Verkiesingsdistrikte - Daarbenewens - 2021
Amerikaanse politiek is in die verlede bekoorlik deur die kwessie van verkiesingsdistrikte en die impak daarvan op die presidentsverkiesing. Die afgelope paar jaar het hierdie kwessie van verkiesingsdistrikte minder 'n probleem geword, maar presidensiële verkiesings moet gesien word as 'witter as wit' en pogings om die kwessie van kiesdistrikte in die Amerikaanse politiek op te ruim, is goed gedokumenteer.
Amerika het 'n geskiedenis van swak verdeling van verkiesingsdistrikte gehad. Dit het direk verband gehou met die ontkenning van die stemreg van sekere groepe.
Die Hooggeregshof wou vir baie jare nie betrokke raak nie. Die presidente vind dat die kwessie van onbillike toedeling 'n moeilike brandnetel is om te begryp omdat dit die regte van gemeenskappe skend. Die suidelike state wou geen verandering aan verkiesingsdistrikte hê nie en hulle wou beslis nie hê dat die federale regering in die plaaslike politiek inmeng nie.
In 1946, in Colegrove v Green die Hooggeregshof het verklaar dat federale howe nie die 'politieke struikgewas' van toedeling van verkiesingsdistrikte moet aangaan nie. Regter Frankfurter het aangevoer dat sulke kwessies aan verkose politici oorgelaat moet word.
Maar in 1960, in Gomillion v Lightfoot die Hooggeregshof het 'n ander poging aangeneem. In die stad Muskagee, Alabama, het die blanke raad verkiesingsgrense gemanipuleer sodat die stempersentasie van die swartes in Muskagee erg verswak het. Dit het gerrymandering tot 'n uiterste gevoer. Muskagee se verkiesingsgrense het van 'n vierkantige vorm na 'n 28-sydig figuur gegaan wat baie swartes van die reg om te stem uitgesluit het.
In hierdie geval het die Hooggeregshof verklaar dat die beslissing van 1946 nie relevant was nie, aangesien dit nie vir die doeleindes was nie"Van 'n onomwonde onttrekking van die stem slegs van bruin burgers." Die kwessie word nie as een van "politiek" beskou nie en Justisie Frankfurter beweer dat die swart burgers van Muskagee stemreg geweier is wat aan die 15de wysiging aan hulle gegee is:
"Die onvermydelike menslike effek van hierdie essay in meetkunde en aardrykskunde is om gekleurde burgers en slegs bruin burgers, waarvan hulle daarvoor gestem het, se stemreg te ontwrig. Dit was nie (die beoogde uitwerking van) Colegrove v Green nie. "
Tot die 1960's was landelike gebiede te veel verteenwoordig in die kiesdistrikte ten koste van stedelike gebiede. 'N Uiterste voorbeeld was dat die verhouding tussen die landelike gebiede in Atlanta, Georgia, 99 tot 1 was. In die suidelike state was gerrymandering die enigste doel om die swart gemeenskappe se stemreg te beperk. Ryk wit gesinne het die landelike gebiede in die suide besit en hul politieke invloed het getel. In 1962 kom die Hooggeregshof in Baker v Carr tot die gevolgtrekking dat Tennessee die skuld begaan het omdat hy nie sedert 1901 verkiesingsdistrikte verander het nie, en Justisie Brennan het aangevoer dat die versuim om die distrikte weer aan te gee, die regte vervat in die 14de wysiging was.
Die bevindinge van Baker v Carr was eenvoudig - die federale howe het die reg gehad om vrae oor toedeling te hanteer. Hierdie bevinding het begin met 'n stortvloed van sake wat tot in die 1980's voortduur. Die meeste hiervan het betrekking gehad op die suidelike state:
Grey v Sanders (1963): Georgië se stemstelsel is ongrondwetlik verklaar met betrekking tot die stelsel-eenheidstreek. Dit het die 15de, 17de en 19de wysigings oortree. in Wesberry v Sanders (1964) het die Hooggeregshof verklaar dat Georgia se Amerikaanse Kongresdistrikte nie onder die Amerikaanse grondwet geregverdig kon word nie. Die hof het dit verklaar "Die beginsel van gelyke verteenwoordiging vir gelyke getalle mense (was) die fundamentele doelwit van die Huis van Verteenwoordigers." in Reynolds v Sims (1964) Die Hooggeregshof het die provinsiale eenheidsregering van Alabama verslaan wat toegelaat het dat distrikte van 15.000 dieselfde politieke mag het as distrikte soos Jefferson County wat 'n bevolking van 600,000 gehad het. Die kleiner distrikte bestaan ​​meestal uit wit plattelandse boere, terwyl Jefferson County 'n baie groot swart bevolking in Birmingham gehad het. Hierdie opset is as 'n skending van die 14de wysiging verklaar.
Daar is vandag 'n vereiste om verkiesingsdistrikte so gelyk te maak as wat wiskundig moontlik is. Dit is die sogenaamde Warren-beginsel. Niemand mag voel dat sy / haar stem van minder belang is as enige ander persoon nie. Dieselfde geld vir groepe burgers. In die era voor die hofsake van die verkiesingsdistrikte in die 1960's was die bevolkingsgrootte gereeld ongelyk, en daar was gewoonlik 'n rasse-rede hiervoor - of as ras nie 'n probleem was nie, was dit 'n poging om die werkersklas tot die minimum te beperk - of die impak van daardie stemme. In die 1980's was die staat met die meeste variasie in die kiesdistrikte Alabama, waar die afwykingspersentasie 2,45% was, wat as triviaal beskou word.
Die Hooggeregshof het nog nie gerrymandering weens partydige redes (in teenstelling met rasse) ongrondwetlik verklaar nie. Regeringsverkiesings in die regering en die regering is aan die einde van elke dekade gehou, maar voor 'n nuwe sensus het dit 'n besondere belang. Die party wat die staatsbestuur en die wetgewer van die staat beklee, is goed geplaas om tot sy eie voordeel te herdeel.
In 1982 is die Wet op Stemregte weer goedgekeur. Dit het daartoe gelei dat minderheidsdistrikte tot stand gekom het - rasse-minderheidsdistrikte in 'n poging om meer rasse-minderhede aan bewind te kry. Dit is in Shaw v Reno (1993) betwis toe vyf wit kiesers beweer het dat hul regte ingevolge die 14de wysiging geskend is. Met 'n stemming van 5 tot 4 besluit die Hof dat die skepping van minderheidsdistrikte grondwetlik twyfelagtig is. Daar was egter nog geen finale oplossing vir die saak nie, aangesien geen enkele beginsel van verteenwoordigende gelykheid universele instemming gevind het nie. Die voordeel van die minderheidsdistrikte is dat veral swart Amerikaners en Hispanics tot hulle verkies word. Baie blanke politieke klante het betoog teen minderheidsdistrikte, omdat hulle self benadeel kan word deur die skepping daarvan met 'n verandering in die distriksgrense.
Met 'n land van die grootte van Amerika en met sy geskiedenis van rasse-probleme, is dit waarskynlik dat verkiesingsdistrikte 'n aantal jare steeds 'n bron van belang sal wees, veral met die veranderende bevolking van state.