Sarkofaag van Egiptiese hoëpriester opgegrawe met hiërogliewe inskripsies en aanbiedingstonele - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die sarkofaag van 'n hoëpriester van die ou Egiptiese god Amun Ra is in Egipte opgegrawe. Die goed bewaarde sarkofaag, wat deur 'n span argeoloë ontdek is binne die 3400 jaar oue graf van 'n Vizier van Eypgt, bevat hiërogliewe inskripsies en bied offers aan gode aan.
Die sarkofaag het self behoort aan Ankh-f-n-khonsu (Ankh-ef-en-Khonsu), hoëpriester van die god Amun Ra, "Koning van die gode". Die kis was tydens die bewind van Amenhotep III in die graf van Amenhotep-Huy, hoë amptenaar, of Vizier van Antieke Egipte geleë.
Amun Ra, antieke Egiptiese god, koning van die gode en god van die wind. ( CC BY 3.0 )
Die sarkofaag dateer tussen 943 en 716 vC. Die graf waarin dit gevind is, dateer egter tussen 1391 en 1353 vC, wat beteken dat die graf meer as 500 jaar nadat dit gebou is, oopgemaak en hergebruik is.
Die Egiptiese minister van oudhede, Mamdouh al Damaty, het die ontdekking gister aangekondig, berig The Cairo Post. Die Spaanse Argeologiese Sending van die Instituut vir Ou Egipte het die kis gevind in 'n put bedek met klippe.
Die sarkofaag in situ. Krediet: Ministerie van Oudhede, Egipte.
Kis wat tussen die klippe versteek is
Sultan Eid, direkteur van Bo -Egipte Oudhede, het in 'n onlangse verklaring gesê: 'Die sarkofaag is van hout en bedek met 'n laag gips. Dit verteenwoordig die oorledene met 'n pruik en kroon met blomme en kleurvolle lintjies, 'n seremoniële baard en 'n halssnoer wat op sy bors pryk.
Volgens die nuusblad ANSAmed is hiërogliewe inskripsies op die sarkofaag gevind, asook afbeeldings van Ankh-f-n-khonsu wat aan Anubis en Hathor offer. Daar word vermoed dat die gekerfde figuur se gekruiste hande twee papirusstingels bevat.
Die graf van Huy, heerser van Nubië onder Toetankamen, word vir die publiek oopgemaak
Twee 3 500 jaar oue grafte versier met lewendige skilderye wat in Egipte opgegrawe is
Uitgebreide geskilderde graf vir edelman en Amun -tempelwag ontbloot in Luxor
"Die stele van onthulling." 'N Begrafnisbord van Ankh-af-na-khonsu, 'n 26ste dinastie (ongeveer 725 v.C.), 'n Thebaanse priester. Ankh-ef-en-Khonsu is die figuur aan die regterkant.
Amenhotep-Huy en Theban Necropolis
Die graf van Amenhotep-Huy by Qurnet Marei, in die Theban Necropolis, is in 1978 ontdek en is bekend vir sy skouspelagtige muurskilderye. Dit het 'n hof en 'n grafkamer.
Amenhotep, genaamd Huy, was vizier en 'n onderkoning van Nubië. Die Neder -Nubiese Kush was 'n provinsie van Egipte vanaf die 16de eeu vC tot die 11de eeu vC. Gedurende hierdie tydperk is dit regeer deur 'n onderkoning wat direk by die Egiptiese Farao aangemeld het.
Aly El-Asfar, hoof van die sentrale administrasie van Bo-Egipte, vertel Ahram aanlyn laas jaar,
'Die beelde beeld figure uit wat in Nubiese klere geskilder is, agter 'n strydwa geloop, gedryf deur 'n ligbruin figuur, 'n swart ruiter wat in tradisionele Nubiese kleed geskilder is en deur 'n koei getrek is. Voor die wa loop 'n meer Nubiese figuur. Jagtonele soortgelyk aan dié wat in Tutankhamun se graf gevind word, word ook op mure uitgebeeld, sowel as tonele waarin Huy deur hoëpriesters en onder sy familie begroet word. "
Amenhotep Huy staan ​​voor Toetankamen ( Openbaar domein )
Ander tonele in die graf bevat vroulike dansers en musikante.
Die Thebaanse Nekropolis, aan die westelike oewer van die Nylrivier, is gebruik vir rituele begrafnisse vir baie elite - edeles, hoë amptenare en farao's vanaf die tydperk van die nuwe koninkryk (1580 - 1080 v.C.) en duur meer as duisend jaar lank voort.
Twee kolossale standbeelde van Amenhotep III onthul in Luxor
Antieke sarkofaag van die sanger van die god Amun, opgegrawe in Luxor
Argeoloë ontdek 4,200 jaar oue grafte van antieke Egiptiese priesters
Lugfoto van die Theban Necropolis, Egipte. ( CC BY 3.0 )
Volgens 'n persverklaring is die aankondiging van die ontdekking van die sarkofaag gemaak terwyl die minister van oudhede in Luxor besoek het om te begin met die skandering van werke binne die graf van Tutankhamun op soek na 'n versteekte kamer agter sy mure.
Tussen die onlangse bewerings deur 'n Egiptoloog wat beweer dat 'n mummie wat 'n eeu gelede gevind is, werklik Nefertiti is, en die komende onthullings oor moontlike verborge kamers in grafte en piramides, is dit 'n belangrike tyd vir argeologie en ontdekking in Egipte.
Voorgestelde foto: Krediet: Ministerie van Oudhede, Egipte.
Deur: Liz Leafloor
Die silwer farao
Die koninklike graf van Farao Psusennes I is een van die skouspelagtigste van al die antieke Egiptiese skatte - selfs meer merkwaardig as dié van Toetanchamon. Waarom het die wêreld dan nie daarvan gehoor nie? Watter raaisels bevat dit? En wat openbaar dit oor eertydse Egipte?
Tanis, Egipte, omstreeks 1939. Op die rand van die Tweede Wêreldoorlog het 'n opgrawingspan onder leiding van die Franse argeoloog Pierre Montet 'n ongeskonde koninklike begraafkamer opgegrawe met skatte wat die rykdom teenstaan ​​wat byna twee dekades tevore in Tutankhamun se graf gevind is. Terwyl die Tut -ontdekking 'n internasionale sensasie geskep het, het die opening van die graf in Tanis skaars 'n rimpel in 'n wêreld wat op dreigende oorlog gefokus was.
Vir die eerste keer kan ons hierdie merkwaardige en lank vergete vonds ondersoek. Een van die mees skouspelagtige ontdekkings in die krip was die pragtige silwer sarkofaag van Farao Psusennes I, 'n voorheen min bekende heerser wat Egipte meer as 3000 jaar gelede gedurende een van die moeilikste periodes regeer het. Sover ons weet, is dit die enigste keer dat 'n farao se mummie in silwer begrawe is. Die verhaal van die graf en van hierdie feitlik onbekende farao help om sommige leemtes in die geskiedenis van antieke Egipte in te vul.
Nadat Montet sy ontdekking gemaak het, het hy gejaag om sy gesin voor die uitbreek van die oorlog na Europa terug te bring en die skatte wat hy gevind het, is na Kaïro vervoer om dit veilig te bewaar. Daar het hulle tot nou toe gewelf en onbestudeer gebly. In die seisoen première van THIRTEEN's Geheime van die dooies, 'n span Egiptoloë dekodeer hiërogliewe leidrade en vorm saam forensiese bewyse wat deur Psusennes I agtergelaat is, wie se verlore nalatenskap die Egiptiese geskiedenis kan herskryf. Voorgelees deur die akteur Liev Schreiber (Salt and X-Men Origins: Wolverine), Die silwer farao spoor die opgetekende geskiedenis van die oorblyfsels na en bied forensiese ontleding van die edele nekropolis om politieke intrige, 'n verlore stad en 'n groot leier wat 'n land verenig het, te verenig en as die silwer farao begrawe te word.
Voorbeskou hierdie episode:
"Die silwer farao vul 'n ontbrekende skakel in die Egiptiese geskiedenis," sê William R. Grant, DERTIEN se direkteur van wetenskap, natuurgeskiedenis en funksies en programme en reekse. 'Net so oortuigend is die agtergrond van sy ontdekking: die werklike drama ontvou soos 'n riller wat Hollywood-plotte waardig is. Ons is opgewonde om met hierdie argeologiese avontuur nuwe episodes van Secrets of the Dead af te skop. "
Die graf van Psusennes I word deur Egiptoloë aangekondig as een van die belangrikste artefakte van antieke Egipte. Montet het dit byna toevallig ontdek nadat sy span slegs 'n afstand van 10 meter van 'n aanval op 'n graf opgegrawe het. Die vakmanskap en rykdom in die graf dui daarop dat Psusennes een van die magtigste konings was. Tog het geleerdes min van sy lewe en tye geweet. Onlangse navorsing skets 'n portret van 'n politieke brein.
Behalwe die kosbare besittings van die graf bevat dit 'n magdom argeologiese bewyse oor die raaiselagtige era van Egipte, bekend as die Derde Tussenperiode. Destyds was Egipte 'n gebroke koninkryk wat verdeel was tussen mededingende heersers van die noorde en die suide. Hoëpriesters het die mag oorgeneem om die suidelike streek vanuit Thebe te beveel terwyl afgesette farao's noordwaarts na Tanis verban is. Psusennes regeer vir 46 jaar uit hierdie provinsie. Dit was 'n indrukwekkende prestasie in vergelyking met Tutankhamun, wie se regering 'n dekade geduur het. In werklikheid het die studie van die skelet van Psusennes getoon dat 'n hardwerkende man wat 'n afwykende rumatiese siekte opgedoen het, maar tot in sy tagtigs geleef het. Sy fisiese veerkragtigheid het bygedra tot sy sukses as 'n groot leier wat uiteindelik Egipte verenig het.
Argeoloë kon vasstel hoe Psusennes sy fortuin en gesag versamel het deur sy kartouche, 'n koninklike seël wat op die voorwerpe gestempel is, te ontsyfer. Die eerste leidraad is op 'n gewone silwer skottel gevind. Daarop was Psusennes se handtekening saam met 'n reeks hiërogliewe inskripsies met sy titels. Verrassend genoeg was hy nie net 'n farao nie, maar ook 'n hoëpriester. Bykomende ondersoek het getoon dat hy sy dogter met sy broer, 'n hoëpriester in die suide, laat trou het. Sodoende het hy sy gesinsmag versterk en die land verenig. Verder het argeoloë 'n ander kartouche op sy sarkofaag gevind wat aan Merenptah behoort, seun van Rameses die Grote. Merenptah sterf 150 jaar voordat Psusennes aan bewind gekom het. Navorsing het getoon dat Psussenes Merenptah se sarkofaag as 'n geskenk gegee het en dat sy handtekening daarop aangebring is. Hierdie strategiese daad versterk sy familie se assosiasie met historiese grotes vir ewig.
Een van die buitengewoonste bevindings oor Psusennes was sy verskuiwing van die metropool Pi-Ramesse na Tanis. Pi-Ramesse was die legendariese hoofstad aan die rivier wat deur Rameses II gebou is. Die ligging daarvan het argeoloë jare lank verbaas totdat Montet sy ruïnes in Tanis ontdek het. Argeoloë het egter Montet se aanname begin bevraagteken, aangesien die rivier die Nyl dikwels van koers verander het. Deur radarskanderings te gebruik langs 'n voorheen afgeskaande delta -nedersetting 20 myl van Tanis af, het hulle die fondament ontdek van die verlore stad van Rameses. Geskiedkundiges het geweet dat Pi-Ramesse onleefbaar geword het toe die Nyl op hierdie plek te versadig geraak het, en om dieselfde tyd het Psusennes die troon geneem om die stad klip vir klip na Tanis te laat skuif. Slegs 'n koning met ongeëwenaarde mag en rykdom sou so 'n kolossale taak kan beveel.
Die argeologiese skatkis wat in die graf van Psusennes gevind is, bied 'n virtuele venster na 'n onbekende era in die ou Egipte se verlede. Die verhaal van Psusennes bied 'n ander weergawe van sy tyd. In plaas van konstante politieke omwenteling, het bewyse 'n heerlike era van oppergesag getoon. 3000 jaar na die dood van die silwer farao, kan ons uiteindelik die leemtes in die Egiptiese geskiedenis invul en die erfenis van Psusennes herstel as een van die magtigste farao's.
Onaangeraak en ontlont 4,400-jarige graf van Egiptiese hoëpriester ontdek
Argeoloë in Egipte het 'n nuwe grafontdekking gemaak en#8212 die laaste rusplek van 'n hoëpriester, wat 4400 jaar lank onaangeraak was, versier met hiërogliewe. Die sekretaris-generaal van die Hoogste Raad van Oudhede, Mostafa Waziri, beskryf die vonds as een van die soort in die afgelope dekades. "
Die graf is begrawe in 'n rant by die ou nekropolis van Saqqara. Dit was onaangeraak en ontplof.
Amptenare sê dat hulle meer ontdekkings verwag wanneer argeoloë die terrein in die komende maande verder opgrawe.
Die goed bewaarde graf is versier met tonele waarin die koninklike priester saam met sy ma, vrou en ander lede van sy gesin verskyn, het die ministerie in 'n verklaring gesê. Foto deur Khaled DESOUKI / AFP / Getty Images
Die hoëpriester was toegewy aan sy ma, blyk uit getuienis. Hy noem die naam van sy ma byna oral hier, " sê Waziri in 'n onderhoud en wys op die dosyne hiërogliewe, standbeelde en tekeninge.
Die kleur is amper ongeskonde, alhoewel die graf amper 4 400 jaar oud is, het hy bygevoeg.
Die hoëpriester "Wahtye " dien tydens die regering van die vyfde dinastie van koning Neferirkare (tussen 2500-2300 vC), in die Saqqara-nekropolis in Egipte. Benewens die naam van die oorledene, onthul hiërogliewe wat in die klip bo die graf se deur ingekerf is, sy veelvoudige titels.
Saqqara -piramide van Djoser in Egipte. Foto deur Charles J Sharp, CC BY-SA 3.0
Daar word gesê dat die reghoekige galery van die graf bedek is met geverfde reliëfe, beeldhouwerke en inskripsies, alles in 'n uitstekende vorm, aangesien die tyd verby is.
Volgens die reliëf word Wahtye self, sy vrou Weret Ptah en sy ma Merit Meen uitgebeeld, sowel as daaglikse aktiwiteite wat jag en seil insluit en goedere soos erdewerk vervaardig, volgens National Geographic.
Die span Egiptiese argeoloë het vyf skagte in die grafte gevind. Hulle het 'n laaste laag puin op 13 Desember 2018 uit die graf verwyder en vyf skagte binne gevind, het Waziri gesê.
Piramide van Djoser (trap -piramide), 'n argeologiese oorblyfsel in die Saqqara -nekropolis, Egipte. UNESCO Wêrelderfenis
Een van die skagte was oopgesluit met niks binne nie, maar die ander vier was verseël. Hulle verwag om ontdekkings te maak wanneer hulle die skagte opgrawe. Hy was veral opgewonde oor een as.
Ek kan my voorstel dat al die voorwerpe in hierdie gebied gevind kan word, het hy in 'n onderhoud gesê en na een van die verseëlde skagte gewys. Hierdie skag moet lei tot 'n kis of 'n sarkofaag van die eienaar van die graf. "
Die graf is 33 voet lank, 9 voet breed en net minder as 10 voet hoog, het Waziri gesê.
Hierdie foto wat op 15 Desember 2018 geneem is, toon 'n algemene beeld van 'n pas ontdekte graf van die hoëpriester 'Wahtye ' wat gedien het tydens die 5de dinastie van koning Neferirkare (tussen 2500-2300 vC), in die Saqqara-nekropolis , 30 kilometer suid van die Egiptiese hoofstad Kaïro. Foto deur Khaled DESOUKI / AFP / Getty Images
Verskeie tekeninge beeld die vervaardiging van pottebakkery en wyn uit, met godsdienstige aanbiedinge, musiekoptredes, bote wat vaar, die vervaardiging van begrafnismeubels en jag, volgens die webwerf Egypt Today. NPR berig ook dat die Saqqara -terrein deel is van 'n groter kompleks waar argeoloë kuns en argitektuur ontdek het wat insig gee in die daaglikse lewe in antieke Egipte.
Die vyfde dinastie regeer Egipte van ongeveer 2500 vC tot 2350 vC, nie lank nadat die groot piramide van Giza gebou is nie.
Giza -piramides. Foto deur Ricardo Liberato, CC BY-SA 2.0
Saqqara was meer as 2 millennia lank die nekropolis vir Memphis, die hoofstad van antieke Egipte.
Ou Egiptenare het mense gemummifiseer om hul liggame vir die hiernamaals te bewaar, en dieremummies is as godsdienstige offers gebruik.
Dit blyk dat die ontdekkingsyfer toeneem. In November 2018 het argeoloë agt nuwe kalksteen -sarkofae met mummies opgegrawe op 'n plek wat 40 myl suid van Kaïro geleë is.
Die Egiptiese ministerie van oudhede het gesê dat die mummies uit die laat tydperk (664-332 vC) gedateer is en 'n buitenste laag karton bevat-papirus of linne wat met gips bedek is-versier met 'n geverfde menslike vorm. Drie van die mummies is goed bewaar.
Beelde toon die sarkofaag geverf met die kleure diep oker en blou.
Boonop, dae voor die agt mummies gevind is, is 'n perfek bewaarde mummie van 'n vrou gevind in 'n kis in Egipte wat meer as 3000 jaar oud is.
Die sarkofaag is op 24 November geopen, een van die twee kiste wat in El-Assasif, Luxor, aan die oewer van die Nyl ontdek is.
Die historisiteit van Imhotep word bevestig deur twee kontemporêre inskripsies wat hy gedurende sy leeftyd op die voetstuk of voetstuk van een van Djoser se standbeelde gemaak het (Kaïro JE 49889) en ook deur 'n graffito op die omheiningsmuur rondom Sekhemkhet se onvoltooide trappiramide.   Laasgenoemde inskripsie dui daarop dat Imhotep Djoser met 'n paar jaar oorleef het en daarna diens gedoen het by die bou van die piramide van Farao Sekhemkhet, wat weens die kort heerskappy van hierdie heerser laat vaar is. 
Argitektuur en ingenieurswese Redigeer
Imhotep was een van die hoofamptenare van die farao Djoser. In ooreenstemming met baie later legendes, erken egyptoloë hom die ontwerp en konstruksie van die Piramide van Djoser, 'n trappiramide by Saqqara wat tydens die 3de dinastie gebou is.  Hy was moontlik ook verantwoordelik vir die eerste bekende gebruik van klipkolomme om 'n gebou te ondersteun.  Ten spyte van hierdie latere getuienisse, het die faraoniese Egiptenare self Imhotep nooit as die ontwerper van die trapvormige piramide erken nie, en ook nie met die uitvinding van klipargitektuur nie. 
God van medisyne Edit
Tweeduisend jaar na sy dood het Imhotep se status gestyg tot dié van 'n god van medisyne en genesing. Uiteindelik word Imhotep gelykgestel aan Thoth, die god van argitektuur, wiskunde en medisyne, en beskermheer van skrifgeleerdes: die kultus van Imhotep is saamgesmelt met die van sy eie voormalige tutorgod.
Hy is in die omgewing van Thebe vereer as die 'broer' van Amenhotep, seun van Hapu - nog 'n vergoddelike argitek - in die tempels wat aan Thoth gewy is.   (v3, p104) As gevolg van sy omgang met gesondheid, stel die Grieke Imhotep gelyk aan Asklepios, hul eie god van gesondheid, wat ook 'n vergoddelike sterfling was. 
Volgens die mite was die ma van Imhotep 'n sterfling genaamd Kheredu-ankh, en sy word uiteindelik ook as 'n demigodin vereer as die dogter van Banebdjedet.  As alternatief, aangesien Imhotep bekend gestaan ​​het as die "Seun van Ptah",  (v ?, p106) [ volume- en amp -uitgawe benodig ] Daar word soms beweer dat sy ma Sekhmet is, die beskermheer van Bo -Egipte, wie se paartjie gemeen was.
Post-Alexander tydperk Redigeer
Die Bo -Egiptiese hongersnood Stela, wat dateer uit die Ptolemaïese tydperk (305-30 vC), bevat 'n inskripsie met 'n legende oor 'n hongersnood wat sewe jaar duur tydens die bewind van Djoser. Imhotep word erken dat hy 'n belangrike rol gespeel het in die beëindiging daarvan. Een van sy priesters het die verband tussen die god Khnum en die opkoms van die Nyl aan die Farao verduidelik, wat toe 'n droom gehad het waarin die Nylgod met hom gepraat het, en belowe om die droogte te beëindig. 
'N Demotiese papirus uit die tempel van Tebtunis, dateer uit die 2de eeu nC, bewaar 'n lang verhaal oor Imhotep.  Die farao Djoser speel 'n prominente rol in die verhaal, wat ook melding maak van die familie van Imhotep, sy vader die god Ptah, sy ma Khereduankh en sy jonger suster Renpetneferet. Op 'n stadium begeer Djoser Renpetneferet, en Imhotep vermom homself en probeer haar red. Die teks verwys ook na die koninklike graf van Djoser. 'N Deel van die legende sluit 'n anachronistiese stryd tussen die Ou Koninkryk en die Assiriese leërs in waar Imhotep 'n Assiriese towenaar veg in 'n tweegeveg van towery. 
As 'n aanhitser van die Egiptiese kultuur het Imhotep se geïdealiseerde beeld tot in die Romeinse tydperk geduur. In die Ptolemaïese tydperk het die Egiptiese priester en historikus Manetho hom toegeskryf aan die uitvinding van die metode van 'n klipgeboude gebou tydens Djoser se bewind, hoewel hy nie die eerste was wat eintlik met klip gebou het nie.Klipmure, vloere, lateie en konfyt het gedurende die Argaïese tydperk sporadies verskyn, hoewel dit waar is dat 'n gebou van die grootte van die trappiramide wat heeltemal uit klip gemaak is nog nooit tevore gebou is nie. Voor Djoser is Farao's begrawe in mastaba -grafte.
Die egiptoloog James Peter Allen verklaar dat "die Grieke hom gelykgestel het aan hul eie god van medisyne, Asklepios.   
Imhotep is die antagonistiese titelkarakter van Universal se film uit 1932 Die Mammie  en die remake van 1999, saam met 'n opvolger van die remake. 
Die grafte van die groot konings en edeles van Egipte is gebou om die lyk en besittings van die afgestorwenes vir ewig te beskerm, maar hoewel baie mense dit al duisende jare lank verduur het, het die inhoud daarvan relatief vinnig verdwyn. Die beroof van graf in antieke Egipte is reeds in die vroeë dinastiese tydperk (ongeveer 3150 - ongeveer 2613 vC) as 'n ernstige probleem erken in die konstruksie van die piramide -kompleks van Djoser (ongeveer 2670 v.G.J.). Die grafkamer is doelbewus geleë, en die kamers en gange van die graf is gevul met puin om diefstal te voorkom, maar tog is daar ingebreek en selfs die koning se mummie is gebuit.
Dieselfde paradigma kan gesien word in die konstruksie van die piramides in Giza tydens die ou koninkryk van Egipte (ongeveer 2613 - 2181 vC) en met dieselfde resultate. Alhoewel die Groot Piramide en die ander nog steeds bestaan, is geen van die skatte wat saam met die konings van die 4de Dinastie begrawe is - Khufu, Khafre en Menkaure - in die strukture gevind nie en ook nie een van die liggame nie. Teregstellingstekste (vloeke) op die deure en lateie van grafte was veronderstel om sulke diefstalle te voorkom, en die Egiptiese geloof in 'n lewe na die dood - waaruit die dooies met die lewendes kon omgaan - moes groter respek en vrees vir 'n spook in voornemende diewe, maar blykbaar was dit ook nie sterk genoeg aansporings om die versoeking van maklike rykdom met min risiko te bekamp nie. Egiptoloog David P. Silverman skryf:
Dit was geen geheim dat, namate die begraafproses meer uitgebrei word, die waarde van die grafgoed wat by koninklike en nie-koninklike mummies begrawe is, ook toegeneem het. Vergulde kiste, amulette van edelgesteentes, eksotiese ingevoerde artefakte was te aanloklik vir diewe. Toe balsemers beskermende amulette, edelgesteentes, goud of silwer in die mummie -omhulsels begin insluit, word selfs die lyk van die oorledene bedreig. Rowers het waarskynlik koninklike grafte aangeval kort ná die begrafnis van die koning, en daar is bewyse van korrupsie onder die werknemers van die nekropolis wat beskuldig is van die beskerming van die grafte. (196)
Teen die tyd van die nuwe koninkryk van Egipte (ongeveer 1570 - ongeveer 1069 v.G.J.) het die probleem so ernstig geword dat Amenhotep I (ongeveer 1541-1520 v.C.) 'n spesiale dorpie naby Thebe laat bou het met maklike toegang tot 'n nuwe koninklike nekropolis, wat veiliger sou wees. Hierdie nuwe begraafplaas staan ​​vandag bekend as die Vallei van die Konings en die nabygeleë Vallei van die Konings en die dorp is Deir el-Medina. Hulle was buite Thebe in die woestyn geleë - ver van maklike toegang - en die dorp was doelbewus geïsoleerd van die Thebaanse gemeenskap, maar selfs hierdie maatreëls sou nie genoeg wees om die grafte te beskerm nie.
Die rykdom van die konings
Die bekendste graf uit die ou Egipte is die van die farao Tutankhamun van die nuwe koninkryk (1336-1327 v.G.J.) wat deur Howard Carter in 1922 ontdek is. Die rykdom van Tutankhamun se graf word beraam op ongeveer driekwart miljard dollar. Sy goue kis alleen word op $ 13 miljoen gewaardeer. Toetanchamon sterf voor die ouderdom van 20 en het nog nie die rykdom bymekaargemaak wat groot konings soos Khufu of Thutmose III of Seti I of Ramesses II sou gehad het nie. Die rykdom wat saam met 'n koning soos Khufu begrawe is, sou veel groter en weelderiger gewees het as enigiets in Tutankhamun se graf.
Die enigste rede waarom Tutankhamun se graf relatief ongeskonde gebly het (daar is eintlik in die oudheid twee keer ingebreek en beroof) was dat dit per ongeluk begrawe is deur die ou werkers wat die graf van Ramses VI (1145-1137 vC) daar naby gebou het. Dit is onbekend presies hoe dit sou gebeur, maar op een of ander manier begrawe die werkers op die graf die vorige spoorloos en het dit so bewaar tot die 20ste eeu nC toe Carter dit gevind het. Die meeste grafte was egter nie so gelukkig nie en byna almal is in 'n mate gebuit.
Egipte was 'n kontantlose samelewing tot by die koms van die Perse in 525 vC, en die rykdom wat uit die grafte geplunder is, sou dus nie vir geld verruil gewees het nie, en dit sou ook nie in die handel gebruik kon word nie. U kan byvoorbeeld nie net met 'n goue septer die mark binnegaan en dit vir 'n paar sakke graan verruil nie, omdat gesteelde goedere onmiddellik by die owerhede aangemeld moes word. As iemand 'n gesteelde item in die handel sou aanvaar, sou die persoon die taak hê om dit op een of ander manier af te skaf en hoop om wins te maak. Waarskynlik is die gesteelde items omhein aan 'n hoër (korrupte) amptenaar, wat dit met materiële goedere sou betaal het en dan die goud in 'n ander vorm laat smelt en dit vir goedere of dienste aan 'n vakman verruil.
Die moeilikheid om grafrooftogte te beheer, was bloot dat die rykdom wat by die oorledene begrawe is, so groot was en dat die amptenare wat die taak gehad het om dit veilig te hou, so maklik gekoop kon word. Selfs as 'n graf ontwerp is om 'n dief te desoriënteer en die grafkamer diep in die aarde geleë was en deur puin versper is, was daar altyd 'n manier om hierdie hindernisse vir die vindingryke dief te omseil. Die ligging van die grafte is ook redelik goed geadverteer, aangesien hulle óf enorme piramides bo hulle uitsteek, óf meer beskeie, maar steeds uitgebreide mastabas. As u op soek was na vinnige wins, hoef u nie verder te soek as om 'n graf in die middel van die nag te plunder nie.
Die plek van die waarheid
Dit was grotendeels om hierdie rede dat Amenhotep I die dorpie, wat vandag bekend staan ​​as Deir el-Medina, opdrag gegee het. Oorspronklik in amptelike dokumente verwys as Set-Ma'at (The Place of Truth), Deir el-Medina en die nabygeleë nekropolisse was veronderstel om die probleem van grafdiefstal eens en vir altyd op te los. Die werkers van die dorp sou die grafte skep en hul skepping beskerm, en omdat hulle op die staat staatgemaak het vir hul lone en huise, sou hulle lojaal en diskreet wees met betrekking tot die ligging van die grafte en die hoeveelheid skat wat daarin gevind kan word.
Alhoewel hierdie paradigma moontlik in die vroeë dae van die gemeenskap gewerk het, het dit nie bestaan ​​nie. Deir el-Medina was nie 'n selfonderhoudende dorpie nie-dit het nie landbou-ontwikkeling of watertoevoer nie-en het staatgemaak op maandelikse lewering van voorrade teen betaling van Thebe en daaglikse invoer van water uit die Nyl. Hierdie voorrade was grootliks gestandaardiseer, nie luuks nie, en het nie altyd betyds aangekom nie. Die inwoners van die dorp het hul eie handwerk gemaak en ruil met mekaar, maar die versoeking om 'n skat uit 'n graf te neem, 'n uur of so na Thebe te loop en dit vir luuksheid te verruil, was vir sommige van die werkers te groot. Diegene wat veronderstel was om die grafte te beskerm, gebruik dieselfde gereedskap waarmee hulle dit gebou het om in te breek en te beroof.
Die leef-/werkverhouding by Deir el-Medina het versleg c. 1156 vC tydens die bewind van Ramses III, toe die maandelikse besendings eers laat was en toe heeltemal opgehou het om te arriveer. Dit was nie luukshede of bonusse nie, maar die lone van die werkers - betaal in voedsel, voorrade en bier - wat hulle nodig gehad het om te leef. Die mislukking van die toevoerstelsel het gelei tot die eerste arbeidsstaking in die geskiedenis toe die werkers hul gereedskap neergesit het, van die werk afgestap en Thebe opgeruk het om hul betaling te eis.
Alhoewel die staking effektief was en die dorpenaars hul lone ontvang het, is die onderliggende probleem om seker te maak dat die voorraad by die dorp kom, nooit aangespreek nie. Betalings aan Deir el-Medina sou herhaaldelik laat kom gedurende die res van die tydperk van die nuwe koninkryk van Egipte, aangesien die sentrale regering geleidelik die mag verloor en die burokrasie wat dit onderhou het, uitmekaar val.
In hierdie klimaat het baie meer mense hulself oorgegaan tot grafroof as 'n bestaan. Ten spyte van die aanvaarde geloof in 'n hiernamaals en die krag van teregstellingstekste wat 'n slegte einde verseker het vir almal wat 'n graf beroof het, het die aktiwiteit met meer frekwensie as voorheen plaasgevind. Silverman skryf:
Kriminele wat in die laat Ramesside -tydperk (ongeveer 1120 v.C.) skuldig bevind is, getuig van diefstal van voorwerpe uit grafkelders, die plundering van edelmetale uit kiste en mummies en die vernietiging van koninklike lyke. In ander tekste word karwei op koninklike begraafwerktuie en godslasterlike aktiwiteite deur individue aangeteken. Sulke gedrag dui daarop dat ten minste 'n deel van die bevolking min gevrees het vir gevolge in hierdie wêreld of vir die gode in die volgende. (111)
Belydenisse van misdadigers wat skuldig bevind is aan diefstal van grafte vermeerder teen die einde van die Nuwe Koninkryk. Dit lyk asof die howe hierdie sake byna daagliks hanteer het. Die Mayer Papyri (omstreeks 1108 v.G.J.) teken 'n aantal gevalle aan waarin beskryf word hoe diegene wat gevang is om grafte te ontheilig en te beroof, "gemartel is tydens die ondersoek op hul voete en hul hande om hulle te laat vertel presies hoe hulle gedoen het" (Lewis, 257) . Getuienisse word deur polisiebeamptes en hoofde opgeteken rakende die verdagtes en hoe hulle gevang is. Straf word meestal aangeteken as slae met 'n staaf (bastinade) op die voetsole en geslaan, maar dit kan net so erg wees as amputasie van hande en neus of selfs die dood deur aanhak of brand.
Hierdie strawwe was nog steeds geen afskrikmiddel nie. Die bekentenis van een man met die naam Amenpanufer, 'n messelaar in Deir el-Medina, beskryf hoe die grafte beroof is en ook hoe maklik dit was om die straf vry te spring as dit gearresteer word en na die kamerade terug te keer om weer te beroof. Sy bekentenis is gedateer c. 1110 vC:
Ons het die grafte beroof soos dit ons gewone gewoonte is, en ons het die piramide -graf van koning Sobekemsaf gevind, hierdie graf is anders as die piramides en grafte van die edeles wat ons gewoonlik beroof. Ons het ons kopergereedskap geneem en deur die binneste van die koning die piramide van hierdie koning ingedring. Ons het die ondergrondse kamers opgespoor en met die aangesteekte kerse in ons hande afgegaan.
Ons het die god agter op sy begraafplaas gevind. En ons vind die begraafplaas van koningin Nubkhaas, sy gemaksjie, langs hom, wat deur gips beskerm en bewaak word en met puin bedek is.
Ons het hulle sarkofae en hul kiste oopgemaak en die edele mummie van die koning gevind wat met 'n swaard toegerus is. Daar was 'n groot aantal amulette en goue juwele op sy nek en hy het 'n kopstuk van goud gedra. Die edele mummie van die koning was heeltemal bedek met goud en sy kiste was versier met goud en met silwer binne en buite en ingelegd met edelgesteentes. Ons het die goud wat ons op die mummie van die god gevind het, ingesamel, insluitend die amulette en juwele wat op sy nek was. Ons het hul kiste aan die brand gesteek.
Na 'n paar dae het die distriksbeamptes van Thebe gehoor dat ons in die weste beroof het en hulle het my gearresteer en in die kantoor van die burgemeester van Thebe gevange geneem. Ek het die twintig geneem deben goud wat my deel verteenwoordig het en ek het dit aan Khaemope, die distriksskriba van die landingskaai van Thebe, gegee. Hy het my vrygelaat en ek het weer by my kollegas aangesluit en hulle het my weer met 'n aandeel vergoed. En so het ek die gewoonte gekry om die grafte te beroof. (Lewis, 256-257)
Die toon van Amenpanufer se belydenis is redelik gemaklik asof hy niks hoef te vrees nie. Sy bewering dat hy die distriksgeleerde betaal het, kan as 'n boete geïnterpreteer word, maar die meeste geleerdes erken dit as 'n omkoopgeskenk, aangesien hierdie praktyk redelik algemeen was. Die lot van Amenpanufer na sy bekentenis is onbekend. Die deben hy noem was die monetêre eenheid van waarde in antieke Egipte voor die instelling van 'n kontantekonomie c. 525 vC deur die Perse en die god wat in die graf van Sobekemsaf genoem word, sou die persoonlike godheid van die koning gewees het wat op dieselfde manier na hom kyk as die goue standbeelde van Isis, Nephthys, Neith en Serket in die graf van Tutankhamun.
Die totale gebrek aan agting wat Amenpanufer toon in die verhaal van die plundering van die graf, insluitend die verbranding van die uitgebreide kiste, toon hoe min hierdie grafrowers omgegee het vir die gevolge uit die hiernamaals en die gemak waarmee hy sy vryheid gevind het, toon aan hoekom grafroof so gewild geword het manier om 'n bestaan ​​te maak: as 'n mens genoeg goud uit die rooftog kry, kan jy jouself uit die tronk koop, deur jou kamerade vergoed word en soos gewoonlik weer aan die gang is.
Ten spyte van hul beste pogings kon die owerhede van antieke Egipte nooit die probleem van diefstigting oplos nie. Hulle beste poging, Deir el-Medina, het begin misluk nog voor die agteruitgang van die Nuwe Koninkryk en hul vroeëre pogings was duidelik onsuksesvol, anders sou daar geen rede gewees het om die dorp en nuwe nekropolisse te bou nie.
Alhoewel sommige geleerdes die rede vir die toename in diefstal beroof het, is hierdie bewering onhoudbaar. Die bewyse vir 'n gebrek aan godsdienstige geloof in die Middelryk kom uit literêre werke, nie inskripsies of amptelike rekords nie, en kan op verskillende maniere geïnterpreteer word. Verder, soos opgemerk, bestaan ​​die probleem van grafrowers lank voor die Middelryk.
Antieke Egiptenare het die grafte van die rykes beroof om baie van dieselfde redes waarom mense ander vandag beroof: opwinding, geld en 'n soort bemagtiging om te neem wat u nie besit nie. Die argument dat hierdie mense hulle beter moes gedra het, gegewe hul geloofstelsel, hou ook nie vol nie, aangesien dit duidelik blyk dat baie mense deur die geskiedenis heen 'n oortuiging kan bely dat hulle nie kan leef nie. Al die dreigemente en al die beloftes van straf in die hiernamaals en verskriklike agtervolgings in hierdie een kon niemand afskrik as hulle, as hulle die kans gegun het, by 'n graf kon inbreek en met 'n koningskat kon terugloop nie.
Egipte se kroon op heerlikheid
Soos 'n 24-karaat Band-Aid, het die fyn bewerkte goue gedenkplaat, ingeskryf met gode met 'n dier en 'n reusagtige oog, 'n sny in die buik van Psusennes I van Egipte se 21ste dinastie bedek. Deur die besnoeiing 3 000 jaar gelede het balsemers die interne organe van die farao verwyder vir die bewaring, die koning sou dit weer in die hiernamaals nodig gehad het. Die geheimsinnige oog van die gedenkplaat bevestig dat geen bose geeste die farao se liggaam binnegekom het nie.
Toe dit in 1939 gevind is, was die mummie van die dooie koning, wat van 1039-991 v.C. regeer het, redelik vol amulette, armbande, ringe en 'n fantastiese borsel van glinsterende goud, turkoois en lapis lazuli. Selfs sy tone is beskerm deur vingerhoedjies goud. Vir 'n goeie mate lê die mummie in 'n silwer kis, ingeskryf met hiërogliewe tekste van beskermende spreuke, in 'n basaltkis wat op sy beurt verseël is in 'n enorme rooi-graniet sarkofaag.
Egiptiese kuns was altyd pragtig en in 'n magiese sin nuttig. Hierdie dubbele kenmerke is die kenmerke van 'n pragtige vyfjarige reisuitstalling wat nou tot 14 September in die KimbellArt Museum in Fort Worth, Texas, te sien is. Psusennes & gedenkplaat-, bors- en " -stalletjies, soos die goue vingerhoed genoem word, is een van 115 voorwerpe wat deur die Egiptiese regering geleen word vir " The Quest for Immortality: Treasures of Ancient Egypt, " verlede somer geopen in die National Gallery of Art in Washington, DC en reis van Fort Worth na die New Orleans Museum of Art, waar dit van 19 Oktober tot 25 Februarie 2004 sal wees. Byna al die voorwerpe in die vertoning kom uit die EgyptianMuseum in Kaïro, wat onlangs sy honderdjarige bestaan ​​gevier het. Die nuwe uitstalling is twee keer so groot as die 1976 -reeks van Egiptiese kuns, en#8220Tutankhamun -gebiede, en ook#8221 geleen van die Kaïro -museum.
"The Quest for Immortality " fokus grootliks op die Nuwe Koninkryk (1550-1069 v.C.), Egipte se groot imperiale tydperk. Vanaf die 18de dinastie was hierdie tydperk van 500 jaar die era van antieke Egipte se grootste rykdom en mag, toe die leër van die ryk 'n gebied oorheers het wat strek van Sirië tot Soedan. Die hart van die koninkryk was Thebe, nou Luxor, 400 kilometer bo die Nyl van die ou hoofstad Memphis, nou Kaïro. Huldeblyk van bure wat verkies het om nie te veg nie, en oorlogsbuit van diegene wat wel gedoen het (en altyd verloor het), vloei na Egipte en sy kosmopolitiese nuwe hoofstad. Die buit het die farao's, hul hofdienaars en die tempels en priesters van Amun verryk, wat die sentrale god van die land geword het.
Die welvarende en modebewuste elite van New Kingdom was waarskynlik die eerste ontspanningsklas uit die geskiedenis. 'N Hoogtepunt van die skou is 'n laat-18de-dinastiese kalksteenbeeld (ongeveer 1336-1323 v.C.) van die vrou en haar naam is verlore vir die geskiedenis van die bekende generaal Nakhtmin. Met die oë en wangbene van 'n mode -model dra die jong vrou 'n pasgemaakte rok van geplooide linne en 'n enorme pruik met kaskades van afsonderlike gekromde vlegsels wat eindig in tossels (p. 57). Soos die meeste voorwerpe in die vertoning, is die beeld in 'n graf gevind, in hierdie geval was die egpaar waar die plaas van beelde van die oorledene 'n vrome daad was.
Mense het begin voorberei op die volgende wêreld sodra hulle dit kon bekostig, sê Betsy Bryan, voorsitter van die Near Eastern Studies -afdeling aan die Johns Hopkins Universiteit in Baltimore, die kurator van die program. Hulle koop kiste, standbeelde, noem maar op, sedert hulle jong huwelike was, en stoor dit in hul huise. Toe hulle mense uitnooi, weet almal presies wat hulle het en hoe goed die kwaliteit is.
Omdat so baie van die goedere wat ons uit die ou Egipte ken, uit grafkelders gekom het, is dit moeilik om te sê wat in die lewe gedra is en wat slegs vir die grafkelder ontwerp is. Juweliersware en skoonheidsmiddels was in elk geval deurspek met magiese kragte. Die uitstalling bevat 'n goue armband (ongeveer 1550-1525 v.C.), ingelegd met edelgesteentes en in die vorm van 'n aasvoël, wat gevind is op die mummie van koningin Ahhotep, die moeder van die stigter van die nuwe koninkryk, koning Ahmose. In haar vergulde houtkis, en waarskynlik ook in die lewe, het Ahhotep die armband gedra, sê Bryan, om haar te vereenselwig met die groot hemelgodinne, soos Nekhbet en Nut, wat die vorm aanneem van aasvoëls wat hul vlerke oor die lug gesprei het om te voorsien 'n pad vir die son om op sy daaglikse reise te volg. Net soos die jakkals-kop Anubis, was Nekhbet 'n beskermer van die dooies. So het diere wat gewoonlik op lyke gevang het, in die Egiptiese panteon hul voog geword.
Sommige versierings is duidelik streng ontwerp vir die graf. Aheavy gedenkplaat van gehamerde goud uit ongeveer 1000 v.C. die voorstelling van die gevleuelde godin Maat is waarskynlik een keer op 'n koninklike mummie aangebring. 'n Simbool van harmonie en natuurlike orde vergesel Maat die son op sy daaglikse siklus, vandaar die son bo haar kop. Egiptenare het geglo dat die godin hulle deur die hiernamaals so glad en voorspelbaar sou maak soos die daaglikse sonsopkoms. Amore spoggerige voorbeeld van begrafnisgoud is die mummiemasker van Wenudjebauendjed, 'n hofdienaar in die bewind van Psusennes I (p. 50). Vir die ou Egiptenare was goud, helder soos die son, die vlees van die gode. "
Iets meer as maskers en amulette was egter nodig om die vlees van die oorledene teen verval te beskerm. Egiptiese balsemers het 70 dae lank deeglik gewerk om 'n mummie voor te berei. Eerstens, deur middel van 'n gebuig ysterinstrument wat deur die neusgate ingesteek word, haal hulle die brein uit, en 'n gefassineerde ooggetuie, skryf die Griekse historikus Herodotus in die vyfde eeu v.C. Die lyk is skoongemaak, in 'n bed natronsoute gedroog en versigtig versorg. Teen die 19de dinastie is die longe, maag, lewer en ingewande van die koninklikes afsonderlik gemummifiseer, en dan in 'n bottel verseël die hart, wat vermoedelik die setel van denke en aksie is, bly sit. Embalmers het verskillende tariewe vir verskillende diensvlakke gehef. Adeluxe mummifikasie kan kunsmatige oë en haarverlengings behels. Vir die armes is die liggaam bloot toegelaat om uit te droog en dan in linnebande toegedraai.
Egiptenare stel die oorledene se bestemming voor as 'n Nylvalley met groter gewasse, makliker werk en onbeperkte bier. "Om dood te wees was maar net een van die bestaanswyses, maar 'n fyner manier," sê Lawrence Berman, kurator van antieke Egiptiese, Nubiese en Nabye Oosterse kuns by Boston's Museum of Fine Arts. Jy was meer volmaak toe jy dood was. Nadat u gemummifiseer was, het u 'n sterker, beter liggaam gehad. "
Konings en gewone mense was letterlik ingestel op die hiernamaals en het gereël om hul grafte met soveel as moontlik huishoudelike voorwerpe te prop: kos, drank, linne, skoonheidsmiddels, spieëls, selfs speelgoed en bordspeletjies. Grafkos kan 'n vars eend wees, 'n prentjie of hiëroglief van 'n eend, 'n houer in die vorm van 'n eend, of 'n gemummifiseerde eend. Diensknegte, net so noodsaaklik in die hiernamaals as voorheen, is in koninklike grafte verteenwoordig deur klein begrafnisbeelde wat bekend staan ​​as ushebtis.
Ondergrondse grafte is na 'n begrafnis verseël, maar op die grond aangebied kapelle bly oop vir rouklaers, pelgrims en selfs vroeë toeriste, wat die omgewing kom bewonder en gebid het. Gesinne van die dooies kon met priesters kontrakteer om maaltye by die kapel af te lewer om die oorledenes te onderhou. Die kos sou simbolies aangebied word na die beeld van die oorledene, wat dit op 'n magiese manier sou inasem, sê Berman. Dan sou die priesters dit self verteer. " In 'n land sonder muntstukke was offers 'n priester se loon.
Om die guns by die gode te beoefen, het baie Egiptenare standbeelde wat getuig van hul vroomheid in opdrag gegee om in prominente tempels geplaas te word. Een so 'n voorwerp bevat 'n paar goed gevoed krokodille en 'n amptenaar in 'n biddende houding. Dit is gevind in die tempel van Sobek, die krokodilgod. Priesters daar het moontlik selfs lewende krokodille geteel vir rituele gebruik. Teen die Ptolemaïese tydperk, wat in die vierde eeu v.C. begin het, het besoekers wat gretige katgode soos Bastet en Sakhmet wou hê, betaal om gemummifiseerde katte (sommige in klein bronskiste) in tempels te laat plaas ter ere van die katgode. Die tempels en#8217 priesters was vaardige fondsinsamelings. Om in die vraag te voorsien, het hulle katjies by duisende geteel, geslag en gebalsem.
Egipte se duiselingwekkend komplekse godsdienstige rites was gebaseer op 'n siklus van dood en wedergeboorte. Daar word geglo dat Re, die songod, elke aand gesterf het om elke oggend wedergebore te word. Toe sterflinge sterf, hetsy edel of algemeen, het hulle dagbreek by Re aangesluit op sy nagtelike reis deur die onderwêreld, as alles goed gaan, het hulle onsterflik geword. Farao's, in teenstelling met gewone mense en die meeste edeles, het elke aand die reis onderneem as 'n volledig goddelike lid van die bemanning van die sonboot. Die siklus was soos soveel lewens in Egipte, van die jaarlikse oorstroming van die Nyl tot die rypwording van vrugte en korrels elke winter. Wedergeboorte was egter nie reïnkarnasie nie. Die god van die onderwêreld, Osiris (vermoedelik die eerste Egiptiese koning wat gemummifiseer is), is altyd in Egiptiese kuns uitgebeeld as 'n mummiforme god. Alhoewel hy elke dag met dagbreek wedergebore sou word, bly hy in voorstellings so styf toegedraai soos 'n man in 'n volledige liggaam.
Egiptenare het hul eie mummifikasie voorgestel as 'n tydelike fase voor onsterflikheid, maar die verskillende boeke van die dooies het nie presies uitgemaak hoe lank die verbande gebly het nie. Volgens een teks kan die magiese reis deur die nag so lank as verskeie aardse lewens duur. Maar hoewel 'n mummie se liggaam styf ingeperk was, was sy siel ten minste beweeglik. In 'n klip wat uit die graf van 'n koninklike skrywer tydens die Nuwe Koninkryk gekerf is, word 'n voël met 'n mens wat op 'n mummie se bier sit, smekend smeekend na sy meester kyk, soos 'n verlate troeteldier. Die voël verteenwoordig die BA, 'n faset van die mummie se siel. Daar word gedink dat die ba elke dag teen die grafskag sou vlieg en in die sonligte sou uitkom. Teen sononder sou hy terugkeer om die nag deur die mummie te sit. Op hierdie manier het die ba-voël sy meester in kontak met die wêreld gehou.
Die aanstelling van die farao was die naaste aan 'n goddelikheid op aarde Egiptenare verwys na die lewende farao as 'n jong god en 'n tussenganger tussen hulle en hul almagtige gode. Van hul kant af het heersers die Thebaanse tempels uitgebrei met offergawes van goud, silwer, slawe en meer, om die gode te bedank vir hul eie geluk.
Die ambisieuse koningin Hatshepsut, wat besonder uitspattig was in haar aanbod, het goeie rede om dankbaar te wees. Sy was beide die hoofvrou van Thutmose II en, as 'n dogter van Thutmose I, sy halfsuster. (Bloedskande was algemeen in Egiptiese koninklike gesinne, dit het die erfopvolging vereenvoudig.) Na haar man se dood in 1479 vC, het Hatsjepsoet haar jong stiefseun, Thutmose III, op die been gebuig om in eie reg farao te word, hoewel sy amper 15 was -jaar regeer het, was sy amptelik sy mede-regent. Sy regverdig die kragmeting in inskripsies wat in haar enorme, meervoudige lykshuis naby Thebe gesny is. Die god Amun het haar nie net gekies om die volgende farao te wees nie, het sy verklaar, maar het ook haar ma, koningin Ahmose, jare tevore bevrug om haar goddelike geboorte te bewerkstellig.
Hatshepsut het obeliske opgerig by die tempel van Karnak om Amun te vereer en dit bedek met kosbare elektrum, 'n mengsel van goud en silwer. Ek het dit gemeet aan die liter soos sakke graan, en sy het in 'n opskrif op die voetstuk gesê. " Nie die wat dit hoor, sal sê: 'Dit is 'n roem, ' wat ek gesê het. Sê eerder, 'Hoe lyk sy soos sy. Sy is toegewyd aan haar pa! ' " — wat die god Amun beteken, nie koning Thutmose I.
Teen die tyd dat sy stiefmoeder dood is, omstreeks 1458 v.C., was Thutmose III in sy twintigerjare. Hy beveel dat haar selfbedienende inskripsies bedek of weggekap word, tesame met enige voorkoms van haar naam of beeld, en hy gaan voort met die bou van 'n nuwe reeks obeliskes wat sy eie goddelike geboorte uiteensit. (Onder hulle is die verkeerde naam Cleopatra 's Needle, nou in Londen, en monumente in New York City's Central Park en Istanbul 's Hippodrome.) Geverfde verligting (bo, regs) in die uitstalling toon Thutmose en sy pa buite die wêreld, Amun , neus tot neus soos tweelinge. Hierdie keer was dit egter die god wat amper die slagoffer van koning Akhenaten was, wie se kortstondige veldtog 'n eeu later vir 'n nuwe sentrale god, Aten, gelei het tot 'n wydverspreide vernedering van die beeld van Amun.
Thutmose III, wat slegs 5 voet 2 sentimeter lank was om uit sy ma te oordeel, het ten minste 14 buitelandse militêre veldtogte onderneem, waarvan hy sommige persoonlik gelei het, wat hy almal gewen het. Sy militêre prestasies is deur tydgenote opgeteken, insluitend 'n lang verslag wat in Karnak in rotswande ingekerf is. Daar is verhale oor sy soldate wat wegkruip in mandjies wat aan 'n vyandelike stad afgelewer is, oor hoe hy 'n vloot bote bestel het wat osse 250 myl land toe getrek het vir 'n verrassingsaanval oor die Eufraat op die Mittani -ryk, en van 'n seëvierende olifantjag daarna. 'N Geverfde fragment wat die koninklike bas van Thutmose uitbeeld, toon 'n romp versier met twee tonele van die koning: die een as 'n kryger wat 'n Asiater slaan, die ander as 'n sfinx wat 'n Nubiër vertrap. Farao's wat uit die geveg terugkeer, het soms in die hawe gekom met die lyke van oorwonne vorste wat uit die boë hang. In alle opsigte was Thutmose meer deernisvol. Hy het nie vyandige kapteins tot slawe gemaak of hul onderdane vermoor nie, maar verkies om buitelandse prinse in lyn te bring deur hul seuns gyselaar te neem en hulle as lojale Egiptenare groot te maak.
Ten spyte van sy heldhaftige prestasies wou Thutmose seker maak dat sy oorgang na die volgende wêreld seepglad verloop. Vir hierdie doel het hy die mure van sy grafkamer laat skilder met 'n noukeurig geïllustreerde, uur-vir-uur-gids — die Amduat — vir sy postume nagtelike reis deur die onderwêreld met die songod Re. Elke hindernis op die roete is noukeurig gemerk. In die ou Egipte was dit om dit te bemeester om iets te noem.
Ten spyte van sy noukeurige voorbereidings, was Thutmose III se lewe hierna egter nie gelukkig nie. Sy graf, wat waarskynlik heelwat ryker was as Tutankhamun's, is in die oudheid geplunder. Toe argeoloë dit in 1898 in die Vallei van die Konings ontdek, was omtrent 'n houtbeeld van die koning, 'n pragtig gemodelleerde luiperd op die rondte en die koninklike sarkofaag, leeg. Die verflenterde mummie van Thutmosis het 'n paar jaar tevore opgedaag, in 1881 is dit 'n tyd lank deur die priesters weggesteek nadat die New Kingdom in 'n ondergrondse kas nie ver weg was nie, saam met tientalle ander koninklike mummies. Thutmose 's het 'n groot gat in sy bors gekap (waarskynlik deur 'n ongeduldige juweliedief).
Gelukkig het die betowerende Amduat op die mure van sy graf beter gevaar en is dit presies weergegee, letsels en alles in 'n lewensgrootte replika van die koning se 50-by-29-by-10-voet begraafkamer vir die huidige uitstalling. Anders as die graf in die vertoning met lugversorging en die een in die Vallei van die Konings ongeveer 120 grade is, kan u hulle nie onderskei nie, sê Mark Leithauser, die National Gallery 's ontwerp direkteur.
Met sy byna tekenprentagtige kombinasie van stokfigure en rooi en swart teks, is Thutmose III se Amduat anders as die noukeurige hiërogliewe wat ons gewoond was om in klip gekerf te word. Later, in die Nuwe Koninkryk, namate begrafnistekste meer gereeld in die grafkelders van enige burger geword het, het farao's daarop aangedring om uitgebreide volkleur-Amduats te gebruik.
In die Thutmose's Amduat reis die oorlede koning as een saam met Re op 'n gevaarlike bootreis deur die 12 simboliese nagure. In uur vier droog die rivier van die onderwêreld op, en die boot word 'n slang, hoe beter om oor sand te gly. In uur sewe onthoof hulpvaardige gode die vyande van Re ' en gooi hul liggaamsdele vier uur later in vlamme. Teen dagbreek, wat deur 'n menigte gode (die Amduat meer as 700) geprys word, stoot 'n skarabee, simbool van wedergeboorte, die son uit die onderwêreld na die arms van Shu, god van die lug. Nuwe dag begin 'n dooie farao wedergebore word.
Om te oordeel van vandag se fassinasie met antieke Egipte en die wonderlike kuns wat dit geskep het om die volgende wêreld binne bereik te bring, geniet Thutmose III en die ander magtige farao's van die nuwe koninkryk tog.
Argeoloë in Egipte het 'n nuwe grafontdekking gemaak - die laaste rusplek van 'n hoëpriester, wat 4400 jaar lank onaangeraak was, versier met hiërogliewe. Die sekretaris-generaal van die Hoogste Raad van Oudhede, Mostafa Waziri, beskryf die vonds as "uniek in die afgelope dekades".
Die hoëpriester was toegewy aan sy ma, blyk uit getuienis. 'Hy noem die naam van sy ma byna oral hier,' sê Waziri in 'n onderhoud en wys op die dosyne hiërogliewe, standbeelde en tekeninge.
'Die kleur is byna ongeskonde, al is die graf byna 4400 jaar oud,' het hy bygevoeg.
Die hoëpriester "Wahtye" dien tydens die regering van die vyfde dinastie van koning Neferirkare (tussen 2500-2300 vC) in die Saqqara-nekropolis in Egipte. Benewens die naam van die oorledene, onthul hiërogliewe wat in die klip bo die graf se deur ingekerf is, sy veelvoudige titels.
'Ek kan my voorstel dat al die voorwerpe in hierdie gebied gevind kan word,' het hy in 'n onderhoud gesê en na een van die verseëlde skagte gewys. 'Hierdie skag moet lei tot 'n kis of 'n sarkofaag van die eienaar van die graf.'
Hierdie foto wat op 15 Desember 2018 geneem is, toon 'n algemene beeld van 'n pas ontdekte graf van die hoëpriester 'Wahtye' wat gedien het tydens die 5de dinastie van koning Neferirkare (tussen 2500-2300 vC), in die Saqqara-nekropolis, 30 kilometer suid van die Egiptiese hoofstad Kaïro. Foto deur Khaled DESOUKI / AFP / Getty Images
Verskeie tekeninge beeld 'die vervaardiging van erdewerk en wyn uit, die aanbied van godsdienstige aanbiedings, musiekoptredes, bote wat vaar, die vervaardiging van begrafnismeubels en jag', volgens die webwerf Egypt Today. NPR berig ook dat die Saqqara -terrein deel is van 'n groter kompleks waar argeoloë kuns en argitektuur ontdek het wat insig gee in die daaglikse lewe in antieke Egipte.
Egipte ontdek ongerepte graf in die antieke nekropolis van Saqqara
Die graf dateer uit die vyfde dinastie van die ou koninkryk …. LEES MEER: http://www.euronews.com/2018/12/15/egypt-discovers-untouched-tomb-in-the-ancient-necropolis-of-saqqara Wat is die belangrikste verhale vandag? Klik om te kyk: https://www.youtube.com/playlist?list=PLSyY1udCyYqBeDOz400FlseNGNqReKkFd euronews: die mees gekykte nuuskanaal in Europa Teken in!
10 Vrydag Februarie 2012
Waarskynlik is geen monument van antieke Egipte so intensief gestamp, geproduseer, verken, ondersoek en gepubliseer as die Groot Piramide nie. Net so, onder randkringe, het geen monument van die ou Egipte soveel bisarre bespiegelinge gehad soos die Groot Piramide nie: van die landingsplek van uitheemse ruimtetuie wat deur Zecharia Sitchin (1980) bepleit is tot 'n reuse psi-org-energie-aanleg van Moustafa Gadalla (2003) ). Ander beslis vreemde randargumente vir die Groot Piramide sluit in 'n kolossale waterpomp en kernreaktor. Randtemas wissel wyd, maar op die ou end staan ​​nie een van hulle die aandag nie.
Onder baie in die randkamp word nadruklik gesê dat die Groot Piramide nie 'n graf was nie. Fringe -aanhangers sal talle voorbeelde gee waarom dit so is, maar sulke argumente val ook in die gesig. Een van die belangrikste probleme met die randposisie is die neiging om die Groot Piramide uit die konteks te trek, asof dit op die een of ander manier alleen staan, onverwant, in die omvang en breedte van faraoniese Egipte. Dit verdoem die randstand van die begin af.
Ek wil graag 'n paar punte in die ortodokse posisie vertel wat dit duidelik maak dat die Groot Piramide 'n graf was. Hierdie artikel handel nie oor hoe die piramide gebou is nie, wat 'n ander debat is. Ek sal bewyse bespreek wat slegs verband hou met die doel van die piramide as 'n koninklike begrafnis.
Herkoms en getuienis
Om te begin, moet ons 'n paar dinge vasstel: wanneer die Groot Piramide gebou is en vir wie dit gebou is. Beide punte word dikwels in twyfel getrek deur randaanhangers. 'N Algemene randtema is dat die Groot Piramide deur 'n verlore beskawing in die orde van 10 000 jaar of meer gelede gebou is. By twee afsonderlike geleenthede, in 1984 en 1995, is talle monumente uit die Ou Koninkryk en die Midde -Koninkryk egter onderhewig aan uitgebreide koolstofdatering, meer as 450 organiese monsters is vir ontleding onttrek (Bonani et al 2001: 1297).Meer as veertig monsters is alleen uit die Groot Piramide onttrek, en hoofsaaklik uit mortier op verskillende plekke regoor die monument. Die ortodokse datum vir die Groot Piramide is oor die algemeen 2500 vC, en die koolstofdatering het vasgestel dat die Groot Piramide 'n bietjie vroeër opgerig kon word (ongeveer 2604 vC), maar nie meer as ongeveer 150 jaar vroeër as wat konvensioneel gedink is nie (ibid: 1315 ).
As dit met hierdie wetenskap voorgehou word, gebruik randaanhangers gewoonlik stellings soos: " Wel, die datering is verkeerd omdat C14 nie betroubaar is nie. " Hierdie stelling self is verkeerd. Teen hierdie tyd het C14 -dating 'n baie akkurate en betroubare metode geword om die meeste organiese dinge van ongeveer 50 000 jaar oud te ontmoet. Al wat so 'n verklaring toon, is die rand se onvermoë om oor die wetenskap te leer of om dit in realistiese terme te hanteer.
Soos genoem, is die feit dat die Groot Piramide ook opgerig is vir koning Khufu, in dinastie 4 (gewoonlik 2597-2471 vC), deur die rand bevraagteken. Daar word vermoed dat Khufu tussen 2547 en 2524 vC regeer het. Die koolstof -datering kan ons vertel dat hy ietwat vroeër geleef het, maar die randkamp voer aan dat die Groot Piramide geen inskripsies bevat wat bewys dat die piramide vir Khufu gebou is nie. Dit is verkeerd. Daar is oorvloedige graffiti in die stelle verligte kamers bo die King 's -kamer wat bewys dat die Groot Piramide vir Khufu gebou is.
Ek wil graag 'n bietjie later terugkeer na die graffiti van die werkers, maar die herkoms en getuienis word vasgestel: die Groot Piramide is in die vroeë Bronstydperk, tydens dinastie 4 van die faraoniese Egipte, gebou en dit is vir Khufu gebou.
Die piramide in kulturele ontwikkeling
Baie randargumente is baie misleidend, hetsy op doelbewuste gronde of bloot as gevolg van 'n gebrek aan vertroudheid met die bekende feite van faraoniese Egipte. Byvoorbeeld, jy sal dikwels 'n randargument sien waarin jy wonder hoe die Groot Piramide uit die niet verskyn het, sonder waarneembare kulturele of argitektoniese antecedente, dit word inderdaad dikwels gesê oor die dinastiese beskawing in die algemeen. Dit is klaarblyklik vals. Egipte het omstreeks 3100 vC 'n koninkryk geword, ongeveer 600 jaar voor die oprigting van die Groot Piramide, en daar is genoeg bewyse in die argeologiese en materiële rekord vir die dinastieë voor Khufu se tyd.
Die vroegste konings van Egipte kom uit die suidelike of boonste vallei in die huidige literatuur, soms word dit genoem as dinastie 0, meer dikwels as dinastie 1 van die vroeë dinastiese periode, en ook dikwels deur die benaming Naqada IIIc, dit was ongeveer 3100 BCE. Hierdie konings is begrawe in grafte op 'n ou begraafplaas op die plek van Abydos (antieke Abdju). Hulle is spesifiek begrawe in begraafplaas B, bekend onder die moderne Arabiese naam Umm el Qaab. Naby is 'n nog ouer terrein, bekend as begraafplaas U, waar kragtige streekheersers begrawe is in die tye kort voordat staatsvorming in begraafplaas U gevind is, die graf met die naam Uj, waaruit die oudste nog bekende hiërogliewe uitgegrawe is, dateer uit ongeveer 3200 of 3300 vC. Ongeveer 'n kilometer noord van die grafte by Umm el Qaab, het hierdie konings groot omheinings met modderstene opgerig. Die grootste wat oorleef is dié van Khasekhemwy, laaste koning van dinastie 2. Dit heet vandag die naam Shunet el Zebib. Die presiese doel van die omhulsels is onseker, maar daar is konsensus onder geleerdes dat 'n soort kultus vir die oorlede koning daarin plaasgevind het (O 'Connor 2009: 159-163). Hierdie patroon sal gesien word in piramide -komplekse, wat ek hieronder sal bespreek.
Verskeie koninklike grafte wat uit Dynasty 2 dateer, is in Saqqara gebou, wat onthul het dat die vestiging van die koninklike nekropolis verskuif is van antieke Abydos na die gebied van die nuwe administratiewe hoofstad Memphis (antieke Mennefer), in die noorde. Hierdie grafte word swak verstaan ​​omdat die piramide -kompleks van koning Djoser, wat tans bespreek moet word, oor 'n paar daarvan gebou is en die superstrukture uitgewis is (Verner 2001: 122). Dieselfde geld vir 'n paar ander dinastie 2 koninklike grafte net suid, wat uitgewis is deur die piramide -kompleks van koning Unis in dinastie 5. Trouens, terwyl die ondergrondse ruimtes van hierdie koninklike grafte van Abydos en Saqqara redelik goed bewaar is , hul superstrukture is nie. Dit is nie duidelik watter vorm die bogrondse gedeeltes aangeneem het nie. By Abydos is dit duidelik dat die koninklike grafte bedek was met 'n groot, aangelegde heuwel, ten minste oor die gebiede van die grafkamers, en dit was waarskynlik die oorsprong van die mastaba -graf, wat 'n algemene begraafmiddel vir elite sou wees individue regdeur die Ou Koninkryk.
'N Magtige koning met die naam Netjerikhet het omstreeks 2663 vC op die troon gekom, aan die begin van dinastie 3. Netjerikhet was heel waarskynlik die seun van Khasekhemwy, hierbo genoem. Netjerikhet is vandag meer algemeen bekend onder die naam Djoser, wat moontlik 'n alternatiewe naam vir hom was, maar dit is baie onduidelik. Die naam Djoser verskyn baie later in graffiti wat dateer, maar dit is die naam wat ek sal gebruik omdat dit die algemene leser meer bekend is. Die belangrikste aanspraak op roem van Djoser is sy pragtige Step Pyramid -kompleks in Saqqara. Met reg. Hierdie kompleks verteenwoordig nie net baie innovasies in klipargitektuur deur antieke Egiptiese vakmanne nie, maar bevat ook die eerste piramide wat deur die mensdom gebou is. Dit is eintlik 'n reeks getrapte mastabas, die een bo -op die ander, en deeglike ontleding van die monument het aan die lig gebring dat dit 'n aantal argitektoniese hersienings ondergaan het voordat dit voltooi is. Dit was ook die eerste koninklike graf wat die verskillende elemente op een plek gebring het: die graf waarin die koning begrawe is, en die kultiese geboue waarin sy siel vereer en onderhou is (onthou die Abydos-grafte en hul tempelagtige omhulsels 'n kilometer tot die noorde). Die kompleks van Djoser bevat strukture vir die ewige viering van sy Sed-fees, 'n seremonie van vernuwing wat vir ewig die bestaan ​​van die vergoddelike koning waarborg (ibid: 129).
Ons kan dus deur hierdie ondersoeke sien hoe die koninklike graf van dinastie 1 tot dinastie 3 tot 'n piramide ontwikkel het. Verskeie onvoltooide piramides dateer uit na die bewind van Djoser, en die volgende groot koning wat op die troon kom, was Sneferu aan die begin van dinastie 4, wat 2597-2547 vC regeer het. Sneferu was die grootste bouer van die hele ou koninkryk en opgerig drie verskillende piramides tydens sy bewind: sy eerste piramide in Meidum en daarna die gebuigde piramide en die rooi piramide, beide in Dashur. Daar word soms beweer dat die Medium -piramide, ook bekend as die toringpiramide uit die blootgestelde kern as gevolg van die stene van die buitekant wat in die ou tyd ineengestort het, gebou is deur Huni, laaste koning van dinastie 3. Die meeste geleerdes vandag is dit egter eens dat dit was Sneferu se eerste piramide. Die betekenis met Sneferu is dat hy die eerste was om die ware piramide te vervolmaak. Dit was eintlik die Bent -piramide, ondanks sy vreemde vorm. Die Meidum -piramide het begin as 'n trappe struktuur en ontleding het getoon dat dit later in die regering van Sneferu in 'n ware piramide omskep is. En in hierdie drie piramides van Sneferu sien ons ontwerp- en argitektoniese elemente wat vervolmaak is in die Groot Piramide (ibid: 176-177), soos die plafon met plaveisel.
Die seun en opvolger van Sneferu was niemand minder nie as Khufu, bouer van die Groot Piramide. Tot dusver kan ons dus die geskiedenis van die bou van 'n koninklike graf terugspoor tot in Dynasty 1, indien nie nog verder nie. Ons kan sien hoe die piramide ontwikkel het in die koninklike lykhuisargitektuur, en hoe dit ontwikkel het van trappe tot ware vorm. Dit bring ons by die Groot Piramide.
Die Egiptenare het die Groot Piramide genoem Akhet Khufu, die "Horizon van Khufu. " Hierdie koning het die troon omstreeks 2547 vC geneem (ek gebruik steeds konvensionele datums, hoewel ek die leser daaraan herinner dat die koolstof-daterings-ontledings ons dalk 'n bietjie verder in die tyd kan skuif). Die webwerwe wat tot dusver bespreek is, was spesifiek Abydos, Saqqara, Meidum en Dashur koninklike nekropoli. Begraafplase vir konings, met ander woorde. Op hierdie plekke was begrawe familielede van hierdie konings, sowel as adellikes en ander amptenare wat in die howe van hierdie konings gedien het. Dieselfde geld vir Giza, wat Khufu gestig het as 'n nuwe koninklike nekropolis toe hy op die troon klim. Dit was nie plaasvelde of nywerheidswerwe nie, maar uitsluitlik begraafplase. Hulle was stede vir die dooies.
Die koolstofdatering bepaal dat die ortodokse tydlyn in wese korrek is vir die Groot Piramide, en bogenoemde graffiti van werkers bepaal dat die Groot Piramide vir koning Khufu gebou is. Ek wil graag 'n rukkie daaraan spandeer om hierdie graffiti nou te bespreek. Dit is belangrik om te verstaan ​​dat hierdie graffiti in afloskamers geskryf is wat ontwerp is om die spanning op die King 's -kamer te verminder, gegewe die enorme massa messelwerk wat bo die King 's -kamer bestaan. Hierdie ontstekingskamers is vir ons verseël en heeltemal onbekend totdat 'n ontdekkingsreisiger genaamd kolonel Richard Howard Vyse in Maart 1837 daarin beland het. Die laagste kamer is eintlik gevind deur Nathaniel Davison in 1765, maar bevat geen graffiti nie. kamers bo hierdie een. Sy metode om in die boonste kamers te kom, was beslis roekeloos, maar hy was korrek. Dit was in hierdie kamers dat die graffiti gevind is.
Fringe -aanhangers het probeer argumenteer dat die graffiti 'n hoax van Vyse se kant was. Dit is streng aangevoer deur Stichin in Die trap na die hemel (1980), maar sy argument en alle daaropvolgende argumente wat in hierdie rigting gebou is, was absurd. Daar is geen twyfel dat die graffiti eg is nie. Sommige daarvan verdwyn tussen massiewe messelblokke, en dit kan gesien word, maar nie in los verbindings nie. Met ander woorde, sommige van hierdie graffiti moes op die klippe geverf gewees het voor hulle is in die ontstekingskamers geplaas. Die graffiti is sonder twyfel kontemporêr vir die tyd van die bou van hierdie piramide. Dit is ook baie interessant.
Die ontsyfering van die lineêre glyfe was waarskynlik nie ten volle moontlik in die tyd van kolonel Vyse nie, maar dit word vandag redelik goed verstaan. Die vroegste sodanige graffiti word eintlik op die Meidum -piramide van Sneferu aangetref en bevat die name van fille (werkspanne) wat daar gewerk het (Roth 1991: 125), die graffiti in die verligte kamers van die Groot Piramide bevat nog meer inligting. Die name van drie verskillende fille bestaan, alles gebaseer op permutasies van Khufu se naam (ibid):
Sewe blokke metselwerk met die Horus -naam van die koning, Medjedu (Hr-mDdw)
Tien blokke metselwerk met die volle naam van die koning, Khnum-Khuf (Xnmw-xwf)
Twee messelblokke met die afgekorte naam van die koning, Khufu (xwfw)
Trouens, die ruimtelike rangskikking van die graffiti stel ons in staat om te bepaal watter spanne verantwoordelik was vir spesifieke dele van die afloskamers terwyl dit gebou word (ibid: 127). Hierdie fille het ons ongetwyfeld gelaat die grootste monument wat hulle gebou het, was vir hul koning, Khufu.
Alhoewel die Groot Piramide verskeie argitektoniese kenmerke en reëlings het wat dit voor en na 'n bietjie laat uitstaan ​​van ander piramides, is dit nie so anders dat ons 'n lisensie het om dit uit die konteks te trek en dit heeltemal van die faraoniese Egipte te skei nie. Dit behoort tot die ontwikkeling van die koninklike grafargitektuur en is slegs die grootste piramide wat vir die begrafnis van 'n koning gebou is. Die graniet -sarkofaag in die King 's -kamer verduidelik ook die doel van die begrafnis. Dit is een van die vroegste sacrophagi van graniet wat die Egiptenare ooit probeer het, maar tot op die punt het sarkofae in faraoniese Egipte slegs een doel en een doel gedien: die begrawe van 'n liggaam. Dit is streng 'n vorm van begrafnisstoerusting. Uit my eie ervaring het ek nog nooit gesien dat 'n kuifkleefmiddel 'n alternatiewe verduideliking vir hierdie sarkofaag bied nie.
Geen Egiptiese piramide staan ​​alleen nie. In elke geval waar een gebou is, was dit deel van 'n groter kompleks. Dit is so met Khufu's, en dit weerspieël die ontwikkeling van koninklike begraafplase. Die piramide was die struktuur waarin die koning se liggaam begrawe is en waaruit sy siel na die hemel sou opklim, maar aangrensend aan die piramide was 'n tempel verbind met 'n ander tempel via 'n steengebou. Die tempel aangrensend aan die piramide, gewoonlik aan die oostekant, soos met Khufu's, word gewoonlik die lykhuis genoem. Aan die ander kant van die weg was die struktuur wat tipies die vallei -tempel genoem word. In die geval van Khufu is slegs 'n klein gedeelte van die vallei -tempel gevind, want byna alles lê onder die moderne voorstedelike uitgestrektheid van Kaïro. Die weg self is in 'n verwoeste toestand. Al wat 'n mens vandag van die lykhuis sien, teen die oostekant van die piramide, is die basaltplaveiselstene. Die noukeurige argeologie van die webwerf deur die jare het ons egter in staat gestel om 'n werkende idee te kry van hoe dit oorspronklik kon lyk.
Argeologie het ook fragmente van ingelegde metselwerk teruggevind wat eenmaal die mure van die lyks tempel, die weg en teoreties die valle tempel versier het. Hierdie fragmente is opgegrawe vanaf die Giza-terrein self (voorbeeld hier), en ander is herwin uit die dinastie 12-piramide van 'n koning uit die Midde-Koninkryk met die naam Amenemhat I (1994-1964 BCE) sy piramide is in Lisht. Dit was algemeen dat konings in die faraoniese geskiedenis stukkies monumente uit die regering van vroeëre konings bevat het, veral konings wat in hul tyd as groot onthou is. Hierdie ingeskrewe fragmente van Giza en Lisht toon tipiese lykshuise soos gepersonifiseerde boedels, manlik en vroulik, en bied offers om die siel en die kultus van die oorlede koning te onderhou (Hawass 2006: 69). Talle voorbeelde van die titel van Khufu ' kom ook in die fragmente voor. Ander fragmente bevat tonele van die Sed-fees (ibid: 72), wat die vernuwing van Khufu beklemtoon, net soos Djoser in sy kompleks in Saqqara vir homself gedoen het. Die fragmente van Khufu bewaar 'n ongewone toneel wat die heilige god Wepwawet (ibid) uitbeeld. Die naam van hierdie god beteken "Opener of the Ways " en hy word gesien in talle voorbeelde van ikonografie wat heeltemal terugkeer na Dynasty 1 (Wilkinson 2000: 297-298). Alhoewel Wepwawet funksies verrig het by die kultus van die koning in die lewe, was hy 'n primêre god onder die wêreld wat die koning in sy hiernamaals gelei het.
Ander fragmente bewaar tonele van die koning met buitelanders, in sommige gevalle ontvang hulle dit en in ander onderwerp hulle in 'n tipiese faraoniese gevegshouding. Daar word geglo dat hierdie fragmente afkomstig is van die dal -tempel of langs die vroeë gedeeltes van die weg, gebaseer op bestaande voorbeelde in ander piramide -komplekse. In totaal onthul hierdie fragmente die tradisionele doel van die tempels en die piramide: die plek waar die siel van die koning na die hemel sou opklim en waar hy vir ewig vereer en ondersteun sou word. Boonop bevat die begraafplaas wat rondom die Groot Piramide gegroei het, waarvan baie waarskynlik op dieselfde tyd as die piramide self beplan en uitgelê is, die begrafnisse van familielede in die ooste en hooggeregshofbeamptes in die weste. Onder die voormalige is Khufu se moeder, Hetepheres, 'n prins met die naam Kawab, 'n ander prins met die naam Djedefhor, wat Khufu sou opvolg onder die naam Djedefre (hy sou 'n piramide bou in Abu Rawash) en nog 'n prins met die naam Khafkhufu wat Djedefre sou opvolg die naam Khafre (hy sou terugkeer na Giza, waar hy die tweede piramide gebou het) (Hawass 2006: 95-96). En natuurlik was daar die drie klein koninginne ' piramides buite die oostelike kant van die Groot Piramide.
Al hierdie strukture is 'n groot piramide, 'n tempel, 'n doodloopstraat, 'n valleistempel, aangrensende grafte en ongeveer dieselfde tyd gebou. Daar bestaan ​​geen twyfel dat die hele kompleks 'n begrafnis van aard was nie.
'N Gereelde argument wat deur randaanhangers aangevoer word, is dat daar geen liggaam in die Groot Piramide gevind is nie, daarom kan dit nie 'n graf wees nie. Dit is een van die swakste argumente van almal. Daar was meer as drieduisend jaar konings in die faraoniese Egipte, en met 'n klein handjievol uitsonderings is die graf van Tutankhamun en 'n paar koninklike grafte uit 'n latere tydperk op die terrein van Tanis nog geen koninklike graf gevind nie ongeskonde. Dit is inderdaad veilig om te sê dat die oorgrote meerderheid van al die grafte in die algemeen wat argeoloë opgegrawe het, op 'n stadium in antieke tye ondervind het. Dit is uiters skaars dat argeoloë 'n ongeskonde of meestal ongeskonde graf vind. Farao -Egipte het talle periodes van agteruitgang en destabilisering beleef, veral gedurende die drie tussenperiodes en in elk van hierdie periodes het die ineenstorting van die staatsgesag gepaard gegaan met die toestroming van grafaanvalle.
Giza was nie anders nie. Die eerste instansie van die ineenstorting van die staatsgesag begin omstreeks 2200 vC, aan die einde van dinastie 6. Dit is die einde van die Ou Koninkryk en die begin van die Eerste Tussenperiode. Hierdie tydperk het hoogstens ongeveer 200 jaar geduur, maar was veral gekenmerk deur destabilisering en burgeroorlog. Die Giza -nekropolis bevat genoegsame bewyse van plundering gedurende die eerste tussenperiode (Kákosy 1989: 145). Dit is egter nie so maklik om te sê dat die Groot Piramide op hierdie tydstip geskend is nie. Trouens, dit is onwaarskynlik dat dit die geval was, alhoewel die tempels en naburige grafte dit waarskynlik was. Presies toe 'n klopjag op die Groot Piramide uitgevoer is, word daar al lank gedebatteer, hoewel Strabo 'n roerende klip in die voorkant van die monument opneem wat tot 'n skuins deurloop gelei het. ), wat indringende begrafnisse uit latere faraoniese tydperke aandui. Gebaseer op beskikbare bewyse, is die onderste gange en kamers eers toegeval en later die boonste. Na alle waarskynlikheid sou daar op die Khufu-monument in die latere Persiese tydperk toegeslaan kon word, voor die verowering van Aleksander die Grote, alhoewel strooptogte in die negende eeu tot in die negende eeu kon plaasgevind het CE. (ibid: 162).
Die punt is, op 'n sekere tydstip, die Groot Piramide was toegeslaan. Alle Egiptiese piramides was. By argeoloë is byna niks kontemporêr vir die tyd van 'n piramide in die piramide gevind nie. In slegs 'n paar gevalle is menslike oorskot van 'n koning in die grafkamer gevind. Graf rowers was deeglik, en graf beroof het mettertyd in dieselfde grafte plaasgevind totdat daar letterlik niks oor was wat die moeite werd was om oor te neem nie.
'N Argument wat gebaseer is op die afwesigheid van 'n liggaam, is eerlik, sinneloos.
Dit is die laaste bewys wat ek wil maak. Ek skram gewoonlik weg van argumente wat die Piramide -tekste met betrekking tot die Groot Piramide gebruik, omdat daar geen bekende voorbeeld van die tekste bestaan ​​uit die tyd van Khufu nie. Die vroegste piramide-tekste wat ons het, is dié wat in die piramide van koning Unis (2385-2355 vC) ingeskryf is, wat aan die einde van dinastie 5 geheers het. Dit was ongeveer 150 jaar na die tyd van Khufu.
Tog kan dit nuttig wees om 'n oomblik na die Pyramid Texts te gaan, wat die oudste godsdienstige korpus ter wêreld is. Dit was begrafnisse wat bedoel is om die siel van die oorlede koning te help op sy reis na die hemel. Oor die algemeen is dit deur geleerdes ooreengekom dat dit bestaan ​​het voor die tyd van Unis. Voorbeelde is waarskynlik geskryf en op papirus gehou en het dit nie oorleef nie. Die taal van die tekste is geskryf in 'n vorm wat selfs teen die tyd van Unis verouder is, en die taal toon fonologiese en grammatikale verskille van ander inskripsies van die ou koninkryk, en dit is duidelik dat die ortografie nog besig was om te ontwikkel (Hornung 1999: 5). Veranderinge in die gebruik van voornaamwoorde dui daarop dat die tekste deur die loop van tyd verskillende toepassings van 'n begrafnis -aard ondergaan het (ibid: 4).
Die spreuke uit die tekste maak dit duidelik dat dit vir dooies gebruik is. Hulle is vol met verwysings na die piramide as 'n graf. Baie van hulle is waarskynlik voorgelees tydens die begrafnis, en hul permanente inskripsie op die klipmetselwerk het dit vir ewig aan die siel van die koning beskikbaar gestel. Die towerspreuke is so ingeskryf dat 'n orde waarneembaar is. Hulle begin in die grafkamer en gaan in 'n logiese volgorde verby die voorkamer en langs die gange na die uitgang van die piramide: met ander woorde, die rigting waarin die siel van die koning bedoel was om te beweeg. Die grafkamer stem ooreen met die onderwêreld, waaruit die siel van die koning sou ontstaan ​​om weer by sy mummie aan te sluit wat die voorkamer verteenwoordig Akhet, die horison, waar die siel van die koning 'n aak, of " effektiewe gees " die gang wat van daar na die uitgang lei, verteenwoordig die gang waardeur die koning se siel in die hemel sou opkom. Al die towerspreuke wat in die mure ingeskryf is, maak dit duidelik.
Die piramide van Khufu het moontlik geen piramiedtekste nie, maar onthou dat die piramide van Unis eers ongeveer 150 jaar later gebou is. Die piramiedtekste in syne begrawe en in al die piramides tot aan die einde van dinastie 6 onthul dat die piramide as 'n graf beskou is. Dit sou hoogs onlogies wees om te vermoed dat die doel van 'n piramide fundamenteel verander het tussen die tyd van Khufu en Unis.
Die piramide was 'n graf. In die bogenoemde artikel het ek probeer om 'n paar van die hoogtepunte te verduidelik, waardeur ortodokse navorsing dit vir ons duidelik gemaak het. En solank hierdie artikel is, vertrou my, ek het slegs 'n opsomming van bewyse gelewer. Ek kan 'n boek vol maak, want baie professionele historici het baie meer as ek. Die Groot Piramide kan nie buite konteks beskou word nie. Dit bestaan ​​nie in 'n vakuum nie. As dit bekyk word in in die regte konteks daarvan, kan daar geen ander gevolgtrekking gemaak word as dat dit vir koning Khufu gebou is nie en spesifiek bedoel was vir die begrafnis van hierdie groot monarg van dinastie 4.
Allen, James P. Die Ou Egiptiese Piramide Tekste. 2005
Bonani, Georges et al. " Radiokoolstof -datering van monumente uit die ou en middelste koninkryk in Egipte. " 2001
Hawass, Zahi. Berge van die Farao's. 2006
Hornung, Erik. Die antieke Egiptiese boeke van die hiernamaals. 1999
Kákosy, László. Die plundering van die Groot Piramide. " 1989
O ' Connor, David. Abydos: Egipte se eerste farao's en die kultus van Osiris. 2009
IMHOTEP EN LETTERKUNDE, POËSIE EN FILOSOFIE
Die geskrifte van een skrywer uit die Middelryk bring hulde aan Imhotep (en aan 'n ander filosoof met die naam Hardeduf):
Die geskrewe en gesproke woord kan wysheid en intellek makliker wys as enige ander vaardigheid, en dit lyk asof Imhotep as digter en filosoof die eerste keer eerbiedig geword het. Dit is talente wat selfs 'n gewone mens kan uitspreek en wat hom in aanraking kon bring met Djoser.
Ongelukkig het Imhotep & aposs se eie geskrifte verlore gegaan, maar baie wat daarna gekom het, getuig van sy betekenis as skriba en filosoof. Die historikus Manetho, wat in die Ptolomeïese era van antieke Egipte geskryf het, het van die heel beste rekords gelewer. Hy skryf hervormings in die skryfstelsel toe aan Imhotep, en hy verklaar dat hy 'n boek met instruksies en apos geskryf het, wat vermoedelik 'n teks is van advies en mening oor 'n verskeidenheid onderwerpe. Imhotep het ook poësie geskryf - moontlik een van die heel eerste in die geskiedenis - en spreekwoorde oor sy filosofie is eeue lank opgesom en bekend vir hul & aposgrace en diction & apos. Gedurende die dinastiese geskiedenis is Imhotep erken as die Meester van die geskrewe woord . Hy is ook vereer as & aposPatron of Scribes & apos  en selfs as & aposA God of Literature & apos . Een verwysing (wat ek nie kon verifieer nie) dui ook daarop dat hy selfs die papirus wat hy vir die skryf van teks gebruik het, verbeter het .
Wendy Warlick: Ou Egiptiese kiste en mummies
Die ou Egiptenare het geglo in die hiernamaals. Volgens Ancient Encyclopedia "was die hiernamaals vir die ou Egiptenare The Field of Reeds, wat 'n perfekte weerspieëling was van die lewe wat 'n mens op aarde geleef het." Egiptenare het baie tradisies gehad om hulself voor te berei op die hiernamaals. The Ancient Encyclopedia sê dat hulle geloof in die hiernamaals die rede is waarom die liggame na die dood gemummifiseer is. Die Egiptenare het geglo dat die liggaam hier op aarde bewaar moet word sodat die siel 'n hiernamaals kan hê. As deel van hul voorbereidings vir die hiernamaals het sommige Egiptenare 'n sarkofaag, 'n kis en moontlik 'n binnekis gekoop. Kiste is oor die algemeen gemaak van hout, metaal, klip of erdewerk. Goud en silwer is op sommige kiste gebruik, maar dit was oor die algemeen voorbehou vir konings of koninklikes. Sommige Egiptenare is ook begrawe met begrafnisvoorwerpe. Nie almal kon dit egter bekostig nie. Diegene wat nie die voorwerpe kon bekostig nie, het gewoonlik beelde van hulle op hul kiste of grafmure geverf. Baie kiste is pragtig versier met baie hiërogliewe en beelde. Die hiërogliewe op die kis het hul naam en titel ingesluit. Daar was ook algemeen hiërogliewe op die agterkant van die sarkofaag. 'Die reeks hiërogliewe wat vertikaal langs die agterkant van 'n sarkofaag loop, verteenwoordig die ruggraat van die oorledene en word vermoed dat dit die mummie krag gee om op te staan ​​om te eet en te drink.' (Ancient Encyclopedia) Volgens 'n artikel van Monet het selfs die mense wat nie uitgebreide versierings gehad het nie, ten minste 'oë op hul kiste geverf' sodat die oorledene kon sien. Daar was ook versierings aan die binnekant van die kiste, waaronder '' 'n valse deur en aanbiedingslyste '', volgens Monet. Die valse deur was daar, sodat die dooies kon uitstap om hul offers te bring. Sommige kiste is bedek met towerspreuke uit die Book of the Dead, dit is towerspreuke wat hulle geglo het hulle in die hiernamaals sou help. Sommige kiste het ook 'n beeld van die godin van wedergeboorte, Nut. Die godin Isis was ook op 'n klomp kiste as wag. Hierdie godin is oor die algemeen aan die kop en voet van die kis geverf. 'N Ander algemene beeld was 'n beeld van 'n skarabee. Die skarabee was 'n beeld wat verband hou met wedergeboorte. Baie Egiptenare het ook beelde van die persoon met juwele op hul kiste laat sien. Die rykes is getoon met baie drade halssnoere. Binne -in die kis was daar 'n mummiebord bo -op die mummie. Hierdie bord bestaan ​​uit 2 stukke. Die eerste stuk was aan die bokant van die mummie, insluitend die gesig en gekruiste arms. Die tweede stuk was vir die onderste helfte van die liggaam. Benewens die mummiebord het sommige van hulle ook 'n masker gehad. Volgens crystalinks "Daar word geglo dat hierdie masker die gees van die mummie versterk en die siel beskerm teen bose geeste op pad na die hiernamaals." Soos u kan sien, is daar baie gedink oor hierdie pragtig versierde sarkofae en kiste. Monet, Jefferson. & quotTour Egypt :: The Coffins of Ancient Egypt. & quot The Coffins of Ancient Egypt. Web. 18 April 2016.
& quotMummification Explore. & quot Mummification Explore. Die Britse museum. Web. 18 Apr. 2016. & quotEgyptian Mummification. & Quot Artifacts: Mummy Cases, Coffins, and Sarcophagi, Mummification, Online Exhibits, Exhibits, Spurlock Museum, U of I. Spurlock Museum, 2016. Web. 18 Apr. 2016. Mark, Joshua J. & quotAncient Egyptian Burial. & Quot Ancient History Encyclopedia. 19 Jan. 2013. Web. 05 Mei 2016.
Egiptiese seremonies na die dood, Sarcophagi, begrafnis maskers - Crystalinks. & quot Egiptiese seremonies na die dood, Sarcophagi, begrafnis maskers - Crystalinks. Web. 05 Mei 2016.
Kyk die video: Egypte 2011 Philae tempel (Desember 2021).
Copyright 2021 \ Sarkofaag van Egiptiese hoëpriester opgegrawe met hiërogliewe inskripsies en aanbiedingstonele...