04. Jun. 2012 - Klippiebedreaktor in Jülich: Op die spoor van die operateurs se pogings om toe te smeer!
Klippiebedreaktor in Jülich: Op die spoor van die operateur se toesmeerpogings!
Op 15 Mei 2012 het Rainer Moormann en die joernalis Jürgen Streich hulle tot Christian Küppers gewend, die voorsitter van die ondersoekkomitee wat handel oor die geskiedenis van ongelukke en die voorheen onverwerkte radioaktiewe waterindringing by die AVR in 1978 in Jülich.
Die Forschungszentrum Jülich (FZJ) het tipies geweier om die twee kritici van die klippiebedreaktor gedetailleerde inligting oor hierdie dikwels geïgnoreerde ongeluk te gee. Die twee het egter 'n ander bron van inligting gevind en gee nou aanvanklike aanduidings van feite en vrae wat nie voldoende oorweeg is nie. Jy skryf: "Ons het begin om deur nuut toeganklike dokumente oor tegniese veiligheidskwessies en voorvalprosesse te kyk en kan reeds sê dat ons ergste vermoedens oorskry is - ook met betrekking tot die hantering van kritieke risiko's en selfs ongemagtigde manipulasie van die reaktorbeskermingstelsel in die verloop van bogenoemde gebeurtenis in 1978."
Radioaktiewe water in die grond sedert 1978
Moormann en Streich wys daarop dat 25 - 30 t hoogs radioaktiewe ongelukswater in die grond en in die grondwater eers na 21 jaar in 2000 ontdek is en dat bykomende metings tydens toekomstige opknappingswerk nodig sal wees om tot realistiese beoordelings van die gesondheidsgevaar potensiaal.
Volgens die amptelike weergawe het die meeste van die radioaktiewe strontium op die terrein gebly en het die reaktorterrein net in 'n mindere mate verlaat. Volgens Moormann en Strauch se mening is dit egter dringend om te kyk of mobiliserende invloede soos veranderinge in die pH-waarde oor dekades uitgesluit kan word.
Moormann en Strauch beskou die konsentrasie tritium as baie problematies:
"Daar is steeds die moontlikheid dat groter hoeveelhede tritium as HTO in die omgewing van die defekte vloervoeg gevind kan word tydens die dreineer van die water uit die reaktor en tydens die miskien ietwat amateuristiese poging om die radioaktiewe water te stol met 'n haastig gebring beton menger As dit die geval was, sou die AVR gelei het tot die grootste bekende radioaktiewe grondwaterbesoedeling in Wes-Europa: Ons het die tans geldige drinkwaterlimiet van 100 Bq / l vir tritium met 'n totale hoeveelheid gemorste tritium van ongeveer Vergelyk 500 miljard becquerel.
So die vraag: Is dit beslis seker dat hierdie tritium die waarskynlik meer onskadelike roete na die atmosfeer geneem het deur verdamping, in plaas daarvan om in die grondwater in te gaan? Of was hierdie argument dalk op die voorgrond om nie massiewe radioaktiewe grondwaterbesoedeling toe te laat nie en sodoende die markgeleenthede vir klippiebedreaktore verder te verminder? Soos u seker weet, het die destydse deskundige gehoop op die Suid-Afrikaanse klippiebedreaktorprojek PBMR en was van ongeveer 2000 tot sy ineenstorting in 2010 relatief sterk daar betrokke."
Is die grondwater radioaktief besmet?
Ná die ongeluk in die waterwerke is geen merkbare hoeveelhede tritium op die onderste verdiepings ontdek nie. Volgens die amptelike weergawe is die grondwaterbesoedeling wat voorgekom het, beperk tot die boonste grondwatervlak, terwyl die openbare drinkwater van laer vlakke onttrek is. Dit beteken egter nie dat 'n alles duidelik gegee kan word nie:
"Wat argument 3 betref, moet daarop gelet word dat
a) Benewens openbare drinkwateronttrekking kom ander vorme van grondwatergebruik voor (besproeiing, beessuiping, ens.), wat verkieslik die boonste vloer sou beïnvloed het. Kan sulke gebruike van die boonste grondwatervlak definitief vir die tydperk 1978-1982 in die stroomaf van die AVR uitgesluit word?
b) Volgens inligting van Rheinbraun-kundiges is daar verbande tussen die grondwatervlakke in die betrokke gebied. Kan 'n deursypeling van radioaktiwiteit na dieper grondwatervlakke met drinkwateronttrekking met genoegsame sekerheid uitgesluit word? Was die volgorde van monsterneming in die waterwerke vir tritiummeting so naby dat 'n tydelike "tritiumwolk" in elk geval ontdek moes gewees het?
Laastens, die vraag wat vir ons ontstaan, is hoe presies die tritium-emissies via die uitlaatlug aangeteken is. Soos u dalk weet, is daar van 1966 tot Augustus 1973 nie opgemerk dat die tritiumfilters op die AVR nie werk nie en dat alle tritium ongefiltreerd in die omgewing vrygestel is.
Teen die agtergrond dat die gereelde gevalle van kinderleukemie (1980-90) wat in die Jülich-omgewing voorgekom het, ten minste in terme van tyd, verband hou met die AVR-wateringangongeluk, beskou ons 'n deeglike verwerking van hierdie vrae as absoluut nodig. In die besonder, wat ons as die voortydige ontmoediging van FZJ, AVR en sommige amptelike liggame in hierdie aangeleentheid beskou, moet bevraagteken word, want die bevolking is geregtig op volledige dokumentasie van die vrylatingsprosesse en moontlike gesondheidsgevolge, insluitend alle onsekerhede.
Is hoë reaktortemperature toegelaat?
Ten slotte wys Moormann en Steich daarop dat daar in Desember 1987 eksperimenteel vasgestel is dat die klein THTR in Jülich baie hoër temperature gehad het as wat voorheen aangeneem is op sekere punte. Die vraag word gevra of die hoë temperature tydens bedryf van 1974 tot 1987 buite die 13de aanvullende kennisgewing tot die AVR-goedkeuring was. Met ander woorde, is die reaktor selfs binne die goedgekeurde wetlike vereistes bedryf?
Ongewenste resultate sal nie gepubliseer word nie!
Voorvalle, hoë temperature en waterindringing by die AVR is met behulp van die WAPRO rekenaarprogram by die Jülich Navorsingsentrum bereken. Maar net op grond van beraamde piektemperature wat veels te laag is.
"Berekeninge met hoër piektemperature is slegs bekend vir reaktortoestande vanaf 1988, dit wil sê vir minder problematiese gevalle met 'n algehele laer temperatuurvlak van die reaktor. Na ons kennis is WAPRO-resultate ook waar vir die problematiese toestande 1974-87 (gastemperatuur) 950 ° C plus werklike grafiet piektemperatuur van meer as 1300 ° C) is gegenereer, maar is nooit openbaar gemaak nie as gevolg van die ongewenste resultate (ontwerpongeluk nie beheer nie, reaktor dus onveilig). Ons sal dus aanbeveel dat u sulke WAPRO-resultate van AVR aanvra. ."
Dit is harerowend hoe die FZJ al dekades lank onaangename toetsuitslae en met die veiligheid van mense hanteer het. Hier word die punt van 'n ysberg sigbaar. Wat sal nog daarvan kom?
'n Langer artikel oor Rainer Moormann met die titel "Kan waarheid sonde wees?" het vanaf Mei 2012 in die maandelikse sakekoerant "brand eins" verskyn. Jy kan dit hier lees: http://www.westcastor.de/br1.pdf