Dr MJ du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 22 Oktober 2006 (aand)
Sing vooraf: Psalm 27:6
Lofpsalm 33:2, 11
Teks: Romeine 6:4-5
Ons is dus saam met Hom begrawe deur die doop in die dood, sodat net soos Christus uit die dode opgewek is deur die heerlikheid van die Vader, ons ook so in 'n nuwe lewe kan wandel. Want as ons met Hom saamgegroei het deur die gelykvormigheid aan sy dood, sal ons dit tog ook wees deur dié aan sy opstanding; (Romeine 6:4-5 AFR53)
Ons kan in 'n nuwe lewe leef – 'n lewe waarin ons nie meer in ons sondes begrawe word nie.
Dit klink ongelooflik, want ons is dan almal so vasgevang in die sonde.
Tog staan hier dat God ons uit die dood opgewek het sodat ons in 'n nuwe lewenstyl kan lewe – 'n lewe waarin ons op die sonde trap omdat ons oorwinnaars oor die sonde is.
Die bewys daarvan lê al in ons doop.
Kom ons kyk na hierdie saak uit die volgende gesigspunte:
Daarom die vraag: Sal ons in die sonde bly lê sodat die genade gemeet kan word?
Is dit waar dat die genade van die Here groter is as ons sonde wat ons teen die Here bedryf het?
Daarom wys die Bybel self so 'n goddelose gevolgtrekking af. Wat is dan die geval?
'n Ware gelowige weet wat genade is – die feit dat dit onverdiend is en dat dit onmeetbaar is.
Daarom gaan die ware gelowige en hy probeer sy lewenstyl aanpas by die genade wat hy van God af kry.
U moet oplet dat die Here vers 3 met 'n vraag begin: Of weet julle nie? Daarmee sê die Here dat ons wat tot bekering gekom het, of in die geloof grootgeword het, dit mos baie goed weet.
'n Ware gelowige dra juis 'n heeltemal ander kenmerk aan hom – dit is dat hy in verset is teen die sonde.
Die ware gelowige sterf die sonde af. Hierby is twee dinge van belang:
Die eerste is dat ons onbruikbaar is vir die sonde – die sonde verloor sy vermoë om ons in besit te neem en vir sy doel aan te wend.
Die tweede ding is dat die Here hier 'n woord gebruik wat sê dat die breek tussen ons en die sonde momenteel was. Met ander woorde: iewers in ons geskiedenis was daar een oomblik toe ons doodgegaan het, en die band tussen ons en die sonde solied afgebreek is.
Daardie gebeurtenis is finaal en afgehandel. Op daardie oomblik het ons gesterf vir die sonde.
Die vraag kom vanself by 'n mens op: Wanneer was die oomblik toe ek vir die sonde gesterf het?
Ek weet nie van so 'n keer wat ek doodgegaan het nie, want ek leef dan – of bedoel die Here dit dalk geestelik?
Die Bybel verwys hier na Jesus se dood en begrafnis. Jesus se dood was so plaasvervangend dat die Here in ons aardse lewe al die dood van Jesus reken as ons eie dood wat ons gesterf het.
Dit is waarom Paulus in vers 4 skryf dat ons saam met die Here Jesus deur die doop in die dood begrawe is.
Die Here trek dus self die lyn van ons verlossing na die doop toe.
Hier stel die Here die saak van 'n heeltemal ander kant af:
Op die oomblik toe Jesus gesterf het, het ons ook gesterf – ons doop is die bewys daarvan.
Ons het saam met Christus gesterf, daarom word ons gedoop in sy dood – ons doop vat ons dus reguit in Jesus se graf in.
As ons nou na Jesus se graf toe gaan, dan is die graf leeg.
Daar is niemand in die graf nie. Jesus is nie daar nie, en ons is ook nie daar nie.
Die Here Jesus Christus het opgestaan, en Hy het ons saam met Hom laat opstaan.
Die betekenis van my doop is dus dat ek deel het aan die opstanding van Jesus, want ons is saam met Hom uit die graf uit. En dit bring ons by die feit dat ons ook deel het aan dit wat in vers 10 staan. Daar staan:
Want die dood wat Hy gesterf het, het Hy vir die sonde eens en vir altyd gesterwe; maar die lewe wat Hy leef, leef Hy vir God. (Romeine 6:10 AFR53)
Die Here Jesus is opgewek deur die heerlikheid van God.
God het dus 'n magsdaad verrig toe Hy Jesus uit die dood opgewek het, want daarmee het Hy bewys dat Hy die grootste mag in die hemel het en ook oor die magte van die hel beskik.
Maar nou moet ons onthou dat ons saam met Jesus opgestaan het. God se magsdaad is ook van ons waar. Dit beteken vir ons twee dinge:
Eerste die geweldige genade dat ek nooit eers hoef te twyfel wat van my gaan word as ek die dag sterf nie, want God het reeds in my doop dit duidelik gemaak dat ek deel het in die opstanding in Christus.
Met ander woorde reguit gesê: Ek gaan hemel toe omdat Jesus my vir die koninkryk van God uit die dood opgewek het.
Of ek sit in 'n bepaalde sonde vasgevang waaruit ek net nie kan kom nie.
Of ek weet dit wat ek moet doen, stryk nie heeltemal met my beginsels nie, maar ek sal net hierdie verkeerde ding moet doen, want dit word ter wille van my werk van my verwag.
Weet ons wat is die waarheid? Daar is nie een teks in die Bybel wat ons enige grond vir so 'n stelling gee nie. As ons so iets sê, dan praat ons nie die waarheid nie.
Die Here sê dat ons met die sonde kan breek, want Hy het ons reeds opgewek dat ons 'n "nuwe lewe" kan lei.
Hy het ons opgewek sodat ons met enige sonde kan breek, want ons "ou mens" (dis die een wat deur die sonde gemanipuleer kon word) is in die graf in saam met Jesus Christus – daardie deel van ons het gesterf.
Ons nuwe deel het opgestaan.
Ons kan dus nie nou daarop aanspraak maak dat ons nie in staat is om nuut vir Christus te lewe nie.
Daar is 'n baie intieme band tussen ons en die Here Jesus Christus.
Daarom moet ons in die nuwe lewe wat Hy vir ons verwerf het, lewe – ons moet in sy lewe lewe!
Dit klink nou vreeslik moeilik – so asof mens nou elke dag net moet staan en kyk van watter kant af die sonde nou al weer op ons afgesluip kom.
Maar presies dit is nie waar nie. Ons vertrekpunt is nie in die sonde nie, maar in Jesus Christus.
Kom ons luister na dieselfde ding van heeltemal 'n ander kant af.
Hoe sterk is ons persoonlike omgang met die Here Jesus Christus?
Oefen ons ons geloof? Dis een ding om geloof te hê, maar dit is heeltemal 'n ander ding om dit te oefen, met ander woorde om dit sterk te maak, en om dit uit te brei.
Ons moet elke dag ons gebede oefen.
Ons moet byvoorbeeld gereeld bid, en met groot erns bid wanneer daar spanning is.
Maar ons moet ook met blydskap in ons gebede jubel oor al God se seëninge.
Gebed is die deel wat waarskynlik by ons die meeste in gebreke bly, want ons gebede bid baie keer net vir ons nood en wat ons alles nodig het.
Ons sal dank vir goedheid en guns, maar is daar vreugde en jubeling in ons harte en in ons woorde die oomblik as ons dit sê?
Ons gemeente is so diep afhanklik van God. Veral nou in hierdie tye wanneer ons kerkleiers die gesag van God en sy Woord begin uitdaag, is ons geloof en onderskeidingsvermoë regtig kwesbaar.
Broeders en susters, kom ons maak 'n saak daarvan dat ons hierdie nuwe lewe besit en dat ons dit regtig in die Here Jesus Christus lewe.