Die Afrikaanse Bybel word gedurende Augustus 1933, vanjaar 85 jaar gelede, landwyd feestelik in gebruik geneem. Die sentrale fees vind op 27 Augustus 1933 in die Marksaal in Bloemfontein plaas. Bloemfontein word gekies, nie net vanweë die sentrale ligging nie, maar omdat die Vrystaatse sinode van 1916 van die NG Kerk die inisiatief geneem het vir die vertaling van die hele Bybel in Afrikaans. ’n Skare van 5 000 is teenwoordig.
“HERE my God, U is baie groot! Met majesteit en heerlikheid is U bekleed – wat Uself omhul met lig soos met ’n kleed, wat die hemel uitspan soos ’n tentdoek…”
Die droom van ’n bybel in eie taal moet gesoek word in die “aantrekkingskrag van die Afrikaanse strewe” wat sy wortels vind in die ideale van die Genootskap van Regte Afrikaners (GRA). Die Eerste Taalbeweging het immers sy geboorte te danke aan die begeerte om die Bybel in Afrikaans te vertaal. Dit was Arnoldus Pannevis wat op 7 September 1872 in De Zuid-Afrikaan ŉ artikel gepubliseer het oor die dringende behoefte aan “De Bijbel in het Afrikaans”. Om die ideaal te verwesenlik, sou ’n opdraande stryd wees wat oor geslagte strek. Alhoewel Afrikaans ’n gewilde spreektaal op die markplein en om die kombuistafel was, was dit as lees- en skryftaal nog in sy babaskoene. Die baanbrekerswerk van die Eerste Taalbeweging onder leiding van manne soos SJ du Toit en Arnoldus Pannevis kan in die konteks nouliks oorskat word.
Die opkoms van die Tweede Taalbeweging ná die Anglo-Boereoorlog het die klimaat geskep waarin ’n nuwe geslag jong Afrikaners die groei van Afrikaans met sy eie woordvorme en -betekenisse verhaas het.
Twee deurslaggewende ontwikkelinge was die totstandkoming van die SA Akademie vir Wetenskap en Kuns in 1909 en Die Burger in 1915. Op kerklike terrein het ‘n nuwe generasie akademici soos B.B. Keet gepleit vir ŉ Afrikaanse Bybel. In 1914 wys hy daarop dat die Afrikaanse Taalbeweging so veld gewen het, dat die laaste skans die vooroordeel teen ŉ Afrikaanse Bybel is. Volgens Keet sou dit “die natuurlike vrug van die Afrikaanse Beweging wees om die Bybel te vertaal”.
Aanvanklik het die Bybel-vertalers slegs probeer om die Statebybel te verafrikaans. Die proefvertalings van die Evangelies en Psalms wat in 1922 gepubliseer is, het nie inslag onder die Afrikaanse publiek gevind nie. ’n Eindvertaler van die 1933-uitgawe van die Bybel, H.C.M. Fourie, praat van “stompstert Nederlands”. In die kort tydperk van 1916-1922 is Afrikaans deur Langenhoven se Woordelys en Spelreëls nie net gestandaardiseer nie, maar het dit gegroei tot ’n amptelike en lewenskragtige skool- en universiteitstaal. Afrikaanssprekendes in die kerk was nie meer te vinde vir ’n “stompstert” Bybeltaal nie. Die gevolg was nie net ’n Afrikaanse vertaling uit die oorspronklike Grieks en Hebreeus nie, maar dat die 1933-uitgawe van die Bybel – soos geen ander boek – Afrikaans help standaardiseer en stabiliseer het nie. Hieruit is nuwe momentum gegee aan die rykdom van eie Afrikaanse kuns, literatuur, liedereskat, kultuurlewe en woordeskat.
Almal kan so bietjie gaan lees oor die geskiedenis van die vertalling van die Bybel en hoe King Henry die 8ste dit beïnvloed/begin het om sy sin te kry. Dis eintlik ‘n bietjie van ‘n grap.