Mao Zedong en China se kulturele revolusie - GESKIEDENIS - Inligting
Mao Zedong en China se kulturele revolusie
China Geskiedenis – Die People's 's Republiek van China onder Mao Zedong
Nadat die kommuniste die slagveld gewen het, het Mao Zedong die Volksrepubliek China uitgeroep op 1 Oktober 1949. Onmiddellik het die kommuniste 'n sosialistiese staat begin vorm volgens hul idees. Hul ingrypings in die staat, ekonomie en die samelewing het die lewe in China in 'n voorheen onbekende mate verander.
Die Volksrepubliek, wat aanvanklik deur die weermag bestuur is, is aan die burgerlike administrasie oorgegee toe 'n nuwe grondwet in 1954 in werking getree het. Benewens die opbou van die administratiewe strukture, het die KKP sterk aangedring op 'n radikale herorganisasie van die Chinese samelewing. Grondeienaars sou onteien word, kontrarevolusionêre vernietig word en korrupte amptenare uit die party en administratiewe apparaat verwyder word. Om hierdie doelwitte te bereik, het die KKP talle landwye massaveldtogte begin waarby Chinese burgers aktief betrokke was. Sommige van hierdie massaveldtogte, soos grondhervorming of die veldtog teen kontrarevolusionêre, was baie gewelddadig en het honderde duisende Chinese doodgemaak.
Parallel met die herstrukturering van die onderneming, is 'n ekonomiese stelsel op grond van gemeenskaplike eiendom en beplande ekonomie ingestel. Op die platteland is grondeienaars onteien en het hulle 'n regsbevoegdheid. Hulle grond is aan arm boere uitgedeel. Bietjie vir bietjie is alle private boerondernemings bymekaar gebring in koöperasies vir landbouproduksie totdat die hele landbou van China in die middel van die 1950's saamgevoeg is. In die stede is private ondernemers geïntimideer en aangemoedig om hul besigheid op te gee. Dus is industriële produksie oorgedra in die hande van die staat en die kollektief.
Terselfdertyd is met die hulp van Sowjet-adviseurs die staatsbeplanningskommissie ingestel wat verantwoordelik was vir die opstel van die vyfjaarplanne. Benewens die beplande ekonomie, het die Sowjetunie ook aan die Volksrepubliek China lenings gegee waarmee die vinnige ontwikkeling van 'n swaar nywerheid gevorder is.
Die ekonomiese prestasie van die eerste jare van die heropbou was redelik indrukwekkend. Algehele is ekonomiese groei van 8,9% behaal. Die verhoudings van hierdie groei was egter oneweredig versprei. Industriële groei, ondersteun deur massiewe beleggings, het tot 18,9%gestyg. Die ekonomiese uitset van die landbou -ekonomie was heeltemal te laag op 4,5%.
Honderde blombeweging en groot sprong
Volgens cheeroutdoor was baie Chinese nie tevrede met hul nuwe situasie nie. Die kleinboere het halfhartig aan die kollektivisering deelgeneem, korrupsie en die voordeel van die KKP se geledere het hoogty gevier, en die stedelike werkloosheid was hoog. In die tweede helfte van die 1950's was die Chinese leierskap van Mao Zedong dus toenemend bekommerd oor interne stabiliteit. Boonop het Chroesjtsjof vroeg in 1956 begin met ontstalinisering in die Sowjetunie, wat gelei het tot opstandsbewegings soos in Pole en Hongarye. China wou dit ten alle koste vermy.
Mao besluit dus op 'n ongewone maatreël in die lente van 1957. Onder die slagspreuk " Laat honderd blomme blom, laat honderd skole met mekaar meeding ", mag intellektuele politieke kritiek openlik uitspreek (Honderd Blomme Beweging). Dit het egter tot ernstige openbare kritiek op die KKP gelei, sodat die leierskap middel 1957 die veldtog omgedraai het en diegene wat dit gekritiseer het, as afwykers geklassifiseer het. As gevolg hiervan is die meerderheid intellektuele van China polities deur die party stilgemaak, gedemoveer of gearresteer.
'N Nuwe vlak van politieke en ekonomiese destabilisering is teweeggebring deur 'n revolusionêre verandering in die landboubeleid in 1958, wat onder die naam " The Great Leap Forward " in die geskiedenis geword het. 'N Onsuksesvolle kombinasie van hiper-versameling ("mense se gemeentes"), staalproduksie in landelike mikro-ondernemings en 'n nie-funksionele statistiese en verslagdoeningstelsel het gelei tot die grootste hongersnood wat ooit deur menslike foute in die wêreldgeskiedenis veroorsaak is. Die aantal hongersnood in landelike gebiede van China word op 15-40 miljoen geraam.
Benewens die menslike tragedie en die ineenstorting van die hele Chinese ekonomie, het die Groot Sprong ook tot diep skeure in die partyleierskap gelei. Minister van verdediging, Peng Dehuai, is reeds in 1959 ontslaan omdat hy die strategie van Mao gekritiseer het. In 1962 het premier Liu Shaoqi uiteindelik 'n konsolidasiebeleid begin, waarin Mao nie meer 'n aandeel het nie weens die mislukking van sy veldtog. As gevolg hiervan het Mao hom blykbaar aan die daaglikse politiek onttrek.
Die afgelope tien jaar van Mao Zedong se era is gevorm deur sy pogings om sy posisie van politieke mag te herwin. 'N Magstryd het gevolg wat die hele politieke stelsel tot in sy grondslag geskud het en groot dele van die Chinese samelewing getraumatiseer het.
Aangesien Mao in die middel van die 1960's nie meer seker kon wees van die steun van alle dele van die party nie, het hy 'n beroep op die jeug van China gedoen, met die hulp van linkse radikale magte na aan hom (insluitend sy vrou Jiang Qing ), om afstand te doen van hul ou onderwysers, revisionistiese politici en ou gebruike Om afstand te doen van gewoontes en gewoontes. Miljoene opgewonde saam met hoërskoolleerlinge en studente as Rote Garden in hierdie nuwe beweging. 'N Klein rooi boek met Mao -aanhalings, ook bekend as die Mao -Bybel, het as ideologiese basis gedien. Die kulturele revolusie het gedurende die jare 1966-69 gelei tot die totale stilstand van die onderwysstelsel, die ontmagtiging van die heersende elite, die vernietiging van die administratiewe strukture wat sedert 1949 opgebou is en chaos en geweld op die strate van China 's stede. Dit het nie geëindig tot Mao Zedong se dood op 9 September 1976 nie.
China wis die geskiedenis weer uit | Opinie
Sewe jaar gelede het die Chinese Kommunistiese Party (KKP) sy lede gewaarsku om 'invloedryke en skadelike valse gedagtes sterk te weerstaan'. Die memorandum, getiteld "Dokument 9," was swaar op teorie en lig op besonderhede. In die nasleep van die koronavirus begin ons egter die implikasies sien van Xi Jinping se opdrag om die ideologiese slagveld te wen.
In reaksie op 'n onlangse opdrag van die Chinese ministerie van onderwys, suiwer skole in die Volksrepubliek China (PRC) hul biblioteke van 'onwettige' of 'onvanpaste' boeke en beteken dit alles wat volgens die party die nasionale eenheid beskadig, die party bedreig soewereiniteit, destabiliseer sosiale orde, breek met KKP -beleid, beledig regeringsamptenare of bevorder godsdienstige leerstellings. Boeke oor die Christendom en Boeddhisme en die klassieke van George Orwell se kanon en mdashAnimal Farm en 1984& mdashhave het al die byl in sommige skole gekry.
Boekverbod luister natuurlik na besonder donker episodes in die 20ste eeu, en nie net in Nazi -Duitsland of die Sowjetunie nie. Die KKP het sy eie erfenis van woeste boekverbrandingsessies, veral tydens die kulturele rewolusie van Mao Zedong, die mees onstuimige en onstabiele tydperk van die Chinese geskiedenis sedert 1949. Mao se metodes tydens die kulturele revolusie, impulsief soos dit was, kontekstualiseer Xi se veel meer gedissiplineerde veldtog vandag om die spraak en gedrag van beide Chinese burgers en buitelandse regerings te beheer.
Na die ramp van die KKP se "Groot sprong vorentoe" en mdash Mao se slegte poging om die ekonomie van China te industrialiseer, het 45 miljoen mense tot honger gesterf en die "Groot stuurman" het 'n plan uitgemaak om die mense teen sy politieke teenstanders te keer. Mao het 'n veldtog aangekondig teen 'regses', 'teenrevolusionêres' en die 'bourgeoise' en mdashanyone wat 'sosialisme met Chinese kenmerke' in die pad gestaan ​​het. Belangrik is dat Mao nooit hierdie doelwitte gedefinieer het nie, want dit het altyd verander. Geen vereniging, status of erfenis het veiligheid vir enigiemand in China gewaarborg nie. Wat die een week gewaarborg het, soos bloedverwantskap met politieke KPP -elite, kan die volgende ondergang beteken. Hierdie chaos het, volgens die woorde van historikus Frank Dik & oumltter, gelei tot 'verlies aan vertroue en voorspelbaarheid in menseverhoudinge, terwyl mense teen mekaar draai.'
Mao se belangrikste agente tydens hierdie dekade van ramp was studente in China. Hierdie "Rooi Wagte", afgevaardig deur Mao of sy ondergeskiktes, het die program van ideologiese suiwering met implisiete goedkeuring van Beijing uitgevoer om iemand wat hulle as 'n bedreiging vir die Revolusie beskou het, te beskaam, te martel en selfs dood te maak. Rivaliserende groepe rooi wagte het selfs teen mekaar gedraai, terwyl die definisies van 'vriend' en 'vyand' verander het.
Een ding het egter nooit verander nie. Opregtheid vir Mao Zedong alleen was die enigste veilige uitdrukking van spraak in China en in die vorm van plakkate van sy soort, of baniere en boeke waarin sy toesprake aangehaal word. Met hierdie persoonlikheidskultus het Mao 'n slopende bal na China se pre-revolusionêre verlede geneem en 'n samelewing geskep waar veiligheid en oorlewing slegs gekom het deur trou aan hom, die KKP en die Revolusie te sweer.
Wat beteken die kulturele rewolusie vandag vir Xi Jinping se China? China is immers nie ver in 'n soortgelyke tydperk van politieke omwentelinge nie. As daar iets is, het Xi Jinping alle voorsorg getref om ideologiese bedreigings vir die KKP uit die weg te ruim voor hulle metastaseer. 'Dokument 9' lees minder soos 'n revolusie -manifes en meer soos 'n bedreigingsevaluering. Desondanks weerspieël die veldtog van Xi om kennis en die waarheid self af te wis, beide binne China en regoor die wêreld, Mao se grimmige melodie.
Met sy onlangse boekverbod -veldtog plaas Xi onderwysers in om die biblioteekopruimings onder vae riglyne te implementeer. Alhoewel die program nuut is, is die aansporing duidelik: 'n 'wedloop na die bodem', waar skole mekaar probeer uitoorlê in sensuur. Net soos Mao studente opdrag gegee het om die kulturele revolusie uit te voer, het Xi onderwysers opgedra om 'n brandlys op te stel. Hierdie voorbeeld is 'n mikrokosmos van die spel wat Xi wil speel, ten minste met die Chinese bevolking van Han en die koöperatiewe sensuur, geïmplementeer deur die Chinese mense self.
Wêreldwyd voer die KKP se United Front Work Department 'n soortgelyke funksie uit en vorm dit die gesprek oor China gunstig en gebruik buitelanders om die politieke belange van die party te bevorder. Confucius Institutes is die plakkaatkind van hierdie strategie: infiltreer Amerikaanse universiteite met Mandaryns -taalprogramme, aangevul met 'kulturele' geskiedenis wat enige melding van Tibet, Taiwan, Xinjiang, Tiananmen Square of selfs die Kulturele Revolusie self afwit. Elke universiteit wat hierdie spraakkode oortree, loop die risiko om Chinese studente -navorsers te verloor, en selfs befondsing van die PRC.
Onlangse voorstelle in die kongres om die Verenigde Front -organisasies te sanksioneer, spruit uit 'n eenvoudige erkenning: die wêreldwye inligtingsoorheersing wat die KKP nastreef, is 'n eksistensiële bedreiging vir die eerste wysiging. Die party wat boeke in China verbied, is dieselfde party wat sy eie land vir 10 jaar uitmekaar geskeur het, en nou probeer hy die waarheid self in die Amerikaanse skole herdefinieer.
As die Amerikaanse volk nie waaksaam en wakker is vir hierdie bedreiging nie, het George Orwell se woorde van 1984, wat China se kulturele rewolusie op 'n vreemde manier beskryf, kan in ons eie universiteite bewaarheid word: 'Elke rekord is vernietig of vervals, elke boek is herskryf, elke prentjie is geverf, elke standbeeld en straatgebou is hernoem, elke datum is verander. En die proses duur dag vir dag en minuut vir minuut voort. Die geskiedenis het opgehou. Niks bestaan ​​nie, behalwe 'n eindelose geskenk waarin die party altyd reg is. "
Die stigting van die Volksrepubliek China (PRC) is formeel verkondig deur Mao Zedong, die voorsitter van die Kommunistiese Party van China, op 1 Oktober 1949 om 15:00 op die Tiananmen -plein in Beijing. Die totstandkoming van die Sentrale Volksregering van die PRC, die regering van die nuwe nasie, is amptelik tydens die proklamasie -toespraak tydens die stigtingseremonie afgekondig. 'N Militêre parade het tydens die stigtingseremonie plaasgevind.
Die Volksrepubliek China is gestig op 'n land wat deur 'n eeu van buitelandse inval en burgeroorloë verwoes is. Beide stedelike en landelike gemeenskappe, sowel as die landbou en die nywerheid, het beduidende groei beleef tussen 1949–1959.  Mao se regering het grondhervorming uitgevoer, kollektivisering ingestel en die laogai kamp stelsel.
Ekonomies het die land die Sowjet-model van vyfjaarplanne opgevolg met sy eie eerste vyfjaarplan van 1953–1957. Die land het 'n transformasie ondergaan waardeur produksiemiddele van privaat na openbare entiteite oorgedra is, en deur die nywerheid van die nywerheid in 1955 het die staat die ekonomie op 'n soortgelyke manier as die ekonomie van die Sowjetunie beheer.
Die rol van China in die Koreaanse oorlog is op verskillende maniere deur elke deelnemer geëvalueer.  Kort nadat dit gestig is, is die pasgebore Volksrepubliek China in sy eerste internasionale konflik getrek. Op 25 Junie 1950 het die Noord-Koreaanse magte van Kim Il-sung die 38ste parallel oorgesteek, Suid-Korea binnegeval en uiteindelik gevorder tot by die Pusan-omtrek in Suidoos-Korea. Die Verenigde Nasies se magte het die oorlog aan die suidekant binnegegaan, en die Amerikaanse generaal Douglas MacArthur, wat 'n kommunistiese terugtog gedwing het, het voorgestel om die oorlog teen Kersfees 1950 te beëindig. Die Sowjetunie en China beskou 'n VN (en gevolglik Amerikaanse) oorwinning as 'n groot politieke oorwinning vir die Verenigde State, 'n vooruitsig wat in die begin van die Koue Oorlog as gevaarlik beskou word. Stalin wou egter nie met die Verenigde State oorlog voer nie, en het China die verantwoordelikheid gelaat om die regime in Pyongyang te red. Tot op hierdie tydstip was die Truman-administrasie deeglik gewalg oor die korrupsie van die regering van Chiang Kai-shek en het dit oorweeg om bloot die PRC te erken. Op 27 Junie is die Amerikaanse sewende vloot na die Straat van Taiwan gestuur om 'n kommunistiese inval op die eiland te voorkom en om 'n poging tot herowering van die vasteland te voorkom. China het intussen gewaarsku dat dit nie 'n Korea-gesteunde Korea op sy grens sal aanvaar nie. Nadat die VN -magte Seoul in September bevry het, het Beijing teengestaan ​​deur te sê dat ROK -troepe na Noord -Korea kan trek, maar nie Amerikaans nie. MacArthur het dit geïgnoreer en geglo dat die Suid -Koreaanse weermag te swak was om self aan te val. Nadat Pyongyang in Oktober geval het, het die VN -troepe die strategies sensitiewe Yalu -riviergebied genader. China het gereageer deur golwe troepe suidwaarts te stuur, in die sogenaamde People's Volunteers, om hulle van die PLA te distansieer. Die Chinese weermag was swak toegerus, maar het baie veterane van die burgeroorlog en die konflik met Japan bevat. Boonop beskik dit oor groot reserwes van mannekrag. Die Verenigde State was op pad na die hoogtepunt van militêre mag, en historici beweer dat Mao se deelname aan die oorlog beweer dat China 'n nuwe mag is wat nie ligtelik opgeneem moet word nie. Bekend as die Weerstaan ​​Amerika, Help Korea Veldtog in China, die eerste groot offensief van die Chinese magte, is in Oktober teruggedruk, maar teen Kersfees 1950 het die "People's Volunteer Army" onder bevel van genl Peng Dehuai die Verenigde Nasies gedwing om terug te keer na die 38ste parallel. Die oorlog was egter baie duur vir die Chinese kant, aangesien meer as net 'vrywilligers' gemobiliseer is, en as gevolg van die gebrek aan ervaring in moderne oorlogvoering en die gebrek aan moderne militêre tegnologie, was die ongevalle van China baie groter as die van die Verenigde Nasies. Op 11 April 1951 nader 'n Amerikaanse sewende vlootvernietiger naby die hawe van Swatow (Shantou), aan die suidwestelike kus van China, wat China uitlok om 'n armada van meer as veertig gewapende junks te stuur om die vernietiger vir bykans vyf te konfronteer en omring ure voordat die verwoester die gebied verlaat het sonder dat weerskante die konflik verbreed het deur vyandige vuur te begin.    Deur 'n wapenstilstand van die VN af te neem, het die twee partye af en toe aan weerskante van die 38ste parallel gestry totdat die wapenstilstand op 27 Julie 1953 onderteken is. vir jare. Intussen het Chinese magte Tibet binnegeval en geannekseer in Oktober 1950. Tibet was in die afgelope eeue nominaal onderworpe aan die keisers, maar verklaar sy onafhanklikheid in 1912.
Onder leiding van Mao het China sy eerste atoombom in sy kernprogram, Project 596, gebou, in 1964 was dit die vyfde land wat 'n suksesvolle kerntoets uitgevoer het.
Die Koreaanse oorlog was baie duur vir China, veral op die hakke van die burgeroorlog, en dit het die heropbou van die naoorlog vertraag. As gevolg hiervan het Mao Zedong verklaar dat die land 'na die ooste sou leun', wat beteken dat die Sowjetunie en die kommunistiese blok sy belangrikste bondgenote sou wees. Drie maande nadat die VRK in Oktober 1949 gestig is, het Mao en sy afvaardiging na Moskou gereis. Hulle is nie hartlik ontvang deur Stalin nie, wat twyfel of hulle werklik Marxisties-Leniniste is en nie bloot 'n groep Chinese nasionaliste nie. Hy het ook die regering van Chiang Kai-Shek herken en het ook geen vertroue in enige kommunistiese beweging wat nie onder sy direkte beheer was nie. Na 'n ontmoeting met Mao, het die Sowjet -leier opgemerk: "Watter soort man is Mao? Dit lyk asof hy 'n idee het van 'n revolusie waarby die kleinboere betrokke is, maar nie die werkers nie." Uiteindelik was 'n gefrustreerde Mao gereed om huis toe te gaan, maar Zhou Enlai het geweier om te vertrek sonder 'n formele ooreenkoms. Die Sino-Sowjet-verdrag van wedersydse vriendskap is dus onderteken en die Chinese het uiteindelik in Februarie 1950 vertrek.
Volgens Hua-yu Li, skryf in Mao en die ekonomiese stalinisering van China, 1948-1953 in 1953, Mao, mislei deur gloeiende berigte Geskiedenis van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie (Bolsjewistiek): kort kursus, deur Stalin gemagtig vir sosiale en ekonomiese vooruitgang in die Sowjetunie, laat vaar die liberale ekonomiese programme van 'Nuwe Demokrasie' en stel die 'algemene lyn vir sosialistiese oorgang' in, 'n program om sosialisme te bou wat gebaseer is op Sowjet -modelle. Na verneem word, is hy gedeeltelik ontroer deur persoonlike en nasionale wedywering met Stalin en die Sowjetunie.  
Die Sowjetunie het gedurende die vyftigerjare aansienlike ekonomiese hulp en opleiding verleen. Baie Chinese studente is gestuur om in Moskou te studeer. Fabrieke en ander infrastruktuurprojekte was almal gebaseer op Sowjet -ontwerpe, want China was 'n agrariese land met min gevestigde nywerhede. In 1953 het Mao Zedong aan die Indonesiese ambassadeur gesê dat hulle min het om uit te voer, behalwe landbouprodukte. Verskeie Chinese-Sowjet-korporasies wat in samewerking is, is gestig, maar Mao beskou dit as 'n aantasting van die Chinese soewereiniteit en in 1954 word dit stilweg ontbind.
Teen 1956 was Mao verveeld met die daaglikse bestuur van die staat en was hy ook bekommerd oor toenemende rompslomp en burokrasie. Die agtste partykongres daardie jaar het verklaar dat sosialisme min of meer tot stand gekom het en dat die volgende paar jaar aan rus en konsolidasie gewy sou word.
In Februarie 1957 het Mao een van sy bekendste adresse gegee waarin hy gesê het: "Laat honderd blomme blom, laat honderd denkrigtings stry." Die honderd blomme -veldtog is deur die CPC bevorder as 'n manier om sosialistiese ideologie te bevorder deur oop debat, maar baie het dit as 'n uitnodiging aangeneem om openlike minagting vir die Kommunistiese Party uit te spreek. Baie het hul teenkanting teen die Party-Staat se heerskappy begin uitspreek. Mao het groot skok hiermee beëindig en daarna die anti-regse veldtog geloods. Talle intellektuele en gewone werkers is gesuiwer, in die tronk gestop of verdwyn. Baie is eers in die sewentigerjare 'gerehabiliteer'.
Mao se sosiale en kulturele programme, insluitend kollektivisering, was vroeg in die vyftigerjare die gewildste. China se gespanne betrekkinge met die nuwe Sowjet -leier Nikita Chroesjtsjof en nuutgevonde teenstrydighede tussen die Chinese en Sowjet -kommunistiese skole het 'n nuwe en radikale dryfveer tot gevolg gehad om die ekonomiese stelsel van China in sy geheel te hervorm. Hierdie skeuring het ontstaan ​​na Stalin se dood in 1953 toe die nuwe Sowjet -leier Nikita Chroesjtsjov hom veroordeel het. Die 'geheime toespraak' in 1956 verstom die kommunistiese wêreld. China het de-stalinisering verwerp en in werklikheid groot Stalin-portrette vertoon tydens die Mei-dagvieringe daardie jaar. Mao het verklaar dat Stalin ondanks 'n paar foute basies 'n goeie, welmenende marxis was. Hy het gevoel dat die Sowjets China nie as 'n gelyke vennoot beskou nie. Kulturele verskille het ook bygedra tot wrywing tussen die twee kommunistiese reuse. Chroesjtsjof se idee van vreedsame mededinging met die Verenigde State eerder as openlike vyandigheid pas nie goed by Beijing nie. Mao het gesê: "Dink jy die kapitaliste sal hul slagmes neersit en Boeddha's word?"
Chroesjtsjof se voorstel van 1958 van 'n gesamentlike Sino-Sowjet-vloot om die 7de vloot van die VSA teë te werk, word woedend verwerp deur Mao Zedong, wat aan die Sowjet-ambassadeur gesê het: "As jy wil praat oor gesamentlike samewerking, is dit goed. Ons kan gesamentlike samewerking in die regering, die weermag, kulturele en ekonomiese aangeleenthede, en u kan ons met 'n guerrillamag verlaat. " Toe die Sowjet -premier self die volgende jaar China besoek, het Mao hom weer gevra om te verduidelik wat 'n gesamentlike vloot is. Hy het gesê dat die Sowjets nie welkom was om troepe in vredestyd op Chinese bodem te plaas nie en het bygevoeg: "Luister goed. Ons het lank en hard gewerk om die Amerikaners, die Britte, die Japannese en ander te verdryf. Ons sal nooit weer buitelanders toelaat nie. ons gebied vir hul doeleindes te gebruik. " Chroesjtsjof het ook gedink dat die Chinese te sag was oor die Dalai Lama (geestelike leier van Tibet) en het hulle nie in 'n grensgeskil met Indië ondersteun nie, en gesê dat die betrokke gebied 'net 'n bevrore afval is waar niemand woon nie'.
Onder leiding van Mao het China gebreek met die Sowjet -model en in 1958 'n nuwe ekonomiese program, die 'Groot sprong vorentoe', aangekondig wat daarop gemik was om industriële en landbouproduksie vinnig te verhoog. Spesifiek vir industriële produksie, het Mao aangekondig dat dit die doelwit was om die staalproduksie van Groot -Brittanje teen 1968 te oortref. Reuse koöperasies, ook bekend as mense -gemeentes, is gestig. Binne 'n jaar is byna alle Chinese dorpe hervorm tot werkende gemeenskappe van 'n paar duisend mense, waar mense sou woon en saamwerk soos voorgestel deur 'n ideale kommunistiese samelewing. In plaas daarvan om staalmeulens te bou, word klein "oonde in die agterplaas" gebruik.
Die resultate was egter rampspoedig. Normale markmeganismes is ontwrig, die landbouproduksie het agteruitgegaan, en mense het uitgeput geraak om onbeskofte goedere te verkoop. As gevolg van die vertroue dat die regering voedsel en hulpbronne voorsien en versprei en die vinnige uitputting as gevolg van swak beplanning, het hongersnood selfs in vrugbare landbougebiede verskyn. Van 1960 tot 1961 het die kombinasie van swak beplanning tydens die Groot Sprong vorentoe, politieke bewegings wat deur die regering aangehits is, asook ongewone weerpatrone en natuurrampe gelei tot wydverspreide hongersnood en baie sterftes. 'N Beduidende aantal sterftes was nie as gevolg van hongersnood nie, maar is deur die owerhede gedood of oorwerk. Volgens verskeie bronne was die dodetal waarskynlik tussen 20 en 40 miljoen. Die staal wat in lae oonde by die agterplaas vervaardig is, was nutteloos. Uiteindelik haat die boere die gebrek aan privaatheid en die militarisering van hul lewens.
Een van die hardste teenstanders van die GLF was minister van verdediging, Peng Dehuai. Peng was 'n gelowige in ortodokse ekonomiese beplanning in Sowjet-styl en heeltemal teen eksperimente. 'N Paar jaar tevore was hy 'n belangrike rol in die poging om die PLA te ontwikkel tot 'n goed toegeruste, professionele vegmag, in teenstelling met Mao se oortuiging dat soldate wat revolusionêr genoeg was, enige hindernis kon oorkom. Die weermag het tydens die burgeroorlog en Korea geen geledere gehad nie. Hierdie stelsel werk taamlik swak in hierdie konflikte, en daarom is 'n rangstelsel (volgens die Sowjetunie) in 1954 geïmplementeer.
Terwyl hy 'n reis deur die platteland geneem het, was Peng geskok oor die wrak van die Groot Sprong vorentoe. Oral is daar vol verlate gemeentes, verwoeste gewasse en klonte nutteloos varkyster. Daarna het hy Mao daarvan beskuldig dat hy verantwoordelik was vir hierdie ramp en is op sy beurt as 'n regter veroordeel en uit sy amp onthef. Peng het daarna vir 'n paar jaar in skande afgetree totdat hy tydens die kulturele rewolusie deur Rooi Garde gearresteer en geslaan is. Hy het die marteling oorleef, maar het permanente beserings opgedoen en is dood in 1974. Na Mao se dood is Peng postuum met volle eer gerehabiliteer.
Die reeds gespanne Sino-Sowjet-verhouding het in 1959 skerp agteruitgegaan toe die Sowjets die vloei van wetenskaplike en tegnologiese inligting na China begin beperk het. Die geskil het toegeneem, en die Sowjets het teen Augustus 1960 al hul personeel uit China onttrek, wat baie bouprojekte laat slaap het. In dieselfde jaar het die Sowjette en die Chinese openlik geskille op internasionale forums begin voer. Die verhouding tussen die twee moondhede het in 1969 'n laagtepunt bereik met die Sino-Sowjet-grenskonflik, toe Sowjet- en Chinese troepe mekaar in die geveg ontmoet het aan die grens van Mantsjoery.
Die ramp van die Groot Sprong vorentoe het Mao se statuur as nasionale leier verminder, en nog meer as 'n ekonomiese beplanner. Mao was onder kritiek in die Sentrale Komitee. Min mense was so hard soos Peng Dehuai, maar die algemene konsensus was dat die groot eksperiment van die voorsitter heeltemal misluk het. In die vroeë sestigerjare het president Liu Shaoqi, sekretaris-generaal van die party, Deng Xiaoping, en premier Zhou Enlai die leiding van die party oorgeneem en pragmatiese ekonomiese beleid aangeneem wat in stryd was met Mao se kommunitêre visie, en gemeentes ontbind, in 'n poging om die stelsel na 'n voorsprong te herwerk. standaarde. Privaat handwerk en straatverkopers is toegelaat, en boere kon oortollige gewasse verkoop vir wins nadat hulle hul staatsproduksie -kwotas nagekom het. In die half-aftrede het Mao af en toe openbare verskynings gemaak en sy mening oor verskillende kwessies uitgespreek, maar het van 1961–1964 min aktiewe rol gespeel in die daaglikse bestuur van die land. Koerante het sarkastiese opmerkings oor die voorsitter gedruk en sy naam gereeld in die verlede tyd gebruik. Dit lyk asof Deng, Zhou en Liu tot die gevolgtrekking gekom het dat Mao se beleid irrasioneel was en dat hulle dinge sou bestuur terwyl hulle hom as 'n leë simbool gebruik om die mense bymekaar te bring. Ontevrede met die nuwe rigting van China en sy eie verminderde gesag, het Mao al hoe meer geïrriteerd geraak. Hy het gekla dat "hulle my naam aanroep soos 'n dooie voorouer." en dat eienaars en kapitaliste die mag herwin. Die val van Chroesjtsjov in die Sowjetunie het Mao ook besorg gemaak dat dit uiteindelik sy lot kan wees.
Wat die buitelandse beleid betref, was die betrekkinge met die Verenigde State steeds vyandig. Die VSA het steeds volgehou dat die nasionaliste die regmatige regering van China is, alhoewel die moontlikheid dat hulle die vasteland herower, elke jaar kleiner word. Taiwan het ook die setel van China by die Verenigde Nasies beklee, en in 1962 het Mao skielik bang geword vir 'n nasionalistiese inval. Die Amerikaanse en Chinese ambassadeurs het in Warskou, Pole vergader (aangesien die VSA geen ambassade in China gehad het nie) en laasgenoemde is verseker dat geen herowering deur Amerika gesteun word nie.
President Kennedy was van mening dat die Amerikaanse beleid teenoor China onsinnig was en hy was van plan om die betrekkinge in sy tweede termyn te herstel. Maar sy sluipmoord, gevolg deur die Viëtnam -oorlog en die kulturele rewolusie, het enige kans vir die volgende paar jaar beëindig.
Boos polemiek met die Sowjetunie het gedurende die vroeë 1960's voortgegaan. Mao Zedong het aangevoer dat Chroesjtsjof se klem op materiële ontwikkeling die mense versag en hulle revolusionêre gees laat verloor. Die Sowjet -leier het daarteen geantwoord: 'As ons die mense niks anders as revolusie kon belowe nie, sou hulle in hul koppe krap en sê' Is dit nie beter om 'n goeie goulash te hê nie? 'Maar baie van hierdie vyandigheid was persoonlik en daarna na Chroesjtsjof sy uitsetting uit die bewind in Oktober 1964, het die Chinese probeer om verhoudings te herstel. 'N Paar weke later was Zhou Enlai aan die hoof van 'n afvaardiging na Moskou vir die 47ste herdenking van die 1917 -rewolusie. Hulle keer teleurgesteld terug huis toe Leonid Brezjnev en Alexei Kosygin sê dat hulle sommige van die meer eksentrieke beleid van Chroesjtsjov sou verwerp, maar dat hulle nie van plan was om die horlosie terug te keer na die tyd van Stalin nie. Ten spyte hiervan het die betrekkinge met die USSR vriendskap gebly totdat die Kulturele Revolusie en China voortgegaan het om verteenwoordigers na die herdenking van die rewolusie in 1917 tot 1966 te stuur. daardie November het een Sowjet -politikus opgemerk: "Wat nou in China aan die gang is, is nie marxisties, kultureel of revolusionêr nie."
Mao het in 1963 'n poging aangewend om die mag terug te kry toe hy die Socialist Education Education -beweging begin het, en in 1965 het hy 'n sekere dramaturg aangeheg wat 'n verhoogstuk gemaak het wat hom indirek aanval. Hierdie toneelstuk bevat 'n wyse amptenaar (geïmpliseer as Peng Dehuai) wat deur 'n dwase keiser uit sy amp verwyder is (geïmpliseer dat dit Mao is). Mao het sy vrou Jiang Qing ('n aktrise uit die handel) as minister van kultuur aangestel en haar aan die gang gesit om kuns en letterkunde van feodale en bourgeoisie -temas te suiwer. Lin Biao, wat Peng Dehuai in 1960 as minister van verdediging opgevolg het, het die voorsitter bygestaan ​​in hierdie veldtog. Lin was in die dertigerjare 'n belangrike weermagbevelvoerder, maar het gesukkel met swak gesondheid en het nie deelgeneem aan die uitsetting van Chiang Kai-shek uit die vasteland in 1946-1949 of die Koreaanse Oorlog. Weermaggeledere is weereens afgeskaf. Die nuwe beweging, die 'Groot Proletariese Kulturele Revolusie' genoem, was in teorie 'n uitbreiding van die klassestryd wat onvolledig was van die laaste rewolusie. Mao en sy ondersteuners het beweer dat die 'liberale bourgeoisie' en 'kapitalistiese padgangers' steeds die samelewing oorheers, en dat sommige van hierdie sogenaamde gevaarlike elemente binne die regering voorkom, selfs die hoogste klasse van die Kommunistiese Party. Die beweging was ongekend in die menslike geskiedenis. Vir die eerste (en tot dusver, enigste) keer het 'n deel van die Chinese kommunistiese leierskap probeer om gewilde opposisie teen 'n ander leiersgroep byeen te bring, wat gelei het tot massiewe sosiale, kulturele, politieke en ekonomiese chaos wat die land tien jaar lank geteister het. tydperk. Die Kulturele Revolusie is formeel ingehuldig tydens 'n massa -saamtrek in Beijing gedurende Augustus 1966. Studente wat uniforms van die weermag gedra het, is 'Rooi Garde' genoem en het die opdrag gekry om deur die land te gaan en kapitaliste en revisioniste uit die weg te ruim. Om hulle by te staan, is miljoene eksemplare van 'Select Quotations from Chairman Mao' gedruk. This soon-to-be famous book contained excerpts from all of Mao's major speeches from the 1930s to 1957, but not placed in any chronological order.
Radical activity subsided by 1969, but the Chinese political situation began to antagonize along complex factional lines. Lin Biao, who had ailing health and de facto control over the military, became increasingly at odds with Mao over the idea of power sharing. In private, he was not enthusiastic about the Cultural Revolution, calling it a "cultureless revolution" and also opposed restoring relations with the United States, which Mao and Zhou were then preparing to do. He attempted a military staatsgreep in September 1971, aimed at the assassination of Mao while traveling on his train. Operating out of the headquarters in Shanghai, Lin was informed of his failure after Mao's apparent diversion of routes. Lin then escaped with his wife Ye Qun and son Lin Liguo on a military jet, and was on his way to the Soviet Union, before crashing in Ondurhan in Mongolia in September 1971. Lin's death was put tightly under wraps by the Chinese government, who had in the past vociferously praised Lin. Lin's staatsgreep and death were both subject to widespread controversy, and historians are still unable to properly determine the ins and outs of what went on. There are theories, for example, that Mao or Premier Zhou Enlai had ordered the plane to be shot down. Lin's supporters made their way out of the country, mostly to Hong Kong. Lin's flight affected Mao deeply, and he was yet again left with the dilemma of reasserting an heir apparent. Because of his past mistakes, amongst other factors, Mao was reluctant to designate any more successors, which only clouded the political situation further. After Lin Biao's death, he and the late Liu Shaoqi were turned by the state propaganda machine into a two-headed monster that could be blamed for all of China's ills.