Uitgedruk deur Jean-Paul Sartre , die uitdrukking "" bestaan ​​bestaan ​​uit essensie "" het gekom om 'n klassieke, selfs definisie van die hart van die eksistensialistiese filosofie te wees. Dit is 'n idee wat tradisionele metafisika op sy kop draai, want in die Westerse filosofie is dit altyd aanvaar dat die "essensie" of "natuur" van 'n ding meer fundamenteel en ewig as sy blote "bestaan" is. Dus, as jy wil iets verstaan, wat jy moet doen is om meer te leer oor sy "wese".
Dit moet in gedagte gehou word dat Sartre hierdie beginsel nie universeel toepas nie, maar slegs vir die mensdom. Sartre het aangevoer dat daar in wese twee soorte wesens was. Die eerste is self-in-die-self ( l''en-soi ), wat gekenmerk word as 'n vaste, volledige en absoluut geen rede vir sy bestaan ​​nie - dit is net. Dit beskryf die wêreld van eksterne voorwerpe. Die tweede is vir homself ( le pour-soi ), wat gekenmerk word as afhanklik van die voormalige vir sy bestaan. Dit het geen absolute, vaste, ewige natuur en beskryf die toestand van die mensdom nie.
Sartre, soos Husserl, het geargumenteer dat dit 'n fout is om mense te behandel op dieselfde manier as wat ons eksterne voorwerpe behandel. As ons byvoorbeeld 'n hamer beskou, kan ons sy aard verstaan ​​deur sy eienskappe te lys en die doel waarvoor dit geskep is, te ondersoek. Hamers word vir sekere redes deur mense gemaak. In 'n sekere sin bestaan ​​die "essensie" of "natuur" van 'n hamer in die verstand van die skepper voordat die werklike hamer in die wêreld bestaan.
So kan mens sê dat wanneer dit kom by dinge soos hamers, die essensie voorafgaan.
Menslike bestaan ​​en Essensie
Maar is dit dieselfde waar van mense? Tradisioneel is dit veronderstel om die geval te wees omdat mense geglo het dat mense geskep is. Volgens die tradisionele Christelike mitologie is die mensdom deur 'n doelbewuste daad van wil en met spesifieke idees of doeleindes in gedagte geskep. God het geweet wat gemaak moes word voordat die mens ooit bestaan ​​het.
Dus, in die konteks van die Christendom, is mense soos hamers omdat die "essensie" (natuur, eienskappe) van die mensdom bestaan ​​het in die ewige gedagte van God voordat enige werklike mense in die wêreld bestaan ​​het.
Selfs baie ateïste het hierdie basiese uitgangspunt behou, ondanks die feit dat hulle die gepaardgaande premisse van God afgehandel het. Hulle het aanvaar dat die mens 'n besondere "menslike natuur" gehad het wat beperk het tot wat 'n persoon kon of nie kon wees nie - basies dat hulle almal 'n "essensie" gehad het wat hul "bestaan" voorafgegaan het.
Sartre gaan egter 'n stap verder en verwerp hierdie idee heeltemal en beweer dat so 'n stap nodig was vir enigiemand wat die ateïsme ernstig sou neem. Dit is nie genoeg om die konsep van God eenvoudig te laat vaar nie , maar ook om enige konsepte wat van die idee van God afkomstig was en te verlaat, te laat vaar - maak nie saak hoe gemaklik en bekend hulle oor die eeue heen geword het nie.
Sartre trek hieruit twee belangrike gevolgtrekkings. Eerstens beweer hy dat daar geen gegewe menslike natuur vir almal algemeen is nie, want daar is geen God om dit in die eerste plek te gee nie. Mense bestaan, soveel is duidelik, maar dit is eers nadat hulle bestaan ​​dat 'n "essensie" wat mens genoem kan word, ontwikkel.
Mense moet ontwikkel, definieer en besluit wat hul "natuur" sal wees deur 'n verhouding met hulself, hul samelewing en die natuurlike wêreld rondom hulle.
Tweedens beweer Sartre dat omdat die "natuur" van elke mens afhanklik van daardie persoon is, hierdie radikale vryheid gepaard gaan met 'n ewe radikale verantwoordelikheid. Niemand kan eenvoudig sê dat dit in my natuur was as 'n verskoning vir 'n gedrag van hulle nie. Wat 'n persoon ook al is, is geheel en al afhanklik van hul eie keuses en verpligtinge - daar is niks anders om terug te val nie. Mense het niemand om te blameer nie, maar hulself.
Mense as individue
Net op hierdie oomblik van uiterste individualisme, trap Sartre terug en herinner ons dat ons nie geïsoleerde individue is nie, maar eerder lede van gemeenskappe en van die menslike ras.
Daar mag nie 'n universele menslike natuur wees nie , maar daar is beslis 'n algemene menslike toestand . Ons is almal hierin, ons leef almal in die menslike samelewing, en ons het almal dieselfde besluite.
Wanneer ons keuses maak oor wat om te doen en verpligtinge aangaan oor hoe om te lewe, maak ons ​​ook die stelling dat hierdie gedrag en hierdie verbintenis iets van waarde en belangrik vir mense is - met ander woorde, ondanks die feit dat daar geen objektiewe gesag wat ons vertel hoe om op te tree nie, dit is nog iets wat ander ook moet kies.
Dus, ons keuses beïnvloed nie alleen onsself nie, maar beïnvloed ook ander. Dit beteken op sy beurt dat ons nie net vir onsself verantwoordelik is nie, maar ook vir ander verantwoordelikheid dra vir wat hulle kies en wat hulle doen. Dit sou 'n daad van selfbedrog wees om 'n keuse te maak en dan terselfdertyd te wens dat ander nie dieselfde keuse sou maak nie. Die aanvaarding van verantwoordelikheid vir ander wat ons lei, is die enigste alternatief.