Reis saam met die digter Lucille Clifton in haar hiernamaals - Interessant
Alhoewel die digter drie jaar dood is, kyk haar blink, sluwe, rooi lipbruin gesig soggens na my op uit haar boekbaadjie by my bed. Haar glimlag ontklee my dwaasheid.
Haar naam is Lucille Clifton, en as dit 'n wyser land was, sou dit selfs aan skoolkinders bekend wees. Ek lees haar gedigte vroegoggend en laat saans, soos sommige mense bid. Clifton se gedigte is baie soos gebede. Gebede wat duisternis en lig saambind. Rassisme en die behoefte om te onthou en om op een of ander manier te vergewe. Seksuele mishandeling en die behoefte om te onthou, en om die een of ander manier te vergewe. Sterf en die behoefte om te lewe.
die dood is 'n klein klip
van die berg waarheen ons gebore is.
~ Vanaf moedertaal: ons sterf Die versamelde gedigte van Lucille Clifton Boa Editions 1965-2010
Hierdie jaar word ek vier-en-sewentig, Clifton se ouderdom toe sy dood is. Haar 'klein klip' ​​lyk groter as ooit. Ek reël my dae sodat ek myself kan verloor op die vele paadjies van haar berg. Haar berg is 'n gevaarlike plek, maar as Amerikaner uit haar geslag herken ek baie wat ek daar vind. James Bird jr., 'N swart man wat deur blankes in Jasper, Texas, na sy dood gesleep is, was 'n man wat ander liggame bewoon het, waar dit moeilik was om na 'n pikswart wit Joodse seun uit die Bronx te kyk.
ek is 'n man se kop in die pad.
Ek is gekies om deur die lede te praat
van my liggaam. die arm terwyl hy wegtrek
beduie na my, die hand keer oop
~ Vanaf jasper texas 1998 Die versamelde gedigte
Maar ek vind, waar jaspis vandaan kom, die opwekking van Lasarus: die dooies sal weer opstaan ​​/ wie ook al sê / stof moet stof wees / nie die bome sien nie / reën ruik / onthou afrika.
Clifton is die digter van verlies en die opgestane lewensverlies gee geboorte aan. As my jonger broer sterf deur voor my te verdrink, sterf twee van Clifton se vyf kinders voor haar, en haar man het net tot agt-en-veertig jaar geleef. Die digter het ons nie net haar berg gegee nie, maar ook haar vlamme, en die gelag uit haar hart, soos wanneer sy haar las neerlê aan die voete van Clark Kent.
Wat, het ek verstom, kon 'n Afro-Amerikaanse vrou van Depew, New York, gemeen het met 'n wit man van die planeet Krypton? Daar is dit: net soos Clark Kent nie kon vlieg voordat hy Superman geword het nie, kon Lucille Clifton nie vlieg voordat sy 'n digter geword het nie. Rampe het albei na Amerika gebring. Die oupagrootjie van Clifton was 'n slaaf van Dahomey. Krypton van Clark Kent is verswelg in vlamme (net soos my ma s'n) shtetl in Pole).
Ek wens net soos Clifton dat ek my eie Clark Kent, klankbord en foelie gehad het, aan wie ek kon skryf, soos Clifton in haar finale noot om te Clark:
hoekom het ek gedink jy kan dit regmaak?
hoe jy gewonder het
om te sien hoe ek kanse waag,
dans op die rand van woorde,
die slegte ouens uit te wys,
droom u x-straalvisie
kon die skoonheid in my sien.
Kyk die video: the mississippi river empties into the gulf by Lucille Clifton. Sharon Day - Live from Here