Die grootste Sol-Tech-skenking nógDr. Dirk Hermann, bestuurshoof van Solidariteit, het die eerste graaf vol grond op die bouterrein van Sol-Tech se nuwe kampus omgespit. Foto: Reint Dykema. En daar kom een arm weduwee en gooi twee geldstukkies in, dit is ‘n oortjie. Toe roep Hy sy dissipels na Hom en sê vir hulle: “Voorwaar Ek sê vir julle, hierdie arm weduwee het meer ingegooi as almal wat in die skatkis gegooi het. Want hulle het almal uit hulle oorvloed ingegooi; maar sy het uit haar gebrek ingegooi alles wat sy gehad het, haar hele lewensonderhoud.” (Markus 12:42-44) Deur Monica Mynhardt Een Donderdagoggend in September, buiteseisoens warm, het Solidariteit onverwags hul grootste skenking vir die nuwe Sol-Tech-kampus nóg ontvang. In ŉ netjiese ou Mercedes het ŉ netjiese ou oom en tannie by die Solidariteit-hoofkantoor aangekom. Met ŉ geblokte knopieshemp, broek te hoog opgetrek en geesdrif nog hoër, het die oom en tannie doelgerig na die hoofgebou gesoek. Ek loop dié twee raak waar hulle effe verlore op die regte plek, maar by die verkeerde deur ingestap het. “Kan ek oom-hulle help?” vra ek. Sonder om te groet antwoord die oom met saaklike opgewondenheid: “Ons is hier om geld te gee vir die nuwe Sol-Tech-kampus.” Sonder om homself of die tannie ooit voor te stel, maak dié twee ŉ blywende impak. Ek stap saam met hulle na die deur van die ontvangsdame wat hulle aanvanklik misgeloop het. Die ontvangsdame verwelkom hulle en verduidelik die prosedure wat gevolg moet word wanneer mense skenkings wil maak: ŉ Mens moet ŉ debietorder teken waarin jy maandeliks ŉ vasgestelde bedrag aan, in hierdie geval, die Solidariteit Boufonds maak. Hierdie geld word dan aangewend om bouprojekte, onder meer die nuwe Sol-Tech-kampus, te finansier. “Ek het nie ŉ bankrekening nie,” verduidelik die oom. “Ek is ŉ pensioenaris wat nie ŉ bankrekening het nie, maar ek het R500 kontant in my beursie wat ek vandag aan die Sol-Tech-kampus wil skenk.” “Ja,” val die tannie hom in die rede, “en ek het in hierdie stadium nie regtig veel geld nie, maar ek het 250 bakstene wat ek graag vir die kampus wil gee.” Oplaas stap die oom en tannie terug kar toe. Iets is anders aan die oom se stap, iets ligter. Hy stap dalk R500 armer weg, maar ongetwyfeld ŉ ewige nalatenskap ryker. My hart vermurwe. Dié twee bekende vreemdelinge bring die besef by my tuis: Elke skenking wat ons nog vir Sol-Tech ontvang het, is vanselfsprekend oneindig kosbaar. Daar is egter iets anders aan hiérdie skenking. Die twee oumense het nie uit oorvloed oorvloedig gegee nie. Hulle het uit die weinig wat hulle het, álles gegee. Iewers het hulle ŉ saak raakgesien waarvoor hulle bereid was om meer te gee as wat hulle kon, en meer as waarvoor ons ooit kon hoop. Met dié gebaar het R500 en 250 bakstene soveel meer as net R500 en 250 bakstene geword. Dit het twee mense geword wat gló in die tuiste en toekoms van ŉ volk. Dit het ŉ generasie geword wat onthou hoe moeilik dit was om tot hier te kom. Dit het ŉ herinnering geword van die redes dat ons bly. Dit het die Afrikaner se identiteit van onwrikbare bymekaarstaan vir vooruitgang geword. In die seisoen van oënskynlike wanhoop waarin ons land tans verkeer, het ŉ ou oom en tannie op ŉ warm lentedag in September my buiteseisoens opnuut hoop gegee.