Die denkbeeldige gehoor — alternatief
May 03, 2016 by Nico de Wet in Hari Vilāsa Dāsa
Die oorweldigende meerderheid van mense, dink die oorweldigende meerderheid van die tyd aan hulself. Dis soos 'n planeet in 'n wentelbaan. Die maan lyk asof dit sy eie ding doen en baie vry is – maar dit beweeg nog altyd rondom die son. Meeste mense sien hulself as heel vrydenkend en dat hulle die gedagtes van bevryde individue in hul kop akkomodeer – maar eintlik wentel hul interne wêreld nog steeds altyd rondom hulself. Dit is nogal 'n groot beperking op die denke, want die wêreld is baie groter as een individu. Hulle dink aan hul voorkoms, hul begeertes, hul toekoms, hul ervarings – heeltyd aan hulself. Of laat ek eerder sê, hul idee van hulself. Die persoon wat hulle dink hulle is, is meestal beperk tot hul liggaam, hul voorkoms en hul oppervlakkige voorkeure. Hoe hul in hul eie verbeelding bestaan. Hul kopself. Die soektog na die werklike self, is 'n storie vir 'n ander keer.
Die kopself is soms baie anders as wat die self deur ander ervaar word. Ons almal ken mense wat 'n idee van hulself het wat glad nie ooreenstem met hoe ander hulle sien nie – soos die irriterende ou met die oortrokke balans van self-vertroue, wat ongeskaamd voortgaan om sy afstootlike persoonlikheid met ander te deel en te dink dat hulle dit waardeer. Jy moet onthou – in sy eie wêreld, in sy kop, verskyn hy heeltemal anders as wat ander hom sien.
Dan is daar ook die ander kant van die disharmonie tussen die self-konsep en die ervaring van ander. In stede daarvan dat die idee oor die self uit proporsie is met die idee van ander, is sommige teveel gefokus op die ervaring van ander, en gebruik dit as die basis van hul eie self-konsep. Wat hulle oor hulself dink, word bepaal deur antwoorde op die vrae: "Wat dink ander mense van my? Sien hulle hierdie wonderlike of daardie aaklige aspek van my raak?" Die probleem is dat ons nie eers rerig weet wat ander mense van ons dink nie – ons kan maar net raai. Ons selfkonsep word dan bepaal deur wat ons dink ander mense van ons dink. Sjoe, kompleks.
As mense in openbare ruimtes verskyn kan jy sien hoe selfbewus hulle raak. Hulle trek klere aan wat sekere liggaamsdele beklemtoon, hulle swaai hul heupe op die regte manier of skud hul biceps terwyl hulle loop, alles in 'n poging om seker te maak mense sien die regte deel van hulle raak. Of hulle is skaam oor hul voorkoms, en loop met 'n kappie en 'n kromrug en 'n suur gesig, en probeer wegkruip van ander. Jou ervaring en jou gedrag word gevorm deur die druk wat jy voel van ander mense wat jou beoordeel. Op 'n groter skaal maak mense belangrike keuses – soos wie om mee te trou of watter werk om te doen – gebaseer op die voorgestelde effek wat dit gaan hê op hoe ander hulle sien. Dit is ongelooflik en effens hartseer hoe baie energie mense daaraan spandeer om te konformeer of hulself te bekommer oor die verwagtinge van ander. Dis hartseer vir baie redes, maar die grootste rede is dit:
Dis totaal onnodig, want meeste mense gee nie rerig om oor jou nie.
Dit is die harde realiteit. Ons wonder wat ander van ons dink, maar nooit werklik of hulle eers enigsins áán ons dink nie. Mense bemoei hulself nie rerig in hul eie interne wêreld oor wat jy doen en hoe jy lyk nie. Hoekom nie? Want hulle is te besig om te dink aan hulself, net soos jy! Hoe hulle in die bewussyn van ander verskyn is meer belangrik as jy. Ja, mense sal nou en dan skinder en oordele uitspreek oor ander – maar dit kwyn in vergelyking met die intensiteit waarmee hulle dink oor hulself.
Waarom dan jouself so bekommer oor wat ander dink as hulle nie rerig eers so baie spasie in hul bewussyn aan jou afstaan nie? Dis soos om hard te werk vir 'n baas wat jou nie eers rerig goed betaal nie. Ons werk hard om ander te beïndruk, terwyl niemand rerig omgee of jy dit reg kry of nie. Die opinies in jou kop is meestal die van 'n denkbeeldige gehoor. Die gevoel dat ander vir jou kyk en jou oordeel is gewoonlik net 'n konkoksie – 'n aspek van jou kopwereld wat jy projekteer op die rerige wêreld. Omdat jy in jou wêreld so hiper bewus is van jouself, dink jy ander is ook. Maar dink weer - baie min mense slaan ag op jou bestaan en wat jy doen, en of jy aan hul verwagtinge konformeer.
Voel jy nou sleg hieroor? Moenie! Dit is wonderlike nuus! Want nou kan jy bevry word van die denkbeeldige druk wat die kopgehoor op jou uitoefen. Wat maak dit nou saak as jy vet is, of jy maer is, of jy mooi is en of jy lelik is, of jy swart is, of jy wit is, of jy slim is en of jy dom is. Vergeet van die eksterne nonsens, en dring bietjie dieper. Die oomblik as jy ophou omgee oor wat die denkbeeldige gehoor van jou dink – kan jy jouself begin toespits op dit wat rerig saak maak.
Die punt van die stuk is ook nie om te sê hoe almal spesiaal is en dat niemand hoef om te gee wat ander van dink nie omdat ons almal klaar wonderlik genoeg is nie. Nee, dis wensdenkery. Ons is dikwels lui, irriterend, onbedagsaam, ongesond, onnosel en onvriendelik. En ons sal gelukkiger wees as ons verander. En hierdie verandering sal makliker wees sodra ons ophou om so baie energie te spandeer aan die image wat ons kweek vir die denkbeeldige gehoor, en eerder onsself toespits op die mense in ons lewe wat rerig saakmaak.
Daar is [hopelik] 'n paar individue wat wel oor elkeen van ons dink en vir ons omgee. Hulle word nie beïndruk deur ons voorkoms of ons besittings nie, want hulle weet wie ons rerig is en wat ons rerig doen, en hoe ons hulle hanteer is wat vir hulle saak maak. Ons woorde, ons dade en ons prioriteite. Dis ongelooflik hoe ons kan omgee wat die bure van ons dink, maar hoe ons nie omgee wat ons kinders of ons ouers van ons dink nie. Hoekom is ons soms so lelik met die mense in ons lewe? Want dis makliker om die bure te beïndruk met 'n nuwe kar, as wat dit is om vir die mense in jou lewe rerig om te gee en hulle te hanteer met liefde en respek.
Liefde en respek vat baie werk, so kom ons spaar ons energie. Die bemoeienis met die denkbeeldige opinies van mense wat ons nie eers ken nie is net 'n mors van tyd. Liefde en respek vir die mense wat ons ken is somtyds moeilik, maar dit is altyd die moeite werd.