Met: Sandra Bullock; Ellen Burstyn; James Garner; Ashley Judd; Angus MacFayden; Maggie Smith.
Draaiboek: Mark Andrus, gebaseer op die roman van Rebecca Wells.
Regie: Callie Khouri.
Kan daar iets wees soos n chick flick waarvan mans ook kan hou? Wel, dit wil lyk asof Divine secrets of the Ya-Ya sisterhood so n vreemde skepping is!
Die suksesvolle dramaturg Sidda Walker (Bullock) s� iets oor haar kinderjare tydens n onderhoud met n tydskrif wat haar hipersensitiewe ma (Burstyn) in n toestand in dryf. Sy weier om met haar dogter te praat, sy sny die dogter se gesig uit al wat foto is en laat haar misnoe� met dawerende stilstuipe blyk. Sidda se k�rel Connor (McFayden) begin wonder oor hul verhouding, aangesien dit algaande duideliker blyk dat Sidda nie werklik kans sien vir enigiets meer permanent as saamwoon nie.
Maar tydens haar kinderjare het die ma, Viviane Walker, met drie vriendinnetjies n bloedband gesmee  dit was nog die tyd toe kinderbendes nie noodwendig n kriminele dimensie had nie. Hierdie band het deur al die jare voortgeduur, en die ander drie lede van die Ya-Ya sisterhood besluit om in te gryp en die verhouding tussen moeder en dogter te herstel. Hulle ontvoer vir Sidda en lig haar in omtrent die feite agter die gebeure van haar aaklige kinderjare. En ten slotte: eind goed, alles goed.
Callie Khouri, die skrywer van Thelma and Louise, lei hier n gedugte span spelers om n goedvoelstorie te skep uit n besonder ernstige stel feite. Die vertelling van hoe die diep ongelukkige, alkoholistiese en ernstig versteurde Viviane haar kinders mishandel het, behoort nie ligsinnig aangepak te word nie; gelukkig gebeur dit nie hier nie. Hoewel Divine secrets of the Ya-Ya sisterhood as n komedie beskryf kan word (met so n titel �!), word die erns van die verlede met die nodige deernis en balans uitgebeeld. Ashley Judd skitter in die ondankbare rol van die monsteragtige jonger Viviane  Ellyn Burstyn kry die kans om haar uit te beeld as die vrou wat tot haar sinne kom. En n mens kan kwalik glo dat dit twee aktrises is en nie bloot een wat verouder word nie!
Sandra Bullock is maar net haarself, James Garner is oortuigend as die onderdrukte pa, en die drie vriendinne is n vreugde. Natuurlik maak Maggie Smith se teenwoordigheid dinge nog meer die moeite werd.
Maar dan sit n mens met die slot. Daardie perfek gladgelekte vredemaak met buitengewone insigte om al die hartseer van die verlede met een felle slag uit te vee en die lawwe opmerking wat met perfekte tydsberekening die spanning verbreek en die betrokkenes laggend in mekaar se arms laat val � Hoe kan n mens dit as geloofwaardig ervaar? Ek kan nie anders as om so n toneel te wens vir al die honderdduisendes oor die w�reld heen wat soortgelyke verhoudings met hul ouers het nie.
Na n stukkie nadenke het ek besef dat juis hierdie perfektheid die funksie van n storie is. As n storie wat die meeste van die tyd so lekker op die gemoed val soos Divine secrets of the Ya-Ya sisterhood nie vir n mens n ideale w�reld kan voorstel nie, waar sal n mens dan die hoop vandaan kry om voort te gaan met die lewe?
Dus: skakel jou sinisme af en gaan kyk. Of neem die video uit  dit mag dalk help om n paar growwe kolle in jou lewe lekker glad te skuur.