Alma Carten, New York Universiteit
'N onlangse UNICEF verslag het bevind dat die VSA 34th op die lys van 35-ontwikkelde lande gekies het oor die welsyn van kinders. Volgens die Pew Instituut, kinders onder die ouderdom van 18 is die armste ouderdomsbevolking van Amerikaners. Afro-Amerikaanse kinders is amper vier keer so geneig om wit kinders in armoede te wees.
Hierdie bevindings is kommerwekkend, veral omdat hulle op die 20-herdenking van president Clinton se belofte kom om "einde welsyn soos ons dit ken"Met sy ondertekening in die wet, op Aug. 23, 1996, die Persoonlike Verantwoordelikheids- en Werkgeleentheidversoeningwet (PL 104-193).
Dit is waar dat die data toon die aantal gesinne wat kontantbystand ontvang het, het van 12.3 miljoen in 1996 tot huidige vlakke van 4.1 miljoen as gerapporteer deur The New York Times. Maar dit is ook waar dat kinderarmoede vir swart kinders hardkoppig in die VSA bly
My navorsing dui daarop dat dit nie toevallig gebeur het nie. In 'n onlangse boek, Ondersoek ek maatskaplike welsynsbeleidontwikkelings in die VSA oor 'n 50-jaar tydperk van die New Deal na die 1996-hervormings. Bevindinge toon dat die Amerikaanse welsynsbeleid van die begin af diskriminerend was.
Blemished deur 'n geskiedenis van diskriminasie
Dit was die 1935 Wet op Maatskaplike Sekerheid, wat deur die Franklin Roosevelt-administrasie ingestel is, wat eers die VSA aan die veiligheidsnetfilosofie.
Van die begin af het die polis twee vlakke gehad wat bedoel was om gesinne te beskerm teen verlies aan inkomste.
Op een vlak was die bydraende maatskaplike versekeringsprogramme wat inkomstebelasting aan die oorlewende afhanklikes van werkers verskaf het in die geval van hul dood of ongeskiktheid en Maatskaplike Sekuriteit vir afgetrede ouer Amerikaners.
Die tweede vlak was gemaak van middel getoets openbare hulp programme wat ingesluit het wat oorspronklik genoem is die "Hulp aan afhanklike kinders" program en is hernoem na die Hulp aan gesinne met afhanklike kinders in die 1962 Openbare Welsynswysigings aan die SSA onder die Kennedy-administrasie.
Die optimistiese visie van die argitekte van die ADC-program was dat dit 'n natuurlike dood sal sterf met die stygende lewenskwaliteit in die land as 'n geheel, wat beteken dat meer gesinne in aanmerking kom vir die werkverwante sosiale versekeringsprogramme.
Maar hierdie scenario was problematies vir swart Amerikaners as gevolg van deurdringende rassediskriminasie in indiensneming in die dekades van die 1930s en 1940s. Gedurende hierdie dekades het swartes tipies in menigte werksgeleenthede gewerk. Nie gekoppel aan die formele arbeidsmag nie, hulle is in kontant en "uit die boeke" betaal, wat hulle nie in aanmerking kom vir maatskaplike versekeringsprogramme wat vir bydraes deur loonbelasting van beide werkgewers en werknemers vereis word nie.
Ook het swartes in hierdie jare nie veel beter onder ADC gegaan nie.
Die ADC was 'n uitbreiding van die staatsbeheerde moederspensioenprogramme, Waar wit weduwees was die primêre begunstigdes. Die kriteria vir die toelaatbaarheid en behoefte was vasberade, so swartes word voortgesit van volle deelname omdat die land onder die "Afsonderlik maar gelyk" leerstuk wat deur die Hooggeregshof in 1896 aangeneem is.
Jim Crow Laws en die afsonderlike maar gelyke leerstelling het gelei tot die skepping van 'n tweespoor diensleweringsisteem in beide wet en gebruik, een vir blankes en een vir swartes wat alles behalwe gelyk is. Ontwikkelings in die 1950s en '60 se verdere benadeelde swart gesinne.
Dit het gebeur toe state het pogings aangepak om verminder ADC-inskrywing en koste. Soos ek in my boek ondersoek het, Residensiële vereistes is voorgestel sodat swartes van die suide migreer om vir die program te kwalifiseer. New York City se "man in die huis reël"Vereis welsynswerkers om onaangekondigde besoeke te maak om te bepaal of vaders in die huis woon. As daar bewyse van 'n manlike teenwoordigheid gevind is, is sake gesluit en welsynskontrole gestaak.
Altyd 'n ongewilde program
As gevolg van die sterk Amerikaanse werksetiek, en die voorkeur vir 'n "hand-up" versus 'n "hand-out", was die middel-getroude, kontanthulpprogramme vir arm gesinne - en veral ADC met die naam AFDC - nog nooit gewild onder Amerikaners nie. Soos FDR self in sy 1935-staat van die Unie aan die Kongres gesê het, "die regering moet en sal hierdie sake van verligting ophou. "
Namate die lewenskwaliteit inderdaad vir blankes verbeter het, het die aantal wit weduwees en hul kinders op die AFDC-rolle afgeneem. Terselfdertyd het die verslapping van rassediskriminasie die moontlikheid vir meer swartes uitgebrei, en die aantal nooit getroude vroue van kleur en hul kinders wat buite die eg gebore is.
Een punt om hier kennis te neem is egter dat daar altyd a is openbare wanopvatting oor ras en welsyn. Dit is waar dat swartes oor die jare geword het onproportioneel verteenwoordig. Maar gegewe dat blankes uitmaak 'n meerderheid van die bevolking, is hulle altyd die grootste gebruikers van die AFDC-program.
Holtes in die veiligheidsnet
Die toevlug uit die veiligheidsnetfilosofie kan gedateer word aan die voorsitters van Richard Nixon en Ronald Reagan.
Aan die een kant wou politici die koste van welsyn verminder. Onder Reagan se beleid van Nuwe federisme, maatskaplike welsyn uitgawes was beperk en verantwoordelikheid vir programme vir arm families wat teruggegee word aan state.
Aan die ander kant het die demografiese verskuiwing in die welsynsrolle die politiek oor welsyn vererger en die debat ge racialiseer.
Ronald Reagan se "Welsyn Koningin"Verhaal het net bestaande wit stereotipes oor swartes versterk:
"Daar is 'n vrou in Chicago. Sy het 80-name, 30-geadresseerdes, 12 Social Security-kaarte en versamel veterane se voordele op vier onbestaande mans. Sy het Medicaid, kry kosse en welsyn onder elk van haar name. Haar belastingvrye kontantinkomste alleen is meer as $ 150,000. "
Reagan se bewerings dat die dakloos was op eie keuse op straat gespeel tot konvensionele wysheid oor die oorsake van armoede, het arm mense vir hul eie ongeluk geblameer en gehelp om regeringsprogramme te help om die armes te help.
Die 1990 se ratverandering
Teen die laat 1990's het pogings van hervormings gerig op die AFDC-program verskuif na meer genuanseerde vorme van rassisme met eise dat die program buite-egtelike geboortes, onverantwoordelike vaderskap en intergenerasionele afhanklikheid aangemoedig het.
Die politieke konteks vir die 1996-hervormings is dan aangevuur deur rassistiese ondertone wat gespeel het openbare angs oor stygende belasting en die nasionale skuld wat was toegeskryf aan tot die hoë uitbetaling van welsynstoetse aan mense wat nie hul eie gewig dra nie.
Hierdie emosionele gelaaide omgewing het die armoede-debat verdraai en die weg gebaan vir 'n hervormingswetsontwerp wat baie gesien het as buitensporig straf in sy harde behandeling van arm gesinne.
Alhoewel die Clinton-administrasie gekrediteer is, is die bloudruk vir die 1996-welsynshervormingsrekening deur 'n koukus van konserwatiewe Republikeine onder leiding van Newt Gingrich as deel van die Kontrak met Amerika tydens die 1994-kongresverkiesingsveldtog.
Twintig president Clinton het veto uitgespreek Die wetsontwerp op welsynsverandering het aan hom gestuur deur die GOP-oorheersende Kongres. Die derde keer wat hy onderteken het, het baie kontroversie geskep, insluitende die bedanking van sy eie adviseur op welsynshervorming, die voorste geleerde oor armoede David Ellwood.
President Clinton kondig die nuwe welsynsrekening aan.
Die nuwe rekening het die AFDC-program vervang met Tydelike bystand aan behoeftige gesinne (TANF). Strenger werkvereistes vereis enkelmoeders om werk binne twee jaar na ontvangs van voordele te kry. 'N Vyfjaar-leeftydperk is opgelê vir die ontvangs van voordele. Om tradisionele gesinswaardes te versterk, was 'n kernbeginsel van die Republikeinse Party, tienermoeders voordele, en vaders wat aan kinderondersteunings skuldig bevind was, is gevange geneem. State is verban om federale befondsde TANF vir sekere groepe immigrante te gebruik en beperkings is geplaas op hul geskiktheid vir Medicaid, kosseëls en Aanvullende Maatskaplike Sekerheidsinkomste (SSI).
Ten spyte van baie donker voorspellings, gunstige uitkomste is aangemeld op die 10th herdenking van die rekening se ondertekening. Welsynsrolle het afgeneem. Moeders het van welsyn na werk gegaan en kinders het sielkundig bevoordeel om 'n werkende ouer te hê.
Die hoeveelheid navorsing wat by die 10-jaarlikse maatstaf voortgebring is, is egter nie ooreenstem met die resultate wat in jare tot die 20-jaar verjaardag geproduseer is nie.
Meer navorsing is veral nodig om te verstaan ​​wat gebeur met gesinne wat welsynsrolle verlaat het as gevolg van die vyfjaar-leeftydperk vir die ontvangs van voordele, maar nie 'n vastrapplek gehad het in 'n toenemende gespesialiseerde werksmag.
Disentangling verstrengelde effekte van rassisme en armoede
Die Amerikaanse welsynsbeleid is, waarskynlik, soveel 'n weerspieëling van sy ekonomiese beleid, soos dit is van die land se moeilike geskiedenis van rassisme.
In die woorde van president Obama, rassisme is deel van Amerika se DNA en geskiedenis. Net so, die idee dat enigiemand wat bereid is om hard te werk, ryk kan wees, is net soveel deel van daardie DNA. Albei het 'n gelyke rol gespeel om voldoende beleidsontwikkeling vir arm gesinne te beperk en is veral skadelik vir arm swart gesinne.
Rassisme het 'n onuitwisbare punt op Amerikaanse instellings gelaat. Dit beïnvloed in die besonder hoe ons die oorsake van armoede verstaan ​​en hoe ons oplossings ontwikkel om dit te beëindig.
Inderdaad, met die voortdurende ontrafeling van die veiligheidsnet, kan die 20-herdenking van welsynshervormings 'n impuls wees om nader te kyk na hoe rassisme die welsynsbeleid in die VSA gevorm het en in watter mate dit verantwoordelik is vir die volgehoue ​​hoë armoede vir swart kinders.
Alma Carten, Medeprofessor in Maatskaplike Werk; McSilver Fakulteitsgenoot, Die Universiteit van New York