Montanus en sy twee medewerksters, Prisca en Maximilla, het hulle daarteen begin verset. Hulle het beweer dat die Heilige Gees aan hulle besondere openbarings geskenk het, dat die einde van die wêreld naby is, dat askese belangrik is en nog baie ander dinge meer (Drobner 1994:92-94). Montanus se invloed het mettergaan begin gekwyn terwyl die gnostiek die grootste gevaar vir die kerk in die tweede en derde eeu geword het.
Die gnostiese gelowiges was goed georganiseer en in kerke en gemeentes ingedeel en het ’n groot invloed uitgeoefen. Vele teoloë in die vroeë kerk (soos Irenäus, Hippolytus, Klemens, ea) het werke teen die gnostiek en die gnostici geskryf omdat dit so ’n bedreiging gevorm het. Dit ontdekking van ’n biblioteek van gnostiese werke in Nag Hammadi in 1945/46 het besondere lig op hierdie geestesstroming gewerp.
Die gnostiek en die gnostici was nie net sleg nie want hulle was byvoorbeeld die eerste teoloë wat erns met Paulus gemaak het. Behalwe vir Ignatius en Irenäus het die tweede eeuse kerk nie veel aandag aan Paulus gewy nie terwyl dit vir die gnostici ’n basisdokument geword het. Met groot intellektuele krag het hulle Paulus en Johannes in ’n magtige filosofiese sisteem ingebind en kennis daarvan was onontbeerlik vir die gelowige.