Jan | 2012 | MaanKind
Vandag was nie ‘n maklike dag nie. Vandag was ‘n wonderlike dag. Vandag het ek ontstellende nuus gekry. Vandag het ek baie goeie nuus gekry. Vandag was ek verskriklik besig. Vandag het ek heerlik ontspan. Vandag.
Dit was my status update gister. Ek het al voorheen geskryf oor lig en donker en op en af en eb en ty, en die balans in ons lewens, maar gister was regtig ‘n dag waarop ek hierdie lewenswaarheid tot die uiterste in my lewe gevoel het. Wat dit my beproef het.
Dis altyd lekkerder om goeie nuus te kry as slegte nuus, …
Tik en Delete en dink en tik weer. Herdink en hertik en weer delete. Sedert vanoggend.
Kom ons hou dit maar by: Gister was ‘n dag van goeie nuus oor iets wat myself en ander raak, en gister was ‘n dag van bitter slegte nuus oor iets wat myself en ander ook raak. ‘n Tragiese gebeurtenis in ons dorp is op almal se lippe, maar net daardie kind sal werklik weet waarom dit nodig was. Meer tragiese nuus het binne twee minute gevolg, na die nuus oor die kind.
Terwyl ek hier tik, sê die RSG-aanbieder – Vir elke terugslag is daar hoop. Vandag klou ek ook aan daardie hoop vas.
Hoop is Liefde.
The Allure of Demure
dh lawrence, feminisme
Onderdanigheid is nou nie juis ‘n eienskap waarvan jy my kan beskuldig nie. Was ook nog nooit. Die drie oujongkêrel-ooms langsaan het my as klein kind, die bynaam Cheeky gegee. Welverdiend ook.
Ons koop normaalweg nie die Sunday Times nie, maar gister het die woonstelgaste een agtergelaat, en in hierdie huis as daar iets geskryf staan, word dit gelees. (Ek sal nou nie so ver gaan as om te sê dat MaanMan instruksies lees nie…) In die Times Live, was ‘n baie interessante stuk, The allure of demure. Daarin
Mans kan nou maar sê hulle kies ‘n vrou met persoonlikheid, ‘n slim vrou, ‘n sterk vrou. Maar wie maak hulle harte sag, en bring die beskermingsdrang na vore? Ms Demure.
Nou hier in my middeljare dink ek al hoe meer daaraan, Feminisme was ‘n aaklige ding om aan ons geslag te verkoop, dit het bloot gemaak dat ons ‘n raw deal kry. Ons moes alles wees, want ons is gemaak glo dat ons supervroue is. En het ons nie probeer nie… En wie het in elke situasie met die prys (en dikwels ook die bevordering) weggestap? Ms Demure. En wie het die werk gedoen? En waar het dit die sterk vroue gelaat? Ms Demoer (in).
DH Lawrence wrote: “Men have loved to dwell … on the demure maiden whose inevitable reply is: Oh, yes, if you please, kind sir! The demure maiden, the demure spouse, the demure mother this is still the ideal.”
Demures might not be rich, intense or vivid in colour, but they do have a place in the herbaceous border of life. They are those small blushing flowers in the front nodding prettily away. It is only when you dig them up you find their long tenebrous roots have strangled every other plant in the bed. – Lin Sampson
Ek moet darem byvoeg, persoonlik dink ek ms Sampson is hopeloos te sinies in haar uitkyk. Meeste vrouens wat ek ken is maar ‘sterk’ vroue, en ons laat ons mos nie misbehandel nie, of hoe? Feminisme is ‘n vloekwoord.
Yskoud, maar Vuurwarm
Boekemakranka, Dries Brunt, Ekspedisie Onvervuld - Dagboek van 'n eensame op 'n Suidpool avontuur
Met die honderdste herdenking van die Noorweër Roald Amundsen en die Brit Robert Scott se ekspedisies na die Suidpool, het die yswêreld van die Suidpool mense van nuuts af aangegryp. In elke koerant sien jy artikels, soos hierdie een in die afgelope naweek se By. Bileam het ons ook heengewys na Hanlie se ys-belewenis by Sanae. Vanoggend was daar ‘n gesprek op RSG oor Ysland, en die National Geographic het ook hierdie maand rare foto’s in oor die 1910 – 1912 Terra Nova Espedisie na die Suidpool.
Hou gerus Boekemakranka dop vir Ekspedisie Onvervuld – Dagboek van ‘n eensame, op ‘n Suidpool avontuur (Dries Brunt is self ‘n deurwinterde Antarktiese ekpspedisielid).
Ekspedisie Onvervuld is nou te koop op Amazon! Kliek op hierdie skakel.
Doodle jy as jy op die foon praat? Ek het geen idee wanneer ek hierdie gedoen het nie, maar die patat lê langs die telefoon in ‘n groentebak.
Dan sê ek maar nou dankie aan die patat.
Dankie dat jy daar was vir my, dankie dat jy geduldig geluister het toe my pen met jou gepraat het.
Maar bowenal – Dankie dat jy jou lewe gee, sodat ek kan lewe. Want my hart kry seer om iets wat so mooi lewe nou in die oond te vermoor…
Hierdie jaar het amper ongesiens oorgeglip in die volgende een. Die eerste springgety van die jaar was altyd vir my simbolies die strand skoon van al die gemorsgoedjies wat vakansiegangers agterlaat, die sigaretstompies, die plastiekringetjies en strootjies wat hulle in die sand begrawe, asook die laaste van die vuurwerkvertoning se raapsels en skraapsels. Nuut. Skoon. Vars en glad. (OK dit spoel weer uit, maar dan kan mens dit ten minste optel en weggooi)
Hierdie eerste springgety het ek gemis, my vel brand nog te veel as ek in selfs in die ligste van sonstrale kom.
Volmaan het amper ongesiens verbygeseil.
Tyd is kosbaar, en as die gemiddelde mens 29,000 (ja, werk maar uit) dae leef, dan is dit nogal scary as ek sien nog ‘n dag is verby. Daarom wil ek elke dag lekker voel as ek terugkyk op my dag, dat ek iets gedoen het wat ek wou doen. Moes doen. Andersins sou ek seker onvergenoegd raak.
Dan is dit ook lekker om terug te kyk op my jaar, om te sien wat ek alles op Facebook kwytgeraak het. Hier is net so uittreksel:
06 Fri Jan 2012
Dis 2012! En nee… Die Mayans se klip het maar net opgeraak…
01 Sun Jan 2012
Boekemakranka, e-Boek Uitgewers, Kleinmond Self-Catering Accommodation, Kleinmond Selfsorg Akkommodasie, Oujaar, Vuurwerke
Eke jaar oujaarsaand begin ons dorp lewe kry as dit donker word so teen 20:30. Oral hoor jy kinderstemme, musiek en jongmense se gejil. Grootmense is vroegaand nog sedig en stap bedeesd met bakke slaai en koelsakke op pad na een van vele paarties. Braaiveisreuke begin die lug vol trek en my oë brand van die paraffienreuk van die Blitz. Bakkies vol jongmense agterop ry en een speel glads Boeremusiek luidrugtig deur die strate. Almal is in ‘n goeie stemming en groet en waai en lag.
Normaalweg is oujaarsaand vir my een van nadenke oor die jaar wat verby is, ‘n refleksie op wat ek geleer het en nog kón leer, maar hierdie jaar was my gedagtes eenvoudig.
Dankbaarheid. Dankbaar vir die kinders wat kom kuier het. Dankbaar vir ons eie gesondheid. Dankbaar dat ek ‘n aaklige siekte gekry het, wat my tot stilstand geskok het, maar wat my kans gegee het om ‘n wonderlike uitdaging aan te pak, en wat gegroei het tot ‘n vinnig-groeiende Uitgewery van e-Boeke vir Kindle, wat op Amazon verkoop word.
Gister op die strand was dit groot pret (met die advieskomitee in die vorm van MaanMan en skoonseun Japie wat sit en instruksies gee) om 2011 te laat wegspoel in die verlede. Skoon te maak.
Ons verwelkom dan amptelik:
What a grand day! What a time for celebration! We begin again today! We turn the page! And so, let go of all that you do not wish to carry with you any further. Any fear, any sadness, any anger, any resentment, any disappointment, any lament…let it all go. And now, using the specialness of this day as a springboard, let’s get on with Life!
Mag 2012 ook jóú jaar wees.