Dr. M.J. du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 8 Mei 2005 (aand)
Sing vooraf: Psalm 33:11;
Lofpsalm 89:1, 11.
Skriflesing: Romeine 8.
Teks: Kategismus Sondag 46. Romeine 8: 15
Want julle het nie ontvang 'n gees van slawerny om weer te vrees nie, maar julle het ontvang die Gees van aanneming tot kinders, deur wie ons roep: Abba, Vader! (Romeine 8:15 AFR53)
Elke mens staan elke oomblik skuldig voor God.
As ons na onsself kyk uit die hoek van die sonde en die wêreld, kan nie een van ons die oordeel van God oorleef wanneer ons daardie oomblik voor Hom verskyn nie.
Daarom moet daar voortdurend 'n rigtingverandering by elke gelowige wees.
Hierdie verandering moet wees om van die verkeerde dinge af weg te buig na dinge toe wat by die Here reg is en om dit dan met vreugde te doen.
Deur ons te onderwerp aan die Heilige Gees wat aan ons geskenk is.
Luister weer na vers 14:
Want almal wat deur die Gees van God gelei word, dié is kinders van God. (Romeine 8:14 AFR53)
Uit hierdie gedeelte blyk dit dat een van die dinge wat die Heilige Gees ons leer, is om te bid. Hy leer ons om die Here aan te roep as: Vader, Vader!
Dit is opvallend dat die Heilige Gees ons presies laat bid soos wat Jesus ons leer bid het. Hy het ook gesê dat ons ons gebede moet begin met die woorde: Ons Vader wat in die hemele is...
Die werk wat die Heilige Gees in ons doen, staan baie mooi neergeskryf in vers 16:
Die Gees self getuig saam met ons gees dat ons kinders van God is; en as ons kinders is, dan ook erfgename, erfgename van God en mede erfgename van Christus, as ons naamlik saam met Hom ly, sodat ons ook saam met Hom verheerlik kan word. (Romeine 8:16-17 AFR53)
Die Heilige Gees leer ons dus bid, en uit hierdie verse is dit baie duidelik wat die kenmerke van ons gebede is.
Die eerste kenmerk is dat ons met die volste vertroue kan bid en weet dat ons kinders van God is.
Verder bid ons so dat ons weet dat daar vir ons 'n erfdeel by ons hemelse Vader is. Ook in hierdie opsig bid ons met blydskap en vertroue, want ons twyfel nie oor ons erfporsie nie.
Daar kom ook nog die belangrike element by dat ons nie altyddeur moet bid dat die Here alle stryd en lyding van ons af moet wegneem nie. Ons roep juis uit: Vader, Vader! omdat ons saam met Christus ly, en ook omdat ons saam met Hom verheerlik word.
Hierdie gedeelte in die Bybel onderstreep veral twee elemente wat in ons gebede moet wees:
Daar moet 'n kinderlike vrees wees.
Daar moet 'n kinderlike vertroue wees.
Albei hierdie dinge is spontaan, omdat die Heilige Gees ons oortuig dat ons deur die bloed van die Here Jesus Christus uit die sonde verlos en kinders van God gemaak is.
Jesus Christus is die grootste Profeet van alle tye. In sy profetiese onderrig leer Hy ons hoe om te bid.
Hy leer ons om ons Skepper aan te spreek in die verhouding waarin ons tot Hom staan: Ons Vader.
Daar is 'n verskil tussen die Vaderskap van God en die manier waarop ons aardse vaders ons "pa" is.
God ons Vader is ook die almagtige voor wie se verskyning selfs die magte van die hel sidder en tot stilstand geruk word.
Daarom moet daar by ons die nodige vrees en eerbied wees: die afstand tussen sy ewige majesteit en ons nietigheid word nie deur sy Vaderskap opgehef nie.
Die benoeming van God as "ons Vader" is ook 'n belydenis wat ons almal saam bid en ons saamhorigheid aandui.
Die "ons" wat saam bid, is ons as gereddes deur die bloed van ons Here Jesus Christus.
Dit is 'n belydenis dat ons gereddes met mekaar gemeenskap beoefen as die huisgesin van God.
Ons moet onthou dat die liefdesgebod en ons gemeenskap met ons medekinders van die Here hand aan hand gaan.
Ons kan nie die Here as ons Vader aanspreek as ons in nydigheid met die ander medegelowiges saamleef nie.
Om God as ons Vader te aanbid, vereis ook kennis van God se Woord en van sy raad.
Voordat ons die Here as ons Vader kan aanspreek, moet ons darem weet hoe dit gebeur het dat ons kinders van God geword het!
Ons moet weet dat die Here Jesus onberekenbare smart deurgemaak het en uiteindelik sy lewe moes aflê sodat ons talle voorregte by God kon bekom, waarvan een is dat ons die Ewige en Almagtige se kinders geword het.
In Jesus Christus het ons die neerbuigende liefde van God na ons toe.
Hy het sy Seun uit sy hemelse blyplek gestuur na ons aarde toe. Anders gestel: Hy het die blyplek van volmaakte heerlikheid verlaat om na 'n blyplek toe te kom wat vol sonde en geweld is.
Hy het dit gedoen, sodat Hy in ons plek God die Vader kon verheerlik.
Jesus het dit gedoen sodat ons deel kan wees van 'n uitverkore huisgesin wat mekaar in hierdie lewe reeds mag ken, en met mekaar en met God ons Vader gemeenskap kan hê en dat ons dit ook saam in ons gebede kan bely.
Jesus Christus het belowe dat Hy die Vader sal bid om die Heilige Gees na ons toe te stuur wanneer Hy na die hemel toe weggegaan het. Die Heilige Gees is toe inderdaad op Pinksterdag uitgestort. Die Heilige Gees is nie sonder rede op ons uitgestort nie, en Hy het ook nie sommer vanself opgedaag nie.
Hy het gekom as deel van die vervulling van die verlossingsraad van God.
Hy werk voortdurend in ons om ons te verseker dat ons kinders van God is.
Om werklik kind van die Here te kan wees, leer die Heilige Gees ons om ons aan onsself te ontdek.
Hy leer ons dat ons foute het, en dat ons foute van so 'n aard is dat ons liewer van ons verwaandheid moet afstand doen, want ons kan dit nie bekostig nie.
Hy leer ons ook kinderlike beskeidenheid in ons gebede.
Hy laat ons verstaan dat ons nie met ons sondeskuld en sondesmet voor die Here van majesteit kan verskyn nie.
Die Heilige Gees laat ons die stem van die Here hoor wat ons verseker dat al ons skulde vergewe word wanneer ons in die Here Jesus glo.
Hy leer ons dat die Here ons die genade van verlossing skenk sonder dat ons dit verdien.
Vertroue in ons hemelse Vader vorm die grondslag van ons gebed:
Ons moet gelowig vertrou op ons hemelse Vader.
Die Heilige Gees verseker ons dat ons tot in ewigheid op ons hemelse Vader kan vertrou, omdat Hy aan ons die ewige lewe gee en ons in Christus regverdig verklaar.