Hoe om in 'n Chinese trein te kommunikeer - Diverse
Hoe om in 'n Chinese trein te kommunikeer
'N RY HOLLOW visoog staar my na die metaalbak. Ek maak asof ek my arm byt en skud dan my kop kragtig. Verbasend werk dit nie. Hoe kan jy 'Ek is 'n vegetariër' naboots? Die vrou oorkant my dra nog steeds haar verwagtende glimlag en die visse gaan nêrens heen nie.
Sover ek kan uitwerk, is ek die enigste buitelander in hierdie hele trein. Kunming-stasie was besig met reisigers - gesinne, studente, soldate wat almal deur baie doeltreffende veiligheidstoetse en x-strale gefiltreer is, maar ek het nog geen ander voor die hand liggende toeriste gesien nie. Nou, terwyl ek deur 'n grys Oktoberoggend deur reënspat vensters kyk, kan ek sien dat ons die stedelike uitgestrektheid uiteindelik agtergelaat het en êrens hoog, êrens bewolk is, êrens waar mense blykbaar in klein kliphuise woon omring deur weinig modder en eensaamheid, met panoramas wat hulself waarskynlik nooit openbaar nie.
Ek voel skielik baie ver van die huis af.
Te verslaan gee ek my pogings om te ontwyk op en aanvaar die aanbod van 'n bros klein riviervis wat kundig op 'n lang houtstok gesit is. My metgesel, wat baie beter is as myne, het my meegedeel dat sy 04:00 wakker geword het om dit te rooster. Dit is genoeg om my die skuld te gee om te eet.
Ek dink dat sy ongeveer dieselfde ouderdom is as ek, alhoewel die vergelyking skeefloop deur kulturele verskille en my eie versuim om my gevoel vir myself op te dateer volgens my ouderdom. Kort na die bekendstelling het sy 'n gekreukelde foto vervaardig van haar jong seun, saamgevat in 'n groot winterjas, en daarna verskeie in haar hotel-lobby's.
Sy kan nie Engels praat nie, en ek praat natuurlik nie Chinees nie, dus mompel ek betekenisloos en knik. Wat ek daaraan dink, is waarskynlik wat ek gewoonlik doen as ek foto's sien, in watter land ek ook al is.
Die ander mense in ons koets is meestal middeljarige mans, effens grof en effens hard, met goedkoop leerbaadjies en groot sakke wat 'New York, New York', 'Happy Smile' en ander sulke slagspreuke bevat. Ek kan sien dat hulle my met sagte ongeloof aanskou terwyl hulle heen en weer skuifel langs die gang met hul klein glasflesse, terwyl hulle voortdurend tee opvul uit die gratis warm water in die kompartement.
Om die waarheid te sê, afgesien van die musiek wat in die pype gelei word - an erhuDie spookagtige swoops is afgewissel met moderne pop - die grootste geraas in die trein is die aanhoudende sluk van groen tee en die gepaardgaande skoonmaak van kele. Nou ja, dit en die intermitterende knars van 'n baba, styf toegedraai in pienk, wat onmiddellik in trane uitgebars het toe hy my gesien het.
Beckham, Big Ben, Bond; Ek is altyd absurd dankbaar vir enige kulturele cliché waarop ek my hande kan oplê.
Ek kyk versigtig aan die visse wat hoofsaaklik bot en skaal lyk, en kyk na my nuwe vriend. Om 05:30 was sy met 'n kaal gesig en 'n agterstand, haar hare teruggekrap, met 'n jas aan haar ken geknoop. Maar toe die trein uit Kunming gly, deur die vuil, grys uitspansel van voorstede en in die berge op, begin 'n stadige transformasie.
Vanuit haar besigheidskaartjie, versier met 'n enkele rooi roos, en uit haar benydenswaardige vaardighede in die vaardigheid, leer ek dat sy 'n skoonheidskundige is en na Chengdu reis om grimeringsklasse te gee. En nou, terwyl die trein langs die geboë spore rammel, verby betonbehuisingsblokke teen berghange, valleie omhul met mis en reën, trekkende klein stasies met 'n alleenwag wat militêr blou onder aandag staan, kyk ek toegewyd as my metgesel flikker. swart strepe oor elke oog.
Vervolgens krul sy wimpers in gehoorsaamheid met metaalbande, verf skerp kontoere op die blanke doek van haar wange, en skud uiteindelik haar elastiese haarband uit en skud 'n dik massa swart krulle uit wat duidelik baie tyd en geld gekos het te skep.
Ons kyk mekaar skielik versigtig. Ek het haar 'voor' en 'daarna' gesien en daar word ongetwyfeld verwag om kommentaar te lewer, terwyl sy gekonfronteer word met hierdie onreëlmatigheid, 'n enkele blanke vrou op die tweede stapelbed van 'n Chinese trein, en dat sy ongetwyfeld ook 'n onuitgesproke druk ervaar om te praat. Maar praat is effektief wat nie een van ons kan doen nie, want ons woorde het bykans geen betekenis vir mekaar nie, en as ons eenmaal buite ons mond is, hang dit net in die lug en kan nie hul bestemming bereik nie.
Ek glimlag eerder. Baie.
'Boobibron,' sê sy.
Ek glimlag nog 'n bietjie en probeer my oë meer selfversekerd maak.
En nou, ten spyte van my beste pogings, kan ek voel dat my glimlag wankel.
Nog 'n paar aborsiepogings en sy steek haar tas in die skoonheidsmiddelsak uit, vang 'n lipstiffie uit en gee dit oor.
"Bobbi Brown!" Die verligting in my stem is buitensporig. "Bobbi Brown!" Ek skree dit prakties in triomf. Die volgende paar minute word spandeer om handelsname uit te ruil. Clinique. "Ja! Ja! " Dior. Chanel. Dit blyk dat, indien niks anders nie, ons albei relatief vloeiend is in skoonheidsmiddels.
Sy is waarskynlik verbaas; Ek weet hoe sleg ek moet lyk. Nadat ek voor dagbreek in 'n goedkoop koshuis in Kunming wakker geword het, het ek in die donker en haastig aangetrek, en selfs op 'n goeie dag is my gesig ongetwyfeld meer 'voor' as 'daarna.'
Sy haal haar telefoon uit haar tas en knik woedend terwyl sy deur haar nommers blaai. 'N Oomblik later stoot sy dit na my oor die tafel, en ek hoor myself 'n versigtige "Hallo?" Mary antwoord en stel haarself voor as my vriend se Engels-onderwyser van Kunming. Ek het nie die hart om haar te vertel dat die lesse nog nie goed gaan nie.
Ek word as waarnemer bekyk, kyk uit 'n stil standpunt na dinge, skokkend ongeletterd en word gedwing om met 'n stomme show van klownagtige gebare te kommunikeer.
'Hoe hou jy van Yunnan?'
Ek kyk uit na die lang, grys vlek van die berghang.
"Jy is Engels. William en Katherine. "
Dit neem my 'n oomblik om die name te plaas. Die koninklike huwelik was meer as 'n jaar gelede, en om in Asië te reis, beteken dat ek nie in kontak is met die Westerse nuus nie. Maar vreemd genoeg, my totale onverskilligheid teenoor die Engelse kultuur wanneer ek daarin woon, vertaal homself in 'n vreemde patriotisme in situasies soos hierdie, wanneer dit 'n maklike toegangspunt tot verbinding bied. Lady Di, reënerige weer, Beckham, Big Ben, Bond; Ek is altyd absurd dankbaar vir enige kulturele cliché waarop ek my hande kan oplê.
Na nog 'n paar ewekansige vrae, is die gesprek verby en stuur ek die telefoon terug, terselfdertyd verlig en verwilderd, asof ek 'n werksonderhoud geslaag het vir 'n pos waarvoor ek nie aansoek gedoen het nie.
Ons is net twee uur na 'n 24-uur-reis. Sonder waarskuwing sluit 'n groot vrou, asem en opgewonde, by die venster uit, met haar wange twee gepoleerde appels, met die oë heen en weer tussen die afwykende westerling en daardie bakkie geroosterde vis.
'Suster,' sê die twee vroue eenstemmig, en ek glimlag twyfelagtig en kan nie die geringste familie-ooreenkomste sien nie. Vanuit hul stem stem hulle oor iets tussen mekaar, maar dan is dit gelag en glimlag, en weereens gee ek op om te probeer interpreteer. Op hierdie reis deur Wes-China word ek gereeld as waarnemer bekyk, met 'n stil standpunt na dinge gekyk, skokkend ongeletterd en gedwing om te kommunikeer met 'n stomme show van clownagtige gebare en versorgende gesigte.
Mense wat op pad was, was ongelooflik verdraagsaam. Gekonfronteer met sulke freakishness, sal die gemiddelde Brit waarskynlik andersom lyk of glimlag. In plaas daarvan verbaas die meeste Chinese ongelukkig genoeg om my pad te kruis met hul vriendelikheid, en lei my bank toe, wys verkeerde draaie, teken kaarte op spyskaarte en glimlag geduldig en sonder 'n duidelike bespotting.
Die suster breek my gedagtegang deur om te leun en haar duime aan weerskante van my neus vas te plant. Ek dink aan die onverwagte intimiteit daarvan, maar haar outomatiese gemak laat my net so vinnig ontspan. Stadig en metodies begin sy verskillende dele van my 'voor' gesig druk en druk, en haar vingers oor my voorkop sleep, haar handpalms oor die wange vee, voordat sy op my kop tik en 'n paar vol hare aantrek op 'n manier wat my waarskynlik laat lyk. Edward Scissorhands selfs meer as gewoonlik, maar wat ook vreemd is.
Sy wys my dan hoe ek my hande en onderarms kan masseer en dit met 'n worstelaar se greep verpulp, sodat ek my glimlag op sy plek moet vasmaak. Ek het ongetwyfeld hierdie intervensie baie nodig gehad, en terwyl 'n ander vrou in die gang stilhou om na die vertoning te kyk en die massage tot 'n lewenskragtige skouer vryf, wonder ek hoe op aarde gaan ek haar terugbetaal?
In my sak is daar 'n versplinterde bladsy 'Nuttige reisfrases' wat van die internet afgelaai is - 'n pinyin-oorlewingsgids wat, tot die uiterste belang van toon om selfs die mees basiese Chinese uitdrukking te verstaan, tot dusver heeltemal en heeltemal nutteloos was.
Jy is so vriendelik, is dit wat ek hoop ek het nou net gesê, maar wie de hel weet dit?
"Ni zhen hao'Ek probeer weer 'n bietjie ander deuntjie, en ondersoek haar gesig vir tekens van verontwaardiging of sterflike oortreding.
"Bu ke qie, Antwoord sy, en met 'n skielike flits van begrip vind ek die frase op my lys met honde-ore: 'Moenie so formeel wees nie.'
Ek spoel die kortstondige oomblikke met die onverwagte sukses daarvan. Ek reis al maande lank op my eie, en op een of ander manier het die anonimiteit waarna ek gewoonlik in die lewe verlang, die laaste tyd begin versmoor. Dag na woordelose dag van verleë winkelpersoneel en blinde stegies, van onkiesbare spyskaarte en straatnaamborde, van oë wat staar sonder om ooit regtig te sien; té veel verwysingspunte kom terselfdertyd los, wat my gevaarlik laat sweef in 'n ruimte wat verwyder is van alles rondom my.
Maar hier - gevoed, aanvaar, en hoe kort ook al, dit verstaan ​​- vind ek dat my basiese menslike behoeftes op 'n wonderlike manier op die eenvoudigste en beste manier vervul word.
Die twee vrouens glimlag vir my, druk weer die skinkbord vis oor die tafel, en hierdie keer neem ek een sonder om te huiwer.
En hulle sal nooit presies weet hoe dankbaar ek regtig is nie, hier in hierdie neonverligte koets, êrens bergagtig en hoog, op pad noordwaarts na Chengdu.