Vandag is die herdenking van die geboorte van Janusz Korczak (1878-1942). Korczak was 'n skrywer, 'n mediese dokter, 'n denker en 'n radio-uitsaaier, maar hy was hoofsaaklik bekend as 'n unieke en innoverende opvoeder, wat 'n weeshuis vir Joodse kinders in Warskou gestig het. Vandag is hy veral bekend vir sy tragiese dood in die Holocaust tydens die deportasies van die Warskou-ghetto op 5 Augustus 1942.
Wanneer ons die slagoffers van die Holocaust herdenk, het ons die neiging om op hul dood te fokus en betreklik min aandag aan hul lewens voor die Holocaust te bestee. Wie was hulle? Hoe het hulle geleef? Waaraan het hulle gedroom? Wat het hulle opgewonde gemaak? Die antwoorde op hierdie vrae is moeilik om in herinnering seremonies te vind of deur strate en openbare instellings vir die slagoffers te noem.
Tog was die Holocaust 'n dubbele volksmoord. Dit was 'n fisiese uitwissing van mense se lewens en toekoms. En dit was 'n kulturele uitwissing - van die stof van die lewe; die idees, norme en sosiale waardes; die godsdienstige en kulturele atmosfeer wat die lewens van die slagoffers gevorm het. Die kultuur, alhoewel uitmekaar geskeur, het die potensiaal om hernu te word, solank ons ​​daarin belangstel en geïnspireer word.
Ek bedoel nie dat ons die verlede moet herleef, of 'n kultuur wat 'n produk van 'n ander era en plek was, navolg. Ons moet eerder soek na en herstel intellektuele en kulturele wortels wat ons lewens kan verryk. Hoe kan ons die idees en optrede van 'n persoon soos Janusz Korczak, wat probeer om sy stempel op die wêreld te maak, in 'n lewende herinnering verander?
Eerstens moet ons nie meer fokus op sy dood en die jare wat hy tydens die Tweede Wêreldoorlog in die Warskou Ghetto deurgebring het nie en die veertig jaar van sy werk en geskrifte voor die Holocaust leer ken.
Pedagogie En Politiek
"Janusz Korczak" was die pen naam van Henrik Goldschmidt, 'n aspirant Joodse skrywer en mediese student van Warskou. Sommige spekuleer dat hierdie naam bedoel was om Goldschmidt se Joodse oorsprong te versteek, maar sy Joodse oorsprong was wyd bekend.
As jong seun wou hy "al die geld in die wêreld" verbrand, sodat hy vry kan wees om met elke kind te speel, onafhanklik van hul gesin se rykdom. Sy familie het arm geword ná sy pa se dood toe Korczak 14 was. Terwyl hy medisyne bestudeer het, het Korczak 'n geestige sosiale kritikus geword. 'N keerpunt in sy lewe was sy besluit om medisyne op te hou en 'n weeshuis vir Joodse kinders in Warskou te stig. Hierdie weeshuis het 'n plek geword vir radikaal innoverende opvoedkundige eksperimente, toegewy aan die skep van 'n demokratiese en net kindersgemeenskap, of in hulle woorde 'n kinderryk. '
Europa het enorme sosiale en politieke omwentelinge ondergaan tydens Korczak se leeftyd, wat hy eerstehands ervaar het. Hy het die Russiseringspogings van die Tsaristiese Ryk in Pole gesien; Gedurende die Russiese-Japannese Oorlog (1904-1905) en in die Eerste Wêreldoorlog (1914-1918), was hy 'n dokter in die Tsariste-leër. Hy was vir 'n kort tyd aan die Poolse weermag tydens die Pools-Sowjet-oorlog (1919- 1921). Hy het getuienis van die wedergeboorte van onafhanklike Pole en die intensiverende antisemitisme wat dit vergesel het. Hy was ten volle bewus van die radikale sosiale veranderinge van sy era: verstedeliking, industrialisering, kommersialisering en sosiale agitasie. Teen hierdie agtergrond het hy die idee ontwikkel dat onderwys anders is as ander beroepe. Terwyl antwoorde op vrae soos "Wat is goeie ingenieurswese?" Of "Wat is goeie medisyne?", Verskil min tussen tydperke van vrede of oorlog of tye van imperialisme of nasionale vryheid, die antwoord op die vraag van "Wat is goeie opleiding?" Was meer ingewikkeld en kontroversieel, omdat die eindes van onderwys absoluut afhanklik is van die beeld van die gewenste samelewing.
Nie een van hulle het geweet nie, of hulle wou nie weet nie, dat kinders morele werkers, meer ywerig en betroubaar kan word as enige ander werknemer. Duisende metodes is uitgevind om hul tyd te mors, sodat hulle nie in ledigheid en luiheid sou sink nie en niemand gedink het om hulle produktiewe werk te gee nie. Slegs vervaardigers en sirkus-eienaars het die waarde van kinders se werk geleer en dit tot hul voordeel benut in vulgêre dade van afpersing en roof. Nie een van hulle het dit verstaan ​​of wou verstaan ​​nie, net soos volwassenes, ons kinders, leer vinnig en vinnig al die dinge wat hulle regtig nodig het en nuttig in die praktyk is. Anders moet kinders kunsmatig gedwing word om te studeer, of hulle kunsmatig te verlig van studies en met kunsmatige maniere vorendag te kom om hulle te onthou wat geleer is. Dus grade, belonings en strawwe; vandaar die herhaling en eksamens om die jaar se materiaal vier, ses of agt jaar op 'n keer te dek met 'n geleidelike toename in gemak en voorregte. "(Korczak," Die Skool vir Dood; "Die Skool vir Lewens, p. 189, Geskrifte, 8th volume, [Hebreeus])
"Om die wêreld te herstel, is om onderwys te herstel," het Korczak geskryf, en verstaan ​​dat "progressiewe onderwys" slegs progressief kan wees met betrekking tot bepaalde sosiale doelwitte. Sy opstelle is gewoonlik gepubliseer in sosialistiese koerante (Przeglądu Społecznego, Glos, Społeczeństwo), wat dikwels gesensor is en wie se uitgewers vervolg is deur die Tsaristiese regime. Korczak geïdentifiseer met sosialistiese idees, maar het nooit amptelik homself met enige politieke beweging of organisasie geaffilieer nie. Klaarblyklik het hy afgekeur van die politieke sosialistiese fiksasie om die Tsaristiese regime te verwerp en sy legitimering van geweld. Hy was altyd bekommerd oor die "volgende dag." As 'n rewolusie daarin geslaag het en die Tsaar omvergewerp het, hoe sou die mense van die ou samelewing aanpas by die lewe met nuwe ideale? Korczak het bo klassieke utopiërs gestyg wat net die samelewing beter voorgestel het, en verskil van Karl Marx, wat sy eie utopianisme ontken. Korczak se filosofie het die idees van Robert Owen, die stigter van die koöperatiewe beweging, gekenmerk deur te strewe na 'n utopiese visie binne die grense van die bestaande samelewing, en soos Martin Buber dit gestel het, "vervul Utopia."
Korzcak se weeshuis is bestuur volgens 'n klein stel reëls wat vir kinders verstaanbaar was. Die kinders kan die meeste van hulle verander deur middel van 'n kinderraad. Opvoeders is nie toegelaat om kinders te straf nie; 'n kinderhof is gestig om die klagtes van kinders of volwassenes te hanteer. Die hof het 'n vergewensgesindheid gehad, en die meeste van die sanksies waaroor dit beskik was maklik verdraagsaam. Die strengste sanksie - 'n kind verdryf - is net een keer gebruik; In die meeste gevalle sal 'n senior lid van die weeshuis persoonlike verantwoordelikheid neem vir die toekomstige optrede van die beskuldigde, om te voorkom dat hy geskors word. Die meeste van die kinders het die hof vanuit verskillende standpunte ervaar: as aanklaer, 'n verweerder en 'n regter. Korczak het dit gesien as praktiese opleiding vir geregtigheid.
In teenstelling met 'n standaardgraadstelsel, wat bedoel is om studente se spesifieke vaardighede objektief te kwantifiseer, het 'n kind wat aan die weeshuis gegradueer het, 'n referendum gekry, waarin ander kinders die waarskynlikheid dat hy 'n verantwoordelike morele persoon sou word, voorspel het. Hierdie evaluering is nie vervreem en objektief nie, maar vriendelik, subjektief en uitgevoer deur gelykes. Een van daardie kinders, wat ek op die ouderdom van 88 ontmoet het, het aan my gesê hy het twee lewensdoelwitte daaruit gekry: om 'n morele persoon te word, en om die kinders te oortuig wat 'n negatiewe evaluering oor hom geskryf het om hul gedagtes te verander.
Opvoedkunde by Korczak se weeshuis was in werklikheid opvoeding na 'n samelewing gebaseer op vryheid, verantwoordelikheid en geregtigheid. Sommige van sy gegradueerdes het gekla by die verlaat van die weeshuis oor die wreedheid van die "regte lewe". Soms kan hy hierdie gegradueerdes bystaan ​​en soms kon hy nie, maar hierdie probleem het nooit opvoedkundige kompromieë veroorsaak nie.
Wat kan ek jou gee?
Ongelukkig kan ek jou niks anders as hierdie paar swak woorde gee nie.
Ek kan jou nie vir God gee nie, want jy moet Hom in stil beskouing vind, in jou eie siel.
Ek kan jou nie 'n tuisland gee nie, want jy moet dit in jou eie hart vind.
Ek kan jou nie lief vir die mens gee nie, want daar is geen liefde sonder vergifnis nie, en vergewe is iets wat almal moet leer om self te doen.
Ek kan jou net een ding gee - 'n verlange na 'n beter lewe; 'n lewe van waarheid en geregtigheid: Alhoewel dit dalk nie nou bestaan ​​nie, mag dit môre kom.
Miskien sal hierdie verlange u na God, Vaderland en Liefde lei.
Afskeid. Moenie vergeet nie.
(Janusz Korczak se afskeidsrede vir elke kind om die weeshuis te verlaat, aangehaal in Michael Shire, The Jewish Prophet, p.114)
Sistematisering sonder 'n stelsel
Korczak was 'n belangrike bydraer tot progressiewe onderwys. Sommige aspekte van die kindergesentreerde benadering wat hy as pionier gehelp het, word vandag nog innoverend beskou (weens die konserwatiewe aard van onderwys in die algemeen).
Ek het baie interessante boeke gelees. Nou lees ek interessante kinders. Moenie sê "Ek weet nie." Ek het een en dieselfde keer een keer, twee keer, drie keer, tien keer gelees, en immers weet ek nie veel nie. Want die kind is 'n hele wêreld wat lankal bestaan ​​het en sal vir ewig bestaan. (Korczak, "Reëls vir Onderwys," die godsdiens van die kind, p. 305 [Hebreeus])
Korczak het baie en spesifiek gedokumenteerde opvoedkundige ervarings geskryf. By die weeshuis het hy die kinders se fisiese en geestelike ontwikkeling noukeurig gemonitor en aangeteken, beïnvloed deur die wetenskaplike benadering van sy mediese studies. Opvoedkundige dokumentasie, volgens Korczak, verskil van standaard wetenskaplike dokumentasie, op maniere wat die ongewone beginsels van sy pedagogiese benadering openbaar.
Korczak het verstaan ​​dat mense heeltemal anders van mekaar is, en het geglo dit is nutteloos om te soek na 'n pedagogiese "resep" wat ewe goed vir alle mense sal slaag. Hy het dikwels die onderdrukkende en vervelige metodes van konserwatiewe onderwys gekritiseer. In plaas daarvan om te probeer om 'n wetenskaplike algemene teorie van opvoedkunde te formuleer, het Korczak elke kind as 'n afsonderlike mens gesien, elkeen waardig om as 'n individu te verstaan. Dit wil sê, sy pedantiese dokumentasie en ontleding van die vordering van 'n spesifieke persoon ("persoon" en "kind" is sinonieme in Korczak se filosofie) het nie daarop gemik om enige objektiewe algemene betekenis te bereik nie, omdat mense nie voorwerpe is nie. Dit kan eerder gekenmerk word as "sistematisering sonder 'n stelsel", met die doel om oor die tyd gevolgtrekkings te maak oor die ontwikkeling en opleiding van daardie spesifieke persoon.
Korzcak se opvoeder is diep aktief in die lewe van sy studente en moet dus nie net hulle, maar ook homself, dokumenteer nie. Korczak bespot opvoeders wat hul studente skinder omdat hulle nie ywerig is nie, en hulle vergelyk met 'n dokter wat sy pasiënt skel om siek te bly, ondanks die feit dat hy die mees professionele behandeling ontvang het. Inderdaad, Korzcak het die gevolgtrekking gekom dat die belangrikste faktor in die verbetering van onderwys die opvoeder se vermoë is om oor tyd te ontwikkel. Elke opvoeder moet sy eie metodes vind of uitvind, hulle met ervaring verbeter, en nie minder belangrik nie, deur die dokumentasie van daardie ervaring te ontleed. Baie opvoeders ly aan gedwonge roetines wat deur die struktuur van moderne onderwysstelsels aan hulle opgelê word. Een bekende uitkoms van hierdie roetine is verslete opvoeders. Een van die grootste voordele vir Korczak se benadering is dat dit 'n manier bied om opgehoopte ondervinding te vertaal in wat ons nou "deurlopende sinvolle ervaring" sou noem.
Stel jou voor dat 'n onderwyser wat tydens 'n gereelde skooldag oor 100-studente in verskillende klasse leer, in die proses studente met verskillende leerprobleme ondervind, verskeie problematiese sosiale situasies tydens klas en breek, asook verbeterings in sekere studente se gedrag en prestasie . Tipies is die opvoeder onder druk om te voldoen aan die standaarde wat deur die onderwysstelsel gestel word met betrekking tot die tempo van vordering deur middel van die materiaal en voorbereidings vir gestandaardiseerde toetse, terwyl die burokratiese eise aan die bywoning en toetsgraad voldoen. Gewoonlik, aan die einde van so 'n dag, is die onderwyser se enigste aspirasie om so gou as moontlik terug te keer om haar soveel as moontlik van sy gebeure af te los. Die ervaring van die dag skuif nie in enige betekenis nie, maar akkumuleer in 'n roetinewolk wat uiteindelik uitbrand en 'n verminderde bewustheid deur die onderwyser van haar omgewing lei. As sy, volgens Korczak se eise, stelselmatig kan kies, kies 'n paar van die vele verskillende gebeure op 'n skooldag om in diepte te besin, kan die opvoeder iets met kumulatiewe betekenis vorm. Haar prestasies en mislukkings, gebeure en ervarings sal materiaal word vir 'n voortdurend ontwikkelende analise en 'n basis vir besluitneming oor spesifieke of sistematiese veranderinge, die verbetering van die gehalte van die onderwys self sowel as die opvoeder se sin vir doel. Dit is natuurlik nie maklik om te bereik nie.
Om met hierdie metode te slaag, benodig 'n opvoeder meer as selfdissipline en voldoende tyd om te dokumenteer en te analiseer. Sy moet die soektog na 'n "wenresep" verlaat, en verwerp die moontlikheid dat sy reeds genoeg weet "en vervang hierdie denke met meer beskeie sekerhede. Sy moet 'n bewustheid van haar swakhede en mislukkings kweek, terwyl hulle probeer om dit kreatief te oorkom. Sy moet die vermoë ontwikkel om te leer vanaf die tyd wat sy spandeer met studente en uit die terugvoer wat sy van mede-opvoeders ontvang. Hierdie nuwe eksperimente moet ook gedokumenteer en ontleed word. Die kombinasie van prestasies en mislukkings vorm dan 'n fondament vir toenemende opvoedkundige vermoëns.
Erez Raviv is 'n opvoeder by die Ghetto Fighter's House Museum en die Sentrum vir Onderwys in die Gees van Janusz Korczak - Ha'meorer.
Hierdie artikel bespreek 'n breuk van Janusz Korczak se pedagogiese denke, wat bestaan ​​uit 'n uitgebreide deurlopende dialoog tussen teorie en praktyk. Diegene wat sy skrif verder ondersoek, sal daarin 'n diep liefde vir die mensdom vind en 'n harde selfkritiek wat maklik is om te identifiseer en 'n wonderlike bron van inspirasie om ons lewens te verbeter.
'N Groot gedeelte van Korczak se handgeskrewe werk word in die Israeliese argief van die Ghetto Fighters' House Museum in Kibbutz Lohamei Ha'getaot gevind. Die Kibboets stigters, wat 'n aantal van die leiers van die Warskou Ghetto-opstand ingesluit het, het persoonlik Korczak geken. Hy was een van die intellektuele wat ingestem het om lesing te gee aan die Joodse jeug in bedekte Sionistiese-Sosialistiese jeugbewegingseminare in besette Warskou (1940). Die Ghetto Fighters 'House Museum sluit die Yad Layeled Museum in, wat 'n permanente uitstalling vertoon wat toegewy is aan die lewe van Henrik Goldschmidt, aka, Janusz Korczak.
Artikel Bron: Nuwe Linker Projek
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Onderwys > Om die wêreld te herstel, is om onderwys te herstel