Camino Frances 2016 - Dag 14: Van Ponte Campana na Arzua (25 km) 5 - opvoedingLees Meer
Hoof opvoeding Camino Frances 2016 - Dag 14: Van Ponte Campana na Arzua (25 km) 5
Vrydag 16de.09.2016 - Santiago roep reeds
In teenstelling met gister is ek heerlik fiks en goed uitgerus vanoggend. Die nag in Ponte Campana was wonderlik. Die beddens was baie gemaklik, die slaapsaal was stil en daar was nie enige irriterende Spanjaarde soos gister in Gonzar nie. Ek het amper 10 ure deur die nag geslaap en toe Sandra se wekker om 06:00 lui, spring ek eintlik weer helder en gelukkig uit die bed. Ek was lanklaas so uitgerus. Maar omdat die ander pelgrims nog diep sluimer, pak ek my rugsak so stil moontlik en sluip uit die koshuis. Sandra en Dirk het kort daarna geskommel. Gini en Andi is reeds wakker, maar hulle verkies om 'n bietjie langer in die bed te bly en belowe dat jy deur die loop van die dag by ons sal aansluit.
Masjienkoffie en pseudo-pelgrims
Wanneer ons die koshuis verlaat, is die Albergue se tuin stil en eensaam in die donker. Dit is koel vanoggend en redelik winderig. Maar dit reën darem nie. Ons stap oor die tuin na die hoofgebou van die Albergue, maar dit is steeds toe. Lyk my ons gaan die dag weer sonder koffie moet begin. Gelukkig ontdek ons ​​'n koffiemasjien op die terras. Dit is oud en vieslik, maar dit begin ratel as ek 'n paar munte daaraan voer. Die sous wat uit die masjien druppel kan kwalik koffie genoem word, maar ek wil nie kla nie. Ten minste 'n bietjie kafeïen in my are. Op die Camino de Santiago leer jy om tevrede te wees met wat jy kry.
Met die droë koffie-aftreksel in ons maag laat ons die Albergue van Ponte Campana agter ons en stap vir 'n rukkie bergop via Casanova en dan verder deur 'n baie mooi, heuwelagtige landskap. Ons maak goeie vordering. Die weer is ideaal vir stap en regtig aangenaam. Aan die ander kant is die feit dat die paadjie stadig maar seker regtig vol raak minder aangenaam. Ons ontmoet al hoe meer groepe pelgrims met piepklein tot geen rugsakke en ligte sportskoene. Die meeste van hulle is nie na die pelgrimstog-ervaring nie, maar wil net die 100 kilometer aflê wat jy nodig het om die Compostela in Santiago te kry. Om by die huis te pronk. Boonop is daar nou baie pelgrims op die fiets. Hulle sis links en regs verby ons, en ek moet aanhou kant toe spring om nie omgestamp te word nie. Die pelgrimsgroet "Buen Camino " word al hoe minder gehoor en hierdie baie spesiale flair wat ons die laaste 250 km vergesel het blyk met elke kilometer in die rigting van Santiago te verdwaal. Dit maak my vies en dit beïnvloed my bui.
Middagete saam met ou pelgrimsvriende
Terwyl ons met toenemende frustrasie deur die area dwaal en verskriklik ontsteld raak oor ons medepelgrims, beland ons omstreeks twaalfuur net voor Melide by 'n klein kafeetjie. Sophia en Lorrain sit onder 'n vuil tentdak op 'n taamlik geskudte plastiektafel. Ek is bly om uiteindelik weer bekende gesigte te sien. Regte pelgrims – nie een van daardie saamgestelde kortafstandstappers nie. Ons organiseer 'n paar stoele, gaan sit langs hulle twee en terwyl ons 'n bietjie gesels oor die laaste paar dae, besluit ons om vir 'n langer ruskans te bly. Ons het immers vandag goeie vordering gemaak. Ons bestel gepaneerde calamari, krokettas en wyn by die kelner en kuier baie lekker.
Sodra ek klaar geëet het, begin dit reën. So eintlik kom net 'n ligte motreën op. Niks wild nie, maar al die gaste in die kafee raak dadelik paniekerig. Hulle kruip onder die klein afdak van die kafee saam. 'n Stomende, kekkelende groep mense, rugsakke en stapstokke. Die gewoel vroetel woes na reënbaadjies, poncho's en rugsakoortreksels. En ons? Ons kan skaars help om te lag. Wat reën betref, het ons die afgelope paar dae heeltemal verskillende kalibers gesien. In gemoedsrus trek ons ​​aan en maak gereed om ons pelgrimstog voort te sit. Dit was te hard vir ons, te gejaagd en te toeristies hier.
Net toe ons op die punt staan ​​om te vertrek, sien ons Andi met die berg afkom na ons toe. Hy het eintlik beplan om vir Gini in die kafee te wag, want sy gaan vandag weer redelik stadig. Weens die algemene gewoel besluit hy egter vinnig om Gini bietjie meer alleen te laat stap en saam met ons aan te gaan. Hy is ook nie lus om na hierdie toeristekafee te gaan nie. Na 'n kort boodskap op Gini se posbus, het ons vier uiteindelik weer vertrek.
Asshole berge en strategies goed geleë kroeë
Vir 'n rukkie stap ons altyd afdraand en Sandra en Andi vat weer 'n blaaskans. Die twee het mekaar regtig gevind wat stappas betref en het net in die rigting van Santiago gejaag. Ek gaan regtig nie daarmee nie. En eintlik is ek ook nie lus vir hierdie wedrenne nie. Die landskap hier is pragtig en ek wil 'n bietjie van die area sien.
Na 'n paar kilometer se rustige gekuier lê daar skielik 'n werklik vernuwe berg voor my. Dit is nie naastenby so steil soos die klim op die Camino Duro of na O Cebreiro nie, maar dit is soos kaas. Gelukkig beloof die pelgrimsgids 'n "strategies goed geleë kroeg " wanneer hy bo aankom. Dit gee baie motivering vir die laaste deel en ek stoot myself meter vir meter die berg op. Verlede groepe pensioenarisse wat langs die paadjie na lug snak en moeg op hul stapstokke leun.
Bo aangekom - Dirk het dit natuurlik weer voor my gemaak - die pelgrimsgids hou wat hy belowe. Daar is eintlik 'n kroeg. Sandra en Andi is al 'n rukkie daar en sit albei voor 'n glas bier. Andi is redelik ontspanne en lyk redelik gelukkig. Sandra, aan die ander kant, is op 180, vloek die hele wêreld en skel soos 'n pypmossie. Ek het geen idee hoekom die berg vir haar so moeilik was nie. Gewoonlik is dit ek wat oor die kleinste dingetjie begin kla. Sandra sê egter die berg het haar vandag so kwaad gemaak dat sy haar stokke en haar rugsak in die wei gegooi het, 'n huilbui gekry het en nie verder wou gaan nie. Wel, almal kom een ​​of ander tyd by daardie punt. Selfs op die vreemdste plekke, en soms vir geen duidelike rede nie.
Terwyl ek, Andi en Dirk nog vir Sandra lag en haar skel, sien ons hoe John van ver af na die kroeg stap. Die lang, slordige Engelsman is eenvoudig vir jou onmiskenbaar. Hy is sigbaar bly om ons te sien en gaan sit by ons tafel vir 'n kort geselsie. Ons gesels bietjie oor die laaste paar dae en hy bedank weereens baie vir die flitslig wat ons hom 'n paar dae gelede in Portomarin gegee het. Maar dan wil hy weer aangaan. Hy sê hy kan reeds Santiago voel en ek dink hy is baie opgewonde om uiteindelik te arriveer.
Volgende stop: Arzua
Nadat John aanbeweeg het, gryp ons die pelgrimsgidse en dink oor waarheen ons vandag moet gaan. Gisteraand was Arzua in die kamer as vandag se bestemming. Dit sou steeds absoluut moontlik wees vanaf die baan. Andi en Gini wil vandag weer 'n dubbelkamer hê en daarom roep ons sonder meer al die pelgrimslodges in Arzua. Ongelukkig is daar nêrens 'n dubbelkamer nie. Hiervoor kry ons 'n klein, oulike koshuis met 20 beddens, versprei oor 5 kamers. Dit klink baie goed en ons bespreek dadelik vyf beddens. Beter as massa-akkommodasie te midde van al die 100-kilometer-pelgrims. En net twee uur se stap weg.
Toe ek en Dirk ons ​​drankies leeggemaak het en die verblyf in Arzua veilig is, kom Gini uiteindelik by die kroeg aan. Omdat Sandra se bier nog half vol is, Gini moet rus van die berg gatgatte en Andi sit liewer nog bietjie, ek en Dirk klim op ons sokkies. Voel vreemd om almal voor te gaan. Anders is ons geneig om die agterkant op te bring. Maar ek is seker Sandra en Andi sal ons iewers in die volgende twee uur inhaal.
Die pad na Arzua is aanvanklik goed. Die landskap is pragtig, ons vorder vinnig, die son skyn nou weer en my gemoed is puik. Maar teen die einde is die pad lastig. Dit strek eindeloos dom langs 'n hoofpad deur die voorstede van Arzua. Ongelukkig skyn hulle nie noodwendig van skoonheid nie en is hulle dodelik vervelig. Toe ons uiteindelik in Arzua aankom, blyk dit dat ons koshuis heel aan die ander kant van die dorp is. Ons moet nog 2,5 km deur die lang plek stap. Wat terloops nie juis baie mooi is nie.
Stort luukse oorlading
Presies twee uur na ons telefoniese bespreking kom ek en Dirk uiteindelik by die koshuis aan. Dit is stil en weggesteek in 'n systraat en ons is eintlik die eerstes. Nóg Sandra nóg Andi en Gini is tot dusver gesien. Ek en Dirk meld in, registreer die ander drie gelyktydig en kry 'n lekker ruim 6-slaapkamer onder die dak met sy eie badkamer toegewys. Buiten ons slaap nog 'n pelgrim in die kamer, maar andersins het ons die kamer vir onsself. Dit is hoe dit veronderstel is om te wees. Ek is baie opgewonde, kaap die badkamer en sluit myself toe vir 'n baie lang stort. Insluitend skeer en haarbehandeling. Jy moet immers voordeel trek uit die luukse van jou eie badkamer. Veral as jy nie moet haastig nie.
Net toe ek myself skitterend skoon in vars klere ingooi, trap Sandra die koshuis binne. En spin is nie 'n oordrywing hier nie. Die arme kruip met die trappe op na ons kamer, lyk soos 'n wandelende spook en kreun oor gebraaide calamari en vreeslike maagkrampe. Ek kan reeds sien hoe hulle in my geestesoog inmekaarsak en my voorberei om hulle dadelik te moet vang. In plaas daarvan gooi sy haarself op die bank, krul soos 'n katjie op en raak dadelik aan die slaap. Ek klim op my stapelbed, gaan lê ook en raak so diep aan die slaap dat ek nie eers agterkom wanneer Andi en Gini by die koshuis aankom nie.
Terwyl ek stadig uit die dood opstaan, is dit amper 19:00. Die ander is al weer redelik fiks en druk om te gaan uiteet. Behalwe vir Sandra. Dis nog steeds erg. Sy beweer, styf en ferm, dat dit die middag calamari was. Maar ek het hulle ook geëet, ek gaan goed en my maag grom weer. Ek pluk myself uit my knus bed en ons almal stap saam na die middestad. Vanuit 'n gastronomiese oogpunt is dit verbasend genoeg nie. Daar is 'n paar kroeë en kroeë, maar daar is geen regte restaurante te vinde nie. Veral geen waar jy goeie pelgrimstogspyskaarte kan kry nie.
Terug na die 90's
Ons beland uiteindelik in 'n gehawende kroeg waarin 90's techno hard dreun van 'n TV in die hoek. Die nie so jong kelnerin dra 'n vel-stywe blou minirok en lyk asof sy reguit van die nagskof van 'n bordeel af gekom het. Ons bestel pizza, bier en Fanta en as die kos uiteindelik kom is ons redelik seker dat ons regte gevriesde pizzas voor ons het. Afgesien van die feit dat ons 8 het.- Om euro's vir 'n pizza te moet opdok, is nie sleg nie. En op die ou end word alles in elk geval in perspektief geplaas, want ons rekening kort twee biere en 'n Fanta. Ons betaal vinnig en verlaat die vreemde kroeg voor die vreemde kelnerin haar fout agterkom.
Ons is nog nie teruggetrek na die Albergue nie. Môre is die voorlaaste been van ons reis reeds op die agenda en ons het almal die dringende behoefte om soveel moontlik indrukke op te neem en elke minuut te geniet. Ons het uiteindelik 'n nagdop in 'n klein kroeg oorkant ons koshuis gehad. Pelgrims is nêrens hier te sien nie. Daar is baie plaaslike inwoners wat hul einde van werk en die begin van die naweek geniet. Voor die kroeg braai 'n ouer man vars vis en die kelnerin voorsien ons nie net van bier en wyn nie, maar bring ook elke paar minute gratis spekbrode en diepgebraaide calamari.
Met elke verdere glas raak ons ​​'n bietjie meer weemoedig, want ons weet almal dat hierdie aande saam binnekort tot 'n einde kom. Met Gini en Andi ruil ons uiteindelik selfoonnommers om en belowe mekaar heilig dat ons in kontak sal bly en mekaar sal besoek wanneer ons terug is by die huis.
Ses groot biere, ses glase witwyn en 'n paar emosionele geloftes van vriendskap later, steier ons omstreeks 22:00 effens bedompig terug koshuis toe en val dadelik in die bed.