Wat is groepsterapie? Hoe werk dit?
Groepsterapie is 'n vorm van psigoterapie wat een of meer terapeute betrek wat terselfdertyd saam met verskeie mense werk. Hierdie tipe terapie is wyd beskikbaar op verskeie plekke, insluitend privaat terapeutiese praktyke, hospitale, geestesgesondheidsklinieke en gemeenskapsentrums. Groepterapie word soms alleen gebruik, maar dit word ook algemeen geïntegreer in 'n omvattende behandelingsplan wat ook individuele terapie en medikasie insluit.
Die beginsels van groepsterapie
Irvin D. Yalom, in die teorie en praktyk van groepspsigoterapie, beskryf die sleutelterapeutiese beginsels wat uit selfverslae afgelei is van individue wat by die groepterapieproses betrokke was:
Die instilling van hoop: Die groep bevat lede op verskillende stadiums van die behandelingsproses. Om mense te sien wat hanteer of herstel, gee hoop aan diegene aan die begin van die proses.
Universaliteit: Om deel te wees van 'n groep mense wat dieselfde ervarings het, help mense om te sien dat wat hulle deurgaan, universeel is en dat hulle nie alleen is nie.
Inligting verskaf: Groeplede kan mekaar help deur inligting te deel.
Altruïsme : Groeplede kan hul sterk punte deel en ander in die groep help, wat selfbeeld en selfvertroue kan bevorder.
Die korrektiewe rekapitulasie van die primêre gesinsgroep: Die terapiegroep is op sommige maniere baie soos 'n gesin. Binne die groep kan elke lid verken hoe kinderervarings bygedra het tot persoonlikheid en gedrag. Hulle kan ook leer om te verhoed dat gedrag wat vernietigend of onbehulpsaam is in die werklike lewe.
Ontwikkeling van sosialiseringstegnieke: Die groep omgewing is 'n goeie plek om nuwe gedrag te oefen. Die instelling is veilig en ondersteunend, sodat groeplede eksperimenteer sonder die vrees vir mislukking.
Imitatiewe gedrag: Individue kan die gedrag van ander lede van die groep modelleer of die gedrag van die terapeut waarneem en navolg.
Interpersoonlike leer: Deur interaksie met ander mense en terugvoer van die groep en die terapeut te ontvang, kan lede van die groep 'n groter begrip van hulself verkry.
Groepskohesiwiteit: Omdat die groep verenig is in 'n gemeenskaplike doel, kry lede 'n gevoel van deelname en aanvaarding.
Katarsis : Deel van gevoelens en ervarings met 'n groep mense kan help om pyn, skuld of stres te verlig.
Eksistensiële faktore: Terwyl werk binne 'n groep bied ondersteuning en leiding, help groepterapie om te besef dat hulle verantwoordelik is vir hul eie lewens, optrede en keuses.
Hoe werk groepterapie?
Groepe kan so klein soos drie of vier mense wees, maar groepterapie sessies behels dikwels sewe tot twaalf individue (hoewel dit moontlik is om meer deelnemers te hê). Die groep ontmoet tipies een of twee keer per week vir 'n uur of twee.
Volgens skrywer Oded Manor in die Handboek van Psigoterapie is die minimum aantal groepterapie sessies gewoonlik sowat ses, maar 'n volle jaar van sessies is meer algemeen. Manor wys ook daarop dat hierdie vergaderings óf oop of gesluit kan wees. In oop sessies is nuwe deelnemers welkom om enige tyd by te woon. In 'n geslote groep word slegs 'n kerngroep lede uitgenooi om deel te neem.
Dus, hoe lyk 'n tipiese groepterapie sessie? In baie gevalle sal die groep ontmoet in 'n kamer waar die stoele in 'n groot sirkel gereël word sodat elke lid elke ander persoon in die groep kan sien. 'N Sessie kan begin met lede van die groep wat hulself voorstel en deel hoekom hulle in groepsterapie is. Lede mag ook hul ervarings en vordering sedert die laaste vergadering deel.
Die presiese wyse waarop die sessie uitgevoer word, hang grootliks af van die doelwitte van die groep en die styl van die terapeut. Sommige terapeute kan 'n meer vrye vorm styl van dialoog aanmoedig, waar elke lid deelneem soos hy of sy goedvind.
Ander terapeute het eerder 'n spesifieke plan vir elke sessie wat kan insluit dat kliënte nuwe vaardighede met ander lede van die groep oefen.
Hoe effektief is groepsterapie?
Groepterapie kan baie effektief wees, veral in sekere situasies. Studies het getoon dat groepterapie 'n effektiewe behandelingskeuse vir depressie en traumatiese stres kan wees.
'N Artikel wat in die American Psychological Association se Monitor on Psychology gepubliseer word, dui daarop dat groepterapie ook voldoen aan doeltreffendheidstandaarde wat deur die Vereniging vir Kliniese Sielkunde (Afdeling 12 van die APA) vir paniekversteuring, bipolêre versteuring, obsessiewe-kompulsiewe versteuring, sosiale fobie en middelmisbruik .
Redes om groepsterapie te gebruik
Die belangrikste voordele van groepterapie sluit in:
Groepterapie gee mense die ondersteuning en aanmoediging van die ander lede van die groep. Mense wat aan die groep deelneem, kan sien dat ander deur dieselfde ding gaan, wat hulle kan help om minder alleen te voel.
Groeplede kan as rolmodelle dien vir ander lede van die groep. Deur iemand met sukses te hanteer, kan ander lede van die groep sien dat daar hoop is vir herstel. Soos elke persoon vorder, kan hulle op sy beurt dien as 'n rolmodel en ondersteuningsfiguur vir ander. Dit kan help om gevoelens van sukses en prestasie te bevorder.
Groepterapie is dikwels baie bekostigbaar. In plaas daarvan om op net een kliënt op 'n slag te konsentreer, kan die terapeut sy of haar tyd aan 'n veel groter groep mense bestee.
Groepterapie bied 'n veilige hawe. Die instelling stel mense in staat om gedrag en optrede binne die veiligheid en sekuriteit van die groep te beoefen.
Deur in 'n groep te werk, kan die terapeut die eerste hand sien hoe elke persoon op ander mense reageer en in sosiale situasies optree. Deur hierdie inligting te gebruik, bied die terapeut waardevolle terugvoer aan elke kliënt.
Dies, RR (1993). Navorsing oor Groeppsigoterapie: Oorsig en Kliniese Toepassings. In Anne Alonso & Hillel I. Swiller (Eds.), Groepterapie in kliniese praktyk . Washington, DC: Amerikaanse Psigiatriese Pers.
Kanas, N (2005). Groepterapie vir pasiënte met chroniese trauma-verwante stresversteurings. Internasionale Tydskrif vir Groeppsigoterapie , 55 (1) , 161-6.
Paturel, A. (2012). Krag in Getalle. Monitor op Sielkunde, 43 (10), 48. Ontsluit van http://www.apa.org/monitor/2012/11/power.aspx.
Manor, O. (1994). Groeppsigoterapie. In Petrūska Clarkson & Michael Pokorny (Eds.), The Handbook of Psychotherapy. New York, NY: Routledge.
McDermut W et al. (2001) Die effektiwiteit van groeppsigoterapie vir depressie: 'n meta-analise en hersiening van die empiriese navorsing. Kliniese Sielkunde: Wetenskap en Praktyk, 8 , 98-116.
Yalom, ID, & Lesczc, M. (2005). Die Teorie en Praktyk van Groeppsigoterapie. New York, NY: Basiese Boeke.