In 1960 was ek veertien jaar oud en my ma was die eerste burgerregte-aktivis wat ek geweet het. Sy het nie die strate opgemerk nie. Sy het haar oortuigings geleef. Sy het byna elke Sondag Swartes, Moslems, Gays en ander minderhede na ons huis gehad. Sy behandel hulle almal met die grootste respek en eer asof hulle deel was van haar familie. Sy het ook hardop gepraat as iemand iets teen een van hierdie minderhede gesê het.
Sy het my dikwels afgerig, "Joyce, onthou dat elke mens 'n kind van God is. Dit maak nie saak wat kleur hul vel of hul godsdiens. Ons God het hulle almal lief. "Hierdie liefde vir die mensdom en menseregte is iets wat my ma aan my oorgedra het, een van die vele geskenke wat ek ontvang het as haar dogter. Op hierdie manier was sy een van my helde.
Daar gaan die buurt?
Gedurende dieselfde jaar was daar een van my ooms se krisis. Hy en sy familie het naby ons in Buffalo, New York, gewoon in 'n stil, eenvoudige middelklas omgewing. Hy het geleer dat 'n swart gesin in die omgewing gaan beweeg, sowat tien huise van sy huis af.
My oom was lewendig en het bitterlik gekla aan enigiemand wat sou luister. Hy het gevoel dat dit sy omgewing sou verwoes en dit vir sy kinders onveilig maak, asook die waarde van sy huis afneem. Hy het groot tyd en moeite deurgebring om elke buurman te besoek en die verskriklike uitslag te verduidelik wat sou gebeur as hierdie gesin ingeskuif het. Hy het handtekeninge versamel, en as 'n buurman nie sy petisie wou onderteken nie, het hy herhaaldelik teruggegaan na die huis totdat hulle onderteken het. .
Na baie tyd en moeite was hy gereed om die huis van hierdie swart familie te gaan en hulle die petisie te gee. Hy het geklee in 'n pak en das en, gewapen met bladsye handtekeninge, het na die huis gegaan en die bel geroep. 'N Baie groot, kragtig-gebou swart man het die deur geantwoord. My oom het vinnig die petisie agter sy rug weggesteek en sy hand uitgestrek om die man te verwelkom. Jy sien, hierdie man was my oom se held op die Buffalo Bills 'Football-span.
Van "Lazy Hippies" tot die held van die dag
Verskeie jare gelede by ons Hawaii-egpaar se toevlug was daar 'n man wat ek Joe sal noem, wat met minagting gekyk het na die plaaslike mense wat in die omgewing gewoon het. Joe was 'n hoof uitvoerende beampte van 'n groot maatskappy op die vasteland, het homself dikwels as 'n baie belangrike man beskryf, en het gevoel dat hierdie "hippies" lui en waardeloos was. Baie van hierdie inwoners het lang onverskillige hare, kleurvolle klere gehad, en is tipies by die strand gevul, dans, jongleren, of vuurspin. Joe het dikwels gepraat oor hoeveel hy hulle nie gehou het nie, al het hy hulle skaars gesien en het nie geweet wat hulle gedoen het toe hulle nie by die strand was nie.
Op een dag het Joe alleen na die strand gegaan sonder dat enige van ons groepe saam met hom was. Daar is 'n steil roete wat geklim moet word om by die strand te kom. Dit is nie noodwendig gevaarlik nie, maar jy moet versigtig wees. Toe dit tyd was vir Joe om die strand te verlaat, het hy die roete begin klim, maar gegly en geval en sy knie ontwrig. Joe was daar hulpeloos en in groot pyn.
Baie gou het een van hierdie "goed-vir-niks-inwoners" hom daar in pyn gesien en gehardloop om te help. Toe hierdie langharige jongman die mate van Joe se besering ontdek het, het hy gehardloop om sy vriende te kry en saam het die mans hom heeltemal na die top van die krans gedra. Dit is 'n reis wat veral iemand met pyn dra. Hulle het Joe in 'n motor gesit en hom heeltemal terug na die toevlugsentrum gehardloop, hom in sy bed gehelp en toe die terugvalsentrum in kennis gestel dat hy beseer is.
Gelukkig was een van ons groeplede 'n noodkliniekundige en hy het Joe se knie weer in posisie getrek. Joe was diep verneder en vir ons hele groep het hy gesê: "Ek was so verkeerd om hierdie inwoners te oordeel net omdat hulle hare en leefstylkeuses het. Toe ek regtig helde gehad het, het hulle ingekom en my gehelp. "
Ons is almal God se kosbare kinders
Toe my ma sewe en tagtig, drie jaar voor haar dood was, het sy in 'n klein woonstel bo ons garage gebly. Sy het aan oefening geglo en elke dag toe dit nie reën nie, het sy haar kar na die strand gery en langs die sypaadjie geloop.
Op daardie tydstip by die Rio del Mar-strand was daar 'n groep hawelose mans wat by die ingang van die strand aan die muur sou sit. Hierdie manne het die hele dag daar gesit en saam gepraat. My ma het hul name geleer en elke dag sal met hulle stop en praat. Binnekort het hulle haar gevra of sy met hulle op die muur wil sit en sy het graag aanvaar dat hulle elke dag sowat 'n halfuur by hulle sit. Sy hou baie van hulle en geniet hulle werklik.
Na 'n paar maande het hulle haar gevra of sy 'n amptelike lid van die "Wall Sitters Club" wil wees. My ma het aanvaar en dit was 'n eer om in hul gesprekke ingesluit te word.
Eendag het sommige dames van haar kerk geloop terwyl my ma met die mans gelag het. Die dames was geskok om my ma daar te sien, en selfs al wou hulle hulle voorstel, het die dames gehaas.
Later daardie dag het my ma 'n oproep gekry van een van die dames wat gesê het: "Louise, jy moet versigtig wees en jy moet nie met daardie mans op die muur sit nie. Hulle is dakloos en kan vir jou gevaar gee. "My ma het geantwoord:" Ek vertrou dat God hulle net so liefhet soos Hy van jou en ek liefhet. Dié manne het my die gawe van hul vriendskap gegee en ek gee dit terug. "
Daar is die potensiaal vir 'n held en 'n vriend binne elke persoon wat ons ontmoet, ongeag die kleur van hul vel, hul godsdiens, hul seksuele oriëntasie of die feit dat hulle 'n minderheid is. Ons is almal God se kosbare kinders.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vergifnis en Aanvaarding > Daar is baie ongespeelde helde onder ons