Heel eerste sê sy sy het haar man vir hul dood vergewe. “Nes Debbie vir haar man, was ek baie lief vir Ash. Hy was ’n baie goeie pa vir ons kinders en sou hulle nooit leed wou aan doen nie . . .
Daardie Saterdag, 12 September verlede jaar, sal Manju nooit vergeet nie. Hy wou die kinders sien en sy het hulle halfvyf die middag by hom afgelaai. Hy sou hulle agtuur die aand huis toe gebring het.
“Noudat jy my verlaat het, sal ons lewens vir altyd vernietig wees. Ek het die kinders pille ingegee. Praat met Yadin en sê tot siens.”
“Vreesbevange het sy haar swaer gevra om Ash te bel om te hoor wat aangaan. Ash het vir hom gesê hy wag vir die pille om te werk en dan gaan hy die kinders en homself skiet.
“Ons het nie geweet waar om te begin soek nie. Hulle het sy motor by ’n winkelsentrum gekry en ek het by die een hotel ná die ander gaan vra, maar vergeefs. Dit was soos om ’n naald in ’n hooimied te moet vind.
“Ek kon net oor en oor hoor hoe my seuntjie pleit. Dit was onmoontlik om te slaap. Sou Ash regtig so ver gaan? Ek wou nie glo dis moontlik nie.”
“My hele wêreld het ineengestort. Onmiddellik was daar die selfverwyt, want my seuntjie wou nie daardie dag na sy pa gaan nie, al was daar beloftes van McDonald’s en die speelsentrum wat hulle sou besoek.”
Sy wys foto’s van haar kinders in die album wat sy saamdra. Daar sit klein Yadin, nog nie ’n jaar oud nie, ’n fris en sterk babaseuntjie ewe kordaat met ’n groot sonbril op sy gesig.
Sy kyk peinsend na ’n foto van haar saam met hulle by ’n Oujaarspartytjie in 2008. “Min het ek toe geweet wat 2009 sou bring . . .”
Sy weet hulle is dood, maar sy weet nog nie hoe dit gebeur het nie. Wanneer sy gereed is, sal Debbie haar vertel, maar nou is sy tevrede net om van hulle te weet en dat sy die laatlam is.
As dit nie vir Kylie-Ann was nie, sou sy seker nooit weer die moed gehad het om ’n Kersboom in hul huis te versier nie, sê Debbie. “Ek het Kersfees gehaat, veral as hulle daardie musiek in die winkels speel. Dit het my te hartseer gemaak.”
Kylie-Ann gaan wys vir ons haar diere maatjies – Roger die haas en Benjamin die malmokkie– agter in hul tuin.
“Wat met ons gebeur het, kan jou vertroue in mense en die lewe vernietig. Dis nie net jou kinders se dood wat jy moet verwerk nie. Jy bevraagteken alles, maar daar is maniere om op te staan,” sê Debbie, wat deesdae weer voltyds in die menslike-hulpbronne-afdeling by Pick n Pay se hoofkantoor werk.
Dit was vir haar terapeuties om ’n boek, Mum Interrupted, oor haar ervaring te skryf. Sy het ook nou motiveringspraatjies begin lewer.
Intussen vier sy haar kinders se lewe op verskillende maniere, soos met die partytjie vir Yadin se vierde verjaarsdag wat sy hom belowe het.
Sy het ook aan ’n staptog deelgeneem waar elke ouer – almal wat kinders aan die dood afgestaan het – 2 km ver gestap het in ’n T-hemp met foto’s van hul kinders daarop. En sy het ’n wisseltrofee vir haar kinders se kleuterskool geskenk vir die kleintjies se mini-staptog.
By haar huis het sy ’n collage van 400 foto’s van hul gesin saamgestel, en ’n feëtuin by hul gesamentlike graf geskep. Daar gaan sy elke Sondagmiddag vir hulle kuier.
Manju se oë verhelder toe sy vertel van die mooi drome wat sy kry – veral een, wat sy “ ’n oproep uit die hemel” noem.
Sy het selfs twee keer die hotelkamer besoek waar hulle gesterf het. “Ek het kerse aangesteek en vrede daar gevind.”