Haar navorsing het gehandel oor twee soorte indringer-wespes wat oor die Wes-Kaap versprei. Sy moes die pynlike steke verduur terwyl sy meer as 200 van hul neste verwyder het. In die proses kon sy darem vasstel inheemse bio-beheeragente kan vermoedelik gebruik word as alternatief vir, of saam met chemikalieë, om die insekte se verdere verspreiding te beheer.
Volgens Van Zyl het dié geel-en-swart gestreepte insekte ŉ voorliefde vir proteïne en suiker en word hulle beskou as die “lastige familielid van die insekwêreld”. Die Duitse wespe word al sedert 1974 in Suid-Afrika aangetref, terwyl die papierwespe vir die eerste keer in 2008 opgemerk is.