Sonder 'n waarskuwing, het my onduidelike visie vir 'n paar sekondes spontaan skoongemaak vir feitlik 20 / 20-sig. Op daardie oomblik het ek geweet wat die uitdrukking "asemrowend" bedoel het; die blote opgewondenheid het my amper laat ophou asemhaal. My verstomde reaksie het plaasgevind omdat my hoë voorskrif "Coke-bottle" -bril in my jaszak was terwyl ek langs die sypaadjie loop! Dit was amper dertig jaar gelede, aangesien ek dit duidelik en natuurlik met my eie oë kon sien, sonder die kunsmatige helderheid van sterk bril.
Ek het gehoor van mense wat 'n godsdienstige ervaring of geestelike ontwaking het. Of die emosionele oplewing wat ek op daardie oomblik van skielike visuele duidelikheid gehad het, kon beskryf word in so 'n potensieel lewensveranderende terme, kan ek nie seker sê nie. Ongeag die betekenis van so 'n oorweldigende sensasie het die gebeurtenis my gedagtes oor sig- en visiegesondheid dramaties verander. Dit het my 'n hele nuwe "uitkyk" op die lewe gegee.
Die rede waarom my glase die dag in my sak was, was nie omdat ek hulle gebreek het nie. Ek het dit eerder vir lang tye doelbewus nie as deel van my eksperiment met Natural Vision Improvement (NVI) gebruik nie, ook bekend as die Bates Metode. 'N Paar weke vroeër het ek 'n obskure paperback gekoop wat oorspronklik in 1929 gepubliseer is Beter Oog Sonder Sorg, deur Harry Benjamin. Ek het elke dag Benjamin se raad gevolg, toe ek uit die blou beloon is met so 'n merkwaardige, maar vlugtige helderheid. Die geplant saad het begin ontkiem.
Ek het nie net my verbintenis om natuurlik te verbeter nie, maar ook persoonlik vervul. Dit was ook 'n motivering om uit te reik na ander. My NVI "boom" het vertakking om vrugte te dra in die vorm van die boek wat jy lees.
Jy het ooit gesê vir iemand, "Die reis van 'n duisend myl begin met 'n enkele stap" en het nie besef dat jy 'n juweel van Taoïstiese wysheid was nie. As jy onbekend is met die Taoïsme, dateer sy oorsprong ongeveer vyfhonderd jaar gelede tot 'n wyse ou man onder die naam Lao Tzu (ander variasies: Lao Tse of Laozi). Legende het dit dat hierdie geheimsinnige man die Tao Te Ching (uitgespreek "Dow deh Jing") geskryf het. Die geweldige wysheid vervat in hierdie verrassend kort maar klassieke werk is werklik merkwaardig. Goeie dinge kom in klein pakkies, want die Tao Te Ching is 'n duidelike meesterstuk op die kuns van die lewe. Die boodskappe is beide filosofies en geestelik. Leer om deur die innerlike eerder as die buitenste lig gelei te word, is 'n groot deel van wat ons in die hande kry. Begrip van die konsep van innerlike en buitenste visie is ewe belangrik om die suiwerheid en duidelikheid van natuurlike sig te herwin.
Die tema waarop hierdie boek gebaseer is, is die konsep van Tao. Dit is 'n ontwykende term wat moeilik is om presies in Engels te vertaal. Die eerste parallel wat Westerlinge dadelik kan dink, is God, maar die Tao is nie gedefinieer as 'n persoonlike, veroordelende godheid nie. Volgens Huston Smith word dit letterlik as "Weg" of "Pad" vertaal; dit is die mistieke manier van werklikheid, die ewige ritme in die heelal, die natuur en die menslike lewe. George Lucas Star Wars Karakters kan dalk net so maklik gesê het: "Mag die Tao by jou wees." Of in plaas van om met die vloei te gaan, kan ons sê ons gaan met die Tao.
Tao Te Ching kan dan ruwweg vertaal word as "The Book of the Way" of "The Way and Its Power." Die meer as veertig verskillende Engelse weergawes van die antieke Chinese teks gee 'n aanduiding van hoe uitdagend die taak is om 'n definitiewe vertaling te skep. Die weergawes wat ek deurgaans gekies het, is deur Gia-fu Feng en Jane English, Thomas Cleary, Ellen M. Chen en Stephen Mitchell.
My inleiding tot die wêreld van voorgeskrewe bril het in graad vier begin. Terwyl ek eendag in die klaskamer sit, het die lessenaar skielik om my beweeg. Die hele kamer het toe begin draai. Die vertigo-aanval het my woedend en klam gelaat, en ek het natuurlik nie goed na die onderwyser gekyk nie. Die volgende ding wat ek onthou, was om die skool se verpleegsters kantoor te besoek, waar my visie getoets is deur my 'n oogkaart te lees. Die verpleegkundige het 'n oogondersoek deur 'n spesialis aanbeveel. Of dit nou 'n optometrist of oogarts was, weet ek nie, maar die resultaat was my eerste paar glase.
Die nuwigheid van die dra van bril was aan die begin pret. Maar die nuwigheid het vinnig gedra; die pret het tot afgryse verander as my lense elke jaar dikker geword het. Die belemmering van die bril het my gelei om meer as een keer oor my lot te dink: Hoekom het ek so 'n bose gesig? As mense in antieke tye hierdie armes gehad het, hoe het hulle funksioneer voordat glase uitgevind is? Hoe op aarde het hulle dit reggekry om dinge te doen en met so 'n vaag gesig om te gaan?
Ek onthou ook dat ek my toestand, myopie (ook genoem nabyheid), oorerflik was. Dit het my absoluut niks verkeerd gehad nie. Nie een van my twee broers was naby nie. My ouers het ook nie as myopie kinders gehad nie (hoewel hulle uiteindelik bril as volwassenes gehad het, was hul voorskrifte baie swak in vergelyking met myne). Nie een van my grootouers het glase vir miopie gehad toe hulle ook jonk was nie. My instinkte het my 'n boodskap gegee dat iets verkeerd was.
As 'n volwassene het ek uiteindelik omskakel na kontaklense vir 'n meer natuurlike voorkoms, maar ek het gou soveel irritante (letterlik!) Dinge gevind wat oor hulle soos oor die bril verag het. Op 'n dag toe ek 'n alternatiewe gesondheidstydskrif aan gewees het vir voeding en goeie leefstylgewoontes, het ek 'n baie kort verwysing na 'n omstrede oogdokter onder die naam William Horatio Bates gekry. Die stuk het gesê hy het 'n boek in die vroeë 1900'e geskryf Die geneesmiddel vir onvolmaakte sig deur behandeling sonder bril.
Ek het dadelik geweet dat my kinderinstinkies reg was. Ek was van die begin af oortuig dat dit 'n ander voorbeeld van onderdrukking deur konvensionele medisyne was, dieselfde instansie wat een keer tabakgebruik ondersteun het, en beweer dat dit skadelik vir die gesondheid is. Alhoewel ek nie 'n afskrif van Bates se skaars boek kon vind nie, het ek Harry Benjamin se boek gevind, losweg gebaseer op Bates se oorspronklike werk. Dit was my eerste stap op die reis van NVI.
Benjamin het op 'n baie vroeë ouderdom ernstige erge gehad. Hy was slegs vier jaar oud toe hy baie sterk lense voorgeskryf is. Sy sig het geleidelik verswak in sy jeug tot die ouderdom van ses-en-twintig, toe hy die sterkste lense voorgeskryf het wat die opticiens kon aanbied. Die oogdokter het hom aangeraai om op te hou om te lees, aangesien die spanning sy oë ernstig kan bedreig, wat ernstige probleme en selfs permanente blindheid kan veroorsaak. Benjamin is gered van hierdie grimmige prognose toe 'n vriend hom 'n afskrif van Bates se boek gegee het. Omdat Benjamin nie gelees moes word nie, het sy broer die boek hardop vir hom gelees. Dit was meer as 'n jaar nadat hy die metode ernstig begin oefen het, dat Benjamin sy eerste boek sonder bril kon lees, "baie stadig en pynlik." Teen die tyd dat sy boek gepubliseer is, het hy gesê: "Dit is nou twee en 'n half jaar sedert ek my bril uitgeskakel het, en ek kan goed lees en skryf. My afstandvisie is nie so goed nie, maar Ek sien goed genoeg om met gemak en troos oor die hele plek te kan kom. "
Lees oor Benjamin se persoonlike verbetering was beide inspirasie en omsigtigheid. Hierdie metode was klaarblyklik geen wonderwerk of onmiddellike oplossing nie, maar dit het blykbaar 'n mate van meriete te hê. Alhoewel my nabyheid as hoë miopie beskou is, was dit nêrens naby die erns van sy uiterste menopie nie. As hy kan baat vind soos hy gedoen het, sal die metode my sekerlik help om my visie te verbeter. Ek het geen idee gehad hoe lank dit sou neem of wat in die winkel was nie, maar ek was gemotiveerd om te begin en het geen risiko gehad om te probeer nie. Niks gewaag niks gekry.
Die pad was inderdaad dowwe, want daar was geen ortodokse ondersteuning plaaslik nie. Daar was ook geen Bates-instrukteurs in die omgewing nie (toe ek nie eens geweet het mense het sy metode geleer nie), dus was alles wat ek my moes lei Benjamin se inligting. Ek het gou die onverwagte en verrassende blik op nagenoeg perfekte visie gehad wat ek voorheen beskryf het. Die kort tydsberekening het bevestig dat die metode werk.
Op daardie stadium was ek hoopvol dat my verbeteringskoers redelik vinnig sou wees, maar dit was nie om te wees nie. Die pad van verbetering was 'n lang reis wat baie keer teruggetree het. Dit voel ook stadig, eensaam en frustrerend, en ek het oorweeg om meer as een keer te gee. Maar ek onthou Benjamin se raad om "geloof, geduld en vasberadenheid te hê." Taoïsme het my ook herinner om geduldig te wees: "Hy wat vorder, kan nie die tempo handhaaf nie."
Ek het verlang om my hande op Bates se geskrifte te kry om uit te vind wat ek dalk mis of dalk verkeerd kan doen. Uiteindelik het die internet aangekom, en dit het 'n magdom inligting oor die Bates-metode oopgemaak. Ek het verskeie boeke oor NVI bestudeer, insluitend 'n herdruk van Bates se oorspronklike 1920-boek. Hierdie boeke het baie van die verskynsels wat ek self beleef het, verduidelik. Die materiaal het gehelp om my geloof te versterk dat NVI die regte pad was om te volg. My visie het voortdurend verbeter as gevolg van my oortuiging om die kursus te bly. Die winste is geleidelik, maar hulle het oor die lang termyn dramaties opgehoop.
Byvoorbeeld, vroeg in my NVI-program het ek tydens kantoorvergaderings met blote oë die duik geneem om my te help met die sterk voorskriflense. My natuurlike gesig op daardie stadium was so vaag (tegnies, ek was wettig blind sonder glase). Ek het geweldige moeite gehad om die gesigstrekke van mense drie voete oor die tafel van my af te maak. Die oë, neus en mond van 'n persoon se gesig sal in 'n homogene, velkleurige kleur verskyn. My visie het geleidelik verbeter - maand vir maand, jaar vir jaar - verder as hierdie afgryslike toestand tot 'n punt waar ek op baie groter afstande merkbaar goed kon sien, selfs onder lae ligstoestande.
Ek het uiteindelik tot die punt gekom waar ek baie goed kon funksioneer sonder die hulp van voorgeskrewe bril vir die meeste aktiwiteite, insluitende gholf. Dit was tydens 'n gholfwedstryd met my vrou laat een somer aand dat ek besef het hoe ver ek gekom het sedert ek die reis begin het. Ons het in die laaste paar gate in die skemer gekry, en ek het net op my natuurlike gesig staatgemaak. Terwyl ek lank op die teeboks van 'n vier-vier 396-meter staan, het ek na die groen gekyk en kon die vlag op die pen duidelik van daardie afstand af sien. Ek het ook die speler vooruit gekyk en sy gholfsak op sy skouer gedra, op die voorkant van die groen loop.
Ek het my waarnemings aan my vrou sonder reaksie genoem (sy was so gewoond geraak aan my verslae van beter duidelikheid dat sy blase geword het). Toe ek dit weer genoem het, het sy besluit om my te toets. Sy het gevra watter kleur die vlag was. Daar was drie moontlike keuses, afhangende van waar die gat gesny is - blou vir agterkant van groen, geel vir die middel, of rooi vir die voorkant. Sonder huiwering het ek geel geantwoord, want dit is duidelik wat ek gesien het - geen raai nie. Alhoewel sy dit geverifieer het, was die bevestiging nie nodig nie; Ek geweet wat ek gesien het, was korrek.
Met die risiko om melodramaties te klink, kan ek jou verseker dat die voor-en-na-state baie merkwaardig voel. Seker was daar duidelikheid met kunsmatige lense, maar die visie was baie hard, vervorm, en tweedimensioneel. Die wêreld was ook 'n baie vreesaanjaende en dreigende plek; Die spanning en aanpassing wat nodig was om deur middel van kragtige, stewige glase te sien onder voortdurend wisselende ligstoestande gedurende elke dag, het 'n werklike fisiese en sielkundige tol gemaak.
Met goeie visie soos die natuur beoog het, is die wêreld 'n gesig om te sien! Ek verwonder my aan die ware diepte persepsie, glinsterende kleure en lewendige teksture. Ek het eintlik die gevoel dat ek heeltemal onderdompel in my omgewing, nie net 'n toeskouer nie. My natuurlike visie op sy duidelikste oomblikke lei tot 'n ontspanne, euforiese en gelukkige toestand van liggaam en verstand wat ek nog nooit geweet het moontlik was nie. Struikel op die pad van visieverbetering was 'n seën en 'n veelvoudige avontuur. Meestal, dit was 'n bevrydende reis.
Die Weg van Oormaat
Kenners studeer oor 'n paar eeue die oog uit baie verskillende hoeke, maar die navorsers lyk nie nader om te verstaan ​​hoe visie werklik werk as wanneer die soeke eers begin het nie. Verskeie teorieë stel voor hoe die oog "waarskynlik" fokus, en ten minste negentien teorieë is gepostuleer oor die oorsaak van miopie.
Menings wissel ook wyd oor hoe om miopie te behandel. Baie visieprofessioneerders glo vas dat myopie nie voorkombaar of omkeerbaar is nie, 'n geloof wat aan die ortodokse siening in Bates se dag voldoen. Ander glo dat die toestand voorkombaar is, maar onomkeerbaar is, terwyl kosbare min glo dat dit voorkombaar en omkeerbaar is. Al hierdie verstopte wetenskap sou wonderlik wees as die gevolge nie so erg was nie. Myopiese kinders word nie net verslaaf aan voorskriflense vir 'n leeftyd van afhanklikheid nie, maar hul visie word steeds versleg as gevolg van hierdie afhanklikheid. Studies toon aan dat miopie 'n belangrike faktor is in die geval van gesiggestremdheid en blindheid by volwassenes.
Dit was binne hierdie depressiewe raamwerk dat Bates die ortodokse teorieë en metodes van behandeling verlaat het. Die kern van NVI kan die beste opgesom word deur die boodskap wat ek een nag by 'n plaaslike Chinese restaurant in 'n fortuinskoekie gevind het: "Natuur, tyd en geduld is die drie groot dokters."
Uitgesoek met toestemming van:
Herstel van jou oë 'n Taoïstiese benadering
deur Doug Marsh.
Herdruk met toestemming van die uitgewer, Healing Arts Press, 'n afdeling van Inner tradisies International. www.innertraditions.com. © 2007.
Doug Marsh, 'n professionele ingenieur en visieopvoeder, het die natuurlike visieverbetering en die verstand / liggaam-koppelvlak deeglik bestudeer aangesien dit sigbaar is. Die natuurlike Taoïstiese benadering het sy nabyheid verskerp, terwyl hy ook die simptome van 'n TMJ / binne-oorversteuring verlig het. Die meeste dae beleef hy kort, spontane "flitse" van naby 20 / 20 sig, 'n bemoedigende teken dat sy visie voortgaan om te genees. Hy woon in Kanada.