Is Predikante Opgewasse vir die Taak
Dit is ŉ vraag wat baie emosie kan ontlok, veral as ŉ mens kyk na die emosie rondom die navorser George Barna se boek “Revolution”. Sy navorsing toon dat sowat 20 miljoen Amerikaanse Christene nie meer Sondae kerk toe gaan of aan ŉ plaaslike gemeente behoort nie. Sy navorsing toon ook dat die meerderheid van hulle leierskapposisies in die kerk beklee het! Wat egter belangrik is, is dat hulle nie vir Jesus ’verlaat’ het of geestelik teruggeval het nie, maar met toewyding besig is om Sy koninkryk te bou ... net nie meer vanuit die plaaslike gemeente nie.
Aan die ander kant het daar sedert 1995 letterlik honderde bedieninge ontstaan wat op die markplek gefokus is. Hierdie bedieninge hou nie noodwendig verband met Barna se navorsing nie, maar funksioneer in diens van al die plaaslike gemeentes van verskillende kerke of denominasies. Die vraag is nou of predikante opgewasse is, of selfs gewillig is, om hierdie bedieninge te akkommodeer en hulle toe te laat om gemeentelede effektief te mobiliseer, toe te rus en te ondersteun om God se koninkryk in die markplek te vestig. Nie net om ŉ getuie te wees nie, maar om aktief verantwoordelikheid te neem.
Vier tipes Christene in die markplek
Ed Silvoso sê in sy boek “Anointed for Business” dat daar 4 tipes Christene in die markplek is: dié wat net probeer oorleef; dié wat volgens etiese norme en standaarde leef; dié wat ŉ Gees- beheerde lewe nastreef en dié wat verantwoordelikheid neem om God se koninkryk in die werkplek te bou.
In 2005 het drie van die “markplekbeweging” se voorlopers; Os Hillman, Kent Humphreys & Ed Silvoso, as sprekers opgetree by ŉ kongres: “Uniting workplace leaders and the local church”. Daar is baie klem gelê op hoe belangrik die rol van die plaaslike gemeente is in die vestiging van God se koninkryk in die markplek. Gedurende die vraag- en antwoordsessie het Peter Wagner, ŉ professor by Fuller- teologiese skool, opgestaan en gesê dat as ons vir predikante moet wag om die DNA van die plaaslike gemeente te verander om die markplek vir Jesus te wen, gaan ons 100 jaar moet wag!
Hy het verduidelik dat hy al 35 jaar lank predikante toerus en dat 2500 hulle doktorale studies deur hom gedoen het. In die lig van hierdie ervaring is hy van mening dat ...:
predikante nie in die kweekskool toegerus word om hierdie uitdaging te hanteer nie.
predikante toegerus word om herders te wees en nie om transformasie aggressief na te streef nie.
baie van hulle nie lank genoeg by ŉ gemeente bly om die gemeente se DNA te verander nie.
om die markplek te verander, ons mense met ŉ apostoliese (teenoor ŉ pastorale) ingesteldheid nodig het.
ŉ Tyd gelede het iemand my uitgevra oor my bediening in die markplek en toe die stelling gemaak: “Dit is seker baie moeilik om met sakemanne te werk?” Ek het uitgebars van die lag en vir hom gesê: “Nee, dit is baie makliker as om met predikante te werk”. My ervaring is dat markplek- leiers op groot skaal besig is om verantwoordelikheid te neem om die markplek vir Jesus te transformeer, maar dat hulle roeping, oor die algemeen, nie deur predikante erken word nie en dat daar nie effektiewe interaksie met predikante plaasvind nie.
Leraars swak toegerus
Ek het ‘n baie gerespekteerde predikant-vriend genader oor Wagner se opvattings en sy kommentaar was: ”Wagner is reg dat leraars oor die algemeen swak toegerus is om lidmate te begelei om in die markplein aktief aan die Koninkryk te werk. Maar ons is ook swak toegerus om van gemeentes ’Gemeenskappe van Heiliges’ te maak. En die twee goed gaan hand aan hand. As gemeentes nie mense help om die werklike teenwoordigheid van God te beleef en daaruit te leef nie, gaan pogings om mense op die markplein met energie te vul en te aktiveer, net lei tot nog uitbranding en tot allerhande projekte waarin God nie ’n behae het nie. Daar is ’n interafhanklikheid tussen gesonde gemeentes en missionêr-gerigte lidmate. Die een is nie denkbaar sonder die ander nie”.
Hoe nou gemaak met ons predikante? Die ’maklike’ uitweg (breë pad?) is om hulle doodgewoon te ’sy-stap’, sodat hulle kan doen wat hulle gewoond is om te doen en sodat jy kan doen wat jy geroepe voel om te doen.
Maar ek is van oordeel dat om in die proses die predikante of pastore in die plaaslike gemeente te ignoreer, egter ŉ ernstige fout sal wees. Die plaaslike gemeente is deel van die kerk en is daarom bestem om ŉ baie belangrike rol te speel in die transformasie van die markplek.
Dit wil vir my voorkom asof daar nie ŉ voor die handliggende oplossing is nie. Aan die een kant sit jy met markplek-leiers wat ŉ begeerte het om ŉ verskil in die markplek en in die plaaslike gemeente te maak, maar wat hoog gefrustreerd is met kerk-politiek en ’in die boks’-denke. Aan die anderkant sit ŉ mens met predikante wat baie vrae en vrese het. Hierdie leiers sal indringende gesprekke met mekaar moet voer oor waarheen en na wie die Here ons vandag stuur.
Ek glo dat die meeste gemeenteleiers opgewasse is vir die taak omdat hulle deur God geroep is tot die amp en Hy sal hulle ook in hierdie nuwe uitdaging die insig, wysheid en krag gee om hulle Efesiërs 4- roeping uit te leef. Die vraag is nou of hulle bereid gaan wees om ’uit die boot te klim’ en hierdie beweging van God te ondersteun. Om markplek-leiers se hande te vat en saam aan ŉ werkbare oplossing te werk.
Ek hoor graag van markplek-leiers en predikante (pastore) wat wil saamwerk om God se koninkryk in die markplek te vestig, “... om die heiliges toe te rus vir hulle dienswerk, tot opbouing van die liggaam van Christus.” ( Ef. 4:12)