Ek is op die kommentaarblad hier bietjie aangevat oor my sogenamde fundametalistiese ateïsme, of ten minste op 'n afgewaterde as-die-skoen-pas-trek-dit-aan manier.
Ek sien my man as 'n fundamentalistiese ateis, my opinie is gebaseer op die feit dat hy absoluut geen geduld toon met enigiets geloof nie. Ek sal nog 'n dowe oor gooi teen 'n gepreek en die gesprek verander maar my man sal met 'n gekners van tande en verhewe stem die persoon aanvat en in die grond in vermorsel met logika. Die uiteinde (altyd), is dat hy frustreerd raak want die christen (of watookal) is dom-onnosel en ons vroeg huis toe gaan.
Ek dink die term is meer verwysend na ateiste wat net so hard sal argumenteer oor hul standpunt as wat christene hul geloof probeer regverdig. Christene verwag oor die algemeen dat ateiste nie hulle opinies mag lig nie en wanneer hulle aangevat word, dan kreit hulle ons uit op die enigste manier beskikbaar - hulle vergelyk ons met hulself.
Wel gestel, maar ek dink nie dit gaan net oor belediging nie. Dit skyn ook 'n blik op die kortsigtigheid van hulle denke. Hierdie mense kan nie eers begin verstaan wat dit beteken om iets te glo sonder "geloof" nie. Dus is ateïsme in hulle oë net nog 'n geloof, onderhewig aan dieselfde tekortkominge.
soos ek dit verstaan is 'n fundamentalis iemand wat baie vas glo in watookal terwyl 'n radikalis iemand is wat tot die uiterstes sal gaan om iets te vermag. Die 2 terme word nogal baie met mekaar verwar/vereenselwig. Dan kry jy natuurlik fundamentalistiese radikalisme....