Willa Cather - Nuus - 2022
Willa Cather is een van die mees erkende Amerikaanse vroulike skrywers. Sy is bekend vir haar uitbeeldings van die lewe in die prairie in haar romans.Vroeë daeWilla Cather is op 7 Desember 1873 in Back Creek Valley, Virginia, gebore. Sy was die oudste kind van vier, gebore aan Charles Cather, wat 'n adjunk -balju was, en Mary Virginia Boak Cather. In 1883 verhuis die gesin om by Willa se grootouers in Webster County, Nebraska, aan te sluit. Willa se ma was tevergeefs, meestal gemoeid met mode, en het probeer om van Willa 'n 'dame' te maak. Willa het die norme vir die manier waarop meisies gedra het, getrotseer deur haar hare kort te sny en 'n broek te dra in plaas van rokke. Terwyl hulle in Red Cloud was, ontmoet sy Annie Sadilek, wat sy vir die karakter Antonia gebruik het My Antonia.In 1890 studeer Willa aan die Red Cloud High School. In 1892 publiseer Willa haar eerste kortverhaal, "Peter", in Boston tydskrif. Sy studeer aan die universiteit in 1895 en keer terug na Red Cloud totdat sy 'n pos by aangebied word Tuis maandeliks in Pittsburgh, Pennsylvania. In 1905, 'n versameling kortverhale, Troltuin, gepubliseer is. McClure, wat Cather 'n pos by sy publikasie in New York aangebied het, McClure's Magazine. Sy verhuis in 1906 na New York en word die besturende redakteur.Op haar eieIn 1912 verlaat Cather die tydskrif om haar eie skryfwerk te doen. Sy het gepubliseer Alexander se brug dieselfde jaar. In 1913 verskyn Cather O Pioniers, en in 1917 skryf sy My Antonia terwyl hy in New Hampshire woon.In 1923 het Cather die Pulitzer -prys gewen vir Een van ons s'n en in dieselfde jaar 'N Lady Lost gepubliseer is. Gedurende daardie tyd het haar romans gefokus op die vernietiging van die provinsiale lewe en die dood van die baanbrekende tradisie.Die professor se huis verskyn in 1925. Die roman weerspieël Cather se gevoel van vervreemding binne die moderne wêreld. Sommige beskou die boek as haar beste werk.Besig tot die eindeCather het 'n aktiewe skryfloopbaan behou en jare lank romans en kortverhale gepubliseer, tot haar dood op 24 April 1947. Sy is begrawe in New Hampshire. In 1973 is Willa Cather vereer deur die Amerikaanse posdiens met haar beeld op 'n posseël. Sy is ook opgeneem in die Nebraska Hall of Fame.
Biografie van Willa Cather, Amerikaanse skrywer
Willa Cather (gebore Wilella Sibert Cather 7 Desember 1873 tot 24 April 1947) was 'n Amerikaanse skrywer wat die Pulitzer-prys gewen het en wat lof verwerf het vir haar romans wat die Amerikaanse pionierservaring vasgelê het.
Vinnige feite: Willa Cather
Bekend vir: Pulitzer-pryswenner Amerikaanse skrywer wie se romans die Amerikaanse pionierervaring opgevang het
Gebore: 7 Desember 1873 in Back Creek Valley, Virginia, VSA
Oorlede: 24 April 1947 in New York, New York, VSA
Onderwys: Universiteit van Nebraska – Lincoln
Geselekteerde werke: My Ántonia (1918), O Pioniers! (1913), Die dood kom vir die aartsbiskop (1927), Een van ons s'n (1922)
Toekennings en eerbewyse: 1923 Pulitzerprys vir Een van ons s'n, 1944 Goue medalje vir fiksie van die National Institute of Arts and Letters
Opmerklike aanhaling: "Daar is slegs twee of drie menslike verhale, en hulle herhaal hulself net so fel asof hulle nog nooit tevore gebeur het nie."
Onthou vir haar uitbeeldings van die pionierslewe in Nebraska, het Willa Cather 'n reputasie gevestig om asem te gee in die landskap van haar fiksie. Sensitief vir die maniere en frases van die mense wat in haar ruimtes gewoon het, het sy Amerikaanse streke lewendig gemaak deur haar liefdevolle uitbeelding van individue in die plaaslike kulture. Cather het geglo dat die materiaal van die kunstenaar moet afkomstig wees van indrukke wat voor adolessensie ontstaan ​​het.  Sedert haar kinderjare in Nebraska, het Cather die skoonheid en omvang van die westelike vlaktes tot nasionale bewussyn gebring. Sy kon hierdie gevoel ook vir ander streke, insluitend die suidweste, Virginia, Frankryk en Quebec, oproep.
Gebore as Wilella Cather op 7 Desember 1873 (sy sou later op "Willa" antwoord) het sy die eerste nege jaar van haar lewe in Back Creek, Virginia, deurgebring voordat sy in April 1883 saam met haar gesin na Catherton, Nebraska, verhuis het. die gesin hervestig in Red Cloud, die stad wat sinoniem geword het met Cather se naam.  Om die bergagtige rant van Virginia agter te laat vir die wyd oop prairies van die Vlaktes, het 'n vormende uitwerking op Cather gehad. Sy beskryf die stap in 'n onderhoud: "Ek was klein en heimwee en eensaam ... So het ek en die land dit saam gehad en teen die einde van die eerste herfs het die ruige grasland my aangegryp met 'n passie wat ek nog nooit gehad het nie. kon skud. Dit was die geluk en vloek van my lewe. "  Sy het hierdie passie vir die land in haar skryfwerk gerig, en put uit haar Nebraska -ervarings vir sewe van haar boeke. Benewens die landskap van haar nuwe huis, was Cather geboei deur die gebruike en tale van die diverse immigrantebevolking van Webster County. Sy voel 'n besondere verwantskap met die ouer immigrantvroue en het ontelbare ure daaraan gekuier om na hul verhale te luister. Hierdie blootstelling aan die Ou Wêreld -kultuur is baie belangrik in Cather se geskrifte en karakterskeuse. 
In September 1890 verhuis Cather na Lincoln om haar opleiding aan die Universiteit van Nebraska voort te sit, wat aanvanklik van plan was om wetenskap en medisyne te studeer. Sy het 'n kinderdroom gehad om 'n dokter te word en het 'n vakleerling geword by die plaaslike Red Cloud -dokter.  Gedurende die eerste jaar van voorbereidende studies het Cather 'n Engelse opstel oor Thomas Carlyle geskryf wat haar professor aan die koerant Lincoln voorgelê het vir publikasie. Later onthou Cather dat die siening van haar naam in druk 'n 'hipnotiese effek' op haar gehad het - haar aspirasies het verander dat sy 'n skrywer sou word.  Haar kollege -aktiwiteite dui op hierdie doel: die jong skrywer word hoofredakteur van die skoolkoerant, die skrywer van kortverhale en 'n teaterkritikus en rubriekskrywer vir die Nebraska State Journal sowel as vir die Lincoln Koerier. Haar resensies verdien haar die reputasie van 'n "vleisbylkritikus", wat met 'n skerp oog en selfs skerper pen die nasionale padondernemings geïntimideer het. Terwyl sy vier rubrieke per week vervaardig het, was sy nog 'n voltydse student. 
Cather se klasmaats onthou haar as een van die kleurrykste persoonlikhede op die kampus: intelligent, uitgesproke, talentvol, selfs manlik in haar opinies en kleredrag.  Hierdie sterk persoonlikheid sou haar goed pas by haar eerste loopbaan in die joernalistiek, 'n loopbaan wat haar van Nebraska sou wegneem. In Junie 1896, een jaar nadat hy aan die Universiteit gestudeer het, aanvaar Cather 'n pos as besturende redakteur van die Tuis maandeliks, 'n vroueblad gepubliseer in Pittsburgh. Terwyl sy hierdie tydskrif byna alleen uitgee, skryf sy ook teaterresensies vir die Pittsburgh Leier en die Nebraska State Journal.  Haar intense belangstelling in musiek, drama en skryfwerk het voortgegaan terwyl sy die kunste in Pittsburgh aangepak het. Cather ontmoet 'n mede -teaterliefhebber, Isabelle McClung, wat vinnig haar naaste vriend geword het. McClung moedig die skrywer se kreatiewe reeks aan: toe Cather tyd neem van die joernalistiek om haar fiktiewe neiging te bevorder, vind sy gemaklike verblyf in die ruim McClung -gesinshuis.  Tussen 1901 en 1906 het Cather 'n blaaskans geneem uit die joernalistiek om in plaaslike hoërskole Engels te leer. Gedurende hierdie tyd het sy gepubliseer April skemer (1903), 'n versboek, en Die Trolltuin (1905), 'n bundel kortverhale. 
Haar kortverhale het die aandag getrek van S. S. McClure, redakteur van die bekendste muckraking -tydskrif. Hy publiseer "Paul's Case" en "The Sculptor's Funeral" in McClure's Magazine en gereël vir die publikasie van Die Trolltuin in 1905. In 1906 nooi hy Cather om by sy tydskrifpersoneel aan te sluit. Weereens keer Cather terug na haar werk in tydskrifte, hierdie keer geniet sy die aansien van die redigering van die algemeenste maandblad in die land.  Cather het 'n aantal stukke vir die tydskrif geskryf, insluitend die jaar lange reeks The Life of Mary Baker G. Eddy and the History of Christian Science en Die outobiografie van S. S. McClure. Sy het voortgegaan om kortverhale en gedigte te publiseer, maar die eise van haar pos as besturende redakteur het die meeste van haar tyd en energie in beslag geneem. McClure het gevoel dat Cather se ware genie in tydskrifbedrywighede lê: hy beskou haar as die beste tydskrifbestuurder wat hy ken. Cather bly egter onvervuld in die posisie. Haar vriendin en mentor Sarah Orne Jewett het die skrywer aangemoedig om die gejaagde tempo van die kantoor te verlaat om haar kunsvlyt te ontwikkel. Teen 1911 reageer Cather op die advies en verlaat haar bestuursposisie by die tydskrif. Sy was net skaam vir haar agt-en-dertigste verjaardag en wou 'n voltydse skryfloopbaan in fiksie begin. 
Vroeg in 1912, Cather se eerste roman, Alexander se brug, verskyn in reekse in McClure's as Alexander se maskerade. Later het sy die werk as nabootsend van Edith Wharton en Henry James afgemaak, eerder as haar eie materiaal.  Die jaar daarna publiseer sy O Pioniers!, die verhaal wat die immigranteboere vier en hul strewe om die prairies te kweek. Cather het haar 'ruige grasland' in die middel van die roman geplaas, sodat die vorm van die land die struktuur van die boek kon gee. Sy het die advies van Jewett ter harte geneem, geskryf oor die land en mense wat sy die beste ken, en hierdie "tweede eerste roman" opgedra aan die herinnering van haar vriend. Resensente was entoesiasties oor die roman en herken 'n nuwe stem in Amerikaanse letters.  In haar volgende boek het Cather weer op haar verlede geput, hierdie keer die verhaal van 'n jong Sweedse immigrant en haar strewe om haar artistieke talent te kweek. Voordat jy skryf Die Hooglied (1915) ontmoet sy Olive Fremstad, 'n Wagneriaanse sopraan, wat haar geïnspireer het om Thea Kronborg in die vorm van 'n kunstenaar te skep. Die gevolglike verhaal van Thea Kronborg se ontwikkeling as operasanger het Cather se kinderjare saamgesmelt met Fremstad se sukses. 
Cather het in haar outobiografiese raamwerk voortgegaan terwyl sy geskryf het My Ántonia (1918), haar gewildste roman. Sy het haar jeugvriendin Annie Pavelka in die middel van die verhaal geplaas en haar 'Ántonia' hernoem.  Alhoewel die verhaal deur die oë van Jim, 'n jong seun, vertel word, word sy ervarings ontleen aan Cather's, veral sy verhuising van Virginia na Nebraska. Jim se eerste reaksie op die landskap stem ongetwyfeld ooreen met die van die skrywer: 'Daar was niks anders as 'n land nie 'n land nie, maar die materiaal waaruit lande gemaak is ... Ek het die gevoel gehad dat die wêreld agtergelaat is, het oor die rand gekom en was buite die jurisdiksie van die mens ... Tussen die aarde en die hemel voel ek uitgewis, uitgewis. "  Uiteindelik raak Jim verras met die uitgestrektheid van die landskap en voel hy een met sy omgewing: "Ek was iets wat onder die son lê en voel, soos die pampoene, en ek wou niks meer wees nie. Ek was Miskien voel ons so as ons sterf en deel word van iets heel, of dit nou son en lug is, of goedheid en kennis. een, dit kom so natuurlik soos slaap. "  Jim se gehegtheid aan die land stem ooreen met sy verhouding met Ántonia, sy Boheemse buurman en speelmaat. As hy Nebraska verlaat, laat hy Ántonia, sy kinderjare, sy gesin, die land agter: Ántonia verteenwoordig die West Jim se herinneringe aan haar stand vir sy verlore jeug.
Kritici het die roman eenparig geprys. H. L. Mencken het geskryf: 'Geen romantiese roman wat ooit in Amerika deur 'n man of vrou geskryf is, is so half so mooi soos My Ántonia. " Randolph Bourne van die Skakel beskou Cather as lid van die wêreldwye moderne literêre beweging.  Die skrywer het self 'n besondere verbintenis met hierdie verhaal gevoel en erken dit as die beste wat sy ooit gedoen het. Terwyl sy haar kinderjare vriendin Carrie Miner Sherwood vertrou, "voel ek dat ek 'n bydrae gelewer het tot Amerikaanse briewe met die boek."  Dit lyk gepas dat Cather onder die skoonheid van hierdie geskrif rus: Die grafsteen wat haar graf aandui, lui: "That is joy to be lost into something complete and great." 
Omdat sy 'n uitgewer wou hê wat haar artistieke besorgdheid sou bevorder, het Cather haar alliansies in 1921 oorgeskakel van Houghton-Mifflin na Alfred Knopf. Knopf het Cather die vryheid gegee om kompromisloos in haar werk te wees. Hy het haar nasionale reputasie bevorder en haar finansiële sukses verseker.  Gedurende die 1920's was Cather op die hoogtepunt van haar artistieke loopbaan. Sielkundig het Cather se bui egter verander. In vergelyking met haar epiese romans uit die 1910's, lyk Cather se naoorlogse romans deur ontnugtering en moedeloosheid.  Na publikasie Jeug en die Bright Medusa (1920), 'n bundel kortverhale wat op kunstenaars fokus, skryf sy Een van ons s'n (1922), 'n Eerste Wêreldoorlog -verhaal gebaseer op die lewe van haar neef GP Cather. Aan die einde van die roman weerspieël 'n ma dankbaar dat haar seun as 'n soldaat gesterf het, en steeds geglo 'die oorsaak was glorieryk' - 'n oortuiging wat hy onmoontlik sou kon volhou as hy die oorlog oorleef het. Alhoewel baie kritici dit gepan het, het talle voormalige soldate haar waarderingsbriewe geskryf en bedank dat sy vasgevang het hoe hulle tydens die oorlog gevoel het. Haar pogings het haar die Pulitzer -prys vir hierdie roman verseker.  'N Verlore dame gevolg (1923), waarvoor Cather op haar geheue gedenk het aan Lyra Garber, die pragtige vrou van 'n prominente bankier in Red Cloud. Die onskuld kom weer teen die werklikheid van die wêreld op: die jong Niel Herbert aanbid eers mevrou Forrester en verag haar dan in ontnugtering wanneer sy sy ideale verraai. Uiteindelik herinner hy haar aan haar geheue, bly oor die rol wat sy gespeel het "om hom lewendig te maak", en ook oor haar krag "om dinge wat baie mooier is as hyself, voor te stel, aangesien die parfuum van 'n enkele blom die hele soetheid van lente." In 'N Verlore dame, Het Cather haar filosofie van die 'nuwe démueblé' gebruik, vertel deur suggestie eerder as deur klein besonderhede. Die meeste kritici het die krag van haar kuns in hierdie roman toegejuig, hoewel 'n handjievol gekla het oor die immoraliteit van die owerspelige heldin. 
Dieselfde tema van ontnugtering loop deurgaans sterk Die professor se huis (1925) ook. Godfrey St Peter, wat op middeljarige ouderdom sukses behaal, vind hom moedeloos, teruggetrokke, amper vervreem van sy vrou en dogters. Terwyl sy vrou vir hom 'n nuwe huis voorberei, voel die professor dat hy nie sy ou huis kan verlaat nie. Namate sy moedeloosheid verdiep, wend hy hom tot die nagedagtenis aan sy voormalige student Tom Outland, in wie hy herinner aan die belofte van jeug wat deur die dood in die Eerste Wêreldoorlog afgesny is. Die doelloosheid van Tom se dood beklemtoon die naoorlogse malaise van die professor-inderdaad , van die modernistiese wêreld. Die professor sal altyd eensaamheid, vervreemding, die gevoel voel om altyd nie tuis te wees nie-kortom, sluit hy af, hy sal leer om sonder vreugde te lewe. Die roman weerspieël Cather se eie vervreemdingsgevoel binne die moderne wêreld. 
Eerder gepubliseer My sterflike vyand (1926) voordat sy haar grootste artistieke prestasie behaal het, Die dood kom vir die aartsbiskop (1927). Met dieselfde krag wat sy gebruik het om die landskap van die Vlakte aan te roep, verteenwoordig Cather die skoonheid en die geskiedenis van die suidweste van die Verenigde State. Vanuit die lewe van aartsbiskop Lamy, Katolieke Franse sendeling in New Mexico in die 1850's, het Cather biskop Latour geskep, die man wat die Mexikaanse, Navajo, Hopi en Amerikaanse mense van sy bisdom bedien. Cather het moeite gedoen met haar aanbieding: haar skryfwerk is goed nagevors en haar aandag aan die besonderhede van die uitleg maak dit die mooiste boek van haar loopbaan. Kritici beskou dit onmiddellik as '' 'n Amerikaanse klassieke '', 'n boek van perfeksie. Cather het besin dat die skryf van die roman vir haar so 'n aangename proses was, en sy was hartseer om van haar karakters afskeid te neem toe sy klaar was. Die American Academy of Arts and Letters het haar die Howells -medalje toegeken vir hierdie prestasie. 
Skryf eerder 'n ander historiese roman, Skaduwees op die rots (1931), hierdie keer met die fokus op die sewentiende-eeuse Franse Quebec. Alhoewel haar pa se dood en haar ma se beroerte die vordering met hierdie boek vertraag het, het Cather gevoel dat die skryf van hierdie roman haar 'n gevoel van toevlug gee tydens 'n onstuimige emosionele tydperk.  Teen hierdie tyd pluk Cather die vrugte van 'n lang en suksesvolle loopbaan: sy ontvang eregrade van Yale, Princeton en Berkeley, benewens dié wat sy reeds van die universiteite van Nebraska en Michigan ontvang het. Met die publikasie van Skaduwees, Verskyn Cather op die voorblad van Tydskrif, en die Franse het haar die Prix ​​Femina Américain. Die boek geniet hoë verkope en word die gewildste boek van 1932.  In dieselfde jaar het sy uitgebring Obskure Destinies, die versameling kortverhale, waaronder "Ou mevrou Harris" en "Buurman Rosicky." 
Die tempo van haar skryfwerk het gedurende die dertigerjare geweldig afgeneem. Eerder gepubliseer Lucy Gayheart in 1935 en Sapphira en die slavin in 1940, haar laaste voltooide roman uit haar familiegeskiedenis in Virginia.  Sy het twee jaar lank haar versamelde werke hersien vir 'n handtekening -uitgawe van Houghton Mifflin, waarvan die eerste deel in 1937 verskyn het.  Nadat Cather teen die dertigerjare as 'n nasionale ikoon gestyg het, het Cather een van die gunsteling doelwitte geword. van Marxistiese kritici wat gesê het dat sy nie kontak het met kontemporêre sosiale kwessies nie. Granville Hicks beweer dat Cather haar lesers 'rugliggende romantiek' in plaas van substansie bied.  Benewens hierdie kritiek moes Cather die dood van haar ma, haar broers Douglass en Roscoe, en haar vriendin Isabelle McClung, die persoon vir wie sy gesê het dat sy al haar boeke geskryf het, hanteer.  Die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog het haar aandag getrek, en probleme met haar regterhand het haar skryfvermoë benadeel.  Tog was daar 'n paar ligpunte in hierdie laaste jare. Sy ontvang die goue medalje vir fiksie van die National Institute of Arts and Letters in 1944, 'n eerbewys wat 'n dekade van prestasie behaal het. Drie jaar later op 24 April 1947 sterf Cather aan 'n serebrale bloeding in haar koshuis in New York. 
Vyftig jaar na haar dood is lesers nog steeds aangetrokke tot die skoonheid en diepte van Cather se kuns. Naadloos genoeg om die toevallige leser in te trek en genuanseerd genoeg om die literatuurwetenskaplike te lok, spreek Cather se skryfwerk tot baie lewensterreine. Haar getroue uitbeelding van immigrantekulture het lesers buite die Verenigde State gelok, en haar werk is vertaal in talle tale, waaronder Japannees, Duits, Russies, Frans, Tsjeggies, Pools en Sweeds. Op skool het Cather nie altyd 'n prominente plek in die Amerikaanse literêre kanon beklee nie. Sy is jare lank verplaas tot die status van 'n streekskrywer. In die afgelope twintig jaar was daar egter 'n "ontploffing van akademiese belangstelling in Cather", wat die skrywer van gemarginaliseerde na kanonieke status verskuif het. In hul pogings om die kanon uit te brei, het feministiese kritici haar skryfwerk 'herwin' terwyl hulle die sterk heldinne van onthou O Pioniers!, Die Hooglied, en My Ántonia. Op dieselfde manier is Cather herwin deur tradisionaliste van die ou skool: tans is sy die enigste Amerikaanse vroueskrywer wat in die Encyclopedia Britannica se lys van "Great Books of the Western World" (1990) opgeneem is. 
Intussen bly basiese vrae oor Cather se lewe oor: die skrywer het al haar briewe voor haar dood probeer vernietig en 'n ryk briefwisseling verbrand wat enige navorser sou verbly. Duisende van haar briewe het die vernietiging vrygespring, maar hulle word beskerm deur reproduksie of aanhaling deur Cather se wil. James Woodress se biografie (Willa Cather: 'n literêre lewe), die primêre bron vir hierdie verslag, bied 'n omvattende samevatting van Cather se lewe, verkry uit familierekords, briewe, kritieke resensies en herinneringe aan vriende en familie. Elizabeth Shepley sersant en Edith Lewis bied meer persoonlike rekeninge van hul vriendin in Willa Cather: A Memoir en Willa Cather Living, onderskeidelik. Cather se seksuele oriëntasie het in die 1980's 'n onderwerp van ondersoek geword, met Sharon O'Brien wat die moontlikheid van lesbianisme in Cather se lewe oorweeg het (sien Willa Cather: The Emerging Voice). Ander kritici het die groter kulturele kwessies ondersoek wat as agtergrond vir Cather se skryfwerk dien. Guy Reynolds kyk na kwessies van ras en ryk in Willa Cather in konteks, terwyl Susan J. Rosowski die romantiese literêre tradisie ondersoek waaruit Cather geskryf het (sien Die gevaarlike reis: die romantiek van Willa Cather).  Deborah Carlin en Merrill Skaggs ondersoek haar latere romans in Cather, Canon en die politiek van lees en Na die World Broke in Two.  Deurdagte pogings is aangewend om Cather se jeugdigheid en joernalistiek te herstel, danksy Bernice Slote (Die Koninkryk van Art) en William Curtin (Die wêreld en die gemeente).
Die ernstigste lesers van Cather sal die oordeel van Wallace Stevens teen die einde van haar lewe waardeer: "Ons het niks beter as sy nie. Sy doen soveel moeite om haar gesofistikeerdheid te verberg dat dit maklik is om haar kwaliteit te mis."  Dit is in hierdie opsig om Cather se gesofistikeerdheid te waardeer dat die huidige beurs steeds ontwikkel.
Die Christelike Humanisme van Willa Cather
Op Sondag, 11 Augustus 2013, het ek en my gesin begin met ons nou-jaarlikse uitstappie na die Weste. Terwyl ek dit skryf, eindig ons vakansie, en ek tik dit vanaf die tweede verdieping van 'n huurhuis in die Rockies en kyk oor my skootrekenaar by die venster uit na Mount Ouray.
Oor twee dae begin ons kinders vooraf by hul akademie, terug in Michigan, en die volgende oggend sal ek dieselfde bywoon vir my werk. Ek is nie heeltemal gereed om die heerlikheid van die Amerikaanse Weste te verlaat nie, maar as ek aanhou omgee vir 'n vaste inkomste en vir my gesin sorg, moet ek ooswaarts terugkeer.
'N Paar van my heel eerste plasings by Die verbeeldingryke konserwatief is drie jaar gelede op so 'n trek geskryf. Ek kan nie meer jaarlikse reise aanpak sonder om daaraan te dink nie Die verbeeldingryke konserwatief en sonder om die redaksionele meesterbrein van Winston Elliott se verjaardag (13 Augustus) in ag te neem, 'n dag wat eendag in die Republiek van Texas gevier sal word, en, indien dit nog bestaan, die Verenigde State van Amerika.
'N Belangrike deel van ons jaarlikse ritueel en reis is dat my vrou fiksie vir my lees terwyl ek ry. Dedra het een van die beste leesstemme wat ek nog ooit teëgekom het, en solank my kinders nie met mekaar of met denkbeeldige vriende baklei nie, sien ek uit daarna dat sy byna net soveel sal lees as ek sien uit na die webwerwe wat ek Ek gaan op ons avonture teëkom.
Dedra kan enigiets lees en dit goed lees, maar sy tref meestal die raaisels van Ralph McInerny en Sharon McCrumb óf na die fiksie van Willa Cather. Ons het albei Cather aanbid sedert die universiteit. Met Die verbeeldingryke konserwatiefSe geliefde John Willson, probeer ek lees Die dood kom vir die aartsbiskop ten minste een keer per jaar. Ek dink dat 'n soliede saak aangevoer kan word om hierdie roman as die 'Great American Novel' te beskou as so 'n etiket gebruik moet word. Cather's West is wat die Amerikaanse Weste moes gewees het, eerder as wat dit was. In die visie van Cather is die Weste menslik, uitdagend en uiteindelik in die beste Ciceroniese sin kosmopolities.
As ek 'n eeu en 'n half terugdink, sou dit waarskynlik nie verstandig gewees het om op die sukses van Cather te wed nie. Haar ouers, gebore in Virginia, het haar na die uiterste suidelike sentrale Nebraska (slegs myl van die Kansas -lyn en slegs vyftien kilometer van die geografiese sentrum van die 48 state) verhuis. Haar ouers, die oudste van sewe kinders, het Willa tuisgemaak (of sy vorige ekwivalent) saam met hul bure en het haar grootgemaak by Duitse, Poolse, Boheemse, Morawiese, Sweedse en Russiese immigrante. Amerikaanse Indiane het van tyd tot tyd in Red Cloud aangekom, net soos Amerikaners van Afrika -afkoms. Al hierdie immigrasie en gemeenskap met die boomlose agtergrond van die Great Plains het Cather gefassineer. Hier het sy as jong vrou ervaar wat die meeste sosioloë net in hul wildste drome voorstel. Terwyl die verskillende volke en die mense in die land vir Cather van belang was, het die land dit ook gedoen.
Dan moet die Genius of the Divide, die groot, vrye gees wat daaroor asemhaal, laer gebuig het as wat dit ooit voorheen tot 'n menslike wil gebuig het. Die geskiedenis van elke land begin in die hart van 'n man of 'n vrou.
So skryf Cather van haar eerste groot heldin, Alexandra, in O Pioniers!.
Toe hy aan die Universiteit van Nebraska in Lincoln in 1895 studeer, het Cather oos gegaan om as 'n skelm joernalis te werk. Sy het aansienlike aandag en roem gekry by die berugte, maar gewilde McClures, en sy het haar in 1912 voltyds toegegee aan haar fiksie. Haar vele werke sluit in: April skemer (1903) Alexander se brug (1912) O Pioniers! (1913) Die Hooglied (1915) My Ántonia (1918) Jeug en die Bright Medusa (1920) Een van ons s'n (1922 waarvoor sy die Pulitizer -prys gewen het) 'N Verlore dame (1923) Die professor se huis (1925) My sterflike vyand (1926) Die dood kom na die aartsbiskop (1927) Skaduwees op die rots (1931) Obskure Destinies (1932) en Lucy Gayheart (1935).
Iewers in die twintigerjare het Cather se anti-progressiewe sienings duidelik geword, en links het haar verag. Sy sterf, gruwelik, in een of ander literêre onduidelikheid, eers ná haar dood gered.
Die kritici: byna almal verkeerd
Talle letterkundiges het Cather se werk ondersoek, dit gedekonstrueer en probeer uitvind wie sy was. Wat byna elke skrywer oor Cather mis (gee my 'n bietjie regverdige arrogansie vir hierdie bewering, asseblief) is haar intense humanisme (in die sin van Irving Babbitt en Paul Elmer More) en haar nog meer intense Christelike humanisme. As 'n Baptis grootgemaak, het sy later tot Anglikanisme oorgegaan en 'n baie hoë Anglo-Katoliek geword, altyd verlief op (maar gemeng met 'n bietjie vrees vir) die Rooms-Katolieke Kerk.
As een van die min geleerdes wat Cather verstaan, het Ralph McInerny geweet dat 'n mens Cather nooit sou kon verstaan ​​as jy haar nie as 'n Rooms -Katolieke skrywer beskou nie. Om haar enigiets anders te oorweeg, sal en sal die kritikus aflei na die vergetelheid.
En McInerny was korrek. Enige verstandige leser van Die professor se huis, Die dood kom, of Skaduwees op die rots sou opsetlik blind wees om Cather se liefde vir die Romeinse kerk te mis. Boonop kan ons katolieke God 'n bietjie dankie sê dat sy nooit amptelik die kerk binnegegaan het nie. Hoekom? Omdat dit haar die vermoë gegee het om te glo sonder om een ​​van die Getroues te wees. In Die dood komCather beeld byvoorbeeld die biskoppe en kardinale van Rome uit as sag, fluweelagtig en dekadent. Die jaar is natuurlik 1848, en dinge gaan op die punt staan ​​om geweldig te verander in die Vatikaan. Maar draai na die Amerikaanse suidweste en ontmoet Vader (nou Biskop) Latour.
Mais, c 'est fantastique! " brom hy en sluit sy oë om hulle te weerhou van die indringende alomteenwoordigheid van die driehoek. Toe hy weer sy oë oopmaak, val sy blik onmiddellik op een jenewer wat van vorm verskil van die ander. Dit was nie 'n dikgroeiende kegel nie, maar 'n naakte, gedraaide stam, miskien tien voet hoog, en aan die bokant het dit in twee laterale, platliggende takke geskei, met 'n klein kruin in die middel, net bokant die splitsing . Lewende plantegroei kon die vorm van die Kruis nie meer getrou voorstel nie. Die reisiger klim af, haal 'n baie verslete boek uit sy sak en knyp sy kop, kniel aan die voet van die kruisboom. Onder sy rok van bokvel het hy 'n swart baadjie en die kraag en kraag van 'n kerkman gedra. 'N Jong priester, by sy toewydings en 'n priester in duisend, weet 'n mens in 'n oogopslag. Sy geboë kop was nie dié van 'n gewone man nie - dit is gebou vir die sitplek van 'n goeie intelligensie. Sy voorkop was oop, vrygewig, weerkaatsend, sy gelaatstrekke aantreklik en effens ernstig. Daar was 'n eiesoortige elegansie oor die hande onder die omringde boeie van die boksbaadjie. Alles het getoon dat hy 'n man van sagte geboorte is - dapper, sensitief, hoflik. Sy maniere, selfs toe hy alleen in die woestyn was, is onderskei. Hy het 'n soort beleefdheid teenoor homself, sy diere, die jenewerboom gehad waarvoor hy gekniel het, en die God wat hy toespreek. - Willa Cather, Die dood kom vir die aartsbiskop
Liewe Heer, wie wil in 'n gemeente woon met 'n priester met 'n slap en sweet handdruk, 'n lis en die onvermoë om sy gemeentelede in die oë te kyk? Gee my elke keer 'n manlike priester! Gee my 'n Vader Brian Stanley! Gee my 'n biskop Latour. Dit is wat Cather so goed verstaan ​​en uitdruk. Yet, open almost any criticism of Cather, and you'll likely see several themes/questions: was Cather a lesbian? (who knows and who cares?) was she anti-black? (no) and was she as simple as her writing? (no!)
Riese is the 39-year-old Co-Founder and CEO of Autostraddle.com as well as an award-winning writer, blogger, fictionist, copywriter, video-maker and aspiring cyber-performance artist who grew up in Michigan, lost her mind in New York and then headed West. Her work has appeared in nine books including "The Bigger the Better The Tighter The Sweater: 21 Funny Women on Beauty, Body Image & Other Hazards Of Being Female," magazines including Marie Claire en Kromme, and all over the web including Nylon, Queerty, Nerve, Bitch, Emily Books and Jezebel. She had a very popular personal blog once upon a time, and then she recapped The L Word, and then she had the idea to make this place, and now here we all are! In 2016, she was nominated for a GLAAD Award for Outstanding Digital Journalism. Follow her on twitter and instagram.
As redakteur van Home Monthly, Cather also wrote short stories to fill its pages, which were published in her first collection, Troll Garden (1905). These stories brought her to the attention of S.S. McClure, owner of one of the most widely read magazines of the day. In 1906, Cather moved to New York to join McClure's Magazine, initially as a member of the staff and ultimately as its managing editor. During this time she met Sara Orne Jewett, a woman from Maine who inspired her to later write about Nebraska. In 1912, after five years with McClure's, she left the magazine to have time for her own writing.
Die Red Cloud Chief on February 10, 1888, described the play, given "for the benefit of the indigent poor of this city. . . . The young folks who took part in the comedy were in training for about two weeks, under the management of Mr. W. F. O'Brien and Mrs. Sill, and to say that they merit great praise in the matter would be putting it in a light form. . . . For instance Willa Cather took the part of 'The Merchant' and carried it through with such grace and ease that she called forth the admiration of the entire audience. It was a difficult part and well rendered."