Die Groot Amerikaanse Middelklas Ekonomiese U-Draai
Herinner jy 'n tyd in Amerika wanneer die inkomste van 'n enkele skoolonderwyser of bakker of verkoopsman of werktuigkundige genoeg was om 'n huis te koop, twee motors te hê en 'n gesin te verhoog?
Ek onthou. My pa (wat net sy 100th verjaarsdag gevier het) het genoeg verdien vir die res van ons om gemaklik te leef. Ons was nie ryk nie, maar het nooit arm gevoel nie, en ons lewenstandaard het geleidelik gestyg deur die 1950s en 1960s.
Dit was gewoonlik die norm. Vir drie dekades na die Tweede Wêreldoorlog het Amerika die grootste middelklas geskep wat die wêreld ooit gesien het. Gedurende daardie jare het die verdienste van die tipiese Amerikaanse werker verdubbel, net soos die grootte van die Amerikaanse ekonomie verdubbel het. (Oor die afgelope dertig jaar het die grootte van die ekonomie egter weer verdubbel, maar die verdienste van die tipiese Amerikaner het nêrens heen gegaan nie.)
In die vroeëre tydperk het meer as 'n derde van alle werkers aan 'n vakbond behoort - wat die gemiddelde werkers die bedingingsmag nodig het om 'n groot en groeiende deel van die groot en groeiende ekonomiese sirkel te kry. (Nou, minder as 7 persent van die private sektor werkers vakbond.)
Dan, uitvoerende hoof pay dan gemiddeld sowat 20 keer die salaris van hul tipiese werker (nou is dit oor 200 keer).
In daardie jare het die rykste 1-persentasie 9 10 tot 1-persentasie van die totale inkomste gekry (vandag kry die boonste XNUMX persent meer as 20 persent).
Toe het die belastingkoers op die hoogste-inkomste-Amerikaners nooit onder 70 persent gedaal nie; onder Dwight Eisenhower, 'n Republikeinse, was dit 91 persent. (Vandag is die hoogste belastingkoers 39.6 persent.)
In daardie dekades is belastinginkomste van die rykes en die groeiende middelklas gebruik om die grootste infrastruktuurprojek in ons geskiedenis, die Interstate Highway-stelsel, te bou. En om die wêreld se grootste en beste stelsel van gratis openbare onderwys te bou, en publieke hoër onderwys dramaties uit te brei. (Sedertdien het ons infrastruktuur in duie gestort weens uitgestelde instandhouding, ons openbare skole het versleg en hoër onderwys het vir baie onbetaalbaar geword.)
Ons het nie daar gestop nie. Ons het die Wet op Burgerregte en Stemregte verorden om voorspoed en deelname aan Afro-Amerikaners uit te brei; Medicare en Medicaid gesondheidsorg aan die armes te voorsien en armoede onder Amerika se seniors te verminder; en die Wet op Omgewingsbeskerming om ons planeet te red.
En ons het seker gemaak dat bank vervelig was.
Dit was 'n deugsame siklus. Namate die ekonomie gegroei het, het ons saam geslaag. En die breë voorspoed het ons in ons toekoms in staat gestel om meer en beter werkgeleenthede en hoër lewenstandaard te skep.
Toe het die groot U-beurt gekom, en vir die laaste dertig jaar is ons in die teenoorgestelde rigting op pad.
Sommige blameer globalisering en die verlies van Amerika se vervaardigingskern. Ander dui op nuwe tegnologieë wat roetine-werksgeleenthede vervang het met outomatiese masjinerie, sagteware en robotika.
Maar as dit die skuldiges was, het hulle net 'n dieper vraag: Waarom het ons nie die winste van globalisering en tegnologiese vooruitgang meer algemeen gedeel nie? Hoekom het ons dit nie belê in uitstekende skole, hoër vaardighede, 'n wêreldklas infrastruktuur nie?
Ander blameer Ronald Reagan se aanbidding van die sogenaamde "vrye mark," aanbodkant-ekonomie en deregulering. Maar as dit verantwoordelik was, hoekom het ons so lank aan hierdie idees vasgeklou? Hoekom hou so baie mense nog aan hulle vas?
Sommige ander glo dat Amerikaners gierder en meer selfsugtig geword het. Maar as dit die verduideliking is, waarom het ons nasionale karakter so dramaties verander?
Miskien is die werklike probleem dat ons vergeet het wat ons een keer bereik het.
Die kollektiewe verwydering van die geheue van die vorige stelsel van breë voorspoed is deels te wyte aan die mislukking van my generasie om die waardes waarop daardie stelsel gebaseer is te behou en deur te gee. Dit kan ook verstaan ​​word as die grootste propaganda-oorwinning wat radikale konserwatisme ooit gewen het.
Ons moet ons herinnering herstel. Om te probeer herstel wat gebreek word, hoef ons nie 'n ander nasie na te volg nie. Ons moet net navolg wat ons een keer gehad het.
Dat ons eens 'n breë voorspoed bereik het, beteken dat ons dit weer kan bereik - nie presies dieselfde manier nie, maar op 'n nuwe manier wat geskik is vir die een en twintigste eeu en vir toekomstige geslagte Amerikaners.
Amerika se groot U-draai omgekeer kan word. Dit is die stryd die moeite werd.