Die algemeenste indeling is waarskynlik deur die ou Grieke opgestel. Hulle het elke halfrond in 3 breë gordels verdeel: op die lae breedtes is die trope aangedui as gebiede waar geen winters voorkom nie en waar die temperature reg deur die jaar (ten minste bedags) hoog is. Op die hoër breedtegrade, om en by die geografiese Noord- en Suidpool, lê dan die poolstreke, dit wil sê gebiede waar geen somers voorkom nie en waar die temperature oor die algemeen laag is. Tussen hierdie 2 gordels is die gematigde streke aangedui, waar warm seisoene met koues afgewissel is.
Dit is glad nie onaanneemlik dat beboude gebiede 'n verhoging in die neerslag tot gevolg kan hê nie, en met die onderskeie faktore in gedagte, ontstaan daar dan in werklikheid 'n gewysigde klimaat, naamlik 'n stadsklimaat. Op klein skaal, en tydelik, kan 'n mens wel die weer beïnvloed (wysiging van die neerslag) en daardeur ook die klimaat. Hoewel daar al heelwat aandag hieraan bestee is, is dit op groot skaal nog nie reggekry nie. Van Sowjet-kant was daar sprake dat hulle die straat van Bering sou opdam.
Die ontwikkeling van die klimatologie was grootliks afhanklik van die moontlike meting van die meteorologiese groothede, Voor die uitvinding van die termometer (deur Galileo Galilei in 1593) en die barometer (deur Torricelli in 1643) het die mens reeds geweet dat die verskille in klimaat die gevolg was van lugsirkulasiestelsels in die atmosfeer en die verdeling van die aardkors in oseane en kontinente. Met die koms van die weerkundige instrumente kon die verband tussen die verskillende verskynsels egter stap vir stap bepaal word, byvoorbeeld die tussen die windrigtings en die neerslag. Een van die mees klassieke werke op hierdie gebied (Handbuch der Klimatologie) is in 1883 deur Julius Elder von Hann (1839-1921) geskryf.