6 Basiese Bierstyle Alle Savvy Drinkers moet weet
As jy jouself 'n biergeek beskou, moet jy vertroud wees met hierdie ses bier!
Die lys van erkende bier subkategorieë word elke dag groter. As obskure klassieke soos soutsuurgossies en kruiegruits nie genoeg was om bier nuwelinge te verwar nie, het nuwe streeks- en hibriede style soos Indië-bleeklaers en Swart IPA's net aan die verwarring bygevoeg. As jy egter die woorde "Alles wat ek wil, is, is dit 'n bier !" As jy 'n blik op die oorlaaide spyskaart by jou plaaslike watergat kyk, moet jy nie vrees nie: deur die ses style wat ek hieronder vir jou uiteengesit het, te leer, sal jy nooit weer in die skrik vries wanneer jy 'n bierbestelling plaas nie.
Die blou aal is min of meer verantwoordelik vir die inspirasie van die hele Amerikaanse handwerkbierbeweging. Die oorsprong van die Engelse bleek ale - wat Boddingtons of Fuller se Chiswick Bitter insluit - die Amerikaanse bleek ale is minder mout en meer hop-vorentoe as sy Britse eweknie. Amerikaanse Pale ales soos Sierra Nevada of Dale's Pale Ale van Oskar Blues is goue tot diep, amber in kleur, medium-bodied, en het oor die algemeen 'n matige-hoë hoendersmaak wat dikwels sitrusse in die natuur is. As daar ooit 'n styl was wat die meeste verteenwoordigend van klassieke Amerikaanse handwerkbier was, sou dit wees. Daar is 'n bietjie oorvleueling hier met Amerikaanse Amber Ales - soos New Belgium's Fat Tire - maar bleke ale is geneig om skoner, skerper en meer hop vorentoe te wees, terwyl amber ales 'n milder, meer karamel-voorprofiel het.
IPA's is die jongste styl van die klomp, maar waarskynlik die gewildste in die VSA vandag. Indië Pale Ales is van 'n kleur soortgelyk (of effens donkerder) as dié van bleekalle, maar hulle het veel meer verhoogde aroma en geur. Die styl is oorspronklik geskep om die vervoer van Engeland na Indië te oorleef (vandaar die naam), wanneer addisionele hoep as 'n preserveermiddel ingevoer is. Die olies help om bier vars te hou. Maar die sekondêre gevolg van ekstra hoep is dat hulle gewoonlik die bier meer bitter en aromaties maak. In onlangse jare het Imperial IPA 's tot mode gekom, wat tot twee keer soveel mout, hoep en alkohol as 'n gereelde IPA kan hê. Hierdie slegte seuns klop by ongeveer 7 - 9% ABV, teenoor die tipiese 5 - 6%.
Die donkerste van die bier is stouts, wat in die vroeë 18de eeu ontstaan ​​het om sterk (of "stout") draers te beskryf. Die lyn tussen stout en portier is sedertdien ongelooflik vervaag, en die terme is nou basies uitruilbaar. Stout variasies sluit in droë stouts (soos Guinness), soet of melkstouts (gemaak met laktose), hawermoutstewels (gemaak met hawermeel), of Amerikaanse stouts (wat, soos alle Amerikaanse bierversies, is hopper). Wat hulle almal verenig, is dat hulle met diepgeroosterde mout gemaak word, wat 'n donkerbruin tot straal swart kleur met espresso, onversoete sjokolade, of gebrande broodgeure veroorsaak. Nog meer intens is Russiese imperiale stouts , wat wissel van 8-12% ABV, en is veral ryk en volronde.
Op die heeltemal oorkant van die stoute spektrum is koringbier, wat ook in 'n verskeidenheid substyle kom, waarvan drie die belangrikste is. Jy is waarskynlik die meeste bekend met Belgiese koringbier , of " witbiers", in die vorm van Blue Moon, Hoegaarden, of Shock Top. Die Belgiese koring bier is die mees onderskeibare deur 'n smaaklike, oranje-sitrusagtige geur wat geassosieer word met koljander en ander speserye. Duitse Hefeweizens , soos Weihenstephaner of Paulaner Hefeweizen, is egter bekend vir sterk piesang- en kruie-geure van onderskeidelik chemikalieë en esters. En Amerikaanse Koringbier is gewoonlik die skoonste en beste van die drie, met minder klem op gis- en vrugte-geure, en meer op skerpheid.
Alle bier kan in "ales" en "lagers" gebreek word. Bogenoemde style val almal in die voormalige kategorie, maar as 'n bier nie 'n aal is nie, is dit 'n laer , wat gister by koeler temperature gefermenteer word deur suiker onder die suiker (eerder as die bokant) van die tenk. En terwyl daar 'n hele paar verskillende soorte lagers daar is (insluitend pilsners , wat ons binnekort sal kry), is die gewildste in die VSA bekend as - verrassing! - Amerikaanse Lager , wat Bud Weiser of Miller High Life insluit. Hulle is oor die algemeen 'n baie liggeel kleur, en baie deursigtig, met baie subtiele graangaromas. Die meeste word gemaak met byvoegsels - ander bestanddele as gemouterde gars - soos koring, rys of hawer, en terwyl hopvlakke baie laag is, is koolstowwe baie hoog. Hulle is verfrissend en dorstellend, maar nie lekker smaaklik nie.
Ten slotte, Pilsner is 'n spesifieke soort lager wat geneig is om meer smaakvol te wees as die Amerikaanse lager. Die Tsjeggiese of Boheemse pilsner is in 1842 in die Tsjeggiese dorp Plzen gebroei (kry dit?). Die eerste Pilsner het bekend geword as Pilsner Urquell (Urquell beteken "oorspronklik") en word vandag nog gebrouwen. Die bier is liggoud en redelik duidelik, met 'n sterker, meer blomhopperboeket as 'n Amerikaanse laer. Dit is skerp en verfrissend met 'n komplekse malheid, en kry sy bitterheid uit edele Tsjeggiese hoepies genaamd Saaz-hoep. Die Duitse Pilsner is egter eers 30 jaar later gebrouwen na aanleiding van die sukses van die Boheemse pilsner. Duitse pilsners soos Bitburger of Warsteiner is geneig om ligter, skerper en droër te wees as die Tsjeggiese Pilsner.