James IV van Skotland: verhale uit die verlede van Skotland - Geskiedenis Podcasts - 2021
James IV van Skotland: verhale uit die verlede van Skotland
James IV van Skotland Stories uit Skotland se verlede. Koning James IV van Skotland was die laaste koning wat op die slagveld in Brittanje gesterf het. Hy was die laaste in 'n lang ry regeerders, veral uit Skotland, wat op so 'n manier hul einde bereik het. Jakobus IV word algemeen beskou as die suksesvolste van die Stewart -monarge van Skotland, maar sy bewind het geëindig in 'n rampspoedige nederlaag tydens die Slag van Flodden. James IV is in 1503 getroud met Margaret Tudor wat die koningshuise van Skotland en Engeland verbind het. Dit het gelei tot die Unie van die Krone in 1603. James IV het 'n hartseer en skandelike einde gehad, want hy was een van Skotland se mees charismatiese krygskonings.
Die koning van Skotland se eienaardige taaleksperiment
Die klein eiland Inchkeith, ongeveer 5 kilometer noord van Edinburgh in die middel van Scotland's Firth of Forth, het 'n lang en onstuimige geskiedenis gehad. In die 12de eeu is die eiland die eerste keer gebruik as 'n stop vir bote en veerbote wat van Edinburgh na Fife vaar. Twee eeue later het Inchkeith se posisie dit strategies nuttig gemaak tydens die Skotse onafhanklikheidsoorloë, en dit is herhaaldelik aangeval deur indringende Engelse troepe tydens die lang Anglo-Skotse oorloë. In die 15de eeu is dit gebruik om siekes in kwarantyn te plaas tydens 'n uitbraak van die "aansteeklike siekte callit the grandgor" (sifilis) in die nabygeleë Edinburgh, en weer tydens 'n uitbraak van die pes 100 jaar later. Maar die mees ongewone gebeurtenis in die geskiedenis van die eiland het moontlik in 1493 plaasgevind toe die Skotse koning James IV besluit het om die eiland te gebruik as die plek van 'n bisarre en wrede taalontnemingseksperiment.
Van al die konings van Skotland word James IV onthou as 'n ware Renaissance-man: goed opgelei en natuurlik nuuskierig, hy was dol oor geskiedenis, kuns, poësie en letterkunde, en was geïnteresseerd in mediese vooruitgang en wetenskaplike verligting. Tydens sy bewind het hy beskermheer geword vir 'n aantal noemenswaardige Skotse skrywers en makars (bards), studeer tandheelkunde en chirurgie, het 'n lisensie vir die eerste drukwerke in Skotland ontvang en het verskeie hofalkemiste en apteke befonds om hul eksperimente onder sy toesig uit te voer. Een van James se bekendste alchemiste, John Damian, sou selfs die geld van die koning gebruik het om 'n stel hoenderveervlerke in die grootte van die mens te bou, waarmee hy homself van die parapars van Stirling Castle af gelanseer het en beweer dat hy hy kon natuurlik nie na Frankryk vlieg nie, maar hy het misluk en hy het na bewering 'n gebreekte been gelaat nadat hy 'n paar verdiepings lank in 'n mishoop geval het.
Van al die intellektuele belange van die koning was sy liefde vir taal egter miskien die belangrikste. Daar word beweer dat James die laaste Skotse monarg was wat sowel Skots -Gaelies as Engels gepraat het, maar hy was ook magtig Latyn, Frans, Duits, Italiaans, Vlaams en Spaans, wat die Spaanse gesant vir Groot -Brittanje, Pedro de Ayala, , het koning Ferdinand van Spanje in kennis gestel dat hy 'sowel as die markies' gepraat het, hoewel hy dit duideliker uitspreek.
Dit was James se liefde vir tale, gekombineer met sy natuurlike nuuskierigheid en empirisme, wat hom skynbaar daartoe gelei het om sy eienaardige eksperiment te bedink: In 1493 het die koning beveel dat twee pasgebore babas gestuur word om op die geïsoleerde eiland Inchkeith te gaan grootmaak. 'n dowe stomme vrou. Sy doel was om te sien watter taal (indien enige) die kinders aanleer, want sonder enige ander taalkundige insette het hy geglo dat hierdie taal, wat dit ook al mag wees, sekerlik die aangebore, godgegewe taal van die mensdom moet wees.
Eksperimente met taalontneming presies soos hierdie het 'n lang geskiedenis - een van die vroegste is opgeteken in die werke van die Griekse historikus Herodotus, wat geskryf het dat die Egiptiese farao Psamtik in die 7de eeu vC twee babas gestuur het om by 'n herder te woon in een van die mees geïsoleerde dele van sy koninkryk, op voorwaarde dat daar nooit met hulle gepraat word nie. Volgens Herodotus het die kinders die woord herhaaldelik gebabbel bekòs, 'n antieke Frygiese woord wat 'brood' beteken, wat Psamtik laat glo het (al was dit verkeerdelik) dat Frygië eerder as Egipte die oudste beskawing van die mensdom was.
Na bewering is soortgelyke eksperimente uitgevoer deur die Heilige Romeinse keiser Frederik II ("Maar hy het tevergeefs gewerk, want die kinders kon nie sonder handeklap en gebare en blydskap van aangesig en gemoedelikhede lewe nie", volgens een verslag) , en die Mughal Indiese keiser Akbar uit die 16de eeu, wat bevind het dat kinders wat in isolasie grootgemaak is, stom bly, selfs as hulle ouer word.
Maar of koning James IV werklik sy eie ontnemingseksperiment op Inchkeith uitgevoer het of nie, kan bespiegel word, en dit is beslis moontlik dat sy liefde vir tale - saam met verhale van soortgelyke eksperimente elders - bloot 'n lang verhaal veroorsaak het geweier om te sterf. Die 16de -eeuse Skotse historikus Robert Lindsay van Pitscottie het egter die eksperiment van James in sy Historie en kronieke van Skotland, byna 100 jaar later saamgestel. Soos hy verduidelik:
Die koning het ook een dowe vrou laat neem en haar in Inchkeith gesit en haar twee baars saam met haar gegee en haar voorsien in alle nodige dinge rakende hul voeding, en wou hiermee weet watter tale hulle het wanneer hulle by die huis kom. die tydperk van volmaakte spraak. Sommige sê dat hulle Hebreeus kon praat, maar ek ken dit vir my nie, maar uit [ander mense se] verslae.
Het die kinders werklik geleer om vlot Hebreeus te praat? U kan hieroor besluit, maar soos die skrywer sir Walter Scott later gesê het: 'Dit is meer waarskynlik dat hulle soos hul stomme verpleegster sal skree, of soos die bokke en skape op die eiland sal blêr.'
James 'the Black ' Douglas: The Most Feared Knight in Scottish History
Volgens my beskeie en heeltemal professionele mening kan James Douglas William Wallace in 'n geveg verslaan. Voordat jy skree ' kettery! ', laat ek die weliswaar buitengewone bewering met ewe buitengewone bewyse versterk.
James Douglas, die onwankelbare kaptein van Robert Bruce tydens die onafhanklikheidsoorloë, word slegs deur Bruce self as die mees oortuigende van Skotland se veertiende -eeuse persoonlikhede oorskadu. Douglas is iets van 'n Janus -figuur in die geskiedenis van die Britse Eilande. Terwyl baie Skotte hom leer ken het as 'die Goeie' Sir James omdat hy die saak van Bruce beywer het, was dit sy beheersing van vrees as 'n oorlogsinstrument, sy persoonlike wreedheid in die geveg en sy wreed effektiewe aanvalstyl wat mense in die noord van Engeland, dikwels onderworpe aan genoemde aanvalle, om hom sy bestendige naam te gee - 'die Swart' Douglas. Sy reputasie onder die Engelse was so dat moeders in Northumbria en Cumbria vermoedelik vir hul kinders gesing het terwyl hy nog baie lewendig en aktief was:
Stil, stil, klein troeteldier,
Stil, stil, moenie bekommerd wees nie,
Die Black Douglas kry jou nie …
'N Koue volksverhaal het hierdie refrein, gevolg deur 'n gevoelloosde hand wat die skouer van die moeder gryp en 'n grommende stem wat uitspreek: "moenie daaroor seker wees nie …"
James Douglas doen sy swart werk by die Douglas Larder. Illustrasie deur Andrew Hillhouse (andrewhillhouseprints.co.uk)
En ek doen my beste indruk van Black Douglas!
Douglas het gelei en deelgeneem aan baie dramatiese episodes in die tydperk tussen die aansluiting by Bruce in 1306 en sy dood in 1330, insluitend die listige en wrede herhaling van sy voorvader, Douglas Castle, in die voorval, bekend as die 'Douglas Larder' in 1307, en die verowering van die naby-onneembare Roxburgh-kasteel in die grense deur 'n verrassingsaanval in Februarie 1314. Douglas het by Bannockburn geveg, hoewel hy nie 'n bevelvoerder van sy eie spitsvorming was nie, soos uitgebeeld in John Barbour se Die Bruce, maar het eerder opgetree as 'n sub-bevelvoerder wat verband hou met koning Robert se eie mag.
In die nasleep van die geveg het Douglas die verslane Edward II na Dunbar agternagesit, met Barbour wat suggereer dat hy dit doen met 'n mag in die getal van die koning se vyf tot een en so naby volg dat die Engelse koning se geselskap dit nie eers wou stop nie. 8216 maak water '. Hierdie en ander optrede het James die reputasie gegee dat hy "mair geval [kwaai] was as wat slegs [slegs] in die hel was". Sy strydrekord spreek vanself: volgens Barbour het Douglas sewe en vyftig oorwinnings behaal tot dertien verliese, en die verliese was meer taktiese onttrekkings as ware roetes.
Threave Castle, gebou deur Douglas ' seun Archibald 'the Grim ' Bothwell Castle, 'n vesting van Murray en destyds Douglas Verwoeste Douglas -arms by die Bothwell -kasteel
Die laaste en miskien beroemdste episode van almal het gekom met die dood van koning Robert Bruce op 7 Junie 1329. By sy dood vergader Bruce sy kapteins en gee Douglas die opdrag om sy hart op kruistog te dra na die Kerk van die Heilige Graf in Jerusalem, moontlik as postume berou vir Bruce se moord op sy mededinger vir die kroon, John Comyn, in 1306 by die High Kirk in Dumfries en die lyding wat hy sy eie mense toegedien het met sy 'verskroeide aarde' -taktiek. Jerusalem was egter stewig in die hande van die Mameloekse Sultanaat, maar 'n alternatiewe oorsaak was geredelik beskikbaar in die vorm van koning Alfonso XI van die kruistog van Castilië teen die Moors in Andalusië, Spanje. Douglas en 'n handgeplukte groep Skotte-ridders neem afskeid van hul vaderland en beloof om Bruce se hart na Melrose Abbey terug te keer na hul oorwinning en met Douglas wat die hart in 'n vat om sy nek dra.
'N Slag volg in die skaduwee van die Castillo de la Estrella, die' Kasteel van die Sterre ', naby die dorpie Teba tussen Sevilla en die Moorse magsbasis in Granada. Iewers is 'n bevel verkeerd geïnterpreteer, wat veroorsaak het dat die Skotte sonder hulp die Moorse lyne aankla. Hulle was noodwendig omring. Sy einde is duidelik op hom, die verhaal soos vertel deur sir Walter Scott lui dat Douglas die vat om sy nek verwyder het, hardop verklaar: "Gaan eers in die stryd deur en soos jy gewoonlik sou doen, en Douglas sal jou volg, of sterf", laai die vyand toe nog 'n laaste keer.
Toe die oorlewende Skotte die veld deursoek na die oorwinning van die kruisvaarder, vind hulle Douglas dood, gekap met "vyf diep wonde" en met die vat ongedeerd onder sy gebreekte liggaam. Die vlees van Douglas is uit sy bene gekook volgens die gewone gebruik vir die vervoer van edele oorskot oor 'n lang afstand en sy hart is verwyder, nou 'n metgesel van dié van Bruce, terwyl sy skelet begrawe was in St Bride Kirk in sy tuisdorp Douglas . Dit is hierdie episode wat ons die term 'Brave heart ' gee, wat deur Scott gebruik word, maar nooit met verwysing na Wallace nie, die ware Braveheart is Robert Bruce, en sy standvastige vriend, die Black Douglas.
Die Castillo de la Estrella (Kasteel van die Sterre), die toneel van die epiese laaste stand van Douglas ' Monument ter herdenking van James Douglas en die Andalusiese kruistog
Die besonderhede wissel afhangende van wie u vra. Van sulke laaste woorde word geen melding gemaak nie Die Bruce, die hoofbron vir latere skrywers, en dit lyk dus asof dit, soos soveel anders, 'n produk was van Scott se verbeelding in Verhale van 'n Oupa. Immers, as daar ooit die romantiese ekwivalent van 'n 'Midas -aanraking' was, het Scott dit besit. Wat ons weet, is dat Douglas in Teba geveg en gesterf het. Met die hart van Bruce, soos met alle wonderlike verhale, is dit moontlik die beste aan die verbeelding oorgelaat.
As u nog steeds nie daarvan oortuig is nie, blyk dit dat Douglas nie net 'n meester in die kunste van oorlog was nie, maar ook die kuns van 'n eenmalige terugkeer. Tydens die Andalusiese kruistog het 'n Engelse ridder Douglas genader toe die Skot die eerste keer by die kruisvaardershof aangekom het. Teen daardie tyd het die reputasie van Douglas spook by die verbeelding van krygers in Europa, en niemand kon glo dat hierdie terreurmeester die man voor hulle was nie, en dat hy nie eens letsels op die gesig gehad het nie, en almal weet dat 'n ware ridder syne dra letsels soos 'n erekenteken. Die Engelse ridder het as sodanig opgemerk, en Douglas behou totale sterkte, en ek verbeel my dat ek 'n bietjie uit 'n appel haal soos 'n spotprent -skurk, en#8220Prys God, ek het altyd sterk hande gehad om te beskerm my kop. " Eintlik het iemand wat naby genoeg was om hom 'n litteken te gee, nie oorleef om die verhaal te vertel nie.
'N Ander een was 'n terugslag by die pous self. Terwyl Douglas Berwick, toe 'n deel van Skotland, maar beset deur 'n Engelse garnisoen, beleër, ontvang Douglas 'n brief van die pous. Dit eis dat hy ophou om die bloed van mede -Christene te vergiet en dadelik die beleg te laat vaar weens pyn van ekskommunikasie en ewige verdoemenis. Douglas, nie een vir halwe maatreëls of hemelse ideale nie, het sy bedoeling duidelik gemaak. Sy antwoord was so eenvoudig as uitdagend: "Ik sou eerder Berwick binnegaan as die paradys. "
Baie van my tyd by die National Trust for Scotland 's Bannockburn Heritage Centre is bestee aan die verhaal van James Douglas en die helde van die Onafhanklikheidsoorloë. Foto deur Lenny Warren/Warren Media www.warrenmedia.co.uk
Ongeag of u nou saamstem met die gewaagde bewering waarmee ek hierdie artikel begin het, is onbetwisbaar dat James Douglas een van die beste soldate, taktici en individuele krygers is wat Skotland ooit opgelewer het. Sy naam word moontlik verduister deur die van Wallace en Bruce, maar in sy eie tyd het hy op die panteon gestaan ​​reg langs die reuse van die geskiedenis. Sommiges maak hul aanspraak op die geskiedenis deur roem en fortuin, maar James Douglas gee nie om vir hierdie vullis nie; dit was die weg van die swaard, altyd gerig op die skrikwekkende harte van sy mense se vyande.
Huwelik van James IV van Skotte en Margaret Tudor
Richard Cavendish beskryf James IV van Skotte en Margaret Tudor se troue op 8 Augustus 1503.
Jaagliks, volhardend, hoogs intelligent en geïnteresseerd in alles, geniet James IV van Skotte saam met minnares terwyl hy manoeuvreer om 'n polities bruide te bekom. Hy was dertig toe 'n klein, dowwe dertienjarige uit Engeland, dogter van Henry VII, Skotland bereik vir 'n troue wat honderd jaar later 'n Skotse koning op die Engelse troon sou plaas. Dié vooruitsig was voorsien in die lang onderhandelinge wat voorafgegaan het vir die ondertekening van die huweliksooreenkoms in 1502. Henry VII het na bewering aan sy adviseurs gesê dat 'n Skotse koning eendag Engeland sou kon erf, maar Engeland die wins sou word as die dominante vennoot in 'n vergrote koninkryk : 'die toetreding sal wees van Skotland tot Engeland, nie van Engeland tot Skotland nie.'
Margaret se trein op die reis noordwaarts deur York, Durham, Newcastle en Berwick was onder leiding van die graaf van Surrey, met sy gravin as die prinses. John Young, Somerset Herald, is saamgestuur om 'n amptelike rekord te maak. Die dames het op palfreys gery of was getrek op werpsels, begelei deur here, eekhorings en blaaie, met trompette, tromspelers en klinkers. Die party het op 1 Augustus 1503 die grens na Skotland oorgesteek om deur die aartsbiskop van Glasgow en duisend Skotse here en here 'in ryk juwele en massiewe kettings' begroet te word. By die Dalkeith Castle op 3 Augustus het King James self, in 'n bloedrooi fluweelbaadjie, met 'n trein ruiters ingery. Margaret het diep gevrees en hy buk laag en hulle soen mekaar groetend. Hulle praat privaat en sit saam by die aandete en daarna speel hy met haar op die clavichord en die luit. Twee aande later speel sy vir hom.
Op Maandag 7 Augustus het hulle 'n staatsingang in Edinburgh gemaak, albei met 'n doek van goud afgewerk met swart fluweel of swart pels. Tot groot gejuig en die geklank van klokkies waarop hulle op een perd gery het, met Margaret agter die koning aan, wat deur tweehonderd ridders begelei word en onderbreek om talle byeenkomste te sien. Die vereniging van die distel en die roos is die volgende oggend gevier in die kapel van Holyrood-huis. Margaret het 'n rok gedraai en die gravin van Surrey het haar trein gedra, terwyl James pragtig was in 'n wit damast met karmozynrooi satynmoue. Na die huwelikseremonie wat deur die aartsbiskoppe van Glasgow en York gehou is, was daar 'n huweliksmis en 'n kort kroningsritueel, met die koning se arm om die middel van sy nuwe koningin. Daarna volg 'n wonderlike feesmaal van vyftig of sestig geregte, insluitend gebraaide hyskraan en gebakte swaan, en dan dans en aandete tot uiteindelik 'die koning het die koningin uitmekaar en hulle het saamgegaan'. Edinburgh het daardie aand met vreugdevure gebrand.
Dit lyk asof James stilweg die voleinding vertraag het in ag genome sy vrou se ouderdom, maar daar was dae van feestelikhede ten koste van die koste, alhoewel die Engelse gaste nie beïndruk was nie. Die nuwe koningin het 'n heimwee -brief aan haar pa geskryf ('Ek sou nou by u genade gewees het en nog baie meer') voordat haar man haar op 'n toer deur sy koninkryk geneem het. Op die Stirling -kasteel was sy verbaas toe sy 'n hele kwekery met koninklike bastards bymekaar kry, en James 'n liefdevolle vader. Margaret het haar nooit aan die vrye weë van die Skotse hof en die vrymoedigheid van die vroue gewoond nie. Sy het James ses kinders gebaar, maar slegs een het oorleef, die toekomstige James V, wat in 1513 sewentien maande oud was toe sy pa op Flodden vermoor is, en veg teen 'n Engelse leër onder bevel van dieselfde graaf van Surrey. Margaret was toe drie en twintig. Die res van haar lewe is deurgebring in intriges en magstryd, met nog twee huwelike voordat sy in 1541 twee-en-vyftig sterf. Dit was haar agterkleinseun, James VI, wat in 1603 die Engelse troon opgevolg het.
Die term & lsquowhisky & rsquo is oorspronklik afkomstig van die Gaelic & lsquouisge beatha & rsquo, of & lsquousquebaugh & rsquo, wat beteken & lsquowater van lewe & rsquo. Gaelies is die tak van die Kelties wat in die Hoogland van Skotland gepraat word.
Wanneer is Scotch Whiskey die eerste keer gedistilleer?
Whisky word al honderde jare in Skotland gedistilleer. Daar is bewyse dat die distilleerkuns deur Christelike sendingmonnike na die land gebring kon word, maar dit is nog nooit bewys dat hooglandboere nie self ontdek het hoe om geeste uit hul oortollige gars te distilleer nie.
Die vroegste historiese verwysing na whisky kom baie later, mnr J Marshall Robb, in sy boek & lsquoScotch Whiskey & rsquo, sê: & lsquo Die oudste verwysing na whisky kom voor in die Scottish Exchequer Rolls vir 1494, waar daar 'n ingang van & lsquoeight bolletjies mout na Friar John is Cor waarmee aquavitae & rsquo. 'N Bol was 'n ou Skotse maat van hoogstens ses skepels. (Een skepel is gelykstaande aan 25,4 kilogram)
Toe King James IV gedurende September 1506 in Inverness was, het sy Tesourier & rsquos Accounts inskrywings vir onderskeidelik die 15de en 17de van die maand: & lsquoFor aqua vite to the King. . . & rsquo en & lsquo Vir 'n anne flacat van aqua vite aan die Koning. . . & rsquo. Dit is waarskynlik dat die aquavitae in hierdie geval gees was om te drink.
Die vroegste verwysing na 'n distilleerdery in die Handelinge van die Skotse parlement blyk te wees in 1690, wanneer die beroemde Ferintosh -distilleerdery in besit van Duncan Forbes van Culloden genoem word.
Daar word ook verwys na distillering in 'n privaat huis in die gemeente Gamrie in Banffshire in 1614. Dit kom voor in die Register van die Privy Council, waar 'n man wat beskuldig word van die misdaad van inbraak in 'n privaat huis, gekombineer met aanranding, plaasgevind het. het gesê dat sommige & lsquoaquavitie & rsquo omgeslaan het.
Een van die vroegste verwysings na & lsquouiskie & rsquo kom voor in die begrafnisverslag van 'n Highland laird omstreeks 1618.
'N Ongepubliseerde brief van Februarie 1622, geskryf deur sir Duncan Campbell van Glenorchy aan die graaf van Mar, berig dat sekere offisiere wat die koning na Glenorchy gestuur het, die beste vermaak ontvang het wat die seisoen en die land toegelaat het. Dit het gesê: 'Want hulle wil nie wyn of aquavite hê nie. & Rsquo Hierdie & lsquoaquavite & rsquo was ongetwyfeld plaaslik gedistilleerde whisky.
'N Ander skrywer bevestig dat aquavitae af en toe deel uitmaak van die huur wat vir Highland -plase betaal is, in elk geval in Perthshire, maar daar word geen werklike datum gegee vir hierdie praktyk nie.
Wat is die geskiedenis van die heffing van belasting op Scotch Whiskey?
Die Skotse parlement het in 1644 'n aksynswet aangeneem wat die belasting bepaal op 2/8d (13p) per liter aquavitae of ander sterk drank - die Skotse pint is ongeveer 'n derde van 'n liter. Gedurende die res van die 17de eeu is die tipe en bedrae wat ingevorder is, verander.
Na die Unie van die Parlemente in 1707, het Engelse inkomstepersoneel die grens oorgesteek om hul lang pogings te begin om die produksie van whisky onder beheer te bring. Negentig jaar later was die aksynswette in so 'n hopelose verwarring dat geen twee distilleerderye teen dieselfde koers belas is nie. Onwettige distilleerdery floreer, die smokkelaars sien geen goeie rede om te betaal vir die voorreg om hul inheemse drank te laat drink nie.
Na 'n lang koninklike kommissie het die Wet van 1823 wetlike distillasie goedgekeur teen 'n plig van 2/3d (12p) per liter vir stilstaande foto's met 'n kapasiteit van meer as 40 liter. Daar was jaarliks ​​'n lisensiegeld van & pond10 en geen foto's onder die wettige perk is toegelaat nie. Die eerste distilleerdery het in die daaropvolgende jaar tot stand gekom en daarna het baie van die meer versiende distilleerders aan die kant van die wet gekom.
In 1840 was die belasting 5d (2,5p) per bottel en teen die begin van die Eerste Wêreldoorlog het dit gestyg tot 1/81/2d (9p). In 1939 kos 'n tipiese bottel Skotse whisky 14/3d (72p), waarvan 9/71/2d (48p) diens was. Teen 1992, na 'n opeenvolging van diensverhogings, kos dieselfde bottel ongeveer £ 10,80. Die belasting daarop was £ 5.55, gelykstaande aan £ 19.81 per liter suiwer alkohol.
In 1995, vir die eerste keer in honderd jaar, is die belasting op Skotse whisky verlaag. Belasting het gedaal van & pond5.77 tot & pond5.54 'n bottel (70cl). In 1996 is die belasting op Skotse whisky weer verlaag.
Sedert 1973 is die prys van 'n bottel whisky, insluitend die aksynsbelasting, onderhewig aan belasting op toegevoegde waarde.
Op die Stirling -kasteel, tussen 9 uur en 10 uur die oggend van 19 Junie 1566, het Mary Queen of Scots die lewe geskenk aan haar seun James.
Met James in haar arms het sy hom aan Darnley voorgelê met die volgende woorde: "My Here, hier protesteer ek voor God, en soos ek hom sal antwoord op die groot oordeelsdag, is dit u seun en geen ander man nie seun en ek wil hê dat almal hier, beide dames en ander, moet getuig, want hy is soveel u eie seun dat ek vrees dat dit vir hom die erger kan wees. "
Vir William Standon, een van haar soldate, het sy gesê: "Dit is die prins wat ek hoop om eers die twee koninkryke van Engeland en Skotland te verenig. " 'n Wens wat waar geword het.
Met hierdie toespraak het sy duidelik haar hoop opgegee om op die troon van haar oupagrootjie, Henry VII, te slaag.
Sodra James gebore is, is Melville (die sekretaris van die koningin) na Engeland gestuur om Elizabeth van die geboorte in kennis te stel. Melville het ook die opdrag gekry om Elizabeth te vra om peetma te word. Melville het by Greenwich aangekom net toe Elizabeth 'n bal gee. Toe Cecil, Elizabeth se minister van buitelandse sake en Melville die nuus oor die geboorte aan Elizabeth gee, was sy met skielike weemoed vervul en het die dans onderbreek, sak sy moedeloos in 'n leunstoel neer en sê vir die dames wat haar omring het, dat die Skotskoningin die moeder van 'n regverdige seun was, terwyl sy nog maar 'n onvrugbare dier was. ' "
Sy het wel die uitnodiging aanvaar om James Godmother te word, maar het nie die doop in die koninklike kapel by Stirling Castle bygewoon nie. In plaas daarvan het sy die gravin van Argyle gestuur om haar by die seremonie te verteenwoordig. Die verteenwoordigers van die Franse koning en die hertog van Savoye, die Godfathers, was ook by die doop. Darnley was veral afwesig van hierdie gunstige geleentheid, alhoewel hy destyds in die kasteel was.
In Junie 1567 het die Protestantse here in opstand gekom. Hulle het toenemend ongelukkig geraak met Mary (James ' ma) na haar huwelik met Bothwell. Hulle het Mary in Lochleven -kasteel gearresteer en in die gevangenis gesit, waar sy gedwing is om die troon van Skotland te abdikeer. James, was slegs 'n jaar oud toe hy James VI, koning van Skotland geword het.
Vanweë sy jong ouderdom is 'n regent aangestel om as staatshoof op te tree. Trouens, tydens sy minderheid is 'n opeenvolging van regente gekies om in sy plek te regeer. Die eerste regent was Mary ' se halfbroer, James Stuart, graaf van Moray, by die dood van die Earl in 1570, word Matthew Stewart, graaf van Lennox, wat James se oupa was, die tweede regent. Sy regentskap duur nie lank nie, want hy sterf in 1571. Die derde regent was James 's se voog, John Erskine, die eerste graaf van Mar wie se regentskap ook nie lank duur nie, hy sterf in 1572. Die vierde en laaste van die regente was die baie magtige James Douglas, graaf van Morton.
Ten spyte van sy ma se katolieke geloof, is James grootgemaak in die Protestantse godsdiens. Hy is opgevoed deur mans wat empatie vir die Presbiteriaanse kerk gehad het. Sy huwelik met Anne van Denemarke ('n protestantse land) het ongetwyfeld sy Protestantse onderdane bevredig.
James word beskou as 'n intellektueel en het verskeie boeke geskryf.
'N Interessante boek oor heksery het ontstaan ​​na sy terugkeer uit Krondborg waar sy huwelik met Anne plaasgevind het. Hierdie boek was die gevolg van sy bywoning van die North Berwick Heksieverhoor. Blykbaar is verskeie mense daarvan beskuldig dat hulle die swart kunste gebruik het om 'n storm te veroorsaak in die hoop dat dit die skip met James en Anne na Skotland sou laat sak. Hy het baie bekommerd geraak oor hierdie bedreiging deur heksery en het sy boek oor demonologie geskryf. As gevolg hiervan is honderde vroue doodgemaak omdat hulle vermoedelik hekse was.
" 'n Pasgemaakte walglike vir die oog, haatlik vir die neus, skadelik vir die brein, gevaarlik vir die longe en in die swart, stinkende rook daarvan, wat die naaste lyk na die aaklige Stygian -rook van die put wat bodemloos is. " James het hierdie woorde in sy publikasie "A Counterblaste to Tobacco (1604) geskryf. " Sonder twyfel het James nie daarvan gehou om te rook nie en het hy baie duidelik gemaak wat hy dink oor die '#walglike " gewoonte!
'N Ander interessante skrywe was The True Law of Free Monarchies waarin hy verklaar dat die soewerein sy koninkryk regeer deur reg van God af. beperk. Alhoewel hy in die goddelike reg van konings geglo het, het sy parlement dit beslis nie gedoen nie.
Hy het 'n vertaling van die bybel goedgekeur wat nou bekend staan ​​as die King James Version.
James trou op 23 November 1589 met Anne Oldenburg van Denemarke. Anne was die dogter van Frederik II, koning van Denemarke en Sophia von Mecklenburg-Gustrow. Daar word gesê dat Anne en James aanvanklik baie na aan mekaar was, maar na 'n paar jaar se huwelik het hulle uitmekaar gedryf. Hulle het 'n redelik groot gesin gehad, altesaam agt kinders, waarvan slegs drie oorleef het. Na die dood van hul dogter Sophia, woon Anne en James eintlik uitmekaar. Anne, uiteindelik tot Katolisisme bekeer.
TWEE KONINKRYKE VERENIG
Op 25 Julie 1603 in die Westminster Abbey is James en Anne gekroon. Die twee koninkryke is nou onder een kroon verenig. Dit was egter eintlik twee afsonderlike koninkryke, elk met hul eie wetgewers en eie administratiewe liggame. Omdat hulle onder een kroon was, kon hulle nie met mekaar oorlog voer nie, en kon hulle nie teenstanders in buitelandse oorloë kies nie. Hulle kon ook geen vyandige ooreenkomste maak nie.
James het die verskillende magte van die twee parlemente verkeerd verstaan ​​en konflik het veral ontstaan ​​op die gebied van belasting en godsdiens. Daar was ook teenoorgestelde menings oor Spanje. Engeland het vasberade geglo dat Spanje sy vyand is en dus 'n land wat verslaan moet word. Aan die ander kant het James daarin geglo om die verskille met Spanje op te los.
'N Lys van probleme vir James bevat:
Die woede van Rooms -Katolieke, wat lei tot komplotte om die koning te verwyder. Een so 'n plot was die kruitplot, 'n ander was die bye -plot.
'N Katolieke opstand in 1588 en 'n sameswering in 1600 onder leiding van John Ruthven, graaf van Gowrie.
Sy plan vir vrye handel tussen Skotland en Engeland is ontken.
Sy verkoop van eerbewyse en titels om die skuldkis te versterk.
Sy ontbinding van die tweede parlement het die Addled Parlement geroep, wie se doel was om nuwe belasting te bekom. Uiteindelik het hierdie parlement geen wetgewing aanvaar nie en belasting opgelê. Na die ontbinding regeer hy sewe jaar lank sonder 'n parlement.
Reël die huwelik van sy oudste seun met die dogter van die koning van Spanje in die hoop op 'n alliansie met Spanje. Die huwelik het die bevolking baie kwaad gemaak.
Sy teregstelling van die geliefde en bewonderde sir Walter Raleigh het sy gewildheid verder benadeel.
Die Five Articles of Perth het hom ook nie geliefd nie, aangesien dit geïnterpreteer is as te katoliek en anglikaanagtig, daarom 'n bedreiging vir Skotse presbiteriane. (The Five Articles of Perth: (1) kniel tydens die nagmaal, (2) privaat doop, (3) privaat nagmaal vir siekes of siekes, (4) bevestiging deur 'n biskop en (5) die viering van heilige dae.)
Hoe die Dunoon -slagting 'n Skotse familievete te ver gevoer het
Geërfde folklore leef en is goed in Skotland. Baie gevoer deur die glansryke prag van sy kronkelende hange en mistige heuwels, het baie die verhale van rondtrekkende clans gehoor om die telling van antieke vete te vergemaklik en hul eer te herwin op enige moontlike manier. Trouens, gedurende die 17de en 18de eeu het dit nooit gelyk asof Skotland sy lang woord lank neergesit het nie. Die geskiedenis wemel van verhale van moord en onrus, wat 'n paar skokkende persoonlike gruweldade teenoor bure uitbeeld en 'n nuwe definisie gee aan die term "Clan." so bekend is dat een van die oudste gesinne van Skotland, die Lamonts, binne een nag verskeie takke van hul ou stamboom sou verloor-'n skrikwekkende gebeurtenis wat nou bekend staan ​​as die Dunoon-bloedbad.
Daar word gesê dat Clan Lamont afstam van die Ierse monargie, en as gevolg van hierdie afstamming was hulle een van die oudste en magtigste gesinne in Skotland. Gedurende die 11de eeu het die Lamont -opperhoof gesit in 'n stad met die naam Dunoon, tot 1371 toe Robert II van Skotland, met sy hemelvaart na die troon, Sir Colin Campbell in plaas daarvan die erflike bewaarder van Dunoon Castle aangestel het. Dit was die begin van 'n toenemend bittere vete tussen die twee stamme, aangesien die Lamonts die toenemende invloed van Campbells probeer weerstaan ​​het.
Die gevolg van hierdie slegte bloed was nie net 'n paar goed geplaasde woorde of selfs 'n handjievol skadelike konfrontasies nie, maar in plaas daarvan die wrede slagting van die Lamont-stam, 'n gebeurtenis wat 'n verpletterende slag vir een van die trotsste families in Skotland sou slaan.
It may be called The Spanish Princess , but episode three of the Starz period drama's second season is all about the Scottish Queen. In fact, the true story of Margaret Tudor's (Georgie Henley) two years as regent queen of Scotland, and her secret marriage to Angus Douglas (Andrew Rothney), are worthy of their own period drama, if you ask us.
What happened next is, well, Starz drama-worthy. Margaret greeted Angus by ordering the cannons at Edinburgh Castle and Holyrood House to fire at him. Angus retaliated by ontvoering James V in 1526 and holding him as a virtual prisoner for nearly three years, Undiscovered Scotland recounts.
In 1528, Angus and Margaret finally had their marriage annulled by the Pope. In the same year, 16-year-old James escaped from his step-father's clutches by dressing as a servant and riding to his mother at Stirling Castle (we can practically Hoor the Western-themed music).
© Future Publishing Limited Quay House, The Ambury , Bath BA1 1UA . Alle regte voorbehou. England and Wales company registration number 2008885.