Tipe 1-diabetes en vroeë kinderjare - Nuttige wenke - 2021
Wat lei tot die diagnose van tipe 1-diabetes by ons kinders?
Die ervarings van ouers, moeders en oumas is baie duidelik en naby my. Uit hierdie uitgawes wil ek verskeie onderwerpe uitlig wat daarin klink. Die eerste is die vraag na die toekoms van die kind, asook die angs en vrees vir moeders wat verband hou met die oorgang na onafhanklike beheer van diabetes. Die tweede is die ervaring en konsentrasie van ouers op die idee dat diabetes by 'n kind lewenslank is. Vir baie is die kwessie van grootword en skeiding van die kind van die moeder relevant.
Tot drie jaar is die kind heeltemal onder die beheer van die moeder, asof hy met haar saamgesmelt het. Op 3-jarige ouderdom eindig die vroeë ouderdomstydperk, en die kind gaan van kleins af. Die baba besef vir die eerste keer dat hy self is, begin outonomie eis. Die driejarige kroonfrase is "Ek self!". Negatiwiteit en buie, ongehoorsaamheid, eiewilligheid, hardkoppigheid in gedrag kan aangetoon word. Maar dit is 'n natuurlike proses en negatiewe manifestasies hou verband met die groei van die psige. Geleidelik begin wil en onafhanklikheid vorm aanneem. Na drie jaar neem die kind se vermoëns toe, is daar trots op hul prestasies. Die kind begin daarna streef om 'n resultaat in sy aktiwiteit te bereik, behandel die volwassene as 'n model, en daar is 'n sensitiwiteit vir volwassenes se beoordeling van hul gedrag. Die belangrikste is om hierdie krisis met die minste verliese te oorleef deur te besef dat dit 'n tydelike en tydelike fase is.
Drie jaar kan moeiliker wees met diabetes en al sy reëls as voorheen, want die kind begin verskillend met die buitewêreld en geliefdes bou. Dit is nodig om met hom te onderhandel, vir 'n lang tyd te verduidelik, en nie net te verbied nie, en met sy begeertes, ambisies, doelwitte te dink, wat nie maklik is nie. Sedert vantevore sal dit weg wees. 'N Buigsame benadering, die moontlikheid van keuse en alternatiewe, aandag, konsekwentheid, algemene siening van ouers oor die grootmaak van 'n kind en geduld op hierdie tydstip, is die belangrikste beginsels vir 'n gladde oorgang na 'n nuwe fase van grootword.
Die tweede onderwerp is die moeders van die moeders vir die toekoms van die baba en of die kind die situasie sal kan hanteer namate sy ouer word en alleen haar diabetes kan beheer. Hoe onafhanklik die toekomstige tiener sal wees, hang grootliks af van die posisie van die ouers en hul houding teenoor die situasie met diabetes. Dit is belangrik dat ouers self die diabetes-situasie aanvaar. Soms sien ek in terapie die volgende prentjie: na die aanvang van diabetes, het 4-6 maande verloop, het die tiener al uitgepluis hoe om diabetes te beheer en het hy alles op sy eie begin doen, en volwassenes kan steeds nie die feit aanvaar dat die kind suikersiekte het nie. . En dit is nie verbasend nie - die psige van die kind is buigbaarder, beweegliker as die volwassene en die kinders pas vinniger by nuwe omstandighede aan. 'N Tiener word voor sy oë groot, en dit lyk asof ouers rolle met hul kinders verander en hulle benodig baie hulp met aanpassing en aanneming.
Hoe kan u verstaan ​​dat u diabetes gehad het? Die situasie van chaos in die kop is weg, jy verstaan ​​hoe om in een of ander geval insulienterapie uit te voer, jy voel en kan glukemie onder beheer hou. U neem nuwe voorwaardes en reëls in ag, werk saam met 'n dokter. Moenie die feit van diabetes by 'n kind vir familielede, vriende en kennisse verberg nie. Kyk realisties na die situasie, evalueer die feite en besef die gevoelens. Om die situasie ten volle te aanvaar dat diabetes by 'n kind moeilik is vir die lewe, neem dit baie werk en om daaroor na te dink, moet die tyd verbygaan. Daar is altyd ingewikkelde gevoelens (veral die verlies van 'n gesonde kind), en die beste is dat ouers individueel met 'n psigoterapeut moet saamwerk, sodat die angs, vrees, skuldgevoelens of moedeloosheid van volwassenes nie aan die kind oorgedra word nie.
Dit is nou belangrik om te verstaan ​​dat die opbou en oordra van verantwoordelikheid stelselmatig en geleidelik verloop. Dit is 'n lang, konsekwente, arbeidsintensiewe proses, en ernstige alledaagse werk lê daaragter. Die toekoms is die wat nog nie gekom het nie. Angs vir die toekoms laat nie toe om op die belangrike oomblik "hier en nou" te fokus nie, dit beroof die gesin van 'n ewe belangrike hede. Wat die toekoms gaan wees, hang af van die hede en wat daarin gebeur.
Moenie probeer om die olifant heel te eet nie - verdeel dit in dele. Vakansie vind nie op dieselfde dag plaas nie. Op 'n dag sal u sien dat u stadig maar seker iets kleins kan begin loslaat. Die belangrikste ding is om hierdie oomblik te voel. By die oordrag van verantwoordelikheid is dit nodig om op die ouderdom van die kind te vertrou, en ook faktore in ag te neem soos: geleidelikheid, die ouderdom van die kind (insluitend verskillende dienstydperke, die begin van diabetes op verskillende ouderdomme), vlak van ontwikkeling en paraatheid (verskillende kinders), assessering, deurlopende ontleding en omgekeerde ons.
Volwassenes word aangemoedig om enige onafhanklikheid van die kind met betrekking tot diabetesbeheer aan te moedig. Dit kan vanaf 5-7 jaar begin word, afhangende van die mate van volwassenheid en onafhanklikheid van die kind as geheel. Die beginsel van vaardigheidsvorming bestaan ​​uit drie vlakke.
- tot ongeveer 5 jaar oud - ons werk saam met die kind (ons maak insulien, meet suiker, tel XE en voeg 'n porsie kos, tyd van die tyd, ens.) maar probeer terselfdertyd die volgorde van alle aksies uitspreek, wat ons doen, waarom en waarom), met 5-6 jaar oud - die volgende aksies is moontlik vir die kind: suikermeting, gebruik sy eerste bord eenvoudige XE, draai die spuitpen met die gewenste aantal insulieneenhede. In hierdie geval beheer die volwassene die korrektheid van die teregstelling. Eerstens kan vingerinspuitings of -funksies met behulp van die 'hand in hand'-tegniek uitgevoer word - dit is 'n metode van fisieke hulp wanneer 'n volwassene 'n kind help terwyl hy agterbly tydens oefening. Hierdie posisie laat die kind voel dat hy aksies doen en voel terselfdertyd die gewilligheid van die volwassene om hom te help. 'N Volwassene help 'n kind fisies om die nodige aksie uit te voer deur sy bewegings te rig en te koördineer.
- Die volwassene herinner aan en beheer die nodige aksies op 'n kalm en geduldige manier, sonder irritasie. Die derde vlak word bereik as die ouers alles rustig, welwillend, stelselmatig en konsekwent op die eerste twee vlakke gedoen het.
- die kind doen alles op sy eie - meestal is dit reeds 'n tienerjarige ouderdom van 13-14 jaar. Dit is belangrik vir ouers om voortdurend kontak met die kind te hê, om hul gereedheid te ervaar om deel te neem aan die besorgdheid oor vergoeding en nie die vaardighede wat hulle alreeds op hul eie kan doen te vertraag nie en nie vir hom te doen nie. Vir die skool is dit raadsaam om die vaardigheid te meet om suiker te meet en die tegniek van inspuiting, gedrag in krisisse of nie-standaard situasies aan te leer (hipoglukemie, hoë suiker, sportbelasting). Op skool moet alles tot in die fynste besonderhede deurdink word, alles wat 'n kind byderhand moet hê. As daar duidelike algoritmes en begrip bestaan, word alles gewoond, en vaardighede om diabetes te vergoed, vorm deel van die alledaagse praktyk.
Hanteer diabetesbeheer soos u normaalweg doen met die leer van u kind alle ander normale vaardighede. Die kind raak gewoond aan die herhalende daaglikse rituele, dus moet die aksies aanvanklik so duidelik en harmonieus moontlik wees en in die algemene daaglikse roetine ingeskryf wees. Soos die praktyk toon, hoe akkurater die skedule, hoe makliker is dit om te verstaan ​​wat gebeur en vinnig op veranderings reageer. Dit sluit in verpligte dagboekinskrywings en tydige metings van bloedsuiker, sowel as 'n rekord van voedsel in XE (in gram of lepels) en wat die kind presies geëet het. As daar 'n struktuur van aksies is, is dit makliker om op sodanige ervaring te vertrou, en die kind sien grense.
Dit is belangrik dat moeders periodiek rus en die vermoë het om kortliks van die situasie met diabetes af te skakel en sodoende hul kind tydelik na hul vader of ouma te laat verwys. As u huis toe gaan en die gewone bekommernisskringloop, sal dit meer krag en hulpbronne gee om die kind groot te maak en te ondersteun. Dikwels lê daar agter die vrees om die kind in die toekoms te laat gaan, wat hom as 'n soort leegheid in 'n mens se lewe kan manifesteer. As ons 'in aksie' is, asof daar 'n verskoning is dat ons niks in ons eie lewens verander nie, is ons nie besig om te ontwikkel en vorentoe te beweeg nie, en is ons nie op soek na betekenisse en nuwe maniere van selfverwesenliking nie. As ons ons kinders geleidelik vrylaat, word meer persoonlike tyd en ruimte vir onsself en ons lewe bevry. Dit is belangrik om nie van jouself te vergeet nie, om persoonlike doelwitte en stokperdjies, stokperdjies, kommunikasie te hê, en nie net te fokus op die alledaagse warrel van die lewe, om te doen waarvoor jy lief is nie, nie te vergeet dat jy nie net 'n moeder is nie, maar ook 'n liefdevolle vrou, 'n pragtige vrou.
Tot in die 19de eeu het Ernst Leguve, 'n beroemde Franse digter, dramaturg, gesê: "Die hoofdoel van die onderwys is om ons kinders te leer hoe om sonder ons te doen."
Selfs vir volwassenes is dit van tyd tot tyd belangrik vir die opregte deelname van ouers en 'n groot belangstelling in hul lewe; hulle het die ondersteuning van hul ouers nodig, hoewel hulle dit nie openlik kan demonstreer nie. Die belangrikste is dat u altyd daar is en, indien nodig, u helpende seun of dogter kan help. En die kind sal beslis grootword en onafhanklik en suksesvol word. Alles het sy tyd!
'N Baba kan met 'n patologie gebore word. Dit gebeur buitengewoon selde en kom voor as die moeder nie glukose tydens swangerskap beheer het nie.
Simptome help om te verstaan ​​dat 'n baba hierdie patologie ontwikkel:
daar is geen gewigstoename met 'n goeie aptyt van die baba nie,
huil en skree voordat jy drink
na droging verskyn styselagtige kolle op die luiers,
luieruitslag verskyn dikwels op die liggaam, wat moeilik is om van ontslae te raak,
as die urine per ongeluk op 'n gladde oppervlak val, sal 'n kleefvlek daarop verskyn,
baba urineer baie,
uitdroging en braking.
Simptome by 'n kind van 5 tot 10 jaar oud
Kinders van 5 tot 10 jaar is geneig tot akute tipe 1-diabetes. Patologie ontwikkel vinnig en kan die ontwikkeling van komplikasies uitlok, daarom is dit belangrik om nie die aanvang van die siekte te mis nie.
Simptome van die siekte:
weiering om te eet en selfs lekkers,
lusteloosheid en slaperigheid, selfs na 'n goeie kwaliteit rus,
oor-eksitasie, wat onbeheerbaarheid en konstante vagaries veroorsaak.
Simptome van 'n tiener
Aanvanklik kom die patologie by 'n tiener op geen enkele manier na vore nie. Dit kan 'n maand of ses maande duur voordat sy haarself laat voel.
Simptome van tipe 1-diabetes by 'n tiener:
verhoogde eetlus en 'n konstante begeerte om lekkers te eet, maar terselfdertyd neem liggaamsgewig af,
uitslag van 'n ander aard kom op die epidermis voor,
meganiese skade aan die vel kan nie lank behandel word nie,
naarheid en braking, buikpyn, 'n skerp aroma van asetoon uit die mondholte,
konstante dors en droogheid in die mondholte, selfs na drink, neem die hoeveelheid vloeistof wat verbruik word tienvoudig toe,
gereelde urinering, wat veral snags ontstellend is.
Hoe om nie paniekerig te raak nie?
As ouers vermoed dat 'n kind diabetes het, is die belangrikste ding om kalm te bly. Met die regte behandeling sal daar geen probleme met die werking van die liggaam wees nie.
As simptome van patologie voorkom, moet u onmiddellik hulp van 'n dokter gaan soek. Die eerste ding wat die spesialis gaan doen, is om die kind te ondersoek en 'n opname onder die ouers te doen.
Hy moet verstaan ​​hoe lank die simptome verskyn het en wat daartoe bygedra het. Dan gee die dokter 'n verwysing vir navorsing.
Vir die diagnose van patologie word verskillende soorte ontledings gebruik:
algemene ontleding van bloed en urine,
'n vas glukosetoets
mondelinge glukosetoleransie toets,
toets vir glikosileerde hemoglobien A1C,
Ultraklank van die buik.
Op grond van die gegewens uit hierdie studies gee die dokter sy mening en skryf die terapie voor, indien die diagnose bevestig word.
Terapeutiese maatreëls van tipe 1-diabetes gebaseer op insulien dosisse. Sonder hierdie middel is die normale bestaan ​​van 'n kind onmoontlik. Dit is ook belangrik om die baba se immuniteit te versterk en die metaboliese prosesse van die liggaam te normaliseer.
Behoorlike voeding - 'n Belangrike aspek van die behandeling van tipe 1-diabetes. Dit is nodig om suiker te laat vaar en die verbruik van voedsel wat dierlike vette bevat, te beperk. Die kind mag nie te veel eet nie. Voedsel moet fraksioneel wees - om voedsel in klein porsies 5-6 keer per dag te eet. Dit word aanbeveel dat u nie meer as 300 gram voedsel inneem nie. Vars vrugte, groente en bessies word in die dieet ingebring. Dit word ook aanbeveel om 'n produk te gebruik wat komplekse koolhidrate bevat.
Fisieke aktiwiteit is ook deel van die terapie. Voldoening aan die daaglikse roetine, sport doen - dit is wat u nodig het om u kind te leer. Stap in die vars lug, besoek die gimnasium, hardloop soggens - jy kan nie daarsonder gaan as die kind tipe 1-diabetes het nie.
Komplikasies en prognose
Die gebrek aan tydige en gekwalifiseerde behandeling, sowel as die nie-nakoming van die dieet, veroorsaak die voorkoms van komplikasies:
Diabetiese ketoasidose. Met hierdie komplikasie begin die pasiënt naarheid, braking, 'n sterk aroma van asetoon uit die mondholte. Daar is ook 'n skerp buikpyn. So 'n komplikasie kan lei tot die dood van die kind.
Diabetiese koma. Komplikasie word geassosieer met die verlies van bewussyn. Dit kan die dood veroorsaak as u nie die kind betyds hulp verleen nie.
Ander komplikasies van die patologie:
verlangsaming in die ontwikkeling van die muskuloskeletale stelsel,
verswakte visie, wat kan lei tot volledige blindheid,
die ontwikkeling van chroniese patologieë,
siektes van die interne organe.
Hoe om te lewe as 'n kind diabetes het, kan in die video gevind word:
Ongelukkig word diabetes nog steeds nie verslaan nie, maar 'n ernstige houding teenoor lewenstyl- en behandelingsbeginsels sal help om akute komplikasies te voorkom.
Ouers van 'n kind wat met tipe 1-diabetes gediagnoseer is, moet 'n paar reëls onthou. U kan nie die bekendstelling van insulien oorslaan nie, en u moet u kind leer om die dwelm te gebruik, asook 'n glukometer. Die kind moet nie 'n uitgeworpene gemeenskap word nie.
Die patologie daarvan laat jou toe om 'n normale leefstyl te lei en met eweknieë te kommunikeer. Ouers moet die voeding van die kind monitor en hom van kleins af gewoond maak aan selfbeheersing.
Kyk na die video: The Widowmaker - it could save your life ! #KnowYourScore #CAC (Julie 2021).
Copyright 2021 \ Internet tydskrif hoe om alles te doen \ Wat lei tot die diagnose van tipe 1-diabetes by ons kinders?