Reeds met sy debuut, Steenbok tot poolsee, het hy nie altyd saamgestem met voorstelle wat die keurder, D. J. Opperman, gemaak het nie. In ’n brief aan sy uitgewer laat hy hom skerp oor die keursverslag uit: “Woorde soos “onwegbaar” en “Antarktiek” het tot dusver nie bestaan nie; maar van nou af bestaan hulle wel.”
Maar Blum was selde in sy gedigte dwars sommer net om dwars te wees. Hy het deeglik gewerk & diep nagedink oor die betekenis van woorde. Sy kennis van, & natuurlike aanleg vir tale het hom ideaal hiervoor toegerus. Wanneer Opperman dus beswaar aanteken teen die gebruik van “dool” in die vers “Rooinekke op Hermanus” is Blum gereed met ’n verdediging van sy keuse:
“’n Woord soos “dool” klink miskien digterlik, maar ek het dit opsetlik gebruik om ’n verskil van “dwaal” aan te dui. ’n Dwaalspoor veronderstel immers ’n regte spoor, maar vir oertydse nomades bestaan daar geen ander leefwyse as om rond te trek nie, d.w.s. om te dool. Ek dool so deur die wêreld, meneer, maar ek is nie in ’n dwaal nie. My woordgebruik kan ek oor die algemeen verdedig.”
Dat Blum ’n moeilike mens was om oor die weg mee te kom blyk duidelik uit onder meer sy briewe wat in 2008 deur Hemel & See Boeke gepubliseer is. Dit is ook duidelik dat Blum se intellek & gees veels te ruim was vir die benouende literêre klimaat waarin hy hom bevind het. Afrikaans was nie sy moedertaal nie, maar hy het dit sy eie gemaak & verryk met ’n ruim Europese ingesteldheid & belesenheid. Ek twyfel of ons letterkunde sedertdien weer ’n digter-intellektueel van sy kaliber opgelewer het. Hy het met twee bundels vermag wat die meeste digters ’n leeftyd sal neem, & sy invloed is oor ’n wye spektrum in die poësie aantoonbaar.
In die Maart 1955 uitgawe van Tydskrif vir Letterkunde publiseer Blum ’n gedig getiteld “Die kranksinnige”. Die gedig is nooit in sy bundels opgeneem nie, & dit wil lyk of dit dalk ’n voorstudie of voor-loper kan wees vir “Man wat mal word” wat hy later in die “Drie Uiterstes”-siklus gepubliseer het, hoewel hy in “Man wat mal word” radikaal ’n ander koers ingeslaan het & as’t ware van binneaf-uit geskryf het, uit die oogpunt van die kranksinnige, in stede van die buiteblik wat die vroeër vers gee.
Van watter hoek af ’n mens die saak ook al beskou, was die laaste dertig jaar van Peter Blum se lewe ’n leë, sinlose bestaan. Die skeppende impuls wat juis in die "klein taal” ten volle kon ontplooi, het opgehou om te bestaan of was nie sterk genoeg om in die wêreldtaal Engels vir hom ’n pad oop te skryf nie. Uiteindelik was daar niks, of dan slegs die “via negativa” wat hy in die “Drie Uiterstes”-siklus in Enklaves van die lig so pragtig verwoord het: die “klaarkom met min woorde” omdat daar geen “vertroudes” meer oor was nie, ’n lewe in ’n “bevrore tyd” met ’n durende duisternis en ’n onpeilbare dag waartydens die mens deur die “bewoespyn” in die verskriklike ellende gedompel word. Alles het ineengestort, ook - en veral - die vermoë om “in die greep / van één drong woord (te) kraal wat alle enkelheid / ophef.” Die “digterlike woestyndood” wat Opperman in sy opstel “Kuns is boos” in Wiggelstok so insiggewend as die groot vrees van die skeppende kunstenaar beskryf, het in die Afrikaanse letterkunde nog nooit ’n afskuweliker gestalte aangeneem as in die Peter Blum van 1960 tot en met sy dood nie. (155-56)