Jun | 2012 | MaanKind
Ghirardelli Square, http://dailypost.wordpress.com/2012/06/29/weekly-photo-challenge-fleeting-moment/, Oumens hande, San Francisco
Captured in San Francisco, a fleeting moment on a bench.
As 'n beneukte ou man jou huis oppas, sonder dat jy dit weet…
Things just are. Ons lees dit, ons hoor dit, maar ons glo nooit hoe ons eie subjektiewe siening van 'n saak 'n ding anders kan laat voorkom nie. Hoe ons persepsies ons oordeel kleur nie.
'n Ruk gelede het MaanMan klippe van die see af aangedra om op die sypaadjie te pak, om te verhoed dat die bouers langsaan hulle sementmenger daar trek en met kruiwaens deur ons blommies loop. Die skade van die vakansiegangers se onbedagsaamheid met hulle honde was immers skaars herstel. Die wit klippe lyk toe so mooi, ons los dit toe daar en die blommies herstel te pragtig. Nou kan die dogtertjie van skuins oorkant weer haar blommetjies so in die verbygaan kom pluk. Maar toe sien ek waarom alles so mooi herstel het. Dis mooi 'n beneukte ou man wat dit oppas!
Die beneukte ou man op ons sypaagjie in helder oggendlig:
Dieselfde ou man, lyk in laatmiddaglig nou meer hartseer, met 'n doek oor die oë getrek.
Intussen is dit maar dieselfde klip wat al vir maande lank daar staan, en nog nooit 'n gesig gehad het – tot onlangs nie. Moes ek dalk herinner word aan persepsies van die lewe, van mense?
Ek vermoed hy gaan van more af weer net 'n klip wees…
As Alta en Nadia kan, kan ek ook, al reis ek nie nou nie (eksistensieel altyd, geografies nee)
Dis nat en koud en mistig en winderig en donker en onheilspellerig, al lief ek dit normaalweg
Soms as jy iemand in sy professionele hoedanigheid gaan sien, stap jyself as die 'berader' daar uit, al is jy die arme hulpsoekende siek siel
As mens se lyf kortisoon nodig het, wéét jou lyf dit en sluk jy dit dankbaar
As iemand in die familie se lewenspaadjie onverwags 'te jonk' kortgenkip word op die wreedste manier denkbaar, besef jy you have to live it now, en practice what you preach
Bouwerkies verhoed 'n bad wanneer ek dit die nodigste het
En as jou keel boonop begin seer word, suig 'n blerrie Zinc tablet en gaan trek jou kop toe
Noudat my kleinsus en haar gesin vandag vliegtuig vat vir 'n lekker reis deur Europa, vat dit my terug na 2005 toe ek en my dogter Parys aangedurf het, gewapen met padkaarte en gidsboeke, warm jasse en musse. Ons het vooraf ons huiswerk deeglik gedoen en baie aande op die Internet rondgerits op soek na inligting. Vriend en vyand se raad is aangehoor, waarvan ons die meeste in die wind geslaan het, natuurlik. Ons wou sélf al hierdie goed gaan beleef!
Die een stukkie raad wat ons nie kon ignoreer nie, was die een oor taal, want een en almal was dit eens: Moenie eers probéér om Engels te praat nie, praat liewer Afrikaans. Dit het vir ons vreemd geklink, want oral waar ons dan nog altyd in die wêreld was, kon ons geholpe kom met Engels, het ons gedink. Maar dit het wel agterna behoorlik sin gemaak,.
Sommer met ons aankoms op die Charles de Gaulle-lughawe het ons ons al vasgeloop – al die inligtingsborde was slegs in Frans. Die dames by die inligtingstoonbanke was nie meer so vriendelik teen die tyd dat die laaste vlug vir die aand, na 'n vertraging van twee uur, daar opgedaag het nie. Hulle Engels was beperk tot die swaai van 'n vinger, en selfs ons beste "Bonjour Madame" het geen indruk gemaak nie. Ons het darem blitsvinnig vir onsself uitgewerk Sortie beteken uitgang. Agterna eers daaraan gedink: die feit dat ons British Airways gevlieg het, het ook nie gehelp met die Franse se vooroordele nie!
Na 'n ver ent stap en 'n yslike gesukkel het ons met behulp van gebaretaal van 'n laataand-skoonmaker ons pad tot by die trein gekry, wat 'n nuwe gestoei afgegee het om die regte kaartjies gekoop te kry. Ons het maar vasgebyt, en vasgestaan, ferm en vriendelik, totdat ons elk met 'n Orange kaart in die hand gestaan het. Ons het nie verniet vooraf al die inligting ingesamel nie … Dit is op hierdie punt waar my dogter botstil gaan staan het; sy het lekker gelag toe sy sê: "Ma, nóú verstaan ek hoekom Ansie ['n gesoute reisiger] na drie ure se sukkel om uit hierdie bleddie lughawe te kom op haar tas gaan sit en huil het …" Teen daardie tyd was ek verbitterlik dankbaar vir my dogter aan my sy – net daardie medesuster in verdrukking was al wat nodig was om oor die situasie te lag pleks van te huil!
Danksy 'n vriendelike jong Brit was ons darem gou-gou op die regte trein, en vandaar op die Metro wat ons vlak by ons hostel sou kry. Die kind was so gaaf, hy het ons bagasie bo-oor die hek getel, ons tasse was te breed vir die deurloophekkie, en die syhek was al gesluit vir die aand.
Dit was oral baie duidelik dat al die waarskuwings heel tereg was – die Franse hou net nie van Engels nie en klaar, en hulle wys dit baie duidelik. Alte gou het ons 'n onfeilbare sisteem uitgewerk – ons gooi ons vriendelikste "Bonjour Madame", kyk dan hulpeloos vir mekaar, en praat vinnig met mekaar in Afrikaans. Hulle vra dan blitsvinnig in gebroke Engels, met behulp van allerhande gebare, of ons altemit Engels verstaan, en met baie handgebare vervolmaak ons dan die blond act: "Only a leeetle bit …" Dis nou met so 'n skeefgetrekte gesig en duim en wysvinger wat amper by mekaar uitkom.
Hier loop ek in die stgies in Montmatre
So kon ons darem meestal ons sin kry en al ons inkopies afgehandel. Die onvriendelikheid van die verkoopsman in die winkel waar hulle verlede jaar se ontwerpersnommers teen 'n fraksie van die prys verkoop, het ons al lankal vergeet, maar die rok hang steeds in my kas. Dit lyk steeds of hy gister gekoop is, met onsigbare nate en ritssluietr.
Hierdie rok sal so lank ek lewe, 'n glimlag na my gesig bring. Party winkels daar het mos nie aanpaskamers nie – die aanname is klaarblyklik dat die klere so goed gemaak is, as jou nommer reg is, pas dit. Of altans, so het ons verstaan van die man se gekopskuddery en gebare. Hy was baie ferm, slegs een rok in elke grootte, verskillende style of te not. Ek weet ook nie eers wat beteken 'n Europese nommer 40 nie; dit klink groot, maar het gelyk of dit sal pas. Nou, ek vat nie kanse met my boereboude nie, en tot my dogter se ontsteltenis het ek eenvoudig in 'n hoek van die winkel gaan staan en uitgetrek en aangepas. En voila, die eerste rok pas of hy werklik aan my lyf gesny is! Die man het my geld so vieserig aangevat, asof daar iets aan kleef, en my pakkie ewe fyntjies-vies geknyp tussen twee vingers aangegee.
Ten spyte van my dogter se ontsteltenis oor haar dikvellige moeder kon sy ook maar net lag oor die absurde situasie en het so twee winkels-sonder-aanpaskamers later lustig meegedoen aan die openbare spektakel.
Supermarkte was darem maklik: jy kyk wat kos 'n ding, vat dit en betaal daarvoor, en taal speel geen rol nie, so die koskopery was darem makliker, en met vol magies was ons doodtevrede met ons vakansie, taalprobleme of te not.
Maar was dit nou lekker om in Kaapstad aan te kom en 'n vriendelike rooikopseun by Doeane kyk so na my paspoort en sê: "Welkom in die Kaap, Tannie." Ek dog ek soen die kind!
Heerlike wortel, appel, suurlemoen en gemmersap!
To create – Together we will do it!
Ons bak koek as 'n span, as die resep sê meng of roer of room, dan LAAT ek meng of roer of room…
To create – The jam on our daily bread
Appelkoostyd is darem 'n baie spesiale tyd, en soos ek oopbreek, eet ek al die rypes. Jaar na jaar.. Ek leer nie, ek staan in die nag op met 'n appelkoosmaag, en sweer – nóóit weer nie! Tot volgende jaar.
To create – Iets om 'n kinderhartjie bly te maak
'n Gemmerbroodhuisie vir Kersfees
21 Thu Jun 2012
Al is hy nou in die Hemel waaraan hy geglo het, verjaar hy steeds, want sy kinders onthou hom met liefde, en my ma bak sekerlik ietsie daar in haar kombuisie in die aftreeoord.
Sus Magda sê: My pa sou vandag 87 jaar oud gewees het. In die laaste jare van sy lewe, was daar drie dinge wat hy graag wou bereik. Hy wou 80 jaar oud word, 50 jaar getroud wees en wou graag 'n agterkleinkind hê. Deur die genade en teen ons menslike verwagting, het hy dit alles beleef. Sy gesin was sy trots, sy alles. Ek mis hom vandag, en is ook diep dankbaar dat hý my pa was, anders was ek nie ék nie.
Self het ek verlede jaar op Vadersdag oor hom geskryf, so vandag plak ek die teks wat sus Slakkelak geskryf het. (Ek plak dit, omdat ek dit graag in my eie argiewe ook wil hou, en as jy wil weet wie is MaanKind, Slakkelak en Amipatat en waar kom ons vandaan, lees verder – en dankie Kobie vir jou kallertjie waarmee ek kan ploeg)
'n Paar keer het Pa ons groot laat skrik. 'n Paar keer was hy só siek in die hospitaal dat die dokters gesê het ons moet kom groet. Hy sê hy was bewus van elkeen wat kom groet het en kon onthou wat elkeen gesê het. Hy het versoek watter dominee sy begrafnisdiens moes lei, wat gelees moet word en wat gesing moes word. Sy plekkie in Krokodilrivier se begraafplaas buite Brits was lank reeds bespreek en betaal. Maar hy het geen plan gehad om te gaan nie, hy het geweet dat dit nie sy tyd was nie het hy ons later gesê, hy was net baie siek. En buitendien, hy beplan nie om in die hospitaal dood te gaan nie. Want sy tagtigste verjaardag en hulle Goue Bruilof moes nog kom… Dit was sy grootste, grootste wens.
Closer kan jy nie. Is dit Locust Lust? Of is dit Lust for Life? Of altemit Winter Warmer?
While we were having fun in the Botanical Garden in Caledon, these two were having – well – FUN!
Hierdie foto is 'n finalis in RapidStudio se fotokompetisie, A Bug's Life.
Toe ek die woord Close sien, het ek dadelik gedink aan Oupa en Kira, maar ek het reeds voorheen aan dieselfde Weekly Photo Challenge deelgeneem, maar as Together.
Pronkerige Crown Day!
Vandag is 'n vreeslike spesiale dag. Op 'n manier is dit my Kroondag! Ek is net so oud soos my geboortejaar.
My vriende het vir baie pret gesorg met die een, my krone op die kop toegewens, en vriend Francois Bloemhof se wens aan my is dat ek vandag Die Baas mag wees! (my beroep word gelys as: Somtyds Die Baas, of meestal Die Klaas, @ Kleinmond Self-Catering Accommodation)
My liefste kleinkind het my wakker gebel (Ouma, is ses-en-vyftig jonger as een-en-sestig? – Sy is diep onder die indruk van hoe oud haar oupa MaanMan is…), en al my liewe vriende se boodskappe wag nog om gelees te word.
Dis vir my baie lekker om te verjaar, as almal my bel, SMS, BBM, WhatsApp, oor die muur skree kom haal jou present, reënboë en koeke en wat nog als en sulke spesiale goeters vir my sê en doen en gee. My man en kinders en kleinkinders skonnseuns en vriende en bure en familie is regtig die wonderlikste mense, en verryk my lewe onoorvertelbaar. Ek stuur ny Dankies Boontoe elke dag vir almal om my, wat help om van my 'n beter mens te maak.
Maar nou gaan ek eers bederf word, as julle my sal verskoon!
Dan het medeblogger Anzel Gerber ook my hart bly gemaak, met haar debuut kortverhaalbundel wat as e-Boek beskikbaar is op Amazon.
Kliek op hierdie maklike skakel om na Pronk op Amazon te gaan kyk
My voorsate het die ABO geveg, nie ek nie…
ABO, Anglo-Boereoorlog, Irene Konsentrasiekamp
Lt Alexander Bruce wat in beheer was van die Irene Konsentrasiekamp
Dis maklik om te sê my voorsate het die Anglo-Boereoorlog geveg, nie ek nie. Tot ek toe netnou sien in watter tent my oupa se sustertjie waarvan ons nie geweet het nie, dood is. In die Irene Konsentrasiekamp, in Tent nommer RT 1793. Ek kan nie oordra hoe hierdie kennis my ontstel het nie, hoe absoluut seer ek van binne is en hoe ek nie kan ophou huil nie. Dis skielik vir my werklik, dis skielik my werklikheid. veral toe ek die foto sien van Lt Alexander Bruce, wat in beheer was van die Irene Konsentrasiekamp
Ek het elders vertel van my lewe as dogtertjie in die 1960′s. My ouma en oupa het by ons ingewoon, maar die groot plaashuis was verdeel, 'n kombuis, sitkamer en slaapkamer vir ouma en oupa, en die res van die huis vir ons. Die koolstoof in ouma se kombuis was ook die plek waar ons ons stoele heen gesleep het op wintersaande, en oor en oor gevra het: Vertel van toe ouma en oupa jonk was. Dan het ons met stokkies in die vuur gespeel en geluister, oor en oor na dieselfde stories.
Oupa het graag vertel hoe hy as seun saam geveg het, en van sy hoed met die koeëlgaatjie in waar hy rakelings aan die dood ontkom het. Sy baadjie se moue het te kort geword gedurende die oorlog, en ek sien steeds die prentjie van die rankerige boerseun met die baadjie met driekwart moue in my kop. Hy het ook grusame verhale vertel van sy verblyf in die tronk as rebel (Na die 1914-Rebellie), en van die wurms in die sop. Dan ook hoe hulle later na die oorlog op die paaie gewerk het teen 'n "sieling" 'n dag om hulle plase weer te kon opbou. (1 Sjieling = 12 Pennies = 10 Sent)
Ouma se stories was meer hartseer. Sy het die oorlog as dogtertjie beleef, wat gehuil het oor haar poppie, wat die Engelsman gegryp het en in die vuur geslinger het, en hoe hulle moes staan en kyk hoe hulle plaashuis met alles daarin, in vlamme opgaan.
Wanneer ouma se oë sonder uitsondering vol trane geraak het, en haar stem gebewe het, is elke keer as sy vertel hoe die "Ingelsman haar katjie gegryp het en aan sy agterpootjies geswaai het, en sy koppie teen die muur papgeslaan het. Dis dan ook hier waar my ma sonder uitsondering my ouma gemaan het om nie sulke stories vir die kinders te vertel nie. Maar ons wóú hoor, en dan het ons met bewende kniegies gesit en grootoog geluister. Sy het ook gesê ek is haar naamgenoot en moet weet van die dinge. (Sy het darem ook baie vertel van die vryersklonge wat met hulle wit broeke kom opsit het, en van haar goue vlegsels waaraan die seuns seuns so graag wou vat.)
MaanKind, oftewel Trisa Hugo, ook bekend as Heila Levina Etresia Hugo, (voorheen Janse van Rensburg, gebore Pretorius). Kleindogter van Heiletje Levina Etrecia Pretorius, gebore Erasmus, en Johannes Lodewickus Pretorius. Ouma se wakis wat sy van haar ouma geërf het, staan steeds in my voorportaal. En ek kan steeds nie help om aan hierdie dinge te dink as ek dit olie om dit teen die seelug te beskerm nie.
platoniese vriendskap, Weekly Photo Challenge: Friendship
Is platoniese vriendskap tussen teenoorgestelde geslagte moontlik? Ons wil graag so glo, en baie mense gaan dit hand-en-tand verdedig, en ander gaan sê no ways, 'n ondertoon van seksuele energie dryf altyd so 'n vriendskap.
In my 55 jaar en 359 dae het ek dit wel al beleef dat ek met mans suksesvolle platoniese vriendskappe kon hê. Vriend Frank is seker die beste voorbeeld daarvan. Ons het saam gewerk en was bekend as "die Porra en die boer". Menige mense het ons van 'n verhouding verdink omdat ons so gemaklik met mekaar was. Ons het saam rondgery vir werk, ook na die platteland. Saam besigheidstrategieë beplan. Etenstye het ons saam deurgebring en ons was baie na aan mekaar. Baie. Ek onthou veral twee gesprekke baie goed. Die een keer het ons gaan roei op die Randburg waterfront se meer (daardie dag het hy my vertel van die boek Celestine Prophesies), en die ander keer het ons gestap in die berg by die Roodepoort Botaniese tuin (nuwe naam?) se waterval. Beide kere so in ons business suitjies. En tydens die gesprek het hy my met business suitjie, sykouse en al sover gekry om van 'n bankie af te spring. (Don't ask!)
Hy het gereeld by ons aan huis gekom, en ook saam met my en my dogter gaan eet/fliek. Maar hy was meer my vriend as ons vriend.
En toe een dag. Een dag toe knip hy ons vriendskap af. Sonder om 'n rede te gee. Hy wou dit nooit bespreek nie. Dis nou meer as 10 jaar en my hart is steeds seer oor die vriendskap. (Ja, ja, ek weet van reasons en seasons! Hy het my immers daarvan geleer. My hart is seer daaroor, OK?) Ons kon oor alles praat, ons het baie verskil, ons het baie gelag. En hy ignoreer steeds die e-posse wat ek elke paar jaar stuur. Kom ons kyk of hy reageer op die LinkedIn versoek.
Wat dink jy van platoniese vriendskappe tussen teenoorgestelde geslagte?
Wat wag nog op hierdie twee kleintjies, wat nou so saam kan slaap?
Postaday, Weekly Photo Challenge: Today
Ek het baie talente. Ek is oa prakties, kreatief, noukeurig en hardwerkend. Generally speaking, 'n goeie boeremeisie. Ek gooi nie maklik iets weg wat nog vir my nut het en wat ek nog gebruik nie, en as dit breek, maak ek dit heel. In hierdie geval, as die kat my brei/hekelmandjie flenters krap, dan vervang ek die materiaal.
Net so moes ek onlangs 'n Director's chair se seilsitplek vervang, wat heel glad verloop het, afgesien van die klomp masjiennaalde wat ek afgekap het. Daar bly toe net mooi genoeg van die mooi roomkleur canvas oor om my breisak se sak te vervang. Singer naaimasjiene kan nie die universele naalde gebruik nie, en ek kry nêrens 'n nommer 12 of 14 naald, (waarmee mens denim en canvas werk) nie.
(Voeg gou by my talente – en hier praat ons breedweg van talente – deursettingsvermoë, kalmte of vertaal dit ook as plein koppigheid. As ek iets wil doen, wil ek dit nóú doen.)
So vergeet ons een van MaanMan se jeans in San Francisco, en nog een skif ook toe sommer deur, en ons moes inderhaas winkels toe vir nuwe jeans. (Hy het 'n uiters minimalistiese klerekas) Elke enkele jean in sy kas, moet altyd korter gemaak word, hy glo nie aan duur Levi's wat jy in korter lengtes kan koop nie, o nee, Mr Price s'n is goed genoeg.
Die jeans se some het net twee naalde afgekap, (ek koop nou sommer 3 pakkies op 'n slag) so my geduld het gehou en ek maak toe gou die nuwe sak klaar, sodat MaanMan dit vir my kan gom.
Maar helaas. I totally screwed up met die metery, die sak pas, maar hy kan nie meer toemaak nie…
Maar vrees nie, ek het nog 'n talent – 'n boer maak 'n plan! Ek soek nou ietsie om sulke netjiese lusse mee te maak, dat dit lyk of die sak maar altyd so gelyk het…