Geskryf deur Michelle Ward, et al
Koalas is een van die bedreigde inheemse spesies wat die ergste deur habitatverlies geraak word. Taronga Dieretuin
Bedreigde spesies, wat groter is as die grootte van Tasmanië, is vernietig sedert Australië se omgewingswette uitgevaardig is, en 93% van hierdie verlies aan habitat is nie na die federale regering verwys vir ondersoek nie, blyk uit ons nuwe navorsing.
Die navorsing, wat vandag in Bewaringswetenskap en -praktyktoon dat 7.7 miljoen hektaar habitat met bedreigde spesies vernietig is in die 20 jaar sedert die Wet op die Beskerming van die Omgewing en die Bewaring van Biodiversiteit (EPBC) 1999 in werking getree het.
Die suidelike swart keelvink, een van die bedreigde inheemse diere wat die ergste deur habitatverlies geraak word. Eric Vanderduys / BirdLife Australia
Sommige 85% van die bedreigde spesies op die land het habitatverlies ervaar. Die ikoniese koala was van die ergste geraak. Meer as 90% van die verlies aan habitat is nie verwys of voorgelê vir beoordeling nie, ondanks 'n vereiste om dit te doen onder die wette van die Statebondomgewing.
Ons navorsing dui daarop dat die wetgewing omvattend daarin geslaag het om die wêreldwye belangrike waardes van Australië te beskerm, en dat dit dringend hervorm en afgedwing moet word.
Wat is die wette veronderstel om te doen?
Die EPBC-wet is in 1999 uitgevaardig om die verskeidenheid van Australië se unieke, en toenemende bedreigde, flora en fauna te beskerm. Dit word beskou as 'n reuse-stap vorentoe vir die bewaring van biodiversiteit en sou na verwagting 'n belangrike nalatenskap van die land word Howard-koalisie-regering.
'N Dooie koala buite Ipswich, Queensland. Omgewingsbewustes skryf die dood toe aan grondonteiening. Jim Dodrill / The Wilderness Society
Die wet het ten doel om sogenaamde "beskermde aangeleenthede" soos bedreigde spesies, trekspesies en bedreigde ekosisteme te bewaar.
Opruiming en verandering van grondgebruik word deur ekoloë beskou as die primêre bedreiging vir Australië se biodiversiteit. In Queensland is die skoonmaak van lande om die weiveld te skep grootste druk op bedreigde flora en fauna.
Enige aksie wat 'n beduidende impak op beskermde aangeleenthede kan hê, insluitend vernietiging van habitat deur grondonteiening, moet na die federale regering verwys word vir beoordeling.
Verlies van moontlike habitat vir bedreigde spesies en migrerende spesies, en bedreigde ekologiese gemeenskappe. Donkerblou verteenwoordig habitatverlies wat beoordeel is (of verlies wat plaasgevind het met 'n verwysing kragtens die EPBC-wet) en donkerrooi verteenwoordig habitatverlies wat nie beoordeel is nie (of verlies wat plaasgevind het sonder 'n verwysing onder die Wet). Drie panele belig die suidelike kus van Wes-Australië (links), Tasmanië (middel) en die noordelike kus van Queensland (regs). Aangepas uit Ward et al. 2019
Die wet word nie gevolg nie
Ons het die federale regering se bos- en boskaarte afgelei van satellietbeelde ondersoek. Die ontleding het getoon dat 7.7 miljoen hektaar habitat met bedreigde spesies skoongemaak of vernietig is sedert die wetgewing ingestel is.
Van hierdie gebied is 93% nie na die federale regering verwys nie en is dit ook nie beoordeel of goedgekeur nie.
Bulldozer maak bome skoon in die Olive Vale-stasie in Queensland in 2015. ABC News, 2017
Dit is onduidelik waarom mense of ondernemings nie habitatvernietiging op so 'n groot skaal verwys nie. Mense evalueer moontlik hul aktiwiteite en kom tot die gevolgtrekking dat dit nie 'n beduidende impak sal hê nie.
Ander probeer moontlik om die koste van 'n verwysing te vermy, wat A $ 6,577 vir mense of ondernemings met 'n omset van meer as A $ 10 miljoen per jaar kos.
Die versuim van verwysing kan ook dui op a gebrek aan bewustheid van, of miskenning van, die EPBC-wet.
Die grootste verloorders
Ons navorsing het bevind dat 1,390 (85%) van aardbedreigde spesies habitatverlies binne hul omvang ervaar het sedert die EPBC-wetgewing ingestel is.
Onder die top tien spesies wat die meeste gebied verloor het, was die rooi goshawk, die spookvlermuis en die koala, wat onderskeidelik 3 miljoen, 2.9 miljoen en 1 miljoen hektaar verloor het.
In minder as twee dekades het baie ander inheemse spesies groot stukke van hul potensiële habitat verloor. Dit bevat die gestreepte skink van Mount Cooper (25%), die makarthuria van die Keighery (23%) en die Suidelike keelvink (10%).
(a) Die top 10 bedreigde spesies wat die ergste geraak word, sluit in diegene wat die grootste deel van hul totale habitat verloor het, en (b) spesies wat die meeste habitat verloor het, soos deur die federale regering gekarteer. Aangepas uit Ward et al. 2019
Wat werk, wat nie
Ons het gevind dat byna alle verwysings na die federale regering vir verlies aan habitat deur stedelike ontwikkelaars, mynbou-ondernemings en kommersiële ontwikkelaars gemaak is. 'N Klein 1.3% van die verwysings is deur landbou-ontwikkelaars gemaak - ondanks duidelike bewyse dat grondvrystelling daarvoor is weiding ontwikkeling is die primêre drywer van vernietiging van habitat.
Alarmerend, selfs al het ondernemings of mense voorgestelde aksies verwys, mag 99% voortgaan (soms met voorwaardes).
Die hoë goedkeuringsyfers kan deels afgelei word uit die inkonsekwente toepassing van die 'belangrikheid' toets onder die federale wette.
Honderde betogers vergader in Sydney in 2016 om te eis dat Nieu-Suid-Wallis sterk wette oor grondonteiening moet behou. Dean Lewins / AAP
Byvoorbeeld, in 'n suksesvolle vervolging in 2015, Powercor Australië en Vemco] is 'n boete van $ 200,000 beboet omdat hulle nie die skoonmaak van 'n klein 0.5 hektaar van 'n krities bedreigde ekosisteem verwys het nie. In teenstelling daarmee is veel groter habitatte in die habitat vernietig sonder verwysing of goedkeuring, en sonder dat enige sulke handhawingsmaatreëls gedoen is.
Duidelike kriteria vir die bepaling of 'n impak beduidend is, sou die teenstrydigheid in besluite verminder en meer sekerheid vir belanghebbendes bied.
Die wette moet afgedwing en hervorm word
As die neiging tot verlies van habitat voortduur, is twee dinge seker: meer spesies sal met uitsterwing bedreig word, en meer spesies sal uitsterf.
Die wet moet dringend korrek afgedwing word om die massa-nie-verwysing van aksies wat deur ons ontleding aan die lig gebring is, te beperk.
Die diagram van die linker sirkel illustreer die verdeling van nywerhede wat hul optrede volgens aantal verwysings verwys; die regter sirkelgrafiek illustreer die verdeling van nywerhede wat hul optrede volgens gebied (hektaar) verwys. Albei kaarte belig die landbousektor as 'n lae verwysende bedryf. Aangepas uit Ward et al. 2019
As niks anders nie, sal dit Australië help om sy verbintenis onder die Konvensie oor Biologiese Diversiteit om uitwissing van bekende bedreigde spesies te voorkom en hul bewaringstatus teen 2020 te verbeter.
Die kartering van die kritieke habitat wat noodsaaklik is vir die oorlewing van elke bedreigde spesie is ook 'n belangrike stap. Die wet moet ook hervorm word om te verseker dat kritiese habitat geïdentifiseer en beskerm word, soos in die Verenigde State.
Australië is reeds 'n wêreldleier in moderne uitwissings. Sonder 'n wesenlike verandering in die skryf, gebruik en afdwing van omgewingsreg, sal die krisis net erger word.
Michelle Ward, PhD-student, Die Universiteit van Queensland; April Reside, navorser, sentrum vir biodiversiteit en bewaringswetenskap, Die Universiteit van Queensland; Hugh Possingham, professor, Die Universiteit van Queensland; James Watson, professor, Die Universiteit van Queensland; Jeremy Simmonds, postdoktorale navorsingsgenoot in bewaringswetenskap, Die Universiteit van Queensland; Jonathan Rhodes, medeprofessor, Die Universiteit van Queensland, en Martin Taylor, adjunk-senior lektor, Die Universiteit van Queensland
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Omgewingswette het die noodsituasie vir uitsterwing versuim. Hier is die bewys