Wanneer ons die oorsake van fisiese simptome bespreek, is baie mense geneig om te dink in terme van die fisiese oorsaak, of wat as die oorsaak van die fisiese oorsaak-en-gevolg-werklikheid beskou word. Natuurlik manifesteer simptome in die fisiese realiteit, deur ongelukke, beserings, mikroörganismes, ens. Dit is egter belangrik om te verstaan ​​dat die simptoom nie geopenbaar sou gewees het as die toestande daar nie in die persoon se bewussyn was nie.
Byvoorbeeld, Tipe 'A' Gedrag is 'n persoonlikheidsprofiel wat met hartsiektes geassosieer word. Dit beteken dat daar 'n statisties beduidende korrelasie is tussen mense met tipe 'A'-gedrag en diegene wat hartsiektes ontwikkel. Met ander woorde, mense met tipe 'A'-gedrag is gesien as meer geneig om ander hartsiektes te ontwikkel. Ons kan sê dat Tipe 'A' Gedrag 'n hartsiektes persoonlikheid is. Wat ook al beskou word as die fisiese oorsaak van hartsiektes, word erken dat hierdie persoonlikheidstipe 'n konsekwente element is.
Daar is ook 'n kankerpersoonlikheid, 'n naby sigbare persoonlikheid, 'n artritispersoonlikheid, ens. In werklikheid kan elke fisiese simptome geassosieer word met 'n bepaalde manier van wees. As jy 'n simptoom het, het jy 'n manier om te wees wat korreleer met daardie simptoom.
Die manier van wees wat verband hou met die simptoom is nie wie jy is nie, maar eerder 'n manier van wees wat jy aangeneem het as gevolg van besluite wat jy geneem het in reaksie op gebeure in jou lewe. As jy nie met die simptoom gebore is nie, was jy nie gebore met daardie manier van wees nie. Dit weerspieël eerder die besluite wat jy in jou lewe gemaak het in reaksie op die toestande op daardie tydstip, en die gestresste manier waarop jy sedertdien geïdentifiseer het.
Wat is my simptome wat aan my sê?
As dit tydens die geboorte 'n simptoom was, het dit steeds spanning in jou bewussyn weerspieël oor toestande in jou lewe in daardie tyd; Die besluite wat op daardie tydstip aangebring is, ongeag watter vlak, kan steeds verander word, en die spanning wat vrygelaat word, sal terugkeer na 'n manier om dit te wees wat werklik weerspieël wie jy werklik is.
Die simptoom op die fisiese vlak weerspieël spanning in jou bewussyn oor iets wat in jou lewe gebeur het toe die simptoom begin het.
U het besluite geneem in reaksie op die toestande in u lewe op daardie tydstip, besluite wat u met spanning verlaat het, en wat 'n manier van wees aangespoor wat verband hou met die simptoom wat ontwikkel het. Op hierdie manier kan gesê word dat die manier waarop jy aangeneem is, die simptoom aangetrek of gevoed het, ongeag die oënskynlike oorsaak op die fisiese vlak.
As jy 'n gestresste manier het wat tot 'n fisiese simptoom gelei het, is dit belangrik om weer te beklemtoon dat die manier waarop jy ervaar het, nie is wat jy regtig is nie, maar net wat jy gedoen het, 'n weerspieëling van die manier waarop jy gekies het om te reageer op toestande rondom jou. U kan verskillende keuses maak. Daar is altyd 'n keuse.
Jy kan jou gedagtes verander
Maak nie saak watter metodes jy besluit het om te gebruik om die simptoom te behandel of vry te stel nie, maar jy kan ook besluit om die gestresste manier om geassosieer te word met die simptoom, wat as die innerlike oorsaak van die simptoom gesien kan word. As die besluite wat jy geneem het, gelei het tot 'n gestresste manier om te wees, as jy 'n persoonlikheidsprofiel wat met 'n spesifieke simptome verband hou, geskep het, volg dit dat die gestresste manier van wees vrygestel kan word, die persoonlikheidsprofiel wat die simptoom aangetrek het. .
Jy kan jou gedagtes oor iets verander en met jou omgewing omgaan op 'n ander manier wat nie so stresvol is nie, en dit reflekteer meer wie jy werklik is.
Die effek van dit kan wees om die simptome vry te laat, aangesien die omgewing wat dit aangetrek of gevoed het, nie meer bestaan ​​om dit te onderhou nie. Deur die spanning vry te stel en die gestresste manier om die innerlike oorsaak te wees, kan jy meer seker wees dat die simptoom nie geneig sal wees om terug te keer nie.
Op hierdie manier impliseer die proses van genesing 'n proses van transformasie, 'n vrylating van 'n manier van wees wat nie is wat jy regtig is nie, en 'n terugkeer na wie jy werklik is, die ware jy.
Ons kan die meganisme agter hierdie proses ondersoek.
Alles begin met jou bewussyn.
Kom ons kyk na wat dit beteken.
Jy is binne-in, in jou liggaam, kyk uit deur jou oë, en dinge gebeur rondom jou. Dit is jy wat besluit wat om te dink, wat om te voel en hoe om te reageer op hierdie toestande.
Die 'jy' wat hieraan besluit, is wat ons jou bewussyn noem.
Die manier waarop jy kies om te reageer - en daar is altyd 'n keuse - kan jou in balans verlaat, of jy kan met spanning verlaat. As dit jou met spanning verlaat, is jy uit balans in jou bewussyn. Daar is spanning in jou bewussyn oor iets wat in jou lewe gebeur.
As die spanning 'n sekere vlak van intensiteit bereik, kan dit 'n simptoom op die fisiese vlak tot gevolg hê. Die simptoom spreek 'n taal, en hierdie taal weerspieël die idee dat ons ons realiteit skep, en dui op wat ons beskou as die innerlike oorsaak van die simptoom.
Ons kan sê dat die simptoom op 'n sekere vlak 'n positiewe doel was om u te help om jouself en u reaksie op die lewe te verstaan. Die simptoom was 'n boodskap van 'n dieper deel van jou bewussyn oor die spanning wat jy oor 'n situasie in jou lewe gehad het wat op daardie tydstip opgelos moes word.
Ons skep ons realiteit
Simptome is die gevolg van stres. Wanneer ons die innerlike oorsaak van die simptoom ondersoek, is ons van mening dat ons die simptoom geskep het deur die gestresste manier waarop ons gekies het om te reageer op die toestande in ons lewe op die oomblik dat die simptoom ontwikkel of ontdek is.
Wanneer ons sê dat ons die simptoom geskep het, beteken dit nie dat ons bewus gekies het om daardie simptoom te hê nie, maar eerder dat die simptoom die logiese gevolgtrekking was van die spesifieke gedagtes en emosies wat ons gekies het wat ons met spanning gelaat het. het die simptoom tot gevolg gehad.
Dit is nie iets om skuldig te voel nie, maar eerder om te verstaan ​​as 'n logiese proses, om te kies om verskillende besluite te neem, verskillende gedagtes en emosies te kies, verskillende persepsies wat die uitwerking van die innerlike oorsaak kan veroorsaak, die gestresste denkwyse wat die simptoom geskep het.
As die simptoom gedien het om ons 'n boodskap te gee, sodra ons die boodskap ontvang het en iets daarvolgens verander het, dan het die simptoom geen verdere rede om daar te wees nie en kan vrygelaat word, volgens alles wat ons kan toelaat dat ons glo dat dit moontlik is.
Die simptoom spreek 'n taal wat die idee weerspieël dat ons ons realiteit skep. Of ons die volle betekenis van daardie stelling regtig verstaan ​​of nie, ons skep ons realiteit. Dit is interessant om die model te gebruik as 'n manier om te verstaan ​​wat die simptoom ons vertel het oor die gestresste manier waarop ons gekies het om te reageer op die toestande In ons lewe het die simptome begin.
Die metafoor van die simptoom word duidelik. Ons kan sien hoe dit vir ons sin kan maak, hoe ons onsself in die metafoor kan herken.
Toe ek die gewas gehad het, kon ek gesê het ek was verlam, en ek het moeite gehad om te loop. As ek die woorde verander om die simptoom te beskryf uit die oogpunt dat ek dit geskep het, sou ek gesê het dat ek my nie kon laat loop nie - met ander woorde, ek het myself bewaar om 'n situasie te verlaat waarin ek gewees het ongelukkig. Die diep deel van my wou wegloop, maar ek het my redes gegee om in daardie ongelukkige situasie te bly, en die stres daarvan het katastrofiese verhoudings in my liggaam bereik.
Ek het myself in daardie verduideliking erken.
Eerder as om te sê dat ek verlam was, sou ek moet sê dat ek myself verlam het. Met ander woorde, ek het probeer om te wees wat ek gedink het dat ander my wou hê, om die regte ek terug te hou, en weer die stres daarvan het katastrofale verhoudings in my liggaam bereik.
Weereens het ek myself in die verklaring herken, en daarom het ek geweet dat ek iets anders moes doen. My liggaam het gesê: 'Dit is wat jy aan jouself gedoen het.'
As jy 'n simptoom het, het daardie simptoom op die fisiese vlak begin met 'n sekere spanning in jou bewussyn oor wat in jou lewe gebeur het toe die simptoom begin of bespeur is.
Deur dinge vanuit hierdie oogpunt te sien, kan jy verantwoordelikheid vir die simptoom neem.
Dit gaan oor verantwoordelikheid sonder skuld. Dit gaan nie oor jouself om die simptoom te skep nie. Dit gaan oor die begrip dat as jy besluit het om op 'n sekere manier te dink wat dan die simptoom geskep het, kan besluit om anders te dink, deel wees van die vrystelling van die simptoom. Dit is streng meganika - oorsaak en gevolg.
Dit is 'n bemagtigende standpunt.
As jy verantwoordelikheid vir die simptome neem, sit jy jouself in die bestuurdersitplek. Jy is nie meer die slagoffer nie, met dinge wat met jou gebeur dat jy niks kan doen nie. Jy kan daar iets aan doen deur jou gedagtes oor iets te verander, deur 'n ander manier van dink of toneelspel te kies, wat die effek van die vrystelling van die stres in jou bewussyn wat met die simptoom geassosieer kon word, vrygestel word.
Dis wat ek gedoen het, en wat het vir my gewerk.
Werk met die idee dat alles in jou bewussyn begin, as jy 'n simptoom ontwikkel het wat die dood as sy logiese gevolgtrekking kon hê, volg dat die simptoom met 'n diep besluit geneem moet word om te sterf.
Tipies, enigiemand met 'n simptoom wat as terminale gediagnoseer word, het 'n situasie in hul lewe wat hulle onaanvaarbaar vind, maar geen uitkoms sien nie, behalwe om te sterf. As ons dit verstaan, volg dit dat die liggaam die wense van die individu uitgevoer het, en die soort simptome kan 'n storie vertel oor die redes waarom hulle nie wil voortgaan nie.
Dit volg ook dat as die individu 'n ander diep besluit kan neem, gegrond op 'n uitweg of oplossing van die situasie wat hulle as onaanvaarbaar beskou het, en die spanning van hul bewussyn vrystel, sal hul liggaam die nuwe besluit deur die simptoom vry te stel wat gebaseer was op die ou persepsies en hul gepaardgaande spanning.
Ons kan sê dat die simptoom op die fisiese vlak 'n weerspieëling is van die dieper deel van u bewussyn, die gedeelte waarna ons verwys as die gees wat die Westerse tradisies as die 'bewusteloos' of 'onderbewuste' ken.
As jy nie 'n manier vind om iets in jou alledaagse bewussyn op te los nie, iets waaroor jy spanning voel, sit jy dit weg in hierdie dieper deel van jou bewussyn, jou gees, waar dit steeds in die agtergrond loop. Dit is hierdie spanning wat op die agtergrond loop wat die simptoom op die fisiese vlak skep.
Dit is hierdie dieper deel van jou bewussyn, jou gees, dit is die ware jou, jou hoër self, die deel van jou bewussyn wat jou lewe reguleer. Dit is hierdie diep deel van jou wat jou deur die simptoom vertel het: 'Dit is wat jy aan jouself gedoen het.'
Die implikasie is dat jy iets anders kan doen.
U kan besluit om iets te doen wat die effek kan hê om die simptoom vry te stel.
Dan kan jy besluit wat om te doen.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Genesingsdissiplines > Waarom het hierdie simptome aan my gebeur?