Die verhaal ontvou as die aangehoudene tydens die verhoor en sy "verblyf" in die tronksel met behulp van terugflitse in 'n voortdurende gesprek tree met homself, sy verlede, en daardie persone wat tot 'n groot mate sy identiteit en sy verset bepaal het: sy vrou en sy pa. Die drama wentel ook om die gesprek - in werklikheid 'n konfrontasie - in die tronksel tussen homself en die vriendelike tronkbewaarder (p.15, e.v.), na wie hy elders ook as die Wit bewaardertjie (53) verwys. (Sy manier om die wit mense terug te betaal vir alles wat hy aangedoen is.) Deur net met 'n gevangene te praat, stel die bewaarder homself bloot aan vervolging omdat dit destyds " ...'n ernstige oortreding" (14) was waarvoor hy in die tronk gestop kon word (15) of sy werk kon verloor (54).
Wat daarna volg, is tonele wat wissel tussen Johnny en Babie se slaapkamer en Babie wat in die getuiebank staan. Uit die inligting wat uit die twee tonele na vore kom, kom die leser agter dat Babie baie graag nog 'n kind ('n seun) wou hê (28) maar nie Johnny nie (26). Die aanklaer trek hierdie informasie uit Babie, en skend in die proses haar en Johnny se private slaapkamerlewe. Hy wil bewys dat Johnny gekant is teen nog 'n kind omdat die staat se beleid van apartheid reeds vir Djamila verbitterd gemaak het (30); dat Johnny bang is dieselfde sal met 'n volgende kind ook gebeur (31). Die staat wil juis aanvoer dat hierdie bitterheid die rede was vir Johnny se terreurdaad om die bom te plant.
Vir die leser wat in die jare sestig, sewentig en tagtig onder apartheid gely het, (soos ook hierdie skrywer) bring Goree al die slegste herinneringe terug: toe Djamila gebore is, is Babie "in die hospitaal nie soos 'n mens nie, maar soos 'n kleurling behandel" (31). Johnny wonder opnuut hoe witmense hulself Christenmense kon noem terwyl hulle die bruin- en swartmense soos tweede- en derdeklasburgers behandel het (32). Hoe kan mense van jou verwag om aan jouself as 'n landsburger te dink as jy reeds by geboorte soos 'n plaasdier "met jou velkleur" gebrandmerk word. Want Johnny moes omloop agtertoe om sy kind by die "kleurling-counter" te registreer (33). Op dié manier teken jy jou eie kind weg om in jou eie land "lewenslank in 'n tronk gestop te word" (32). Die tronk van 'n donker vel. Hierdie metafoor herinner baie aan die woorde van SV Petersen in Bede (1944):
Laat dit dan wees, o Heer, dat ek/ 'n duisend jaar gelee teen God en mens gesondig het/ dan weet ek tog, dis u besluit,/ die vloekstraf van 'n donker huid.
Die debat in die drama tussen reg en verkeerd en die kompleksiteit daarvan verdiep wanneer Johnny se pa, Jan, in die getuiebank kom. Die leser maak kennis met Johnny se broer, Georgie, wat as lid van Die Kaapse Korps (60) en as 'n "Kleurling" op die grens geveg het. Anders as 'n witman wat vir sy land sterf (ons sal lewe, ons sal sterwe, ons vir jou Suid-Afrika) glo Johnny sy broer het gesterf "vir bleddiewil niks" (39), en word hy onthou as 'n "sell-out" (59).
Small raak weer die vermenging van die Moesliems en Christene aan. Sy ma was 'n "mooi, Moeslim-meisie" wat sy pa se geloof aangeneem het (42). In hulle huis het hulle die Bybel en die Koran gelees (40). Ook die taalkwessie drup van bitterheid. Ons verneem dat sy ma altyd vir hulle mooi stories voorgelees het in Afrikaans, Bolandse Afrikaans noem die skrywer dit (55). Die leser verneem van die spreker se renons in "die liewe, wit Jesus van die Kinderbybel?" Hierop kan Babie slegs antwoord: "Here, maar jy's bitter", en hý wat reageer met "Soos my dogter, né?"
Die woorde het diep seergemaak. Woorde wat sy trotse pa verneder het, maar hy moes stilbly. Woorde wat sy mooi ma verkleineer het, maar sy moes die minste wees. Woorde in Afrikaans. Ons taal. Johnny se taal, Mamma en Pappa se taal. Georgie se taal, my taal. Die regter se vraag reg aan die begin van die drama: Waarom dan 'n Engelse universiteit as Afrikaans julle huistaal is (15) word uiteindelik beantwoord. Johnny se weiering om nog 'n kind te hê, is ook nou duidelik. Jy verstaan meteens Djamilla se bitterheid.
Daar is geen regverdiging vir die dood van 'n onskuldige vrou en dogtertjie nie, maar minstens kan die leser nou begin verstaan waarom 'n bom in die supermark. Dis Afrikaanse en Christenmense wat die Adams-gesin so verneder het. Johnny was kwaad vir witmense, verbitterd oor apartheid maar magteloos om iets daaraan te doen. Hy wou uitroep: Pappa waarom sê jy nie hulle en hulle God moet na die hel vlieg nie. Hy kon seker "en hulle taal" bygevoeg het.
Teen die einde wroeg hy vir oulaas oor sy mense, die bruinmense, die plaaswerkers. Nee, korrigeer hy homself, slawe wat heeldag handearbeid in die skroeiende son verrig totdat hulle begin hoes van die tering weens die swak eetgewoontes en die dopstelsel.
Uiteindelik begrawe sy pa hulle, daar in die Bolandse grond. Die rooi grond van Goree buite Robertson. En hulle bid. Bid vir die Christelike boere wat hulle soos slawe behandel. En hulle sing: "Bly by ons heer". Johnny en sy mense worstel steeds met God, 'n God wat al hierdie leed en pyn toelaat (49-50).