Die digter besin oor digterskap en tree postmodernisties in gesprek met ander digters soos Louw, Kirsch, Boerneef, gert vlok nel, e.a. Daar word satiries gekyk na die posisie van Afrikaans. Ek dink nie die skrywer kan hom/haarself ooit heeltemal ontsnap nie. ‘n Mens skryf tog wat jy ken, en vanuit jou self. Die Heiaanse mode om die tande swart te kleur met ’n mengsel van verpoeierde galneut en yster wat in asyn of tee opgelos is, is waarskynlik die heel vreemdste vir die moderne oog. Vir die Japannese fashionistas van die Heiaanse periode was ’n natuurlike gebit die hoogtepunt van onverfyndheid, en jy sou eerder dood as met maklik sigbare tande deur die lewe gaan. Alles is nie altyd net maanskyn en sneeu nie. Uit Marlene van Niekerk se Die sneeuslaper lees ek hardop ’n paar lyne wat my altoos diep ontroer: seker een uit plastiek prakseer? kyk, blaartjies: ek sal watookal