Douglas MacArthur - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Douglas MacArthur (26 Januarie 1880 - 5 April 1964) was een van Amerika se grootste militêre leiers wat die Japannese in die Tweede Wêreldoorlog verslaan het en na die oorlog voorsiening gemaak het vir die heropbou van Japan. Hy het ook 'n kritieke rol gespeel in die voorkoming van 'n kommunistiese oorname van die hele Koreaanse skiereiland.
MacArthur het die grootste deel van sy lewe in die Amerikaanse weermag gedien, en het aan drie groot oorloë (Eerste Wêreldoorlog, Tweede Wêreldoorlog, Koreaanse oorlog) gedien en tot die rang van generaal van die leër (vyfster-generaal) gestyg, 'n selde posisie in die Amerikaanse geskiedenis.
MacArthur, een van die mees versierde soldate in die militêre geskiedenis van die Verenigde State, het veral beroemd geword omdat hy die Filippyne tydens die Tweede Wêreldoorlog verloor en herower het. Hy is aangestel as opperbevelhebber van die Geallieerdes in die Suidwes-Stille Oseaan en lei 'n reeks militêre oorwinnings in die teater deur Geallieerde magte. Nadat die keiserlike Japan in Augustus 1945 aan die Geallieerdes oorgegee het, word MacArthur opperbevelhebber van die Geallieerde Magte (SCAP) en het Japan weer opgebou uit die puinhope tydens die Geallieerde besetting. Sy verligte beleid teenoor die Japannese en respek vir hul kulturele tradisies het van hom 'n geliefde figuur in die land gemaak.
In die vroeë maande van die Koreaanse Oorlog het MacArthur die briljante landing van die Verenigde Nasies se magte by Inchon gelei wat verhoed het dat Noord-Koreaanse magte Suid-Korea sou oorrompel en hulle daarna na die Chinese grens agtervolg het. Nadat hy voorgestaan ​​het om die oorlog na China (wie se magte destyds ingegryp het), 'n beleid wat deur president Harry S. Truman verwerp is, voor te hou, het die president hom binnekort gedwing om MacArthur uit sy geheel te verwyder op grond van insubordinasie, wat 'n nasionale kontroversie veroorsaak.
Douglas MacArthur is steeds 'n kontroversiële en groter as lewensfiguur in die Amerikaanse geskiedenis. Gedurende sy loopbaan is hy gereeld gekritiseer vir egoïsme. Baie bewonder vir sy strategiese en taktiese briljantheid, is hy ook gekritiseer vir sy militêre leierskap, insluitend sy bevel in die Filippyne en Nieu-Guinea, en 'n uitdaging aan Truman tydens die Koue Oorlog. Na sy dood in 1964 ontmoet president Lyndon B. Johnson die kis van MacArthur by Union Station in Washington, DC, en begelei dit na die Capitol Rotunda, waar MacArthur in die staat gestel het om te treur. Johnson het beveel dat generaal MacArthur begrawe moet word "met al die eer wat 'n dankbare nasie aan 'n vertrekte held kan gee."1
Vroeë lewe en onderwys
MacArthur is in Little Rock, Arkansas, gebore. Sy ouers was luitenant-generaal Arthur MacArthur, jr., En Mary Pinkney Hardy MacArthur van Norfolk, Virginia. Sy vader was 'n ontvanger van die Kongresmedalje by die Slag van Missionary Ridge op 25 November 1863 tydens die Amerikaanse Burgeroorlog. In 1883, toe MacArthur drie jaar oud was, is sy ander broer, Malcolm, oorlede (sy ouer broer Arthur sou later die Verenigde State Naval Academy bywoon en in 1923 sterf as kaptein). MacArthur het 'n groot deel van sy kinderjare deurgebring in afgeleë dele van Nieu-Mexiko, soos Fort Selden, waar sy vader 'n infanterieonderneming of militêre eenheid beveel het. In sy memoir Herinneringe, MacArthur het geskryf dat sy eerste geheue die geluid van 'n goggel was.
MacArthur as 'n West Point-kadet.
Toe MacArthur ses was, is sy vader weer in Fort Leavenworth in Kansas toegeken. Drie jaar later het die MacArthur-gesin na Washington, DC verhuis toe Douglas se vader 'n pos by die Verenigde State van Oorlog geneem het. Daar spandeer hy tyd saam met sy vader-oupa, regter Arthur MacArthur, 'n lid van die hoëprofiel politieke kultuur in Washington wat 'n geweldige invloed op Douglas gehad het.
MacArthur se pa is in 1893 na San Antonio, Texas, gestuur. Daar het Douglas die T.MI: The Episcopal School of Texas bygewoon, waar hy 'n uitstekende student geword het. MacArthur het in 1898 die Amerikaanse Militêre Akademie in West Point betree. Hy was in 1903 'n uitstekende kadet en het in 1903 'n valediktor van 'n klas van 93 behaal, met slegs twee ander studente in die geskiedenis van West Point wat sy prestasies oortref het. MacArthur het 'n tweede luitenant geword in die Amerikaanse weermagkorps van ingenieurs, waar hy 'n leier op die gebied van gevegsingenieurswese was. In 1898 veg sy vader in die Spaans-Amerikaanse oorlog en in 1900 word sy vader as militêre goewerneur van die Filippyne aangestel, wat 'n lang familieverbinding met die land begin het. Sy vader is in 1901 van William Howard Taft opdrag gegee om onderdanig te wees.2 In 1905 is sy vader weer aan Asië toegewys en Douglas reis baie saam met sy ouers en dien as militêre hulp aan sy vader.
In 1914 het MacArthur 'n waaghalsige verkenningsmissie in Vera Cruz, Mexiko onderneem, waarin hy drie groepe aanvallers oorleef het en verskeie geskiet het. Vir sy dapperheid onder skoot en die suksesvolle voltooiing van sy missie, het sy meerderheid, majoor-generaal Leonard Wood, hom aanbeveel vir die Kongresmedalje.3
Brigade-bevelvoerder MacArthur naby St. Juvin, Ardeness, Frankryk, 3 November 1918.
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het MacArthur in Frankryk saam met die Amerikaanse 42ste Reënboog-afdeling gedien. Na sy bevordering tot brigadier-generaal (die jongste ooit in die weermag), word hy die bevelvoerder van die 84ste Infanteriebrigade. MacArthur het sy werk as soldaat ernstig opgeneem en in die Eerste Wêreldoorlog ses silwer sterre verdien vir dapperheid, maar hy was ambivalent oor oorlog. Hy was nie bly oor 'n groot oorwinning in Essey nie, en het gesê: 'Ek het 'n gesig gesien wat ek nooit sal vergeet nie ... Mans, vrouens en kinders het in die modder tot op hul knieë gewaai met die paar huishoudelike effekte wat hulle kon ... Op ander velde in ander oorloë, hoe gereeld moes dit voor my seer oë herhaal word. '4
In 1919 het die weermaghoof, generaal Peyton C. March, MacArthur as die superintendent van West Point opgedra. Die pasifisme wat Amerika na die Eerste Wêreldoorlog gevee het, het baie mense laat wonder of West Point sou oorleef. Diegene wat saam met MacArthur by West Point gewerk het, gee hom egter krediet vir die redding van die instelling.5
MacArthur het intramurale atletiek verpligtend gemaak en die speel van atletiekwedstryde op Sondae bekendgestel, ondanks protes van konserwatiewes in die omgewing wat die tradisie bevorder het om Sondag vir God en familie te bespreek. In antwoord daarop het MacArthur die volgende gedig gekomponeer, wat nou op die portaal van die West Point-gimnasium geëtste is:
Op die velde van vriendelike twis
Word die sade gesaai
Dit, op ander velde, op ander dae
Sal die vrugte van die oorwinning dra.
In Januarie 1922 kondig MacArthur sy verlowing aan Louise Cromwell Brooks aan, 'n stiefdogter van J. P. Morgan se lewensmaat, Edward T. Stotesbury, 'n egskeidende vrou met twee kinders wat voorheen met generaal John J. Pershing uitgegaan het. MacArthur het op hul tweede afspraak voorgestel en sy het aan 'n vriend gesê: "As hy dit nie gedoen het nie, sou ek hom voorgestel het. Hy was die mooiste man wat ek nog ooit ontmoet het.6 Hulle is op 14 Februarie in haar gesin se villa in Palm Beach, Florida, getroud. Kort daarna kry MacArthur bevele om hom na die Filippyne oor te plaas. Daar word bespreek of die oorsaak van die toewysing die wraak van generaal Pershing was of die tradisionaliste by West Point wat nie van sy hervorming gehou het nie.
MacArthur het 'n aantal oproepe tussen die oorlog gehad, maar die meeste was in die Filippyne. In 1930 in die Filippyne, nadat sy eerste huwelik met 'n egskeiding geëindig het, het MacArthur 'n verhouding met 'n pragtige, sestien-jarige Eurasiese meisie, Isabel Rosario Cooper, gevestig. Toe hy 'n paar maande later na Washington, DC vertrek om die stafhoof van die weermag te word, het hy haar 'n kaartjie gegee om hom op 'n ander skip te volg. Nadat sy daar aangekom het, het hy haar in haar eie woonstel gesit, in 'n poging om die geheimhouding van die verhouding te behou.7 MacArthur het die aanstelling as stafhoof by die Amerikaanse weermag gehou tot 1935. In 1932, terwyl hy in Washington, DC, het hy bevel gegee om die troepe wat gebruik word om die bonusleër van die veterane van die Eerste Wêreldoorlog te versprei wat in die hoofstad betoog het teen die versuim van die regering om gee hulle voordele. Hy is daarvan beskuldig dat hy buitensporige geweld teen 'n vreedsame protes gebruik het.
Voor die inwyding van die Statebond van die Filippyne, was Manuel L. Quezon die man wat algemeen verwag word om die eerste populêr verkose president van die Filippyne te word. Hy het MacArthur gevra om toesig te hou oor die skepping van 'n Filippynse leër wat voorberei op onafhanklikheid. MacArthur aanvaar en was teenwoordig tydens die inhuldiging. Wetgewing wat deur president Franklin D. Roosevelt goedgekeur is, het Amerikaanse offisiere toegelaat om as buitelandse militêre adviseurs te dien, en MacArthur het in die Manila-hotel gaan woon. Onder MacArthur se assistente as militêre adviseur van die Statebond van die Filippyne was Dwight D. Eisenhower, wat later tydens die Tweede Wêreldoorlog al die geallieerde magte in Europa beveel het.
Toe MacArthur in 1937 uit die Amerikaanse weermag uittree, word hy deur president Quezon 'n veldmaarskalk van die Filippynse leër gemaak, maar het in Julie 1941 na die weermag teruggekeer as bevelvoerder van die Verenigde State Army Forces Far East (USAFFE), gebaseer in Manila, toe hy is herroep tot aktiewe diens uit vrees vir naderende oorlog met Japan.
Generaal MacArthur ondersoek die strandhoof op Leyte-eiland 1944.
Nadat die Verenigde State die Tweede Wêreldoorlog betree het, word MacArthur bevelvoerder van die Geallieerdes in die Filippyne. Hy het by verskeie geleenthede kontroversie nagevoer, veral toe hy sy lugbevelvoerder, generaal Lewis H. Brereton, wat die toestemming gevra het om lugaanvalle teen die Japannese basisse in die nabye Taiwan te versoek, van die hand gewys het. Gevolglik is 'n groot deel van die Amerikaanse Verre-Ooste-lugmag op die grond in die Filippyne vernietig, die voorspel tot die Slag van die Filippyne (1941-1942). Sy hoofkwartier gedurende die nederlaagperiode in die Filippyne was in die fort van die eiland Corregidor, terwyl slegs een reis na die voorste linies in Bataan gelei het tot die neerhalende moniker en 'Dugout Doug'. Terwyl die Japannese magte hul greep op die Filippyne verskerp het, word MacArthur in Maart 1942 deur president Roosevelt beveel om na Melbourne, Australië, te verhuis. Met 'n geselekteerde groep adviseurs en ondergeskikte militêre bevelvoerders, het MacArthur uit die Filippyne gevlug en by Batchelor Airfield in die Noordelike Gebied van Australië aangekom en die Ghan-spoor deur die Australiese buitebaan na Adelaide geneem. Sy beroemde toespraak waarin hy gesê het: 'Ek het uit Bataan gekom en ek sal terugkeer,' is op 20 Maart in Terowie, Australië, gelewer. Gedurende hierdie periode het president Manuel L. Quezon hom versier met die Philippine Distinguished Conduct Star.
MacArthur het die opperbevelhebber van die Geallieerde Magte in die Suidwestelike Stille Oseaan (SWPA) geword en het die bevel van die Australiese, Amerikaanse, Nederlandse en ander Geallieerde magte verdedig wat Australië verdedig, veral in en om Nieu-Guinee en die Nederlands-Indiese Eilande veg. Op 20 Julie 1942 word die hoofkwartier van die SWPA verskuif na wat tans die MacArthur-sentrale gebou in Brisbane, Australië is, waar hy van 1942 tot 1944 gebly het. Australiese en Amerikaanse magte onder bevel van MacArthur het uiteindelik sukses behaal en die Japanse weerstand in 1943 en 1944 oorskry.
MacArthur se hantering van die Australiese magte onder sy bevel gedurende hierdie tyd was die onderwerp van baie kritiek, sowel deur sy tydgenote as daaropvolgende historici.
MacArthur waai aan wal tydens aanvanklike landings op Leyte, Filippynse Eilande, 20 Oktober 1944.
Die belofte 'Ek sal terugkeer' is vervul.
Gedurende 1942 het MacArthur meer Australiese as Amerikaanse magte beheer. Daar word egter beweer dat hy besluit het dat al die Australiese oorwinnings as 'geallieerde oorwinnings' gerapporteer sou word, terwyl Amerikaanse oorwinnings as Amerikaans aangemeld sou word. Dit is ook 'n algemene mening dat MacArthur vanaf die middel van 1943 die afdelings van die Australiese leër onder sy bevel beperk het tot taai en grotendeels irrelevante optrede, terwyl hy die meer gesogte optrede vir die troepe van sy eie land behou het. As gevolg hiervan is daar 'n blywende antipatie teenoor MacArthur in Australië, veral wat betref sy houding jeens die Kokoda Track-veldtog, wat hy as irrelevant beskou het.
Amerikaanse magte onder bevel van MacArthur het die Filippyne teruggeneem in die Slag van Leyte op 20 Oktober 1944, met die nakoming van MacArthur se gelofte om na die Filippyne terug te keer en hul greep op die argipel te konsolideer na hewige gevegte. In September 1945 ontvang MacArthur die formele Japanese oorgawe aan die USS Missouri, wat die Tweede Wêreldoorlog beëindig het. Terselfdertyd het hy 'Algemene Orde 1' uitgereik, wat deels verklaar het dat die oorgawe van Japannese troepe wat op die Koreaanse skiereiland suid van die 38ste parallel gestasioneer is, deur die Amerikaanse magte ontvang sou word, terwyl die oorgawe van die Japannese ten noorde daarvan lyn sal deur Sowjet-magte geneem word. Alhoewel hierdie bevel in Augustus deur die gesamentlike stafhoofde in Washington geformuleer is, en bloot bedoel is om 'n tydelike militêre praktyk te wees, word die Koreane vandag herroep as die aanvang van die permanente verdeling van die skiereiland.
Hy is bekroon en het die medalje van ere ontvang vir sy leierskap in die Southwest Pacific Theatre. Filippynse president Sergio Osmeña het hom ook versier met die Filippyne se hoogste militêre toekenning, die medalje van dapperheid.
Generaal MacArthur onderteken die Japannese oorgawe-instrument aan boord van die USS Missouri.
Na die Tweede Wêreldoorlog het generaal MacArthur as opperbevelvoerder van die Geallieerde Magte (SCAP) gedien. As militêre goewerneur was sy verantwoordelikheid om toesig te hou oor die heropbou van Japan. MacArthur was in hierdie periode effektief die nuwe keiser van Japan, en het sy gesag op keiser Hirohito self opgedwing. Sy bevele van die gesamentlike stafhoofde was om 'n vreedsame, demokratiese Japan te vestig. Die Geallieerde Potsdam-proklamasie in Julie 1945 het opdrag gegee dat vryheid van spraak, godsdiens en denke en respek vir fundamentele menseregte in die naoorlogse Japan bestaan.8
MacArthur, 'n ywerige student van die militêre geskiedenis, het besef dat demokrasie nie ingestel kan word nie, maar moes deur die Japannese omhels word. Hy het opdrag gegee vir studies van die Japannese kultuur, sosiologie en sielkunde. Maar Amerika se bondgenote het meer regverdigende beleid voorgestel, veral die verwydering van die instelling van die keiser.
MacArthur het geweet dat die vernietiging van die instelling van die keiser tot burgerlike ineenstorting sou lei en sodanige druk teengestaan ​​het. Hy het besef dat 'n groot Amerikaanse militêre besettingsmag nodig sou wees as die burgerlike orde verbreek.9 In plaas daarvan het hy gekies om deur die keiser te werk om vryheid van spraak, persvryheid en ander burgerregte te verklaar wat nodig is vir demokrasie. MacArthur het Shinto as die staatsgodsdiens ontmasker en sodoende sy inkomste aansienlik verminder. Twee weke later, op 1 Januarie 1946, het keiser Hirohito grotendeels afstand gedoen van sy godheid en sy menslikheid in 'n openbare voorskrif bevestig. Die prys wat vir hierdie maatreëls betaal moes word, was in wese om keiser Hirohito te onthef van enige verantwoordelikheid vir oorlogsmisdade wat in die verlede gepleeg is.
Generaal MacArthur en keiser Hirohito by die Amerikaanse ambassade in Tokio op 27 September 1945.
MacArthur het Amerikaanse Christen-sendelinge na Japan genooi in die hoop dat die Christendom groot inbreuk kan maak op die tradisionele Japanese godsdienste van Shinto en Boeddhisme; hy is sterk ook deur Amerikaanse Katolieke en Protestantse leiers onderskryf, maar sendingaktiwiteit in Japan tydens die Amerikaanse besetting het weinig resultate gelewer weens die verskansing van die tradisionele godsdienste.10 MacArthur het dit oorweeg om die keiser na die Christendom te omskep as 'n manier om politieke en kulturele waardes te vestig wat meer ontvanklik is vir die verspreiding van demokratiese instellings, maar het uiteindelik die idee laat vaar uit vrees dat dit konflik tussen Protestantisme en Katolisisme sou veroorsaak.11 Die skrywer en joernalis John Gunther het geskryf dat MacArthur en die Pous die middelste eeu die twee belangrikste mense was wat godsdiens in die wêreld beïnvloed het.12 MacArthur het later opgemerk dat hy deur die geskiedenis wil onthou, nie vir die vele veldslae wat hy geveg het nie, maar vir sy mening "die troos en hoop en geloof van die Christelike sedes" wat hy aan Japan gegee het.
In 1946 het die personeel van MacArthur die Japannese grondwet in wese opgestel wat tot vandag toe gebruik is, insluitend artikel 9 (die 'vredesbepaling'), wat Japan verbied om geweld te gebruik om internasionale geskille te besleg en militêre magte te behou (anders as 'selfverdediging') magte). Die nuwe grondwet het ook vroue bevorder en die reg gegee om arbeid te organiseer. MacArthur het ook grondhervormings ingestel, bewus van die retoriek wat die linkse Japan gebruik het om op sosiale ongelykhede te wys. Die verkiesing vir die Japanese Japanese Diet (nasionale wetgewer) van 1947 het vlot verloop en die Japanese Communist Party het slegs vier setels verower. Japan het in 1952 'n onafhanklike staat geword toe die Verdrag van San Francisco in werking getree het en die amptelike Amerikaanse besetting beëindig is.
In sy dossier van MacArthur, die New York Times het opgemerk dat die "besetting van 'n trotse nasie Japan, neergestort, verward en gehaat, 'n verskynsel in die geskiedenis van nederlaag en verowering sou bewys."13
Generaal MacArthur tydens Inchon-landing (kodenaam: "Operation Chromite"), 'n deurslaggewende inval en geveg tydens die Koreaanse Oorlog.
Na die verrassende aanval op Suid-Korea deur die Noord-Koreaanse leër op 25 Junie 1950 met die Koreaanse oorlog, het die Verenigde Nasies se Algemene Vergadering 'n mag van die Verenigde Nasies (VN) gemagtig om Suid-Korea te help. MacArthur het die VN-koalisie teenoffensief gelei, bekend vir 'n waaghalsige en oorweldigende amfibiese landing agter die Noord-Koreaanse lyne by Inchon. Toe sy magte die Noord-Korea-China grens nader, het die Chinese gewaarsku dat hulle betrokke sou raak. Tydens sy Oktober-reis na Wake Island om met Harry S. Truman te vergader, het die president MacArthur spesifiek gevra oor die waarskynlikheid van Chinese betrokkenheid by die oorlog. MacArthur het dit onwaarskynlik gevind.
Op 25 Oktober 1950 val Chinese vryheidsleërs 'vrywilligers' oor die Yalu-rivier aan en dwing VN-magte om 'n lang toevlug te neem. MacArthur het gewapende weerwraak op Chinese gebied gesoek om depots en toevoerlyne aan te val, maar Truman het geweier. Truman en die Staatsdepartement vrees dat sulke aanvalle die bondgenoot en verskaffer van China, die Sowjetunie, in die konflik sou lok. Woedend deur Truman se begeerte om 'n beperkte oorlog, MacArthur het vreeslike verklarings aan die pers begin aflê en gewaarsku teen naderende, verpletterende nederlaag.
In Maart 1951, nadat 'n meedoënlose VN-teenaanval onder bevel van generaal Matthew B. Ridgway die toevlug van die VN stopgesit het, het Truman MacArthur gewaarsku oor sy voorneme om 'n wapenstilstand te voer. Sulke nuus beëindig die hoop dat MacArthur die oorlog teen China uitgebrei het, en hy het vinnig sy eie ultimatum aan China uitgereik. Die verklaring van MacArthur het die uitbreiding van die oorlog gedreig en was soortgelyk aan die aanbevelings wat die Joint Chiefs aan Truman gemaak het. MacArthur het 'n ligte teregwysing ontvang. Truman het blykbaar genoeg gehad toe die Republikeinse leier in die Huis 'n brief van MacArthur voorgelees het waarin hy die standpunte oor Washington, waarin hy gesê het: "Daar is geen plaasvervanger vir 'n oorwinning nie ', bekend gemaak het, maar besluit om te wag vir die Joint Chiefs. Die begin van April het die Joint Chiefs vasgestel MacArthur moet om militêre redes gaan - hulle het vertroue in sy strategie verloor.
Op 11 April 1951 het president Truman generaal MacArthur van sy militêre bevel onthef, wat tot 'n storm van omstredenheid gelei het. Ridgway het MacArthur vervang en die situasie naby die 38ste parallel gestabiliseer. Die oorlog het nog twee jaar stilgehou met duisende slagoffers naby die 38ste parallel.
Die siening van MacArthur oor die uitbreiding van die oorlog in Korea om die duidelike nederlaag van die vyand te verkry, het gebots met 'n nuut ontwikkelde konsep in die Amerikaanse oorlogsgeveg: beperkte oorlog met beperkte doelstellings - iets wat MacArthur nie kon aanvaar nie. Verder het hy vasgestel dat daar geen waarskynlikheid bestaan ​​dat regstreekse Sowjet-ingryping in Korea sou val as die VN-magte China sou aanval nie, omdat Stalin nie die risiko sou wees om die VSA en sy bondgenote te konfronteer nie. Onlangs vrygestelde Sowjet-dokumente dui aan dat Stalin verkies het om Amerika in Korea te laat bloei, maar om konfrontasie te vermy. Truman en die Joint Chiefs was egter bang vir die Sowjet-gebruik van hul atoombom, wat MacArthur betwyfel het. Uiteindelik, na sy uiters suksesvolle Inchon-landing, het die daaropvolgende ernstige wanorde van MacArthur oor die vooruitsigte van Chinese ingryping sy geloofwaardigheid ondermyn in 'n tyd toe 'n strategiese besluit oor oorlogsdoeleindes in die lente van 1951 geneem moes word. Toe die wapenstilstand in Julie onderteken is 1953 het die VN-magte slegs vyandelikhede beëindig en die situasie herstel na ongeveer die land status quo ante. Baie Suid-Koreane wat deur die Koreaanse Oorlog geleef het, betreur die afdanking van MacArthur omdat die verdeling van hul nasie verleng is.
Alhoewel dit gewoonlik gesien word in die lig van die grondwetlike voorregte van die president,14 die kontroversie van Truman-MacArthur word soms in 'n groter dimensie beskou. Die voormalige staatssekretaris Alexander Haig, 'n jong hulpverlening aan MacArthur in 1950-1951, het gesê: "Blinde lojaliteit aan 'n bevelvoerder van 'n eenheid of selfs 'n president moet oorweldig word deur 'n mens se subjektiewe persepsie van die beste belang van die mense. En ek dink MacArthur is daardeur gedryf. Ek dink toevallig dat dit die regte oplossing is. Dit kan baie duur vir 'n individu wees. '15
Generaal MacArthur spreek die kongres in April 1951 aan, die dag van sy aankoms uit Washington na Washington. Agter MacArthur is vise-president Alben W. Barkley (links) en speaker van die Huis Sam Rayburn.
MacArthur keer in 1951 terug na Washington (sy eerste keer in die kontinentale VS in 11 jaar), waar hy uitgenooi is om 'n gesamentlike sitting van die Kongres toe te spreek. Nadat hy deur 30 staande ovasies onderbreek is, het hy sy toespraak afgesluit deur te bespiegel, "Ou soldate sterf nooit, hulle verdwyn net weg." Sy daaropvolgende besoek aan New York is uitgelig deur die grootste tikband-parade wat toe gesien is.
Na sy verligting deur Truman, het MacArthur aanvanklik massiewe openbare toedoen teëgekom, wat verwagtinge gewek het dat hy in 1952 as president as Republikein sou optree. MacArthur het self sulke bespiegelinge aangemoedig. Die kongresverhore oor die beleid van Korea en die omstandighede rakende die verwydering van MacArthur het egter bygedra tot 'n duidelike verkoeling van die publieke stemming, en hy het besluit om nie vir die presidentskap te verkies nie.
Tydens die Republikeinse konvensie van 1952 het daar gerugte ontstaan ​​dat sen. Robert Taft van Ohio die vise-president se nominasie aan MacArthur aangebied het. Taft was die grootste Republikeinse kandidaat totdat generaal Dwight D. Eisenhower homself omgekeer het en enkele weke tevore sy kandidatuur verklaar het. As Taft die nominasie teen Eisenhower gewen het en 'n Taft-MacArthur-kaartjie die Demokratiese kandidaat Adlai Stevenson in November verslaan het, sou MacArthur president geword het op Taft se skielike dood in Julie 1953. Na sy verkiesing, maar voordat hy die amp aanvaar het, het Eisenhower met MacArthur beraadslaag oor die Koreaanse oorlogstrategie . Ironies genoeg het Eisenhower as president beleid aanvaar wat nader aan MacArthur se vroeëre standpunte was as die beleid wat Truman nagevolg het.
MacArthur het die res van sy lewe rustig in New York deurgebring en in 'n suite in die bekende Waldorf-Astoria Hotel gewoon, en voorsitter van die Remington Rand-korporasie geword. MacArthur was nietemin aktief sonder opdrag. Vanaf 1959 was hy die land se senior weermagoffisier na die dood van generaal George C. Marshall. Sy een reis na die buiteland was 'n "sentimentele reis" in 1961 na die Filippyne toe hy deur president Carlos P. Garcia versier is met die Filippynse legioen van eer van hoofkommandant.
Die nuutverkose president John F. Kennedy het in 1961 die raad van MacArthur aangekla. Die eerste van die twee vergaderings was kort na die fiasko Bay of Pigs, 'n afgemaakte geheime inval in Kuba. Volgens MacArthur was hy baie krities oor die Pentagon en sy militêre advies aan Kennedy. MacArthur het ook die jong president gewaarsku om 'n Amerikaanse militêre opbou in Viëtnam te vermy en daarop gewys dat binnelandse probleme 'n baie groter prioriteit moet geniet. Daar word gesê dat Kennedy uit die lang vergadering gekom het, baie beïndruk. Op Kennedy se latere versoek het MacArthur 'n geskil tussen twee Amerikaanse atletiekverenigings vir amateur-atlete suksesvol besleg oor wat die reg sou hê om Amerikaanse atlete vir die Somer-Olimpiese Spele in Tokio van 1964 te kies.
Begrafnisstoet vir generaal Douglas MacArthur in New York, April 1964.
Generaal MacArthur is in 1962 na West Point genooi om die Sylvanus Thayer-toekenning te ontvang, toegeken aan die Amerikaners wat 'n uitstekende diens aan die land verrig het en wat die voormalige president Eisenhower self 'n jaar tevore ontvang het. Dit was daar waar hy sy laaste en beroemde toespraak "Duty, Honor, Country" gelewer het.
Nou het die gesondheid van MacArthur begin misluk. Hy het galsirrose ontwikkel, wat spruit uit galstene wat in sy galbuise gevorm het. Sy toestand het teen 1964 vererger en is deur dokters aangeraai om 'n operasie te ondergaan. Met onwilligheid het hy ingestem tot die prosedure. Ongelukkig het die operasie tot komplikasies gelei en op 5 April 1964 is genl Douglas MacArthur oorlede, wat 'n blywende nalatenskap op die bladsye van die Amerikaanse geskiedenis gelaat het.
MacArthur en sy tweede vrou, Jean Faircloth, gebore in Tennessee, met wie hy in 1937 getroud is (en wat hom tot Januarie 2000 oorleef het), word saam in Norfolk, Virginia begrawe. Hul begraafplaas is in die rotonde van die MacArthur-gedenkgebou, 'n museum wat hom toewy aan sy geheue in sy tuisdorp, en ironies genoeg 'n vlootdorp.
Die egpaar se enigste kind, Arthur MacArthur IV (geb. 1938), het intussen sy van verander.
Die neef en naamgenoot van MacArthur, Douglas MacArthur II (1909-1997), was van 1957 tot 1961 as Amerikaanse ambassadeur in Japan, en later as ambassadeur in België, Oostenryk en Iran.
Opsomming van diens
13 Junie 1899 - aangestel as kadet by die Amerikaanse Militêre Akademie in West Point, New York.
1900: Is die slagoffer van onstuimigheid en raak betrokke by 'n ernstige skandaal waar 'n kadet deur mishandeling van 'n hoofletter dood gelaat word. Behou sy eer en verskyn nie as 'n 'snitch' nie, deur slegs kadette te noem wat hom in die steek gelaat het wat reeds uit West Point verdryf is of wat voorheen erken het.
11 Junie 1903 - Gegradueerdes in sy klas, aangestel as tweede luitenant in die Corps of Engineers.
Junie 1903: Dien saam met die 3de bataljon van ingenieurs in die Filippynse eilande.
1904: Opgedra aan die Kaliforniese puinkommissie.
April 1904: Bevorder tot eerste luitenant, word waarnemende hoofingenieur van die Army Pacific Division in San Francisco, Kalifornië.
Oktober 1904: Berigte na Tokio, Japan, om sy vader, majoor-generaal Arthur MacArthur, in die Verre Ooste as hulpverlener te dien.
Desember 1906: Dien as assistent-de-kamp by president Theodore Roosevelt.
Augustus 1907: woon die "Engineering School of Application" in Washington, DC by.
Februarie 1908: Word aangestel as die offisier-in-heffing (OIC), Verbeteringskommissie, Milwaukee, Wisconsin.
April 1908: Aangestel as bevelvoerder, Kompanjie K, 3de Bataljon van Ingenieurs. Later daardie jaar word hy 'n instrukteur by die Mounted Service School, Fort Riley, Kansas.
April 1909: Word kwartiermeester vir die 3de bataljon van ingenieurs.
Februarie 1911: Bevorder tot kaptein en dien as die offisier van die ingenieursdepot in Fort Leavenworth, Kansas.
November 1912: Word opgedra aan die General Staff Corps, Washington DC, as plig en lid van die Raad van Ingenieurs-troepe.
April 1913: Aangestel as Superintendent van Staats-, Oorlogs- en Vlootgeboue as lid van die Algemene Personeel.
April 1914: Word die assistent-ingenieursbeampte van die militêre ekspedisie na Veracruz, Mexiko.
Desember 1915: Bevorder tot majoor, dien as ingenieursbeampte in die Algemene Personeel van die Leër.
Augustus 1917: Gevorderd tot die tydelike rang van kolonel in die nasionale leër. Berigte aan Camp Mill, Long Island, New York om die 42ste Infanterie-afdeling te stig.
1917 - 1918: Word stafhoof van die Amerikaanse 42ste infanteriedivisie en word gekrediteer omdat hy dit die 'Reënboog-afdeling' genoem het. Sluit aan by die Amerikaanse ekspedisiemag na Frankryk.
Junie 1918: Benoem 'n Brigadier-generaal in die Nasionale Leër en dien as Afdelingshoof, 84ste Infanteriebrigade, en word later aangestel as Afdelingsbevelvoerder.
1918 - 1919: Aangehaal vir uiterste dapperheid op die slagveld en word ook gewond in die geveg en deur die vyand vergas. Was bekend daarvoor dat hy troepe persoonlik in die geveg gelei het, dikwels sonder sy eie wapen. Begin om 'n negatiewe verhouding met generaal van die leër John Pershing te ontwikkel nadat hy gevoel het dat Pershing die lewe van sy troepe met slegte militêre taktieke mors.
Mei 1919: Gee 'n held terug na die Verenigde State, maar is ontsteld oor die gebrek aan erkenning wat sy Rainbow-afdeling ontvang vir optrede in Frankryk.
Junie 1919: Word die Superintendent van die Amerikaanse Militêre Akademie, West Point.
Februarie 1920: keer terug na vrede, maar is een van die min offisiere wat nie sy posisie in die Eerste Wêreldoorlog verloor nie. Word 'n brigadier-generaal in die gewone leër. Ontvang 'n negatiewe evalueringsverslag van Pershing, nou stafhoof, wat MacArthur 38 uit 45 generaals rangskik en verklaar dat MacArthur 'n "verhewe siening van homself het en 'n paar jaar in sy huidige graad moet bly."
Oktober 1922: Word kommandant-generaal, distrik Manila, in die Filippyne.
Julie 1923: Terwyl hy steeds dien as bevelvoerder van die distrik Manila, word hy ook bevelvoerder van die 23ste infanteriebrigade.
Januarie 1925: Bevorder tot majoor-generaal en word die jongste tweester-generaal in die Amerikaanse leër. Keer terug na die Verenigde State om 'n Korps-bevelvoerder te word.
Mei 1925: Word aangestel as IVde Area Corps Commandant, Amerikaanse weermag, wat gebiede in die staat Georgia sowel as Atlanta insluit.
1926 - 1927: Dien as 3de Korps-bevelvoerder in Baltimore, Maryland.
1928: Lei die Amerikaanse Olimpiese Span na Amsterdam en word daarna aangestel as die Kommandeur-Generaal, Filippynse Departement, gevestig in Manila.
Oktober 1930: Word die bevelvoerder van die negende korpsgebied in San Francisco, Kalifornië.
21 November 1930: Aangestel as volle generaal en word stafhoof van die Amerikaanse leër.
Junie 1932: Voorsitter van die vernietiging van die "Bonus Army", beskou as 'n laagtepunt van sy ampstermyn as stafhoof van die weermag.
Oktober 1935: Voltooi sy toer as stafhoof en weier uittrede uit die weermag. Volgens die leërregulasies, keer hy terug na sy permanente rang as majoor-generaal en word hy die kantoor van die militêre adviseur van die Statebondse regering van die Filippyne.
31 Desember 1937: Besluit om uit die Amerikaanse weermag te tree. Is gevorder terug na die rang van generaal vir notering op die Amerikaanse leër se afgetrede rolle.
1937 - 1941: Burgerlike adviseur van die Filippynse regering oor militêre aangeleenthede. Word aangestel as 'n veldmaarskalk in die Filippynse leër, die enigste