Die Europese parlement keur verslag van Paet oor #EuropeanDefenceUnion - EU Reporter goed
Europese Parlement dit goedkeur verslag Paet op #EuropeanDefenceUnion
Die Europese Parlement het vandag in die verslag voltallige ALDE parlementslid Urmas Paet se Europese Verdediging Unie, wat 'n eerste stap na 'n meer sistematiese militêre samewerking tussen die EU-lidlande. Die rapporteur het 'n reeks van aanbevelings ten einde sekuriteit uitdagings in en rondom Europa aan te pak.
Urmas Paet (Estse Hervormingsparty) het gesê dat die Europese Verdedigingsunie volledig moet komplementeer met die NAVO: 'Europese veiligheid het toenemend broos geword. Die oplewing van onstabiliteit en onvoorspelbaarheid rondom die inwoners van die Unie is 'n werklikheid en 'n rede vir alle Europese burgers. Om homself te verdedig en sy veiligheidsvermoëns te verbeter, moet die Europese Unie meer doen. "
"My vernaamste aanbevelings sluit in die doel vir die EU-lande om 2% spandeer van hul BBP op die verdediging, ondersteun NAVO, die ontwikkeling van die Europese verdediging bedryf, herontwerp EU stryd-groepe en die vestiging van 'n militêre Schengen. Die rol van die NAVO is nie, is en sal voortgaan om die allergrootste te wees en die bevordering van die beleid van die Europese Verdediging moet gemaak word ten volle komplementariteit met die NAVO. "
Verwante onderwerpe:ALDEEuropese Verdediging UnieGewildefull-beeldNAVOUrmas Paet
Belgiese baggerwerk reuse betrokke In #Ukraine korrupsie skandaal
#Commission Herhaal foute van die verlede met die Europese Semester pakket
Navo -bondgenote sukkel om die lughawe van Kaboel oop te hou vir hulp na onttrekking
Die NAVO belowe om ontruimings uit Afghanistan te bespoedig namate kritiek toeneem
Blinken bespreek die veiligheidsituasie in Afghanistan met Kanada, Duitsland en die NAVO
British Legion soek 'n verhaal agter die Tweede Wêreldoorlog-slagoffers
Twee Britte wat tydens die Tweede Wêreldoorlog Blitzkrieg vermoor is, rus in die mooi Vlaamse begraafplaas van Peutie, onder talle Belgiese voormalige vegters. Die voormalige Britse joernalis, Dennis Abbott, het onlangs namens die Royal British Legion kruisies op die grafte geplaas tydens die herdenkingsweek van die wapenstilstand in November.
Maar hy soek ook antwoorde.
Wat het daardie twee jong Britse seuns eintlik in Peutie gedoen? En bowenal: wie is Lucy en Hannah, die twee Belgiese vroue wat jare lank hul grafte onderhou het?
Abbott woon al 20 jaar in België. Hy is 'n voormalige joernalis vir o.a. Die Son en Die Daily Mirror in Londen en was daarna 'n woordvoerder van die Europese Kommissie. Hy is ook 'n lid van die Royal British Legion, 'n liefdadigheidsorganisasie wat geld insamel om dienende en voormalige dienende lede van die Royal Navy, die Britse leër en die Royal Air Force wat swaarkry, sowel as hul families, te ondersteun.
Een van hulle take is ook om die herinnering aan diegene wat vir ons vryheid gesterf het, lewend te hou. Abbott was in 2003 'n reservis vir Britse troepe in Irak.
"Ter geleentheid van die jaarlikse herdenking van die wapenstilstand, het ek gekyk na verhale wat verband hou met die Slag van België in Mei 1940," sê Abbott. "Ek het die grafte van twee Britse soldate van die Grenadier Guards in Peutie ontdek. Dit is Leonard 'Len' Walters en Alfred William Hoare. Hulle sterf albei in die nag van 15 tot 16 Mei. Len was skaars 20 en Alfred 33. Ek was nuuskierig waarom hul laaste rusplek in die dorpsbegraafplaas was en nie in een van die groot oorlogsbegraafplase in Brussel of Heverlee nie.
'Ek het 'n artikel in 'n Britse provinsiale koerant gevind wat verduidelik dat die twee soldate eers op die terrein van 'n plaaslike kasteel - vermoedelik Batenborch - begrawe is en daarna na die dorpsbegraafplaas geneem is.'
Abbott het bygevoeg: "Die saak laat my nie gaan nie. Ek het gekyk hoe die soldate in Peutie beland het. Klaarblyklik het die 1ste Bataljon van die Grenadier Guards saam met die Belgiese 6de Regiment Jagers te Voet geveg. Maar nêrens word spesifiek vermeld nie van die Duitse aanval op Peutie te vinde.
'Die Belgiese en Britse troepe het 'n agterhoede-aksie beveg tydens 'n fase-onttrekking buite die Brussel-Willebroek-kanaal en daarna na die Kus van die Kanaal.
"Dit lyk asof Peutie die afdelingshoofkwartier van die Jagers te Voet-regiment was. My raaiskoot is dat die personeel van die regiment en die Britse wagters moontlik in die Batenborch-kasteel gehuisves is. Die kasteel was dus 'n teiken vir die Duitsers.
"Was Walters en Hoare besig om die plek te bewaak? Is hulle na die Jagers te Voet gesekondeer om die agterhoede te verseker in die voortdurende terugtog na Duinkerken? Of is hulle tydens die gevegte van hul regiment afgesny?"
"Die datum op die gedenksteen, 15-16 Mei 1940, is ook vreemd. Waarom twee datums?
'My vermoede is dat hulle snags dood is tydens die vyandelike beskieting of as gevolg van 'n nagaanval deur die Luftwaffe. In die chaos van die oorlog kan ook nie uitgesluit word dat hulle die slagoffers van 'vriendelike vuur' was nie. "
Abbott het ook ontdek dat twee vroue van Peutie, Lucy en Hannah, jare lank na Len en William se grafte omsien.
"Dit interesseer my. Wat was hul verhouding met die gevalle soldate? Het hulle hulle geken? Ek dink Lucy is dood. Die vraag is of Hannah nog leef. Hul familielede woon waarskynlik nog in Peutie. Weet iemand meer? Op albei grafte iemand het pragtige krismisrose neergelê. "
Jeug sokker vredesinisiatief vir Georgiese konfliksone
'N Vredesinisiatief wat alom geprys word in Georgië, het 'n beroep geloods vir nuwe beleggings wat baie nodig is. Die internasionale vredesprojek oor die Georgiese konfliksone is geprys omdat dit gehelp het om alle kante met mekaar te versoen in 'n geskil wat Europa se "vergete oorlog" genoem word. In 'n poging om langtermynvrede in die gebied te bring, is 'n ambisieuse projek van stapel gestuur om sokkerinfrastruktuur in die konfliksone van die Gori-munisipaliteit op te stel.
Aan die hoof van die inisiatief is Giorgi Samkharadze, oorspronklik 'n sokkerskeidsregter (foto sentrum) wat nou 'n beroep op internasionale donateurs gedoen het om sy planne te finansier.
Hy het gesê: 'Ons projek is deels deur verskeie sakebedrywe gefinansier, maar dit is beslis nie genoeg om ons take aan te pak nie. Inteendeel, die situasie het vererger, spanning neem net toe sedert die begin van 'n konflik. "
Georgiese en Suid-Ossetiese spanne
Sowat $ 250,000 XNUMX is tot dusver by 'n paar beleggers ingesamel en dit het gedreineer en 'n kunsmatige toonhoogte, maar meer investering van skenkers is dringend nodig om sy voorstelle ten volle te verwesenlik. Ondersteuning het ook gekom van die EU / Georgia Business Council en Samkharadze hoop dat hulp van sowel die openbare as die private sektor kan kom.
Ondersteuning vir wat nog steeds 'n liefdadigheidsorganisasie is, het gekom van die Georgiese parlement wat 'n ope brief geskryf het en 'n beroep doen op investering vir wat gesien word as 'n uiters belangrike plaaslike vredesinisiatief.
Die parlement van Georgië het voorkeur gegee aan die internasionale vredesprojek Ergneti, 'n staatsdokument is opgestel om skenkersorganisasies te soek, die finansies wat nodig is om kinders in die konfliksone te ontwikkel met behulp van toepaslike infrastruktuur en om die stelselmatige ontwikkeling van vrede te bevorder d.m.v. sport en kultuur.
Giorgi Samkharadze verduidelik die vredesprojek
Die brief, geskryf deur die voorsitter van die parlement se komitee vir Europese integrasie, senior Georgiese parlementslid David Songulashvili, beveel die projek sterk aan, volgens hom, "raak die versoening van die samelewings van Georgië en Tskhinvali-streek - 'n baie prominente saak vir Georgië, sowel as sy internasionale vennote. "
Volgens hom sal die ontwikkeling van die bestaande projek mense-tot-mense-kontak, dialoogprosesse en versoening van die jeug van beide kante van die administratiewe grenslyn vergemaklik.
Hy skryf dat die komitee 'vas glo dat die doelwitte en verwagte uitkomste van hierdie projek werklik strook met die westelike rigting van die land se ontwikkeling, aangesien vreedsame oplossing van konflik en territoriale integriteit binne die internasionaal erkende grense waardes is wat ons en ons internasionale vennote is is sterk daartoe verbind. "
Songulashvili bevestig die parlement se steun aan die projek en beveel Samkharadze aan as 'n "waardevolle potensiële vennoot."
Hy sluit af: "Ons hoop regtig dat hierdie projek sal sien ontwikkel en vorder in ooreenstemming met die land se belange."
Beker finale vieringe!
Samkharadze het op hierdie webwerf gesê hy verwelkom die ingryping deur die Georgiese parlement, en het bygevoeg: 'Georgië is 'n land van parlementêre heerskappy, en as die parlement van Georgië en die Europese integrasiekomitee so 'n internasionale vredesprojek steun, sou ek hoop dat die Europese Kommissie voel u verplig om finansiële steun vir ons projek te bied. "
Hy het gesê dat hy nou hoop om 'praktiese hulp' van die EU vir die inisiatief te sien.
Hy sê sulke pogings is nou des te belangriker as gevolg van 'n kommerwekkende onlangse oplewing in spanning in die streek.
Ergneti is een van die talle dorpies langs die administratiewe grenslyn (ABL), die grens tussen Georgië en Tskhinvali-streek of Suid-Ossetië. Na die oorlog tussen Georgië en Rusland in Augustus 2008, is doringdraadheinings op die ABL aangebring wat die vryheid van beweging van mense en goedere belemmer.
In die verlede het die EU die pogings van die projek toegejuig, maar die hoop is dat hierdie steun in finansiële hulp sal vertaal.
Georgiese TV's het nuus oor die projek uitgesaai terwyl die president van die Europese Kommissie, me. Ursula von der Leyen, en die leierskap van die Europese parlement steunbriewe gestuur het.
Samkharadze het gesê: "Hierdie internasionale vredesprojek het die praktiese betrokkenheid van beleggers nodig"
Giorgi Samkharadze gee TV-onderhoude na die wedstryd
Een duidelike sukses tot dusver was die bou van 'n tydelike sokkerstadion vir gebruik deur plaaslike inwoners, 300 meter vanaf die tydelike afbakeningslyn in Ergnet. Onlangs was daar 'n vriendelike sokkerwedstryd wat saamgestel is uit die plaaslike bevolking uit die konfliksone. Dit het naby die Ossetiese grens en 300 honderd meter van Tskhinvali plaasgevind, en plaaslike gesinne van diegene wat deelgeneem het, het almal ingeskakel om die koste van die opvoering van die geleentheid te betaal.
Die gebeurtenis self was uiters simbolies en ook die datum waarop dit plaasgevind het, in Augustus - in Augustus 2008 het die bittere, alhoewel kort, oorlog begin. Verteenwoordigers van die plaaslike regering en die EU-moniteringsending in Georgië (EUMM) was onder die aanwesiges.
Samkharadze het gesê: 'Hulle het ons baie warm wyke vertel en ons almal aangemoedig om voort te gaan met ons aktiwiteite.'
Hy het aan EU Reporter gesê dat die doel is om met verskillende vennote te koördineer "om die nodige infrastruktuur in die konfliksone te bou om jongmense by sport- en kulturele aktiwiteite te betrek."
Hy voeg by: 'dit is nodig om 'n goeie infrastruktuur vir alle geleenthede te hê en 'n omgewing wat vir onderwysers en kinders bevorder word, om nie die entoesiasme wat hulle nou het, te verloor nie, maar om te ontwikkel na 'n beter toekoms.'
Ergenti is in 2008 ernstig beskadig en 'n tydelike skeidslyn loop deur die dorp.
'Dit is die rede waarom ons 'n goeie infrastruktuur vir almal moet skep,' voeg hy by. Ons wil nie oorlog hê nie, inteendeel, ons is verbind tot vrede. "
Hy voeg by: 'Ons is mense van verskillende beroepe wat hulle verbind tot een groot doel - om jongmense sowel as werk in die konfliksone te ontwikkel.'
Op langer termyn wil hy sien dat ander sportsoorte en aktiwiteite soos rugby, atletiek en kulturele, artistieke en godsdienstige geleenthede plaasvind.
Aanbieding van die Beker
"Dit is nodig om 'n goeie infrastruktuur vir al sulke geleenthede te hê, en 'n omgewing wat gunstig is vir onderwysers van sport- en kultuurbyeenkomste en kinders, om nie die entoesiasme wat hulle nou het, te verloor nie, maar om te ontwikkel na 'n beter toekoms," het hy gesê. state.
Die opwindende projek - op een hektaar grond - waarvoor hy aan die hoof is, sal volgens hom ook die versoening tussen Ossetiërs en Georgiërs vergemaklik, asook die ontwikkeling van dorpe naby die omgewing.
Die gebied, as sneeu, was 'n bron van spanning sedert die opbreek van die Sowjetunie. Na 'n kort oorlog tussen Rusland en Georgië in 2008, het Moskou daarna Suid-Ossetië as 'n onafhanklike staat erken en 'n proses van nouer bande begin wat Georgië as effektiewe anneksasie beskou.
Sowat 20% van die Georgiese gebied word deur die Russiese Federasie beset, en die Europese Unie erken nie die gebiede wat deur Rusland beset is nie.
Kinders van beide kante van die konfliklyn wat deur sokker verenig word
Voor die oorlog het baie mense in Ergneti hul landbouprodukte verhandel met die nabygeleë gebied wat nou beset is. Boonop was die mark in Ergneti 'n belangrike sosio-ekonomiese ontmoetingspunt waar Georgiërs en Ossetiërs mekaar ontmoet het om sake te doen.
Samkharadze hoop om met sy baanbrekersprojek die goeie tye terug te bring, ten minste na hierdie deel van sy geboorteland. Die projek is volgens hom 'n model vir ander soortgelyke konflikte regoor die wêreld.
Daar is nou te hoop dat, hoewel die wêreld deur 'n wêreldwye gesondheidspandemie en die ooreenstemmende finansiële impak aangegryp word, die positiewe klank van hierdie klein, maar onrustige deel van Europa 'n mate van resonansie sal hê in die gange van die mag in Brussel - en verder as.
Wanneer die waarheid seermaak: Hoe Amerikaanse en Britse belastingbetalers Sowjet-oorwinning in die 'Groot Patriotiese Oorlog' verseker het
Op 8 Mei, toe die res van die beskaafde wêreld die slagoffers van die Tweede Wêreldoorlog onthou, het die amptelike twitter-verslag van die Withuis 'n tweet gepubliseer oor die oorwinning van die VSA en die VK oor Nazisme wat 75 jaar gelede plaasgevind het, skryf Janis Makonkalns, Letlandse vryskutjoernalis en blogger.
Die twiet het opmerklike kritiek gelok van Russiese amptenare wat woedend was dat die VSA die vermetelheid het om te glo dat dit op die een of ander manier gehelp het om die oorwinning te behaal, en Rusland as die belangrikste - of selfs die enigste - oorwinnaar in die oorlog wat hy veroorsaak het, geïgnoreer het. Volgens Russiese amptenare is dit die VSA wat die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog probeer herskryf.
Interessant genoeg is hierdie sentiment ook gesteun deur die anti-Kremlin-opposisie-aktivis Aleksandr Navalny, wat ook Washington gekritiseer het omdat hy die geskiedenis verkeerd vertolk het, en bygevoeg dat 27 miljoen Russe (!) Hul lewens in die oorlog verloor het - nie Sowjet-burgers van verskillende nasionaliteite nie.
Nóg die amptelike Moskou, nóg Navalny, wat baie gerespekteer is in die Weste, het gepoog om werklike feite vir hul argumente te verskaf wat sou weerlê wat die amptelike twitter-rekening van die Withuis gesê het. In Amerikaanse woorde, is die argumente van Rusland oor die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog niks meer as 'n stapel kak.
Boonop is so 'n houding van Russiese amptenare en politici heeltemal natuurlik, omdat die moderne Moskou steeds die Tweede Wêreldoorlog uitsluitlik beskou deur 'n prisma van historiese mites wat gedurende die Sowjet-era bestaan ​​het. Dit het daartoe gelei dat Moskou (en ander) weier om hul oë oop te maak vir 'n menigte feite - waaroor Moskou baie bang is.
In hierdie artikel gee ek vier feite oor die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog wat Rusland ongemaklik en bang vir die waarheid maak.
Feit 1: WO II sou nie plaasgevind het as die USSR nie die Molotov-Ribbentrop-verdrag met Nazi-Duitsland onderteken het nie.
Ondanks Moskou se pogings om dit op te los, is deesdae feitlik almal deeglik daarvan bewus dat die USSR op 23 Augustus 1939 'n nie-aggressie-verdrag met NAZI Duitsland onderteken het. Die verdrag bevat 'n geheime protokol wat die grense van die Sowjet- en Duitse invloedsfere in Oos-Europa omskryf.
Die grootste bekommernis van Hitler voordat hy Pole aangeval het, was om hom terselfdertyd in die Westelike en Oosterse fronte te laat veg. Die Molotov-Ribbentrop-verdrag het verseker dat dit nie nodig is om teen die USSR te veg nadat hulle Pole aangeval het nie. As gevolg hiervan is die USSR direk verantwoordelik vir die oorsaak van die Tweede Wêreldoorlog, waarin hy eintlik geveg het aan die kant van die Nazi's, wat Moskou nou so verag.
Feit 2: Die ondenkbare aantal ongevalle aan die USSR-kant was nie 'n teken van heldedom of beslissendheid nie, maar die gevolge van verwaarlosing deur die Sowjet-owerhede.
Van die USSR se beslissende rol in die Tweede Wêreldoorlog, beklemtoon Russiese verteenwoordigers gewoonlik die groot aantal slagoffers (tot 27 miljoen soldate en burgerlikes is dood) as 'n bewys van heldhaftigheid van die Sowjetnasie.
In werklikheid verteenwoordig die ongevalle nie heldhaftigheid of die bereidwilligheid van mense om hul vaderland te verdedig wat ook al die koste is nie, soos dikwels beweer word deur Moskou se propaganda-mondstukke. Die waarheid is dat hierdie ondenkbare getal slegs was omdat die Sowjet-leierskap onverskillig was teenoor die lewens van die burgers, sowel as die feit dat die strategieë wat deur die Sowjets gekies is onnadenkend was.
Die Sowjet-leër was heeltemal onvoorbereid op oorlog, want tot op die laaste oomblik het Stalin geglo dat Hitler nie die USSR sal aanval nie. Die leër, wat verdedigde vermoëns benodig het, het in die plek daarvan voortgegaan om hom voor te berei op 'n aanstootlike oorlog (miskien in die hoop dat hy nie net Oos-Europa nie, maar ook Wes-Europa kan verdeel). Boonop het die USSR tydens die Groot Suiwering van 1936-1938 die meeste van die bekwame militêre leiers van die Rooi Weermag doelbewus uitgeskakel, omdat Stalin hulle eenvoudig nie vertrou het nie. Dit het daartoe gelei dat die Sowjet-leierskap so losgemaak is van die werklikheid dat hulle nie die bedreiging wat Nazi-Duitsland inhou, kon sien nie.
'N Goeie voorbeeld hiervan is die uiterste mislukking van die Rooi Leër in die winteroorlog. Sowjet-intelligensie was so bang vir die politieke vereiste van Stalin om Finland aan te val dat hy doelbewus gelieg het oor sy swak verdediging en beweerde pro-Kremlin en pro-Bolsjewistiese sentimente wat deur die Finse volk gedeel is. Die USSR-leierskap was seker dat dit die klein Finland sou verpletter, maar die werklikheid is een van die skandelikste militêre veldtogte van die 20ste eeu.
Ons kan immers nie vergeet dat die stelsel van die USSR glad nie vir sy mense omgee nie. Omdat die USSR so ver agter tegnologies en strategies agter was, kon hulle slegs teen Duitsland veg deur die liggame wat sy soldate op die Nazi's gegooi het. Selfs in die laaste dae van die oorlog, toe die Rooi Leër Berlyn nader, het Marshal Zhukov, in plaas van om te wag vir die vyand om oor te gee, steeds duisende Sowjet-soldate na 'n betekenislose dood op Duitse mynvelde gestuur.
Daarom is dit byna nie te laat vir Russiese amptenare om te verstaan ​​dat die feit dat die VSA en die Verenigde Koninkryk veel minder ongevalle as die USSR gehad het, nie beteken dat hulle minder tot die uitslag van die oorlog bygedra het nie. Dit beteken eintlik dat hierdie lande hul soldate met respek behandel het en vaardiger geveg het as die USSR.
Feit 3: Sowjetoorwinning in die Tweede Wêreldoorlog sou nie moontlik gewees het sonder wesenlike hulp van die VSA nie, bekend as die Lend-Lease-beleid.
As die Amerikaanse Kongres op 11 Maart 1941 nie besluit het om wesenlike hulp aan die USSR te verleen nie, sou die Sowjetunie nog groter territoriale verliese en menslike ongevalle gely het, selfs tot die verlies van beheer oor Moskou.
Om die omvang van hierdie hulp te begryp, sal ek 'n paar syfers gee. Amerikaanse belastingbetalersgeld het die USSR van 11,000 vliegtuie, 6,000 tenks 300,000 militêre voertuie en 350 lokomotiewe voorsien. Daarbenewens het die USSR ook telefone en kabels ontvang om kommunikasie op die slagveld, ammunisie en plofstowwe te verseker, sowel as grondstowwe en gereedskap om die militêre produksie van die USSR en ongeveer 3,000,000 ton voedsel te help.
Buiten die USSR, het die VS wesenlike hulp verleen aan altesaam 38 lande wat teen Nazi-Duitsland geveg het. In pas met die moderne tyd het Washington 565 miljard dollar daaraan bestee, waarvan 127 miljard deur die USSR ontvang is. Ek dink niemand sal verbaas wees as ek weet dat Moskou nooit enige van die geld terugbetaal het nie.
Boonop kan Moskou ook nie erken dat dit nie net die VSA nie, maar ook die Verenigde Koninkryk wat die USSR bygestaan ​​het. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die Britte meer as 7,000 vliegtuie, 27 oorlogskepe, 5,218 tenks, 5,000 4,020 tenkwapens, 1,500 15,000,000 mediese en vragmotors en meer as XNUMX XNUMX militêre voertuie, asook enkele duisende radio's en radar toerustingstukke en XNUMX XNUMX XNUMX aan die USSR afgelewer. stewels wat die Rooi Leër se soldate so desperaat ontbreek.
Feit 4: Sonder die veldtogte van die VSA en die Verenigde Koninkryk in die Stille Oseaan, Afrika en Wes-Europa sou die USSR die aksiemagte oorgeneem het.
Met inagneming van bogenoemde feite wat bewys hoe swak en pateties die USSR gedurende die Tweede Wêreldoorlog was, is dit meer as duidelik dat dit nie sou gewees het om teen die Nazi-oorlogsmasjien te staan ​​sonder materiële hulp van die VSA en die Verenigde Koninkryk en ook hul militêre steun nie.
Die Amerikaanse betrokkenheid by die Tweede Wêreldoorlog en die begin van die Stille Oseaan-veldtog teen Japan op 7 Desember 1941 was die voorvereiste vir die USSR om sy Grense in die Verre Ooste te verdedig. As Japan nie gedwing sou gewees het om te konsentreer op die stryd teen Amerikaanse troepe in die Stille Oseaan nie, sou hy waarskynlik die groter Sowjet-stede in die grensgebied kon gryp en sodoende beheer oor 'n aansienlike deel van die USSR se gebied kon verkry. Met inagneming van die groot omvang van die USSR, sy swak ontwikkelde infrastruktuur en die algehele onvoorbereidheid van sy leër, sou Moskou nie eers 'n paar maande geduur het as hy gedwing sou word om tegelyk op twee fronte te veg nie.
Daar moet ook beklemtoon word dat die aanslag van Duitsland op die USSR ook deur die Britse aktiwiteite in Noord-Afrika belemmer is. As die Verenigde Koninkryk nie groot hulpbronne bestee het om Duitsland in hierdie streek te beveg nie, sou die Nazi's hul magte kon konsentreer om Moskou in beslag te neem en sou hulle waarskynlik daarin geslaag het.
Ons kan nie vergeet dat die Tweede Wêreldoorlog geëindig het met die Normandië-landings wat uiteindelik die Westelike front ten volle geopen het nie, wat Hitler se grootste nagmerrie was en die rede vir die ondertekening van die berugte Molotov-Ribbentrop-verdrag. As die Geallieerdes nie hul aanval op die Franse grondgebied sou begin het nie, sou Duitsland die oorblywende magte in die ooste kon fokus om die Sowjetmagte terug te hou en hulle nie verder in Sentraal-Europa in te laat nie. As gevolg hiervan kon die Tweede Wêreldoorlog eindig sonder totale kapitulasie aan die kant van Berlyn.
Dit is duidelik dat sonder die hulp van die VSA en die VK, Sowjet-oorwinning in die Tweede Wêreldoorlog nie moontlik sou gewees het nie. Alles het daarop gedui dat Moskou op die punt was om die oorlog te verloor, en slegs vanweë enorme materiële en finansiële hulpbronne wat deur die Amerikaners en die Britte voorsien is, was die USSR in staat om te herstel van die skok van die somer van 1941, sy gebiede te herstel en uiteindelik Berlyn, wat is deur die Geallieerdes verswak.
Politici in die moderne Rusland gee voor dat hulle dit nie sien nie, en - in plaas daarvan om ten minste te erken dat die oorwinning moontlik was vanweë die betrokkenheid van die hele Europa (insluitend Oos-Europese lande wat nie hier genoem word nie), word Moskou dikwels daarvan beskuldig dat hulle Nazisme verheerlik het. ) - hulle bly staan ​​by die nou belaglike mites oor die Tweede Wêreldoorlog wat deur Sowjet-propaganda geskep is.