🥇 ▷ Wolfenstein Youngblood Review: The First Army of Two Vibes ✅
Wolfenstein Youngblood Review: The First Army of Two Vibes
Ek weet dat die reeks van Wolfenstein van die begin af duur voordat die meeste van ons gebore is. Tog gebruik Wolfenstein Youngblood verskeie nuwe meganismes met dieselfde oorspronklike kernspel. Ek het beslis baie ou Army of Two vibes as gevolg van hierdie samewerking. Ek dink dit was hoofsaaklik te danke aan die feit dat beide helde broers en susters was en dieselfde soort sinergie gehad het. Hier is my gedagtes oor die spel self:
Geskiedenis en omgewing
Die spel is 'n dekade of twee na die gebeure van die oorspronklike Wolfenstein 3D van 1992 af. Die held van die OG, BJ Blazkowicz, het hom met sy vrou gevestig en 'n tweeling grootgemaak. Dit is Jessica en Zofia Blazkowicz, die heldinne van ons geskiedenis. As dogters van die beroemde man wat Hitler doodgeskiet het, beskou hulle hulself albei geteel om die Nazi's dood te maak.
Daarom het BJ, toe BJ op misterieuse wyse vermis geraak het, hulself opgespoor. Dit bring hulle op reis saam met hul dogter Grace Walker (hoof van die FBI) ​​na Parys. Parys sukkel tans met weerstand teen die stoot van die Nazi-magte, terwyl BJ volgens berigte daar op eie missie daarheen getrek het.
Jessica en Sophia is toegerus met oorpakke en 'n missie om 'n pa te vind. Dooie Nazi's wat agterbly, is net 'n bietjie neweskade. Ek hou van die manier waarop hulle hul transformasieproses voorgestel het. Dit was soos twee tieners wat vir die eerste keer dwelms probeer het. Behalwe in hierdie geval, het die dwelm hul eerste Nazi doodgemaak. Nadat u kan dink, het dinge net erger geword.
Ek het gedink as gevolg van die inleiding dat albei in die spel anders sou wees. Dit is omdat Jessica saam met haar pa gejag is, terwyl Sophia onder toesig van haar moeder as 'n sparring gewys is. Dit het daartoe gelei dat ek geglo het dat Sophia se vegspel meer gefokus was op die skieter van Jessica. Net die blootstelling was bedoel om die syfer te bepaal. dit maak nie saak watter een jy kies nie, albei werk op dieselfde manier.
Die spel is soortgelyk aan vorige Wolfenstein-speletjies, behalwe vir 'n paar unieke punte. Aanvanklik is jy nie alleen nie. In teenstelling met vorige speletjies waar BJ 'n eenmanleër is, het jy nou 'n suster op die slagveld. As u een daarvan kies, word die ander beheer deur kunsmatige intelligensie of deur 'n vriend / speler waarmee u aanlyn skakel. Die spel speel dan soos ek vroeër gesê het, 'n bietjie soos Army of Two.
Julle deel albei u lewe. Dit beteken dat selfs een van u wat sterf, u lewe sal verloor. Wolfenstein en Doom is vandag baanbrekers van retro-speletjies, so u sien baie klassieke funksies. Dit sluit in die soek na wettige hoogtepunte op die grond of 'n lewensstelsel. Dit is so retro dat die verlies van alle lewe beteken dat u weer met die hele vlak begin. Omdat die spel klem lê op spanwerk, kan selfs een van u wat sterf, lei tot 'n volledige herbegin.
Tussen u kan u uself genees deur hulptoestelle in te samel of om die gesondheid van ander te herstel. Dit word gedoen deur positiewe versterkingsmeganika wat soos die inspirasievaardigheid in baie RPG's werk. Vinnige duime vir haar tweelingsuster kan haar lewe red, hou dit in gedagte. Daar is ook 'n lewendige werktuigkundige om u in die spel te hou; bloeding sal lei tot lewensverlies, maar om op te staan.
Skiet is lekker om te speel. Ek verwag nooit 'n slegte skietery uit Doom- of Wolfenstein-speletjies nie. Hulle is die stigters van die FPS-genre. Terugslag, ballistiek en die algemene gevoel van vuurwapens is baie goed gedoen. Die klankontwerp vir hulle is ook goed, hoewel ek voel dat baie gewere dieselfde klink. Die geweer, geweer en pistool wat ek gebruik het, het dieselfde soort trefkrag gehad.
Na die bekendstelling het u verskeie laai-opsies wat die styl van die spel bepaal. Die opsies was egter baie beperk; ek het die maskerapparaat met 'n byl gebruik om weg te steek. Elke gevegsituasie werk op dieselfde presedent wat die Nuwe Orde daargestel het. U kan ook 'n vuurwapen skiet of u vyand op 'n onoordeelkundige wyse uithaal. Om hard te loop beteken natuurlik dat u maaltye sal lok. U kan ook strategies speel deur 'n belangrike figuur uit elke groep te verwyder, byvoorbeeld eenheidsleiers.
Soms sal u verskillende geledere van vyande teëkom. Dit kan wissel van die gewone kanonne tot supersoldate met vlamgaters. In enige scenario speel die omgewing 'n groot rol in die stryd. Aangesien julle albei in groot pakke is, bied die spel groot beweeglikheid. Om 'n terreinvoordeel te kry, soos om 'n hoë terrein te hê, kan gevegte vergemaklik. U kan ook omgewingsgereedskap vind, soos 'n gemonteerde masjiengeweer, om vyande aan te keer.
Die dekkingstelsel was iets waaroor ek nie te sterk was nie. Soms het ek regtig glad gevoel toe jy 'n hoek van die muur bedek het. Ek het gereeld gevoel dat die werktuigkundige te sensitief is. As u na links draai, sal u karakter op die deksel laat hurk en in puin ontbrand. Ek het die aantal missiele verloor wat ek verloor het.
Baasgevegte aan die einde van 'n vlak kan soms 'n unieke manier wees om te voltooi. Ek sal nie wie en hoekom bederf nie, maar die einde van elke geveg het die atmosfeer van soms in 'n film beslis verander. Ek het hierdie werktuigkundige baie geniet.
In die algemeen is daar 'n goeie skietery, prettige mobiliteit, 'n interessante dinamiese duo en 'n oulike dekstelsel. Vyand AI is soms onstabiel. Hulle sal nie eens agterkom dat u 'n persoon langs u skiet nie. By 'n ander geleentheid kan u 'n Nazi tien meter van 'n ander af steek, maar u sal steeds betrap word. Ek is nie seker hoe verregaande die WERKLIKE opsie was nie, hoewel ek waarskynlik kwaad daaroor was.
Die speletjie is redelik goed geoptimaliseer op my rekenaar. Ek het die GTX 1060 met die I5 7600-verwerker gebruik en kon die speletjie met 'n stabiele 60 FPS teen hoë instellings bedryf. Die visualiseringe was op enige tydstip nie presies asemrowend nie. Dit is wat u kan verwag van die oorloggeteisterde Europa in die 70's. Die grafika was steeds goed vir 'n moderne eerste persoon-shooter. Net hulle was nie regtig gedenkwaardig soos sommige van my ervarings in die verlede nie.
In die algemeen is dit die moeite werd om Wolfenstein Youngblood te koop as u 'n speelmaatjie het. Indien nie, is dit nog steeds 'n lekker voortsetting van die Saga van Wolfenstein. Die einde was beslis 'n instelling om die verhaal later voort te sit. Kom ons kyk hoe dit blyk.