John Adams, derde staat van unie - Geskiedenis Podcasts - 2021
DERDE JAARLIKSE ADRES.
VERENIGDE STATE, 3 Desember 1799.
Menere van die staat en here van die Huis van Verteenwoordigers:
Dit is met vreemde tevredenheid dat ek die sesde kongres van die Verenigde State van Amerika ontmoet. Uit alle dele van die Unie in hierdie kritieke en interessante tydperk, moet die lede ten volle in besit wees van die gevoelens en wense van ons kiesers.
Die vleiende vooruitsigte van oorvloed uit die arbeid van die mense oor land en oor see; die welvaart van ons uitgebreide handel, nieteenstaande onderbrekings wat veroorsaak word deur die strydlustige toestand van 'n groot deel van die wêreld; die terugkeer van gesondheid, nywerheid en handel na die stede wat die afgelope tyd met siektes geteister is, en die verskillende en onskatbare voordele, burgerlik en godsdienstig, wat, onder ons gelukkige regeringsraamwerk, verseker is, word ons ongedeerd voortgesit, die eis van die hele Amerikaanse volk opregte dank aan 'n welwillende Godheid vir die barmhartige bedelings van Sy voorsienigheid.
Maar terwyl hierdie talle seëninge onthou word, is dit 'n pynlike plig om die ondankbare terugkeer wat deur sommige van die mense in sekere provinsies van Pennsylvania vir hulle gemaak is, te adverteer, waar hulle verlei is deur die kunste en wanvoorstellings van ontwerpers, openlik die wet weerstaan ​​wat die waardasie van huise en gronde bepaal. Sodanige verset is aan die burgerlike owerheid gegee omdat dit alle verdere pogings van die geregtelike proses om die uitvoering van die wet af te dwing, hopeloos gemaak het, en dit het noodsaaklik geword dat 'n militêre mag aangestel moes word, bestaande uit 'n paar kompanieë van gereelde troepe, vrywilligers en milisie , deur wie se ywer en aktiwiteit, in samewerking met die regterlike mag, orde en onderwerping herstel is en baie van die oortreders gearresteer is. Hiervan is sommige skuldig bevind aan wangedrag, en ander wat van verskillende misdade aangekla word, moet nog verhoor word.
Om die burgerlike regering van die regering behoorlik uit te voer en 'n regverdige uitvoering van die wette te verseker, is 'n hersiening en wysiging van die regstelsel noodsaaklik. In hierdie uitgebreide land kan dit nie anders as dat daar talle vrae ontstaan ​​rakende die interpretasie van die wette en die regte en pligte van beamptes en burgers. Aan die een kant moet die wette uitgevoer word; aan die ander kant moet individue beskerm word teen onderdrukking. Nie een van hierdie voorwerpe is voldoende verseker onder die huidige organisasie van die geregtelike departement nie. Ek beveel die onderwerp dus ernstig aan tot u ernstige oorweging.
Ek was volhardend in die stille en menswaardige beleid wat altyd deur die uitvoerende gesag van die Verenigde State bely en opreg nagestreef is, toe die Franse Republiek aanduidings gemaak het van 'n ingesteldheid om die bestaande verskille tussen die twee lande aan te pas. Dit is my plig om voor te berei op die ontmoeting van hul vooruitgang deur 'n benoeming van predikante op sekere voorwaardes wat die eer van ons land bepaal het, en wat deur die moderering daarvan die reg gegee is om voor te skryf. Die versekering wat die Franse regering voor die vertrek van ons gesante vereis het, is deur hul minister van buitelandse betrekkinge gegee, en ek het hulle beveel om voort te gaan met hul sending na Parys. Hulle het volle mag om 'n verdrag te sluit, onderhewig aan die grondwetlike advies en toestemming van die Senaat.
Die karakters van hierdie here belowe beslis aan hul land dat niks onverenigbaar met sy eer of belangstelling, niks wat strydig is met ons verpligtinge van goeie trou of vriendskap teenoor enige ander nasie, bepaal sal word nie.
Dit blyk waarskynlik uit die inligting wat ek ontvang het dat ons kommersiële omgang met sommige hawens op die eiland St. Domingo veilig hernu kan word. Omdat die resultaat bevredigend was, het ek dan, in ooreenstemming met die kongreshandeling hieroor, beveel dat die beperkings en verbod op die omgang gestaak moet word op voorwaardes wat deur proklamasie bekend gemaak is. Sedert die hernuwing van hierdie omgang, is ons burgers wat na die hawens met hul eiendom handel dryf, behoorlik gerespekteer, en die privaatheid van die hawens het opgehou.
By die bestudering van die bewerings van Britse onderdane deur die kommissarisse in Philadelphia, wat handel onder die sesde artikel van die verdrag van liefde, handel en navigasie met Groot -Brittanje, het daar 'n meningsverskil ontstaan ​​oor punte wat as noodsaaklik beskou word in die interpretasie van daardie artikel tussen die kommissarisse wat deur die Verenigde State aangestel is en die ander lede van die raad, van wie eersgenoemde hul plig geag het om te onttrek. Dit is opreg betreurenswaardig dat die uitvoering van 'n artikel wat deur 'n wedersydse gees van liefde en geregtigheid gemaak is, onvermydelik onderbreek moes gewees het. Daar word egter met vertroue verwag dat dieselfde gees van vriendskap en dieselfde gevoel van geregtigheid waarin dit ontstaan ​​het, tot bevredigende verduidelikings sal lei. As gevolg van die struikelblokke vir die vordering van die kommissie in Philadelphia, het sy Britannic Majesty die kommissarisse wat deur hom aangestel is ingevolge die sewende artikel van die verdrag aangaande die Britse vangs van Amerikaanse vaartuie, opdrag gegee om te onttrek aan die raad wat in Londen sit, maar met die uitdruklike verklaring van sy vasbeslotenheid om stiptelik en te goeder trou die verpligtinge na te kom wat sy majesteit aangegaan het deur sy verdrag met die Verenigde State, en dat hulle opdrag sal kry om hul funksies te hervat elke keer as die struikelblokke wat die vordering van die kommissie in Philadelphia belemmer, verwyder sal word. Aangesien my opregte vasberadenheid, vir sover dit van my afhang, dat met dieselfde stiptelikheid en te goeder trou die verbintenisse wat die Verenigde State aangegaan het in hul verdrae met Sy Britannic Majesty, vervul sal word, sal ek ons ​​minister onmiddellik opdrag gee by Londen om die nodige verduidelikings te verkry vir 'n regverdige uitvoering van die verbintenisse van die Verenigde State. Met sulke gesindhede aan beide kante kan ek nie twyfel dat alle probleme binnekort verwyder sal word nie en dat die twee rade dan sal voortgaan en die onderneming wat hulle daartoe verbind het, tot 'n bevredigende gevolgtrekking bring.
Die wet van die kongres met betrekking tot die setel van die regering van die Verenigde State wat vereis dat dit op die eerste Maandag van Desember volgende van Philadelphia oorgeplaas moet word na die distrik wat gekies is vir sy permanente setel, ek moet u in kennis stel dat die kommissarisse aangestel om geskikte geboue vir die akkommodasie van die kongres en die president en die openbare kantore van die regering te voorsien, het 'n verslag gemaak van die toestand van die geboue wat vir die doeleindes in die stad Washington ontwerp is, waaruit hulle tot die gevolgtrekking kom dat die verwydering van die setel van die regering op daardie tydstip op die vereiste tydstip is prakties uitvoerbaar en die verblyf bevredigend. Hulle verslag sal aan u voorgelê word.
Menere van die Huis van Verteenwoordigers:
Ek sal die ramings van die krediete wat nodig is vir die diens van die daaropvolgende jaar, tesame met 'n verslag van die inkomste en uitgawes aan u voorgelê. Gedurende 'n tydperk waarin 'n groot deel van die beskaafde wêreld in 'n ongewoon rampspoedige en vernietigende oorlog betrokke was, was dit nie te verwagte dat die Verenigde State van buitengewone burth vrygestel kon word nie. Alhoewel die tydperk nie aangebreek het dat die maatreëls wat getref is om ons land teen buitelandse aanvalle te beëindig, afgeweer word nie, is dit tog noodsaaklik vir die eer van die regering en die bevrediging van die gemeenskap dat 'n presiese ekonomie gehandhaaf moet word. Ek nooi u uit, here, om die verskillende takke van die openbare uitgawes te ondersoek. Die ondersoek sal tot voordelige afleggings lei of 'n oortuiging gee van die wysheid van die maatreëls waarop die uitgawes betrekking het.
Menere van die Senaat en here van die Huis van Verteenwoordigers:
In 'n tydperk soos die huidige, wanneer belangrike veranderinge plaasvind en elke uur nuwe en groot gebeurtenisse in die politieke wêreld voorberei, wanneer 'n gees van oorlog heers in bykans elke nasie met wie die sake van die Verenigde State 'n verband het, onseker en gevaarlik sou ons situasie wees as ons die middele om ons regverdige regte te handhaaf, nalaat. Die resultaat van die sending na Frankryk is onseker, maar hoe dit ook al eindig, 'n bestendige volharding in 'n stelsel van nasionale verdediging wat in ooreenstemming is met ons hulpbronne en die situasie van ons land is 'n duidelike voorskrif van wysheid; want op afstand soos ons van die strydlustige nasies verwyderd is en begeerlik is om deur almal reg te doen om aanstoot te neem aan enigeen, sal niks minder as die krag om aggressies af te weer 'n rasionele vooruitsig op ons land bied om aan die rampe te ontsnap van oorlog of nasionale agteruitgang. Wat myself betref, is dit my angstige begeerte om die vertroue in my uit te voer om die mense van die Verenigde State voorspoedig en gelukkig te maak. Ek vertrou met volle vertroue op u samewerking ten opsigte van u sorg, en dat ons wedersydse werk die eenheid tussen ons medeburgers sal toeneem en bevestig en 'n onwrikbare gehegtheid aan ons regering.
John Quincy Adams se derde staatsrede
Medeburgers van die Senaat en die Huis van Verteenwoordigers:
'N Revolusie van die seisoene is amper voltooi sedert die verteenwoordigers van die mense en state van hierdie Unie laas op hierdie plek vergader is om te beraadslaag en te handel oor die gemeenskaplike belangrike belange van hul kiesers. In daardie tydperk het die nooit sluimerende oog van 'n wyse en weldadige voorsienigheid sy voog voortgesit oor die welsyn van ons geliefde land, en die seën van gesondheid het oor die algemeen in die hele land bly heers. Die seën van vrede met ons broers van die mensdom is interne stilte geniet, het ons stilte ons medeburgers in volle genot van al hul regte en in die vrye uitoefening van al hul fakulteite gelaat om die impuls van hul aard en die plig van hul plig na te streef in die verbetering van hul eie toestand van die produksies van die grond, die handelsruil, die lewendige arbeid van die menslike industrie, het 'n deel van genot so groot en liberaal saamgevoeg as wat die toegeeflikheid van die hemel ooit aan die onvolmaakte toestand van die mens op aarde en die suiwerste menslike geluk bestaan ​​uit deelname aan ander, dit is geen geringe toevoeging tot die som van ons nasionale geluk op die oomblik dat p Vrede en voorspoed heers in 'n mate wat selde oor die hele bewoonbare aardbol ondervind word, maar dit is nog 'n voorsmakie van die geseënde tydperk van belofte wanneer die leeu by die lam gaan lê en oorloë is daar nie meer nie.
Die doel waarvoor die regering ingestel is om die bronne te bewaar, te verbeter en te bestendig en om in hul doeltreffendste kanale die rigtings wat tot die openbare gesondheid bydra, te lei. Voorwerpe van groot belang vir die welsyn van die Unie kom voortdurend terug om die aandag van die federale wetgewer te eis, en hulle roep met opgehoopte belangstelling by die eerste vergadering van die twee huise na hul periodieke opknapping. Dit is 'n plig wat deur die Grondwet voorgeskryf word om van tyd tot tyd onderwerpe voor te stel waarin die belange van die nasie die meeste betrokke is, en die regulering waarvan die wetgewende wil alleen bevoeg is. die vergadering van die nuwe kongres is 'n uiters geskikte tydperk, en dit is nou my doel om te ontslaan.
Ons vriendskapsverhoudinge met die ander nasies van die aarde, polities en kommersieel, is ongeskonde bewaar, en die geleenthede om dit te verbeter is met angstige en onophoudelike aandag gekweek. 'N Onderhandeling oor onderwerpe van groot en delikate belang met die regering van Groot -Brittanje het geëindig in die aanpassing van sommige van die onderhawige vrae op bevredigende voorwaardes en die uitstel van ander vir toekomstige bespreking en ooreenkoms.
Die doelwitte van die konvensie wat op 1822-07-12 in St. Petersburg gesluit is, onder bemiddeling van wyle keiser Alexander, is in werking gestel deur 'n daaropvolgende konvensie, wat op 1826-11-13 in Londen gesluit is, waarvan die bekragtiging is op daardie plek op 1827-02-06 uitgeruil. 'N Afskrif van die proklamasies wat op 1827-03-19 uitgereik is om hierdie konvensie te publiseer, word hiermee aan die kongres meegedeel. Die bedrag van $ 1,204,960, wat daarin was bepaal om aan die eisers van skadeloosstelling te betaal ingevolge die eerste artikel van die Verdrag van Gent, is behoorlik ontvang, en die kommissie het, ooreenkomstig die kongreswet van 1827-03-02, ingestel vir die die verdeling van die skadeloosstelling van die persone wat geregtig is om dit te ontvang, is nou in sitting en nader die einde van hul werk. Hierdie finale beskikking oor een van die seerste botsingsonderwerpe tussen die Verenigde State en Groot -Brittanje bied nie net onsself 'n gelukwensing nie, maar het ook die gelukkigste uitwerking op die bevordering van 'n vriendelike geaardheid en die versagting van asperiteite op ander besprekingsvoorwerpe of dit moet verbygaan sonder die eerbetoon van 'n eerlike en hartlike erkenning van die grootsheid waarmee 'n eerbare nasie, deur die herstel van hul eie ongeregtighede, 'n glorieryker oorwinning behaal as wat enige bloedveld ooit kan toeken.
Die konvensies van 1815-07-03 en van 1818-10-20 sal op hul eie beperking op 1828-10-20 verval. Dit het die direkte kommersiële omgang tussen die Verenigde State en Groot -Brittanje gereguleer op grond van die mees volmaakte wederkerigheid, en dit het 'n tydelike kompromie van die onderskeie regte en aansprake op gebied wes van die Rocky Mountains bewerkstellig. Hierdie reëlings word vir 'n onbepaalde tyd na die verstryking van die bogenoemde konvensies voortgesit, wat elke party die vryheid laat om dit te beëindig deur twaalf maande kennis aan die ander te gee.
Die radikale beginsel van alle kommersiële omgang tussen onafhanklike nasies is die wedersydse belang van beide partye. Dit is die lewensbelang van die handel self, en dit kan ook nie versoen word met die aard van die mens of met die primêre wette van die menslike samelewing dat enige verkeer gewillig nagestreef moet word waarvan alle voordele aan die een kant en al die laste aan die ander kant is nie. . Onderhandelingsverhoudinge is uit ervaring beskou as een van die doeltreffendste instrumente om vrede en harmonie te bevorder tussen nasies wie se belange, uitsluitlik aan beide kante, deur mededinging gereeld in botsing gebring word. By die opstel van sulke verdrae is dit die plig van elke party om nie net met onwrikbare pertiniteit aan te spoor wat by sy eie belang pas nie, maar om liberaal toe te gee aan dit wat aangepas is vir die belang van die ander.
Om dit te bereik, is in die algemeen weinig meer nodig as 'n eenvoudige nakoming van die wederkerigheidsreël, en was dit moontlik dat die staatsmanne van 1 nasie deur middel van 'n strategie en bestuur 'n te verreikende verdrag uit die swakheid of onkunde van 'n ander kon verkry, so 'n kompak sou 'n aansporing tot oorlog wees eerder as 'n band van vrede.
Ons konvensies met Groot -Brittanje is gebaseer op die beginsels van wederkerigheid. Die kommersiële omgang tussen die twee lande is groter in omvang en omvang as tussen twee ander lande ter wêreld. Dit is vir alle doeleindes van voordeel of voordeel vir beide as kosbaar en na alle waarskynlikheid veel meer uitgebreid as as die partye steeds deel uitmaak van een en dieselfde nasie. Verdrae tussen sulke state, die regulering van die omgang tussen vrede tussen hulle en die aanpassing van belange van so 'n transcendente belang vir albei, wat in 'n lang ervaring van jare gevind is wat wedersyds voordelig is, moet nie ligtelik gekanselleer of gestaak word nie. Twee konvensies om die bogenoemde voort te sit, is op 1827-08-06 tussen die gevolmagtigdes van die twee regerings gesluit en sal onmiddellik voor die Senaat gelê word vir die uitoefening van hul konstitusionele gesag daaroor.
By die uitvoering van die vredesverdragte van 1782-11 en 1783-09, tussen die Verenigde State en Groot-Brittanje, en wat die oorlog van ons onafhanklikheid beëindig het, is 'n grenslyn getrek as die afbakening van gebied tussen die twee lande, strek oor byna 20 breedtegrade en strek oor seë, mere en berge, en word dan baie onvolmaak ondersoek en amper nie oopgemaak vir die geografiese kennis van die eeu nie. In die vordering van die ontdekking en skikking deur beide partye het sedertdien verskeie vrae oor die grens tussen hul onderskeie gebiede ontstaan, wat uiters moeilike aanpassings gevind het.
Aan die einde van die laaste oorlog met Groot -Brittanje het vier van hierdie vrae hulde gelê op die oorweging van die onderhandelaars van die Verdrag van Gent, maar sonder om 'n definitiewe ooreenkoms daaroor te sluit. Hulle is verwys na drie afsonderlike kommissies, bestaande uit twee kommissarisse, een wat deur elke party aangestel is, om hul onderskeie eise te ondersoek en te besluit. In die geval van onenigheid tussen die kommissarisse, een wat deur elke party aangewys is, om hul onderskeie eise te ondersoek en te besluit. In die geval van 'n meningsverskil tussen die kommissarisse, is daar bepaal dat hulle aan hul verskillende regerings verslag moet doen, en dat die verslae uiteindelik na die besluit van 'n soewerein, die gemeenskaplike vriend van beide, verwys moet word.
Van hierdie kommissies het twee reeds hul sessies en ondersoeke beëindig, een vir geheel en die ander deur gedeeltelike ooreenkoms. Die kommissarisse van die 5de artikel van die verdrag van Gent het uiteindelik nie saamgestem nie en het teenstrydige verslae aan hul eie regerings gemaak. Maar uit hierdie verslae het 'n groot probleem ontstaan ​​om 'n vraag op te stel wat die arbiter moet beslis. Hierdie doel is egter bewerkstellig deur 'n vierde konvensie, wat op 1827-09-29 deur die gevolmagtigdes van die twee regerings in Londen gesluit is. Dit sal saam met die ander aan die oorweging van die Senaat voorgelê word.
Terwyl hierdie vrae in afwagting was, het voorvalle van botsende pretensies en van gevaarlike aard op die gebied self in geskil tussen die twee nasies plaasgevind. Deur 'n gemeenskaplike verstandhouding tussen die regerings is daar ooreengekom dat geen uitoefening van eksklusiewe jurisdiksie deur enige party terwyl die onderhandeling aan die gang was, die toestand van die kwessie van die reg om finaal besleg te word, sou verander nie.So 'n botsing het nietemin onlangs plaasgevind deur gebeurtenisse waarvan die presiese karakter nog nie vasgestel is nie. 'N Mededeling van die goewerneur van die staat Maine, met meegaande dokumente, en 'n briefwisseling tussen die minister van buitelandse sake en die minister van Groot -Brittanje hieroor word nou gekommunikeer. Maatreëls is getref om die toestand van die feite meer korrek te bepaal deur die diens van 'n spesiale agent om die plek te besoek waar die beweerde vergrype plaasgevind het.
Alhoewel soveel van die onderwerpe van groot belang vir die vriendskaplike betrekkinge tussen die twee lande tot dusver aangepas is, is dit 'n kwessie van spyt dat hul siening oor die kommersiële omgang tussen die Verenigde State en die Britse koloniale besittings nie ewe veel benader het tot 'n vriendelike ooreenkoms.
By die aanvang van die laaste kongresgeleentheid is hulle ingelig oor die skielike en onverwagte uitsluiting deur die Britse regering van toegang in vaartuie van die Verenigde State tot al hul koloniale hawens, behalwe dié wat onmiddellik aan ons eie gebiede grens. In die vriendskaplike besprekings wat die aanvaarding van hierdie maatreël tot stand gebring het, wat, aangesien dit die belange van die Verenigde State ernstig geraak het, van ons kant onderwerp is van uitputting, het die beginsels waarop die regverdiging daarvan geplaas is, 'n gediversifiseerde karakter gehad. Dit word dadelik toegeskryf aan 'n blote herhaling van die ou, lank gevestigde beginsel van koloniale monopolie en terselfdertyd 'n wrokgevoel omdat die aanbiedings van 'n parlementshandeling wat die koloniale hawens op sekere voorwaardes geopen het, nie onder die knie was nie met genoeg gretigheid deur onmiddellike nakoming daarvan.
In 'n daaropvolgende tydperk is daar aangedui dat die nuwe uitsluiting in wrok was omdat 'n voorafgaande besluit van die parlement van 1822, wat sekere koloniale hawens onder swaar en swaar beperkings oopgemaak het vir vaartuie van die Verenigde State, nie deur 'n erkenning beantwoord is nie Britse vaartuie uit die kolonies en hul vragte, sonder enige beperking of diskriminasie. Maar wees die motief vir die interdik wat dit mag, die Britse regering het geen gesindheid geopenbaar nie, hetsy deur onderhandeling of deur ooreenstemmende wetgewende bepalings, om daarvan terug te trek, en ons is duidelik veronderstel dat geen van die wetsontwerpe wat onder die die oorweging van die kongres tydens hul laaste sitting sou in hul toegewings voldoende geag word om beloon te word deur enige verslapping van die Britse interdik. Dit is een van die ongerieflikhede wat onlosmaaklik verband hou met die poging om deur wedersydse wetgewing belange van hierdie aard aan te pas dat geen van die partye kan weet wat vir die ander bevredigend sou wees nie, en dat dit na die instelling van 'n statuut vir die toegewyde en opregte doel van versoening in die algemeen heeltemal onvoldoende gevind word vir die verwagting van die ander party en eindig in wedersydse teleurstelling.
Nadat die kongresvergadering beëindig is sonder enige handeling oor die onderwerp, is 'n proklamasie uitgereik op 1827-03-17, in ooreenstemming met die bepalings van die 6de afdeling van die wet van 1823-03-01 waarin verklaar word dat die handel en omgang gemagtig is deur die Britse parlementswet van 1822-06-24, tussen die Verenigde State en die Britse opgesomde koloniale hawens, is die daaropvolgende parlementswette van 1825-07-05, en die raadsbesluit van 1826-07-27 verbied . Die uitwerking van hierdie proklamasie, volgens die bepalings van die wet waaronder dit uitgevaardig is, was dat elke bepaling van die wet betreffende die navigasie van 1818-04-18 en die aanvullende wet van 1820-05-15, herleef en is in volle krag.
Dit is dus die huidige handelsvoorwaarde dat dit, net soos vir beide partye, op 'n enkele enkele uitsondering direk deur die vaartuie van geen van die twee kan word nie. Die uitsondering self word gevind in 'n proklamasie van die goewerneur van die eiland St. Christopher en die Maagde-eilande, wat drie maande vanaf 1827-08-28 uitnooi om die artikels van die produkte van die Verenigde State wat hul uitvoer vorm, in te voer deel van hierdie handel in die skepe van alle nasies.
Die tydperk wat reeds verstryk het, het weer die toestand van wedersydse interdik plaasgevind. Die Britse regering het nie net onderhandelinge oor hierdie onderwerp geweier nie, maar die beginsel wat hulle met verwysing aangeneem het, het selfs die onderhandelingsmiddele uitgesluit. Dit word nie die selfrespek van die Verenigde State nie, om onnodige gunste te vra of om 'n guns te aanvaar waarvoor 'n ruim ekwivalent vereis word. Dit moet nog deur die onderskeie regerings bepaal word of die handel deur wederkerige wetgewing geopen sal word. Dit is intussen bevredigend om te weet dat, afgesien van die ongerief as gevolg van 'n versteuring van die gewone handelskanale, geen verlies gely is deur die handel, die navigasie of die inkomste van die Verenigde State nie, en niks van omvang nie word uit hierdie bestaande toestand van onderlinge interdik aangekeer.
Met die ander maritieme en kommersiële lande van Europa gaan ons omgang voort met min variasie. Sedert die staking deur die konvensie van 1822-06-24 van alle diskriminerende pligte op die vaartuie van die Verenigde State en van Frankryk in beide lande, het ons handel met die nasie toegeneem en neem toe. 'N Gesindheid van Frankryk is geopenbaar om die onderhandeling te hernu, en met die aanvaarding van die voorstel het ons die wens uitgespreek dat dit uitgebrei kon word na ander onderwerpe waaroor 'n goeie begrip tussen die partye voordelig sou wees vir die belange van beide .
Die oorsprong van die politieke betrekkinge tussen die Verenigde State en Frankryk is ooreenstemmend met die eerste jare van ons onafhanklikheid. Die herinnering daaraan is verweef met die van ons moeisame stryd om nasionale bestaan. Verswak soos dit sedertdien van tyd tot tyd was, kan ons dit nooit vergeet nie, en ons moet die oomblik met blydskap haat, wat dui op 'n herinnering wat ewe vriendelik van gees is van Frankryk.
Die Amerikaanse minister wat in Parys woon, het onlangs 'n nuwe poging aangewend om die regverdige aansprake van die burgers van die Verenigde State op die herstel van die onreg wat lankal gepleeg is, te oorweeg, waarvan baie eerlik erken is en almal geregtig is op elke beginsel van geregtigheid tot 'n eerlike ondersoek. Die laaste voorstel aan die Franse regering was om die onderwerp wat 'n struikelblok vir hierdie oorweging gevorm het, te verwys na die bepaling van 'n soewerein, die algemene vriend van beide. Op hierdie aanbod is nog geen definitiewe antwoord ontvang nie, maar die dapper en eerbare gees wat altyd die trots en glorie van Frankryk was, sal uiteindelik nie toelaat dat die eise van onskuldige lyers gedoof word in die blote bewussyn van die mag om te verwerp nie hulle.
'N Nuwe verdrag van liefde, navigasie en handel is gesluit met die Koninkryk Swede, wat aan die Senaat voorgelê sal word vir advies rakende die bekragtiging daarvan. Op 'n meer onlangse datum is 'n gevolmagtigde minister van die Hanzestate van Hamburg, Lubeck en Bremen ontvang, belas met 'n spesiale missie vir die onderhandeling van 'n verdrag van liefde en handel tussen die ou en bekende liga en die Verenigde State. Hierdie onderhandelinge is gevolglik begin en word tans aan die gang, waarvan die resultaat, indien dit suksesvol is, ook aan die senaat voorgelê sal word vir oorweging.
Sedert die toetreding van keiser Nicholas tot die keiserlike troon van al die Russe, het die vriendelike gesindheid teenoor die Verenigde State wat so voortdurend deur sy voorganger gemanifesteer is, onverpoos voortgegaan en is onlangs getuig deur die aanstelling van 'n gevolmagtigde minister om op hierdie plek te woon. Uit die belangstelling van hierdie Soewerein ten behoewe van die lydende Grieke en uit die gees waarmee ander van die groot Europese moondhede met hom saamwerk, kan die vriende van vryheid en van die mensdom die hoop verwek dat hulle verligting sal kry van die ongelykste konflikte wat hulle so lank en so galant onderhou het dat hulle die seën sal geniet van selfregering wat hulle ryklik verdien het deur hul lyding ter wille van vryheid, en dat hul onafhanklikheid verseker sal word deur die liberale instellings waarvan hulle land voorsien het die vroegste voorbeelde in die geskiedenis van menslike aard, en wat die onsterflike herinnering aan die grond gewy het waarvoor hulle nou weer hulle bloed uitstort. Die meegevoel wat die mense en die regering van die Verenigde State so hartlik met hul saak toegegee het, is deur hul regering erken in 'n dankbrief, wat ek ontvang het van hul roemryke president, waarvan 'n vertaling nou aan die kongres oorgedra word, die verteenwoordigers van die nasie aan wie hierdie eerbetoon bedank moes word, en aan wie dit tereg verskuldig was.
In die Amerikaanse halfrond bly die oorsaak van vryheid en onafhanklikheid steeds die deurslag, en as dit nie deur een van die wonderlike triomfse aangedui word wat sommige van die voorafgaande jare met glorie gekroon het nie, was dit slegs die gevolg van die verbanning van alle eksterne mag waarteen die stryd was gehandhaaf is. Die uitroep van oorwinning word vervang deur die verdrywing van die vyand oor wie dit kon bereik word.
Ons vriendelike wense en hartlike welwillendheid, wat die suidelike nasies van Amerika voortdurend gevolg het in al die wisselvallighede van hul onafhanklikheidsoorlog, word opgevolg deur 'n net so vurige en hartlike versoeking dat hulle deur die wysheid en suiwerheid van hul instellings hulself kan beveilig die beste seëninge van die sosiale orde en die beste belonings van deugsame vryheid. As ons alle reg en alle voorneme om in te gryp in die bekommernisse waarin dit hul onafhanklikheid is om hulle te reguleer, inmeng, sal ons gepas lyk, en ons verwelkom elke aanduiding van hul voorspoed, van hul harmonie, van hul volhardende en onbuigsame eerbetoon aan vreugde. die beginsels van vryheid en van gelyke regte wat alleen geskik is vir die genie en humeur van die Amerikaanse nasies.
Daarom was dit kommerwekkend dat ons in sommige van die Republieke van die suide aanduidings van dermverdelings en die voorkoms van minder vereniging met mekaar waargeneem het as wat ons glo almal se belang is. Onder die resultate van hierdie toestand was dat die verdragte wat in Panama gesluit is, blykbaar nie deur die kontrakterende partye bekragtig is nie, en dat die vergadering van die kongres in Tacubaya onbepaald uitgestel is. By die aanvaarding van die uitnodigings om by hierdie kongres verteenwoordig te word, terwyl 'n manifestasie van die Verenigde State bedoel was van die vriendelikste ingesteldheid teenoor die suidelike republieke deur wie dit voorgestel is, is gehoop dat dit 'n geleentheid sou bied om al die nasies van hierdie halfrond tot die algemene erkenning en aanvaarding van die beginsels in die regulering van hul interne betrekkinge, wat 'n blywende vrede en harmonie tussen hulle sou verseker het en die oorsaak van wedersydse welwillendheid oor die hele wêreld sou bevorder. Aangesien daar egter struikelblokke ontstaan ​​het vir die byeenkoms van die kongres, het een van die twee ministers in opdrag van die Verenigde State teruggekeer na die boesem van sy land, terwyl die minister wat belas is met die gewone sending na Mexiko steeds gemagtig is om dit by te woon die kongresse van die kongres wanneer hulle ooit hervat kan word.
Daar was 'n kort rukkie hoop dat 'n vredesverdrag wat werklik tussen die regering van Buenos Ayres en Brasilië onderteken is, alle verdere geleenthede sou vervang vir die botsings tussen strydlustige pretensies en neutrale regte wat so gereeld die gevolg is van maritieme oorlog, en wat het ongelukkig die harmonie van die betrekkinge tussen die Verenigde State en die Brasiliaanse regerings versteur. Tydens hul laaste sessie is die kongres ingelig dat sommige van die vlootoffisiere van daardie Ryk gevorderde beginsels beoefen het met betrekking tot blokkades en neutrale navigasie wat ons nie kon bestraf nie, en wat ons bevelvoerders dit nodig gevind het om te weerstaan. Dit blyk dat hulle nie deur die Brasiliaanse regering self onderhou is nie. Sommige van die vaartuie wat onder die veronderstelde gesag van hierdie foutiewe beginsels gevang is, is herstel, en ons vertrou dat ons regverdige verwagtinge gerealiseer sal word dat alle burgers van die Verenigde State wat die ongeregverdigde vangskade gely het, voldoende vrywaring sal ontvang. Brasiliaanse tribunale het self onwettig verklaar.
In die diplomatieke besprekings in Rio de Janeiro oor hierdie onreg wat deur die burgers van die Verenigde State en ander opgedoen is, het dit gelyk asof dit onmiddellik uit die regering self kom die aanklag van die Verenigde State, onder die indruk dat sy vertoë namens hom van die regte en belange van sy landgenote heeltemal verontagsaam en nutteloos was, was dit sy plig, sonder om op instruksies te wag, sy amptelike funksies te beëindig, sy paspoorte te eis en na die Verenigde State terug te keer. Hierdie beweging, gedikteer deur 'n eerlike ywer vir die eer en belange van sy land - motiewe wat uitsluitlik op die gedagte van die offisier was wat dit gebruik het - is nie deur my afgekeur nie.
Die Brasiliaanse regering het dit egter gekla as 'n maatreël waarvoor hulle nie opsetlike rede gegee het nie, en op 'n uitdruklike versekering deur hul beskuldigde 'd'affaires wat hier woon, dat 'n opvolger van die ontslape verteenwoordiger van die Verenigde State naby dat die regering, die benoeming van wie hulle verlang, ontvang moet word en behandel moet word met die respek vanweë sy karakter, en dat daar onmiddellik vergoeding gemaak moet word vir alle beserings wat aan die burgers van die Verenigde State of hul eiendom toegedien word in stryd met die wette van nasies, 'n tydelike kommissie aangestel vir die land is uitgereik, wat hoop dat dit die gewone diplomatieke omgang tussen die twee regerings en die vriendskaplike betrekkinge tussen hul onderskeie nasies heeltemal sal herstel.
As ons van die belangrike besorgdheid van ons Unie in sy omgang met vreemde nasies kyk na die van die grootste belang by die bestuur van ons interne aangeleenthede, vind ons die inkomste van die huidige jaar byna soos wat verwag kan word met die verwagtinge van die laaste, en bied 'n aspek wat nog gunstiger is in die belofte van die volgende.
Die saldo in die tesourie op 1827-01-01 was $ 6 358 686,18. Die kwitansies van daardie dag tot 1827-09-30, so naby as wat die opbrengs van hulle nog ontvang kan word, beloop $ 16,886,581.32. Die kwitansies van die huidige kwartaal, geskat op $ 4,515,000, het 'n totaal van $ 21,400,000 se ontvangste by die bogenoemde gevoeg.
Die uitgawes van die jaar kan moontlik $ 22,300,000 beloop, wat 'n klein bybetaling van die kwitansies uitmaak. Maar van hierdie $ 22,000,000 is meer as $ 6,000,000 toegepas op die kwytskelding van die hoofsom van die staatskuld, waarvan die totale bedrag $ 74,000,000 op 1827-01-01 nader, op 1828-01-01 $ 67,500,000 te kort skiet. Die saldo in die tesourie op 1828-01-01 sal na verwagting $ 5,450,000 oorskry, 'n bedrag wat groter is as die van 1825-01-01, hoewel dit nie die van 1827-01-01 was nie.
Daar was voorsien dat die inkomste van die huidige jaar 1827 nie dieselfde sou wees as die van die vorige nie, wat self minder was as die van die volgende jaar vooraf. Maar die hoop is gerealiseer dat hierdie tekortkominge geensins die bestendige werking van die kwytskelding van die staatskuld sou onderbreek deur die jaarlikse $ 10.000.000 wat deur die wet van 1817-03-03 aan die doel bestee is nie.
Die bedrag van die regte wat op die goedere ingevoer is vanaf die aanvang van die jaar tot 1827-09-30 is $ 21,226,000, en die waarskynlikste bedrag wat gedurende die res van die jaar verseker sal word, is $ 5,774,000, wat 'n totaal van $ 27,000,000 uitmaak. Met die toelaes vir nadele en voorwaardelike tekortkominge, maar nie spesifiek voorsien nie, kan ons die ontvangste van die daaropvolgende jaar veilig skat op $ 22,300,000-'n inkomste vir die volgende wat gelyk is aan die uitgawes van die huidige jaar.
Die diep besigtiging wat ons burgers van alle klasse in die hele Unie voel vir die totale kwytskelding van die staatskuld, vra om verskoning vir die erns waarmee ek dit my plig ag om hierdie onderwerp by die oorweging van die kongres aan te spoor - om hulle nogmaals aan te hou van die strengste ekonomie in die toepassing van die openbare fondse. Die depressie op die ontvangste van die inkomste wat met die jaar 1826 begin is, het gedurende die twee eerste kwartale van die huidige jaar met ergerheid voortgegaan.
Die terugkerende gety het met die derde kwartaal begin vloei, en sover ons uit ervaring kan oordeel, sal dit na verwagting deur die loop van die daaropvolgende jaar voortduur. Intussen sal 'n verligting van die las van die staatskuld in die drie jaar tot byna $ 16,000,000 plaasvind, en die heffing van jaarlikse rente sal tot $ 1,000,000 verminder word. Maar onder die maksimum aspekte van die politieke ekonomie wat die bestuurders van die openbare geld nooit moet ly sonder dat dit dringend nodig is om dit te oortref nie, is om die uitgawes van die jaar binne die perke van sy ontvangste te hou.
Die krediete van die afgelope twee jaar, insluitend die jaarlikse $ 10,000,000 van die sinkende fonds, het elk die beloofde inkomste van die daaropvolgende jaar geëwenaar. Terwyl ons met vertroue voorsien dat die staatskas so vinnig van die ontvangste aangevul sal word as wat dit deur die uitgawes gedreineer word, gelyk aan die van die huidige jaar, moet ons nie vergeet dat dit die uitputting van groter uitbetalings.
Die toestand van die weermag en van alle takke van die staatsdiens onder toesig van die minister van oorlog sal gesien word in die verslag van die beampte en die dokumente waarmee dit vergesel word.
Gedurende die afgelope somer is 'n afdeling van die weermag op 'n nuttige en suksesvolle manier geroep om hul gepaste pligte uit te voer. Op die oomblik dat die kommissarisse vir die uitvoering van sekere bepalings van die verdrag van 1825-08-19 aangestel was, met verskillende stamme van die Noordwes-Indiërs op die bestemde plek sou kom om die onbevraagde moord op verskeie burgers en ander dade van onomwonde vyandigheid wat gepleeg is deur 'n party van die Winnebago -stam, een van die wat in die verdrag geassosieer word, gevolg deur aanduidings van 'n dreigende karakter onder ander stamme van dieselfde streek, het onmiddellik die verdedigende en beskermende mag van die Unie noodsaaklik gemaak kwartaal.
Dit is gevolglik uitgestal deur die onmiddellike en gesamentlike bewegings van die goewerneurs van die staat Illinois en van die gebied Michigan, en bekwame heffings van milisie, onder hul gesag, met 'n korps van 700 man van die Amerikaanse troepe, onder bevel van Generaal Atkinson, wat op die oproep van goewerneur Cass onmiddellik herstel na die gevaarstoneel vanaf hul stasie in St. Hulle teenwoordigheid het die alarms van ons medeburgers oor hierdie afwykings uit die weg geruim, en het die vyandige doeleindes van die Indiane bewus gemaak. Die daders van die moorde is oorgegee aan die gesag en werking van ons wette, en elke voorkoms van opsetlike vyandigheid van die Indiese stamme het bedaar.
Alhoewel die huidige organisasie van die weermag en die administrasie van sy verskillende takke van die diens oor die algemeen bevredigend is, is dit tog vatbaar vir groot verbetering in besonderhede, waarvan sommige tot dusver aan die kongres oorweeg is, en ander is nou eers in die verslag van die minister van oorlog.
Die doeltreffendheid om bykomende getalle beamptes in die twee ingenieurskorps te voorsien, hang in 'n mate af van die aantal en omvang van die voorwerpe van nasionale belang waarop die kongres dit goed mag vind dat opnames in ooreenstemming met die wet van 1824 gedoen moet word. 04-30. Van die opnames wat voor die laaste kongresvergadering onder die gesag van die wet gedoen is, is gerapporteer -
Van die Board of Internal Improvement, op die Chesapeake en Ohio Canal.
Op die voortsetting van die nasionale pad van Cumberland na die getywater in die District of Columbia.
Op die voortsetting van die nasionale pad van Canton na Zanesville.
Op die ligging van die nasionale pad van Zanesville na Columbus.
Op die voortsetting van dieselfde na die setel van die regering in Missouri.
Op 'n pospad van Baltimore na Philadelphia.
Van 'n opname van Kennebecrivier (gedeeltelik).
Op 'n nasionale pad van Washington na Buffalo.
Op die opname van Saugatuck Harbour en River.
Op 'n kanaal van die PontChartrain -meer na die Mississippirivier.
Op opnames by Edgartown, Newburyport en Hyannis Harbour.
Op 'n opname van La Plaisance Bay, in die gebied van Michigan.
En verslae is nou voorberei en sal aan die kongres voorgelê word -
Op opnames van die skiereiland Florida om vas te stel of die kanaal prakties moontlik is om die waters van die Atlantiese Oseaan met die Golf van Mexiko oor die skiereiland en ook die land tussen die baaie van Mobile en Pensacola te verbind, met die oog daarop om dit te verbind saam deur 'n kanaal.
Op opnames van 'n roete vir 'n kanaal om die waters van James en Great Kenhawa te verbind.
Op die opname van die Swash, in Pamlico Sound, en dié van Cape Fear, onder die stad Wilmington, in Noord -Carolina.
Oor die opname van die Muscle Shoals, in die Tennessee -rivier, en vir 'n roete vir 'n beoogde kommunikasie tussen die
Riviere Hiwassee en Coosa, in die staat Alabama.
Ander verslae van opnames oor voorwerpe wat deur die verskillende kongreshandelinge van die laaste en voorafgaande sessies uitgewys is, word tans voorberei, en die meeste daarvan kan voltooi word voor die einde van hierdie sessie. Al die beamptes van albei ingenieurskorps, met verskeie ander behoorlik gekwalifiseerde persone, is voortdurend in diens van hierdie dienste vanaf die verloop van die wet van 1824-04-30, tot hierdie tyd. As daar geen ander voordeel was om die land uit hul arbeid te verdien as die fondse van topografiese kennis wat hulle versamel en gekommunikeer het nie, sou dit alleen 'n wins vir die Unie gewees het wat meer as voldoende was vir al die uitgawes wat aan die voorwerp bestee is, maar die krediete vir die herstel en voortsetting van die Cumberland -pad, vir die aanleg van verskillende ander paaie, vir die verwydering van obstruksies uit die riviere en hawens, vir die oprigting van lighuise, bakens, piere en boeie, en vir die voltooiing van kanale wat deur individuele verenigings onderneem word, maar die hulp nodig het van middele en hulpbronne wat meer omvattend is as wat die individuele onderneming kan beveel, kan eerder beskou word as skatte wat opgetel is uit die bydraes van die huidige tydperk tot voordeel van die nageslag, as as onbeantwoorde aanwending van die opbrengs van die nasie.
Vir sulke doelwitte van permanente verbetering van die toestand van die land, van werklike toevoeging tot die rykdom sowel as tot die gemak van die mense deur wie hulle gesag en hulpbronne bewerkstellig is, van $ 3,000,000 tot $ 4,000,000 van die jaarlikse inkomste van die land , deur wette wat op die drie mees onlangse kongresssessies uitgevaardig is, toegepas, sonder om die noodsaaklikheid van die tesourie in te perk, sonder om 'n dollar by te voeg tot die belasting of skuld van die gemeenskap, sonder om selfs die bestendige en gereelde aflossing van die aangegane skuld op te skort vroeër dae, wat binne dieselfde drie jaar met amper $ 16,000,000 verminder is.
Dieselfde waarnemings is in groot mate van toepassing op die krediete wat gemaak is vir versterkings aan die kuste en hawens van die Verenigde State, vir die instandhouding van die Militêre Akademie in West Point en vir die verskillende voorwerpe onder toesig van die Departement van die Vloot . Die verslag van die Sekretaris van die Vloot en die van die ondergeskikte takke van beide die militêre departemente toon aan die Kongres in detail die huidige toestand van die openbare instellings wat van hulle afhanklik is, die uitvoering van die kongreshandelinge wat daarmee verband hou en die sienings van die beamptes wat betrokke was by die verskillende takke van die diens oor die verbeterings wat tot hul volmaaktheid kan lei.
Die versterking van die kuste en die geleidelike toename en verbetering van die vloot is onderdele van 'n groot stelsel van nasionale verdediging wat 10 jaar opwaarts was, en wat vir 'n aantal jare sal voortgaan om die konstante en volgehoue ​​aanspraak te maak. beskerming en toesig van die wetgewende gesag. Onder die maatreëls wat uit hierdie beginsels voortvloei, het die handeling van die laaste kongresessie vir die geleidelike verbetering van die vloot 'n opvallende plek. Die versameling van hout vir die toekomstige konstruksie van oorlogsvaartuie, die behoud en voortplanting van die spesies spesiaal daarvoor aangepas hout, die bou van droë dokke vir die gebruik van die vloot, die oprigting van 'n seespoor vir die herstel van die openbare skepe en die verbetering van die vlootwerwe vir die behoud van die openbare eiendom wat daarop neergelê is, het almal die aandag van die uitvoerende gesag ontvang en sal dit steeds ontvang, en gaan voortdurend na die uitvoering van al sy doelwitte .
Die oprigting van 'n vlootakademie wat die teoretiese onderrig verskaf aan die jeugdiges wat hul lewens aan die diens van hul land op die oseaan wy, vra steeds die goedkeuring van die wetgewer. Praktiese seemanskap en die kuns van navigasie kan verkry word op die cruises van die eskaders wat van tyd tot tyd na die verre see gestuur word, maar selfs 'n bekwame kennis van die kuns van skeepsbou, die hoër wiskunde en sterrekunde, die literatuur wat kan plaas ons offisiere op 'n vlak van gepoleerde opvoeding saam met die offisiere van ander maritieme lande die kennis van die wette, munisipale en nasionale, wat in hul omgang met vreemde state en hul regerings voortdurend in werking tree, en veral die kennis met die beginsels van eer en geregtigheid, met die hoër verpligtinge van morele en algemene wette, menslik en goddelik, wat die groot onderskeid tussen die krygspatriot en die gelisensieerde rower en seerower vorm-dit kan stelselmatig onderrig word en by uitstek slegs verkry word in 'n permanente skool, aan die oewer gestasioneer en voorsien van die onderwysers, die instrumente en die boeke wat vertroud was met en aangepas is vir die komm vereniging van die beginsels van hierdie onderskeie wetenskappe aan die jeugdige en ondersoekende gees.
Die verslag van die posmeester -generaal toon dat die toestand van die departement hoogs bevredigend is vir die hede en nog meer belowend is vir die toekoms. Sy ontvangste vir die jaar geëindig 1827-07-01 beloop $ 1,473,551 en het sy uitgawes met meer as $ 100,000 oorskry. Dit kan nie 'n buitensporige skatting wees om te voorspel dat die ontvangste in minder as 10 jaar, waarvan die helfte verstryk het, meer as verdubbel het nie.
Intussen het 'n verminderde besteding op gevestigde roetes tred gehou met die toenemende fasiliteite van openbare akkommodasie en is ekstra dienste verkry teen verlaagde vergoedingskoerse. Die afgelope jaar is die vervoer van die pos in fases aansienlik verhoog. Die aantal poskantore is verhoog tot 7000, en daar kan verwag word dat hoewel die fasiliteite van omgang tussen medeburgers persoonlik of per korrespondensie binnekort voor die deur van elke dorpenaar in die Unie gedra sal word, maar 'n jaarlikse oorskot aan inkomste sal wees wat as wysheid van die kongres toegepas kan word onder die uitoefening van hul grondwetlike bevoegdhede, kan bedink word vir die verdere oprigting en verbetering van die openbare paaie, of deur nog meer by te dra tot die fasiliteite vir die vervoer van die posse. Van die aanduidings van die welvarende toestand van ons land, kan nie een meer aangenaam wees as dié wat aangebied word deur die vermenigvuldiging van persoonlike en intieme omgang tussen die burgers van die Unie wat op die verste afstande van mekaar woon nie.
Onder die onderwerpe wat tot dusver die ernstige aandag en aandag van die kongres gehad het, is die bestuur en verkoop van die deel van die eiendom van die land wat uit die openbare gronde bestaan. Die verkryging daarvan, ten koste van die hele Unie, nie net in die skatkis nie, maar ook in die bloed, dui op 'n eiesoortige eiendomsreg daarin. Uit die verslag en verklarings van die Algemene Landkantoor wat nou meegedeel is, blyk dit dat onder die huidige regering van die Verenigde State 'n bedrag van min $ 33.000.000 uit die gemeenskaplike tesourie betaal is vir die gedeelte van hierdie eiendom wat uit Frankryk en Spanje gekoop is , en vir die uitwissing van die aboriginale titels. Die hoeveelheid grond wat bekom is, is naby 260,000,000 hektaar, waarvan op 1826-01-01 ongeveer 139,000,000 hektaar ondersoek is en min meer as 19,000,000 hektaar verkoop is. Die bedrag wat die kopers van die verkoopte openbare gronde in die tesourie inbetaal het, is nog nie gelyk aan die bedrae wat in die geheel betaal is nie, maar laat 'n klein saldo terug. Die opbrengs van die verkoop van die gronde is lankal aan die skuldeisers van die land verpand, 'n pand waaruit ons rede het om te hoop dat dit oor 'n paar jaar afgelos sal word.
Die stelsel waarop hierdie groot nasionale belang bestuur is, was die gevolg van lang, angstige en volhardende beraadslaging. Volwasse en verander deur die vordering van ons bevolking en die lesse uit ervaring, was dit tot dusver uiters suksesvol. Meer as 9/10 van die lande bly steeds die gemeenskaplike eiendom van die Unie, waarvan die toewysing en beskikking heilige trusts in die hande van die kongres is.
Van die verkoopte gronde is 'n aansienlike deel oorgedra onder uitgebreide krediete, wat in die wisselvalligheid en skommelinge in die waarde van grond en die opbrengs daarvan onderdrukkend vir die kopers belas het. Dit kan nooit die belang of die beleid van die land wees om die redelike winste van hul bedryf en onderneming van sy eie burgers af te dwing deur hulle streng te hou by rampspoedige verbintenisse nie. In 1821-03 het 'n skuld van $ 22,000,000 wat deur kopers van die openbare gronde verskuldig was, opgehoop, wat hulle nie kon betaal nie. 'N Kongresdaad van 1821-03-02 het tot hul hulp gekom, en is opgevolg deur ander, waarvan die jongste die wet van 1826-05-04 was, waarvan die toegeeflike bepalings op 1827-07-04 verstryk het. Die uitwerking van hierdie wette was om die skuld van die kopers te verminder tot 'n oorblywende saldo van ongeveer $ 4,300,000, waarvan meer as 3/5 vir gronde in die staat Alabama is. Ek beveel die kongres aan om die herlewing en voortbestaan ​​vir 'n verdere termyn van die voordelige akkommodasie by die openbare skuldeisers van die statuut aan te bied, en in dieselfde gees van billikheid die vergoeding van die verbeuring van gedeeltelike betalings aan hulle voor te lê. as gevolg van aankope van die openbare gronde, ten einde hul aansoek op ander betalings toe te laat.
Daar is verskillende ander onderwerpe van groot belang vir die hele Unie wat tot dusver aanbeveel is vir die oorweging van die kongres, sowel as deur my voorgangers, en onder die indruk van die pligte wat ek op my lê. Hieronder tel die skuld, eerder as geregtigheid as dankbaarheid, aan die oorlewende krygers van die rewolusionêre oorlog, die uitbreiding van die regterlike administrasie van die federale regering tot die uitgebreide sedert die organisasie van die huidige regterlike instelling, wat nou ten minste 1/3 van die sy grondgebied, mag en bevolking die vorming van 'n meer effektiewe en eenvormige stelsel vir die regering van die milisie, en die verbetering in 'n vorm of aanpassing van die gediversifiseerde en dikwels onderdrukkende kodes wat verband hou met insolvensie. Te midde van die veelheid van onderwerpe van groot nasionale besorgdheid wat hulself kan aanbeveel vir die kalm en patriotiese beraadslaging van die Wetgewer, kan dit volstaan ​​om te sê dat op hierdie en alle ander maatreëls wat hul sanksie kan ontvang, my hartlike samewerking gegee sal word ooreenkomstig die pligte wat my opgelê is en in die sin van al die verpligtinge wat deur die Grondwet voorgeskryf word.
/tiles/non-collection/f/fdr_vetomessage_2008_231_002.xml Versameling van die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers
Oor hierdie voorwerp In 1935 het FDR na die huiskamer gekom om sy veto -boodskap persoonlik te lewer.
Artikel I, afdeling 7 van die Grondwet verleen aan die president die bevoegdheid om veto teen wetgewing wat deur die kongres uitgevaardig is, te veto. Hierdie gesag is een van die belangrikste instrumente wat die president kan gebruik om wetgewing deur te voer. Selfs die dreigement van 'n veto kan veranderinge in die inhoud van wetgewing meebring, lank voordat die wetsontwerp ooit aan die president voorgelê word. Die Grondwet bied aan die president 10 dae (uitgesonderd Sondae) om op grond van wetgewing op te tree, of die wet word outomaties wet. Daar is twee tipes veto's: die 'gewone veto' en die 'pocket veto'.
Die gewone veto is 'n gekwalifiseerde negatiewe veto. Die president stuur die ongetekende wetgewing binne 'n tydperk van tien dae terug aan die oorspronklike huis van die kongres, gewoonlik met 'n memorandum van afkeuring of 'n 'veto -boodskap'. Die kongres kan die president se besluit ignoreer as dit die nodige tweederdes stemme van elke huis verg. President George Washington het die eerste gewone veto uitgevaardig op 5 April 1792. Die eerste suksesvolle kongresoorhandiging het op 3 Maart 1845 plaasgevind toe die kongres president John Tyler se veto van S. 66 oorskry het.
Die pocket veto is 'n absolute veto wat nie oorskry kan word nie. Die veto word van krag wanneer die president nie 'n wetsontwerp onderteken nadat die kongres verdaag het en nie die veto kan ignoreer nie. Die gesag van die veto is afgelei van die Grondwet se artikel I, artikel 7, "die kongres verhoed deur sy uitstel dat dit terugkeer, in welke geval dit nie wetlik is nie." Met verloop van tyd het die kongres en die president bots oor die gebruik van die sakveto en bespreek die term 'uitstel'. Die president het probeer om die veto te gebruik tydens verdagings binne en tussen sessies, en die kongres het hierdie gebruik van die veto ontken. Die wetgewende tak, wat deur moderne hofuitsprake gesteun word, beweer dat die uitvoerende tak wetgewing slegs in die sak kan steek wanneer die kongres sy dood uit 'n sitting verdaag het. President James Madison was die eerste president wat die sakveto in 1812 gebruik het.
John Adams -presidentskap
In 1796 word Adams verkies as die federalistiese genomineerde vir president. Jefferson het die opposisie vir die Demokraties-Republikeinse Party gelei. Adams wen die verkiesing met 'n skrale marge en word die tweede president van die Verenigde State.
Tydens die presidentskap van Adams en Aposs het 'n oorlog tussen die Franse en die Britte politieke probleme vir die Verenigde State veroorsaak. Die administrasie van Adams en Aposs het sy diplomatieke pogings toegespits op Frankryk, wie se regering kommersiële betrekkinge opgeskort het. Adams het drie kommissarisse na Frankryk gestuur, maar die Franse het geweier om te onderhandel, tensy die Verenigde State ingestem het om te betaal wat omkoopgeld beloop. Toe dit openbare kennis word, het die nasie uitgebreek ten gunste van oorlog. Adams het egter nie 'n oorlogsverklaring gevra nie, ondanks 'n paar vyandelike vyande.
Teen 1800 was hierdie onverklaarde oorlog beëindig, en Adams het aansienlik minder gewild geraak onder die publiek. Hy verloor sy herverkiesingsveldtog in 1800, met slegs 'n paar minder kiesstemme as Jefferson, wat president geword het.
Staatsrede: John Adams (22 November 1797)
Ek was 'n geruime tyd bang dat dit, weens die aansteeklike siekte wat die stad Philadelphia teister, nodig sou wees om die nasionale wetgewer op 'n ander plek byeen te roep. Dit was wenslik om hierdie maatreël te vermy, omdat dit baie openbare ongerief en aansienlike openbare uitgawes sou veroorsaak en die rampe van die inwoners van hierdie stad sou toeneem, wie se lyding die simpatie van al hul medeburgers moes opgewek het. Daarom, nadat ek maatreëls getref het om die toestand en agteruitgang van die siekte te bepaal, het ek my vasberadenheid uitgestel, met die hoop dat ek nou gelukkig besef het dat die kongres sonder gevaar vir die lewens of die gesondheid van die lede kan vergader op hierdie plek waar dit was volgende deur die wet te ontmoet. Ek onderwerp u egter aan die vraag of 'n bevoegdheid om die kongresvergadering uit te stel sonder om die tyd wat die Grondwet by sulke geleenthede bepaal, te verbygaan, nie 'n nuttige wysiging van die wet van 1794 sou wees nie.
Alhoewel ek u nog nie kan gelukwens met die hervestiging van vrede in Europa en die herstel van veiligheid aan die persone en eiendomme van ons burgers teen onreg en geweld op see nie, het ons tog 'n groot dankbaarheid vir die bron van welwillendheid en invloed vir innerlike rustigheid en persoonlike veiligheid, vir gunstige seisoene, voorspoedige landbou, produktiewe visserye en algemene verbeterings, en bowenal vir 'n rasionele gees van burgerlike en godsdiensvryheid en 'n kalm maar bestendige vasberadenheid om ons soewereiniteit, sowel as ons morele en ons godsdienstige beginsels, teen alle openlike en geheime aanvalle.
Ons buitengewone gesante in die Franse Republiek het 'die een in Julie en die ander in Augustus' aangesluit om by hul kollega in Holland aan te sluit. Ek het kennis geneem van die aankoms van albei in Holland, waaruit hulle almal binne 'n paar dae na die 19de September na Parys gegaan het. Wat ook al die gevolg van hierdie missie kan wees, ek vertrou dat niks van my kant af weggelaat is om die onderhandeling tot 'n suksesvolle afhandeling te voer nie, op billike voorwaardes wat verenigbaar is met die veiligheid, eer en belang van die Verenigde State. Niks sal in die tussentyd soveel bydra tot die behoud van vrede en die bereiking van geregtigheid as die manifestasie van die energie en eenparigheid waarvan die mense in die Verenigde State by baie geleenthede sulke gedenkwaardige bewyse gelewer het, en die inspanning van daardie hulpbronne vir nasionale verdediging wat 'n weldadige Voorsienigheid goedgunstiglik in hul mag geplaas het.
Daar kan met selfvertroue beweer word dat daar niks plaasgevind het sedert die verdaging van die kongres wat die voorsorgmaatreëls wat ek aanbeveel het, ondoeltreffend is vir die oorweging van die twee huise tydens die opening van u laat buitengewone sitting nie. As die stelsel dan verstandig was, is dit nou meer so, aangesien toenemende verval die redes vir die aanvaarding daarvan versterk.
Wat ook al die aangeleentheid van die onderhandeling met Frankryk is, en of die oorlog in Europa voortduur of nie, ek is seker dat permanente rustigheid en orde nie gou verkry sal word nie.Die toestand van die samelewing is so lank versteur, die gevoel van morele en godsdienstige verpligtinge is so baie verswak, die openbare geloof en nasionale eer is so aangetas, die respek vir verdrae is so verminder en die volkereg verloor soveel van sy geweld, terwyl trots, ambisie, gierigheid en geweld so lank onbeperk was, bestaan ​​daar geen redelike grond waarop 'n verwagting gemaak kan word dat 'n handel sonder beskerming of verdediging nie geplunder sal word nie.
Die handel in die Verenigde State is noodsaaklik, indien nie vir hul bestaan ​​nie, ten minste vir hul gemak, hul groei, voorspoed en geluk. Die genie, karakter en gewoontes van die mense is baie kommersieel. Hulle stede is gevorm en bestaan ​​met handel. Ons landbou, visserye, kuns en vervaardiging hou daarmee verband en is daarvan afhanklik. Kortom, handel het hierdie land gemaak wat dit is, en dit kan nie vernietig of verwaarloos word sonder om die mense by armoede en nood te betrek nie. Groot getalle word direk en uitsluitlik ondersteun deur navigasie. Die geloof van die samelewing word toegesê vir die behoud van die regte van kommersiële en seevaart, nie minder nie as van die ander burgers. Uit hierdie siening van ons aangeleenthede moet ek my skuldig maak aan pligsversuim as ek dit verbeur om aan te beveel dat ons elke inspanning moet doen om ons handel te beskerm en ons land in die gepaste verdedigingsposisie te plaas as die enigste veilige manier om dit te behou beide.
Ek het 'n verwagting gehad dat ek by die opening van hierdie sessie in my vermoë sou gewees het om die aangename inligting van die behoorlike uitvoering van ons verdrag met Sy Katolieke Majesteit in kennis te stel van die terugtrekking van sy troepe uit ons gebied en die afbakening van die perke, maar teen die nuutste outentieke intelligensie is die Spaanse garnisoene nog steeds binne ons land voortgesit, en die grenslyn is nog nie begin nie. Hierdie omstandighede moet nog meer betreur word, aangesien dit nie die Indiane kan beïnvloed op 'n manier wat die Verenigde State benadeel nie. Tog het ek die hoop gehoop dat die antwoorde wat gegee is die besware van die Spaanse offisiere teen die onmiddellike uitvoering van die verdrag verwyder, goed geoordeel dat ons gereed moet bly om die poste te ontvang en die grenslyn. Verdere inligting oor hierdie onderwerp sal in die loop van die sessie meegedeel word.
In verband met hierdie onaangename toedrag van sake aan ons westelike grens, is dit gepas dat ek die pogings van buitelandse agente noem om die hartseer van die Indiese nasies te vervreem en op te wek tot werklike vyandighede teen die Verenigde State. Die persone wat hulself onder die Indiese stamme wat op die gebied van die Verenigde State woon, het groot aktiwiteite uitgeoefen om hulle te beïnvloed om hul geneentheid en geweld aan 'n vreemde land oor te dra, om hulle in 'n konfederasie te vorm en hulle voor te berei op oorlog teen die Verenigde State. Alhoewel maatreëls getref is om hierdie inbreuk op ons regte teë te werk, om Indiese vyandelikhede te voorkom en om hul gehegtheid aan die Verenigde State te behou, is dit my plig om dit in ag te neem om hierdie maatreëls beter te bewerkstellig en die gevolge daarvan te vermy 'n herhaling van sulke praktyke kan 'n wet wat voldoende straf vir sulke oortredings bied, nodig wees.
Die kommissarisse wat ingevolge die 5de artikel van die verdrag van liefde, handel en navigasie tussen die Verenigde State en Groot -Brittanje aangestel is om vas te stel watter rivier werklik bedoel was onder die naam St. Croix genoem in die vredesverdrag, vergader te Passamaquoddybaai in 1796 Oktober, en kyk na die monding van die betrokke riviere en die aangrensende oewers en eilande, en, van mening dat werklike opnames van beide riviere na hul bronne nodig was, het die agente van die twee nasies instruksies daarvoor gegee doel, en verdaag om in Augustus in Boston te vergader. Hulle het vergader, maar die opnames verg meer tyd as wat vermoed is, en dan nie voltooi nie, verdaag die kommissarisse weer om in Junie volgende jaar byeen te kom by Providence, in die staat Rhode Island, wanneer ons 'n finale ondersoek en besluit kan verwag .
Die kommissarisse wat aangestel is uit hoofde van die 6de artikel van die verdrag, het in Mei verlede jaar in Philadelphia vergader om die eise van Britse onderdane te ondersoek vir skulde wat voor die vrede aangegaan is en wat nog steeds van hulle afkomstig is van burgers of inwoners van die Verenigde State. Verskeie oorsake het tot dusver enige bepalings verhoed, maar die onderneming word nou hervat en sal ongetwyfeld sonder onderbreking vervolg word.
Verskeie besluite oor die eise van burgers van die Verenigde State vir verliese en skade wat gely is weens onreëlmatige en onwettige vang of veroordeling van hul vaartuie of ander eiendom, is in ooreenstemming met die 7de artikel van die verdrag deur die kommissarisse in Londen geneem. Die bedrae wat deur die kommissarisse toegeken is, is deur die Britse regering betaal. 'N Aansienlike aantal ander eise, waar koste en skadevergoeding, en nie besittings nie, die enigste voorwerpe was, is deur arbitrasie beslis, en die bedrae wat aan die burgers van die Verenigde State toegeken is, is ook betaal.
Die kommissarisse het instemmend aangestel vir die 21ste artikel van ons verdrag met Spanje wat in die somer verlede in Philadelphia vergader het om die eise van ons burgers te ondersoek en te besluit oor verliese wat hulle gely het as gevolg van hul vaartuie en vragte wat deur die onderdane van Sy Katolieke Majesteit tydens die laat oorlog tussen Spanje en Frankryk. Hulle vergaderings is onderbreek, maar word nou hervat.
Die Verenigde State is verplig om vergoeding te maak vir die verliese en skade wat deur Britse onderdane gely is, na toekenning van die kommissarisse wat ingevolge die 6de artikel van die verdrag met Groot -Brittanje optree, en vir die verliese en skade wat Britse onderdane gely het weens die vang van hul vaartuie en goedere wat binne die grense en jurisdiksie van die Verenigde State geneem is en in hul hawens gebring is, of geneem is deur vaartuie wat oorspronklik in die hawens van die Verenigde State gewapen was, op die toekennings van die kommissarisse wat kragtens die 7de artikel van dieselfde verdrag optree , is dit nodig dat voorsiening gemaak word vir die nakoming van hierdie verpligtinge.
Die talle vangs van Amerikaanse vaartuie deur die kruisers van die Franse Republiek en sommige van dié van Spanje het groot uitgawes gekos om die eise van ons burgers voor hul tribunale te maak en te ondersteun. Die bedrae wat vir hierdie doel benodig word, is in verskillende gevalle deur die konsuls van die Verenigde State uitbetaal. Deur dieselfde vangs is 'n groot aantal van ons seevaarders aan wal gegooi in die vreemde lande, sonder allerhande lewensmiddele, en veral die siekes is blootgestel aan ernstige lyding. Die konsuls het in hierdie gevalle ook geld gevorder vir hul verligting. Vir hierdie voorskotte verwag hulle redelik vergoeding van die Verenigde State.
Die konsulêre handeling ten opsigte van seemanne vereis hersiening en wysiging. Die bepalings vir hul ondersteuning in die buiteland en vir hul terugkeer is onvoldoende en ondoeltreffend. 'N Ander bepaling lyk nodig om by die konsulêre handeling gevoeg te word. Sommige buitelandse vaartuie is ontdek onder die vlag van die Verenigde State en met vervalste papiere. Dit gebeur selde dat die konsuls hierdie misleiding kan opspoor, omdat hulle geen bevoegdheid het om die registers en seebriewe te ondersoek nie.
Dit is my plig om by u ernstige oorweging die voorwerpe aan te beveel wat volgens die Grondwet veral in u gebied, die nasionale skuld en belasting, geplaas word.
Sedert die verval van die feodale stelsel, waardeur die openbare verdediging hoofsaaklik ten koste van individue voorsien is, is die stelsel van lenings ingestel, en aangesien geen nasie binne die jaar genoegsame bedrae vir sy verdediging en militêre operasies kan insamel nie in die tyd van oorlog het die bedrae wat geleen is en skuld aangegaan noodwendig die onderwerp geword van wat finansieringstelsels genoem is. Die gevolge wat voortspruit uit die voortdurende opeenhoping van openbare skuld in ander lande, behoort ons te vermaan om versigtig te wees om die groei daarvan in ons eie te voorkom. Die nasionale verweer moet sowel as die steun van die regering voorsien word, maar beide moet soveel as moontlik deur onmiddellike belasting en so min as moontlik deur lenings bewerkstellig word.
Die ramings vir die diens van die daaropvolgende jaar sal deur my voorgelê word.
Ons ontmoet mekaar op 'n baie interessante tydperk. Die situasies van die belangrikste magte van Europa is enkelvoudig en belangrik. Met sommige in ooreenstemming met verdrae en met almal deur die handel, kan daar geen belangrike gebeurtenis vir ons wees nie. Sulke omstandighede vereis nie net 'n besondere belang dat 'n gesindheid verenig moet word in al die maatreëls waarop die eer, veiligheid en voorspoed van ons land afhang as van al die inspannings van wysheid en fermheid nie.
Massachusetts Historical Society Die Adams -vraestelle
Abraham Lincoln Presidensiële Biblioteek
Brown Universiteit John Hay -biblioteek
Bryn Mawr College Spesiale versamelings, Canaday -biblioteek
Columbia Universiteit Skaars boek- en manuskripbiblioteek
Copley Press, Inc. J.S. Copley -biblioteek
Cornell Universiteit Skaars en manuskripversamelings, Carl A. Kroch -biblioteek
Duke Universiteit Mediese sentrum biblioteek
Knox College Argiewe en spesiale versamelings, Seymour -biblioteek
Library of Congress Manuskrip Afdeling
Die Morgan -biblioteek Departement letterkundige en historiese manuskripte
Rosenbach Museum en biblioteek
Staatsbiblioteek van Massachusetts
Staatsuniversiteit van New York Poësie en skaars boeke
United States Military Academy Library Spesiale versamelings
Universiteit van Kalifornië, Berkeley Die Bancroft -biblioteek
Universiteit van Chicago Biblioteek Navorsingsentrum vir spesiale versamelings
University of Iowa Libraries Spesiale versamelingsafdeling
Universiteit van Virginia Wethouderbiblioteek
Staatsrede: John Adams (11 November 1800)
Onmiddellik na die verdaging van die kongres tydens hul laaste sitting in Philadelphia, gee ek, in ooreenstemming met die wette, instruksies vir die verwydering van die openbare ampte, rekords en eiendom. Hierdie instruksies is uitgevoer, en die openbare amptenare woon sedertdien die gewone sake van die regering op hierdie plek.
Ek wens die mense van die Verenigde State geluk met die byeenkoms van die kongres in die permanente setel van hul regering, en ek wens u geluk, menere, met die vooruitsig dat 'n woning nie verander sal word nie. Alhoewel daar 'n rede is om te dink dat die akkommodasie nie nou so volledig is as wat u sou wou nie, is daar tog goeie rede om te glo dat hierdie ongerief met die huidige sessie sal ophou.
Dit sou onverdiend wees dat die verteenwoordigers van hierdie nasie vir die eerste keer in hierdie plegtige tempel vergader sonder om op te kyk na die opperheerser van die heelal en sy seën te smeek.
Mag hierdie gebied die tuiste van deugd en geluk wees! In hierdie stad mag die vroomheid en deugd, die wysheid en grootmoedigheid, die standvastigheid en selfregering, wat die groot karakter versier het wie se naam dit dra, vir ewig in eerbied gehou word! Hier en in ons land mag eenvoudige maniere, suiwer sedes en ware godsdiens vir ewig floreer!
Dit is u, here, om te oorweeg of die plaaslike magte in die District of Columbia wat deur die Grondwet in die Kongres van die Verenigde State berus, onmiddellik uitgeoefen sal word. As u na hierdie mening hierdie belangrike trust nou wil uitvoer, kan u nie misluk terwyl u dit uitvoer om die toekomstige moontlike situasie van die gebied in ag te neem vir die geluk wat u op die punt is om te verskaf nie. U sal dit beskou as die hoofstad van 'n groot nasie wat vorder met 'n onbepaalde snelheid in kunste, in die handel, in rykdom en in die bevolking, en die energie en hulpbronne in homself besit wat, indien dit nie weggegooi of klaaglik mislei word nie, dit sal verseker 'n lang koers van voorspoed en selfbestuur.
In ooreenstemming met die wet van die laaste kongresessie, is die offisiere en soldate van die tydelike leër ontslaan. Dit is werklik 'n plesier om die eerbare getuienis wat hulle gelewer het oor die patriotiese motiewe wat hulle in diens van hul land gebring het, te onthou deur die gereedheid en gereeldheid waarmee hulle na die stasie van private burgers teruggekeer het.
Dit is in elke oogpunt van so 'n primêre belang om die wette in 'n vinnige en getroue uitvoering uit te voer, en om die deel van die regspleging wat die Grondwet en wette op die federale howe gee, so gerieflik vir die mense te maak as wat dit kan bevat hul huidige omstandighede, dat ek dit nie weer kan weglaat om die regstelsel van die Verenigde State by u ernstige oorweging aan te beveel nie. Geen onderwerp is interessanter as dit vir die openbare geluk nie, en die verbeterings wat deur ervaring moontlik voorgestel is, kan op geen gunstiger wyse toegepas word nie.
'N Verdrag van liefde en handel met die koning van Pruise is gesluit en bekragtig. Die bekragtigings is uitgeruil, en ek het beveel dat die verdrag deur proklamasie afgekondig moet word.
Die probleme wat die uitvoering van die sesde artikel van ons verdrag van liefde, handel en navigasie met Groot -Brittanje opgeskort het, is nog nie verwyder nie. Die onderhandelinge oor hierdie onderwerp hang nog steeds af. Aangesien die belangstelling en eer van beide nasies hierdie verskil met goeder trou moet aanpas, verwelkom ek vol vertroue die verwagting dat die opregte pogings van die regering van die Verenigde State om dit tot 'n vriendskaplike beëindiging te bring, nie teleurgestel sal word nie.
Die buitengewone gesante en gevolmagtigde ministers van die Verenigde State na Frankryk is deur die eerste konsul ontvang met die respek vanweë hul karakter, en 3 persone met gelyke magte is aangestel om met hulle te behandel. Alhoewel die onderhandeling op die datum van die laaste amptelike intelligensie nog nie beëindig is nie, moet ons tog hoop dat ons pogings om 'n akkommodasie te bewerkstellig, 'n sukses sal behaal in verhouding tot die opregtheid waarmee dit so gereeld herhaal is.
Alhoewel ons beste pogings om die harmonie met alle nasies te behou, steeds gebruik sal word, vermaan die ervaring van die wêreld en ons eie ervaring ons van die onveiligheid om te vertroue in hul sukses te hê. Ons kan nie, sonder om 'n gevaarlike onbedagsaamheid te pleeg, afstand doen van die maatreëls van selfbeskerming wat aangepas is vir ons situasie en waarop ons, ondanks ons stille beleid, weer geweld en onreg van ander kan neem. Terwyl ons groot omvang van die kus, die kommersiële en landbougewoontes van ons mense, die groot kapitaal wat hulle op die see sal vertrou, die stelsel van verdediging voorstel wat die beste vir onsself, ons afstand van Europa en ons hulpbronne die beste sal wees maritieme sterkte sal ons in staat stel om dit effektief te gebruik. Geurige en stelselmatige reëlings, sover ons hulpbronne dit regverdig, vir 'n vloot wat aangepas is vir verdedigende oorlog, en wat in noodsaak vinnig in gebruik geneem kan word, blyk net so sterk aanbeveel te word deur 'n wyse en ware ekonomie as deur 'n regverdige agting vir ons toekomstige rustigheid, vir die veiligheid van ons oewers en vir die beskerming van ons eiendom wat aan die oseaan toegewy is.
Die huidige vloot van die Verenigde State, wat skielik deur 'n groot nasionale behoefte ontstaan ​​het, het ons in ons eie agting gebring, en deur die beskerming wat ons handel bied, het die doelwitte waarvoor dit geskep is, tot die mate van ons verwagtinge bewerkstellig.
In verband met 'n vloot moet die versterking van sommige van ons belangrikste hawens en hawens oorweeg word. 'N Verskeidenheid oorwegings, wat hulself maklik sal voorstel, vestig die aandag op hierdie voorsorgmaatreël. Om ons hoofhawe sekuriteit te gee, is daar reeds aansienlike bedrae uitgegee, maar die werk is onvolledig. Dit is die kongres se taak om te bepaal of bykomende krediete gemaak moet word om die versterkings wat begin is, bevoeg te maak.
Die vervaardiging van wapens in die Verenigde State nooi steeds die aandag van die nasionale wetgewer. Hierdie vervaardiging is teen 'n aansienlike koste vir die publiek tot so 'n volwassenheid gebring dat dit met voortdurende aanmoediging die noodsaaklikheid van toekomstige invoer uit die buiteland sal vervang.
Ek sal die ramings van die krediete wat nodig is vir die daaropvolgende jaar, tesame met 'n rekening van die openbare inkomste en uitgawes, op 'n laat tydperk voorgelê. Ek merk met groot tevredenheid op dat die produk van die inkomste gedurende die huidige jaar aansienliker was as gedurende die vorige gelyke tydperk. Hierdie resultaat lewer afdoende bewys van die groot hulpbronne van hierdie land en van die wysheid en doeltreffendheid van die maatreëls wat die Kongres getref het ter beskerming van die handel en die behoud van openbare krediet.
As een van die groot gemeenskappe van nasies word ons aandag onweerstaanbaar gevestig op die belangrike tonele wat ons omring. As hulle 'n ongewoon deel van rampspoed getoon het, is dit die provinsie van die mensdom om dit te betreur en wysheid om die oorsake wat dit veroorsaak het, te vermy. As ons ons oë huiswaarts kyk, ons rede vind om ons te verheug oor die vooruitsig wat ons bied as ons die binneland van ons land voorspoedig, vry en gelukkig sien as almal veilig geniet, onder beskerming van wette wat slegs voortspruit uit die algemene wil, die vrugte van hul eie arbeid, behoort ons die instellings wat die bron van so 'n ware geluk was, te versterk en daaraan vas te klou en met onverpoosde volharding die vordering van die gevaarlike vernuwings wat hul invloed kan verminder, te weerstaan.
Aan u vaderlandsliefde, menere, is die eerbare plig toevertrou om die openbare belange te bewaak, en terwyl die verlede vir u 'n vaste belofte is dat dit getrou ontslaan sal word, laat ek u verseker dat u moeite om die algemene geluk te bevorder, sal ontvang van my die ywerigste samewerking.
James Monroe en die era van goeie gevoelens
Kopiereg en kopie 2012, Henry J. Sage
James Monroe. 'N Onlangse biograaf van James Monroe noem hom die eerste president van die nasionale veiligheid. Bekend vir sy' Monroe Doctrine ', wat grootliks deur die minister van buitelandse sake John Quincy Adams vervaardig is, het president Monroe ook toesig gehou oor die beveiliging van verdrae wat Amerika se grense gestabiliseer het. 'n tyd toe hierdie ingesteldheid van gebied in Noord -Amerika nog steeds onrustig was. James Monroe was ook die laaste president van die " Virginia -dinastie " en die laaste kandidaat wat onbestrede tot president verkies is. Hy het alle verkiesingsstemme gekry, behalwe een. (Die ander gaan na John Quincy Adams, om meer of minder onbekende redes.) Ten tyde van die toetrede van Monroe tot die presidentskap, het die wêreld dramaties verander as gevolg van die Amerikaanse en Franse revolusies. Na eeue se gereelde oorlogvoering, het die nasies teruggekeer van konfrontasie terwyl hulle die bloedige verlede oorweeg het. Die volgende eeu word die 'vrede van honderd jaar' genoem. Miskien was dit 'n oordrywing, maar tog was dit 'n tyd van vergelykende stilte op die internasionale arena.
Die Monroe -administrasie: Laaste van die 'Virginia -dinastie'
Benewens die laaste van die Virginia -dinastie, was president James Monroe ook die laaste veteraan van die Amerikaanse Revolusie wat in die Withuis gedien het. In 1776 het James Monroe op 18 -jarige ouderdom by die Derde Virginia -regiment aangesluit en saam met John Marshall gedien. Twee jaar later is hy aangestel as offisier in die kontinentale leër en neem hy deel aan 'n aantal gevegte onder bevel van Washington, waaronder die aanval op Trenton in Desember 1776. Teen die einde van die oorlog het hy tot die rang van kolonel gestyg.
As lid van die Konfederasie -kongres van Virginia in die 1780's was afgevaardigde James Monroe een van die voorste voorstanders van die Noordwes -verordening wat in 1787 aangeneem is. Patrick Henry en ander mede -Virginiane, is hy in 1790 as senator uit Virginia verkies. Monroe het daarna as minister van Frankryk gedien onder presidente Washington en Jefferson en was 'n belangrike rol in die onderhandeling van die koop van Louisiana met die regering van Napoleon.
Monroe is in 1811 deur president James Madison aangestel as minister van buitelandse sake, maar vanweë sy militêre agtergrond het hy ook as oorlogsekretaris gedien tydens die oorlog van 1812. Toe die Britte in 1814 op Washington optrek, het sekretaris Monroe persoonlik daaruit gery om die Britte vorder en waarsku president Madison van die dreigende gevaar. Sy leierskap in die oorlogsdepartement het gehelp om Amerika se militêre vermoë te verbeter.
In 1816 word James Monroe tot president van die Verenigde State verkies. Monroe se eie diplomatieke ervarings, gekombineer met die bekwame diplomasie van die minister van buitelandse sake, Richard Rush en later John Quincy Adams, het gelei tot belangrike vooruitgang in Amerikaanse buitelandse betrekkinge tydens sy twee termyne in die Withuis. Die Rush-Bagot- en Transkontinentale verdrae versterk die grense van Amerika en versprei sy gebied na die Stille Oseaan. Ondanks baie huishoudelike kwessies wat sy leierskap uitdaag, het president Monroe hom sterk toegespits op die veiligheid van Amerika.
Soos in die vorige afdeling genoem, het die Federalistiese Party op afskeiding van die Unie gesinspeel en die Hartford -konvensie ontbied om te protesteer teen wat dit as 'n onregverdige behandeling van die state van New England beskou het, wat die oorlog van 1812 kragtig teëgestaan ​​het. maar die gevolgtrekking van die konflik was die party. James Monroe het dus die eerste president geword wat sonder georganiseerde opposisie regeer het. Monroe was egter nog steeds deel van die " Virginia -dinastie, en sy beleide het nie ongesiens gegaan nie. Omdat die Verenigde State 'n paar voordele uit die oorlog toegekom het, het die land weer besorg geraak oor binnelandse aangeleenthede, wat die land spoedig genoeg oor seksuele, indien nie politieke, lyne kon verdeel.
James Monroe, wat sy mede -Virginian James Madison opgevolg het as president, was Jefferson se regstudent, van wie Jefferson opgemerk het: as jy die siel van Monroe omkeer, sou dit 'vlekkeloos' wees. Hy was die laaste president wat in die ou koloniale styl aangetrek het. Sy vooraanstaande kabinet was John Quincy Adams, John C. Calhoun en William Crawford, wat al drie kandidate vir die president geword het.
Monroe se eerste inhuldigingstoespraak het getoon dat die Republikeine baie federalistiese nasionalistiese beginsels aanvaar het - Monroe ondersteun 'n staande weermag, sterk vloot, versterkings en steun vir vervaardiging. Daar is destyds gesê dat "die Republikeine federalisme buite federasie het." Maar Monroe was nog steeds 'n ou Jeffersonian van hart - hy het 'n veto uitgespreek teen sekere wetsontwerpe op grondwetlike gronde, die enigste gronde wat destyds geglo is, waarop presidente die optrede van die kongres wettiglik kon veto. (Dit sou verander as Andrew Jackson, wat sy eie siening van die Grondwet en die presidensiële mag gehad het, die Withuis binnegaan.)
Anglo-Amerikaanse ooreenkomste. In die nasleep van die oorlog van 1812 was beide Amerikaners en Britte moeg vir dekades se stryd. Alhoewel Amerika nie in die Napoleontiese oorloë geveg het nie, het blywende spanning oor neutrale regte, ens. Beide partye was dus bereid om vrede vir die toekoms te probeer beveilig en het onderhandel om die doel te bereik. 'N Kommersiële konvensie van 1815 beëindig ongunstige handelspraktyke deur die Britte en gee Amerikaanse toegang tot verskillende markte.
Die Rush-Bagot-verdrag. In 1817 het baie bewapening (vlootmagte en forte) om die oewer van die Groot Mere gebly. Verder was die Kanadese baie bekommerd oor Amerikaanse ekspansionistiese neigings. Die Britse minister Charles Bagot en die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Richard Rush, het in 1817 'n ooreenkoms bereik wat daarop gemik is om spanning langs die Kanadese grens te verminder en 'n vlootwapenwedloop te vermy. (Minister Bagot in Washington het die Amerikaners gevlei en Dolley Madison 'n 'koningin' genoem.) Die Rush-Bagot-verdrag bied die basis vir 'n onbewaakte grens en demilitarisering van die Groot Mere. Elke kant is toegelaat om een ​​skip op die Champlain -meer en die Ontariomeer te hou en twee skepe op die boonste Great Lakes, een 'n inkomstebesnoeier. Die ooreenkoms is deur die Senaat bekragtig as 'n formele verdrag en het 'n model vir ontwapening geword. Dit het die langste onbewaakte internasionale grens ter wêreld geskep.
In 'n ander opvolg van die Verdrag van Gent onderteken Albert Gallatin en Richard Rush in Londen 'n Konvensie (Grensoplossing) van 1818. vir gesamentlike besetting van die Oregon -gebied van daar na die Stille Oseaan. Die ooreenkoms het ook die noordelike Louisiana -koopgrens op die 49 ste parallel gevestig. Daarbenewens het Amerikaners ewige visvangregte aan die kus van Kanada vir ewig ontvang, en 'n kommissie is ingestel om territoriale geskille aan te pas.
Die Adams-Onis-verdrag. In 1819 onderhandel die minister van buitelandse sake, John Quincy Adams, met die Spaanse minister in Washington Luis de Onis oor die transkontinentale verdrag. Die Adams-Onis-verdrag het die suidelike grens van Louisiana vasgestel aan die Stille Oseaan en Florida afgestaan ​​aan die Amerikaanse posisie. Boonop dreig Mexiko om in opstand te kom vir onafhanklikheid, en Spanje sien dat 'n groot deel van haar koloniale ryk in Amerika verbrokkel. Die VSA het sy aansprake teen Texas verloën en ingestem om $ 5 miljoen se eise van Amerikaners teen die Spaanse regering aan te neem. Die gevolg van die Adams-Onis-verdrag, tesame met die Rush-Bagot-ooreenkoms, was dat alle groot grenskwessies wes tot by die Stille Oseaan afgehandel is.
Die era van goeie gevoelens: Maar met harde gevoelens daaronder
Kort nadat James Monroe in 1817 as president beëdig is, het hy 'n welwillendheidsreis deur New England onderneem. 'N Koerant in Massachusetts juig sy besoek toe en verklaar dat die tyd nou 'n "era van goeie gevoelens" is. Geskiedkundiges het hierdie frase opgeneem, en dit word gewoonlik geassosieer met die tydperk na die oorlog van 1812. Dit is waar dat die wêreld met die einde van die Napoleontiese oorloë en die bekragtiging van die Verdrag van Gent 'n baie rustiger en veiliger plek was . Kaptein Stephen Decatur het die Barbary Pirates geneutraliseer en die Amerikaanse handel was vry om voort te gaan met sy gewilde krag.
Simbolies vir die algemene gevoel van welwillendheid in die land, het James Monroe in 1820 onbestrede vir herverkiesing gestaan ​​en het hy slegs een kiesstem gekry. Alhoewel die Federalistiese Party teen 1820 verdwyn het, het sommige van hul nasionalistiese idees volgehou. Hoewel Republikeine byvoorbeeld in Jefferson se tyd teen die nasionale bank gekant was, het Madison dit ongerieflik gevind om 'n oorlog te voer sonder dat 'n nasionale finansiële instelling tot sy beskikking was, sodat die bank in 1816 aangestel is. sterk vloot was noodsaaklike beskerming vir die land.
Die Embargo van 1807-1809 en die oorlog van 1812 het die vervaardiging en nywerheid in die Verenigde State gestimuleer, en 'n stelsel van beskermende tariewe was nuttig. Aangesien die uitvoer van suidelike katoen die ekonomie van die streek tot nuwe hoogtes gedryf het, het voorspoed goed versprei oor die hele land gelyk. Tariewe en grondverkope het al die inkomste verskaf wat die nasionale regering nodig gehad het om sy bedrywighede gemaklik te ondersteun. Bogenoemde verdrae het Amerika se betrekkinge met buitelandse moondhede verbeter.
Kortom, dit lyk asof dit 'n tyd van vrede, voorspoed en vryheid was, en die Jefferson -balans tussen individuele vryheid en verantwoordelike regering was blykbaar bereik. Tog kan die era van goeie gevoelens nie bestaan ​​in 'n samelewing met soveel strydende belange nie. Alhoewel die oppervlakte van openbare aangeleenthede kalm voorgekom het, het beduidende probleme nie ver onder die oppervlak gewaai nie.
Aansienlike bevolkingsgroei, verbeterde vervoerskakels binne die verskillende afdelings en aanvalle op die instelling van slawerny het bygedra tot 'n groeiende gevoel van regionalisme in die nuwe land. Kragtige seksuele lojaliteite het reeds begin om nasionale eenheid te ondermyn. Die Trans-Appalachiese Weste-met sy ryk grond en ontwikkelende stelsel van watervervoer-het aansienlike groei beleef na 1790. Inheemse Amerikaners bied 'n mate van weerstand, maar word deur die opkomende setlaars opsy geskuif. Die groei in die Weste kenmerk die ongelooflike bevolkingsgroei van die hele land. Gebiede wat deur Indiërs en pelshandelaars bevolk is, het die deelstate Kentucky, Tennessee en Ohio geword, en teen 1819 is nege nuwe state by die oorspronklike dertien gevoeg. Die mengsel van mense in die Weste het gelei tot die skepping van 'n nuwe streekskultuur van 'n wortellose, optimistiese volk. Hulle belange het gou afgewyk van hul oostelike, stedelike georiënteerde broers, en die land het wel langs seksies begin verdeel.
Die verskille tussen verskillende dele van die land is vererger deur 'n finansiële paniek wat in 1819 oor die hele land gegaan het. Die winsgewende handel wat die oorlog van 1812 gevolg het, het amper tot stilstand gekom, en mense het hul werk in stedelike gebiede verloor. Banke het misluk, verbande is uitgesluit en plaaspryse het skerp gedaal. Die finansiële probleme was nie beperk tot 'n enkele gebied van die land nie, maar het van die oostelike stede na die westelike landbougebiede gevee. Dalende katoenpryse het die Suide seergemaak, en baie mense het die probleme op die banke die skuld gegee.
Afdelingsaangeleenthede, 1815 tot 1860
Die tarief. Tariewe is belasting wat die nasionale regering op ingevoerde goedere bepaal, en dit het twee basiese doeleindes. Inkomstetariewe is relatief lae invoerbelasting wat op alle invoer ingevorder word, en word gebruik om die koste van die instandhouding van die nodige apparaat vir die beheer van nasionale hawens en grense te vergoed. Dit kan duur wees om die invloei van mense en goedere na 'n land te monitor, en tariewe help om die koste te vergoed. Beskeie inkomstetariewe word aanvaar as 'n noodsaaklike manier om internasionaal sake te doen.
Die tweede soort tarief is die beskermende tarief, en dit het 'n heel ander doel. Beskermende tariewe is heffings wat op spesifieke goedere gelê word wat ontwerp is om die vervaardigers of produsente van soortgelyke produkte in die gasheerland te help deur die prys van buitelandse goedere kunsmatig te verhoog. Tariewe kan 'n bepaalde bedrag of ad valorem as 'n persentasie van die produk se waarde.
Uiteraard word goedere wat 'n nasie nie in oorvloed produseer nie, beskermende pligte opgelê. Produkte wat deur buitelandse mededinging geneig is om winsgewend te wees, word vermoedelik ondersteun deur hoë beskermende tariewe. Die probleem met beskermende tariewe is dat dit pryse vir binnelandse verbruikers verhoog, en as dit gehef word op produkte wat in die streek vervaardig word, is dit geneig om die een deel van die land bo die ander te bevoordeel. Verder is hulle geneig om weerwraakmaatreëls deur ander nasies op te stel.
Ingevolge die Grondwet het die Kongres die enigste bevoegdheid om tariewe te hef, 'n verandering van die Statute, waaronder die state die reg het om dit op hul eie te doen. Vroeë tariewe is hoofsaaklik bedoel vir inkomste, hoewel daar 'n mate van proteksionisme daaraan verbonde was.
Die tariefwet van 1816 is ingestel om die Amerikaanse vervaardiging te beskerm teen Britse naoorlogse tekstielinvoer en die bevordering van nasionale ekonomiese selfvoorsiening. Die Paniek van 1819 moedig hoë tariewe aan om Amerikaanse werkgeleenthede te beskerm, 'n faktor wat ook tariewe aantreklik maak vir verbruikers. Behalwe vir die kommersiële belange van New England, vir wie die handel dikwels met hoë tariewe verlaag is, is swaarder heffings in elke deel van die land ondersteun. Mettertyd het die Suid- en Suidwes egter teen beskermende tariewe gekant en tot die gevolgtrekking gekom dat dit die invoerkoste verhoog en die uitvoer van suidelike katoen belemmer.
In die 1820's het die tariewe steeds gestyg namate die belasting op vervaardigingsprodukte, wolprodukte, katoen, yster en eindprodukte styg. In 1828 is die hoogste tarief in die periode voor die burgeroorlog geslaag, en in die suide het dit bekend gestaan ​​as die tarief van gruwels, wat gelei het tot die nietigheidskrisis van 1832 (hieronder bespreek.) Daarna is die krisistariewe geleidelik verlaag (met met tussenposes) tot die tyd van die burgeroorlog.
Interne verbeterings. Interne verbeterings is die naam van wat ons vandag infrastruktuurbou noem. Die suidelike en westelike dele van die Verenigde State het paaie, kanale en hawefasiliteite nodig gehad om hul goedere op die mark te bring. Die meeste van die ouer dele van die land, die ooste en noordooste, het die fasiliteite reeds op eie koste gebou. Die probleem was hoeveel federale geld gestort moet word in bouprojekte wat nie staatsgrense oorskry nie. Die state wat groot kapitaalinvestering nodig gehad het om vervoerfasiliteite te verbeter, het dikwels nie die geld gehad om dit te ondersteun nie en het federale hulp gesoek. Westerlinge was byvoorbeeld die meeste entoesiasties vir federale gefinansierde interne verbeterings, soos die National Road, wat hulle met oostelike markte kon verbind.
Die streke wat reeds kapitaal in interne verbeterings belê het, wou nie geld bestee aan wat hulle reeds het nie. Meestal het die federale regering gedurende die vroeë 19de eeu die konstruksie van interne verbeterings gebly. In 1817 het president Madison geglo dat 'n grondwetlike wysiging nodig sou wees vir die VSA om paaie of kanale te bou. John C. Calhoun ondersteun federale uitgawes vir vervoer onder die idee van die 'algemene welsyn' -klousule en vir militêre noodsaaklikheid. (Interessant genoeg het president Eisenhower die idee van die snelwegstelsel in die 1950's op grond van nasionale veiligheid verkoop.) Alhoewel dit nie 'n groot probleem was nie, het die kwessie van interne verbeterings wel streeksverskille verskerp.
Grondbeleid. Die liberale grondwette van 1800 en 1804 verlaag die prys van openbare grond en die minimum grootte wat te koop is. Verkope het gegroei, toe gedaal tydens die oorlog van 1812, toe weer 'n oplewing tot 1818. Toe val die landboupryse namate buitelandse markte krimp en die paniek van 1819 baie plase vernietig. Die Weste was sterk ten gunste van 'n goedkoop grondbeleid, terwyl die Noorde gevrees het dat dit goedkoop arbeid sou afneem en minder inkomste aan die federale regering sou bied. Die Suide is bekommerd oor die mededinging van katoenprodusente in die suidweste.
Grond was die waardevolste bate wat die federale regering besit, en die verkoop daarvan het 'n vaste bron van inkomste geskep. Liberale grondverkope -beleid het ook die ontwikkeling in die grensstreke aangespoor en immigrante gelok. Dit is begryplik dat mense wat na die weste wou gaan en goedkoop was, goedgekeur was op goedkoop grond wat op vrygewige voorwaardes gekoop kon word. Grondspekulante, wat nie van plan was om hul eiendom te vestig of te ontwikkel nie, wou ook goedkoop grond hê om ooglopend selfsugtige redes. Gevestigde belange, wat geneig was om in die Ooste en Noordoos te konsentreer, ondersteun hoër grondpryse om die wins vir die regering te maksimeer.
Ondanks die mededingende belange het die verkoop van grond gedurende die grootste deel van die 19de eeu gegroei, en die inkomste uit grondverkope het 'n groot deel van die inkomste gelewer wat nodig was om die federale regering te bedryf. Die grootste deel van die 19de eeu het die regering baie gemaklik op die inkomste uit tariewe en grondverkope gewerk. In die latere dekades sal grondverkope en -verspreiding gebruik word om die bou van duisende kilometer spoorweë te finansier.
Banke. Die meeste Amerikaners vandag beskou banke waarskynlik as 'n gerieflike plek om geld te spaar, lenings vir motors of huise te beveilig, of om ondernemings te begin; hulle dink waarskynlik nie veel oor die verhouding tussen bankbeleid en die algehele ekonomie nie. Waaraan baie Amerikaners egter aandag gee, is die koste om geld te leen. Met ander woorde, hulle gee aandag aan die rentekoerse wat banke vir lenings hef. Die nasionale bankstelsel wat ons vandag het, is die Federal Reserve System, wat in 1913 gestig is. Die Federal Reserve System met sy twaalf lidbanke beheer die oorgrote meerderheid van die banke in die Verenigde State en bepaal basiese rentekoerse.Die rentekoerse wat "die Fed" aan lidbanke hef, bepaal die rentekoerse wat banke vir huislenings hef, ensovoorts.
Die eerste Bank van die Verenigde State is tydens die eerste kongres deur Alexander Hamilton geskep. Dit is 20 jaar lank in 1791 geoktrooieer, maar die handves is nie hernu in 1811 nie. Sommige wat die bank gekant het, het die grondwetlikheid daarvan bevraagteken, ander was gekant teen die mededinging met staatsbanke en die feit dat die grootste deel van die aandele in buitelandse besit was. Die afwesigheid van 'n nasionale bank tydens die oorlog van 1812 het egter oorlogsfinansiering ingewikkeld gemaak en die waarde van banknote verlaag. In reaksie hierop het die Kongres in 1816 'n Tweede Bank van die Verenigde State gestig, wat weer 20 jaar lank gehuur is. Die nuwe bank is aanvanklik sleg bestuur en het verband gehou met die paniek van 1819. Nuwe bestuur en strenger kredietbeleid het die bank gered, maar ten koste van openbare guns.
Die nasionale bank het in die vroeë 1800's in wese dieselfde gedoen as wat die Federal Reserve -stelsel vandag doen: dit het die waarde van geld bepaal. Toe daar geen nasionale bank was nie, is alle bankdienste deur staatsbanke gedoen. Hulle het papierbanknote uitgereik op grond van hul goud- en silwerdeposito's, wat as geldeenheid versprei is, en hulle het wins gemaak deur geld te leen. By gebrek aan sterk beheer oor wat die banke mag doen, het baie banke, soms bekend as 'wildcat -banke', min of meer onoordeelkundig geld geleen in die hoop om wins te maksimeer. Soms het hulle meer bankbiljette uitgegee as wat hulle met hul goud- en silwerreserwes veilig kon bedek sodat papier enige waarde in daardie era kon hê; dit moes deur harde geld gesteun word. (Tydens die Amerikaanse rewolusie was kontinentale dollarpapiere wat deur spesies nie gedek is nie, maar niks werd nie.)
Spekulante en mense wat grond wou koop, hou van los bankbeleid, omdat dit maklik was om geld te kry, en aangesien die waarde van geld geneig was om te daal namate meer en meer note uitgereik word, die toestand wat as inflasie bekend staan, was lenings relatief maklik om terug te betaal. Verder, in 'n inflasionêre ekonomie met stygende pryse, was mense wat verplig was om geld te leen om sake te doen, soos boere, inflasie bevoordeel, aangesien dit die pryse wat hulle vir hul produkte en dus hul winste kan kry, verhoog. Die mededingende belange was geneig om langs seksies te verdeel, net soos die tarief- en grondbeleid.
Bankiers daarenteen het inflasie weerstaan, want as hulle geld teen 5% rente geleen het, maar inflasie teen 'n koers van 5% was, was die geld wat hulle vir lenings terugbetaal is, minder werd as die geld wat hulle oorspronklik aan leners gegee het. Die Bank van die Verenigde State het die waarde van die geldeenheid beheer deur te vereis dat staatsbanke hul eie banknote in harde geldeenheid of spesie aan die nasionale bank inbetaal het toe die nasionale bank hul note vir betaling voorgelê het. As spekulante op die grens dus geld by 'n staatsbank geleen het en die geld gebruik het om die federale regering vir grond te betaal, en die bankpapier wat in besit van die nasionale bank was, kon die nasionale bank betaling van goud of silwer eis.
Die verhouding tussen die Nasionale Bank en die staatsbanke het 'n rem gebring op die geneigdheid van staatsbanke om te leen buite die vermoë van hul reserwes om hul papier te dek, wat weer inflasie kon onderdruk, aangesien die waarde van geld stabiel was. Die teenwoordigheid van die nasionale bank word dus beskou as 'n positiewe invloed wat die wins van bankbelange help maksimeer, terwyl diegene wat banke vir lenings gebruik het, die nasionale bank as skadelik vir hul belange beskou.
In 1815 het president James Madison besef dat die land in 'n finansiële rommel verkeer het dat die Verenigde State in 1811 $ 7 miljoen goud aan Engeland moes teruggee. Bankbeleid was deurmekaar en die mededingende belange van debiteure en skuldeisers het die land in finansiële onrus gehou. Madison het gesê dat as staatsbanke nie valuta kan beheer nie, 'n nasionale bank nodig is. Tesourie -sekretaris Dallas stel 'n nuwe bankrekening bekend, wat in 1816 aangeneem is.
Die Tweede Bank van die Verenigde State het geduur totdat Andrew Jackson 'n veto teen die wetsontwerp neergelê het om dit in 1832 te herlaai. Hoewel die Tweede Nasionale Bank goed gevaar het onder leiding van Nicholas Biddle, was Jackson nie bankvriendelik nie.
DIE VERDELENDE UITGAWE VAN slawerny
Alhoewel daar twis was oor die tarief, die bank, interne verbeterings en grondbeleid, was slawerny die mees verdelende kwessie, hoewel die kwessie verbasend min opspraak veroorsaak het tussen 1789 en 1819. Die invoer van slawe het gedurende die 1790's toegeneem, maar die slawehandel was stil afgeskaf in 1808, toe al die state behalwe Suid -Carolina opgehou het om slawe in te voer.
Sommige van die grondleggers van die Grondwet het, miskien redelik en opreg, gevoel dat slawerny in die Verenigde State afneem. In werklikheid het Virginia sy aantal slawe gedurende die 1780's aansienlik verminder. Feitlik al die stigterslede het met onguns gekyk na die slawerny Washington, Jefferson, Madison, John Adams, Alexander Hamilton, George Mason en talle ander was meer as 'n bietjie onrustig oor die instelling in die land op grond van die idee dat 'alle mense gelyk geskep. "
'N Belangrike faktor in die evolusie van slawerny was die uitvinding van die watte wat aan Eli Whitney toegeskryf word, maar waarskynlik deur 'n slaaf uitgevind is. Die katoen -jenewer het die katoenbedryf verander en dit moontlik gemaak om meer katoen van verskillende variëteite vinniger en goedkoper te produseer, waardeur suidelike katoenbelange aansienlike winste kon behaal. Terselfdertyd het die tekstielbedryf in Engeland, wat aan die voorpunt was van die eerste industriële revolusie, 'n groot behoefte aan katoenvoorrade ontstaan. Die vraag het pryse gehou, en handelaars en handelaars in die noordooste het ook voordeel getrek uit die verkeer. So het katoen — en slawe — die enjin geword wat die suidelike ekonomie aangedryf het.
Teen 1819 het vrye en slawestate in gelyke getalle die Unie binnegekom, en katoen wat deur slawe geproduseer is, het koning geword in die Suide. Suidlanders verdedig ywerig slawerny, terwyl die meeste noordelike mense onverskillig was en glo dat slawerny 'n plaaslike kwessie is. Baie westerlinge, veral inheemse suidelike inwoners, ondersteun ook slawerny. Die morele kwessie van slawerny, wat altyd op die agtergrond skuil, was nie vroeg in die 1800's prominent nie, en die eerste krisis oor slawerny sedert die grondwetlike konvensie het plaasgevind toe Missouri in 1819 toegelaat sou word. (Die kompromie van Missouri sal hieronder bespreek word.)
Rondom 1830 het die afskaffingsbeweging begin en teenstanders van slawerny het die 'eienaardige instelling' begin uitdaag op morele, humanitêre, godsdienstige en libertariese gronde. Jefferson se stelling dat 'ons die wolf by die oor het, en ons kan hom nie vashou of veilig laat gaan nie', het die trekkrag verloor toe die morele kwessie begin word. Die kwessie van slawerny was nie altyd aan die voorpunt van openbare debat nie, maar namate die jare aanstap en die afskaffingsbeweging toeneem, kon die morele kwessie nie meer geïgnoreer word nie.
Baie Suidlanders wat teen slawerny gekant was, het dit vasgehou vanweë groot hoeveelhede belegde kapitaal in grond en katoen en slawe. Baie Noordelinge wat slawerny gekant was, was ook bang vir 'n vloed van goedkoop arbeid as die slawe vrygelaat word. Suiderboere wat nie slawe besit nie, was mal oor wat hulle as onbillike mededinging van slawe-arbeid beskou het. In 1819 bied die federale regering 'n premie van $ 50 aan informante van onwettige slawe wat in die land ingevoer word. Die buitelandse slawehandel is as piraterij verklaar, en die doodstraf is toegestaan ​​vir Amerikaanse burgers wat met die slawehandel handel. Die twis oor slawerny sou voortduur totdat die burgeroorlog in 1861 uitgebreek het.
Baie Suidlanders wat teen slawerny gekant was, het dit vasgehou vanweë groot hoeveelhede belegde kapitaal in grond en katoen en slawe. Baie Noordelinge wat slawerny gekant was, was ook bang vir 'n vloed van goedkoop arbeid as die slawe vrygelaat word. Suiderboere wat nie slawe besit nie, was mal oor wat hulle as onregverdige mededinging van slawe-arbeid beskou het. In 1819 bied die federale regering 'n premie van $ 50 aan informante van onwettige slawe wat in die land ingevoer word. Die buitelandse slawehandel is as piraterij verklaar, en die doodstraf is toegestaan ​​vir Amerikaanse burgers wat met die slawehandel handel. Die twis oor slawerny sou voortduur totdat die burgeroorlog in 1861 uitgebreek het.
Die Monroe -leerstuk
Nie verrassend nie, die Monroe -leerstuk, 'n hoeksteen van die Amerikaanse buitelandse beleid, was die gevolg van gebeure wat in Europa begin het. Na die Napoleontiese oorloë is 'n Viervoudige Alliansie in 1815 gestig onder Groot -Brittanje, Pruise, Rusland en Oostenryk. Frankryk is in 1818 toegelaat, wat dit die Quintuple Alliance maak. Die doel daarvan was om die wêreld in vooroorlogse status te herstel, wat die terugkeer van die Spaanse heerskappy oor kolonies in Latyns -Amerika kon insluit. Die Britte, wat losstaande bly van die Alliansie se kontinentale bewegings, het gehoop om die voormalige Latyns -Amerikaanse kolonies vry te hou van Spaanse beheer om hul kommersiële belange te bevorder. Die Britse minister van buitelandse sake, George Canning, het 'n gesamentlike Anglo-Amerikaanse aksie voorgestel om ingryping van die Alliansie-nasies in die Nuwe Wêreld te voorkom. President Die informele adviseurs van Monroe, Jefferson en Madison, dring aan op samewerking met die Britte.
Buitelandse minister John Quincy Adams het egter ander idees gehad. Hy was meer bekommerd oor die aansprake van Rusland in die noordweste van die Stille Oseaan en oor moontlike Franse of Spaanse ingryping in Suid -Amerika. Rusland was die eienaar van Alaska en het die Stille Oseaan -kus na Kalifornië gewaag, waar hulle 'n fort gebou het. Adams het aangevoer dat die Verenigde State nie 'in die nasleep van 'n Britse man van oorlog' moet volg nie, aanbeveel dat die Verenigde State eensydig optree om beleid met betrekking tot die Westelike Halfrond op te stel. Sekretaris Adams het taal opgestel wat president Monroe besluit het om in sy jaarlikse boodskap aan die kongres van 1823 op te neem.
Die finale dokument, wat grotendeels deur Adams opgestel is, bevat die volgende punte:
Die Amerikaanse vastelande was nie meer oop vir kolonisasie deur die Europese moondhede nie
Politieke stelsels in die Amerikas verskil van dié van Europa
Die Verenigde State sou dit as 'n gevaar vir Amerika beskou as die Europese stelsel tot die Westelike Halfrond uitgebrei word
Die Verenigde State sou nie inmeng in Europese aangeleenthede nie, en ook nie met bestaande kolonies nie.
Die begin van die Honderdjarige Vrede het die Verenigde State vrygemaak om sy kontinentale lot in wese ongestoord deur Europese aangeleenthede na te streef. Alhoewel Europa vir die res van die eeu geensins onstuimig was nie, sou die groot oorloë wat die hele Westerse wêreld geskud het, eers in 1914 herhaal word. Amerikaners het gevoel dat hulle losstaande van Europa was, maar daaropvolgende voorstelle is gevorder om die staatsdepartement af te skaf (of by ten minste die diplomatieke korps) op grond van irrelevansie.
Namate die jare van internasionale konflik afneem, het binnelandse sake in die Amerikaanse politieke stelsel sterk na vore getree. Ekonomiese kwessies, die verdere groei van demokrasie, die skepping van nuwe state en die verspreiding van Amerikaanse setlaars in die Mississippi -vallei was die fokus van die politieke leiers van die 1820's en daarna. Amerikaanse politieke ontwikkeling was nog lank nie voltooi nie, en die manne wat probeer het om die Amerikaanse Republiek te ontwikkel en uit te brei, het moontlik uitdagings ondervind wat minder uitdagend was as dié van hul voorgangers, maar hulle was nog steeds van groot belang. Die Amerikaanse nasie het gegroei en ontwikkel, baie vinniger as wat mans en vroue van die eerste generasie verwag het.
Die tweede generasie politieke leiers
Die nasionale leiers wat die voetspore van die stigtergeslag gevolg het, was in baie mate minder manne as die reuse wat voorheen gegaan het. Baie het die presidentskap gesoek, maar min is gekies, en diegene wat tot die hoogste amp van die land verkies is, was nie altyd die beste manne vir die pos nie. Tog het hierdie tweede generasie Amerika-demokrasie laat voortgaan, hoewel hulle, net soos hul voorgangers, nie die grootste probleem van die land, slawerny, kon oplos nie. Hier is 'n kort skets van sommige van die leiers van die vroeë 19de eeu.
John Quincy Adams : Nasionalis
Aangesien Monroe se minister van buitelandse sake, John Quincy Adams, in die 1820's die bekendste politieke leier van die Noorde was. Adams was oorspronklik 'n federalis soos sy vader en het na 1800 tot die Republikeinse party oorgeskakel. Adams was bekwaam, ambisieus en intelligent, maar hy was ongeskik in persoonlike verhoudings en was 'n veeleisende perfeksionis. Hy was 'n toegewyde nasionalis, openlik ingestel op tariefbeleid, en ondersteun die bank en interne verbeterings. Hy was persoonlik gekant teen slawerny. Onlangs het hy meer bekend geword vir sy toespraak in die hooggeregshof in die nou beroemde Amistad -saak, soos hy in die Steven Spielberg -film deur Anthony Hopkins uitgebeeld is. Hy is volgens konsensus een van Amerika se briljantste diplomate en skrywer van die Monroe -doktrine en verskillende verdrae. Hy dien 18 jaar in die Huis van Verteenwoordigers nadat hy president was, wat hy moedig teen slawerny beveg het. Hy sterf in die sale van die kongres.
Daniel Webster: Prokureur en Redenaar, die 'Divine Daniel'
Daniel Webster was 'n kragtige kongresleier, 'n bekwame grondwetlike advokaat en merkwaardige redenaar. Webster het 'n sterk verstand gehad, maar hoewel hy 'n retoriese nasionalis was, was hy toegewyd om die sakebelange van New England te dien. Hy het die oorlog van 1812, beskermende tariewe, die bank, goedkoop grond, interne verbeterings en slawerny gekant. Sy bekendste redenasies sluit in sy appèl by die Hooggeregshof Dartmouth College saak, sy beroemde "Unie-adres" van 1832, en sy pleidooi vir die Unie in die senatoriese debatte oor die kompromie van 1850. Hy was ook mede-outeur van die Webster-Ashburton-verdrag van 1842.
Henry Clay: Die groot kompromis
Henry Clay van Kentucky was een van die bekoorlikste politieke leiers van sy generasie. Intellektueel minderwaardig as Adams en Calhoun, gebruik Clay nietemin sy charisma en vaardigheid om kompromieë te reël om hom ver in die nasionale politiek te bring. Hy het die Amerikaanse stelsel van beskermende tariewe en interne verbeterings, kanale, hawens, spoorweë, poskantore en paaie geskryf om die belange van oos en wes te versmelt. Hy het die bank ondersteun, en, self 'n slawe -eienaar, was hy mal oor, maar het slawerny geduld.
John C. Calhoun: Nasionalis en woordvoerder van die Suide
John Calhoun van Suid -Carolina beskik oor 'n kragtige intelligensie. Hy was 'n standvastige nasionalis tydens die era van die oorlog van 1812 en was eintlik een van die 'quot hawks'. die voorste woordvoerder van die suidelike saak, maar al hoe minder 'n lewensvatbare kandidaat vir president. Sy kritici beweer dat daar geen menslike bloed in sy are loop nie, maar hy kan sterk oortuigend wees in die senaat en in verskillende ampte wat hy beklee.
Let wel: Die loopbane van Calhoun, Clay en Webster was so verweef dat hulle bekend geword het as die 'Groot Triumviraat'. Al drie die manne het groot mag en invloed gehad, maar niemand het president geword nie. [Sien die drievoudige biografie, Die Groot Triumviraat, deur Merrill D. Peterson, 1987.]
Die Groot Triumviraat
Webster Klei Calhoun
DeWitt Clinton: goewerneur van New York
Clinton was 'n bouer van die Erie -kanaal en 'n politieke beweegaar en skudder. As goewerneur van die Empire State was hy 'n vroeë houer van die magtige posisie, wat dikwels as 'n pad na die Withuis beskou word. Vyf New Yorkers was president, en minstens twee keer was die getal belangrike spelers in die presidensiële politiek.
Martin Van Buren: The "Red Fox" - "Little Magician" - "Old Kinderhook"
Martin Van Buren, die vriendelike leier van die "Albany Regency" in New York - 'n vroeë politieke masjien - was die meesterlikste politikus in die noorde. Hy was een van drie Amerikaanse presidente van Nederlandse afkoms, almal van New York, die ander twee was Theodore en Franklin Roosevelt. Hy het selde 'n sterk standpunt ingeneem oor enige van die belangrikste kwessies van die dag; kwessies was bloot 'n manier om verkiesings te wen. Toe Andrew Jackson hom uitgenooi het om sy minister van buitelandse sake te wees, wou hy dit nie aanvaar nie, aangesien baie kollegas hom gewaarsku het om nie by die ongedwonge "Old Hickory" aan te sluit nie. Hy het dit egter aanvaar en later geskryf dat toe hy Jackson se oë eers kyk, hy weet dat hy die regte keuse gemaak het.
Bykomende syfers sluit in William H. Crawford van Georgië, die groot manipuleerder en regter van die state, wie se beroerte hom in 1824 uit die presidensiële wedloop geneem het Thomas Hart Benton, 'n kleurvolle ekspansionis wat wetgewing en interne verbeterings op die plaas ondersteun het, maar wat alle banke heftig teëgestaan ​​het - hy was die kampioen van klein Westerse boere William Henry Harrison, wenner van die Slag van Tippecanoe in 1840 tot president verkies, dien hy slegs 30 dae lank toe hy sterf as gevolg van komplikasies as gevolg van longontsteking, na bewering tydens sy inhuldigingstoespraak, op twee uur, die langste intreerede ooit en John Tyler van Virginia, 'n eenmalige demokraat wat met Jackson gebreek het oor die regte van die staat en die eerste vise-president was wat in die Withuis kon slaag (by die dood van Harrison.)
THE MARSHALL COURT en die Amerikaanse onderneming
Hoofregter John Marshall was 'n sterk nasionalis en het 'n Hamiltoniese siening van die Grondwet. Sy besluite bevorder voortdurend die vervaardigings- en sakebelange, die gevorderde ekonomiese ontwikkeling en het die oppergesag van nasionale wetgewing bo die staatswette, in die algemeen sowel as op die ekonomiese terrein, bevestig en die Grondwet as "die hoogste wet van die land" bevestig.
John Marshall se pa, Thomas Marshall, 'n prokureur van George Washington, het sy seun in die regte opgelei toe John nog in sy tienerjare was. John Marshall was meestal tuis opgelei en het William Blackstone's bestudeer Kommentaar op die wette van Engeland, die bekendste regsteks van sy tyd, en het as jong man baie van die poësie van Alexander Pope geleer. Hy het vroeg in die rewolusie in die Virginia -burgermag gedien en was later gedurende die winter by Valley Forge in Washington se personeel.
Na sy diens in die Amerikaanse Revolusie woon Marshall regslesings by wat George Wythe aan die College of William and Mary gehou het, en sy lisensie om in Virginia te oefen, is onderteken deur goewerneur Thomas Jefferson. Hy ontwikkel 'n suksesvolle regspraktyk in Richmond en voer 'n saak aan by die Hooggeregshof van die Verenigde State.Aangesien George Washington die pos van prokureur -generaal aangebied het, was hy verplig om dit van die hand te wys weens sake -eise. (Op versoek van Washington het hy die brief aan die volgende kandidaat in die ry gestuur - die proses om kabinetslede aan te stel was in daardie dae baie minder formeel.)
Marshall se ampstermyn op die hof het nie net belangrike regspresedente geskep nie, maar die groot hoofregter het ook praktyke ingestel wat nog steeds deur die hof gevolg is. Die regters skud byvoorbeeld almal hand voordat hulle die kamers binnegaan om 'n saak aan te hoor, en die kollegialiteit wat Marshall onder die regters ingestel het, het tot vandag toe voortgeduur. 'N Kollega en vriend van Marshall het eenkeer van die man gesê:' Hy was meer geliefd as wat hy gerespekteer was, en hy was baie gerespekteer. '
Die Marshall -hof belangrike boustene vasgestel in die Amerikaanse regsleer. Die Marshall -hof
handhaaf die heiligheid van kontrakte, begin met Fletcher v.Peck, die Yazoo Land Fraud -saak in 1810
beweer die voorrang van die federale mag bo die staatsgesag, en in McCulloch v. Maryland (1819) het die Hof die grondwetlikheid van die Tweede Bank van die Verenigde State bevestig en sodoende die leerstelling van geïmpliseerde magte gelegitimeer
gedefinieerde Interstate Commerce in Gibbons v. Ogden in 1824 en beweer die reg van die federale regering op eksklusiewe beheer oor die handel, hoewel latere besluite die staat se reg gee om op te tree waar die federale regering dit nie gedoen het nie.
baie kwessies genasionaliseer het, en dit kan gesê word dat dit die VSA baie meer vatbaar gemaak het vir kapitalisme
'n regshiërargie opgestel: Grondwet - Federaal - Staat.
In 1837 het hoofregter Roger Taney, na aanleiding van Marshall se leiding, regeer in die Charles River brug in die geval dat openbare gerief die regte van private belange vervang het, en sodoende interne verbeterings onderskryf en ekonomiese ontwikkeling bevorder het.
Die belangrikste besluite van Marshall
1803 Marbury v. Madison [sien hierbo, p. 6]. Marshall het vir die Hof die reg op geregtelike hersiening geëis - die mag van die Hooggeregshof om federale wette wat in stryd is met die Grondwet, te vernietig.
Fletcher was die eerste geval waarin 'n staatswet ingevolge die Amerikaanse grondwet ongeldig gehou is. Die saak het ontstaan ​​uit 'n aksie van die Georgiese wetgewer, wat in 1795 deur omkopery veroorsaak is om openbare gronde, wat baie van die deelstate van Alabama en Mississippi is, toe te staan ​​aan vier groepe kopers wat gesamentlik bekend staan ​​as die Yazoo Land Companies. Gewilde verontwaardiging het die wetgewer in 1796 gedwing om die toelae te herroep, op grond daarvan dat dit deur bedrog verseker is. Teen daardie tyd is sommige van die grond egter deur onskuldige derde partye in New England en ander dele van die land gekoop. Dié kopers betwis die geldigheid van die herroepingshandeling en beweer dat die oorspronklike toelae nie herroep kan word sonder om die kontrakbepaling in artikel I, afdeling 10 te skend nie.: Geen staat sal 'n wet aanvaar wat die plig tot kontrakte benadeel nie.
Die besluit was belangrik vir die beskerming van die gevestigde regte van private eiendom en het die strekking van die kontrakbepaling uitgebrei tot openbare sowel as private kontrakte, waardeur dit van toepassing was op transaksies waartoe die staat self 'n party was. Marshall het vir 'n eenparige hof gepraat en geskryf: 'Moet 'n klousule beskou word as 'n beperking van die staat om die plig van kontrakte tussen twee individue te benadeel, maar om dit uit te sluit van die remmende kontrakte wat met homself gemaak word? Die woorde self bevat nie so 'n onderskeid nie. Dit is algemeen en is van toepassing op kontrakte van elke beskrywing. " Hy verklaar dat die herroepingshandeling 'n ongrondwetlike aantasting van die kontrakverpligtinge was.
Die saak van Dartmouth College het ontstaan ​​uit 'n geskil tussen die wetgewer van New Hampshire en die trustees van Dartmouth College. Dartmouth College is in 1769 deur 'n koninklike handves opgeneem, wat 'n permanente kuratorium gestig het. In 1816 het Republikeine beheer oor die wetgewer verkry en die handves van Dartmouth verander, wat die aantal trustees vergroot en die kuratorium onder die beheer van die goewerneur geplaas het. Die trustees het gedagvaar en beweer dat die Amerikaanse grondwetkontraklousule die staatsgeding ongeldig maak. Toe die kollege sy saak in die staatshowe in New Hampshire verloor, het Daniel Webster die saak na die hooggeregshof gebring. Webster se welsprekende pleidooi vir die kollege bring selfs trane in die oë van justisie Marshall.
John Marshall beslis die saak egter slegs oor die kwessie van die kontrakbeding. Hy het verklaar dat die handves wat 'n kollege gestig het, 'n kontrak was wat 'n korporasie gestig het. Daardeur het hy 'n korporasie gedefinieer as "'n kunsmatige wese, onsigbaar, ontasbaar en bestaan ​​slegs in die oorweging van die reg." Die korporasie, het hy voortgegaan, beskik oor eienskappe van "onsterflikheid, en, indien die uitdrukking toegelaat word, individualiteitseienskappe waardeur 'n ewige opeenvolging van baie persone as dieselfde beskou word en as 'n enkele individu kan optree." Met ander woorde, 'n korporasie is 'n permanente wetlike skepping wat in wese dieselfde regte as 'n individu het. Weer met verwysing na artikel I, artikel 10 van die Grondwet, het hy beweer dat 'n kontrak "buite wetgewende beheer is".
Die belangrikheid van die heiligheid van kontrakte en die definisie van 'n korporasie vir die bevordering van sakeondernemings kan nie oorbeklemtoon word nie
Die geval van McCulloch v. Maryland het die 2de Bank van die Verenigde State betrek en die kwessies van nasionale oppergesag en geïmpliseerde magte in die Grondwet aangespreek. Teenstanders van die Bank van die Verenigde State het staatsondersteuning gevra om die bank teë te staan, en die Maryland -wetgewer het 'n wet aanvaar wat 'n jaarlikse belasting van $ 15 000 op die bank plaas. James McCulloch, die kassier van die Baltimore -tak van die Bank, het geweier om die belasting te betaal.
Marshall het eers die vraag aangeval of die federale regering die reg het om 'n nasionale bank te stig of nie. Na dieselfde argument as dié wat Alexander Hamilton gebruik het toe die eerste bank geskep is, bevestig Marshall die reg van die federale regering om 'n bank te stig onder die leerstelling van geïmpliseerde magte. Marshall het aangevoer dat die nasionale regering 'oppermagtig is in sy aksie', en dat die Grondwet nie as 'n gedetailleerde bloudruk gelees moet word nie, maar 'n kwessie van algemene bevoegdhede. Marshall het geskryf dat hoewel die woord "bank" nie in die Grondwet voorkom nie, maar
ons vind groot magte om geld te le en in te samel om handel te reguleer om 'n oorlog te verklaar en 'n oorlog te voer en ondersteunende leërs en vloote op te rig. ... Maar daar kan met groot rede aangevoer word dat die regering, met soveel magte toevertrou, waarvan die geluk en voorspoed van die nasie noodsaaklik is, ook genoegsame middele aan die uitvoering daarvan moet toevertrou word. As die mag gegee word, is dit die belang van die land om die uitvoering daarvan te vergemaklik. Dit kan nooit hul belang wees nie, en dit kan ook nie aangeneem word dat dit hul bedoeling was om die uitvoering daarvan te verstop en in die verleentheid te bring deur die mees geskikte middele te weerhou nie.
Gesonde verstand vereis dat die nodige verstaan ​​moet word in die sin van 'gerieflik' of 'bevorderlik' vir die regering, eerder as absoluut noodsaaklik. Nadat hy tot die gevolgtrekking gekom het dat die federale regering die reg het om 'n wet op te stel wat 'n korporasie, naamlik die Nasionale Bank, tot stand bring, het Marshall gesê wat vir hom duidelik is, dat die bevoegdheid tot belasting die mag is om te vernietig. As die deelstaat Maryland 'n wet sou kon aanvaar wat die nasionale bank kan belas, kan dit dit uit die bestaan ​​belas, en die netto effek sou wees om 'n federale wet te vernietig. Maar, het Marshall gesê, die federale wet oorheers die staatsreg en dus was die Maryland -wet ongrondwetlik. Hy het geskryf:
'Dat die bevoegdheid tot belasting behels die bevoegdheid om te vernietig wat die mag om te vernietig die mag kan vernietig en nutteloos maak om te skep dat daar 'n duidelike afkeer is om die een regering 'n bevoegdheid te gee om die grondwetlike maatreëls van 'n ander te beheer, wat ander met wat hierdie maatreëls betref, word dit die hoogste verklaar as wat beheer uitoefen, maar stellings moet nie ontken word nie. …
'Dat die bevoegdheid om [die bank] deur die state te belas, uitgeoefen kan word om dit te vernietig, is te voor die hand liggend om ontken te word.
Gibbons v. Ogden is die stoombootkas. Die staat New York het aan Aaron Ogden 'n monopolie -reg verleen om 'n stoomboot tussen New York en New Jersey te bestuur. Thomas Gibbons het 'n mededingende stoombootlyn bedryf en beweer dat die New York nie die mag het om Ogden 'n eksklusiewe reg te gee nie. Deur die taal van die Grondwetlike handelsklousule te ondersoek, het Marshall aangevoer dat stoombote onder die idee van handel val en dat die federale regering die uitsluitlike reg het om interstaatlike handel te reguleer. Die toekenning van 'n monopolie in New York strydig met die federale magte.
Die netto resultaat van die voormelde gevalle is dat Marshall 'n hiërargie van die reg: die Grondwet was die hoogste wet van die land. Alle federale wette moet aan die Grondwet voldoen, anders word dit nietig verklaar. Net so moet staatswette voldoen aan die Grondwet. En as staatswette federale wette kon vernietig, sou federale wette bestaan ​​sonder wesenlike staatswette wat nie in stryd is met of teenstrydig is met federale wette nie. En waar die Grondwet die bevoegdheid oor sekere ondernemings aan die federale regering verleen, mag state hierdie mag nie gebruik nie.
In die daaropvolgende gevalle, Sturges v. Crowninshield en Cohens v. Virginia Marshall het aangevoer dat staatswette wat skuldenaars van hul verpligtinge vrystel, 'n aantasting van kontraktuele verpligtinge is, en dat besluite deur die staatshof onderhewig is aan hersiening deur die hooggeregshof wanneer grondwetlike aangeleenthede ter sprake was. In totaal het John Marshall meer as 500 besluite tydens sy ampstermyn geskryf, en die oorgrote meerderheid was eenparig.
Die Missouri -kompromie
Die paniek van 1819 vererger die spanning tussen die afdelings, en die groeiende seksionalisme het die politiek van die 1820's herhaaldelik beïnvloed. Die mees verdelende gebeurtenis was die Missouri-krisis van 1819-1820. Baie van die setlaars van die Missouri -gebied was inheemse suidelike inwoners wat slawe besit het, en hulle het versoek dat Missouri toegelaat sou word as 'n slawestaat. Maar die wysiging van die New Yorkse kongreslid James Tallmadge aan die toelatingswetsontwerp het gelei tot geleidelike afskaffing van slawerny in die voorgestelde nuwe staat. Dit was die eerste poging om die uitbreiding van slawerny te beperk sedert die Noordwes -ordonnansie van 1787. Die Tallmadge -wysiging is hewig gedebatteer - dit het in die Huis geslaag, maar in die Senaat verloor.
Die debat wat deur die Tallmadge -wysiging ontstaan ​​het, het nie gehandel oor die sedelikheid van slawerny of die regte van swartes nie; politieke invloed was op die spel. Dit het ook nie gegaan oor die bestaan ​​van slawerny in die suidelike state nie, maar eerder dat dit verder uitgebrei word. Destyds was daar 11 slawestate en 11 vrystate, en die toelating van Missouri sou die slawestate 'n meerderheid gee, en dit maak die noordelike mense bang wat reeds gekla het oor die voordele wat die Suide uit die drie-vyfde-kompromie behaal en wat ook bang was om mee te ding slawe arbeid. Tog het die vrystate 'n voorsprong van 105-81 in die Huis van Verteenwoordigers gehad, aangesien die bevolking van die Noorde vinniger groei. Ironies genoeg was die vinniger groei van die Noorde gedeeltelik toe te skryf aan slawerny, omdat immigrante nie wou gaan waar hulle met slawe -arbeid sou moes meeding nie.
Die morele kwessie van slawerny was nog nie 'n ernstige vraag vir oop debat nie - dit sou kom met die aanbreek van die afskaffingsbeweging ongeveer 'n dekade later. Die Missouri -krisis was nietemin ernstig en 'n beduidende voorbode van dinge wat nog sou kom. Henry Clay, bekend as die 'groot kompromis', tree in en trek voordeel uit die feit dat Maine aansoek gedoen het om toelating as die 23ste staat, wat dit moontlik maak om 'n balans te vind. Die Missouri -kompromie het Missouri as 'n slawestaat erken en Maine as 'n vrystaat, en die Thomas -wysiging het slawerny noord van die 36x30 ° breedtegraad in die ou koopgebied van Louisiana verbied. (Die lyn loop langs die suidelike grens van Missouri.) Suidlanders aanvaar die bepalings aangesien hulle geglo het dat die verbode gebied in elk geval vyandig teenoor slawerny is, en dink dat dit deel is van die 'groot Amerikaanse woestyn'. Clay het ook 'n tweede kompromie aangegaan toe die Missouri -grondwet probeer het dat swartes nie na die nuwe staat migreer nie. Die Missouri -krisis het gewaarsku teen die moontlike verdeeldheid van die slawerny -kwessie.
Die reaksie op die kompromie was gemeng: dit word beskou as 'n tydelike oplossing, maar ten sterkste sal sterk gevoelens oor die slawerny aanhou smeul. Vir Thomas Jefferson klink die kwessie soos 'n 'vuurklok in die nag' wat hy voorheen geskryf het, soos op die mure van die Jefferson Memorial geskryf:
God wat ons lewe gegee het, het ons vryheid gegee. Kan die vryhede van 'n volk veilig wees as ons die oortuiging dat hierdie vryhede die gawe van God is, verwyder het? Inderdaad, ek bewe vir my land as ek dink dat God regverdig is, dat sy geregtigheid nie vir ewig kan slaap nie. Handel tussen meester en slaaf is despotisme. Niks is sekerder in die boek van die noodlot geskryf as dat hierdie mense vry moet wees nie.
Die finale kompromie is aanvaar, maar dit is werklik bereik deur rook en spieëls - dit het gesê dat "hierdie grondwet (Missouri) in werklikheid nie beteken wat dit sê nie." Maar in die klimaat van die tyd is dit met verligting aanvaar, en die land hoef die slawerny -kwessie eers in 1850 te konfronteer, maar teen daardie tyd het die afskaffingsbeweging die dinamika van die debat deeglik verander. Dit sal volgende keer baie moeiliker wees.
– John Adams, 'N Verhandeling oor die kanon en die feodale wet, 1765.
'Daar is twee tipes opvoeding en die een moet ons leer hoe om 'n bestaan ​​te maak, en die ander hoe om te leef.'
'Ek moet politiek en oorlog studeer, sodat my seuns die vryheid het om Wiskunde en Filosofie te studeer.
– John Adams, brief aan Abigail Adams, 12 Mei 1780.
'Ek lees my oë uit en kan nie half genoeg lees nie, hoe meer 'n mens lees hoe meer 'n mens sien wat ons moet lees.
– John Adams, brief aan Abigail Adams, 28 Desember 1794.
"Ek moet self oordeel, maar hoe kan ek oordeel, hoe kan 'n mens oordeel, tensy sy gedagtes oopgemaak en vergroot is deur te lees."
'Laat ons daarom die kennismiddels teer en vriendelik koester. Kom ons durf lees, dink, praat en skryf. "
'U sal ooit onthou dat die einde van u studie 'n goeie mens en 'n nuttige burger is.'
'Laat elke sluis van kennis oopmaak en vloei.'
– John Adams, 'N Verhandeling oor die Canon en die feodale wet.
"Wette vir die liberale opvoeding van die jeug, veral van die laer klas mense, is so uiters wys en nuttig dat vir 'n menslike en vrygewige verstand geen uitgawes vir hierdie doel buitensporig beskou word nie."
– John Adams, Gedagtes oor die regering.
John Adams -aanhalings oor die regering
'Ons grondwet is slegs gemaak vir morele en godsdienstige mense'. Dit is heeltemal onvoldoende vir die regering van enige ander. "
"Die regering van die Verenigde State is in geen opsig gebaseer op die Christelike godsdiens nie."
'As die wetgewer korrup is, is die mense ongedaan.'
John Adams -aanhalings oor vryheid en demokrasie
"Nageslag! U sal nooit weet hoeveel dit die huidige generasie gekos het om u vryheid te bewaar nie! Ek hoop dat u dit goed sal benut. As u dit nie doen nie, sal ek in die hemel berou hê, dat ek ooit die helfte van die pyne geneem het om dit te bewaar. "
'Demokrasie duur nooit lank nie. Dit word gou vermors, uitput en vermoor homself. Daar was nooit 'n demokrasie wat nie selfmoord gepleeg het nie. "
– John Adams, brief aan John Taylor, 1814.
'Kinders moet opgevoed en onderrig word in die beginsels van vryheid.'
"Vryheid kan nie behou word sonder algemene kennis onder die mense nie."
'Demokrasie terwyl dit duur, is bloediger as aristokrasie of monargie. Onthou, demokrasie duur nooit lank nie. Dit word gou vermors, uitput en vermoor homself. Daar is nooit 'n demokrasie wat nie selfmoord gepleeg het nie. "
'Volgens my metafisika is vryheid 'n selfbepalende krag by 'n intellektuele agent. Dit impliseer denke en keuse en krag. "
"Vryheid, een keer verlore, is vir ewig verlore."
– John Adams, brief aan Abigail Adams, 17 Julie 1775
John Adams Aanhalings oor Grondwet
'Maar 'n regeringsgrondwet wat eens van Vryheid verander is, kan nooit herstel word nie. Vryheid, eens verlore, is vir ewig verlore. "
'…Stede kan herbou word, en 'n volk wat tot armoede verminder word, kan vars eiendom verkry: 'n Regeringsgrondwet wat eers van Vryheid verander is, kan nooit herstel word nie.
'Menslike hartstogte wat ongebreideld is deur moraliteit en godsdiens, sal die sterkste toue van ons Grondwet breek terwyl 'n walvis deur 'n net gaan.'
John Adams -aanhalings oor mag
"Die kake van die mag is altyd oop om te verslind, en haar arm is altyd uitgestrek, indien moontlik, om die vryheid van dink, praat en skryf te vernietig."
– John Adams, 'N Verhandeling oor die kanon en die feodale wet.
'Mag nooit vertrou word sonder 'n tjek nie.'
'Krag dink altyd dat dit 'n wonderlike siel en 'n groot siening het wat die swakkes nie kan verstaan ​​nie, en dat dit God se diens doen as dit al sy wette oortree.'
"Omdat mag korrupteer, neem die samelewing se eise vir morele gesag en karakter toe namate die belangrikheid van die posisie toeneem."
Daar is gevaar van alle mense. Die enigste maksimum van 'n vrye regering behoort te wees om niemand wat met mag leef, te vertrou om die openbare vryheid in gevaar te stel nie.
– John Adams, Notas vir 'n toespraak in Braintree, lente 1772.
Krag altyd opreg, pligsgetrou, de très bon foi, glo homself reg. Krag dink altyd dat dit 'n wonderlike siel en uitgestrekte standpunte het, buite die begrip van die swakkes.
– John Adams, brief aan Thomas Jefferson, 2 Februarie 1816.
Slaan die lote van willekeurige krag in die knop, is die enigste maksimum wat ooit die vryhede van enige mense kan behou.
– John Adams, Novanglus opstelle, Nr. 3.
John Adams -aanhalings oor regte en politiek
'Feite is hardnekkige dinge, en wat ons ook al wil, ons neigings of die voorskrifte van ons passie, dit kan nie die toestand van feite en bewyse verander nie.'
– John Adams, Argument ter verdediging van die Britse soldate in die Boston Massacre Trials, 4 Desember 1770.
'Dit is belangriker dat onskuld beskerm word as dat dit gestraf word, want skuld en misdade is so gereeld in hierdie wêreld dat dit nie almal gestraf kan word nie. Maar as onskuld self na die kroeg gebring en veroordeel word, miskien om te sterf, dan sal die burger sê: "Of ek goed doen of kwaad onbelangrik is, want onskuld op sigself is geen beskerming nie, en as so 'n Die idee sou as 't ware posvat in die gedagtes van die burger, wat die einde van die veiligheid sou wees.'
'Die fundamentele wet van die milisie is dat dit deur die wette geskep, gerig en beveel moet word, en dat dit altyd vir die ondersteuning van die wette is.'
'' N Regering van wette, en nie van mense nie. '
– John Adams, Novanglus Opstelle, nr. 7.
'In die politiek is die middelweg glad nie.'
– John Adams, brief aan Horatio Gates, 23 Maart 1776.
'Die wet kan geen passie versteur nie. 'Dit is leeg van begeerte en vrees, wellus en woede. 'Dis mens sine affectu, geskrewe rede, met behoud van 'n mate van die goddelike volmaaktheid. Dit beveel nie aan wat 'n swak, brose man behaag nie, maar beveel, sonder om persone in ag te neem, dit wat goed is en die kwaad in alles straf, hetsy ryk of arm, hoog of laag. "
John Adams -aanhalings oor godsdiens
'Dit sou die beste van alle moontlike wêrelde wees as daar geen godsdiens daarin was nie.'
'Maar ek moet al my hoop en vrese onderwerp aan 'n oorheersende voorsienigheid, waarin ek onwrikbaar in die mode kan glo.'
'Maar hoe het dit gebeur dat miljoene fabels, verhale en legendes met Joodse en Christelike openbaring vermeng is, wat hulle die bloedigste godsdiens gemaak het wat ooit bestaan ​​het?'
– John Adams, brief aan FA Van der Kamp, 27 Desember 1816.
'Sonder godsdiens sou hierdie wêreld nie gepas wees om in beleefde geselskap genoem te word nie, ek bedoel die hel.'
– John Adams, brief aan Thomas Jefferson, 19 April 1817.
John Adams -aanhalings oor die mens en deug
"Dank God dat hy my hardkoppigheid gegee het as ek weet dat ek reg is."
– John Adams, brief aan Edmund Jennings, 1782.
'Om te glo dat alle mense eerlik is, is dwaasheid. Om te glo dat niemand iets erger is nie. "
'Hou altyd op die beginsel en#8230. selfs as u alleen staan.'
"Om goed te wees en om goed te doen, is al wat ons hoef te doen."
'Laat die menslike verstand los. Dit moet los wees. Dit sal los wees. Bygeloof en dogmatisme kan dit nie beperk nie. "
– John Adams, brief aan John Quincy Adams, 13 November 1816
'Die enigste gedagte dat die meeste mense beter doen as enigiemand anders, is om hul eie handskrif te lees.
'U sal nooit alleen wees met 'n digter in u sak nie.'
– John Adams, lvir John Quincy Adams, 14 Mei 1781.
'Ons kan nie sukses verseker nie, maar ons kan dit verdien.'
'Die hele drama van die wêreld is so 'n tragedie dat ek moeg is vir die skouspel.'
'Ek is vasbeslote om gebeure te beheer, nie deur dit beheer te word nie.'
"Die begeerte om deur sy genote waargeneem, oorweeg, gewaardeer, geprys, geliefd en bewonder te word, is een van die vroegste sowel as die skerpste gesindhede wat in die hart van die mens ontdek is."
"Ou gedagtes is soos ou perde, jy moet dit oefen as jy dit in 'n werkende toestand wil hou."
"Deug is nie altyd vriendelik nie."
– John Adams, dagboek, 9 Februarie 1779.
John Adams -aanhalings oor patriotisme
'Ons verpligtinge teenoor ons land hou nooit op nie, maar met ons lewens.'
John Adams, Brief aan Benjamin Rush, 18 April 1808.
John Adams -aanhalings oor die regering en die samelewing
"Die regeringsvorm wat gemak, gemak, veiligheid, of, in een woord, geluk meedeel aan die grootste aantal mense, en in die grootste mate, is die beste."
"Vrees is die grondslag van die meeste regerings."
'Daar is gevaar van alle mans. Die enigste maksimum van 'n vrye regering behoort te wees om niemand wat met mag leef, te vertrou om die openbare vryheid in gevaar te stel nie. "
'Ek het tot die gevolgtrekking gekom dat een nuttelose man 'n skande is, dat twee 'n wetgewing word en dat drie of meer 'n kongres word.
'Die manier om vryheid te beveilig, is om dit in die hande van mense te plaas, dit wil sê om hulle te alle tye die mag te gee om dit in die wetgewer en in die howe te verdedig.
"Misbruik van woorde was die wonderlike instrument van sofistiek en chikanery, van partytjie, faksie en verdeeldheid van die samelewing."
– John Adams, brief aan J. H. Tiffany, 31 Maart 1819.
'Alhoewel alle ander wetenskappe gevorder het, is die regering se standpunt nie beter verstaan ​​nie, maar word dit nou beter beoefen as drie of vierduisend jaar gelede.'
– John Adams, brief aan Thomas Jefferson, 9 Julie 1813.
John Adams -aanhalings oor ekonomie
'Alle verwarring, verwarring en nood in Amerika spruit nie uit gebrek aan eer of deugd nie, maar uit die onkunde oor die aard van munt, krediet en sirkulasie.'
– John Adams, Brief aan Thomas Jefferson, 25 Augustus 1787.
"Die gevolge wat voortspruit uit die voortdurende opeenhoping van openbare skuld in ander lande, moet ons vermaan om versigtig te wees om te verhoed dat dit in ons eie groei groei."
– John Adams, Eerste toespraak aan die kongres, 23 November 1797.
'Daar is twee maniere om 'n land te verower en tot slawe te maak. Die een is deur die swaard. Die ander is deur skuld. "
Adams het sy toespraak oor die staatsrede begin deur sy kommer uit te spreek oor Europese, veral Franse, aggressie teenoor Amerikaanse handelskepe. Hy beklemtoon die belangrikheid van Amerika se groeiende rol in internasionale handel, met verwysing na prestasies in die landbou en kommersiële vissery. In Julie en Augustus 1797 reis afgevaardigdes na die Bataafse Republiek en daarna na Frankryk. Hulle het op 19 September in Parys aangekom en onderhandelinge begin in die hoop om die Frans-Amerikaanse betrekkinge te kalmeer. Teen die tyd dat die toespraak gelewer is, was die status van die vergaderings in Frankryk onbekend, maar Adams weet en verklaar in die toespraak dat oorlog, met Frankryk of moontlik ander Europese lande, byvoorbeeld Groot -Brittanje, 'n toenemend waarskynlike wending word . Die Federalistiese Party het gepleit dat hulle oorlog toe gaan, maar Adams het Francofobie geïgnoreer en vermy om tot 1798 in die Quasi-oorlog oorlog te voer met Frankryk. Die VSA het later in die oorlog van 1812 oorlog gevoer met Brittanje, deels weens Jefferson se weiering om hulde te bring aan 'n vreemde land. John Adams was 'n kommunis. '
Piratery van Amerikaanse skepe in internasionale waters deur die Franse was 'n mikrokosmos van Franse en Britse koloniale kompetisie, veral Franse aggressie was 'n reaksie op die Jay-verdrag, wat volgens hulle 'n Anglo-Amerikaanse alliansie was, en die oortuiging dat hulde gebring kan word die infantiele republiek deur voldoende militêre druk uit te oefen.
Adams se bewering dat "respek vir verdrae so verminder is" is 'n verwysing na die skending van die Alliansieverdrag deur die Franse deur seerowery en die skending van Pinckney se verdrag deur die Spaanse deur onwettige garnisoene in die westelike Amerikaanse grense.
Die Jay -verdrag, Pinckney -verdrag, die Verdrag van Tripoli, wat ook onderhandel is deur Thomas Pinckney, die verdrag met Tunis, en Frankryk se poging om 'n soortgelyke verdrag met die VSA in Maart 1797 te sluit, die berugte XYZ -saak, was pogings van buitelandse moondhede om af te pers geld en mag van die Amerikaanse regering, terwyl dit die invloed van ander wêreldmoondhede op die ontluikende nasie beperk. Alhoewel hierdie verdrae vir die VSA baie ongunstig was, was die beleid van versoening wat tydens die administrasies in Washington en Adams uitgevoer is, nodig om die VSA tyd te gee om sy vloot en milisie op te bou.
Buitelandse ingryping in binnelandse sake van die VSA was nie beperk tot misbruik in die water nie. Adams veroordeel ondernemings deur buitelandse agente, soos dié van Spanje, wat 'n opstand onder inheemse Amerikaners wou aanhits.
Adams spreek die hoop uit dat die nog nie nagekomde verpligtinge van die Verdrag van Liefde en Handel (1797), die ondersoek na die St. ongegronde oorsake en die onvervulde verpligtinge van die Spaanse met betrekking tot vergoeding vir Amerikaanse skepe wat in die afgelope Frans-Spaanse vyandelikhede gesteel of vernietig is, sal voortduur sonder om burgers van enige land te beledig.
Hy betreur die indruk van Amerikaanse soldate deur die Franse en Spaanse magte en kritiseer die wetlike raamwerk met betrekking tot die korrekte reaksie op sulke optrede om die veilige terugkeer van gevange seelui uit vreemde gebiede te waarborg, en die onvermoë van konsuls om ''n inspeksie van die registers te eis en see letters. "
Adams spreek die Huis van Verteenwoordigers direk aan met betrekking tot die nasionale skuld en belasting wat verhoog moes word om 'n groter, meer beweeglike weermag te finansier. Hy waarsku teen lenings, aangesien hy van mening was dat dit bygedra het tot die groot skuld en die ekonomiese ineenstorting van historiese ryke. Hy eindig sy toespraak deur sy algemene tema te herhaal oor die noodsaaklikheid om te militariseer om voldoende te verdedig teen buitelandse imperialisme.