Ek skrik vanoggend wakker. My hart klop. Waar is ek? Ek voel-voel na my selfoon wat langs die bed gereed lê om my te herinner aan die wêreld. Ek loer na die skerm. Dis 05:45. My selfoon se wekker is gestel vir 06:30, maar ek skrik 45 minute te vroeg wakker. Dis nie hoe ek myself ken nie.
Vir ’n blitsige oomblik is ek deurmekaar, maar dan raak ek bewus van my omgewing. Dis ons nuwe kamer. Ons nuwe huis. Ons nuwe dorp. Ons nuwe provinsie. ’n Nuwe werk. ’n Nuwe skool. ’n Nuwe aanneem-hond. ’n Nuwe dansstudio vir my dogtertjie, ’n nuwe tennisafrigter vir my seuntjie, nuwe bure, nuwe mure, nuwe oggendgeluide, ’n nuwe toilet, nuwe roetines, alles nuut, maar darem nog dieselfde vrou!
My hart klop effens stadiger in my keel. Dis nou amper vyf maande sedert ons uit Gauteng na die Kaap verhuis het, maar slegs ons tweede week in Somerset-Wes. Dit voel soos ’n ewigheid, maar tog voel dit soos gister. Vandat Covid-19 die wêreld getref het, maak niks meer vir my sin nie, veral nie tyd nie. Dis al byna ’n jaar wat ons ingeperk word. Laasjaar hierdie tyd was ons nog salig onbewus van hoe ons lewens sou verander.
Dit voel soos gister, maar tog soos ’n ewigheid. Ek staan op, gaan maak ’n koppie tee en stap uit op die stoep.
Ek was nog altyd bietjie van ’n swerwer. Ek ken die Kaap goed, maar vir my vrou en kinders is hierdie ’n splinternuwe lewe. Onbepland. Skielik.
Dis dag 2 by die nuwe skool in Somerset-Wes. Ek staan gemasker by die hek en wag vir Jamie en Mija om deur die nuwe, onbekende bondel kinders te verskyn. Met ’n masker aan, is dit moeilik om emosies te wys, daarom staan ek gereed met my hande in die lug, sodat hulle my opgewondenheid kan sien wanneer hulle deur die nuwe skoolgange aangestap kom. Die skoolklere herinner effens aan hul vorige skool, maar die gesigte is almal vreemd. Geen bekende ma’s en pa’s wat die kinders kom haal en gou ’n geselsie aanknoop nie. Alles vreemd. Almal vreemd. Die tasse hang swaar oor hul klein skouertjies toe ek hulle groet.
Ons woon naby aan die nuwe skool. Ek probeer die gemoedere hoog hou in die motor. Maar niemand gesels nie. ’n Minuut later is ons tuis.
Hulle hunker nog na die ou lewe in Gauteng en die bekende gesigte van die juffrouens en maatjies van Hennopspark Laerskool. Daardie lewe is steeds die lewe waar hul harte lê. Nie die see, die berge of die wynlande, kan die bekende gesigte van Pretoria in hul harte op hierdie oomblik vul nie.
Dis swaar vir ’n ouer as die kinders nie 100% gelukkig voel nie, selfs al weet ek dat tyd alles sal verander. Wat op hierdie oomblik vreemd is, gaan oor ’n maand van nou af, baie bekend wees.
Die gedagte om in ’n vliegtuig te klim met jou hele gesin, Suid-Afrika te groet en na ’n vreemde land te trek, laat my yskoud. As dit so moeilik is om net Kaap toe te trek, verbeel jou Australië of Engeland of Amerika of Skotland of Holland. Nuwe taal, nuwe kultuur, ver weg van ouma en oupa, nefies en niggies, selfs die honde moet soms agterbly. Die Kaap is om die draai, troos ek myself.
My kinders se moeilike aanpassing het my laat besef hoe geheg ’n mens aan jou omgewing raak. ’n Skool, ’n huis, ’n sportspan. ’n Taal, ’n kultuur. Alles raak deel van jou DNS. Jou wortels groei diep, maak nie saak waar jy woon nie. ’n Mens is soos ’n boom.
Elke keer wanneer ek ’n Reis na Gister-program met iemand bekend geskiet het en hulle staan weer voor die huis waar hulle as kinders grootgeword het, was daar onbeheerbare emosies. Van sakemanne, tot sportsterre, sangers en akteurs. Dalk oor die besef dat die tyd tóg verbygaan. Waardevolle tyd wat mens nooit weer kan terugkoop nie. Dat ’n mens se wortels diep gegroei het en al trek jy dit uit, daar steeds ’n stukkie agterbly. Die lewe is ’n reis, maar die reis staan nie stil nie. Ons groei, elke dag.
Om uit jou comfort zone te klim is een van die moeilikste aksies ooit en tog moet jy soms uitklim om verder te groei. Elke dag word ons wyser en gryser. Hier waar ek nou sit en skryf, kyk ek uit oor ’n nuwe landskap. Ek sou nooit ’n jaar gelede, hierdie tyd, ooit kon droom dat ek spesifiek hier sou sit, waar ek nou sit nie. Ek het nie eens geweet van hierdie huis nie, dit was nie deel van my verwysingsraamwerk nie.
Is ek bly? Wel, ek is dankbaar vir die uitdagings en die geleenthede wat oor my pad kom, al werk my Rescue-pille oortyd. Is dit mooi? Beeldskoon. Suid-Afrika het vir my ’n nuwe dimensie gekry. Is dit maklik? Glad nie. Hoegenaamd nie. Om ’n gesin van vyf, plus twee honde en twee kokketiele te verhuis na ’n nuwe wêreld, is nie maklik nie, selfs nie Kaap toe nie, maar die journey is onkeerbaar. Die lewe loop paaie met klomp kronkelpaaie.
Elke dag stop ek my karretjie voor Chas Everitt se kantoor op Stellenbosch by my nuwe werk. Ek groet die sekuriteitsmense wat voor Porchie se winkel op die hoek staan en ’n oog oor alles hou. Ek betaal my parkeerplek (het nou al vrede gemaak met die duur parkeerplekke) en maak grappies met die persoon by wie ek my kredietkaart tap om te betaal. Dan stap ek verby koffiewinkels en groet die eienaars, verby ’n roomyswinkel, gesels met ’n restauranteienaar. Binne ’n maand het ek reeds ’n routine, ken ek gesigte, groet ek mense en maak ek kort geselsies. Op kantoor sit ek in meetings en luister met hoeveel passie die hoof oor die eiendomswêreld praat.
Ek wonder hoe dit sou voel as ek nooit ’n kunstenaar was nie. Ek drink tee saam met ander agente en vra hul uit oor hul lewe en hul kinders. Ek vertel ’n grappie. Ek maak ’n paar oproepe na vreemde nommers en hoop om ’n eiendom te lys en te verkoop. Ek wonder of ek hierdie lewe net soveel kan geniet soos om ’n sanger te wees. Ek ontwikkel skielik ’n ander honger en kennis vir ’n nuwe wêreld. Ek leer by mense en word geïnspireer deur die lewe.
Later stap ek deur die strate van Stellenbosch en koop ’n take-away-koffie op ’n straathoek. Ek ontmoet ’n vriend vir middagete by ’n klein restaurant. Ek gaan wys iemand ’n woonstel in Simons Plein. Ek gesels met Porchie oor sy kunswerke en gaan kyk hoe hulle De Wijnhuis-restaurant, verander. Oral in die strate sien ek kuns en mense. Vanaand gaan ek ’n nuwe liedjie skryf. Ek maak nota’s vir ’n liedjie in my Chas Everitt dagboek. Ek het vir die eerste keer in 19 jaar ’n dagboek. Ek skryf skielik alles neer, want mens onthou niks nie. Ek moet skielik mense, plekke, huise en afsprake onthou. Dit staan in my dagboek.
Ek sal by die hek wag en hoop dis die dag wat die see en die berge vir hulle sin maak. Ek sal saam juig wanneer hulle nuwe maatjies maak en wanneer my vrou met ’n nuwe vriendin ’n koffie gaan drink. ’n Klomp klein oorwinnings word later ’n groot oorwinning.
Kry ek so koue rilling langs my ruggraat af toe ek jou skrywe lees Jak.Ek self is ‘n kapenaar van geboorte, maar het nie daar groot geword nie.Ek het die Kaap eers in ‘n herontmoeting leer ken toe ek as 18 jarige my Vloot opleiding in 1976/77 in Saldanha-baai en Simonstad gedoen het.Om die Kaap so te leer ken in ‘n militêre omgewing, was ook iets anders gewees.As ek so vandag terug kyk sou ek dit vir niks in die wêreld verruil nie.Die oomblik as jy by die basis inbeweeg en besef jy is in ‘n ander wêreld.Nogal vreesaanjaend.Baie sterkte… Lees meer »