In die bundeltitel op die omslag staan die woord “stil” uit in wit letterwerk; dit skep alreeds ’n bepaalde verwagting, soos ook die sagte, stil agtergrond in skakerings van blou. Die leser se oog word hierdeur “stilgesit” en die gees (en die sintuie) wil die begrip bedink en oordink; en vra na gewaarwordings en situasies wat daardeur wakkergemaak word.
Wat is die leser se algemene gewaarwording as die aandag vir hierdie verskynsel of toestand gevra word? Dit mag meditasie wees, of doofheid, of die oomblikke van rus, verposing en afwagting wanneer gehoorimpulse met die eerste gedagte uitgesluit word, ongeag of die stilte verlossend, bevreemdend of onheilspellend is; die stralende stilte van ’n objek, of die stil misterie van die dood en die graf. Dit kan ook ’n beeld van die durende kyk of verwondering veronderstel, of die verstarring, “waar die oog van stil word” soos Ilse van Staden dit in haar nuwe versameling verse treffend benoem. Knap reeds, hierdie titel, met sy byna ouderwetse poëtiese woordinversie wat ’n mens ’n sfeer van stille verrukking laat vermoed.