Vliegtuigvaartuig - Geskiedenis - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die volgende artikel oor lugvaart is 'n uittreksel uit Barrett Tillman se boek On Wave and Wing: The 100 Year Quest to Perfect the Aircraft Carrier.
Lugvaartuig-lanseringsvliegtuie vanaf seevaartuie in plaas van lugvaart op land is 'n hoeksteen van die Amerikaanse militêre mag. Maar in sy kinderskoene is dit gesien as 'n sekondêre of tersiêre bate.
In die tyd van moeilikheid, werklike, waargenome of verwagte Amerikaanse. presidente vra gereeld "waar is die vragmotors?" Dit is geen verrassing nie, aangesien die vlugdek van 'n vliegdekskip tipies vier en 'n halwe hektaar Amerikaanse soewereiniteit aan die wêreld se oseane lewer, toeganklik vir elke vasteland.
Maar die vliegdekskip is nie 'n Amerikaanse uitvindsel nie. Die oorsprong daarvan is afkomstig van Groot-Brittanje in 1917, toe die gevegskrywer HMS woedend is met 'n vliegdek getrek om vliegtuie te akkommodeer gedurende die Groot Oorlog. In die eeu sedertdien het die draer 'n toenemend historiese rol op die wêreldtoneel gespeel. Van die eerste voorlopige, baanbrekerswerk gedurende die Eerste Wêreldoorlog, het die vegterreeks skaars twee dekades later ten volle gegroei, en die slagskip bo-op die piramide van vlootmag verplaas. Vandag behou die vervoerder daardie trots. Tog is vliegtuigvliegtuie so tegnies ingewikkeld, so buitengewoon duur en so moeilik om te bedryf dat slegs drie lande dit in hoeveelheid vervaardig het: Brittanje, Amerika en Japan. Frankryk is 'n vierde plek, terwyl ander vloote tans enkelvlaktes bestuur.
Komponente van lugvaart
Die lugvaart van lugvaartuie, die hoogte van die lugvaart, is egter veel meer as skepe, vliegtuie en tegnologie. Dit is 'n duidelike kultuur, gelyke dele kultus en gilde, smelt man en masjinerie. Die vermenging van die menslike element met tegnologie het wêreldwyd historiese resultate opgelewer. Min ander pogings om die verskillende tegniese en menslike komponente so deeglik te verweef in 'n sinergistiese geheel. Mense is die kern van lugvaart, die vesel bind golf en vleuel saam. Draers sou nie bestaan ​​nie, behalwe vir die visioenêrs, die innoveerders, die leiers, die risikokenners, die ware gelowiges. Hulle het gesamentlik 'n buite verhouding op wêreldgebeure in die afgelope eeu gehad. Draers - hoewel dunvelle, kwesbare skepe vol vlugtige brandstof en verordening - was nie net instrumenteel in die opkoms en val van die skip nie, maar ook van groot nasies en selfs ryke. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog was die vervoerders noodsaaklik vir die oorwinning van Geallieerdes in die Atlantiese Oseaan en die Stille Oseaan. Maar die oorwinning op see was slegs 'n kort uiteensetting van die geskiedenis van die geskiedenis van die radar, aangesien lugvaart die lugvaart beïnvloed het in Korea, Viëtnam, die Middellandse See en verder.
Carrier-advokate en advokate vir lugvaart in die algemeen het lank en hard geveg vir hul passie, sowel oor die vloer as aan wal. In die 1920's het die eerste generasie vliegvliegtuie hul onderrig in bloed betaal en geleer oor die esoteriese handel op die smal houtdekke van skepe wat dikwels vinnig aangepas is vir die doel. Om dun dubbelpaaie te land op bewegende platforms wat deur oseaanswelle opgerol en gerol het, het moed en vaardigheid nodig gehad. Sommige met genoeg moed het nie die vaardigheid of die geluk om te oorleef nie. Tog het die pionier-stertgangers in die toekoms geglo, en hulle het gehelp om die skeepsstruktuur van die wêreld te vorm.
Binne vier maande in 1945 het die Amerikaanse vloot Brittanje gehelp om die Duitse vloot van Nazi-Duitsland te verslaan (die krieg) en die Imperial Japanese Navy (byna sonder hulp) verpletter (Nihon Kaigun). Maar in die laat veertigerjare moes vlieënde admirale en hul ondergeskiktes 'n jare lange stryd voer in Washington, D.C., en in die media van die land om te behou wat die vorige generasie opgedoen het. Die nasie - en die vrye wêreld - het hulle skuld.
Die oorgrote meerderheid vlieërs en matrose wat die draers laat funksioneer, sal vir ewig anoniem bly vir hul landgenote. Slegs enkele sterrefigure kruis die nasionale uitspansels: Admiraal William "Bull" Halsey was die jutkaat-seadog wat die taakmag gelei het wat die Doolittle-aanval in 1942 teen Tokio begin het, toe die Amerikaanse moraal 'n hupstoot nodig gehad het soos nog nooit tevore nie. Drie jaar later, 'n vlootbevelvoerder, was hy getuie van die oorgawe van Japan in Tokiobaai.
Die voorste admiraal van Japan, Isoruku Yamamoto, het in die 1930's gehelp om die vragmotorvloot van die Imperial Navy te bou, en in 1941 dit met ongelooflike gevolge na die waters van Hawaii gestuur. Maar anders as sy Amerikaanse eweknie, het Yamamoto omgekom in die oorlog wat hy begin het.
Geen enkele vergelykbare figuur het die publiek in Brittanje gewen nie, ondanks die belangrikheid van die Royal Navy in evolusie van die draer.
Selfs vandag het die manne wat eintlik seemag aan hul nasies gelewer het, grotendeels onherkenbaar gekom en gegaan. Hulle werk in die bakoondhitte van ingenieursruimtes, wat noodsaaklike krag en aandrywing bied. Hulle het op hangar-dekke gesweet en dikwels byna onmoontlike posisies ingeneem terwyl hulle met skroewedraaiers of sokmoersleë in lugraampies en enjins ingelei het. Hulle het gespan op "hernia bars" wat bomme op aanvalsvliegtuie en ammunisie in vegters gelaai het. Hulle het swaar slange na dors vliegtuie gesleep en brandstoftenks gevul vir die volgende lansering. Hulle het in eskaders gereedskamers ingelig - deels kollege-slaapsale wat met vlieguitrustings en plakkate gehang is, deels stam-enklawe, elk met sy eie esoteriese aard. Hulle het op die vlagbrug gehuil waar admirale en hul personeel die nuutste intelligensie oorweeg het, wetende dat dit onvermydelik onvolledig en dikwels onakkuraat was. Almal het hul wesenlike onderdele gespeel en die vele in die geheel ingesmelt - 'n kragtige oorlogskip gereed om geweld oor die verre horizon in diens van die staat te loods.
Vliegtuigvaart het ook die eerste generasie ruimtetuie opgelewer. Die vliegvliegtuie wat katapult af gery het, het selfs in die hemelreise na die maan opgevaar. Ongeveer die helfte van die NASA-ruimtevaarders het vlerke van goud gedra, waaronder die eerste Amerikaner in die ruimte en die eerste om die aarde. Van die twaalf mans wat op die maan geloop het, was sewe vlootvliegtuie, insluitend die eerste en die laaste.
Vandag, 'n eeu laer as HMS woedenddaar is min twyfel dat draers die belangrikste vegters in die wêreld se oseane sal bly en 'n hoeksteen van lugvaart. Die feit dat vloot oorlogvoering nie meer bestaan ​​nie, het nie die dringendheid waarmee vloote en nasies op skeepsvliegtuie verkry het, verminder nie.
As daar nooit weer 'n Midway- of Leyte-golf sal wees nie, sal daar sekerlik ook ander Korea, Viëtnamese, Libiërs en Irakse wees. Die unieke vermoë van die vervoerder om krag aan land te projekteer, sal dus die voortgesette gebruik, 'gereed met aankoms', en die middelpunt van die lugvaart verseker.