasiegebied aan die milt en die ervaring van die chirurg. In die geval van 'n ernstige miltbesering tydens die operasie, kan dit nodig wees om die milt onmiddellik te verwyder indien die chirurg nie konserwatief lyk tydens behandeling nie.
Splitsing: ondersoeke en diagnose
Spesialiste in miltbreuk is chirurge. Die vermoede van 'n miltige traan is 'n noodsituasie en moet so gou moontlik ondersoek word. Daarom moet die reddingsdiens veral gewaarsku word vir beserings wat die linker bolyf beïnvloed. Hartslag en bloeddruk in die akute fase moet voortdurend gekontroleer word met behulp van monitormonitering om die bloedsomloopstabiliteit te bepaal. Die dokter sal vrae stel soos:
Het u onlangs 'n maagbesering (ongeveer 'n maatslag) gehad?
Voel u 'n buikpyn?
Het u koors gehad of voel u siek?
Het u voorwaardes?
Watter medikasie neem u?
Daarna sal die dokter die pasiënt, veral die hart, longe en buik, noukeurig ondersoek. Na 'n ongeluk, let op die weerkaats- en gordelmerke en ander eksterne tekens van beserings. Tipies vir 'n miltige skeuring is 'n pyn in die linkerskouer benewens die buikpyn. Boonop kan pyn in sommige gevalle veroorsaak word deur druk op die linker laterale nek (Sägesser-teken).
Die ultraklankondersoek is die vinnigste en maklikste manier om akute bloeding in die buikholte (FAST-Sono) uit te sluit. As u twyfel, moet die ultraklank gereeld herhaal word. Kontrastadministrasie tydens ultraklankondersoek kan die akkuraatheid van die diagnose verbeter.
Die beste metode om 'n miltrif op te spoor, is rekenaar tomografie (CT) met kontrasmedium. 'N Besondere helder gebied buite die vaartuie kan dui op bloeding en miltstoornisse. 'N Röntgen- of CT-skandering van die ribbekas moet 'n benige letsel aan die ribbes uitskakel in 'n gepaste (ongeluk) verhaal.
Enige vermoede van 'n miltbreuk moet vir ontleding geneem word. In die laboratorium kan onder andere parameters bepaal word vir die beraming van bloedverlies deur miltbreuk (hemoglobien, hematokrit, bloedtelling). Deur herhaalde bloedonttrekkings, aan die begin ook uurliks, kan veranderinge van hierdie waardes ook gebruik word as koersparameters.
Op grond van die presiese diagnose kan die erns van die miltbreuk geskat word. Dit help om die behandeling te beplan en die prognose te skat. In die klassifikasie volgens Buntain en Gold onderskei 'n mens vier grade van verdeling:
Plaaslike skeur van die kapsule of kneusplekke onder die kapsule
Kapsel- of weefselrips (behalwe groot miltvate)
Diep krake, wat ook die groot miltvate beïnvloed
Voltooi die milt volledig
Daar is 'n aantal ander stelsels vir die beoordeling van miltbeserings, waarvan sommige ook die akkurate assessering van die CT-beeld behels.
As die milt geskeur word, is die stabilisering van die sirkulasie deur vloeistofadministrasie en medikasie via 'n veneuse toegang in die noodsituasie aanvanklik op die voorgrond. Afhangend van die bloedtoetse, kan dit ook nodig wees om bloedoortapping te doen.
Na die aanvanklike ondersoek moet daar besluit word of 'n noodoperasie nodig is of dat daar voorlopig gewag word en die pasiënt medies toesig hou. Hoe ernstiger die besering is, hoe gouer word 'n onmiddellike operasie gesoek. Selfs as die dokter 'n bloeding in die buik vermoed en die sirkulasie onstabiel is, word 'n noodoperasie uitgevoer.
Die regte en vinnige keuse van 'n miltbreuk is 'n belangrike stap en moet deur 'n ervare dokter geneem word. Deesdae kan miltale breuk behandel word in pasiënte met bloedsomloop tot 'n derdegraadse miltbesering sonder chirurgie.
As geen (onmiddellike) operasie uitgevoer word nie, moet die pasiënt beslis in die hospitaal gemonitor word, insluitend die intensiewe sorgeenheid, indien nodig. Veral in die eerste 24 uur na opname moet 'n streng bedrus rus. Sirkulatoriese parameters (soos bloeddruk en hartklop) word met behulp van 'n monitor gemonitor. Afhangend van die erns van die besering, moet bloedverwydering en ultraklank ondersoek word. In baie gevalle daal die risiko van 'n ernstige kursus na 72 uur aansienlik.
Daar is 'n verskeidenheid tegnieke om 'n miltbreuk te gebruik. Die mees radikale maatstaf is die verwydering van die hele milt (miltektomie). Die toestand sonder milt word asplenie genoem. Splenektomie as gevolg van 'n miltige traan word deesdae feitlik uitsluitlik uitgevoer met onstabiele sirkulasie, bewyse van bloeding in die buikholte en ander tekens van 'n ernstige miltfraktuur.
In ander gevalle is dit moontlik om slegs 'n deel van die milt te verwyder (miltreseksie) of om na 'n vaskulêre okklusie in die aangetaste gebied te streef. Laasgenoemde word gedoen met behulp van hegting, gom, elektriese of ander hemostase (soos hitte-stolling) of deur die milt in 'n resorbeerbare net te verpak. Daarna moet die pasiënt ongeveer tien dae in die hospitaal gemonitor word as daar ondanks die prosedure bloeding voorkom.
Dit is ook vandag moontlik om individuele (milt) vate te sluit met 'n kateter wat in die inguinale are geplaas is (embolisering) om aktiewe bloeding te stop. Dit hou egter verband met die risiko dat 'n miltarea wat deur die geslote vaartuig voorsien word, sterf.
Komplikasies van die operasie
Gewone opvolgondersoeke is bepalend vir die postoperatiewe kursus. Buikpyn tot 'n paar weke na 'n maagoperasie is moontlik.
Alhoewel die milt nie 'n noodsaaklike orgaan is nie, hou die volkome verwydering van die milt sekere risiko's in. Omdat dit help om die liggaam teen patogene te verdedig, hou diegene wat geraak word 'n groter risiko vir infeksie ná miltomie.
Daarbenewens hou enige operasies in die buik algemene risiko's. Benewens 'n besering aan ander buikorgane (derm, ens.), Kan bloeding, infeksie en allergiese reaksies, pankreatitis en trombose van die portale aar voorkom na miltoperasies.
In die sogenaamde ingrypingsprosedures met kateters deur die inguinale vate is daar bowenal die risiko vir 'n onbedoelde vaskulêre besering met bloeding of die vorming van 'n erosie van die vaartuig (aneurisme).
Ander moontlike komplikasies sluit in pseudosiste, absesse en arterio-oenagtige shunts (abnormale verbindings tussen 'n slagaar en 'n aar).
'N Lewe sonder milt hou verband met 'n verhoogde risiko van infeksie. Om hierdie rede moet mense sonder milt gereeld ingeënt word (veral teen pneumokokke, meningokokke en hemophilus influenzae). In die geval van koorslyers moet hulle vinnig na die dokter gaan. Aan die ander kant word die voorkoming van langtermyn antibiotika teen bakteriële infeksies slegs by kinders oorweeg.
In asplenie word veral die sogenaamde "OPSI" (oorweldigende infeksie van die splenektomie), wat tot ernstige sepsis lei, gevrees. Veral kleuters en babas sonder milt hou die risiko vir so 'n ernstige infeksie in. Hierdie vorm van sepsis kom gewoonlik voor in die eerste jare na 'n miltektomie. 'N' OPSI 'is egter dekades later steeds moontlik. Die hoofoorsake van hierdie infeksie is pneumokokke, hemophilus, meningokokke, stafilokokke en ook E. coli-stamme.
Boonop word die afbreek van bloedplaatjies (bloedplaatjies) deur die milt uitgeskakel, sodat die aantal bloedplaatjies in die eerste drie maande na die milt toeneem totdat die liggaam aangepas het. Daarom word aanbeveel dat asetielsalisielsuur (en ook heparien) behandel word om die risiko van trombose te verminder weens die hoë aantal bloedplaatjies.
Milzriss: Siekteverloop en prognose
Die vroeë diagnose en die regte terapie is bepalend vir die prognose in 'n miltbreuk. Die grootste deel van die milt trane kan vandag sonder chirurgie behandel word. Daarbenewens neem die tempo van mitotiese ingrepe of intervensies toe, ook danksy die moontlikheid van embolisering. Veral by kinders kan meer as 90 persent van miltbeserings sonder chirurgie behandel word.
As slegs 'n deel van die milt verwyder word, kan die oorblywende milt "hergroei" en sodoende weer sy volle funksie verrig.
In tot vier persent van die pasiënte wie se milt verwyder is, is daar "hoë bloedsterftes" (sepsis).
Lewensbedreigende gevolge van 'n besering verskyn gewoonlik binne die eerste 24 tot 72 uur na die besering. Ongeveer 80 persent van die pasiënte met gebars milt word binne sewe tot elf weke as genees beskou. Tot dan moet die liggaamlike aktiwiteit verminder word om die milt nie te besoedel nie.