In hierdie sleuteluitspraak waarin die kern van die hele kommentaar in 'n sekere sin saamtrek, hoor ons 'n uitspraak oor 'al die volke [= heidense volke] wat tot gehoorsaamheid in die geloof' gelei moet word. Maar die jong Calvyn, in sy 30e lewensjaar, deel met die laaste woorde van sy eerste Bybelkommentaar nie net die omvattende doel van die apostel Paulus se bediening mee nie. Implisiet gee hy ook 'n aanduiding van sy eie persoonlike roeping. Hy sien homself immers as 'n geroepe dienaar van God soos hy dit 'n kwarteeu later in sy testament op sy sterfbed sou sê (CO 20, 299),4 naamlik as iemand wat oortuig was van sy roeping om die Woord van God uit te lê en te verkondig.5
Dat dit in Romeine 1:5 en 16:26 (aan die begin en die einde van die Romeinebrief) oor sowel die apostoliese taak (die taak van 'n uitgestuurde, 'n gesant, 'n sendeling) asook oor alle volke (1933/1953-Afrikaanse vertaling: 'heidene') gaan as diegene wat die boodskap moet ontvang (die adressate), is voor die hand liggend. Met ander woorde, die wêreld is die teikengebied van hierdie sendinghandeling. Hier tree die apostel Paulus as teoloog maar ook as sendeling na vore (vgl. Barrett 1991). Vir Calvyn gaan dit hier egter nie om Paulus se gesag as teoloog nie. Dit gaan vir hom in die eerste en laaste instansie daaroor dat ons, net soos die gemeente in Rome byna 2000 jaar gelede en soos die gemeente in Straatsburg ... en Genève ... en die kerk oor die hele wêreld, met die doctrina Christi gekonfronteer word, met die Woord van God (vgl. d'Assonville 2001:201-202). Van daardie Woord was Paulus 'n apostel, 'n boodskapper ('n Bote Jesu -vgl. Schlatter 1934). Om daardie Woord te verkondig, was Calvyn as dienaar beroep.
Terwyl Warneck (1901) wel begrip probeer toon vir die uitsonderlike situasie waarin die Reformatore hulle bevind het, kom hy later tot 'n nog skerper beoordeling: