Toe ek vanoggend uit my woonstelletjie stap was dit bewolk gewees. Bewolktheid dink ek is my geluk. Want die eerste keer toe ek in Suikerbos preek het dit ook gereën, so hard dat die mense my skaars kon hoor. En toe ons in die kerk sit vanoggend het dit ook op die ou end begin reën. Hoe heerlik, die reën wat buite val in die middel van Mei! Amper asof God wou sê; Nicole, my kind, Ek is hier. O en ek was tog bewus van Sy teenwoordigheid vandag. Hy het my opgewonder gemaak vir vandag, Selfverseker, tog nederig. Dis tog Sy Woord wat ek kom verkondig. Sy Woord wie se goue drade wat ek vir die gemeente moet uithaal, soos Prof Gert sou sê. Daar was spanningvolle oomblikke, wat ek bietjie deurmekaar was en onkant gevang is. Kyk, tyd wag vir niemand nie, nie eers vir my preek nie. Na ‘n halfuur het ek Amen gesê na mypreek.
Om die regte teks te gekry het was ‘n storie. my aanvanklike preek was ek nie meer tevrede nie. En ek dink ek het ‘n kreatiewe blok gehad. So, soos al my dinge is als vir die laaste paar dae oorgeslaan. Wat nie deel van my beplanning was nie.
Mense. Mense vir wie ek baie lief raak. Mense wat belowe m vir my te bid, en vertroue in my het. Mense wat vir my bid, en ek weet, dit kom uit die hart.