Die opvolging van geestestrominge ná die Reformasie het grondverskuiwings in Skrifbeskouing tot gevolg gehad wat tot in ons tyd van deurslaggewende betekenis in die teologie is -uiteraard met noodwendige konsekwensies vir prediking en kategese. Hierin het Semler se boek "Abhandlung von freier Untersuchung des Canon" (1771-1775) met sy aandrang op 'n skeiding tussen Skrif en Woord 'n verreikende rol gespeel. Teen hierdie agtergrond en terwyl die Skrifleer in Calvyn se Kategismus (1545) - in teenstelling met byvoorbeeld sy "Institusie" - nog nie ondersoek is nie, gaan hierdie artikel in op die vraag oor gesag in die kategese. Spesifiek vir die tema "Calvyn as kategeet" is hierdie vraag belangrik in die lig van die sentrale plek wat katkisasie in Calvyn se dienswerk en sy beklemtoning van die Woordbediening ingeneem het.
Die ondersoek het besondere resultate opgelewer. Calvyn gaan dinamies met die Skrif om. Wanneer hy 'n gesagsaanspraak maak, verwys hy met die begrip "Woord" implisiet na die Skrif, en terselfdertyd verbind hy dit direk met die openbaring in Christus. Deur te verwys na dit wat "vasstaan uit die Woord", lig hy die Skrif se primaat in die gesagsvraag uit. Die hele Skrif word as die Woord van God geag en geld vir die (hele) kerk as sodanig. "Sola Scriptura" kan dus nie van "tota Scriptura" of "una Scriptura" losgemaak word nie.