Gepersonaliseerde voeding is nuwerwets, maar kan dit ons help om minder rommel te eet ...
Hoe om u huis koel te hou - bedek dit met nuwe wit-as-wit ...
Wendy en Eric Brown
In 'n gemiddelde jaar, sal ons kan oor 100 pype van tuisgemaakte lekkerte, insluitend tamaties, piekels, appelmoes, perskes en aarbei konfyt. Ons het ook geblikte moeiliker dinge soos koring en vleis, wat 'n bietjie ekstra sorg en meer as 'n eenvoudige water bad nodig.
Ons het ook 'n klomp wortelkelderige groente, soos aartappels en squashes, en ons homebrew. Drie of vier dosyn koppies knoffel uit ons tuin hang in die kombuis. Ons vrieskas is vol van die hoenders wat ons opgewek het, en die koei-deel en varkvleis wat ons gekoop het.
Die algemene oortuiging onder die algemene publiek blyk te wees dat kos wat gekoop word, langer sal duur, wat waarskynlik nie waar is nie. Alhoewel sommige perfek tevrede sal wees om gekoopte vark-n-bone van 1999 te koop, sal baie min mense gemaklik wees om tuisgemaakte aarbei konfyt wat dieselfde jaar gemaak word, alhoewel laasgenoemde waarskynlik heelwat veiliger en heelwat is. gesonder.
Hoarding: die vrees om te gaan honger
Alhoewel die meeste hedendaagse Westerlinge nog nooit ware honger ervaar het nie, laat staan ​​eintlike hongersnood, is dit altyd in ons gedagtes hoe maklik dit met ons kan gebeur. Die prekoloniale era in Europa word uitgebeeld as een van ontbering en 'n bestaan ​​uit 'n bestaan, en almal met 'n standaard openbare onderwys is gereeld met beelde en verhale van die wêreldwye Groot Depressie tydens die 1930s. Diegene van ons wat tydens die oorlogse era van Vietnam gebore is, herinner aan die skerp beelde van hongersnood in Ethiopië.
Diegene wat nie negatief geraak word deur die ekonomiese afswaai nie, het 'n paar, miskien meer werklike bekommernisse, soos weerverwante mislukkings, voedseloorloë en stygende voedselpryse, wat net help om ons bekommernis te verhoog. Dit het gelei tot 'n groot versoeking om te swig vir ons vrees om honger te gaan en alles te neem wat ons kan kry, dit te stoor net ingeval.
Die feit is dat die potensiaal vir hongersnood in ons landboukultuur ingebring word. In die Joodse-Christelike kultuur is dit 'n onderwerp wat dikwels bespreek word, begin met Josef in Genesis, wat die Egiptiese farao se guns gewen het deur 'n sewe jaar hongersnood te waarsku en bewys sy waardigheid om deur die geskiedenis as 'n profeet. Hongersnood is baie deel van agrariese samelewings omdat gewasse misluk, en wanneer 'n mens afhanklik is van 'n spesifieke voedselgewas vir voeding, is mislukking onvermydelik.
Weidingkunde: 'n meer veilige Way of Life
Die lewe, vir veeartse, kan veiliger wees vir die eenvoudige feit dat hulle verstaan ​​dat mislukkings plaasvind. So leer ons om nie heeltemal op een soort kos te vertrou nie, omdat ons allerhande veranderlikes herken, wat ons nie kan beheer nie, sal beïnvloed hoe goed 'n bepaalde plant of dier groei.
Byvoorbeeld, wat vir ons klein skommelinge in temperatuur kan wees, kan 'n hele jaar se maple siroop verwoes. Wanneer die knoppe blare begin vorm, gewoonlik wanneer die nagte bo die vriespunt kom, is die suiker seisoen verby. Ons het jare gehad waar die seisoen twee maande lank was en ander jare toe dit drie weke was. Aangesien ons nie weer die weer kan beheer nie, en daar is bloot geen chemiese waarvan ons weet dat dit die bome kan verbeter, ten spyte van die weer, as ons geheel en al van esdoornstroop afhanklik was, sou ons in die moeilikheid wees.
Dit gaan egter verder. Dit is nie net dat die weer sal beïnvloed hoe goed daardie plant produseer nie, maar dat ons probleme kan veroorsaak as ons te afhanklik is van die een plant. Onthou, ons het almal 'n neiging om soveel te neem as wat ons kan kry, maar om dit te doen, kan 'n veehouer verwoestend wees.
By die tappe van bome, byvoorbeeld, is dit belangrik om aandag te skenk aan die grootte van die boom. Terwyl die sap uit 'n maple in stroop gemaak kan word, 'n te jong boom tik of te veel krane in 'n groter boom sit, kan die boom doodgemaak word. Dooie bome gee nie sap nie.
Deel met die natuur: Die Forager's Rule of Thirds
Daar is 'n pragtige landvertroue gebied waar ons die genotvolle oorvloed van Moeder Natuur geniet het. Hier het ons die wonderlikste gewas van melkgewas wat ons al ooit gesien het, gevind. Dit is 'n wonderlike en veelsydige plant, want soveel daarvan is eetbaar. Vroeg in die seisoen is die lote lekker soos 'n aspersiesagtige groente. Later in die seisoen word die knoppies lekker gekap en by quiche gevoeg. Die blomme kan gebak en gebraai word, en die peule kan gestoom word en geëet word soos groenbone, of gestop, soos pasta-skulpe.
Verbeel jou egter dat 'n bietjie veehouder, wat in die baie menslike neiging neerkom, hoes, elke vroeë melkweerskiet wat in hierdie uitgestrekte veld beskikbaar was, geoes het? Dit sal vir die hele jaar 'n pragtige behandel wees vir daardie een persoon. Melkblare lote, soos aspersies, kan later geblaas word en gevries word. Maar wat van almal anders? En hier praat ons nie van ander menslike foraers nie, wat sou ook teleurgesteld wees, maar oor die ander wesens wat van die melkweefsel afhanklik is? In die besonder sal Monarch-skoenlappers, wat reeds deur habitatverlies verwoes word, ly.
Verder, as ons al die melkweerskote aan die begin van die seisoen sal oes, sal ons die moontlikheid van al die ander wonderlike maniere om die plant te geniet, uitskakel. As daar geen lote is nie, sal daar geen knoppe, geen blomme en geen peule wees nie.
Wanneer ons voer, volg ons - sonder versuim - die Forager's Rule of Thirds:
Neem een ​​derde.
Laat 'n derde vir ander.
Laat 'n derde vir die toekoms.
Wanneer neem tot 'n derde van die plante, het ons probeer om die res te help om gesonder te word. Ons kan dit doen nie deur razing die naaste derde beskikbaar, maar deur selektief pluk klein plante wat word ingekleur of oorvol deur ander groter plante. Help om dun die plante uit, haal ons kinders wat nie verskyn as kragtige as dié in die omgewing, maar is nog steeds eetbaar. Dit is soortgelyk aan die inheemse filosofie van jag die ou, minste geharde lyk of swakker diere na die beeste sterk en viriele hou.
Die verlating van een derde vir ander, insluitende ander spesies, maak voorsiening vir biodiversiteit in 'n gegewe gebied. As ons al die vrugte van 'n bepaalde bloubessie oes sou oes, sou sommige voëls en diere byvoorbeeld nie kos kry nie, na ander gebiede beweeg om 'n manier te soek om hulself te voed. Hierdie spesies wat elders moes kos kry, kon iets aan die ander plaaslike spesies verskaf het, en sonder dié diere kan ander afhanklike spesies ly. In die uiterste geval kan die neem van te veel 'n wanbalans veroorsaak wat die hele ekosisteem bedreig, insluitend die plant wat ons in die eerste plek op oes gekry het. Ten minste, dit is 'n eenvoudige hoflikheid om agter te laat vir ander om te vind.
Die finale derde, of meer, laat ons om groter en sterker te word om te reproduseer. As ons hier misluk, kan daar in die daaropvolgende jare 'n veel kleiner aanbod wees, of geen gewas nie. Hierdie belangrike deel is die teelvoorraad vir alle toekomstige geslagte van daardie plant, of dier, spesie. As ons die hele bevolking op hierdie plek verwoes, sal ons ten beste 'n ander plek moet kry om hierdie kos te oes.
Die probleme van oorbenutting
As genoeg mense dit op genoeg plekke doen, kan ons die spesies uitsterf. Ons het hierdie soort oor-oes en jag gesien binne die laaste honderd jaar of so. In die vroeë 1900'e is beide whitetail-takbokke en wilde kalkoene amper na vergetelheid in Noord-Amerika gejaag, omdat ons as 'n kultuur hierdie reëls nie gevolg het nie. Gelukkig was ons in staat om dit te keer, en bevolkings het herstel.
Afhangende van die plant, neem ons soms nie eens 'n derde op 'n slag nie. Ons sal dikwels net neem wat ons redelikerwys vir een of twee etes kan gebruik. Ons eet een ete en bewaar 'n tweede met die bedoeling om later weer terug te keer. Met behulp van die melkweefsel as voorbeeld kan ons net 'n vlak mandjie vol vroeë lote vat. Wanneer die melkkruid begin knik, kan ons 'n paar van verskeie plante neem, maar moet altyd 'n bietjie verlaat elke plant, nooit een heeltemal oes nie.
As dit nie 'n goeie jaar vir daardie plant is nie, is dit as die plant nie baie goed groei nie, dan sal ons glad niks vat nie. Die pragtige dingetjie oor die oordrag is dat daar altyd alternatiewe is. In teenstelling met die kruidenierswinkel, waar die koop-item een ​​keuse is vir daardie prys, in die natuur, is daar gewoonlik baie opsies, en almal is gratis. Miskien nie 'n presiese een-vir-een-handel (soos ons dalk nie 'n aspersiesagtige plant kry as ons nie melkweefsel kan hê nie), maar in die natuur is daar 'n ware smorgasbord van opsies.
© 2013 Wendy Brown en Eric Brown. Alle regte voorbehou.
Eric en Wendy Brown is voorstedelike wouders groeiende wortels (beide letterlik en figuurlik) in Suidelike Maine. Hulle het al baie jare wilde eetgoed bestudeer. Tot en met 2005 was hul familie die Amerikaanse Droom, met kredietkaartskuld, motorbetalings en twee verbande. Bekommernisse oor die omgewing, Peak Oil en die ekonomie gekombineer met 'n groeiende begeerte om 'n meer selfversorgende lewe te lei, het veroorsaak dat hulle hul lewens herwaardeer en herontwerp. Die resultaat is 'n oorgang van 'n heeltemal afhanklike, verbruikers-lewenstyl tot een van die lewende skuldvrye in 'n gemaklike, meer energie-doeltreffende huis op 'n gewilde plek met 'n oorvloedige tuin.
Die eerste stap van veehoudery: Weet wat groei, waar
by Wendy en Eric Brown
As u kos soek, soos met tuinmaak, is dit belangrik om te weet wat beskikbaar is waar u woon. Die beste manier om te voer is om net buite te gaan, stadiger te loop en rond te loop, luister en kyk. Dit is ...
Begin Foraging: Eet uit die Wild en die voorstede
Sodra ons besluit het om kos te soek as 'n deel van ons lewe eerder as net 'n somer-stokperdjie, soos om roete te pluk as ons op 'n staptog is, het ons besef hoe min ons regtig weet. Ons ...
by Elias Garcia-Pelegrin, Universiteit van Cambridge
Towerkuns kan ons leer oor hoe die brein werk. Magie benut baie spesifieke blinde kolle in mense se aandag en persepsie, sodat die tegnieke wat towenaars gebruik om die gehoor te mislei, is ...
Voordat mense vuur uitgevind het, was die enigste dinge wat die nag verlig het die maan, die sterre en bioluminescerende wesens - insluitend vuurvliegies.
Die mensdom het nog altyd 'n rotsagtige verhouding met perdebye gehad. Hulle is een van die insekte wat ons graag haat. Ons waardeer bye (wat ook steek) omdat hulle ons gewasse bestuif en heuning maak
As u aan grond dink, dink u waarskynlik aan golwende landerye. Maar wat van stedelike bodem? Aangesien stadsbewoners teen 68 na verwagting 2050% van die wêreldbevolking sal uitmaak, is dit dikwels ...
Insekte word aangetrokke tot landskappe waar blomplante van dieselfde spesie saamgegroepeer word en groot kleurblokke skep, volgens nuwe navorsing.