Hoe om beter te skryf: 2 gedagtes oor selfbewustheid - Diverse
As skrywer wonder ek soms wat redakteurs dink. As redakteur wonder ek gereeld wat skrywers dink. Hier is 'n paar gedagtes oor skryfwerk en die idee van 'selfbewustheid'.
Opmerking: hierdie stuk is 'n soort 'opvolg' na die Notas oor bemarkingstaal en jeug van verlede week.
Die grootste probleem wat ek met die meeste mense se skryfwerk (insluitend my eie) het, is wanneer dit jou op 'n emosionele vlak aanpak. As dit emosioneel plat is.
As dit gebeur, is die skrywer geneig om af te kom asof hy sy hele lewe lank beskut is, asof niks onaangenaam of moeilik ooit gebeur het nie. Daar is 'n soort ligte 'verwondering' of 'opgewondenheid' oor die ervaring wat vertel word, en dit is so diep soos dit gaan.
Ek praat hier meer oor vertellings, maar dieselfde soort leegheid maak ook 'n klomp inligtingstukke oor reis- of sosiale media of watter onderwerp ook al dood.
Skrywers van hierdie soort stukke sou u glo dat al wat u nodig het - in 'n metaforiese sin - is om te betaal vir 'n kaartjie, om te betaal vir versekering, en alles sal versorg word.
Mense wat weet wie hulle is
Wat my red, is goeie skryfwerk. Dit is waar dat alles op verskillende emosionele vlakke tref. Hartseer, gelukkig, snaaks, wat ook al. David Sedaris kom onmiddellik na vore, net soos Sherman Alexie.
[As 'n soort van opmerking: dit lyk asof 'n onevenredige aantal van hierdie soort 'lewende' skrywers nog altyd gay was, van Whitman af op die punt. Ek het 'n vreemde teorie hieroor. My teorie lui: daar word tradisioneel teen gays / lesbiërs gediskrimineer in die meeste, indien nie alle samelewings nie. Sekerlik ons ​​s'n. Dus, in my gedagtes, word gay mense waarskynlik gedwing om baie ekstra na te dink oor en 'te kom' oor wie hulle is.]
Wat die meeste van my gunsteling skrywers, gay, Indiër, Joods of nie, blyk te deel, is hierdie gevoel van totale selfbewustheid. Hulle weet wie hulle is en skryf van daardie 'plek' af. Of hulle weet nog steeds nie wat nie, maar skryf in elk geval steeds van daardie plek af.
Selfbewustheid as 'tegniek' in fiksie
. . Vir my is selfbewuste skryfkuns slim skryfwerk. Ek vergeet nooit dat ek 'n boek lees nie. Ek lees nooit 'n boek nie en word Narnia toe vervoer en vergeet waar ek was. Ek weet altyd dat dit woorde op 'n bladsy is. Ek gaan dus nie probeer voorgee dat die persoon wat my boek lees nie so slim soos ek is nie, of in werklikheid gaan prysgee aan enige konsep wat ek voorstel.
Chuck Klosterman, onderhoud by Boulder Weekly
'N Ander, maar miskien effens verwante vorm van selfbewustheid, vind in fiksie plaas wanneer die verteller basies inbreek en u daaraan herinner dat dit alles net 'n boek is. Dit is teenstrydig met die tradisie om 'n soort naatlose fiktiewe sfeer te skep waar die leser 'ongeloof opskort'.
U kan 'n soortgelyke soort selfbewustheid op niefiksie toepas, wat een manier is om jouself te kontroleer deur 'n onderwerp 'te laat glans' of 'n verhaal op een emosionele vlak te vertel.
Daar is baie maniere om dit te doen. Hier is 'n paar voor die hand liggende:
Verbind die skryf van die verhaal met die regte tyd. Voorbeeld: U vertel die verhaal om eers later terug te kom en te sê: "Dit het alles drie weke gelede gebeur. In die tyd sedert. "
Erken dinge wat u nie verstaan ​​of gevoel het nie, of dat u opgemerk het op die tydstip wat u nou geleer of gevoel het, of miskien nog steeds nie doen nie, maar dit ten minste onthul het.
Erken jou kwesbaarheid as reisiger en skrywer in plaas daarvan om die voorkoms van jou reis te behou as 'n soort naatlose gebeurtenis wat op 'n netjiese afsluiting uitloop. Die lewe is nooit so nie.
Aan die een kant voel ek asof ek die idee om 'weet wie jy is' gekonfiskeer het met 'selfbewustheid as 'n soort voorkoms'. Die belangrikste idee is dat jy nadink oor wie jy is - en daarop vertrou - en nie bang wees om in te breek en al die verskillende dele van jouself in die skrywe te laat vloei nie. Daar is al genoeg vervelige crap daar buite. Sê wat u regtig moet sê.