Wie was 'n kort tyd 'n Romeinse generaal? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Wie was 'n kort tyd 'n Romeinse generaal?
Ek probeer die naam en stryd onthou van 'n Romeinse generaal. Ek meng moontlik onbedoeld dele daarvan met ander historiese dele. Die verhaal lui dat die Romeinse Ryk iemand nodig het om hul leërs vir 'n geveg te lei; hulle het hierdie 'boer' uit hul eie gebiede opgestel. Hierdie 'boer' het die leërs tot oorwinning gelei en is binne twee weke teruggestuur huis toe.
Waarskynlik praat ons van Cincinnatus.
Cicero is in 106 vC gebore in 'n klein dorpie net suidoos van Rome met die naam Arpinum. Hy was 'n intelligente kind uit 'n welgestelde gesin. Hy is opgelei deur die beste onderwysers en het geleer om Grieks en Latyn te lees en skryf. Hy het ook geleer oor die Griekse filosowe en digters.
Namate Cicero ouer geword het, het hy 'n reputasie begin kry as een van die helderste jongmense in Rome. Hy het voortgegaan met die bestudering van die Romeinse reg en opleiding as spreker. Op hierdie tydstip in Rome was dit 'n kuns om 'n goeie toespraak te hou (ook genoem redenaar). Cicero sou die grootste redenaar in die geskiedenis van Rome word.
Cicero het twee lewenslange vriende gemaak onder sy medestudente. Hulle was Servius Rufus en Atticus. Albei speel 'n belangrike rol in die advisering en ondersteuning van Cicero gedurende sy loopbaan.
Vroeë politieke loopbaan
Cicero was 'n sterk gelowige in die Romeinse Republiek. Hy wou op die leer van die politieke amp klim op die tradisionele manier wat die Cursus honorum genoem word. Hy het 'n kort tydjie in die weermag gedien en daarna sy loopbaan as advokaat begin. Hy het vinnig beroemd geword omdat hy riskante sake geneem het en dit gewen het. Hy het ook die toorn van die Romeinse diktator Sulla opgedoen.
Sy eerste politieke amp was die van Quaestor in 75 vC vir die eiland Sicilië. Daarna het hy op die politieke leer gegaan. Hy word in 69 v.C. curule -aediel, en praetor in 66 v.C. Cicero het baie gewild geword. Hy het nie net elke verkiesing wat hy ingeskryf het, gewen nie, maar het altyd die meeste stemme uit die hele groep kandidate gekry. Dit is selde bereik in antieke Rome.
Toe Cicero Quaestor vir Sicilië was, het die mense hom gevra om 'n saak teen hul goewerneur, die magtige Gaius Verres, te vervolg. Cicero het min kans om te wen. Verres was magtig en het die beste advokaat in heel Rome, Quintus Hortensius, aangestel. Cicero beskou die saak egter as 'n uitdaging en stem in om dit te aanvaar.
Cicero het na Sicilië gegaan en getuienis teen Verres ontbloot. Daarna het hy een van die beste sake wat ooit in 'n Romeinse hof aangehoor is, voorgelê. Sy toesprake het legendaries geword en tydens hierdie saak het hy bekend geword as die grootste redenaar in die hele Rome. Cicero het die saak gewen, wat hom baie gewild onder die mense van Rome gemaak het.
In 63 vC is Cicero verkies tot konsul, die hoogste posisie in die Romeinse regering. Gedurende sy tyd as konsul het Cicero 'n dreigement gestop om die Romeinse republiek omver te werp. Hy kry die titel Pater Patriae, wat 'Vader van die land' beteken, deur die senaat vir sy dapper pogings.
Gedurende sy politieke loopbaan het Cicero die opkoms van Julius Caesar dopgehou. Cicero was bang vir die keiser se ambisie vir mag. Toe Caesar hom vra om deel te word van 'n kragtige alliansie, het Cicero geweier. Deur dit te doen, maak hy 'n vyand van Caesar. Nie te lank later nie, laat Caesar Cicero uit Rome laat verban. Hy verlaat Rome vir 'n jaar en keer terug in 57 vC.
Cicero het weer uit Rome gevlug toe Julius Caesar teen Pompeius geveg het en die beheer oorgeneem het van die stad wat diktator van Rome word. Caesar het Cicero egter vergewe en hom toegelaat om terug te keer. Toe Caesar in 44 vC vermoor word, was Cicero nie teleurgesteld nie. Hy het beheer oor die Senaat geneem en probeer om die Romeinse Republiek weer tot stand te bring.
Cicero het 'n sterk teenstander geword van Mark Antony, een van die voorste manne wat probeer het om vir Caesar oor te neem. Toe Markus Antonius, saam met Octavianus en Lepidus, beheer oor Rome neem, soek hulle hul vyande. Hulle het Cicero opgespoor en laat doodmaak. Sy laaste woorde was 'daar is niks behoorlik aan wat jy doen nie, soldaat, maar probeer om my behoorlik dood te maak.'
Marcellus is waarskynlik die bekendste as die generaal wat Syracuse afgeneem het ondanks Archimedes se beste pogings. Hierdie beleg plaas hom nie op hierdie lys nie, aangesien dit lank en moeilik was, en sy dood ook nie, omdat hy verras en in 'n hinderlaag vermoor is nie. Wat hom werklik op hierdie lys geplaas het, was Marcellus se wreedheid en waagmoed in die gesig van die talentvolste generaal wat Rome ooit sou ondervind, Hannibal.
Archimedes en Syracuse het Marcellus alles gegee wat hy kon hanteer, maar die trotse stad het uiteindelik die talentvolle generaal te beurt geval.
Voordat Hannibal het Marcellus roem verwerf deur die Spolia Opima op te eis, dit wil sê die eer om 'n vyandelike koning in 'n enkele geveg dood te maak en sy wapenrusting as 'n prys te neem. Hy was 'n bekroonde oorlogsheld voordat Hannibal selfs binnegeval het.
Marcellus was ontevrede oor die drie verpletterende oorwinnings van Hannibal en het die strategiese stad Nola drie keer in drie jaar aggressief verdedig. Elke keer het Hannibal 'n grootskaalse aanval geloods, en elke keer is hy afgeweer.
Na hierdie en 'n reeks suksesvolle klein gevegte, sou Marcellus die massiewe beleg van Syracuse organiseer en toesig hou. Hier het Marcellus te doen gekry met die genie van Archimedes, aangesien reuse -hyskrane hele skepe uit die water getrek het en massiewe katapulte nog meer skepe neergeslaan het. Uiteindelik het Marcellus egter daarin geslaag om die goed versterkte stad te bestorm en die getye van oorlog in Rome se guns te keer.
Pirate Wars en Mithridates
Die volgende groot uitdaging kom na Pompeius in 67 v.C., toe hy daarvan beskuldig is dat hy die seerowers onderdruk het. Die seerowerlike bedreiging het toegeneem as gevolg van die kortsigtige onderdrukking van Rome in die 2de eeu v.G.J. Rhodes het die Middellandse See vir jare vry van seerowers gehou. Nou het hulle selfs toegeslaan op die Romeinse hawe van Ostia.
Pompeius het 'n bevel ontvang wat hom volledige krag op see en krag gelykstaande aan dié van enige goewerneur vir 50 myl binnelands voorsien het. Verder het hy die reg gekry om 24 legate aan te stel sodat hy die Middellandse See onder verskillende ondergeskiktes kon verdeel en die sweeps teen die seerowers kon koördineer. Die sukses van sy beplanning blyk uit die feit dat die seerowergevaar binne 'n jaar uit die weg geruim is. In oorwinning het Pompeius weer 'n verstandige menslikheid getoon deur rustige seerowers in gemeenskappe te vestig waar hulle vreedsame aktiwiteite kon volg.
Hierdie wonderlike triomf oor die seerowers het gelei tot Pompeius se bevel teen Rome se tweede huidige bedreiging, Mithridates. Hierdie koning van Pontus was al byna 20 jaar lank 'n doring in die sy van Rome. Hy was verskeie kere verslaan, maar het altyd herstel. Nou het die Romeinse generaal Lucullus, wat Mithridates uiteindelik onderdruk het, tuis gekonfronteer met 'n leër met muitery en politieke verset. Toe Pompeius in 66 v.C. hierdie bevel ontvang, wat hom byna onbeperkte magte in die Ooste verleen het, het Mithridates sy dae getel en homself deur een van sy eie lyfwagte laat doodmaak. Pompeius toer toe deur die Ooste, absorbeer gebiede soos Sirië in die ryk, sluit verdragte met baie van die Asiatiese vorste, vestig stede en bou groot steun vir homself op.
Mussolini het die Italiaanse regering gekritiseer vir swakheid in die Verdrag van Versailles. As voordeel uit die openbare ontevredenheid na die Eerste Wêreldoorlog, organiseer hy 'n paramilitêre eenheid bekend as die 'Black Shirts', wat politieke teenstanders geterroriseer het en gehelp het om die fascistiese invloed te verhoog.
Toe Italië in politieke chaos beland, verklaar Mussolini dat slegs hy die orde kan herstel en in 1922 as premier die gesag gekry het. Hy het geleidelik alle demokratiese instellings afgebreek. Teen 1925 het hy homself tot diktator gemaak en die titel "Duce" geneem ("die leier").
Tot sy eer, het Mussolini 'n uitgebreide program vir openbare werke uitgevoer en werkloosheid verminder, wat hom baie gewild onder die mense gemaak het.
10: Die Romeinse Ryk
Voltydse fakulteit (Geskiedenis) by Portland Community College
Toe Octavianus daarin slaag om Marc Antony te verslaan, verwyder hy die laaste hindernis vir sy eie beheer oor die groot gebiede van Rome. Terwyl hy die idee dat die Republiek nog steeds oorleef, betaal het, vervang hy in werklikheid die republikeinse stelsel met een waarin 'n enkele soewerein oor die Romeinse staat regeer. Daardeur stig hy die Romeinse Ryk, 'n politieke entiteit wat byna vyf eeue lank in die weste en meer as duisend jaar in die ooste sou oorleef.
Hierdie stelsel is die Prinsipaal, heers deur die & ldquoFirst. & rdquo Alhoewel & ldquoCaesar & rdquo oorspronklik bloot die familienaam van Julius Caesar & rsquos was, was & ldquoCaesar & rdquo teen die einde van die eerste eeu nC sinoniem met die keiser self. Die Romeinse terme vir heerskappy sou tot in die twintigste eeu nC duur: die keiserlike titels van die heersers van beide Rusland en Duitsland - & ldquoTsar & rdquo en & ldquoKaiser & rdquo - bedoel & ldquoCaesar. & Rdquo Op sy beurt is die Engelse woord & ldquoemperor & rdquo afkomstig van imperator, die titel van 'n seëvierende Romeinse generaal op die gebied, wat deur die Romeinse keisers as nog 'n eerbewys aangeneem is. Die Engelse woord & ldquoprince & rdquo is 'n ander romanisme, van Princeps Civitatis, & ldquoEerste burger, en rdquo die term wat Augustus vir homself uitgevind het. Ter wille van duidelikheid, sal hierdie hoofstuk die verengelsde term & ldquoemperor & rdquo gebruik om na al die leiers van die Romeinse keiserstelsel te verwys.
10.1: Augustus Octavianus was ongetwyfeld die argitek van die Romeinse Ryk. In teenstelling met sy oom, Julius Caesar, het Octavian alle politieke teenstanders uitgeskakel en 'n permanente erflike keiserskap gestig. Hy beweer dat hy nie net vrede en voorspoed herstel nie, maar ook die Republiek self. Aangesien die term Rex (koning) vir sy mede -Romeine afskuwelik sou gewees het, het Augustus eerder na homself verwys as Princeps Civitatus, wat die eerste burger beteken. & Rdquo
10.2: Die keiserlike dinastieë Die tydperk van die Pax Romana het drie verskillende dinastieë ingesluit: (1) Die Juliaanse dinastie: 14 & ndash 68 CE - die keisers wat (deur bloed of aanneming) verband hou met die keiser se geslag. (2) Die Flaviese dinastie: 69 en ndash 96 CE - 'n vader en sy twee seuns wat die mag oorgeneem het na 'n kort burgeroorlog. (3) The & ldquoFive Good Emperors & rdquo: 96 & ndash 180 CE - 'n "dinastie" van keisers wat hul opvolgers gekies het, eerder as dat die mag aan hul familielede oorgedra word.
10.3: Die Juliaanse dinastie Alhoewel argeologie en die oorblywende geskrewe bronne 'n redelik duidelike basis skep om die belangrikste politieke gebeure van die Juliaanse dinastie te verstaan, is die biografiese besonderhede baie moeiliker. Al die oorlewende geskrewe verslae oor die lewens van die Juliaanse keisers is baie dekades, in sommige gevalle meer as 'n eeu, na hul bewind geskryf. Op sy beurt verafsku die twee belangrikste biograwe, Tacitus en Suetonius, die optrede en die karakter van die Juliane.
10.4: The Flavian Dyansty Na die dood van Nero het 'n kort burgeroorlog uitgebreek. Vier generaals het meegeding om die keiserskap, ondersteun deur hul leërs. Uiteindelik neem 'n generaal met die naam Vespasianus (r. 69 en ndash 79 n.C.) die mag oor en stig 'n redelik kortstondige dinastie wat bestaan ​​uit homself en sy twee seuns, wat in die geskiedenis bekend was as die Flaviane. Die belangrikheid van die oorname van Vespasianus en rsquos was dat dit die idee versterk het dat die werklike mag in Rome nie meer dié van die ou magsmakelaarsgesinne was nie, maar eerder in die leërs.
10.5: Die & quotFive Good Emperors & quot en die Severans Historians verwys gereeld na die heersers van die Romeinse Ryk wat die dood van Domitianus gevolg het as die & ldquoFive Good Emperors, & rdquo diegene wat die Ryk suksesvol op sy hoogtepunt bestuur het. Byna 'n eeu lank het keisers hul eie opvolgers aangestel uit die bekwaamste lede van die jonger geslag Romeinse elite. Omdat nie een van hulle eie erfgename gehad het nie, sou elke keiser 'n jonger man as sy seun aanneem en sodoende sy opvolging verseker.
10.6: Die Ryk Wat die Romeine betref, was daar net twee dinge buite hul grense: eindelose stukke onherbergsame land en halfmenslike barbare soos die & quotGermans, & quot en in die ooste was die enigste ander beskawing wat Rome bereid was om te erken : die Perse, regeer eers deur die Partiese stam en daarna die Sassanids. Vir die res van die Romeinse keiserlike tydperk was Rome en Persië periodiek besig met aanvalle en op grootskaalse oorlogvoering, terwyl geen van die partye die ander een finaal kon verslaan nie.
10.7: Die weermag en assimilasie Miskien was die belangrikste ding wat Augustus gedoen het, behalwe om die prinsipaal self te vestig, die herorganisering van die Romeinse legioene. Hy het 'n permanente professionele weermag geskep met gereelde loon- en aftreevoordele, wat die vertroue op die vrywillige burger permanent beëindig het - soldate wat onder die republiek vir Rome geveg het. In plaas daarvan, tydens die ryk, het legioene twintig jaar lank gedien en is daarna vir nog vyf in reserwe geplaas, hoewel meer as die helfte gesterf het voordat hulle aftree -ouderdom bereik het.
10.8: Romeinse genootskap Rome self was gedurende hierdie tydperk weelderig. Die stad Rome spog met elf akwadukte, enorme strukture wat vars water van myl daarvandaan na die stad gebring het. Die huise van die rykes het binnenshuise loodgieterswerk met dreine wat na openbare riole gelei het. Daar was enorme biblioteke en tempels, asook talle openbare ontspanningsplekke, waaronder openbare baddens, renbane en die beroemde Colosseum, wat hoofsaaklik gebruik word vir uitstallings van dodelike gladiatorgevegte.
10.9: Sosiale klasse Daar was in elk geval groot sosiale afstande wat elites en gewone mense van mekaar geskei het. Selfs in die stad Rome het die meeste burgers in woede gebly, verpak in woonstelgeboue wat baie verdiepings hoog is, gemaak van brandbaar hout, wat oor oop riole dreun. Die rykes het in 'n luukse toestand geleef wat waarskynlik eers in die Renaissance gelykgestel sou word, maar die meerderheid Romeine het in haglike omstandighede geleef.
10.10: Wet Romeinse burgers kon altyd 'n beroep op die Romeinse reg doen as hulle wou, selfs al was hulle deel van provinsies ver van Rome. Dit het dramaties verander in 212 nC toe die keiser Caracalla burgerskap uitgebrei het na alle vrye mans en vroue (om dit makliker te maak om belasting in te vorder). Dit was 'n belangrike gebeurtenis omdat dit die Romeinse reg uitgebrei het tot byna almal in die ryk, burgers was ook vrygestel van sommige van die wreder strawwe, waaronder kruisiging.
10.11: Gevolgtrekking Vir die eerste twee eeue van sy bestaan ​​was Rome oorweldigend magtig en sy politieke instellings was sterk genoeg om selfs lang periodes van onbevoegde heerskappy te oorleef. Daar was egter probleme op die grense van Rome, aangesien barbaarse groepe meer bevolk en beter georganiseer word, en namate die meritokratiese stelsel van die & ldquoFive Good Emperors & rdquo plek gemaak het vir binnegevegte, sluipmoorde en burgeroorlog.
Miniatuur: Augustus van Prima Porta. (Publieke domein via Wikipedia).
#5 Die Romeinse leër was bedrewe in oop oorlogvoering
Die Romeinse legioen was vaardig in gevegte in oop velde. Op oop velde het hulle goed ingeoefende taktieke en formasies gehad om hul vyande met die grootste doeltreffendheid uit te voer en te verpletter. Dit was selde dat die Romeine die stryd in die openbaar verloor het. Hulle vyande het dit soms besef en ander metodes bedink om hulle te konfronteer. Sommige van die mees vernederende nederlae van die Romeinse leër was eintlik die gevolg van hul teenstand hinderlae. Romeine het nooit hinderlae as 'n militêre taktiek gebruik nie. Guerilla -oorlogvoering was 'n effektiewe taktiek teen die Romeinse leër. Dit het behels dat hulle vinnige aanvalle op die Romeinse soldate uit die flanke geloods het voordat hulle vinnig teruggetrek het na gebiede waar die Romeine dit moeilik sou vind om die vyand te volg. Karatakus, 'n Britse oorlogshoof, het vir ongeveer agt jaar effektief guerrilla -oorlogvoering teen die Romeine gebruik. Verder, die Gote en die Huns later guerrilla -oorlogvoering gebruik om dwing die Romeine in die verdediging.
Die afdanking van Rome sou die hoogtepunt van Vandal se lotgevalle verteenwoordig. Genseric sterf in 477. "Byna vyftig jaar lank regeer hy die Vandale en neem hulle uit 'n dwalende stam van geringe betekenis na meesters van 'n groot koninkryk in die ryk provinsies van Romeinse Noord -Afrika," skryf Jacobsen.
Die opvolgers van Genseric het te kampe gehad met ekonomiese probleme, rusies oor opvolging (Vandale -reëls bepaal dat die oudste man in die gesin koning moet wees) en konflik met die Bisantynse Ryk, 'n opvolgerstaat van die Romeinse Ryk wat in Konstantinopel gebaseer was.
Verskeie middels is probeer. 'N Vandaalheerser genaamd Thrasamund (oorlede 523) het 'n alliansie gesluit deur middel van 'n huwelik met die Ostrogote (wat Italië beheer het). 'N Ander vandaalheerser genaamd Hilderic (oorlede 533) het probeer om die betrekkinge met die Bisantynse Ryk te verbeter, maar is in 'n opstand uitgedwing.
Na die dood van Hilderic het die Bisantyne 'n suksesvolle inval geloods en bevind die laaste Vandal -koning, 'n man met die naam Gelimer, 'n gevangene in Konstantinopel.
Bisantynse keiser Justinianus I het Gelimer met respek behandel en aangebied om hom 'n hooggeplaaste edelman te maak as Gelimer van sy Ariese Christelike oortuigings sou afstand doen en hom tot die Katolieke vorm van Christendom sou bekeer.
"Gelimer weier om die rang van patrisiër te wees, waarvoor hy sy Ariese geloof sou moes afskrik, maar Justinianus is nietemin uitgenooi om na 'n landgoed in Griekeland terug te keer en eerder 'n bedekte einde vir die laaste van die Vandaalse konings," skryf Merrills en Miles .
Konsolidasie van die ryk
Alhoewel sy mededinger uitgeskakel is, het daar nog baie werk gebly om die posisie van Caesar veilig te maak. Hy het 'n beleid van spesiale genade, of genade, teenoor sy voormalige vyande aangeneem en politieke teenstanders met openbare amp beloon. Vir homself het hy die ou Romeinse posisie van diktator aangeneem, 'n heerser met absolute mag.
Daar is baie gedebatteer oor watter politieke rol Caesar vir homself beplan het. Hy het beslis gedink dat die ou regering swak was en wou dit vervang deur 'n enkele heerskappy deur 'n enkele leier. Net voor sy dood is Caesar lewenslank as diktator aangestel. Ongeveer dieselfde tyd begin hy muntstukke uitreik met sy portret daarop, iets wat tot dusver nog nooit in Rome beoefen is nie. Caesar het groot verbeterings beplan om die hoofstad van die ryk wat hy beveel het, te verander. Nuwe koloniale fondamente was aan die gang, en hy het die gebrekkige Romeinse kalender herrangskik.
Die laaste Julio-Claudiaanse keisers
Nero se konsolidasie van persoonlike mag het gelei tot opstand, burgeroorlog en 'n jaar lange omwenteling, waartydens vier afsonderlike keisers Rome regeer het.
Verduidelik hoe Nero en ander faktore bygedra het tot die val van die Julio-Claudiaanse dinastie
Nero regeer as Romeinse keiser van 54 tot 68 nC, en was die laaste keiser in die Julio-Claudiaanse dinastie.
Baie vroeg in Nero se bewind het probleme ontstaan ​​as gevolg van sy ma, Agrippina the Younger, se kompetisie om invloed met Nero se twee hoofadviseurs, Seneca en Burrus.
Nero het die invloed van al sy adviseurs tot die minimum beperk en effektief alle teenstanders op sy troon uitgeskakel. Hy verwyder ook die mag stadig uit die senaat, ondanks die belofte om aan hom magte te gee wat gelyk is aan die wat hulle onder republikeinse bewind gehad het.
In Maart 68 het Gaius Gulius Vindex, die goewerneur van Gallia Lugdunensis, in opstand gekom teen Nero se belastingbeleid en 'n beroep gedoen op die ondersteuning van Servius Sulpicius Galba, die goewerneur van Hispania Tarraconensis, wat nie net by die rebellie aangesluit het nie, maar ook homself as keiser verklaar het in teenstelling met Nero. Galba sou die eerste keiser word in wat bekend gestaan ​​het as die jaar van die vier keisers.
Vespasianus was die vierde en laaste keiser wat in die jaar 69 nC regeer het, en stig die stabiele Flaviese dinastie, wat die Julio-Claudians sou opvolg.
Flaviese dinastie: 'N Romeinse keiserlike dinastie wat die Romeinse Ryk van 69 tot 96 nC regeer het, wat die heerskappy van Vespasianus en sy twee seuns, Titus en Domitianus, omvat.
Julio-Claudiaanse dinastie: Die eerste vyf Romeinse keisers wat die Romeinse Ryk regeer het, insluitend Augustus, Tiberius, Caligula, Claudius en Nero.
Praetoriaanse wag: 'N Mag van lyfwagte wat deur die Romeinse keisers gebruik is. Hulle het ook as geheime polisie gedien en aan oorloë deelgeneem.
Nero regeer as Romeinse keiser van 54 tot 68 nC, en was die laaste keiser in die Julio-Claudiaanse dinastie. Nero het tydens sy bewind gefokus op diplomasie, handel en die verbetering van die kulturele lewe van die Ryk. Hy het beveel dat teaters gebou moet word en atletiekspele bevorder word. Volgens Tacitus, 'n historikus wat een generasie na Nero se bewind geskryf het, word Nero egter deur baie Romeine as kompulsief en korrup beskou. Suetonius, 'n ander historikus wat 'n generasie na Nero se bewind skryf, beweer dat Nero die Groot Brand van Rome in 64 nC begin het, om grond te ontruim vir 'n paleiskompleks wat hy beplan het.
Nero: 'N Marmer borsbeeld van Nero, by die Antiquarium van die Palatine.
Toe Claudius in 54 sterf, word Nero as die nuwe keiser gestig. Volgens sommige ou historici het Agrippina die Jongere, Nero se ma, Claudius vergiftig om Nero die jongste Romeinse keiser te maak (op 17 -jarige ouderdom). Baie vroeg in Nero se bewind het probleme ontstaan ​​weens Agrippina se mededinging om invloed met Nero se twee hoofadviseurs, Seneca en Burrus. Byvoorbeeld, in die jaar 54 het Agrippina 'n skandaal veroorsaak deur te probeer om saam met Nero te sit terwyl hy met die Armeense gesant vergader het, 'n ongehoorde daad, aangesien vroue nie in dieselfde kamer as mans mag wees terwyl amptelike sake gedoen word nie. . Die volgende jaar het Agrippina probeer ingryp namens die vrou van Nero, Octavia, met wie Nero ontevrede was en met 'n voormalige slaaf bedrieg het. Met die hulp van sy adviseur, Seneca, het Nero dit weer reggekry om sy ma se inmenging te weerstaan.
Agrippina, wat sy weerstand teen haar invloed bespeur het, het begin druk op Britannicus, die stiefbroer van Nero, om keiser te word. Britannicus was nog steeds 14 jaar oud en nog steeds wettiglik minderjarig, maar omdat hy bloed van die vorige keiser Claudius was, het Agrippina die hoop gehad dat hy as die ware troonopvolger aanvaar sou word. Haar pogings is egter in die wiele gery toe Britannicus op 'n dag geheimsinnig gesterf het nadat sy 'n wettige volwassene geword het. Baie antieke historici beweer dat Britannicus deur sy stiefbroer, Nero, vergiftig is. Kort daarna is Agrippina uit die keiserlike koshuis beveel.
Konsolidasie van mag
Mettertyd het Nero begin om die invloed van alle adviseurs te verminder en effektief alle teenstanders op sy troon uit te skakel. Selfs Seneca en Burrus word daarvan beskuldig dat hulle saamgesweer het, en verduistering van die keiser het. In 58 nC het Nero romanties betrokke geraak by Poppaea Sabina, die vrou van sy vriend en toekomstige keiser, Otho. Omdat die skeiding van sy huidige vrou en die huwelik met Poppaea nie polities haalbaar was nie, aangesien sy ma nog geleef het, het Nero die volgende jaar beveel dat Agrippina moet vermoor word.
Nero se konsolidasie van mag het 'n stadige gebruik van gesag uit die senaat ingesluit. Alhoewel hy die Senaat magte belowe het wat gelykstaande was aan die wat hy onder republikeinse bewind gehad het, is die Senaat in die loop van die eerste dekade van Nero se bewind van al sy gesag ontneem, wat direk gelei het tot die sameswering van 65. Gaius Calpurnius Piso, 'n Romeinse staatsman, het die sameswering teen Nero georganiseer met die hulp van Subrius Flavus, 'n tribune, en Sulpicius Asper, 'n hoofman oor honderd van die Praetoriaanse garde, om die Republiek te herstel en die mag van die keiser af te weer. Die sameswering misluk egter toe dit ontdek word deur 'n vryman, wat die besonderhede aan die sekretaris van Nero gerapporteer het. Dit het gelei tot die teregstelling van alle samesweerders. Seneca is ook beveel om selfmoord te pleeg nadat hy erken het dat hy vooraf kennis dra van die plot.
Vindex en Galba se opstand
In Maart 68 het Gaius Gulius Vindex, die goewerneur van Gallia Lugdunensis, in opstand gekom teen Nero se belastingbeleid en 'n beroep gedoen op die ondersteuning van Servius Sulpicius Galba, die goewerneur van Hispania Tarraconensis, wat nie net by die rebellie aangesluit het nie, maar ook homself as keiser verklaar het in teenstelling met Nero. Twee maande later is die magte van Vindex verslaan in die Slag van Vesontio, en Vindex het selfmoord gepleeg. Die legioene wat Vindex verslaan het, het daarna probeer om hul eie bevelvoerder, Verginius, as keiser uit te roep, maar Verginius het geweier om teen Nero op te tree. Intussen het die openbare steun vir Galba toegeneem ondanks die feit dat hy amptelik as 'n openbare vyand verklaar is. In reaksie hierop begin Nero uit Rome vlug net om terug te draai toe die weermagoffisiere wat by hom was, geweier het om sy bevele te gehoorsaam. Toe Nero terugkom, kry hy die boodskap dat die senaat hom as 'n openbare vyand verklaar het en van plan was om hom dood te slaan - hoewel die senaat in werklikheid oop was om 'n einde te maak aan die konflik, en dat baie senatore 'n gevoel van lojaliteit aan Nero voel , al was dit net omdat hy die laaste van die Julio-Claudiaanse lyn was. Nero was egter nie bewus hiervan nie en het sy privaatsekretaris oortuig om hom te help om sy eie lewe te neem.
Jaar van die vier keisers
Die selfmoord van keiser Nero is gevolg deur 'n kort tydperk van burgeroorlog. Toe, tussen 68 Junie en 69 Desember, regeer vier keisers agtereenvolgens: Galba, Otho, Vitellius en Vespasianus.
Galba is erken as keiser na Nero se selfmoord, maar hy het nie lank gewild gebly nie. Op sy opmars na Rome het hy óf enorme boetes vernietig óf geneem van dorpe wat hom nie dadelik aanvaar het nie. Eers in Rome het Galba baie van Nero se hervormings oorbodig gemaak, insluitend dié wat belangrike mense in die Romeinse samelewing bevoordeel het. Galba het baie senatore en gelowiges sonder verhoor tereggestel in 'n paranoïese poging om sy mag te konsolideer, wat baie mense ontstel het, insluitend die Praetorian Guard. Uiteindelik het die legioene van Germania Inferior geweier om trou en gehoorsaamheid aan Galba te sweer, maar het die goewerneur Vitellius as keiser uitgeroep.
Dit het veroorsaak dat Galba paniekerig raak en Lucius Calpurnius Piso Licinianus, 'n jong senator, as sy opvolger noem. Dit het baie mense ontstel, maar veral Marcus Salvius Otho, wat hom na die titel begeer het. Otho het die Praetorian Guard omgekoop om hom te ondersteun en 'n staatsgreep onderneem, waartydens Galba deur die Praetorians vermoor is. Otho word op dieselfde dag deur die Senaat as keiser erken en deur baie word verwag dat hy 'n regverdige heerser sou wees. Ongelukkig, kort daarna, verklaar Vitellius homself as imperator in Germania en stuur hy die helfte van sy leër om na Italië te gaan.
Otho het probeer om vrede te bewerkstellig, maar Vitellius was nie geïnteresseerd nie, veral omdat sy legioene van die beste in die ryk was, wat hom 'n groot voordeel bo Otho gegee het. Otho is inderdaad uiteindelik verslaan tydens die Slag van Bedriacum, en eerder as om te vlug en 'n teenaanval te probeer pleeg, pleeg Otho selfmoord. Hy was net meer as drie maande keiser. Vitellius is deur die Senaat as keiser erken. Baie vinnig daarna het hy die keiserlike tesourie bankrot gemaak deur 'n reeks feeste, bankette en triomftogte te hou. Hy het geldleners wat betaling eis, gemartel en tereggestel en enige burgers wat hom as hul erfgenaam genoem het, vermoor. Hy het ook baie politieke teenstanders na sy paleis gelok om hulle te vermoor.
Intussen het baie van die legioene in die Afrika -provinsie Egipte, en die Midde -Ooste provinsies Iudaea en Sirië, waaronder die goewerneur van Sirië, Vespasianus as hul keiser bekroon. 'N Mag het uit die Midde -Ooste na Rome opgeruk, en Vespasianus het na Alexandrië gereis, waar hy amptelik as keiser aangewys is. Van daar af val Vespasianus Italië binne en wen 'n verpletterende oorwinning oor Vitellius se leër tydens die Tweede Slag van Bedriacum. Vitellius is deur die mans van Vespasianus in die keiserlike paleis gevind en doodgemaak. Die Senaat erken Vespasianus die volgende dag as keiser, wat die begin van die Flaviese dinastie was, wat die Julio-Claudiaanse lyn sou opvolg. Vespasianus het die res van sy natuurlike lewe keiser gebly.