Rosehip: plant en versorging in die oop veld, plae en siektes, spesies en variëteite - Miscellanea
Rosehip (Rosea) - Hierdie soort is 'n lid van die Rose-familie. Volgens inligting uit verskillende bronne verenig hierdie genus 400-500 spesies en ongeveer 50 duisend basters en kultivars. Selfs Theophrastus, Herodotus en Plinius het oor die spesiediversiteit van wilde roos geskryf. Gedurende die Renaissance is hierdie kultuur geklassifiseer deur dit in gekweekte en wilde spesies te verdeel volgens die aantal blomblare in blomme. Maar K. Linné het ook opgemerk dat die roos van die hond moeilik geklassifiseer kan word as gevolg van die verbastering van rose. Tot op hede is daar geen presiese gegewens oor hoeveel soorte roosheupe in natuurlike toestande groei nie. So 'n plant kom algemeen voor in gematigde sowel as subtropiese gebiede van die Noordelike Halfrond. Rooskoppe kan ook gevind word in streke met tropiese klimaat, maar baie minder gereeld. Roosheupe groei verkieslik in groepe of afsonderlik aan die rante van gemengde en bladwisselende woude, langs riviere en fonteine, op rotsagtige en kleiwalle, in naaldbosse, in bosveld, op vlaktes, in nat weide, asook op 'n 2200 meter bo seespieël.
Rosehip is 'n bladwisselende, selde immergroen struik. Sy lote kan kruip, klim of regop wees, hul lengte (of lengte) kan wissel van 0,15 tot 10 meter. Roosheupe is meestal stamme met meerdere stamme, waarvan die hoogte 200-300 sentimeter bereik, en hul lewensverwagting wissel van 30 tot 50 jaar. In Duitsland is daar 'n roos, wat as die oudste beskou word. Volgens verskillende kenners is die ouderdom van 400 tot 1000 jaar. Die stam van hierdie roos omtrek bereik ongeveer 'n halwe meter, terwyl die hoogte van die bos 13 meter is.
Die plant het 'n kernwortelstelsel. Die hoofwortel dring tot 500 cm diep in die grond, maar die meeste wortels is op 'n diepte van hoogstens 0,4 m binne 'n radius van 0,6-0,8 m vanaf die plant geleë. Boogvormige en regop takke vorm 'n groot aantal vertakte stingels wat donkerrooi, rooibruin, donkerbruin, bruinviolet, bruinswart of grys gekleur kan word met 'n tomentose puberteit. Op stingels en takke word dorings in pare geplaas of versprei. Hoe ouer die stam, hoe harder en dikker is die dorings daarop. Daar is ook spesies sonder studs, byvoorbeeld hangende roosheupe. Dorings beskerm die struik teen diere sodat hulle dit nie vreet nie, en ook om die takke tussen ander plante te hou. Onpaar blaarplate is op lang blare geleë, hulle is in liggrys, ligrooi of groen geverf. Op die stingels is die blare spiraalvormig gerangskik. By wilde spesies is daar 7 of 9 blare, en in kultuurblare - meestal 5. Leer stewige blaarplate is gekreukel of glad, ellipties of afgerond. Die basis van die blare kan hartvormig, rond of wigvormig wees. Die rand van die plate is serraat-krenaat, serraat of dubbel-serraat.
Die deursnee van tweeslagtige blomme wissel van 15 tot 100 mm, hulle kan deel vorm van bloeiwyses of blomblare, daar is ook enkelblomme. In die reël het blomme 'n baie aangename reuk, maar daar is spesies wat 'n onaangename aroma het, byvoorbeeld, fetiede roosheupe. As 'n reël het die kroon van die vyfblomhond gestyg, maar dit kan ook semi-dubbel of vierlobbig wees. Blomme kan wit, pienk, geel, room of rooi wees. Die plant blom in Mei of Junie, met 'n blomduur van 7-20 dae. Op die ouderdom van twee of drie jaar begin hierdie plant vrugte dra. Die vrugte is cynarodia (veelwortels) met 'n spesiale vorm, hul deursnee wissel van 10 tot 15 mm. Hulle is kaal of bedek met hare, het 'n rooi, oranje, pers of swart kleur. Binne-in is die vrugte grofhaar en bevat 'n groot aantal enkelpitte-neute. Hulle word ryp in Augustus-September.
Groei en gebruik van roosheupe - Suksesvolle projek - Inter
Plant rose heupe in oop grond
Daar is opgemerk dat as 'n hondroos in die herfs (in Oktober - November) geplant word, dit baie beter sal wortel as met 'n lenteplanting. Maar as daar so 'n behoefte is, kan die plant in die lente geplant word. Die beste plek om te plant, is 'n sonnige area op 'n heuwel. Wanneer u 'n plek vir plant kies, moet u onthou dat die wortelstelsel van hierdie kultuur in diep lae van die grond gaan; in hierdie verband moet dit nie in sout, laagliggende of vleilande geplant word nie, en ook waar die grondwater is vlak. As u 'n roosbottel op so 'n plek plant, sal dit binnekort verdor. As die grond op die terrein suur is, moet dit 12 maande voor die plantdag kalk wees.
So 'n struik kan beide in groepaanplantings en as 'n enkele plant gebruik word. As u 'n onooglike plaasgebou of komposstapel moet verdoesel, sal 'n roosheupbos vir hierdie doel baie goed doen. Sulke netelige bossies word ook gebruik om rondom die tuin te plant. Daar moet onthou word dat dit 'n kruisbestuifde plant is, daarom moet struike nie baie ver van mekaar geplant word nie.
Hoe om roseheupe te plant
Die beste is om twee jaar oue saailinge vir plant te gebruik. Voordat u in oop grond plant, moet die hoofwortels verkort word tot 0,25 m, terwyl alle stamme op 'n hoogte van ongeveer 10 sentimeter gesny moet word. As die terrein vooraf voorberei is en al die nodige kunsmis daarin ingebring is, moet die diepte en breedte van die plantgat ongeveer 0,3 m wees. As dit nie gedoen is nie, word die diepte van die gat verhoog tot 0,4– 0,5 m en breedte - tot 0,5-0,8 m, tydens die plant van die saailing word hulle bedek met grond, gekombineer met humus (10 kg per 1 bos), moet u ook 30 tot 50 gram kaliumsout byvoeg 150 tot 200 gram superfosfaat en 60 tot 70 gram ammoniumnitraat. Wanneer u 'n heining plant, moet die afstand tussen die saailinge ongeveer 'n halwe meter wees. In ander gevalle moet die afstand tussen die plante ongeveer 100 cm wees. Om die hondroos normaal te laat bestuif, word aanbeveel om bosse van verskillende soorte (minstens drie) op die terrein te plant.
Voor die plant moet die wortels van die plant in 'n klei-mash gedoop word, waarna dit in 'n voorbereide gat geplaas word sodat die wortelkraag van die plant 5-8 sentimeter in die grond begrawe word. Daarna word die gat gevul met voedingsgrond en kunsmis. Wanneer die bos geplant word, moet die grondoppervlak 'n bietjie verdig word, en dan word dit natgemaak met 8 tot 10 liter water hiervoor. Wanneer die vloeistof heeltemal in die grond geabsorbeer word, moet die oppervlak bedek word met 'n laag deklaag (saagsels, humus of turfkrummels).
LAND VAN ROS. ROOTSTOCK.
Rosehip versorging in die tuin
'N Roosbottel wat pas in oop grond geplant is, moet in die eerste jaar volop natgemaak word. Daar moet onthou word dat hierdie gewas baie bestand is teen droogte; daarom is dit in ander jare nie stelselmatig natgemaak nie. As daar 'n lang droogte en hitte is, sal dit onder 1 volwasse bos nodig wees om 50 liter water tegelyk te gooi, en onder 'n jong een - 20-30 liter, en dit is alles. Hierdie plant moet gedurende die seisoen 3 of 4 keer natgemaak word.
Om die struik normaal te laat groei en ontwikkel, moet hy vanaf die tweede groeijaar met stikstofkunsmis gevoer word om dit in die grond in te voer. Die eerste keer dat die plant aan die begin van die lente gevoer word, die tweede keer - gedurende die periode van aktiewe groei van die stamme (in Junie - Julie), en die derde - in September. Daar moet ook een keer elke 3 jaar kompos of humus in die grond onder die bos gevoeg word (3 kilogram per plant). Elke keer as die roosheupe gevoer word, moet die grond onder die bos natgemaak en losgemaak word, en dan word die oppervlak bedek met 'n laag deklaag.
Vanaf die ouderdom van drie het so 'n plant stelselmatige snoeiwerk nodig. Om dit te doen, moet u alle swak, siek of gedroogde stingels uitsny en ook die jaarlikse groei tot 1,7-1,8 m verkort. As die bos 5 jaar oud is, moet dit 15 tot 20 takke van verskillende ouderdomme insluit eweredig van mekaar verwyder. Takke wat ouer as 7 jaar is, moet vervang word. Dit word aanbeveel om so 'n gewas in die lente te snoei voordat die sapvloei begin, dit is die feit dat dit die snoei in die herfs uiters swak verdra. Let daarop dat die verkorting van die stingels die jong groei in die volgende seisoen daartoe sal laat groei, maar dit sal nie vrugte dra nie.
Aangesien die hondroos 'n taamlike plant is, moet die vrugte daarvan versamel word, die hande met dik handskoene beskerm word en sterk klere dra. Die versameling van vrugte word geleidelik uitgevoer, aangesien die rypwording daarvan in Augustus begin en eers middel Oktober eindig. Alle vrugte moet voor ryp geoes word, anders kan dit hul eienskappe verloor.
Soms word dit nodig om 'n reeds volwasse roosbessiebos na 'n ander plek te plant. Dit kan byvoorbeeld plaasvind as gevolg van plant op plante in 'n gebied wat nie daarvoor geskik is nie, of as die grond buitensporig skaars word. Dit word aanbeveel om in die lente of in Oktober en November oor te plant. Die voorbereiding van die put en voedingsgrond moet vooraf gedoen word. 'N Bewolkte dag is goed om uit te plant. Die struik moet versigtig opgegrawe word en nadat die grond losgemaak is, word die bos saam met die aardse kluit uitgetrek terwyl hy nie probeer om sy wortelstelsel te beseer nie. Onmiddellik nadat die bos van die grond verwyder is, moet dit na 'n nuwe plek verskuif word. Daar moet onthou word dat die wortelstelsel van hierdie kultuur uiters negatief reageer op hitte, in hierdie verband, hoe langer dit op die oppervlak bly, hoe minder waarskynlik sal die struik suksesvol wortel skiet na die oorplanting. Tydens blom is dit onmoontlik om 'n oorplanting uit te voer, dit word aanbeveel om dit te doen voordat die sapvloei begin of as dit eindig.
Die versameling roosbottelsaad word in Augustus uitgevoer, wanneer die vrugte nog bruin onryp is, en hul dop relatief sag is. Saai van saad word in Oktober direk in oop grond uitgevoer, die groewe moet van bo af met saagsels of humus bedek wees. Om die saailinge in die lente vinniger te laat verskyn, word 'n raamwerk oor die gewasse gebou, waarop 'n plastiekfolie moet getrek word. Nadat die saailinge 2 ware blaarplate gevorm het, kan u dit begin plant. As die saai vir die lente beplan word, word die saad die beste gestratifiseer, hiervoor word dit gekombineer met riviersand of turf en na 'n koel plek met 'n temperatuur van 2-3 grade (byvoorbeeld, 'n yskas) verwyder. Onthou om die sade gereeld te verwyder en te roer.
As u die roosbottel vermeerder deur wortelsuiers, is dit moontlik om al die variëteite van die ouerbos te behou. In die lente of herfs is dit nodig om 'n nageslag te vind, waarvan die hoogte van 0,25 tot 0,4 m kan wissel. Hierdie nageslag moet met 'n graaf van die moederplant afgesny word en dan na 'n nuwe plek oorgeplant word. Daar is 'n ander manier van voortplanting deur wortelskote. Die nageslag skei nie van die moederbos nie, dit moet regdeur die seisoen betyds uitgelig en natgemaak word en, indien nodig, grond daaronder gegooi word. Die nageslag sal bykomende wortels groei, en in die herfs van die volgende seisoen kan dit van die ouerbos afgesny word, en met die aanvang van die volgende lente kan dit versigtig uit die grond verwyder word en op 'n nuwe plek geplant word.
Vitamiene uit die tuin Snoei roosheupe. Garden World-terrein
Rosehip plae en siektes
Hierdie gewas is nie bestand teen siektes of plae nie. Die volgende plae vestig hulle meestal: saagvlieë, plantluise, blaarspringers, slingerende sente, spinmyt, blaarrolletjies, bronskewers en takbokke.
Die larwes van witgordel- en dalende saagvlieë knaag vier sentimeter lang gange in jong lote, daarom word die stamme donker en droog uit. Om van sulke larwes ontslae te raak, moet u insekdodende of plaagdoderpreparate gebruik. In die herfs moet die grond naby die struik opgegrawe word, in hierdie geval sal die larwes van hierdie plaag, wat op die oppervlak is, vries, terwyl die aangetaste stamme afgekap en vernietig moet word voordat die larwes opduik.
Die jong blare en stingels van die plant kan beskadig word deur die ruspes van die vrugte en drie verskillende soorte roosblaarwurm. As daar min ruspes is, word dit handmatig uit die bos verwyder. In die lente, voordat die ogies oopgaan, moet die plant met 'n plaagdoder-oplossing gespuit word.
Spinnekopmyt, wat suigende insekte is, suig die sapsap uit die blare en stingels van die struik. Tesame met plantluise is dit ook die belangrikste draers van virussiektes, waarvan effektiewe middels nog nie gevind is nie. So 'n plaag lê tydens 'n lang droogte op 'n bos, veral as dit lanklaas natgemaak is. As u wil, kan u die bosluise probeer verdryf. Dit is 3 of 4 keer per dag nodig om die soom oppervlak van die blaarplate van die bos met koue water te spuit. En om vinnig en effektief van hulle ontslae te raak, kan u akariedoder gebruik.
'N Slobberende pennie word op die soom oppervlak van die plate geplaas, sowel as in die blaarsinusse. Hierdie suigplaag voed op sapsap en skei 'n skuimagtige stof af. As jy aan 'n insek raak, spring dit vinnig uit die skuim en probeer wegkruip. Om van so 'n plaag ontslae te raak, word die bos met 'n insekdoderoplossing behandel.
Rosehip kan baie skadelik wees vir die rosehip, wat 2 of 3 geslagte per seisoen gee. As gevolg hiervan verskyn baie wit kolle op die blare, die plate word soos marmer en verloor hul aantreklike voorkoms. Na 'n rukkie word hulle geel en vlieg voor die tyd rond. Om van so 'n skadelike insek ontslae te raak, is dit nodig om die bos en die oppervlak van die terrein 2 of 3 keer met 'n insekdoderoplossing te behandel, terwyl die interval tussen prosedures gelyk moet wees aan 10-12 dae.
Roosluise sit in groot kolonies op die roosheupe; dit is op die knoppies, voetstukke en op die soomagtige oppervlak van die blaarplate geleë. Plantluise voed op plantsap en dra virussiektes. Vir 1 jaar kan hierdie plaag meer as tien geslagte lewer. Voorkomende behandeling word aan die begin van die lente gedoen; hiervoor word 'n kontakinsekdoderoplossing gebruik. Daaropvolgende bespuiting kan gedoen word met 'n oplossing van Actellic, Antio, Karbofos, Rogor en ander soortgelyke werking.
Hertbokke en bronzovka
Brons- en takbokke vreet stowwe en meeldrade in blomme en eet ook blomblare. Bosse met ligkleurige blomme is veral gewild by sulke plae. Die versameling van kewers word vroeg in die oggend uitgevoer, op watter tydstip hulle feitlik nie beweeg nie. Die versamelde insekte moet verbrand word.
Hierdie struik ly meestal aan die volgende siektes: meeldou, swartvlek, roes, chlorose en peronosporose.
Om van poeieragtige skimmel ontslae te raak, moet u die plant met 'n suspensie van kolloïdale swael (1%) of 'n ander swamdoder spuit.Om die roosbottel bestand te wees teen skimmel en ander siektes, moet dit met kunsmis wat kalium bevat, gevoer word.
In die tweede helfte van die somerperiode kan bruin-swart vlekke op die blare en blare vorm - dit is simptome van swartvlekinfeksie. As die hondroos baie sleg geraak word, word die blare donker, droog dit op en vlieg rond. Om verdere vlekontwikkeling te voorkom, is dit nodig om alle besmette blaarplate en stingels te verwyder, dit moet vernietig word. Onder die bosse word die grond opgegrawe met 'n omset van die laag. In die herfs en lente moet die plant met insekdodende preparate bespuit word.
As die bos deur roes aangetas word, kan u op die soomagtige oppervlak van sy blare 'n groot aantal stowwerige spore en klein geel-oranje blokkies vind. Namate die siekte vorder, word vervorming van die stingels, blomme en lote waargeneem, asook die droog van die blaarplate. Knip en vernietig die aangetaste dele van die plant, grawe die grond onder die bos op. Voordat u die roosbottel vir winter oorwinter, moet dit behandel word met 'n middel wat koper bevat, byvoorbeeld kopersulfaat.
As kolle van geel of wit kleur op die oppervlak van die blaarplate gevorm word, beteken dit dat die bossie siek is aan chlorose. Dit ontwikkel as gevolg van 'n tekort aan boor, mangaan, magnesium, sink, yster of ander stowwe wat die roosheupe benodig. As dit byvoorbeeld nie yster het nie, verskyn die chlorotiese kleur op die hele blaarplaat, behalwe vir groot are, terwyl chlorose eers die apikale jong blare affekteer. As daar 'n gebrek aan sink is, versprei die chlorotiese kleur langs die rand van die blaarplaat, terwyl die kleur van die blaar nie langs die laterale en sentrale are verander nie. Met 'n tekort aan magnesium, word vergeling en dood van blaarplate waargeneem, en die kleur van die are bly groen. As daar nie boor aan die plant is nie, verdik die weefsels van die jong blaarplate, en hulle word ook bleek en broos. Ontdek wat chlorose veroorsaak het, en voeg dan die gewenste element in die grond. As u wil, kan u die plant met die nodige element voer deur blare.
Donsige skimmel (donsige skimmel) is die gevaarlikste vir hierdie kultuur. Die ontwikkeling van hierdie siekte word waargeneem in reënerige en warm weer. Om dit te bekamp, ​​word swamdoders en landboutegnieke gebruik.
Peste van rose en rose heupe
Tipes en variëteite roosheupe
Tans word die klassifikasie van roosheupe gebruik, wat die geslag in 4 subgenusse verdeel: 3 subgenusse is klein, hulle bevat 1 of 2 spesies wat uit die algemene stelsel geslaan word, terwyl die vierde die subgenus Rose is, wat 10 afdelings bevat. en 135 spesies. Die variëteite en spesies wat die gewildste by tuiniers is, word hieronder uiteengesit.
Alpiene roosbottel (Rosa alpina), of hangende roosbottel (Rosa pendulina)
In natuurlike omstandighede kom dit voor in die berge van Sentraal-Europa. Die hoogte van hierdie struik is nie meer as 100 cm nie, dit het nie dorings nie. Groot blomme van 'n ryk kleur, geleë op lang pedicels. Nadat die blomblare rondvlieg, hang die blomme dadelik. Lang, spilvormige vrugte van donkerrooi kleur hang soos oorbelle aan die bos. Op die oppervlak van vrugte en pedicels is daar 'n lang klierhaar, waardeur die hondroos baie oorspronklik en effektief lyk.
Rosehip May (Rosa cinnamomea), of Cinnamon Rosehip (Rosa majalis)
Hierdie spesie is wydverspreid in die Europese deel van Rusland en in die Oekraïne. Die blom van so 'n struik word in Mei-Junie waargeneem, op die oomblik is daar baie groot ryk pienk of pienkerige blomme daarop. Hierdie spesie is redelik wisselvallig, byvoorbeeld, sy hoogte kan 250-300 cm of slegs 100 cm bereik, terwyl so 'n hondroos dun ruigtes vorm wat redelik groot gebiede beslaan. 'N Kenmerkende kenmerk van hierdie plant is dun gepaarde dorings wat op blomdraende stingels geleë is, en ook hul stambasisse is dig bedek met naaldagtige klein dorings. Vir groepaanplantings word aanbeveel om 'n winterharde vorm van hierdie spesie te gebruik, waarvan die blomme in pienk-pers kleur geverf is.
Roosheup (Rosa acicularis)
Hierdie plant kom natuurlik voor in die noordelike streke van Europa, Amerika en Asië, terwyl dit in groepe of afsonderlik kan groei. Die hoogte van so 'n struik kan wissel van 100 tot 200 sentimeter. Die stingels is dig bedek met baie dun stekels en boogvormige setjies. Groot blomme kan enkel of in 2 of 3 stukke versamel word, hulle het 'n donker pienk of pienk kleur. Die rooi vrugte is langwerpig. Hierdie spesie is winterhard en het 'n vergelykende skaduwee, en pas perfek aan by die omstandighede van die stad. Dit word aanbeveel vir die skepping van heinings en word ook gebruik as 'n voorraad vir kultivars.
Rosehip rimpels (Rosa rugosa), of rosehip rugosa
In die natuur kom hierdie spesie in Noord-China, Korea en die Verre Ooste voor, dit groei eerder in ruigtes kusweide en seekuste. Die hoogte van hierdie struik is ongeveer 250 sentimeter. Die blaarplate is baie verrimpeld, soms blink. Die blare bevat 5 tot 9 pamflette, op die naatagtige oppervlak waarvan die groen-grys puberteit is. Die bloeiwyses bestaan ​​uit 3-8 geurige blomme, wat ook eensaam kan wees. Die blomme word 6-12 sentimeter in deursnee. Afhangend van die variëteit, kan hulle eenvoudig of dubbel wees, die aantal blomblare per blom kan 5–150 bereik, terwyl die kleur pienk en wit is. Bloei duur die hele somerperiode, daarom kan daar terselfdertyd blomme, knoppe en vrugte in die struik voorkom. Die volgende variëteite is die gewildste by tuiniers:
Pink Grootendorst... Die hoogte van die struik is ongeveer 150 sentimeter. Die vorm van die kroon versprei piramidaal. Gerimpelde glansende blaarborde is groenerig van kleur. Digte dubbele blomme van ligpienk kleur, in deursnee kan dit 30-40 mm bereik. Die rande van die blomblare is gekerf. Bloeiwyses is uiterlik soortgelyk aan aartappeltrosse.
Grootendorst Suprem... Die dubbelblomme is donkerrooi kleur.
Konrad Ferdinand Meyer... So 'n plant blom twee keer per seisoen. Digte dubbele geurige blomme het 'n ryk pienk-silwer kleur.
Hanza... Terry-geurige blomme word 8-10 sentimeter in deursnee. Hulle kleur is persrooi.
Agnes... Geurige dubbelblomme het 'n deursnee van 7 tot 8 sentimeter, hulle is in 'n romerige geel kleur geverf, terwyl die middel donkerder van kleur is.
Georges Ken... Baie geurige semi-dubbele groot blomme is gekoppel en donkerrooi van kleur.
Rosa spinosissima of Rosa pimpinellifolia
In die natuur kom hierdie spesie voor in die Kaukasus, in Wes- en Oos-Siberië, in die Europese deel van Rusland, in die Krim, Wes-Europa en Sentraal-Asië. Hierdie roosheup verkies om in holtes, woude, bosplate en bosrande en op kalkafsettings te groei. Hierdie struik is nie baie groot nie, maar ongelooflik netelige, dun dorings is op die stingels en op die blare van die blaarplate geleë. Die blare is klein, maar baie grasieus, in die somer is dit groen en in die herfs verander hulle kleur na pers. Die deursnee van enkele blomme is ongeveer 50 mm, hulle kan in liggeel of wit geverf word. Die swart vrugte is bolvormig en het 'n deursnee van ongeveer 15 mm. Die spesie is winterhard, verskil nie in hoë eise aan die grond nie, pas perfek aan by stedelike toestande en het 'n groot aantal kulturele variasies en vorms. Gewilde variëteite:
Golden Wings... Die hoogte van die struik wissel van 150 tot 180 cm. Half-dubbele of eenvoudige blomme het 'n deursnee van 50-60 mm en 'n geel kleur.
Frühlingsdaft... Die hoogte van die struik is ongeveer 200 cm. Geurige perskekleurige blomme is enkel of versamel in bloeiwyses. Stingels is bruinrooi turksagtig.
Frülingsmorgen... Eenvoudige geel blomme is baie geurig. Die blomblare het 'n pienk rand.
Karl Foerster... Groot dubbele wit blomme het 'n hoë middelpunt en 'n flou reuk.
Prairie Yurs... Half-dubbele groot blomme het 'n pienkerige kleur.
Schlos Seutlitz... Semi-dubbele romerige geel blomme word 70-80 mm in deursnee en het 'n subtiele geur.
Hondroos (Rosa canina), of gewone wilde roos
In die natuur kom hierdie spesie in Wes-Asië, Sentraal- en Suid-Europa en Noord-Afrika voor. Hy verkies om in klein groepies of enkel langs klowe te groei, aan bosrande, in bosse en op rivieroewers. Die hoogte van die struik is ongeveer 300 cm. Die geboë, verspreidende takke het sterk geboë dorings. Die samestelling van nie baie groot blaarplate bevat 5 tot 7 serrate langs die rand van die blare van 'n liggrys of liggroen kleur. Blomme met veelblomme bestaan ​​uit pienkerige blomme met 'n deursnee van vyf sentimeter. Versadigde rooi gladde vrugte het 'n ronde of langwerpige ovaalvorm en 'n deursnee van twee sentimeter. Beskik oor gemiddelde rypbestandheid. Hierdie tipe word beskou as die beste vir onderstokke vir variëteitsrose.
Rusty rosehip (Rosa rubiginosa), of roesrooi roosbottel
Die tuisland van hierdie spesie is Wes-Europa. So 'n plant groei verkieslik aan bosrande, in ruigtes bosse, in klowe en op rotsagtige hange. Hierdie veelstammige dig vertakte struik bereik 'n hoogte van ongeveer 50 cm, sy kroon is kompak en sy turksagtige stekels het 'n haakagtige vorm. Die samestelling van pinnate blaarplate bevat van 5 tot 7 blare, hul voorkant is effens puberteit en die rugkant is 'n klieragtige roesige kleur. Pienk of rooi blomme met 'n deursnee van drie sentimeter kan semi-dubbel of eenvoudig wees, enkel of deel uitmaak van die welige bloeiwyses. Die hemisferiese vrugte is rooi van kleur.
Franse roosbottel (Rosa gallica)
In die hoogte bereik so 'n regop struik 50 sentimeter. Die lengte van die blaarplate is ongeveer 12,5 sentimeter, dit bestaan ​​uit 3-5 groot leeragtige blare van 'n donkergroen kleur, hul soomagtige oppervlak is in 'n ligter kleur geverf en dit is ook bedek met klieragtige puberteit. Groot blomme kan dubbel of eenvoudig wees, hulle is 2-3 stukke in die bloeiwyse of is enkel. Blomme kan in verskillende skakerings geverf word, van dieprooi tot donkerpienk. Die deursnee van die bolvormige vrugte is ongeveer 15 mm. Hierdie spesie is redelik gehard, maar as dit op middelbreedtes gekweek word, kan dit onder ernstige ryp ly. Tuinvorms:
Medisyne... Die bos lyk baie soos die hoofsoort, maar die blomme is dubbel.
Doringloos... Terry blomme. Hierdie plant het glad nie dorings nie.
Vlugtig... Op een blom verander die blomblare van diep pers in die middel na donkerpienkrooi aan die buitenste blomblare.
Dwerg... 'N Miniatuurbos is versier met eenvoudige rooi blomme.
Blink... Eenvoudige of semi-dubbele blomme is in karmienkleur geverf.
Pubescent... Die kleur van die blomme is rooi-pers. Die oppervlak van stokkies, kelkblare, afgeronde blare en stingels is dig bedek met hare.
Agatha... Die pers dubbelblomme is kleiner as dié van die hoofspesies.
Die gewildste is die volgende soorte:
Voldoen... Blomme, eenvoudig met 'n ligte reuk, is in 'n diep pienk kleur geverf en het 'n wit middelpunt. Die deursnee is ongeveer 10 sentimeter.
Versicolor... Pienkerige semi-dubbele blomme het 'n baie swak aroma, hul deursnee wissel van 8 tot 10 sentimeter. Op die oppervlak van die blomme is daar vlekke en strepe van 'n meer versadigde skakering as die hoofkleur. Matblaarborde is groenerig.
Grys ​​roosbottel (Rosa glauca), of rooibokroosbottel
Hierdie parkbos is baie skouspelagtig. In die natuur kom dit voor in die berge van Klein-Asië, Suidoos- en Sentraal-Europa. Die hoogte van die bos wissel van 200 tot 300 cm, dun dorings kan reguit of effens geboë wees. Die samestelling van die blaarplate bevat 7 tot 9 elliptiese blare. Stingels, blare en stipules is bedek met 'n ligblou blom met 'n persrooi tint. Diep pienk blomme word 35 mm in deursnee, hulle kan enkel wees of versamel in bloeiwyses van drie. Afgeronde kersiekleurige vrugte word 15 mm in deursnee. Die spesie is bestand teen droogte en ryp, en pas perfek by die omstandighede van die stad aan, en kan ook op kalksteengrond verbou word. In die vorm van gevangenskap van flora word dubbele blomme in 'n ligter kleurskakering geverf, wat op die agtergrond van blare skouspelagtig lyk.
Benewens hierdie spesies, groei tuiniers soos: wit, Bourbon, stinkend of geel, Damaskus, Daurian, Chinees, Kokand, Maksimovich, multiflorous, mos, musky, Portland, kolom, appel of harig, Elena, ens.
variëteit rose heupe, variëteite wat in koue winters gekweek kan word
Rosehip eienskappe: skade en voordeel
Nuttige eienskappe van rose heupe
'N Groot aantal roosbottelsoorte bevat baie vitamiene C. Die vrugte is by suurlemoene 50 keer minder, in swartbessies - 10 keer minder, en in die naalde van spar, spar, jeneverbessen en denne - 60– 70 keer minder as met rose heupe. Die roosheupe van die begger is die belangrikste in die inhoud van vitamien C. Hierdie vrugte bevat ook vitamiene B1, B2, B6, E, K, PP, karoteen, tanniene en kleurstowwe, appel- en sitroensure, suikers, phytoncides, essensiële olies en kalium, magnesium, fosfor, yster, kalsium, koper, chroom, kobalt, molibdeen en mangaan. Die blomme van hierdie plant bevat essensiële olie, organiese sure, glikosiede (bitterheid en saponiene), suikers, vetterige olies, flavonoïede, tanniene, was, askorbiensuur, antosianiene (peonidien, sianidien, peonien). Roosbottelblare is die leier in inhoud van essensiële olie.
Rosehip-olie het antibakteriese, anti-inflammatoriese en bindende effekte. Dit aktiveer regenereringsprosesse in beseerde weefsels en slymvliese. In hierdie verband word dit wyd gebruik vir krake, dermatoses, trofiese ulkusse en skaafplekke. Benewens vitamien C bevat blare katekiene, flavonoïede, tanniene, fenolkoolboksielsure en hul afgeleides. Essensiële olie word in die blare van die bloedrooi rose heupe aangetref, en polisakkariede en karotenoïede is deel van die blaarplate van die Mei rose heupe. Die takke bevat saponiene, katekiene, vitamien P, flavonoïede, in die bas - sorbitol, in die wortels - tanniene, katekiene, flavonoïede, triterpenoïede.
Die vrugte help om metaboliese prosesse in die liggaam te verbeter en die bloedsomloop skoon te maak. Dit word aanbeveel vir gebruik in gevalle van bloedarmoede, skeurbuik en siektes van die niere, lewer en blaas. Dit word gebruik as 'n tonikum, tonikum, wat die liggaam se weerstand teen aansteeklike siektes versterk en die ontwikkeling van aterosklerose verswak. Om dit voor te berei, moet u 'n halwe liter water en 2 groot eetlepels gekapte vrugte kombineer. Die mengsel word 'n kwartier lank op lae hitte laat kook. Dan is die sous goed toegedraai en in hierdie vorm moet dit die hele nag staan, in die oggend word dit gefiltreer. Hulle drink bedags in plaas van tee, gemeng met heuning.
Die sous, gemaak van vrugte en wortels, het 'n multivitamien-, choleretiese en sagte diuretiese effek, en dit kan ook bloeddruk verlaag. Dit help om eetlus en produksie van rooibloedselle te verbeter en versterk die wande van die bloedvate.Die sap help om die werking van die niere, lewer en maag te normaliseer, verbeter die weerstand teen infeksies, help om metaboliese prosesse te aktiveer en seksuele aktiwiteit te stimuleer, reinig die liggaam van gifstowwe, normaliseer die bloedsomloop, verbeter die geheue en skakel die pyn in die kop uit. Sap is 'n kragtige antioksidant, en dit help ook om jou dors vinnig te les.
"Leef gesond!" Rosehip - nuttige eienskappe.
Mense met hoë bloeddruk mag nie roosterbottel-alkoholtinktuur gebruik nie. In hierdie geval is die gebruik van waterige roosbottel-infusies teenaangedui vir hipotensiewe pasiënte. Rosehip is nie toegelaat vir mense met verswakte bloedvloei nie.
As die middele wat op basis van rose heupe gemaak word baie lank gebruik word, sal dit die toestand van die lewer negatief beïnvloed, want dit help om die afskeiding van gal te inhibeer. Die sous is teenaangedui in chroniese hardlywigheid. Alle produkte wat op grond van hierdie plant vervaardig word, is verbode vir gebruik deur mense wat geneig is tot trombose. U moet ook op die hart let, want endokarditis en ander siektes dra sulke middels in groot hoeveelhede by tot die ontwikkeling van komplikasies. As u dermatologiese probleme het, moet u u dokter raadpleeg voordat u rose heupe gebruik.
'N Paar woorde oor die plant
Geykhera is 'n unieke meerjarige plant wat aan die saxifrage-familie behoort en goed groei in blombeddings, tuine en parke.
Die plant benodig relatief min onderhoud en het nie spesiale vereistes vir die grond nie. Dit is immergroen tuinplantjies, een van die min spesies wat hul dekoratiewe voorkoms die hele jaar behou, selfs in die winter. In die winter verloor heucheras gewoonlik nie die lugdeel nie, in die lente produseer hulle nuwe blare van die wortelstelsel.
Die manier om Heuchera te kweek, het in die 90's van die 20ste eeu verskyn - aanvanklik is dit hoofsaaklik gebruik om balkonne en terrasse te versier as 'n toevoeging tot blomplante. Die tuisland van die standhoudende plant is Noord-Amerika. In die natuur groei geychera op hange en rotse in Kanada en Mexiko.
Die dekoratiefste deel van die plant is die blare op lang blare, wat hartvormig of afgerond is. Individuele variëteite verskil aansienlik. Benewens die standaard skakerings van groen, is die blare geel, rooi, pers, blou, variëteite met 'n interessante patroon op die oppervlak is gewild. Die plant is nie te lank nie - die maksimum hoogte is 40-45 cm. Heuchera skep 'n taamlike digte bos wat sy dekoratiewe karakter verbeter.
Die blom het sy naam gekry ter ere van die beroemde Duitse plantkundige Johann von Heicher.
Heuchera-blom blom soms, maar nie besonder aantreklik nie. Panikulêre bloeiwyses verskyn van Junie tot April (enkel - vanaf Mei).
Bloeiwyses met klein klein blommetjies, groen, wit of pienk, is nie baie aantreklik nie.
Slegs Heuchera × brizoides word gekenmerk deur sy dekoratiewe blomme.
Foto. Geykhera kwag - blomme
Die grootste voordeel van Heuchera is dat dit die hele jaar deur dekoratief is, ongeag die blom.
Om al die skoonheid te toon, moet die plant in 'n groot groep geplant word. U kan spesies en variëteite vry meng - in so 'n veelkleurige kombinasie lyk die blom die mooiste, veral variëteite kleinblom (Heuchera micrantha) en bloedrooi heuchera-kraanvoël (heuchera sanguinea). Struike en ander landskapsplante wat in die lente blom, skep 'n goeie agtergrond vir variëteite met dekoratiewe blare.