Afskeid en verlies … | Alta Cloete
← Kom ons spaar water (vervolg)
Water: Hoe lyk die toekoms? →
Iewers diep binne glo elkeen van ons blykbaar steeds ons sal 'n manier vind om die onafwendbare te systap.
En dis ons redding.
Want wat is die alternatief? Om op jou bed (as jy 'n bed het) te gaan lê en vir die houe van die lewe te wag?
Nee, die meeste van ons kry dit reg om voort te stoom ten spyte van wat moet kom. (Wanneer depressie kom oorneem, verloor ons daardie energie om voort te gaan. Maar dis 'n ander storie.)
Maar af en toe bring die lewe jou tot stilstand en raak jy opnuut bewus van die harde waarheid: As jy jou enigsins oopstel vir die lewe, is pyn onvermydelik.
Vandag is dit my hond wat ek verloor het.
Natuurlik was sy die slimste, mooiste, dierbaarste brak wat nog ooit gelewe het.
Dis baie swaar, maar ek kon ten minste die besluit neem wat haar verdere lyding gespaar het.
En ek kan hard probeer om te onthou wat ek altyd (met my tong deeglik in die kies) gepredik het: Dis net 'n dier; dis nie 'n mens nie.
In my geliefde Springsteen se woorde oor die belangrikheid én nietigheid van sy musiek: "It is only rock and roll, but it feels a lot like love." Ja, Bruce, it was only a dog, but the love was very, very real. (En ja, hy het ook wolfhonde. Sowaar.)
Ek dink ook aan Hannah Cornelius se ouers se wyse woorde met dié strekking: As ons moet aanhou dink hoe sy gesterf het, gaan dit ons die afgrond in stuur. Ons kies om die mooie te onthou.
Ek hoop met my hele hart hulle kry dit reg.
En ek kies ook om die mooie te onthou.
My hond se oorweldigende liefde. Haar onvoorwaardelike vergifnis. Hoe ongelooflik móói sy was. Die intelligensie, die entoesiasme, die lewenslus, die spelerigheid, die vertroue.
Ek onthou ook (onder andere):
My ma se sagte ou stem.
My een suster en haar boerbokke.
My ander suster se hok vol konyne waarin 'n alleen-dogtertjie kon dink en droom.
Nog 'n suster (Ja, daar was 5!) se "Wag, laat ek jou net gou hierdie een vertel" aan die einde van 'n gesprek.
Die trots waarmee my nefie vir ons sy Merino-ramme gewys het.
Die ondeunde seuntjie wat sy ouboet eens was.
My ou swaer se goedige irritasie met my antwoordmasjien.
Daar is ook dinge waaroor ek bitter jammer is. Soos elke harde woord wat ek as ongelukkige tiener teenoor my ou moeder geuiter het.
Daar is ook dinge waaroor ek woedend is. Ek is kwaad vir telers wat deur generasies heen honde teel vir 'n sekere voorkoms en dan groot gesondheidsprobleme inteel. En ek is bitter kwaad vir elke kankersel in die wêreld, vir daardie enkele bosluis wat Kongokoors oordra, vir hartaanvalle en vir die ouderdom.
Maar nou gaan ek eers in die bed klim en die hartseer en die woede en die berou met ope arms verwelkom.
Vir ten minste 'n uur.
Dalk moet ek sommer dadelik daarna 'n nuwe romanse begin. Want dis die een plek waar mens die storie kan stop vóór die verliese toeslaan.
Hier is die Pinterest-blad vir my nuutste stukkie ontvlugting wat pas deur LAPA goedgekeur is: https://za.pinterest.com/altacloete/uitgelewer-aan-die-liefde/
2 responses to "Afskeid en verlies …"
Sal mens jouself die vreugde van 'n geliefde hond ontse omdat jy eendag se afskeid vrees? Mens sal baie armer wees.
Jy is heeltemal reg, Lewies. Soos mens nog veel armer sal wees as jy nie mense na aan jou toelaat nie uit vrees vir die afskeid.