Regsreëls wat op rugby van toepassing is - Jy en die RegJy en die Reg
Tuis › Artikels › Regsreëls wat op rugby van toepassing is
Regsreëls wat op rugby van toepassing is
Na die 1995 Wêreldbeker het rugby meer professioneel geword. SaRugby het Advokaat Jannie Lubbe na Sydney afgevaardig om saam met verteenwoordigers van Australië en Nieu-Seeland regulasies op te stel vir dissiplinêre verhore wat sou geld in die Super Rugby reeks wat in 1996 sou begin. Hierdie nuwe reëls (bekend as die Sanzar-regulasies) het ’n hele omkeer veroorsaak in die dissipline van rugby en alles wat daarmee gepaard gaan.
Voor hierdie regulasies, as ʼn speler ’n oortreding begaan het, is vonnisse opgelê sonder die speler se insette en sonder die reg om homself te verdedig. Die nuwe regulasies het dus vir die speler die geleentheid gegee om sy kant van die saak te stel en vir die voorsittende beampte om objektief die feite te beoordeel en dan ’n gepaste sanksie toe te deel.
Aanvanklik was daar baie teenkanting vanaf wêreldrugby teen hierdie nuwe regulasies, maar voor die Wêreldbeker in 2003 is die Sanzar-regulasies oorgeneem deur die Internasionale Rugbyraad en geld dié regulasies vandag wêreldwyd, met wysigings wat van tyd tot tyd aangebring word.
Hiermee dan ’n verduideliking van sekere van hierdie regulasies:
Hierdie regulasies het die uitwysingsbeampte daargestel. Dit was seker een van die grootste veranderinge wat aangebring is. Hierdie persoon word gemagtig om spelers na die wedstryd uit te wys vir vuil spel. ’n Span kan ook ’n speler aan die uitwysingsbeampte rapporteer binne vier ure na die wedstryd en dan is dit die besluit van die uitwysingsbeampte of die speler uitgewys moet word al dan nie.
Die uitwysingsbeampte moet egter nie verwar word met die televisieskeidsregter nie. Hierdie twee persone speel twee heel verskillende rolle. Die televisieskeidsregter tree op as ʼn hulp vir die skeidsregter en die assistentlynregters. Hulle maak gebruik van sy hulp op weer in stadige aksie na insidente te kyk waaroor ’n skeidsregter ʼn beslissing moet maak.
Die uitwysingsbeampte kyk ná afloop van die wedstryd na die voorval. Hy het op daardie stadium ook meer getuienis oor die voorval. Indien hy tydens die wedstryd ’n voorval sien, kan hy die buiteuitsendingseenheid van die SAUK skakel en vra vir al die ander opnames en hoeke van die voorval. Hy kan ook, indien hy dit nodig ag, verklarings kry by ’n speler wat beseer is, die afrigter van ’n span of die spandokter. Hy het ’n baie meer omvattende rol as die skeidsregter of die televisieskeidsregter.
Hoe afdwingbaar is hierdie regulasies op ’n speler?
Elke unie in die land is geaffilieer by SaRugby en kragtens die affiliasie is elke klubspan gevolglik ook gebonde daaraan. So is elke skolespan ook ’n lid van SaRugby. Kragtens die grondwet is alle lede en geaffilieerde lede gebonde aan die regulasies en die grondwet van SaRugby. Dit is ook waarom SaRugby kan optree teen ’n speler wat buite die regulasies optree.
Hoe werk ’n verhoor?
Tans word verhore aangehoor deur ’n enkele regsbeampte, in teenstelling met drie regsbeamptes in die verlede. Die formaliteite in hierdie verhore is beperk. Die doel van die verhoor is om uitsluitsel te kry oor wat gebeur het. Hierdie proses gebeur ook so vinnig as moontlik, om vas te stel of die speler dalk geskors moet word al dan nie.
Die voorsittende beampte speel ’n belangrike en ook aktiewe rol in die proses. Hy is geregtig om die speler vrae te vra. Hierdie proses is baie anders as gewone hofprosedures, waar die landdros ’n meer passiewe rol speel. In die rugbyverhore vind daar oor die algemeen nie kruisverhore plaas nie, tensy die voorsittende beampte dit toelaat.
Daar is ook nie tyd vir ’n lang uitgerekte proses nie, omdat die span dikwels moet vertrek na ’n ander land ens. Die voorsittende beampte kan dus van die speler en sy regsverteenwoordiger vereis om binne ’n sekere tyd volle besonderhede en sy moontlike verweer te verskaf om die proses te bespoedig. Verhore kan ook plaasvind by wyse van telekonferensie.
Die regulasies reguleer ook die tipe sanksies wat deur ’n voorsittende beampte opgelê kan word. Daar is drie vlakke van oortredings. Vorige veroordelings speel ook ’n wesenlike rol in die sanksie.
Sedert 2013 is daar ’n nuwe stap in die proses bekend gestel. Voordat ’n uitgewysde speler of ’n rooikaart-speler na ’n verhoor gaan, gaan die saak na ’n diensdoende regsbeampte. Dit is ’n proses waar spelers skuldig pleit en wat gebruik word om die proses nog meer te bespoedig.
In hierdie proses skakel almal op die Sondagoggend in en vind ’n telefoonkonferensie plaas. Die speler en sy regsverteenwoordiger maak submissies aan die diensdoende regsbeampte en as hulle skuldig pleit, volg ’n pleitooreenkoms. Die diensdoende regsbeampte kyk na al die feite en submissie en besluite dan op ’n gepaste sanksie. As die speler dit aanvaar, is die saak afgehandel. As die speler dit nie aanvaar nie, gaan die saak op verhoor.
Daar is ook ’n reg van appèl teen ’n voorsittende beampte se beslissing. Die appèlkomitee bestaan uit ’n paneel van drie persone.
Elke speler het ook die reg om na die wedstryd ’n siviele aksie in te stel teen ’n ander speler vir optrede wat teen die reëls is en dus ook teen die wet is, byvoorbeeld aanranding wat gelei het tot ernstige beserings en mediese onkostes.