Om met die Nuwe Testamentikus Andries van Aarde in hierdie feesbydrae 'n akademiese gesprek oor een van sy resente publikasies, Theological Trends in our Postsecular Age (2009), aan te knoop is van (w)aarde omdat hy hom op 'n besondere wyse  in metaforiese taal gestel  nie aan die 'vrou-van-Lot-sindroom'1 skuldig wil maak nie, maar juis die eietydse postsekulêre leefwêreld teologies hier en nou in die oë wil kyk, en ook vorentoe wil kyk, en sy geloof daaruit wil verwoord. Vandaar die titel van hierdie bydrae: 'Wat op dees (van) aarde beteken die einde van tradisionele metafisiese taal oor God?'. Ek wil waarderend en ingeperk fokus op Van Aarde se uiteensetting van wat die 'waagmoed om vandag 'n religieuse persoon te wees' vir hom beteken. As uitgangspunt neem ek eerstens sy bespreking van die bydraes van Berger en Taylor. Daarna word sy verstaan van die Godsprobleem en die einde van postmetafisiese segswyses oor God weergegee. Die slotgedeelte behels 'n kritiese bespreking van sy verwoording uit 'n tweede naïwiteit van 'n lewende geloof in 'n postsekulêre wêreld.
Vir die herformulering wat Berger bepleit, en vir 'n getransformeerde spiritualiteit soos wat Taylor dit verwoord, voer Van Aarde (2009:2) aan dat die wyse waarop die Bybel gelees word juis 'n struikelblok kan wees. Dít spruit uit die mens se spontane geneigdheid om  ten einde vrees te besweer en sekerheid na te jaag  Bybelse tekste te kodifiseer (oftewel proposisioneel te fikseer), en só die tekste juis te stroop van 'n getuieniskarakter tot 'n lewende geloof (vgl Van Aarde 2009:2). Dit is niks anders nie as 'n gerasionaliseerde soeke na beheer en mag as troos om in 'n gesekulariseerde wêreld te oorleef. Vir Van Aarde (vgl 2009:4) is daar egter benewens hierdie struikelblok ook 'n verdere grenslyn wat op problematiese wyse getrek word, naamlik dié tussen geïnstitusionaliseerde religie en openbare teologie. Hierdie grenslyn het volgens Van Aarde besondere implikasies vir ons verstaan van die Goddelike. Hy noem dit die 'Godsprobleem'.
Hierdie verwoording deur Van Aarde van sy waagmoed om vanuit 'n tweede naïwiteit in 'n postsekulêre konteks 'n religieuse persoon te wees7 verg vervolgens kritiese beskouing.
Die golf van sekularisme (en daarmee saam die verwetenskapliking van die wêreld) wat hoofsaaklik oor die afgelope drie eeue sedert die Aufklärung oor die Europese kontinent gespoel het (maar ook in 'n mindere of meerdere mate in ander wêrelddele), het toe, teen vurige voorspellings in, nié die einde van die Christelike religie teweeggebring nie.8 Die veelbesproke 'mondigwording van die rede' het toe nié aan al die verwagtinge voldoen nie. In die woorde van die Sweedse skrywer Ola Sigurdson (2010):