Het moderne soldate hul skote probeer misloop? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Het moderne soldate hul skote probeer misloop?
Ek het die bewering baie keer gehoor dat die meeste soldate skiet om hul vyand te mis eerder as om dood te maak. Die mees onlangse bewering hiervan was op die TV -program Swart spieël. Behalwe vir uitsonderlike omstandighede van broederskap, soos die Kersfeesstilstand van 1914, het soldate werklik probeer om hul skote te mis, of is sulke bewerings apokrief?
Hierdie idee het sy oorsprong in S.L.A. Marshall se omstrede boek Men Against Fire: The Problem of Battle Command, wat beweer dat tydens die Tweede Wêreldoorlog 75% van die Amerikaanse troepe in die werklike geveg nie geskiet het met die doel om dood te maak nie. Sy idees het 'n gereed gehoor in baie kringe gevind, veral die weermag.
Maar ander geleerdes het sedertdien soortgelyke studies probeer wat tot die teenoorgestelde gevolgtrekking gekom het: dat die meeste troepe hul wapens tydens die geveg afgevuur het. Ander skrywers betwyfel Marshall se metodiek en beweer dat hy sy data kersies gekies het of reguit vervaardig het. Daar is persoonlike staaltjies wat hom as 'n onbetroubare verteller skilder.
Maar ek het ook nie afdoende bewyse vir die teendeel gevind nie. Let ook op dat Marshall na die Tweede Wêreldoorlog gekyk het, wat anders kan wees as Viëtnam (waar baie van Marshall se voorstelle reeds aangeneem is), en anders as moderne oorloë waarby vrywillige magte betrokke was. Ongelukkig blyk dit dat daar nie streng studies op hierdie gebied van die militêre geskiedenis is nie. Marshall se getalle is dalk te hoog, maar miskien bevat dit 'n kern van waarheid.
Soos congusbongus geskryf het, blyk dit dat hierdie idee sy oorsprong in S.L.A. Marshal's Mans teen vuur. Ek het die boek 'n paar jaar gelede noukeurig ondersoek en gevind dat die hele idee blykbaar in een scenario begin, wat hy veralgemeen het uit WWII -onderhoude met Amerikaanse soldate in Europa.
'N onervare infanterie -onderneming word beveel om vooraf te gaan, sonder enige vorm van vuurondersteuning. Dit doen dit totdat dit effektief onder skoot kom van 'n goed versteekte vyand, waarna die troepe instinktief grond toe gaan. Op hierdie punt, niemand neem beheer nie. Die onderoffisiere gee die mans nie bevele om hulself beter te posisioneer of vuur te organiseer nie. Die beamptes gee nie die onderoffisiere bevel nie. Niemand vertel die bevelvoerder van ongevalle nie, of gee hom inligting.
Onder hierdie omstandighede is 25% van die mans wat op 'n nuttige manier skiet eintlik redelik goed. Marshall sê uitdruklik dat hy nie dink dat onderoffisiere die mans moet organiseer nie, maar moet 'n voorbeeld stel deur af te vuur. Dit werk nie goed as 'n eenheid deur vyandelike vuur vasgesteek word nie, want die mans loop die risiko om geskiet te word as hulle baie rondkyk, sodat hulle niemand sal sien wat 'n voorbeeld stel nie.
Ander leërs verwag nie soveel individuele heldhaftigheid as wat Marshal lyk nie. As die eenheid grond toe gaan, is daar nie onmiddellike brand nie. Maar die groep se onderoffisiere sal hul manne organiseer en inligting deurgee in die bevel. Binne 'n minuut skiet die meeste mans, en hulle sal dit op geselekteerde teikens doen, eerder as die duidelikste wat hulle kon sien uit die posisies waarin hulle beland het toe hulle grond toe gegaan het.
Dit lyk asof Marshal die probleme wat die Amerikaanse weermag in die Tweede Wêreldoorlog ondervind het, verkeerd vertolk het, waar drastiese uitbreiding beteken dat daar 'n vreeslike tekort aan onderoffisiere met gevegservaring was. Die interpretasie van die probleme as gevolg van die grondbeginsels van die menslike natuur was vir die hoofde van die weermag baie aangenaam, maar dit blyk nie akkuraat te wees nie.
'N Redelike breë vraag, soveel kulture, lande en oorloë moet oorweeg word. Maar hier is 'n stel statistieke, uit 'n artikel hier.
Russell W. Glenn, die skrywer van die boek Lees Athena's Dance Card: Men Against Fire in Vietnam,
'n opname onder 258 veterane van die 1ste Kavalerie -afdeling in Viëtnam gedoen
sy bevindinge het dit getoon
Slegs nege van die veterane van die 1ste Kavalleriedivisie het berig dat hulle nooit persoonlik op die vyand geskiet het nie
en toe hy gevra is om mede -soldate se optrede te skat:
veterane is daarom ook gevra om na te dink oor die prestasie van hul kamerade. Op die vraag oor watter deel van hul medesoldate tydens 'n gegewe verloofing afgevuur het, beraam die veterane dat ongeveer 84 persent van die manne van 'n eenheid gewapen met individuele wapens (gewere, pistole, granaatwerpers, haelgewere) en ongeveer 90 persent van die bemande wapens (gewoonlik die M-60-masjiengeweer) het dit gedoen.
Al die bogenoemde uit 'n artikel op Historynet.com
Aangesien hierdie oorlog deur 'n beroemde nie-vrywillige mag uitgevoer is, kan dit dus een van die groter getalle 'onwillige' soldate wees. Hierdie artikel handel nie direk oor afvuur sonder om op te slaan nie, maar ek dink die kern van die antwoord wat u soek, is hier.
Het sommige soldate nie doelbewus geskiet of gemis nie? Beslis en moontlik.
Het die meeste gedoen? Geen.
Henri René Albert Guy de Maupassant ( Verenigde Koninkryk: / ˈ m oʊ p æ s ɒ̃ /,   VS: / ˈ m oʊ p ə s ɒ n t, ˌ m oʊ p ə ˈ s ɒ̃ /     Frans: [ɡi d (ə) mopasɑ̃] 5 Augustus 1850-6 Julie 1893) was 'n 19de-eeuse Franse skrywer, onthou as 'n meester in die kortverhaalvorm, en as verteenwoordiger van die natuurwetenskaplike skool, wat menselewens en lotgevalle uitgebeeld het en sosiale kragte in ontnugterde en dikwels pessimistiese terme.
Maupassant was 'n protégé van Gustave Flaubert en sy verhale word gekenmerk deur 'n besparing in styl en doeltreffend, oënskynlik moeiteloos aanbevelings. Baie mense speel af tydens die Frans-Pruisiese Oorlog van die 1870's, en beskryf die nutteloosheid van oorlog en die onskuldige burgerlikes wat, deur vasgevang in gebeurtenisse buite hul beheer, permanent verander word deur hul ervarings. Hy het 300 kortverhale, ses romans, drie reisboeke en een versbundel geskryf. Sy eerste gepubliseerde verhaal, "Boule de Suif" ("The Dumpling", 1880), word dikwels as sy meesterstuk beskou.
Custer se laaste staanplek staan ​​op
25 Junie 1876 is 'n datum wat in omstredenheid sal lewe. Selfs as luitenant -kolonel (generaal vir sy manne) George Armstrong Custer uit die graf teruggekom het om sy kant van die verhaal te vertel, sou die kontroversie steeds nie sterf nie. The Battle of the Little Bighorn is soos 'n legkaart van 10.000 stukke in die suid-sentrale Montana-landskap en die legende en historiese spel. Custer en meer as 'n derde van die elite 7de Kavalerieregiment het hul lewens verloor in 'n epiese stryd met die Plains -Indiane. Alhoewel die dodelike konflik by die Little Bighorn 'n veelvlakkige verhaal is wat die Alamo as die beroemdste militêre botsing in die Amerikaanse Weste meeding, was die belangrikste fokus altyd die man in beheer van die verloorkant, dus die stryd 's gewilde alternatiewe naam, Custer 's Last Stand.
Ontelbare historici, skrywers en amateurgeleerdes het die stryd ontleed nadat hulle 'n slegte geval van die Custer -gogga gekry het en dit onmoontlik gevind het om te skud. Die ontledings was soms in direkte konflik, aangesien die sogenaamde kenners verskillende roetes geneem het om die volgorde van gebeure te verduidelik, waarom dinge gebeur het en wie die skuld (Custer, sy ondersteunende rolverdeling of sy base) vir die 129- jaar oue Amerikaanse militêre nederlaag in die hande van Sitting Bull's se mense. Die kontroversie het deur die jare nie sy intensiteit verloor nie. Onlangse argeologiese ontdekkings op die slagveld het die verlowing nuwe lig gewerp en die deur oopgemaak vir nuwe interpretasies en, ja, nuwe kontroversies rakende Custer 's Last Stand.
'N Voorheen ongeïdentifiseerde kavaleriegevegposisie is ontdek naby Last Stand Hill (ook bekend as Custer Hill), die heuwel noord van die Little Bighornrivier, waar Custer en ongeveer 40 troepe 'n laaste standpunt gemaak het terwyl hulle omring was. Ek verstaan ​​dat artefakte op private eiendom naby die rivier ontdek is, sê Darrell Cook, superintendent van die Little Bighorn Battlefield National Park. Die Nasionale Park is nie betrokke by hierdie private individue het die navorsing gedoen. Die presiese plek van hierdie nuut ontdekte artefakte bly vertroulik om dit teen plunderaars te beskerm, maar die algemene ligging is naby die Little Bighornrivier wes en effens noord van Last Stand Hill (sien kaart, bl. 45). Artefakte wat van hierdie webwerf gevind is, dui aan dat 'n deel van die bevel van Custer op hierdie plek geveg het. Wat veral interessant is oor hierdie gevegsposisie, is dat dit ten minste toon dat die laaste stand van Custer baie ingewikkelder was as wat die meeste owerhede gedink het. Anders as Errol Flynn (kyk na die film uit 1941 waarin hulle met hul stewels aan is) (1941), het Custer nie net oor die heuwel gery om skielik binne 'n paar minute deur duisende Indiërs omring te word nie.
Daar is geen rekord van dooie kavalleriste wat op hierdie plek gevind is toe die begrafnisbesonderhede 'n paar dae na die geveg uitgevoer is nie. Hierdie gebrek aan liggame dui daarop dat die kavallerie -afdeling wat in hierdie posisie geveg het, nie deur die Indiese krygers oorweldig is nie en dat hulle in goeie orde daaruit kon terugtrek en dooies en gewondes saamgeneem het. Die gevegte wat op hierdie nuut ontdekte plek plaasgevind het, sowel as die beweging na en van hierdie plek, dui ook daarop dat Custer 's Last Stand 'n lang stryd en 'n maneuver was, ten minste 'n deel van die tyd. Dit is nie iets wat die Custer -kritici en haters wil hoor nie.
Soos baie studente van die Battle of the Little Bighorn tot die gevolgtrekking gekom het, is Custer 's Last Stand een van die te veel intellektualiseerde en verpolitiseerde gebeure in die Amerikaanse geskiedenis. Sommige van die mees basiese feite het die aandag van die publiek vrygespring, terwyl garings soos Custer wat as president van die Verenigde State verkies word, uitgevind is. As gevolg hiervan val die openbare persepsie van Custer vandag waarskynlik iewers naby of onder Attila the Hun. Hierdie verkeerde interpretasie van Custer het op sy beurt tot baie wanpersepsies oor Custer 's Last Stand gelei. As gevolg van wat op 25 Junie 1876 gebeur het, het die naam Custer sinoniem geword met 'n nederlaag in die gedagtes van baie, maar hierdie mense sien nie die groter prentjie nie, veral die buitengewone loopbaan van die Custer as 'n Unie -kavaleriebeampte.
Custer, gebore in New Rumley, Ohio, op 5 Desember 1839, was lid van die tweede klas van 1861 aan die Militêre Akademie in West Point en het 'n jaar vroeër gegradueer omdat suidelike artilleriste op 12 April 1861 op Fort Sumter losgebrand het. Die nuut aangestelde tweede luitenant het op 21 Julie 1861 in die Slag van Bull Run (First Manassas) geveg. Op eie inisiatief beskerm hy die Unie -toevlugsoord by die Cub Run Bridge, en sy Kompanjie G, 2de Amerikaanse Kavalerie, was een van die laaste Unie -formasies om die slagveld te verlaat. Custer onderskei homself in bykans elke groot geveg wat die Army of the Potomac voer.
Vanweë sy aggressiwiteit in kavalerieklagte, is die 23-jarige Custer enkele dae voor die Slag van Gettysburg van kaptein tot brigadier-generaal bevorder. Die jongste generaal van die Unie het bevel gekry oor die Michigan Cavalry Brigade. Op 3 Julie 1863, toe genl.maj. George Pickett se konfederale magte hul aanval op Cemetery Ridge begin, het genl.maj. J.E.B. Die rebelle -kavalleriste van Stuart was besig om te maneuveer om 'n aanval op die agterkant van die Unie aan te bring. Die sabiele generaal Custer en sy Wolverines was daar om te keer dat sommige historici voorgestel het dat dit 'n oorwinning sou kon wees. Custer was in groot getalle en het twee keer die magte van Stuart aangekla, hulle uit balans gebring en toegang tot die federale agterkant geweier.
Die onstuimige jong generaal het tot 30 September 1864 in die kollig gebly by die Michigan Brigade, toe hy bevorder is tot generaal -majoor en die bevel kry van die 3de Kavalleriedivisie. Custer sou die bevel tot die einde beklee, veral tydens die Appomattox -veldtog. Nadat die rebelle op 9 April 1865 by die Appomattox Court House oorgegee het, het genl.maj. Phil Sheridan, wat luitenant -generaal Ulysses S. Grant was, hoof van die kavalerie, die tafel gekoop waarop die artikels van oorgawe geteken is . Hy sou hierdie tafel later aan Elizabeth Bacon Custer, generaal Custer se vrou, voorlê met 'n nota wat sê: Ek bied u met respek hierdie klein skryftafel aan waarop die voorwaardes vir die oorgawe van die Army of Northern Virginia geskryf is deur luitenant -generaal Gee my toestemming om te sê, mevrou, dat daar skaars 'n individu in ons diens is wat meer bygedra het tot die gewenste resultaat as u dapper man.
Dat so 'n onvergeetlike diens oorskadu moet word deur wat meer as 10 jaar later op 'n Sondag in Junie gebeur het, is 'n onreg wat Steve Alexander net so irriteer as enigiemand. Alexander vertolk Custer al meer as 15 jaar lank in Little Bighorn -opnames en in bykans 20 dokumentêre programme, insluitend Betrayal at Little Big Horn, Encounters of the Unexplained en Command Besluite. Custer is moontlik die mees misverstaande figuur in die Amerikaanse geskiedenis, sê Alexander, wat deur die jare 'n groot biblioteek met Custer -naslaanmateriaal bymekaargemaak het. Ek het die grootste deel van my lewe Custer bestudeer en was voortdurend verbaas oor sy besondere moed, militêre vermoë en karakter. Die grootste fout van Custer, of ten minste die kenmerk wat sy vyande die meeste aanstoot gegee het, was sy konsekwente sukses, ewige optimisme en lewenslus.
Custer se rekord van die burgeroorlog toon dat hy moedig en 'n leier was na sy jare. Hy was 'n meester in die gebruik van verrassing, maneuver en terrein. Hy het van voor gelei en sy vermoë getoon om in 'n oogwink die geleentheid aan te gryp wat die soldate wat hy beveel het, hom hoog ag. Dit is skaars die nare en/of waanbeeld Custer wat in die populêre Amerikaanse kultuur verskyn het. Custer was kleurvol, maar hy was nie mal nie.
Teen die einde van die burgeroorlog is Custer tot generaal -majoor bevorder. In die daaropvolgende vredestydse weermag sou sy rang verminder word tot dié van luitenant -kolonel. Custer, sowel as ander amptenare van die Amerikaanse weermag wat in rang verlaag is, word in amptelike dokumente en persverslae as generaal genoem. In 1866 word hy waarnemende bevelvoerder van die 7de Kavalerie. Vir die volgende tien jaar sou Custer en die 7de Kavalerie vyandige Vlakte -Indiane jaag en hulle in baie skermutselings en twee groot gevegte aanpak. In November 1868, na 'n hartverskeurende wintermars, val Custer en sy bevel 'n Cheyenne-Indiese dorpie aan die Washita-rivier in die Indiese gebied (die huidige Oklahoma) aan en val dit in. Ongeveer 100 Indiërs is dood, maar Custer het ook 67 gevangenes geneem, 'n feit wat deur sommige beskuldig word dat dit 'n bloeddorstige slagting was. Bewyse wat in hierdie dorp en ander geallieerde Indiese kampe in die omgewing gevind is, insluitend vermoorde wit gevangenes, het getoon dat hierdie groepe nie in vrede was nie. By die Washita, soos by die Little Bighorn, het Custer Indiese verkenners gehad wat hom na die vyand (ander Indiërs) gelei het en meer as gelukkig deelgeneem het aan die nederlaag van mense wat ook hul vyande was.
In 1873 was Custer en 10 kompagnies van die 7de Kavalerie onder die soldate in kolonel David S. Stanley 's Yellowstone -ekspedisie, wat 'n spoorwegopname oor Montana Territory begelei het. Toe sommige Sioux -krygers op 4 Augustus perde van die ekspedisie probeer aanval, het Custer gejaag. Ongeveer 300 Sioux bars skielik uit die hout by die Tongrivier, maar Custer het 'n vaardige terugtrekking uitgevoer en dit terughou en later gesê dat die krygers ongewone vrymoedigheid toon. Nadat pogings deur die Sioux om die gras te verbrand en die soldate uit te rook misluk het, het Custer die vyand verras met 'n teenaanval en hulle verdryf. Slegs sewe dae later, naby die monding van die Bighornrivier, het krygers van die oorkantse kus af op die kavallerie geskiet. 450 troepe van Custer, wat ongeveer 500 Sioux in die gesig gestaar het, het die krygers wat die rivier probeer oorsteek, afgeweer. Tydens nog 'n teenaanval het Custer 'n perd onder hom laat skiet, maar het sonder om te krap gekom. In hierdie twee verbintenisse het Custer genoeg leierskap en dissipline getoon om meer as sy eie te wees teen 'n groter mag van vlakte -Indiane.
Nie dat Custer in die Weste voor Junie 1876 altyd seepglad verloop het nie. In 1867 het die 7de Kavalerie deur faksionalisme geteister, en Custer is in die hof geveg weens afwesigheid sonder verlof van sy bevel en om bevel te gee dat woestyne geskiet. Hy is skuldig bevind en vir 'n jaar uit kommando geskors. In Maart 1876 is hy uit sy pos in Fort Lincoln, Dakota Territory, ontbied om in Washington, DC, te getuig oor korrupsie in die toekenning van Westerse poshandel en ander bedrog wat beide die grensleër en Amerikaanse Indiane bedrieg het. Sy getuienis was skadelik vir William W. Belknap, wat die oorlogsekretaris in die Grant -administrasie was, sowel as die broer van die president. Gevolglik het Ulysses S. Grant Custer uit die bevel van die troepe by Fort Lincoln verwyder, maar onder druk het die president Custer later weer onder bevel van die 7de Kavalerie (alhoewel brig. Genl. Alfred Terry die algemene bevelvoerder van die Dakota -kolom sou wees) in Mei 1876 na die Montana -gebied opgeruk). Op 25 Junie het Custer in 'n wolk van kontroversies na sy dood gery, en sy talle vyande en later teenstanders sou verseker dat die vroeëre kontroversies en die wat die militêre ramp die dag veroorsaak het, na sy dood sou toeneem.
Een kontroversiële idee moet dadelik ter syde gestel word: dat die Vlakte -Indiane by die Little Bighorn hul vaderland verdedig. Dit is 'n mite. Toe Custer die dorpie Sioux en Cheyennes verras, val hy nie vredeliewende verdedigers aan nie. Die Little Bighorn -vallei is deel van die tradisionele tuisland van die Crow Indiane, en die Sioux het die Kraaie daaruit verdryf. Op 10 Maart 1876 het die Indiese agent Dexter Clapp van die Crow Agency in Montana gesê dat die Sioux nou die oostelike en beste deel van hul reservaat beset en deur hul voortdurende oorlogvoering alle pogings tot verlamming van die kraaie laat dwing om landbou of ander middele te onderneem van selfonderhoud, en het bygevoeg dat die Kraaie van die Sioux verwag om hierdie agentskap en hulself met groot geweld aan te val. Ander stamme soos die Shoshones, Blackfeet en Arikaras was ook slagoffers van Sioux -aanvalle en oorlogvoering. Die trotse vegterkultuur van die Plains Indiane was een van die redes waarom ontnugterde Sioux -krygers en hul bondgenote hul bedenkinge in 1876 verlaat het om by die invloedryke medisyneman Sitting Bull aan te sluit, wat nog nooit 'n verdrag met die Verenigde State gesluit het nie.'N Ander rede was dat die regering nie verdragsverpligtinge nakom nie, iets wat Custer op gewys het toe hy na Washington ontbied is. In elk geval, die Indiane se verset beteken oorlog.
Die Amerikaanse weermag het wel 'n plan van aksie gehad om die vyandige Indiane te hanteer. Die Terry and Custer -mag wat op 17 Mei 1876 uit Fort Lincoln vertrek het, het bestaan ​​uit die hele 7de Kavalerie van 12 kompanie, drie kompanie infanterie, drie Gatling -gewere, Indiese verkenners en 'n groot wa. Twee ander kolomme is ook gestuur om die vyandige stamme te soek. Vlakte -Indiane het baklei teen Brig. George Crook se kolom (wat uit die suide opgeruk het) tot stilstand in die Slag van die Rosebud op 17 Junie, en deur terug te trek na sy kamp op Goose Creek in plaas van om die vyand te agtervolg, was Crook van geen hulp nie aan Custer of iemand anders. Die derde mag, onder bevel van kolonel John Gibbon, het ooswaarts van westelike Montana opgeruk en met die Terry/Custer-mag aangesluit vir 'n konferensie die nag van 21 Junie. 'N Verkenningsparty onder leiding van die tweede rang in die 7de Kavallerie, majoor Marcus Reno, het 'n groot Indiese roete ontdek wat na die Little Bighorn -vallei lei. Die volgende dag sou Custer van die krag van Gibbon skei en in die Rosebud -vallei marsjeer om die roete te volg. Gibbon, saam met Terry wat hom vergesel het, sou die Yellowstone -rivier tot by die Bighornrivier volg en dan die rivier na die Little Bighorn -vallei volg. In 'n mededeling wat aan generaal Sheridan van 21 Junie gerig is, het Terry gesê: My enigste hoop is dat een van die twee kolomme die Indiane sal vind. Sy oortuiging dat een van die twee kolomme enige vyandige krygers sou kon hanteer, was realisties.
Op die oggend van 25 Junie, nadat die bevel van Custer 'n paar dae opgeruk het, het sy voorlopige verkenners op die Crow's Nest, 'n hoogtepunt tussen die Rosebud- en Little Bighorn -valleie, 'n groot Indiese kamp 15 myl ver naby die Little Bighorn River gesien. . Custer het nie skielik teen die advies van sy verkenners geveg nie. Ek het vir [gids en tolk] vir Mitch Bouyer gesê dat dit 'n goeie ding sou wees as hulle tot die aand hier sou wegkruip en dan die kamp verras, het die speurder White Man Runs Him later gesê. Toe verskyn die twee Sioux daar en ek het gesê dat ons beter moet wees om so gou as moontlik daarheen te kom. Custer kon 'n verrassingsaanval kry. Sheridan berig op 25 November 1876: As Custer nie so skielik op die dorp gekom het nie, sou die krygers hom tegemoet gegaan het om tyd aan die vroue en kinders te gee om uit die pad te kom, net soos met Crook. 'n paar dae tevore.
Custer verdeel sy bevel in bataljons, en behou die persoonlike bevel van twee bataljons (vyf kompanie, ongeveer 210 man). Reno het bevel gekry oor drie kompanie en die meeste verkenners (ongeveer 175 man). Kaptein Frederick Benteen het bevel gekry oor drie kompagnies (ongeveer 125 man). Een geselskap en ses mans van elke geselskap (ongeveer 135 man) is aangewys om die pak trein te beskerm en 'n agterwag te voorsien vir die voorskot. Daar word gereeld beweer dat hierdie besluit Custer gedoem het, maar nog nooit is 'n bataljon (wat nog te sê 'n hele regiment) kavallerie deur Plains Indiane geslaan nie. Nie Custer of enige van die offisiere by hom sou getwyfel het dat elkeen van hierdie bevele, met die uitsondering van die pak trein -bevel, 'n formidabele aanvallende mag was nie. Dit is 'n aanvaarde militêre leerstelling dat magte verdeel en maneuver vir die offensief terwyl hulle konsentreer op die verdediging. Custer het sy magte baie keer verdeel tydens die Burgeroorlog, sowel as by die Washita en tydens die Yellowstone -ekspedisie. By die Little Bighorn het elke bevel gedissiplineerde troepe gehad wat na verwagting hul bevele van die bevelvoerder sou uitvoer.
Soos te wagte was, het Custer bevel gegee oor die grootste mag en beplan om die vyand die hoofslag te slaan. Onder sy bevelvoerders was sy broer Tom Custer, wat twee keer die erepenning tydens die burgeroorlog toegeken het, en ander betroubare offisiere kaptein Miles Keogh, kaptein George Yates, luitenant Alger Smith en luitenant James Calhoun (wat getroud was met Custer se suster). Kaptein Benteen sou later saam met 'n paar ander na hierdie mans verwys as die Custer -bende. Miskien so, maar nie een van hierdie bewese soldate sou hulself gedra het soos Reno en Benteen oënskynlik by die Little Big -horing gedoen het deur bevele te verontagsaam nie, militêre pligverlating te toon en lafhartigheid aan die dag te lê. Om die meerderheid van sy betroubaarste offisiere in sy eie bevel te plaas, was Custer se grootste fout.
Benteen was volgens die meeste berigte kwaad vir Custer en het sy optrede in die Washita in die openbaar gekritiseer. Hul persoonlike vyandigheid het nog steeds sterk gegaan in 1876. Benteen het geëis om die oproer van die Crow's Nest te lei, en dit vir 'n kort rukkie, voordat Custer hom in die voetheuwels aan die linkerkant van die hoofmag beveel het. Die bevel was moontlik die tweede kritieke fout van Custer op 25 Junie. Watter wettige militêre doel het hierdie bevel, indien enige, baie gedebatteer? Die bataljon van Benteen 's het parallel met die hoofmag opgeroep om in te gaan op alles wat u kan vind, maar het geleidelik agter geraak en met 'n paar kilometer van mekaar geskei. Vanuit 'n taktiese oogpunt het die rol van Benteen 'n bietjie meer geword as die van die gevegsreserwe, en dit is moontlik dat Custer se doel met die opdrag was om Benteen te verneder. James Schreffler, 'n militêre wetenskapinstrukteur aan die College of the Ozarks wat die stryd uitgebreid bestudeer het vanuit die militêre perspektief, het egter voorgestel dat Benteen aan die hoof was van 'n toesig-/verkenningsmag om die vyand nie te laat wegglip deur die talle trekkings en was nie. die gebied. Schreffler voeg by, ek glo die taktiek wat Custer gebruik het, sou heel moontlik deur enige ander beampte van daardie era in sy posisie gebruik gewees het en oor dieselfde inligting beskik.
Toe die hoofmag die Little Bighorn -vallei nader, is vyandige krygers gesien, en Custer beveel Reno in die vallei om die Indiese kamp aan te val terwyl hy na regs draai om van die heuwels met uitsig op die vallei na die kamp te gaan. Reno steek die Little Bighorn -rivier oor en ry in die vallei af tot hy stilhou om 'n skermutseling te vorm. Volgens die oorspronklike kaart van luitenant Edward Maguire, wat twee dae later saam met generaal Terry en die versterkings aangekom het, stop Reno sy opmars ongeveer twee kilometer van die belangrikste Indiese kamp. Aangesien Maguire 'n opgeleide weermagingenieur was wat die slagveld ondersoek het kort nadat die geveg verby was, moet aangeneem word dat sy kaart meer akkuraat is as die revisionistiese kaarte waarmee die Indiese kamp besig is om te skuif en dat Custer van die pad af wegdryf. deur Maguire uitgebeeld.
Die verslag van die Indiese deelnemers is gereeld in konflik, maar byna al die ou krygers was dit eens dat hulle kamp (of dorp) onvoorbereid was op die skielike aanval. Reno kon in 'n goeie toestand 'n afgetrapte skermutselinglyn vorm, en die perde was beskut in lae bankveld naby die rivier. Alhoewel dit soms as 'n verdedigingsaksie uitgebeeld word, was Reno eintlik besig om 'n afleiding te skep terwyl Custer vir 'n flankaanval maneuver. Dit is vir my duidelik dat Custer van plan was om my te ondersteun deur die dorp in die flank aan te val, het Reno later gesê. Die nou ingeligte Indiërs weet beter as om 'n frontaanval op die skermutselinglyn van Reno te maak, en hulle vorder in die voetheuwels links van sy lyn om die kavalleriste in die flank en agter te slaan. Reno beveel toe die skermutseling in 'n beboste gebied, waar die mans terugkom. Tot op hierdie stadium het die bevel van Reno geringe lyde gely en was dit steeds 'n aanvallende mag wat die Indiese kamp bedreig het. As Reno in 'n verdedigende modus was, sou hy waarskynlik sy magte gekonsentreer en sy manne te voet gehou het.
Op hierdie stadium het 'n koeël die verkenner Bloody Mes in die kop getref en 'n stortstorm het die gesig van Reno, wat langs hom gestaan ​​het, gespuit. Reno verloor sy kalmte en beveel sy krag om af te klim en dan weer op te tel. Sonder om oproepe of enige voorbereiding te maak, het Reno uit die bos gegryp en sy bevel gelei in 'n ongeorganiseerde toevlugsoord wat byna onmiddellik 'n roete geword het. Ongeveer 'n derde van die mans is dood, verlore of vermis toe die bevel die rivier oorgesteek het en die bokant van die blapse aan die ander kant bereik het. Gelukkig vir Reno en die oorlewendes, het Benteen en sy bataljon net op die toneel aangekom en die twee magte kon verenig op die posisie wat nou bekend staan ​​as Reno Hill. Kaptein Thomas Weir het een swak vooruitgang gelei om Custer te help. Die onderneming bereik Weir Peaks (prominente punte wat saamgevoeg is en soms Weir Peak of Weir Point genoem word), waaruit die Custer Battlefield sigbaar is, maar beklee hierdie posisie slegs kort voordat hy terugtrek na die heuwelposisie van Reno. Slegs een van die mans van Weir, Vincent Charley, is dood in die kortstondige opmars. Totdat die versterkings van Terry twee dae later opgedaag het, het Reno en Benteen niks gedoen met hul gesamentlike bevel van byna 400 soldate nie, behalwe om hulself op Reno Hill te verdedig.
Custer was vroeër by Weir Peaks. Van daar af kon hy die posisie van Reno, die Indiese kamp en die agterpad duidelik sien. Dit is waarskynlik dat Custer uit hierdie posisie sy finale planne gemaak het en sy laaste boodskap aan Benteen gestuur het. Die bevel, wat haastig op papier deur die adjudant van Custer, luitenant William W. Cooke, gekrabbel is, het gesê: Kom. Groot dorp. Wees vinnig. Bring pakkies. P.S. Bring pakkies. Die biograaf van Custer, Jeffry D. Wert, stel die enigste redelike gevolgtrekking: Dit wil voorkom asof Custer sy bewegings gevorm het deur sy toewyding tot die offensief in die verwagte benadering van Benteen. Custer het selfs bevel gegee dat die pakkie vinnig moet kom. Reno het skynbaar 'n afleiding geskep, Benteen kom binnekort, en nou is dit tyd dat Custer sy ding doen en 'n aanval.
Maguire se kaart toon dat Custer vanaf Weir Peaks gevorder het na die Little Bighorn -rivier aan die onderkant van Medicine Tail Coulee. Alhoewel baie mense beweer dat Custer op hierdie stadium deur krygers afgeweer is, is geen dooie kavalerieperde gevind wat aandui dat daar 'n geveg plaasgevind het nie. Verder, as Custer afgeweer is, sou sy terugtrekkingslyn aan die agterkant en versterkings gewees het, nie weg van hulle nie en na wat later bekend sou staan ​​as Last Stand Hill. Maguire het die plek op sy kaart met 'n B gemerk en het later by die Reno -hof van ondersoek getuig dat 'n drif daar was en dat dit veronderstel was dat generaal Custer daarheen gegaan het en probeer het om oor te steek. 'N Kaart wat deur kaptein Benteen gemaak is, toon ook 'n dam op die punt waar Custer die rivier bereik het. Geen beerdamme of ander natuurlike kenmerke sou Custer verhinder het om die rivier oor te steek by wat bekend gestaan ​​het as Medicine Tail Ford nie. Dit is moontlik dat Custer die rivier by die dam suksesvol oorgesteek het en eintlik die Indiese kamp bereik het. Sersant Edward Davern getuig by die Reno Court of Enquiry: ek kon sien hoe Indiërs in die bodem om hom rondkring.#8230. Ek het met kaptein Weir daaroor gepraat. Ek het gesê dat dit seker die generaal Custer is wat in die bodem baklei. Hy het my gevra waar en ek het hom gewys. Hy het gesê Ja, ek glo dit is. Soortgelyke stellings is gemaak deur luitenante Edward Mathey en Winfield Scott Edgerly.
Volgens die kaart van Maguire het Custer se bevel met twee afsonderlike roetes na Last Stand Hill gevorder. In 'n onttrekking aan die rivierwind sou Custer verwag kon word om eerder vir die verdediging te konsentreer as om sy mag te verdeel. Miskien, as hierdie roetes op verskillende tye gemaak is, sou een daarvan tydens 'n offensiewe maneuver gemaak kon word. Custer was bevelvoerder oor twee bataljons. Hy het moontlik slegs die grootste bataljon (drie kompagnies) oor die rivier gestuur, met die hoop dat dit binnekort kragte sou saamneem met die bevel van Reno (nie besef dat Reno se bataljon in die ander rigting teruggetrek het nie). Dit sou hom ses kompagnies, die helfte van die regiment, in of naby die Indiese kamp gegee het, met Benteen wat na verwagting sou kom met nog drie kompagnies om die aanval te versterk.
Wat die ander twee maatskappye, onder leiding van kaptein Yates, betref, was hulle moontlik deel van 'n aparte aanval. Custer, ooit waaghalsig en aanstootlik, wou moontlik hê dat hulle die Indiese kamp uit 'n ander onverwagte rigting bedreig, of anders wou hy hê dat hulle as skermutselinge langs die rante wat oor die kamp uitkyk, ontplooi word. Die artefakte wat onlangs wes van Last Stand Hill naby die rivier ontdek is, kan dui op die ligging van 'n ander Custer -bedreiging vir / of aanval op die kamp. Op sy oorspronklike kaart, ingedien met sy verslag van September 1876, het Maguire 'n stippellyn, wat die beweging van troepe verteenwoordig, wat amper tot by die rivier strek en gemerk is deur 'n prominente E (sien gedeelte van die kaart op bl. 44). Hierdie merke dui daarop dat die luitenant moontlik geglo het dat elemente van Custer se bevel op daardie plek geveg het (die gebied van nuwe ontdekking op die lugfoto -kaart gesien op P. 45, waar 'n pers lyn die stippellyn van Maguire vervang). Beide die E en die stippellyn wat daarlangs na die rivier loop, is verwyder van 'n latere Maguire -kaart, wat in 1879 by die Reno Court of Enquiry gebruik is.
Die terugtrekking van Reno se mag uit die vallei, tesame met die daaropvolgende mislukking van Benteen en Reno om na Custer se ondersteuning te vorder, sou Custer uiteindelik gedwing het om in die verdediging te gaan. Sy onmiddellike bevel oor net meer as 200 manskappe was aansienlik in die minderheid deur 'n Indiese mag van minstens 1500 krygers (sommige ramings is baie hoër). Dit is duidelik dat Custer Last Stand Hill gekies het as 'n verdedigingsposisie, en die rede waarom hy in daardie rigting moes gegaan het (in plaas daarvan om terug te val na Weir Peaks) was om te herenig met Yates -krag verder stroomaf. Uiteindelik is die magte van Custer versprei en vermoor oor 'n groot gebied. Vanaf Last Stand Hill het kaptein Keogh en#8217s en kompagnies van luitenant Calhoun byna 'n kilometer gestrek langs 'n rant wat byna direk na Weir Peaks gewys het, asof hulle die posisie wou bereik of 'n vooruitgang daarvan wou vergemaklik. 'N Tweede afdeling van die Custer -mag blyk 'n skermutseling te hê wat strek vanaf Last Stand Hill wes na die Little Bighornrivier, moontlik om sy flank te beskerm of selfs 'n gang oop te hou na die Indiese kamp vir 'n uiteindelike aanklag. Óf Custer het nie daarin geslaag om vir die verdediging te konsentreer nie, óf hy het nog steeds gemanoeuvreer vir die aanval. As laasgenoemde waar is, het hy heel moontlik versterkings van Weir Peaks verwag. Sy verdeelde magte het in elk geval kwesbaar geraak.
Oorlewendes van die Reno-Benteen-slagveld en versterkingsoldate wat 'n paar dae later op die toneel aangekom het, beskryf ongeveer 36 perde wat in 'n sirkel op Last Stand Hill neergeskiet is. Agter die perde was ongeveer 40 kavalleriste, waaronder George Custer, Tom Custer, Yates en Cooke. Daar word beweer dat 'n laaste staanplek nie op hierdie heuwel plaasgevind het nie, omdat artefakte onlangs nie daar gevind is nie. Maar hierdie uitgangspunt ignoreer die feit dat uitgebreide nivellering op die heuwel gedoen is, 'n pad en parkeerterrein gebou is, en 'n groot watertenk begrawe is, amper bo -op die heuwel. Last Stand Hill is moontlik die mees misbruikte stuk historiese terrein in Amerika. Artefakte wat nie tydens die konstruksie uitgevoer of verskuif is nie, was ook kwesbaar om deur die miljoene mense wat die slagveld besoek het, opgetel te word. Toe die perde geskiet is en die manne op 25 Junie 1876 in 'n desperate verdedigingsposisie agter hulle was, het die Slag om die Little Bighorn 'n Last Stand geword.
'N Groot deel van die beroemde geveg (wat amptelik geëindig het op die middag van die 26ste toe die Indiërs hul beleg van die Reno-Benteen-posisie verbreek en aan die veld onttrek het) sal vir ewig 'n raaisel bly, en sommige mense sal nooit ophou sê dat dit alle skuld van Custer. Die klein groepie Texans by die Alamo staan ​​sterk teen 'n oorweldigende kans, en die manne word Amerikaanse helde. Custer en sommige van sy mees betroubare mans in die 7de Kavalerie het dieselfde gedoen, maar nie baie Amerikaners beskou hulle vandag as helde nie. Daar is natuurlik verskille. Underdogs William Travis en David Crockett het geweet dat nederlaag en dood deur die oorweldigende Mexikaanse mag onvermydelik was. Aan die ander kant is daar alle rede om te glo dat Custer tot die einde toe gedink het dat 'n oorwinning moontlik is. Generaal Nelson Miles, 'n suksesvolle Indiese vegter, het later kommentaar gelewer oor die oorsaak van die nederlaag: die feit dat nadat Custer se vyf troepe uitgeroei is, die Indiërs wat teruggekeer en die sewe troepe betrek het, afgeweer is en dat hulle nie daarin geslaag het om te ontwyk nie. hierdie troepe, is 'n bewys dat die mag sterk was, as dit slegs in volle konsert opgetree het. Geen bevelvoerder kan oorwinnings behaal nie, met sewe-twaalfdes van sy bevel wat buite die verlowing bly as dit binne die geluide van sy geweerskote is.
By die Little Bighorn het Reno en Benteen geweier om hul bevele na te kom. Hulle het hul bevelvoerder en die geveg vir alle doeleindes laat vaar. Hulle optrede, of onbedoeldheid, het die nederlaag en dood van Custer onvermydelik gemaak, maar dit beteken nie dat George A. Custer nie hoog op Last Stand Hill staan ​​nie.
Hierdie artikel is geskryf deur Robert Nightengale en oorspronklik gepubliseer in die Augustus 2005 -uitgawe van Wilde Weste Tydskrif. Teken in op meer uitstekende artikels Wilde Weste tydskrif vandag!
3 Carlos Hathcock skiet 'n ou deur sy omvang
Carlos Hathcock was 'n sluipskutter van die Amerikaanse mariene korps wat tydens sy twee toere in die Viëtnam -oorlog 'n groot aantal doodgemaak het om 'n oorvloed van $ 30 000 van die Noord -Viëtnamese regering te verdien. Geïnspireer deur die oorvloed, het 'n onbekende Viëtnamese sluipskutter Hathcock probeer doodmaak, nie bewus daarvan dat dit sou wees soos om Batman te probeer insluip en hom in die penis te slaan nie.
Hathcock is uit die kamp gehaal toe die vyandige sluipskutter verskeie van sy mede -mariniers geskiet het, ondanks die wete dat die man hom net probeer lok. So dit was soortgelyk Vyand by die hekke, slegs met minder valse Duitse aksente. Om 'n oorhaastige ontbinding deur middel van 'n hoësnelheidskogel te vermy, moet Hathcock stadig beweeg en buite sig bly, sodat hy die afstand tussen homself en die ander skerpskutter op sy maag kruip en seker maak dat die son agter hom bly.
Hy het so aangegaan totdat hy gedink het dat hy 'n glans van lig sien, soos wanneer die son van 'n glas weerkaats word tydens 'n baasgeveg in Metal Gear Solid 3.
Die ervare Hathcock skiet op die glans, wetende dat dit óf sy vyand is óf 'n klein spieël wat sonder denkbare rede in die oerwoud geplaas is.Soos dit blyk, was dit eersgenoemde, en die koeël van Hathcock het deur die vyand se sluipskutter se afstand van 500 meter ver gegaan en die naald naby die draad geryg 'n derde van 'n myl.
Hou in gedagte dat die tipiese geweer omvang hoogstens 'n paar sentimeter breed is, sodat Hathcock sy skoot perfek moes plaas sodat die koeël daardeur kon gaan en nie die kante van die toestel sou tref nie. Die vyandige sluipskutter moes ook met hom in die gesig gestaar gewees het, met sy geweer min of meer direk in die rigting van Hathcock se posisie. Dus, in die bestek van die halfsekonde wat hy moes spaar voordat sy vyand hom raaksien en van tyd tot tyd uitvee, skiet Hathcock 'n ronde deur 'n sirkel van 2 duim, wat nie eens positief was nie, ongeveer drie in 'n digte oerwoud stad blokke verder.
Natchez, wat in 1716 deur Franse koloniste gestig is, is een van die oudste en belangrikste Europese nedersettings in die onderste Mississippiriviervallei. Nadat die Franse die Franse en Indiese Oorlog (Sewejarige Oorlog) verloor het, het hulle Natchez en naby gebied aan Groot -Brittanje afgestaan ​​in die Verdrag van Parys van 1763. (Dit het later ander gebied oos van die Mississippirivier verhandel met Groot -Brittanje, wat uitgebrei het wat dit Wes -Florida genoem het).
Nadat die Verenigde State hierdie gebied ná die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog van die Britte verkry het, was die stad die hoofstad van die Mississippi -gebied en daarna die deelstaat Mississippi. Dit was meer as 'n eeu voor Jackson, laasgenoemde vervang Natchez as die hoofstad in 1822, aangesien dit meer sentraal geleë was in die ontwikkelende staat. Die strategiese ligging van Natchez, op 'n bluf met 'n uitsig oor die Mississippirivier, het verseker dat dit 'n belangrike sentrum van handel, handel en die uitruil van etniese inheemse Amerikaanse, Europese en Afrikaanse kulture in die streek sou wees wat dit hierdie posisie vir twee eeue beklee. na die stigting daarvan.
In die Amerikaanse geskiedenis word Natchez veral erken vir sy rol in die ontwikkeling van die ou suidweste gedurende die eerste helfte van die 19de eeu. Dit was die suidelike eindpunt van die historiese Natchez Trace, met die noordelike eindpunt Nashville, Tennessee. Nadat hulle hul vragte in Natchez of New Orleans afgelaai het, het baie vlieëniers en bemanning van platbote en kielbote deur die Trace oor land gereis na hul huise in die Ohio River Valley. (Gegewe die sterk stroom van die Mississippirivier, was dit eers in 1820's wat stoom aangedrewe vaartuie ontwikkel het wat noordwaarts op die rivier kon ry.) Die Natchez Trace speel ook 'n belangrike rol tydens die oorlog van 1812 Vandag het die moderne Natchez Trace Parkway, wat hierdie roete herdenk, steeds sy suidelike eindpunt in Natchez.
In die middel van die negentiende eeu het die stad wel rike suidelike planters gelok as inwoners, wat huise gebou het wat by hul ambisies pas. Hulle plantasies was groot stukke grond in die omliggende laaglande langs die rivierfront van Mississippi en Louisiana, waar hulle groot hoeveelhede katoen en suikerriet met slawe -arbeid verbou het. Natchez het die belangrikste hawe geword waaruit hierdie gewasse uitgevoer is, beide stroomop na die noordelike stede en afwaarts na New Orleans, waar 'n groot deel van die vrag na Europa uitgevoer is. Baie van die herehuise wat deur planters voor 1860 gebou is, oorleef en vorm 'n belangrike deel van die stad se argitektuur en identiteit. Landbou het tot ver in die twintigste eeu die primêre ekonomiese basis vir die streek gebly.
Tydens die Amerikaanse burgeroorlog is Natchez oorgegee deur die Konfederale magte sonder 'n geveg in September 1862. Na die oorwinning van die Unie by die Slag van Vicksburg in Julie 1863, het baie vlugtelinge, waaronder voormalige slawe, bevry deur die Emansipasie -afkondiging, in Natchez begin intrek en die omliggende platteland. Die offisiere van die Unie -weermag beweer dat hulle 'n tekort aan hulpbronne het en nie in staat is om vir die vlugtelinge te sorg nie. Die weermag was van plan om die situasie aan te spreek met 'n mengsel van betaalde arbeid vir vrygemaakte slawe op aanplantings wat deur die regering gehuur word, die inskrywing van bekwame manne wat bereid was om in die Unie -leër te veg en die vestiging van vlugtelingkampe waar voormalige slawe onderrig kon kry . Terwyl die oorlog voortgesit is, is die plan egter nooit effektief uitgevoer nie en die gehuurde plantasies was stampvol, swak bestuur en gereeld toegeval deur konfederale troepe wat die omliggende gebied beheer het. Honderde mense wat in Natchez woon, waaronder baie voormalige slawe en vlugtelinge, is in hierdie tydperk dood aan honger, siektes, oorwerk of het tydens die geveg omgekom. 
Na die Amerikaanse burgeroorlog het die stad se ekonomie vinnig herleef, meestal omdat Natchez gespaar was vir die vernietiging wat in baie ander dele van die Suide besoek is. Die lewenskragtigheid van die stad en die streek is die belangrikste in die ongeveer 80 jaar na die oorlog opgevang deur die fotograwe Henry C. Norman en sy seun Earl. Die produksie van die Norman Studio tussen ongeveer 1870 en 1950 dokumenteer hierdie tydperk in Natchez se ontwikkeling, en die foto's word nou bewaar as die Thomas en Joan Gandy -versameling in spesiale versamelings van die biblioteek van die Louisiana State University in Baton Rouge.
Gedurende die twintigste eeu het die stad se ekonomie 'n afswaai beleef, eerstens as gevolg van die vervanging van stoombootverkeer op die Mississippirivier in die vroeë 1900's, waarvan sommige die rivierstede omseil en hul handel wegneem. Later in die 20ste eeu het baie plaaslike nywerhede gesluit in 'n herstrukturering wat die aantal werkgeleenthede in die gebied skerp verminder het. Ondanks sy status as 'n gewilde bestemming vir erfenistoerisme as gevolg van die goed bewaarde antebellum-argitektuur, het Natchez sedert 1960 'n algemene afname in die bevolking gehad. Dit bly die belangrikste stad van die mikropolitaanse gebied Natchez.
Volgens die United States Census Bureau het die stad 'n totale oppervlakte van 36 km2, waarvan 34 km2 grond en 1,6 km2 (4,62%) water.
Klimaatdata vir Natchez, Mississippi (1991–2020 normaal, uiterstes 1892 – hede)
Gemiddelde neerslagdae (≥ 0.01 in)
Bron: NOAA  
2019 (geskatte) 14,615  −7.5%
Vanaf die sensus   van 2000 was daar 18 464 mense, 7 591 huishoudings en 4 858 gesinne in die stad. Die bevolkingsdigtheid was 1 398,3 mense per vierkante myl (540,1/km 2). Daar was 8 479 wooneenhede met 'n gemiddelde digtheid van 642,1 per vierkante myl (248,0/km 2). Die rasse -samestelling van die stad was 54,49% Afro -Amerikaners, 44,18% Wit, 0,38% Asiërs, 0,11% Indiane, 0,02% Pacific Islander, 0,18% van ander rasse en 0,63% van twee of meer rasse. 0,70% van die bevolking was Spaans of Latino van enige ras.
Daar was 7.591 huishoudings, waarvan 29.7% kinders onder die ouderdom van 18 gehad het, 36.6% egpare wat saamwoon, 23.5% 'n vroulike huishouding gehad het sonder 'n man teenwoordig en 36.0% nie-gesinne. 32,4% van alle huishoudings bestaan ​​uit individue, en 14,6% het iemand wat alleen woon, 65 jaar of ouer. Die gemiddelde huishoudelike grootte was 2,37 en die gemiddelde gesin grootte was 3,00.
In die stad was die bevolking verspreid, met 26,5% onder die ouderdom van 18, 8,8% van 18 tot 24, 24,3% van 25 tot 44, 22,4% van 45 tot 64 jaar en 18,0% wat 65 jaar oud was of ouer. Die gemiddelde ouderdom was 38 jaar. Vir elke 100 wyfies was daar 81,5 mans. Vir elke 100 vroue van 18 jaar en ouer was daar 76,7 mans.
Die mediaaninkomste vir 'n huishouding in die stad was $ 25,117, en die mediaaninkomste vir 'n gesin was $ 29,723. Mans het 'n gemiddelde inkomste van $ 31,323 teenoor $ 20,829 vir vroue. Die inkomste per capita vir die stad was $ 16,868. 28,6% van die bevolking en 25,1% van die gesinne was onder die armoedegrens. 41,6% van diegene onder die ouderdom van 18 en 23,3% van die 65 en ouer was onder die armoedegrens.
Natchez is die tuiste van die Alcorn State University se Natchez -kampus, wat die School of Nursing, die School of Business en gegradueerde sakeprogramme aanbied. Die School of Business bied 'n Master of Business Administration (MBA) -graad en ander besigheidsklasse vanaf die Natchez -kampus aan. Die MBA -program lok studente uit 'n wye verskeidenheid akademiese dissiplines en voorbereidings uit die Suidwes -Mississippi -gebied en verder as konsentrasies in algemene sake, spelbestuur en gasvryheidsbestuur.  Beide skole op die Natchez -kampus bied vaardighede wat gemeenskapstudente in staat gestel het om 'n belangrike impak te hê op die ekonomiese geleenthede van mense in Suidwes -Mississippi. 
Copiah-Lincoln Community College bedryf ook 'n kampus in Natchez.
Die stad Natchez en Adams County bedryf een openbare skoolstelsel, die Natchez-Adams-skooldistrik. Die distrik bestaan ​​uit tien skole. Dit is Susie B. West, Morgantown, Gilmer McLaurin, Joseph F. Frazier, Robert Lewis Magnet School, Natchez Freshman Academy, Natchez Early [email protected], Central Alternative School, Natchez High School en Fallin Career and Technology Center.
In Natchez is daar 'n aantal privaat en parochiale skole. Adams County Christian School (ACCS) is ook 'n PK-12-skool in die stad. Adams County Christian School is gestig as 'n segregasie -akademie  en is lid van die Mississippi Association of Independent Schools (MAIS). Cathedral School is ook 'n PK-12-skool in die stad. Dit is verbonde aan die Rooms -Katolieke Sint Maria Basiliek. Holy Family Katolieke Skool, gestig in 1890, is 'n PK-3-skool verbonde aan die Holy Family Katolieke Kerk.
'N Lys met media in die metropolitaanse gebied Natchez (gesamentlik bekend as die' Miss-Lou '):
1450 WNAT Nuus Praat
88.9 WMAU Openbare radio
91.1 WASM Godsdienstig
91.9 WYFQ Godsdienstig
95.1 WQNZ Land
97.3 WKSO Top 40 volwassenes
101.1 WWUU Klassieke treffers
104.7 KWTG Klassieke land
105.1 KZKR Klassieke rock
107.1 KFNV Klassieke treffers
US 61 loop noord -suid, parallel met die Mississippirivier, en verbind Natchez met Port Gibson, Woodville, Mississippi en Baton Rouge, Louisiana.
U.S. 84 loop oos -wes en oorbrug die Mississippi en verbind dit met Vidalia, Louisiana en Brookhaven, Mississippi.
US 425 loop noord van Natchez na die kruising van die Mississippi en verbind Ferriday met Clayton, waarna US 65 die westelike oewer van die Mississippi volg, met Waterproof noord na St. Joseph, Newellton en Tallulah, Louisiana.
US 98 loop oos van Natchez in die rigting van Bude en McComb, Mississippi.
Mississippi 555 loop noord van die middel van Natchez tot by die aansluiting by Mississippi Highway 554.
Mississippi 554 loop van die noordekant van die stad tot waar dit aansluit by snelweg 61, noordoos van die stad.
Natchez word bedien deur spoorlyne, wat vandag slegs vrag vervoer.
Natchez word bedien deur die Natchez-Adams County Airport, 'n algemene lugvaartfasiliteit. Die naaste lughawens met kommersiële diens is die Baton Rouge Metropolitan-lughawe, 137 km (137 km) suid via die Amerikaanse 61 en die Alexandria Internasionale Lughawe, 132 km (132 km) in die weste via die Amerikaanse 84 na LA-28W.
Die moderne tenk is die gevolg van 'n eeu se ontwikkeling van die eerste primitiewe gepantserde voertuie, as gevolg van verbeterings in tegnologie soos die binnebrandenjin, wat die vinnige beweging van swaar gepantserde voertuie moontlik gemaak het. As gevolg van hierdie vordering het tenks in die jare sedert hul eerste verskyning geweldige verskuiwings in hul vermoë ondergaan. Tanks in die Eerste Wêreldoorlog is afsonderlik en gelyktydig ontwikkel deur Groot -Brittanje en Frankryk as 'n manier om die dooiepunt van loopgraafoorlogs aan die Westelike Front te verbreek. Die eerste Britse prototipe, met die bynaam Little Willie, is in 1915 in William Foster & amp Co. in Lincoln, Engeland, gebou, met hoofrolle gespeel deur majoor Walter Gordon Wilson wat die ratkas en romp ontwerp het, en deur William Tritton van William Foster en Co. , wat die baanplate ontwerp het.  Dit was 'n prototipe van 'n nuwe ontwerp wat die Britse leër se Mark I -tenk sou word, die eerste tenk wat in September 1916 tydens die Slag van die Somme gebruik is.  Die naam "tenk" is gedurende die vroeë stadiums van hul ontwikkeling deur die Britte aangeneem as 'n veiligheidsmaatreël om hul doel te verberg (sien etimologie). Terwyl die Britte en Franse duisende tenks in die Eerste Wêreldoorlog gebou het, was Duitsland nie oortuig van die potensiaal van die tenk nie en het hulle nie genoeg hulpbronne nie, en dit het dus slegs twintig gebou.
Tanks van die tussenoorlog het ontwikkel tot die veel groter en kragtiger ontwerpe van die Tweede Wêreldoorlog. Belangrike nuwe konsepte van gepantserde oorlogvoering is ontwikkel. Die Sowjetunie het in Augustus 1939 die eerste massa tenk/lugaanval by Khalkhin Gol (Nomonhan) geloods,  en later die T-34 ontwikkel, een van die voorgangers van die hoofgevegtenk. Minder as twee weke later het Duitsland begin met hul grootskaalse gepantserde veldtogte wat bekend sou staan ​​as blitzkrieg ("weerligoorlog")-gemengde konsentrasies tenks gekombineer met gemotoriseerde en gemeganiseerde infanterie, artillerie en lugmag wat ontwerp is om deur die vyandelike front te breek en vyandelike weerstand in duie stort.
Die wydverspreide bekendstelling van hoë-plofbare teen-tenk-hoofkoppe gedurende die tweede helfte van die Tweede Wêreldoorlog het gelei tot ligte infanterie-gedrewe anti-tenk wapens soos die Panzerfaust, wat sommige soorte tenks kan vernietig. Tanks in die Koue Oorlog is ontwerp met die oog op hierdie wapens en het gedurende die 1960's tot veral verbeterde pantsertipes gelei, veral saamgestelde wapens. Verbeterde enjins, transmissies en vering laat tenks van hierdie tydperk groter word. Aspekte van geweertegnologie het ook aansienlik verander, met vooruitgang in dopontwerp en doelgerigte tegnologie.
Gedurende die Koue Oorlog het die belangrikste gevegtenk -konsep ontstaan ​​en 'n belangrike komponent van die moderne leërs geword.  In die 21ste eeu, met die toenemende rol van asimmetriese oorlogvoering en die einde van die Koue Oorlog, het dit ook bygedra tot die toename in kostedoeltreffende vuurpyl-granate (RPG's) wêreldwyd en sy opvolgers, die vermoë van tenks om onafhanklik te werk, het afgeneem. Moderne tenks word meer gereeld georganiseer in gekombineerde wapeneenhede wat die ondersteuning van infanterie behels, wat die tenks in infanterievoertuie kan vergesel en ondersteun word deur verkennings- of grondaanvalvliegtuie. 
Die tenk is die 20ste -eeuse besef van 'n antieke konsep: om troepe mobiele beskerming en vuurkrag te bied. Die binnebrandenjin, pantserplaat en deurlopende baan was belangrike innovasies wat gelei het tot die uitvinding van die moderne tenk.
Baie bronne impliseer dat Leonardo da Vinci en H.G. Wells die tenk op 'n manier voorspel of "uitgevind" het. Leonardo se tekeninge in die laat 15de eeu van wat sommige beskryf as 'n 'tenk', toon 'n voertuig met 'n mens aangedrewe wiel met kanonne rondom. Die menslike bemanning het egter nie genoeg krag om dit oor 'n groter afstand te beweeg nie, en die gebruik van diere was problematies in 'n ruimte wat so beperk was. In die 15de eeu het Jan Žižka gepantserde waens met kanonne gebou en dit effektief in verskeie gevegte gebruik. Die deurlopende "rusper" -spoor het ontstaan ​​uit pogings om die mobiliteit van wielvoertuie te verbeter deur hul gewig te versprei, gronddruk te verminder en hul trekkrag te verhoog. Eksperimente kan tot in die 17de eeu teruggevoer word, en teen die laat negentiende bestaan ​​dit in verskillende herkenbare en praktiese vorms in verskeie lande.
Daar word gereeld beweer dat Richard Lovell Edgeworth 'n ruspespoor geskep het. Dit is wel so dat hy in 1770 'n 'masjien wat 'n eie pad moet dra en 'n eie pad moet neem, gepatenteer het, maar dit was Edgeworth se woordkeuse. Sy eie verhaal in sy outobiografie is van 'n perdehoutwa met agt intrekbene wat homself oor hoë mure kan lig. Die beskrywing het geen ooreenkoms met 'n ruspespoor nie.  Gepantserde treine verskyn in die middel van die 19de eeu, en verskillende gepantserde stoom- en petrolmotors word ook voorgestel.
Die masjiene wat in Wells se 1903 -kortverhaal beskryf word Die Land Ironclads is 'n stap nader, in soverre hulle gepantser is, 'n interne kragstasie het en loopgrawe kan oorsteek.  Sommige aspekte van die verhaal voorsien die taktiese gebruik en impak van die tenks wat later ontstaan ​​het. Die voertuie van Wells is egter deur stoom aangedryf en op trapleilwiele beweeg, tegnologie wat reeds by die skryf hiervan verouderd was. Nadat hy Britse tenks in 1916 gesien het, ontken Wells dat hy dit "uitgevind" het, en skryf: "Maar laat ek dadelik verklaar dat ek nie hul eerste oorsprong was nie. Ek het 'n idee opgeneem, dit effens gemanipuleer en oorgegee."  Dit is egter moontlik dat een van die Britse tenkpioniers, Ernest Swinton, onbewustelik of andersins deur Wells se verhaal beïnvloed is.  
Die eerste kombinasies van die drie hoofkomponente van die tenk verskyn in die dekade voor die Eerste Wêreldoorlog. In 1903 stel kaptein Léon René Levavasseur van die Franse artillerie voor om 'n geweer in 'n gepantserde boks op spore te monteer. Majoor William E. Donohue, van die Britse weermag se meganiese vervoerkomitee, het voorgestel dat 'n geweer en 'n gepantserde skild op 'n Britse tipe spoorvoertuig vasgemaak word.  Die eerste gepantserde motor is in 1904 in Oostenryk vervaardig. Almal was egter beperk tot spore of redelik begaanbare terrein. Dit was die ontwikkeling van 'n praktiese rusperbaan wat die nodige onafhanklike mobiliteit op alle terreine gebied het.
In 'n memorandum van 1908 het die Antarktiese ontdekkingsreisiger Robert Falcon Scott sy mening voorgehou dat mensevervoer na die Suidpool onmoontlik is en dat motoriese trekkrag nodig is.  Sneeuvoertuie het egter nog nie bestaan ​​nie, en daarom ontwikkel sy ingenieur Reginald Skelton die idee van 'n rusperbaan vir sneeuoppervlaktes.  Hierdie bandmotors is gebou deur die Wolseley Tool and Motor Car Company in Birmingham, getoets in Switserland en Noorweë, en kan gesien word in aksie in Herbert Ponting se dokumentêre film van 1911 van Scott's Antarctic Terra Nova Expedition ). Scott is tydens die ekspedisie in 1912 oorlede, maar ekspedisielid en biograaf Apsley Cherry-Garrard erken Scott se "motors" met die inspirasie vir die Britse tenks van die Eerste Wêreldoorlog en skryf: "Scott het nooit hul werklike moontlikhede geken nie, want hulle was die direkte voorouers van die 'tenks' in Frankryk ".  [ bladsy benodig ]
In 1911 het 'n luitenant-ingenieur in die Oostenrykse leër, Günther Burstyn, planne vir die Oostenrykse en Pruisiese oorlogsministeries voorgelê vir 'n ligte drie-man tenk met 'n geweer in 'n draaiende rewolwer, die sogenaamde Burstyn-Motorgeschütz.  In dieselfde jaar het 'n Australiese siviele ingenieur met die naam Lancelot de Mole 'n basiese ontwerp vir 'n bandwapens by die Britse Oorlogskantoor ingedien.  In Rusland het Vasiliy Mendeleev 'n bandvoertuig ontwerp met 'n groot vlootgeweer.  Al hierdie idees is verwerp en teen 1914 vergete (hoewel dit na die oorlog amptelik erken is dat de Mole se ontwerp ten minste gelyk is aan die aanvanklike Britse tenks). Verskeie individue het voortgegaan om te dink oor die gebruik van bandvoertuie vir militêre toepassings, maar teen die uitbreek van die oorlog het niemand in 'n verantwoordelikheidsposisie in enige leër tenks daaraan gedink nie. [ aanhaling nodig ]
Die direkte militêre impak van die tenk kan bespreek word, maar die uitwerking daarvan op die Duitsers was geweldig, dit het in dieselfde mate verwarring, terreur en kommer veroorsaak. Dit was ook 'n groot hupstoot vir die burgers tuis. Na die gesig van die Zeppelins, het Brittanje uiteindelik 'n wonderwapen gehad. Tanks is op toere geneem en amper soos filmsterre behandel.
Vanaf laat 1914 het 'n klein aantal middelste Britse offisiere probeer om die oorlogskantoor en die regering te oorreed om die oprigting van gepantserde voertuie te oorweeg. Onder hul voorstelle was die gebruik van rups -trekkers, maar hoewel die weermag baie sulke voertuie gebruik het om swaar gewere te sleep, kon dit nie oortuig word dat dit as gepantserde voertuie aangepas kan word nie. Die gevolg was dat vroeë tenkontwikkeling in die Verenigde Koninkryk deur die Royal Navy uitgevoer is.
As gevolg van 'n benadering deur offisiere van die Royal Naval Air Service wat op die Wesfront gepantserde motors bestuur het, die Eerste Heer van die Admiraliteit, het Winston Churchill op 20 Februarie 1915 die Landskapskomitee gevorm.  Die direkteur van Naval Construction vir die Royal Navy, Eustace Tennyson d'Eyncourt, is aangestel om aan die hoof van die komitee te staan, in die lig van sy ervaring met die ingenieurswese wat die twee ander lede van die vloot mag hê, en 'n aantal nyweraars as konsultante. Soveel het 'n rol gespeel in die lang en ingewikkelde ontwikkeling daarvan, dat dit nie moontlik is om 'n individu as die enigste uitvinder van die tenk te noem nie. 
Hoofrolle is egter gespeel deur luitenant Walter Gordon Wilson R.N. wat die ratkas ontwerp en praktiese spore ontwikkel het en deur William Tritton wie se landboumasjinerie, William Foster & amp Co in Lincoln, Lincolnshire, Engeland die prototipes gebou het.   Op 22 Julie 1915 is 'n opdrag gelas om 'n masjien te ontwerp wat 'n sloot van 4 voet breed kan oorsteek.  Geheimhouding omring die projek met die ontwerpers wat hulself in 'n kamer in die White Hart Hotel in Lincoln toesluit.  Die eerste ontwerp van die komitee, Little Willie, hardloop vir die eerste keer in September 1915 en het die vorm van die baan ontwikkel, maar 'n verbeterde ontwerp, beter in staat om loopgrawe oor te steek, het vinnig gevolg en in Januarie 1916 het die prototipe, met die bynaam " Moeder ", is aangeneem as die ontwerp vir toekomstige tenks. Die eerste bestelling vir tenks is op 12 Februarie 1916 geplaas, en 'n tweede op 21 April. Fosters bou 37 (almal "manlik") en Metropolitan Railway Carriage and Wagon Company, van Birmingham, 113 (38 "manlik" en 75 "vroulik"), altesaam 150.  Produksiemodelle van "manlike" tenks ( gewapen met vlootkanonne en masjiengewere) en "Vroue" (met slegs masjiengewere) sou veg in die geskiedenis van die eerste tenkaksie by die Somme in September 1916.   Groot-Brittanje vervaardig ongeveer 2600 tenks van verskillende tipes tydens die oorlog.  Die eerste tenk wat aan die geveg deelgeneem het, is aangewys D1, 'n Britse Mark I Male, tydens die Slag van Flers-Courcelette (deel van die breër Somme-offensief) op 15 September 1916.  Bert Chaney, 'n negentienjarige seiner by die 7de London Territorial Battalion, het berig dat " drie groot meganiese monsters soos [hy] nog nooit tevore gesien het nie, "raas op die slagveld," wat die Jerries uit hul verstand laat skrik en hulle laat skrik soos bang konyne.  Toe die nuus van die eerste gebruik van die tenks verskyn, het premier David Lloyd George gesê:
Dit is werklik aan mnr Winston Churchill dat die krediet meer dan aan enigiemand anders te danke is. Hy het die idee om dit lank te maak, met entoesiasme opgeneem, en hy het baie probleme ondervind. Hy het my tot bekering gebring, en by die ministerie van ammunisie het hy voortgegaan en dit gemaak. Die admiraliteitskenners was van onskatbare waarde en het die grootste moontlike hulp verleen. Hulle is natuurlik kundiges op die gebied van wapenrusting. Majoor Stern, (voorheen 'n offisier in die Royal Naval Air Service), 'n sakeman by die ministerie van ammunisie, was verantwoordelik vir die bouwerk, en hy het die taak baie goed gedoen. Col Swinton en ander het ook waardevolle werk verrig.
Terwyl verskeie eksperimentele masjiene in Frankryk ondersoek is, was dit 'n kolonel van artillerie, J.B.E. Estienne, wat die opperbevelhebber direk genader het met gedetailleerde planne vir 'n tenk op ruspespore, laat in 1915. Die resultaat was twee grootliks onbevredigende soorte tenks, 400 elk van die Schneider en Saint-Chamond, albei gebaseer op die Holt Trekker.
Die daaropvolgende jaar was die Franse die eerste keer pionier in die gebruik van 'n volle 360 ​​° roterende rewolwer in 'n tenk, met die skepping van die Renault FT -ligtenk, met die rewolwer wat die tenk se hoofbewapening bevat. Benewens die draaibare rewolwer, was die enjin aan die agterkant nog 'n innoverende kenmerk van die FT. Hierdie patroon, met die geweer in 'n gemonteerde rewolwer en die enjin agter, het tot vandag toe die standaard geword vir die meeste tenks ter wêreld.  Die FT was die talrykste tenk van die oorlog, meer as 3000 is teen laat 1918 gemaak.
Duitsland het tydens die Eerste Wêreldoorlog baie min tenks opgestel en eers begin ontwikkel nadat hulle Britse tenks op die Somme teëgekom het. Die A7V, die enigste tipe wat vervaardig is, is in Maart 1918 bekendgestel. Net 20 is tydens die oorlog vervaardig.  Die eerste tenk teenoor tenkaksie het op 24 April 1918 plaasgevind tydens die Tweede Slag van Villers-Bretonneux, Frankryk, toe drie Britse Mark IV's drie Duitse A7V's ontmoet het. Britse Mk IV's wat gevange geneem is, het tydens die Eerste Wêreldoorlog die grootste deel van Duitsland se tenkmagte uitgemaak, ongeveer 35 was te eniger tyd in diens. Planne om die tenkprogram uit te brei, was aan die gang toe die oorlog geëindig het.
Die Tankskorps van die Verenigde State het tenks gebruik wat Frankryk en Groot-Brittanje gedurende die Eerste Wêreldoorlog verskaf het. Die produksie van tenks wat in Amerika gebou is, het pas begin toe die oorlog tot 'n einde gekom het. Italië vervaardig ook twee Fiat 2000's teen die einde van die oorlog, te laat om diens te sien. Rusland het onafhanklik twee prototipes vroeg in die oorlog gebou en beproef, die twee-man Vezdekhod en die groot Lebedenko, maar nie een het in produksie gekom nie. 'N Self-aangedrewe geweer is ook ontwerp, maar nie vervaardig nie. 
Alhoewel tenktegnieke tydens die oorlog vinnig ontwikkel het, het stuk -stuk -ontplooiings, meganiese probleme en swak mobiliteit die militêre betekenis van die tenk in die Eerste Wêreldoorlog beperk, en die tenk het nie sy belofte nagekom om slootoorlogs verouderd te maak nie. Tog was dit vir militêre denkers aan beide kante duidelik dat tenks op 'n manier 'n belangrike rol in toekomstige konflikte kon speel. 
In die tussenoorlog het tenks verdere meganiese ontwikkeling ondergaan. Wat taktiek betref, het J.F.C. Fuller se leer oor speerpuntaanvalle met massiewe tenkformasies was die basis vir werk deur Heinz Guderian in Duitsland, Percy Hobart in Brittanje, Adna R. Chaffee, Jr., in die VSA, Charles de Gaulle in Frankryk en Mikhail Tukhachevsky in die USSR. Liddell Hart was meer gematig dat alle wapens - kavallerie, infanterie en artillerie - gemeganiseer moet word en saam moet werk. Die Britte het die eksperimentele gemeganiseerde mag van alle wapens gevorm om die gebruik van tenks met ondersteunende magte te toets.
In die Tweede Wêreldoorlog sou slegs Duitsland aanvanklik die teorie op groot skaal in praktyk bring, en dit was hul beter taktiek en Franse foute, nie superieure wapens nie, wat die "blitzkrieg" in Mei 1940 so suksesvol gemaak het.  Ter inligting sien tenkontwikkeling tussen die oorloë oor tenkontwikkeling in hierdie tydperk.
Duitsland, Italië en die Sowjetunie het almal sterk geëksperimenteer met tenkoorlogvoering tydens hul klandestiene en "vrywillige" betrokkenheid by die Spaanse Burgeroorlog, wat enkele van die vroegste voorbeelde van suksesvolle gemeganiseerde gekombineerde wapens was- soos wanneer Republikeinse troepe, toegerus met Sowjet- tenks verskaf en deur vliegtuie ondersteun, het uiteindelik Italiaanse troepe gestuur wat vir die nasionaliste geveg het in die sewe dae lange Slag van Guadalajara in 1937.  Van die byna 700 tenks wat tydens hierdie konflik ontplooi is, het slegs ongeveer 64 tenks die Franco faksie en 331 van die Republikein die kant was toegerus met kanonne, en van die 64 was byna almal vintage Renault FT -tenks uit die Eerste Wêreldoorlog, terwyl die 331 masjiene wat deur Sowjet voorsien is, 45 mm hoofgewere gehad het en van die 1930's vervaardig is.  Die balans van Nasionalis tenks was masjiengeweer gewapen. Die primêre les wat uit hierdie oorlog geleer is, was dat masjiengeweer tenks met kanonne toegerus moes word, met die gepaardgaande wapenrusting inherent aan moderne tenks.
Die vyf maande lange oorlog tussen die Sowjetunie en die Japanese 6de leër by Khalkhin Gol (Nomonhan) in 1939 'n paar lesse huis toe gebring [ watter? ]. In hierdie konflik het die Sowjets meer as tweeduisend tenks opgestel na die ongeveer 73 kanonbewapende tenks wat deur die Japannese ontplooi is,  die grootste verskil was dat Japannese wapenrusting met dieselenjins toegerus was in teenstelling met die Russiese tenks wat met petrolenjins toegerus was.  Nadat generaal Georgy Zhukov die Japannese 6de leër 'n nederlaag toegedien het met sy gekombineerde tenk- en lugaanval, het die Sowjets 'n les geleer oor die gebruik van petrolenjins en het hulle die nuutgevonde ervarings vinnig opgeneem in hul nuwe T-34-medium tenk tydens die Tweede Wêreldoorlog. 
Voor die Tweede Wêreldoorlog het die taktiek en strategie van die ontplooiing van tenkmagte 'n rewolusie ondergaan. In Augustus 1939 gebruik die Sowjet -generaal Georgy Zhukov die gesamentlike krag van tenks en lugmag by Nomonhan teen die Japannese 6de leër  Heinz Guderian, 'n taktiese teoretikus wat sterk betrokke was by die vorming van die eerste onafhanklike Duitse tenkmag, sê "Waar tenks is, die voorkant is ", en hierdie konsep het in die Tweede Wêreldoorlog 'n werklikheid geword.  Gepantserde oorlogsvoering -idees van Guderianus, gekombineer met die bestaande leerstellings van Duitsland Bewegungskrieg ("maneuveroorlogvoering") en infiltrasie -taktiek uit die Eerste Wêreldoorlog, het in die eerste fase van die Tweede Wêreldoorlog die basis van blitzkrieg geword.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog, die eerste konflik waarin gepantserde voertuie van kritieke belang was vir die sukses van die slagveld, het die tenk en verwante taktiek vinnig ontwikkel. Gepantserde magte was in 'n ongekende kort tydperk in staat tot taktiese oorwinning, maar nuwe teen-tenk-wapens het getoon dat die tenk nie onaantasbaar was nie. Tydens die inval van Pole het tenks in 'n meer tradisionele rol gespeel in noue samewerking met infanterie -eenhede, maar in die Slag van Frankryk is diep onafhanklike gepantserde penetrasies deur die Duitsers uitgevoer, 'n tegniek wat later genoem is blitzkrieg. Blitzkrieg gebruik innoverende gekombineerde wapentaktieke en radio's in al die tenks om 'n mate van taktiese buigsaamheid en krag te bied wat die van die geallieerde wapenrusting oortref het. Die Franse leër, met tenks gelykstaande aan of beter as die Duitse tenks in kwaliteit en kwantiteit, gebruik 'n lineêre verdedigingsstrategie waarin die gepantserde kavallerie -eenhede ondergeskik gestel is aan die behoeftes van die infanterie -leërs om hul verskansing in België te dek.  Boonop het hulle nie radio's in baie van hul tenks en hoofkwartiere gehad nie,  wat hul vermoë om op Duitse aanvalle te reageer, beperk het.
In ooreenstemming met die blitzkrieg -metodes, het Duitse tenks die vyand se sterkpunte omseil en kon hulle radio -lugondersteuning omhul om dit te vernietig of aan die infanterie oor te laat. 'N Verwante ontwikkeling, gemotoriseerde infanterie, het sommige van die troepe in staat gestel om tred te hou met die tenks en hoogs mobiele gekombineerde wapenmagte te skep.  Die nederlaag van 'n groot militêre mag binne enkele weke het die res van die wêreld geskok, wat tenk- en tenkwapenontwikkeling tot gevolg gehad het.
Die Noord -Afrikaanse veldtog bied ook 'n belangrike slagveld vir tenks, aangesien die plat, verlate terrein met relatief min hindernisse of stedelike omgewings ideaal was om mobiele gepantserde oorlogvoering te voer. Hierdie slagveld het egter ook die belangrikheid van logistiek getoon, veral in 'n gepantserde mag, aangesien die belangrikste strydende leërs, die Duitse Afrika Korps en die Britse agtste leër, dikwels hul toevoertreine oortref het in herhaaldelike aanvalle en teenaanvalle op mekaar. in volledige dooiepunt. Hierdie situasie sou eers in 1942 opgelos word, toe die Afrika Korps, tydens die Tweede Slag van El Alamein, lamgelê deur onderbrekings in hul toevoerlyne, 95% van sy tenks laat vernietig  en gedwing is om terug te trek deur 'n massief versterkte Agtste Army, die eerste in 'n reeks nederlae wat uiteindelik sou lei tot die oorgawe van die oorblywende asmagte in Tunisië.
Toe Duitsland sy inval in die Sowjetunie, Operasie Barbarossa, geloods het, het die Sowjette 'n uitstekende tenkontwerp gehad, die T-34.  'n Gebrek aan voorbereidings vir die verrassingsaanval van die as, meganiese probleme, swak opleiding van die bemanning en onbevoegde leierskap het veroorsaak dat die Sowjetmasjiene in groot getalle omring en vernietig is. Inmenging van Adolf Hitler,  die geografiese omvang van die konflik, die hardnekkige weerstand van die Sowjet -gevegstroepe en die groot voordele van die Sowjets in mannekrag en produksievermoë verhoed egter dat die Duitse suksesse van 1940 herhaal word.  Ten spyte van vroeë suksesse teen die Sowjette, was die Duitsers genoodsaak om hul Panzer IV's op te skiet, en om die groter en duurder Tiger-swaar tenk in 1942 en die Panther-mediumtenk die volgende jaar te ontwerp en te bou. Deur dit te doen, het die Wehrmacht ontken die infanterie en ander ondersteuningswapens die produksieprioriteite wat hulle nodig het om gelyke vennote te bly met die al hoe meer gesofistikeerde tenks, wat weer die beginsel van gekombineerde wapens wat hulle as pioniers was, oortree.  Sowjet-ontwikkelings na die inval was onder meer die bestuur van die T-34, die ontwikkeling van selfaangedrewe tenkwa-gewere soos die SU-152 en die ontplooiing van die IS-2 in die slotfases van die oorlog, met die T- 34 was die tenk wat die meeste geproduseer is tydens die Tweede Wêreldoorlog, met 'n totaal van ongeveer 65 000 voorbeelde teen Mei 1945.
Net soos die Sowjets, toe die Tweede Wêreldoorlog ses maande later (Desember 1941) betree het, het die massaproduksievermoë van die Verenigde State dit in staat gestel om vinnig duisende relatief goedkoop M4 Sherman medium tenks te bou. Die Sherman was 'n kompromie oral en was betroubaar en vorm 'n groot deel van die Anglo-Amerikaanse grondmagte, maar in 'n tenk-teen-tenkgeveg was die Panther of Tiger nie 'n wedstryd nie.  Numeriese en logistieke meerderwaardigheid en die suksesvolle gebruik van gekombineerde wapens het die Geallieerdes die Duitse magte tydens die Slag van Normandië kon oorskry. Vinnige weergawes met die 76 mm geweer M1 en die 17-ponder is bekendgestel om die M4 se vuurkrag te verbeter, maar kommer oor die beskerming bly bestaan-ondanks die skynbare tekortkominge in die wapenrusting, is 'n totaal van ongeveer 42.000 Shermans gebou en aan die geallieerde nasies afgelewer tydens die gebruik daarvan tydens die oorlogsjare, 'n totale tweede net na die T-34.
Tenkskepe  is aangepas om vlamtanks, mobiele vuurpylartillerie en gevegsingenieursvoertuie te vervaardig vir take soos mynopruiming en oorbrugging. Gespesialiseerde selfaangedrewe gewere, waarvan die meeste as tenkvernietigers kan dien, is ook albei deur die Duitsers ontwikkel-met hul Sturmgeschütz, Panzerjäger en Jagdpanzer voertuie — en die Samokhodnaya ustanovka gesinne van AFV's vir die Sowjets: sulke tenkvernietigers en 'n aanvalsgeweer in 'n kazemat-styl was minder ingewikkelde tenks met swaar gewere wat net vorentoe geskiet het. Die vuurkrag en die lae koste van hierdie voertuie het dit aantreklik gemaak, maar namate die vervaardigingstegnieke verbeter het en groter rewolwerringe groter tenkgewere moontlik gemaak het, word die geweertoring erken as die doeltreffendste bevestiging vir die hoofgeweer om beweging in 'n ander rigting as afvuur toe te laat, verbetering van taktiese buigsaamheid. 
Gedurende die Koue Oorlog het spanning tussen die lande van die Warskou -verdrag en die lande van die Noord -Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO) 'n wapenwedloop geskep wat verseker het dat tenkontwikkeling grootliks verloop soos tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die essensie van tenkontwerpe tydens die Koue Oorlog is in die slotfases van die Tweede Wêreldoorlog uitgehamer. Groot torings, bekwame veringstelsels, sterk verbeterde enjins, skuins pantser en groot kaliber (90 mm en groter) gewere was standaard. Tenkontwerp tydens die Koue Oorlog wat op hierdie fondament gebou is, het verbeterings aan die brandbeheer, gyroskopiese geweerstabilisasie, kommunikasie (hoofsaaklik radio) en bemanning van die bemanning ingesluit, en daar is laserafstandmeters en infrarooi nagvisietoerusting bekendgestel. Armour-tegnologie vorder in 'n voortdurende wedloop teen verbeterings in tenkwapens, veral missiele wat teen tenks gelei word, soos die TOW.
Medium tenks van die Tweede Wêreldoorlog het ontwikkel tot die hoofgevegtenk (MBT) van die Koue Oorlog en het die meerderheid tenkrolle op die slagveld oorgeneem. Hierdie geleidelike oorgang het in die 1950's en 1960's plaasgevind as gevolg van missiele teen tenks, sabot ammunisie en hoë-plofbare teen-tenk-koppe. Die Tweede Wêreldoorlog het getoon dat die spoed van 'n ligte tenk nie 'n plaasvervanger vir vuurwapens en wapens is nie, en medium tenks is kwesbaar vir nuwer wapentegnologie, wat dit verouderd maak. [ aanhaling nodig ]
In 'n neiging wat in die Tweede Wêreldoorlog begin het, het skaalvoordele gelei tot reeksproduksie van geleidelik opgegradeerde modelle van alle groot tenks tydens die Koue Oorlog. Om dieselfde rede bly baie opgegradeerde tenks na die Tweede Wêreldoorlog en hul afgeleides (byvoorbeeld die T-55 en T-72) wêreldwyd aktief in diens, en selfs 'n verouderde tenk is moontlik die mees gedugte wapen op slagvelde in baie dele van die wêreld.  ​​Onder die tenks van die 1950's was die Britse Centurion en die Sowjet-T-54/55 in diens vanaf 1946, en die Amerikaanse M48 vanaf 1951.  Hierdie drie voertuie vorm die grootste deel van die gepantserde magte van die NAVO en Warskou Verdrag gedurende die grootste deel van die Koue Oorlog.Lesse wat geleer is uit tenks soos die Leopard 1, M48 Patton-reeks, Chieftain en T-72 het gelei tot die hedendaagse Leopard 2, M1 Abrams, Challenger 2, C1 Ariete, T-90 en Merkava IV.
Tenks en tenkwapenwapens uit die Koue Oorlog-era het optrede beleef in 'n aantal volmagoorloë soos die Koreaanse Oorlog, Viëtnam-oorlog, Indo-Pakistaanse oorlog van 1971, Sowjet-Afghaanse oorlog en Arabies-Israeliese konflikte, wat uitloop op die Yom Kippur-oorlog . Die T-55 het byvoorbeeld in nie minder nie as 32 konflikte opgetree. In hierdie oorloë het die VSA of NAVO -lande en die Sowjetunie of China deurgaans steun gegee aan opponerende magte. Volmagoorloë is deur Westerse en Sowjet -militêre ontleders bestudeer en het 'n bydrae gelewer tot die tenkontwikkelingsproses van die Koue Oorlog.
Die rol van tenk teen tenkgeveg word minder. Tanks werk saam met infanterie in stedelike oorlogvoering deur hulle voor die peloton te ontplooi. Tenks kan teen die vyandelike infanterie 'n bedekkende vuur op die slagveld bied. Omgekeerd kan tenks aanvalle lei wanneer infanterie in personeeldraers ontplooi word. 
Tanks is gebruik om die aanvanklike Amerikaanse inval in Irak in 2003 aan die spits te staan. Vanaf 2005 was daar 1,100 M1 Abrams wat die Amerikaanse weermag tydens die Irak -oorlog gebruik het, en dit het bewys dat hulle 'n onverwags hoë kwesbaarheid het padbomme.  'n Relatief nuwe tipe afstand -ontplofte myn, die plofbaar gevormde penetreerder is met 'n mate van sukses gebruik teen Amerikaanse gepantserde voertuie (veral die Bradley -vegvoertuig). Met die opgradering van hul pantser aan die agterkant, het M1's egter van onskatbare waarde geblyk in die stryd teen opstandelinge in stedelike gevegte, veral tydens die Slag van Fallujah, waar die Amerikaanse mariniers twee ekstra brigades ingebring het.  Brittanje het sy Challenger 2 tenks ontplooi om sy operasies in die suide van Irak te ondersteun.
Israeliese Merkava-tenks bevat funksies wat hulle in staat stel om infanterie te ondersteun in konflikte met lae intensiteit (LIC) en operasies teen terrorisme. Sulke kenmerke is die agterdeur en die agterste gang, wat die tenk in staat stel om infanterie te vervoer en veilig die IMI APAM-MP-T veeldoelige ammunisie-rondte aan te pak, gevorderde C4IS-stelsels en onlangs: TROPHY aktiewe beskermingstelsel wat die tenk beskerm teen skouerlanseer tenk tenk wapens. Tydens die Tweede Intifada is verdere wysigings aangebring, aangedui as "Merkava Mk. 3d Baz LIC". [ aanhaling nodig ]
Wat vuurkrag betref, was die fokus van die R & ampD-tydperk uit die 2010-jaar 'n verhoogde opsporingsvermoë, soos termiese afbeeldings, outomatiese vuurbeheerstelsels vir die gewere en verhoogde snuit-energie van die geweer om die reikwydte, akkuraatheid en pantserpenetrasie te verbeter.  Die mees volwasse toekomstige geweertegnologie is die elektrotermiese-chemiese geweer.  Die XM291 elektrotermiese-chemiese tenkgeweer het suksesvolle veelvuldige afvuurrye op 'n aangepaste M8 Armored Gun System-onderstel deurgemaak.  Om tenkbeskerming te verbeter, behels een navorsingsveld die tenk onsigbaar vir radar deur die aanpassing van stealth -tegnologie wat oorspronklik ontwerp is vir vliegtuie. Verbeterings aan camouflage of pogings om dit onsigbaar te maak deur middel van aktiewe camouflage, wat verander na gelang van waar die tenk geleë is, word gevolg. Daar word ook navorsing gedoen oor elektromagnetiese pantserstelsels om inkomende gevormde ladings te versprei of af te lei,   sowel as verskillende vorme van aktiewe beskermingstelsels om te voorkom dat inkomende projektiele (RPG's, missiele, ens.) Die tenk raak.
Mobiliteit kan in toekomstige tenks verbeter word deur die gebruik van diesel-elektriese of turbine-elektriese reeks hibriede aandrywers-eers gebruik in 'n primitiewe, petrolmotorvorm met Porsche's Elefant Duitse tenkvernietiger van 1943 - verbetering van brandstofdoeltreffendheid terwyl die grootte en gewig van die kragstasie verminder word.  Voorts het vooruitgang in gasturbintegnologie, insluitend die gebruik van gevorderde herstellers,  'n vermindering van die volume en massa van die enjin tot onderskeidelik minder as 1 m 3 en 1 metrieke ton moontlik gemaak, terwyl die brandstofdoeltreffendheid soortgelyk aan die behoue ​​bly van 'n dieselenjin.  In ooreenstemming met die nuwe leerstuk oor netwerkgesentreerde oorlogvoering, toon die moderne gevegtenk uit die 2010's 'n toenemende gesofistikeerdheid in sy elektronika- en kommunikasiestelsels.
Die drie tradisionele faktore wat 'n tenk se doeltreffendheid bepaal, is sy vuurkrag, beskerming, en mobiliteit.   Vuurkrag is die vermoë van die bemanning van 'n tenk om vyandelike tenks en ander teikens te identifiseer, te betrek en te vernietig met behulp van die kanon van groot kaliber. Beskerming is die mate waarin die tenk se wapenrusting, profiel en kamoeflering die tenkpersoneel in staat stel om opsporing te ontduik, hulself te beskerm teen vyandelike vuur en om voertuigfunksies tydens en na gevegte te behou. Mobiliteit sluit in hoe goed die tenk per spoor, see of lug na die operasionele verhooggebied vervoer kan word vanaf die verhooggebied per pad of oor terrein na die vyand en taktiese beweging deur die tenk oor die slagveld tydens gevegte, insluitend die deurkruis van hindernisse en rowwe terrein. Die variasies van tenkontwerpe is bepaal deur die manier waarop hierdie drie basiese kenmerke gemeng word. Byvoorbeeld, in 1937 fokus die Franse leerstelling meer op vuurkrag en beskerming as mobiliteit omdat tenks in intieme skakeling met die infanterie gewerk het.  Daar was ook die geval met die ontwikkeling van 'n swaar vaartuig, wat gefokus was op wapenrusting en vuurkrag om die Tiger en Panther -tenks van Duitsland uit te daag. 
Tanks is ingedeel volgens gewig, rol of ander kriteria, wat oor tyd en plek verander het. Klassifikasie word bepaal deur die heersende teorieë oor gepantserde oorlogvoering, wat op hul beurt verander is deur vinnige tegnologiese vooruitgang. Geen klassifikasiestelsel werk in alle periodes nie, veral in alle nasies; klassifikasie op gewig is inkonsekwent tussen lande en tydperke.
In die Eerste Wêreldoorlog het die eerste tenkontwerpe gefokus op die kruising van wye loopgrawe, wat baie lang en groot voertuie vereis, soos die Britse Mark I, wat as swaar tenks geklassifiseer is. Tanks wat ander gevegsrolle vervul het, was kleiner, soos die Franse Renault FT, is dit as ligte tenks of tenks geklassifiseer. Baie laat-oorlogse en tussenoorlogse tenkontwerpe het hiervan afgewyk volgens nuwe, maar meestal onbeproefde, konsepte vir toekomstige tenkrolle en taktiek. Tenkklassifikasies het aansienlik gewissel na gelang van elke land se eie tenkontwikkeling, soos "kavallerietanks", "vinnige tenks" en "deurbraaktenks".
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is baie tenkbegrippe onbevredigend gevind en weggegooi, en dit het meestal die meer multi-rol tenks gelaat wat dit makliker geword het om te klassifiseer. Tenkklasse gebaseer op gewig (en die ooreenstemmende vervoer- en logistieke behoeftes) het gelei tot nuwe definisies van swaar en ligte tenkklasse, met medium tenks wat die balans tussen die tussenposte dek. Die Britte het kruiswaens tenks gehandhaaf, gefokus op spoed, en infanterieteks wat spoed verruil het vir meer wapens. Tenkvernietigers is tenks of ander gepantserde vegvoertuie wat spesifiek ontwerp is om vyandelike tenks te verslaan. Aanvalgewere is gepantserde vegvoertuie wat die rolle van infanterietanks en tenkvernietigers kan kombineer. Sommige tenks is omskep in vlamtenks, wat spesialiseer in naby-aanvalle op vyandige vestings met vlamwerpers. Namate die oorlog aangegaan het, het tenks geneig om groter en kragtiger te word, en sommige tenkklassifikasies het verskuif en tot super-swaar tenks gelei.
Ervaring en tegnologiese vooruitgang tydens die Koue Oorlog het die tenkrolle verder gekonsolideer. Met die wêreldwye aanvaarding van die moderne hoofgevegtenksontwerpe, wat 'n modulêre universele ontwerp bevoordeel, word die meeste ander klassifikasies uit die moderne terminologie verwyder. Alle hoofgevegtenks het 'n goeie balans tussen spoed, wapens en vuurkrag, alhoewel tegnologie al drie verbeter. Omdat hulle redelik groot is, kan die hoofgevegtenks aangevul word met ligte tenks, pantservliegtuie, infanterievoertuie of soortgelyke relatief ligter gepantserde gevegsvoertuie, gewoonlik in die rolle van gepantserde verkenning, amfibiese of lugaanvalle, of teen vyande wat nie hoofgevegtenks het nie. .
Die belangrikste wapen van moderne tenks is tipies 'n enkele kanon met 'n groot kaliber wat in 'n ten volle deurkruisende (roterende) geweertoring gemonteer is. Die tipiese moderne tenkgeweer is 'n gladde wapen wat 'n verskeidenheid ammunisie kan afvuur, insluitend pantser-deurboorende kinetiese energiedringers (KEP), ook bekend as wapen-deurdringende weggooibaar sabot (APDS), en/of pantser-deurboorvin gestabiliseerde wegwerp sabot ( APFSDS) en hoë-plofbare antitenk (HEAT) doppe en/of hoë plofbare muurbal kop (HESH) en/of tenk geleide missiele (ATGM) om gepantserde teikens te vernietig, sowel as hoë plofbare (HE) skulpe vir skiet by "sagte" teikens (ongewapende voertuie of troepe) of versterkings. Houerskoot kan gebruik word in nabye of stedelike gevegsituasies waar die risiko om vriendelike kragte met granaatslae van HE -rondtes te slaan onaanvaarbaar hoog is. 
'N Gyroscoop word gebruik om die hoofgeweer te stabiliseer, sodat dit effektief gerig kan word en op die' kort halt 'of onderweg geskiet kan word. Moderne tenkgewere is ook algemeen toegerus met isolerende termiese baadjies om die kronkeling van die geweerloop te verminder as gevolg van ongelyke termiese uitbreiding, ontruimers om die vuurwapens wat in die bemanningsruimte kom, te verminder, en soms snuifremme om die effek van terugslag op akkuraatheid en vuurtempo te verminder. .
Tradisioneel het doelopsporing op visuele identifikasie staatgemaak. Dit word dikwels binne die tenk bereik deur middel van teleskopiese periskope, maar tenkbevelvoerders maak die luik oop om die buite -omgewing te sien, wat die situasiebewustheid verbeter, maar die straf vir die sluipskutter veroorsaak. Alhoewel daar verskeie ontwikkelings in die opsporing van teikens plaasgevind het, is hierdie metodes steeds algemeen gebruik. In die 2010's is meer elektroniese teikenmetodes beskikbaar.
In sommige gevalle is spotgewere gebruik om die regte baan en afstand na 'n teiken te bevestig. Hierdie gewere is koaksiaal aan die hoofgeweer gemonteer, en skiet ammunisie wat ballisties met die geweer self afgevuur is, afgevuur. Die skutter sou die beweging van die spoorsnyer in die vlug volg, en as dit met 'n harde oppervlak raak, sou dit 'n flits en 'n rookwolk gee, waarna die hoofgeweer onmiddellik afgevuur word. Hierdie stadige metode is egter meestal vervang deur laserafstandafstandtoerusting.
Moderne tenks gebruik ook gesofistikeerde ligversterkings- en termiese beeldtoerusting om die gevegsvermoë snags, in swak weer en in rook te verbeter. Die akkuraatheid van moderne tenkgewere word tot die meganiese grens gedryf deur gerekenariseerde brandbeheerstelsels. 'N Brandbeheerstelsel gebruik 'n laserafstandsmeter om die reikafstand na die teiken te bepaal, 'n termokoppel, windmeter en windwaentjie om weerstoestande te korrigeer, en 'n snuitverwysingstelsel om die temperatuur van die geweer, kromming en slytasie reg te stel. Twee waarnemings van 'n teiken met die afstandsondersoeker maak die berekening van die doelbewegingsvektor moontlik. Hierdie inligting word gekombineer met die bekende beweging van die tenk en die beginsels van ballistiek om die hoogte en doelpunt te bereken wat die waarskynlikheid om die teiken te tref, maksimeer.
Gewoonlik dra tenks 'n kleiner kaliber bewapening vir kortafstandverdediging, waar vuur van die hoofwapen ondoeltreffend of verkwistend sou wees, byvoorbeeld as u infanterie, ligte voertuie of lugsteunvliegtuie sluit. 'N Tipiese aanvulling op sekondêre wapens is 'n masjiengeweer vir 'n algemene doel wat koaksiaal met die hoofgeweer gemonteer is, en 'n swaarder masjiengeweer wat teen vliegtuie op die rewolweringsdak is. Sommige tenks het ook 'n masjiengeweer met 'n romp. Hierdie wapens is dikwels gewysigde variante van die wat deur infanterie gebruik word, en gebruik dus dieselfde soort ammunisie.
Beskerming en teenmaatreëls
Die maatstaf van die beskerming van 'n tenk is die kombinasie van die vermoë om opsporing te vermy (as gevolg van 'n lae profiel en deur die gebruik van kamoeflering), om te voorkom dat dit deur vyandelike vuur getref word, die weerstand teen die gevolge van vyandelike vuur en die kapasiteit daarvan om skade op te doen terwyl hy nog steeds sy doel bereik, of ten minste die beskerming van sy bemanning. Dit word gedoen deur 'n verskeidenheid teenmaatreëls, soos wapenrusting en reaktiewe verdediging, sowel as meer komplekse maatreëls, soos vermindering van hitte-uitstoot.
Net soos by die meeste soorte eenhede, is tenks onderhewig aan addisionele gevare in digte beboste en stedelike gevegsomgewings wat die voordele van die tenk se langafstand vuurkrag en mobiliteit grootliks benadeel, die opsporingsvermoë van die bemanning beperk en die deurkruis van die rewolwer kan beperk. Ten spyte van hierdie nadele, behou tenks 'n hoë oorleefbaarheid teenoor vorige-generasie vuurpyl-aangedrewe granate wat op die mees gepantserde afdelings gemik is.
Maar so effektief en gevorderd soos wapenrusting geword het, is die oorleefbaarheid van tenks teen nuwer-generasie tandemvliegtuig-tenk-missiele 'n bron van kommer vir militêre beplanners.  Tandem-kernkop-RPG's gebruik twee kernkoppe om aktiewe beskermingstelsels te mislei; 'n eerste dummy-springkop word eers afgevuur om die aktiewe verdediging te aktiveer, met die werklike kernkop daarna. Die RPG-29 uit die 1980's kan byvoorbeeld die voorste rompwapen van die Challenger II  binnedring en kon ook 'n M1 Abrams beskadig.  Daarbenewens kan selfs tenks met gevorderde pantserplate hul spore of ratkaste beskadig deur RPG's, wat hulle onbeweeglik kan maak of hul mobiliteit kan belemmer. Ten spyte van al die vordering in die wapenrusting, bly 'n tenk met sy luike oop, kwesbaar vir Molotov -skemerkelkies (petrolbomme) en granate. Selfs 'n "ingeknoopte" tenk kan komponente bevat wat kwesbaar is vir Molotov -cocktails, soos optika, ekstra gasblikke en ekstra ammunisie wat aan die buitekant van die tenk gestoor word.
'N Tenk vermy opsporing deur die leer van teenmaatreëls bekend as CCD: kamoeflering (lyk dieselfde as die omgewing), verberging (kan nie gesien word nie) en misleiding (lyk soos iets anders).
Camouflage kan ontwrigtende geverfde vorms op die tenk insluit om die kenmerkende voorkoms en silhoeët van 'n tenk te verbreek. Net of werklike takke uit die omliggende landskap word ook gebruik. Voordat infrarooi tegnologie ontwikkel is, het tenks dikwels 'n deklaag van kamoefleer gekry wat, afhangende van die omgewing of seisoen, in staat sou wees om in te meng by die res van die omgewing. 'N Tenk wat in beboste gebiede werk, kry gewoonlik 'n groen en bruin verfwerk, 'n tenk in 'n winteromgewing kry wit verf (dikwels gemeng met donkerder kleure) tenks in die woestyn kry dikwels kakieverf.
Die Russiese Nakidka -kamoefleerstel is ontwerp om die optiese, termiese, infrarooi en radar -handtekeninge van 'n tenk te verminder, sodat dit moeilik sou wees om die tenk aan te skaf. Volgens Nii Stali, die ontwerpers van Nakidka, sou Nakidka die waarskynlikheid van opsporing verminder deur middel van "visuele en naby-IR-bande met 30%, die termiese band met 2-3 vou, radarband met 6-vou en radar-termiese band tot vlak agtergrond. 
Verberging kan insluit die wegsteek van die tenk tussen bome of grawe in die tenk deur 'n gevegstootskraper 'n deel van 'n heuwel uit te laat grawe, sodat baie van die tenk weggesteek sal word. 'N Tenkbevelvoerder kan die tenk verberg deur' romp-af 'benaderings te gebruik om oor heuwels opwaarts te gaan, sodat sy of hy die koepel van die bevelvoerder kan uitkyk sonder dat die kenmerkende hoofkanon oor die heuwel kruip. Deur 'n neer-of neerwaartse posisie aan te neem, verminder die sigbare silhoeët van 'n tenk, sowel as die ekstra beskerming van 'n posisie in besoedeling.
Die poging om opsporing te vermy, is die feit dat 'n tenk 'n groot metaalvoorwerp is met 'n kenmerkende, hoekige silhoeët wat groot hitte en enjingeraas uitstraal. 'N Tenk wat in koue weer werk, of wat sy radio of ander kommunikasie of elektroniese elektronika moet gebruik, moet sy enjin gereeld aanskakel om sy batterykrag te behou, wat die geraas van die enjin kan veroorsaak. Gevolglik is dit moeilik om 'n tenk effektief te kamoefleer in die afwesigheid van 'n dekking of verberging (bv. Bos) waarna dit sy romp kan wegsteek. Die tenk word makliker opspoor as dit beweeg (gewoonlik wanneer dit ook al gebruik word) as gevolg van die groot, kenmerkende ouditiewe, vibrasie en termiese kenmerk van sy enjin en kragstasie. Tankspore en stofwolke verraai ook tenkbewegings in die verlede of hede.
Afgeskakelde tenks is kwesbaar vir infrarooi opsporing as gevolg van verskille tussen die termiese geleidingsvermoë en dus die hitte-afvoer van die metaaltenk en sy omgewing. Van naby kan die tenk opgespoor word, selfs as dit afgeskakel en heeltemal weggesteek is weens die kolom warmer lug bo die tenk en die reuk van diesel of petrol. Termiese komberse vertraag die tempo van hitte-uitstraling en sommige termiese camoufleernette gebruik 'n mengsel van materiale met verskillende termiese eienskappe om in die infrarooi sowel as die sigbare spektrum te werk.
Granaatwerpers kan vinnig 'n rookskerm ontplooi wat ondeursigtig is vir infrarooi lig, om dit vir die termiese kyker van 'n ander tenk te verberg. Benewens die gebruik van sy eie granaatwerpers, kan 'n tenkbevelvoerder 'n artillerie -eenheid inroep om rook te bied. Sommige tenks kan 'n rookskerm produseer.
Soms word kamoeflering en verberging terselfdertyd gebruik. Byvoorbeeld, 'n camouflage-geverfde en takbedekte tenk (camouflage) kan versteek wees in 'n agter 'n heuwel of in 'n ingegrawe ruimte (verberging).
Sommige gepantserde herwinningsvoertuie (dikwels opgespoor op 'n tenk-onderstel gebaseerde "sleepwaens" vir tenks) het dummy torings en kanonne. Dit maak dit minder waarskynlik dat vyandelike tenks op hierdie voertuie sal skiet. Sommige leërs het vals "dummy" tenks van hout wat troepe in posisie kan dra en agter hindernisse kan wegkruip. Hierdie "dummy" tenks kan die vyand laat dink dat daar meer tenks is as wat werklik besit word.
Om die tenk en sy bemanning doeltreffend te beskerm, moet tenkpantsers 'n wye verskeidenheid dreigemente teen tenk teëwerk. Beskerming teen kinetiese energie-deurdringers en hoë-plofbare antitenk (HEAT) skulpe wat deur ander tenks afgevuur word, is van die allergrootste belang, maar tenk pantser is ook daarop gemik om te beskerm teen infanterie mortiere, granate, vuurpyl aangedrewe granate, teen-tenk geleide missiele, anti- tenk tenkmyne, tenkgeweer, bomme, direkte artillerie-treffers en (minder gereeld) kern-, biologiese en chemiese bedreigings, wat enige tenk of sy bemanning kan deaktiveer of vernietig.
Staal pantserplaat was die vroegste tipe pantser.Die Duitsers was 'n pionier in die gebruik van gesiggeharde staal tydens die Tweede Wêreldoorlog en die Sowjette het ook 'n verbeterde beskerming verkry met skuins pantsertegnologie. Die ontwikkelings van die Tweede Wêreldoorlog het gelei tot die veroudering van homogene staalwapens met die ontwikkeling van vormkoppe, gevorm deur die Panzerfaust- en bazooka-infanterie-wapens wat effektief was, ondanks vroeë sukses met wapenrusting. Magnetiese myne het gelei tot die ontwikkeling van anti-magnetiese pasta en verf. Van die Tweede Wêreldoorlog tot die moderne era het troepe geïmproviseerde pantser by tenks gevoeg terwyl hulle in gevegte was, soos sandsakke of stukkies ou pantserplate.
Britse tenknavorsers het die volgende stap geneem met die ontwikkeling van Chobham -pantser, of meer algemeen saamgestelde pantsers, waarin keramiek en plastiek in 'n harsmatriks tussen staalplate ingesluit is, wat goeie beskerming bied teen HEAT -wapens. Hoë plofbare plofkopkoppe het gelei tot pantservoering, en kinetiese energiedringers het gelei tot die insluiting van eksotiese materiale, soos 'n matriks van uitgeput uraan, in 'n saamgestelde wapenrusting.
Die reaktiewe wapenrusting bestaan ​​uit klein metaalkaste wat met plofstof gevul word, wat ontplof wanneer dit deur die metaalstraal getref word wat deur 'n ontplofbare HEAT-kernkop geprojekteer word, wat veroorsaak dat hul metaalplate dit ontwrig. Tandem -koppe verslaan reaktiewe wapenrusting deurdat die wapenrusting voortydig laat ontplof. Moderne reaktiewe wapenrusting beskerm homself teen Tandem -koppe deur 'n dikker metaalplaat aan die voorkant te voorkom om te voorkom dat die voorlading die plofstof in die reaktiewe wapenrusting ontplof. Reaktiewe pantsers kan ook die penetrasievermoë van kinetiese energiedringers verminder deur die penetrator te vervorm met die metaalplate op die Reactive pantser, en sodoende die doeltreffendheid daarvan teenoor die hoofwapenrusting van die tenk te verminder.
Die nuutste generasie beskermingsmaatreëls vir tenks is aktiewe beskermingstelsels. Die term "aktief" word gebruik om hierdie benaderings te kontrasteer met die wapenrusting wat as die primêre beskermende benadering in vorige tenks gebruik is.
maatreëls, soos die Russiese Shtora-teenmaatreëlstelsel, bied beskerming deur die vyand se teiken- en brandbeheerstelsels te bemoeilik, wat dit vir die vyandelike dreigemente moeiliker maak om by die tenk uit te sluit. stelsels onderskep inkomende bedreigings met 'n eie projektiel (s) wat die bedreiging vernietig. Die Israeliese Trofee vernietig byvoorbeeld 'n inkomende vuurpyl of raket met haelgeweeragtige projektiele. Die Soviet Drozd, die Russian Arena, die Israeliese Trofee en Iron Fist, Poolse ERAWA en die American Quick Kill -stelsels toon die potensiaal om die beskerming van tenks teen missiele, RPG's en moontlik kinetiese energiepenetrataanvalle dramaties te verbeter, maar kommer oor 'n gevaarsone want nabygeleë troepe bly oor. [aanhaling nodig]
Die mobiliteit van 'n tenk word beskryf deur sy slagveld of taktiese mobiliteit, sy operasionele mobiliteit en sy strategiese mobiliteit.
Taktiese mobiliteit kan eerstens in behendigheid opgebreek word, wat die versnelling, rem, snelheid en draai van die tenk op verskillende terreine beskryf, en tweedens hindernisvrystelling: die tenk se vermoë om oor vertikale hindernisse soos lae mure of loopgrawe of deur water te beweeg.
Operasionele mobiliteit is 'n funksie van die maneuverreeks, maar ook van grootte en gewig, en die gevolglike beperkings op maneuveropsies.
Strategiese mobiliteit is die vermoë van die tenks van 'n gewapende mag om betyds, koste -effektief en gesinchroniseerd te arriveer.
Die behendigheid van die tenk is 'n funksie van die gewig van die tenk as gevolg van sy traagheid tydens die maneuver en sy gronddruk, die kraglewering van die geïnstalleerde kragstasie en die tenk -transmissie en spoorontwerp. Boonop beperk ruwe terrein die tenk se spoed effektief deur die spanning wat dit op die vering en die bemanning plaas. 'N Deurbraak op hierdie gebied is tydens die Tweede Wêreldoorlog behaal toe verbeterde ophangstelsels ontwikkel is wat beter landverrigting en beperkte vuur moontlik gemaak het. Stelsels soos die vroeëre Christie of latere torsiestangvering wat deur Ferdinand Porsche ontwikkel is, het die tenk se landloopverrigting en algehele mobiliteit dramaties verbeter. 
Tenks is baie mobiel en kan oor die meeste soorte terreine reis vanweë hul deurlopende spore en gevorderde vering. Die spore versprei die gewig van die voertuig oor 'n groot gebied, wat minder gronddruk veroorsaak. 'N Tenk kan ongeveer 40 kilometer per uur (25 mph) oor plat terrein en tot 70 kilometer per uur (43 mph) op paaie ry, maar as gevolg van die meganiese spanning plaas dit die voertuig en die logistieke spanning op die lewering van brandstof en tenkonderhoud, moet dit as 'bars' -snelhede beskou word wat meganiese mislukking van enjin- en ratstelsels veroorsaak. Gevolglik word tenkvervoerders en spoorinfrastruktuur op wiele waar moontlik gebruik vir tenkvervoer oor lang afstande. Die beperkings van langafstand-tenkmobiliteit kan in skerp kontras met dié van gepantserde gevegsvoertuie gesien word. Die meerderheid van die blitzkrieg -operasies is uitgevoer teen 'n voetgangertempo van 5 kilometer per uur (3,1 mph), en dit is slegs op die Franse paaie bereik. 
Die kragsentrale van die tenk verskaf kinetiese energie om die tenk te beweeg, en elektriese krag via 'n kragopwekker na komponente soos die rewolweringsmotors en die tenk se elektroniese stelsels. Die tenk-kragstasie het tydens die Eerste en Tweede Wêreldoorloë ontwikkel van hoofsaaklik petrol en aangepaste groot- of motorverskuiwingsmotors, met dieselenjins tot gevorderde dieselmotore met veel brandstof, en kragtige (per gewigseenheid) gasturbines in die T-80 en M1 Abrams.
Tenkkraguitset en wringkrag in konteks: [ aanhaling nodig ]
Middelgrootte motor Toyota Camry 2.4 L 118 kW (158 pk) 79 kW/t (106 pk/t) 218 N⋅m (161 lbf⋅ft)
Sportmotor Lamborghini Murciélago 6,5 L 471 kW (632 pk) 286 kW/t (383 pk/t) 660 N⋅m (490 lbf⋅ft)
Resiesmotor Formule Een -motor 3.0 L 710 kW (950 pk) 1.065 kW/t (1.428 pk/t) 350 N⋅m (260 lbf⋅ft)
Hoofgevegtenk Luiperd 2, M1 Abrams 1.100 kW (1.500 pk) 18,0 tot 18,3 kW/t (24,2 tot 24,5 pk/t) 4,700 N⋅m (3,500 lbf⋅ft)
Lokomotief SNCF Klas T 2000 1.925 kW (2.581 pk) 8,6 kW/t (11,5 pk/t)
Strategiese mobiliteit is die vermoë van die tenks van 'n gewapende mag om betyds, koste -effektief en gesinchroniseerd te arriveer. Vir goeie strategiese mobiliteit is vervoerbaarheid per lug belangrik, wat beteken dat gewig en volume binne die aangewese vervoervliegtuigvermoëns gehou moet word. Nasies hou dikwels genoeg tenks op om te reageer op enige bedreiging sonder om meer tenks te hoef te maak, aangesien baie gesofistikeerde ontwerpe slegs teen 'n relatief lae tarief vervaardig kan word. Die VSA hou byvoorbeeld 6 000 MBT's in die stoor. 
In die afwesigheid van gevegsingenieurs, is die meeste tenks beperk tot die ry van klein riviere. Die tipiese rydiepte vir MBT's is ongeveer 1 m (3,3 voet), wat beperk word deur die hoogte van die enjin se luginlaat en die bestuurder se posisie. Moderne tenks, soos die Russiese T-90 en die Duitse Leopard 1- en Leopard 2-tenks, kan tot 3 tot 4 m diepte ry as hulle behoorlik voorberei en toegerus is met 'n snorkel om lug vir die bemanning en enjin te voorsien . Tankspanne het gewoonlik 'n negatiewe reaksie op diep vaartuie, maar dit bied aansienlike ruimte vir verrassing en taktiese buigsaamheid by die kruising van water deur nuwe en onverwagte aanvalle te open.
Amfibiese tenks is spesiaal ontwerp of aangepas vir waterbedrywighede, soos deur snorkels en rompe in te sluit, maar dit is skaars in moderne leërs, wat vervang word deur doelgemaakte amfibiese aanvalsvoertuie of gepantserde personeeldraers in amfibiese aanvalle. Vooruitgang, soos die EFA-mobiele brug en skêrbruggies wat deur gepantserde voertuie gelanseer is, het ook die belemmering tenk wat riviere in die Tweede Wêreldoorlog veroorsaak het, verminder. 
In 2001 was Mulholland 'n kolonel wat onlangs die bevel oor die 5de spesiale magtegroep geneem het. Binne dae na die aanvalle van 11 September, sou hy help met die beplanning van die aanvanklike inspuiting na Afghanistan, 'n missie wat die Taliban binne 'n paar maande sou omverwerp en sodoende nuwe lewe en ondersteuning gee aan die spesiale magte van die land, wat swak toegerus en nie ten volle ondersteun voor die begin van die oorlog in Afghanistan nie.
Die grootste uitdaging in die vroeë dae, het Mulholland gesê, was om die regte soldate te kry om vir die missie te ontplooi.
En so gebeur dit dat sommige van die soldate een van die laaste was wat van die aanvalle verneem het.
Afgetrede hoof-ao 4 Bob Pennington, wat uitgebeeld word deur die Oscar-genomineerde Michael Shannon in "12 Strong", het gesê dat die meeste van sy span van die spesiale magte, Operational Detachment-Alpha 595, op 'n oornagopleidingsmissie naby Nashville, Tennessee was, toe die vliegtuie getref het die World Trade Center.
Die vorige aand het die soldate drie sterretjiebote gebruik om 'n ander span spesiale magte na 'n aangewese posisie te neem om 'n oefeningsdoel langs die Cumberlandrivier aan te val.
Die rit was etlike ure te midde van 'n dik mis.
'Dit was omtrent so dik soos ertjiesop', het Pennington, toe 'n hoofbevelvoerder 2, gesê.
Nadat hulle amper met 'n skuit bots, het die span besluit om langs die oewer van die rivier te kamp en wag vir die oggend.
Hulle was nie bewus van die aanvalle op 11 September nie, totdat hulle hul toerusting begin pak het en die nuus oor die radio gehoor het.
'Ons het almal na mekaar gekyk. en gesê dit is 'n terreuraanval, 'het Pennington gesê. 'Dit kan niks anders wees nie.'
Terwyl die span 'n goeie idee gemaak het vir sy tuisbasis in Fort Campbell, Kentucky, het destydse kapt. Mark Nutsch was nog besig om saam te werk wat gebeur het.
Nutsch, wat deur die ster van die film, Chris Hemsworth, uitgebeeld word in '12 Strong', is onlangs weg van ODA 595 toegeken.
Hy het op 10 September 2001 by die bataljon se personeel aangesluit, nadat hy twee jaar lank die ODA gelei het, insluitend missies na Oesbekistan en Koeweit.
Met die eerste A-10-aanvalle in Afghanistan roep mariniers die hitte op die Taliban in
Mariniers roep die eerste A-10-aanvalle in die Helmand-provinsie op en slaan 'n posisie van die Taliban-masjiengeweer.
Die oggend van 11 September 2001 was hy tuis saam met sy vrou - toe ses maande swanger - en hul twee seuns, toe 4 en 3 jaar oud.
Aanvanklik was Nutsch nie seker wat hy op sy televisie kyk nie.
'Baie vrae toe u die eerste vliegtuig sien raak,' het hy gesê, 'maar toe die tweede vliegtuig raak, het u besef dat dit 'n gekoördineerde aanval was.
Intussen het Pennington en die oorblywende lede van ODA 595 by Fort Campbell aangekom om kilometers se motors te vind wat wag om die pos te betree.
Hulle sny om die lyn en probeer om die installasie binne te gaan voordat hulle deur gewapende wagte voorgekeer word.
Pennington het gesê die mans het verduidelik dat hulle spesiale magte is en dat hulle moet uitvind wat gebeur.
Ure later, het Pennington gesê, was hy uiteindelik tuis, waar sy vrou, Michelle, op hom gewag het.
'Sy weet dit dadelik,' het Pennington gesê. 'Sy het gesê:' Jy gaan oorlog toe, nie waar nie? '
'Ek het gesê:' Natuurlik ',' het hy aan sy vrou gesê.
"Ek weet nie." hy het gesê. "Maar ek sal dit vir jou vertel so gou as wat ek kan."
ODA 595 het verneem dat dit op 14 September een van die eerstes in Afghanistan sou wees, hoewel dit byna 'n maand sou duur en ten minste drie vals begin voor die implementering sou wees.
Pennington het gesê die eerste prioriteit was om die span weer bymekaar te sit. En dit beteken dat Nutsch weer in die vou gebring moet word.
'Ek wou Mark terugbring na die span,' het hy gesê. 'Hy het die spanlede geken. Dit was 'n no-brainer. "
ODA 595 was 'n natuurlike keuse vir die missie - 'n volwasse, ervare span wat onlangs saamgewerk het met spesiale operasionele magte in Oesbekistan, 'n noordelike buurman van Afghanistan.
Die 12 lede van die span was gemiddeld 32 jaar oud, het agt jaar ondervinding en werk al twee jaar saam.
Baie, insluitend Pennington, het gevegservaring gehad, hetsy in Desert Storm, Somalië of Kosovo.
Hulle was gesinsmanne. Almal behalwe een was getroud. En 10 van die 12 het ten minste twee kinders gehad.
'Hulle was baie volwasse, baie familie-georiënteerd,' het Pennington gesê. 'En vir my was dit 'n pluspunt toe u opgesaal was met 'n missie wat net so ingewikkeld soos hierdie sou wees.'
Aanvanklik het die soldate voorberei op 'n personeelherstel. Sodra die lugoorlog in Afghanistan begin het, sou die span die taak kry om alle vlieëniers wat op vyandelike gebied neergeskiet is, op te haal.
Terwyl hulle geoefen het, het die span nuwe toerusting ingerig en alles oor Afghanistan geleer.
In daardie dae, het Nutsch gesê, was daar nie veel, indien enige, amptelike materiaal oor die land nie.
'12 Strong 'resensie: Hemsworth lei 'n stewige oorlogstydfilm
In die dae en maande na die aanvalle van 11 September het 'n klein Amerikaanse spesiale magte -eenheid 'n offensief teen die Taliban en Al Qaeda in Afghanistan gelei. Hulle het in moeilike omstandighede saam met 'n plaaslike krygsheer en sy manne gewerk, op sy beste 'n ongemaklike alliansie, en selfs met al die tegnologie en geld van die Amerikaanse weermag, het hulle die suksesvolle missie grootliks te perd uitgevoer.
Die soldate lees alles wat hulle in tydskrifte kan kry. En sonder militêre kaarte gebruik hulle toeristekaarte van die land.
In 'n paar dae het die soldate soveel inligting ingesamel as wat hulle kon oor 'n konflik wat meer as 100 jaar lank gewoed het, met etniese faksies wat voortdurend in Afghanistan oorlog voer.
Hulle lees alles wat hulle in die faksies kan vind, en probeer vasstel of een van hulle vennote kan word.
Terwyl ODA 595 op sy missie voorberei het, het senior leiers van die 5de spesiale magte -groep gereeld na Florida verdwyn, waar amptenare met die Amerikaanse sentrale kommando en die Amerikaanse spesiale operasionele opdrag die aanvanklike inval beplan het.
'Ons het geweet tyd sou belangrik wees,' het Mulholland gesê.
En leiers druk hard op Washington om die groen lig te gee om troepe na Afghanistan te stuur.
Die afgetrede generaal het gesê dat hierdie spanne met baie minder inligting sou ontplooi as wat enige troepe vandag sou doen. Maar hulle het in 2001 min opsies gehad.
'Dit was 'n bakkiespel,' het hy gesê. 'Dit het gekom met wat u het.'
Mulholland het die bevel oor die 5de groep geneem in Julie 2001. En hy was nie tevrede met die toestand van die opleiding van die eenheid, wat hy 'jammer' genoem het nie.
Gedurende die eerste paar maande van sy bevel het hy voortdurend gepleit vir meer geld om sy soldate te ondersteun. Terselfdertyd het hy probeer om die sterk- en swakpunte van sy spanne te leer.
In die dae wat volg op 11 September 2001, het Mulholland gesê dat die uitdaging gepaard gaan met die onbekende.
Hy het geweet dat die vyfde groep, wat histories in ooreenstemming was met die Midde -Ooste, waarskynlik 'n rol sou speel in die komende geveg. Maar daar was nie veel inligting beskikbaar oor Afghanistan of wat sy soldate kon verwag nie.
'Oral waar ek draai, het niemand niks gehad nie,' het Mulholland gesê. "Niemand het inligting vir ons gehad nie."
Dit het verander sodra Mulholland met amptenare van die CIA gekoppel was, wat die eerste was om klandestiene spanne in Afghanistan te ontplooi en saam met spesiale magte in die land sou werk.
Mulholland het gesê die CIA het aanbevelings gemaak oor watter etniese leiers - in sommige gevalle die titel meer soortgelyk is aan krygsheer - waarmee die spesiale magte moet werk.
Op 5 Oktober 2001 verlaat ODA 595 uiteindelik Kentucky. Die span het verskeie kere vliegtuie oorgeplaas voordat hulle uiteindelik by die Karshi-Khanabad-lugbasis in Oesbekistan geland het, op 'n destydse geheime basis.
In '12 Strong' word die basis, ook bekend as K2, uitgebeeld as 'n soort tentstad, beslis 'n meer moderne opset as wat ODA 595 ontdek het as een van die eerste groepe troepe wat op die grond aangekom het.
Destyds was die basis min meer as 'n reeks bunkers uit die Sowjet-era.
'Daar was niks opgebou nie,' het Nutsch gesê. 'Ons het die eerste nagte op die grond geslaap.'
By K2 het die ODA nuwe bestellings ontvang.
Dit sou nie meer die personeelherwinningsmissie hê nie. In plaas daarvan sou iets heeltemal anders wees.
Vir die eerste keer in die destydse ongeveer 50-jarige geskiedenis van spesiale magte, sou die soldate gevra word om 'n werklike onkonvensionele oorlogvoering te voer, in samewerking met inheemse magte om 'n regering af te neem.
Teen hierdie tyd was Mulholland en ander leiers van die 5de groep in Oesbekistan.
Maar antwoorde op die ODA se vrae was nog skaars.
'Ons het net aanhou beplan en ingegrawe en gelees soveel as wat ons kon,' het Pennington gesê. 'Ons het baie vinnig besef dat niemand hierdie vrae kan beantwoord nie.'
Aanvanklik is vier spanne, waaronder ODA 595, aangewys as die eerste wat die land binnegekom het. Mulholland sou later een van die spanne van die missie verwyder weens 'n gebrek aan vertroue in die span.
Op 19 Oktober, na verskeie weervertragings, het die eerste twee spanne-ODA 595 en ODA 555-op MH-47-helikopters na Afghanistan gevlieg.
ODA 555 word in die ooste van die land afgelaai, waar dit saam met etniese Tajik -vegters sou werk. ODA 595 is ongeveer 100 kilometer van die stad Mazar-i-Sharif ingevoeg, waar dit met etniese Oesbekiese vegters onder genl Abdul Rashid Dostum verbind is.
Dostum, 'n voormalige kommunistiese generaal, was 'n sleutelfiguur in die Noordelike Alliansie teen die Taliban. Uiteindelik sou hy 'n vise -president word na die val van die Taliban.
Maar in 2001 was Dostum nog steeds 'n wildkaart in die oorlog, net soos baie van die ander leiers waarmee die spesiale magte -spanne in die vroegste dae van die konflik gewerk het.
'Ons weet niks van hierdie ouens nie,' het Mulholland gesê. 'Al hierdie ouens het bloed op hul hande. Nie een van hierdie ouens is skoon akteurs nie. "
Sommige, waaronder Dostum, het 'n bloedige reputasie gehad. Hy was ook bekend daarvoor dat hy van kant geskakel het tydens verskeie konflikte in Afghanistan.
En Mulholland stuur Amerikaners in sy midde.
'Daar was baie onbekendes,' het hy gesê. "Dit is saggeaard."
Daar was min sekerheid dat die soldate van die spesiale magte veilig by die Afghaanse vegters sou wees. En as dit nie die geval was nie, was daar min wat iemand sou kon doen om hulle te help.
"Vir al ons spanne was die risiko buitengewoon," het Mulholland gesê. 'As hulle probleme ondervind, kon ek min doen en niks kon ek vinnig doen nie. Ons het groot risiko's aanvaar. "
Nutsch het gesê die missie van ODA 595 was om 'n skakel met Dostum te maak en dan 'die gebied onveilig te maak vir die Taliban en terroriste -aktiwiteite'.
Daar was geen geografiese beperkings nie, het hy gesê. As Dostum op Kaboel wou optrek, sou die Amerikaners by hulle aansluit.
ODA 595 sou Dostum se magte ondersteun, maar terselfdertyd het die soldate die toerusting en vermoëns van die Afghaanse vegters geëvalueer om die ontplooiing van toekomstige spesiale magte te help en die oorlog te help beplan.
Amptenare het nie veel geweet van die vegters nie. Hulle sou tot hul verbasing agterkom dat Dostum se leër steeds 'n perderuitery gebruik.
Op baie maniere was dit 'n 19de -eeuse weermag wat 20ste -eeuse wapens gebruik het. Toe ODA 595 aankom, het dit tegnologie van die 21ste eeu en die volle krag van die gevorderde wapens en verwoestende lugmag van die Amerikaanse weermag bygevoeg.
Nutsch, wat op 'n veeboerdery grootgeword het, moes vinnig ander in die span leer hoe om te ry.
'Sommige kanaries moet in die mynskag gestuur word om dinge uit te vind,' het Nutsch gesê. 'Ons het besef dit is ons.'
Die ODA het 'n stuk staal van die World Trade Center na Afghanistan gebring. Volgens Pennington dink sommige aan terugbetaling terwyl hulle die land in vlieg.
Maar hy was daarop gefokus om die werk te verrig en dat almal lewendig huis toe kom.
'Die kolonel was redelik openhartig teenoor ons,' het Nutsch oor Mulholland gesê. 'Hy het gesê:' Ons het nie baie inligting nie. Ons moet iemand instuur. Julle is dit. '"
'Hulle het nie verwag dat ons sou oorleef nie,' het hy gesê. 'Die bedreiging van gevangenskap, marteling was baie werklik.'
Pennington het gesê die span is vol vertroue.
En hulle het geweet wat gedoen moes word. As hulle Dostum kon help om Mazar-i-Sharif te vang, sou dit 'n strandkop in die res van die land oopmaak.
Maar eers moes hulle Dostum se vertroue verdien.
Die Afgaanse leier het geglo dat Amerikaanse steun sou verdwyn as een van die spesiale magte se soldate dood of ernstig gewond sou word.
Hy het beroemd gesê dat hy eerder 500 van sy eie mans wil laat doodmaak as dat een van die Amerikaners gekrap word.
ODA 595 het hom oortuig dat 9/11 dinge verander het, dat Amerika alles in die steek het om die Taliban omver te werp. En geleidelik het hy die Amerikaners toegelaat om al hoe nader aan die voorste linies te beweeg.
Mulholland het gesê ODA 595 het gehelp om die grondslag te lê vir iets besonders - 'n oorweldigende nederlaag van die Taliban in slegs 'n paar maande.
'Wat in Afghanistan gebeur het,' het hy gesê, 'was eerlikwaar wonderbaarlik.'
Maar dit is ook net die helfte van die verhaal.
Die ander helfte vind plaas in gemeenskappe soos Fayetteville, buite Fort Bragg, en Clarksville, Tennessee, buite Fort Campbell.
Daar neem families van spesiale operasietroepe steeds afskeid van hul soldate, 16 jaar nadat die eerste Groen Barette in Afghanistan aangekom het.
Die ondersteuning van die gesinne en die gemeenskappe maak die implementering moontlik, het Mulholland gesê.
'Dit gaan nie gou verby wees nie,' het hy gesê. 'Ons sal nog 'n geruime tyd voortgaan met die ondersteuning.'
Die weermag se nuwe fisiese fiksheidstoets het 'n baie groot probleem. Hier is 'n oplossing.
Vroeër vanjaar het die weermag sy planne uiteengesit vir die nuwe fisieke fiksheidstoets wat hy beplan om teen 2020 te implementeer - die Army Combat Fitness Test (ACFT). Die sterkste argument ten gunste van die nuwe toets is dat hoë korrelasies tussen die ACFT -oefeninge en die eise van grondgevegte eenhede moet dwing om soldate beter op te lei. Tog het dit aansienlike debat veroorsaak. Sommige argumenteer hieroor verskuiwing in opleidingskultuur sal beserings verminder, terwyl ander bekommerd is oor hierdie nuwe oefeninge beseer swak opgeleide soldate. Boonop sal die opstel van die nuwe toets ongeveer kos $ 30 miljoen. En probleme kan vergroot word in die Nasionale Garde en Reserwe, waar die langer duur van die toets die beperkte mobiliseringsure en wydverspreide eenhede.
As ons aanvaar dat hierdie probleme oorkombaar is, sien ons steeds 'n leemte in die bespreking: wat van die spesiale operateurs, buitelandse beamptes, en soldate opgedra aan afgeleë plekke of enige van die 800 klein basisse in die buiteland?
Gelukkig is die ACFT nie die eerste keer dat die weermag 'n duur nuwe toets aflê om 'n fundamentele komponent van soldaatskap te verbeter nie. Ons beveel die ACFT -programbestuurders aan by die Sentrum vir aanvanklike militêre opleiding neem 'n bladsy uit die verlede en ontwikkel 'n alternatiewe toets: die ACFT-ekspedisie. Aangesien geweerskietwerk die ALT-C-toets het, benodig die ACFT 'n alternatief wat net so uitdagend, maar minder hulpbron- en ruimte-intensief is.
Lesse uit die weermag se vaardigheidsopleiding
Kan nie voldoende bou nie pop-up of "Trainfire" geweer wissel tussen 1956 en 1987, het die weermag die minder hulpbron-intensiewe ALT-C alternatiewe skerpskiet toetse aangeneem. Die ACFT moet twee lesse uit sy skerpskutterkompromisse neem. Eerstens, net soos baie soldate nie toegang tot Trainfire -reekse gehad het nie, het sommige soldate nie toegang tot die ACFT se toerusting of ruimtevereistes. Sonder hierdie hulpbronne is die ACFT onmoontlik, wat 'n alternatiewe toets vereis. Tweedens kan die weermagbeleid verseker dat eenhede volledige ACFT -toetse prioritiseer om aan die doelwitte van die program te voldoen. Omdat die afwisselende skerpskiettoetse minder hulpbronintensief is, verkies eenhede dit soms. Maar, onlangse beleidsveranderinge straf eenhede wat die alternatiewe toets gebruik sonder genoegsame regverdiging.
Weermagleiers moet aandag skenk aan lesse uit die vlytprogram, aangesien hulle oor drie dimensies dieselfde is. In die eerste plek probeer beide toetse om die fundamentele vaardighede van soldate te verbeter: doelwitidentifikasie en skietery in die 1960's versus fisieke fiksheid vandag. Tweedens bevat beide voorstelle duur, ingewikkelde veldplanne. Ten slotte, beduidende debat vergesel beide die ACFT en die Treinvuur vlytprogram.
Na die Koreaanse oorlog het die weermag die hulpbron-intensiewe Trainfire-stelsel ontwikkel en aangeneem. Te midde van kommer oor dood van soldate Tydens oorlog het die Army Research Institute gevind dat die ou skerpskuddingstoets nie nodig is nie. Die ou toets sal bekend wees aan soldate wat oefen bekende afstand- of "KD" -reekse. Op hierdie vlakke het soldate hul gewere met 'n interval van honderd meter op sirkelvormige teikens afgevuur. Na die skietery het soldate terugvoering oor hul skote gekry voordat hulle hul visier aangepas het of hul basiese vaardighede verfyn het. Hierdie ou toets het die vermoë van 'n soldaat beoordeel om sirkelvormige teikens op bekende afstand te bereik - skaars 'n realistiese toets. Soortgelyke motiverings dryf vandag die aanvaarding van die ACFT aan.
Trainfire het die verkryging en skerpskut verbeter, maar teen 'n hoë prys. Die Army Research Institute stel 'n toets voor wat moderne soldate sal herken. Soldate het veertig rondtes op mensvormige silhoeëtte geskiet op 'n afstand van vyf en twintig tot driehonderd meter van verskillende skietposisies. Hierdie toets gekombineer doelopsporing met skerpskut, terwyl die aantal ure en koeëls wat benodig word, verminder word. Die nuwe toets het egter elektroniese teikenhysers vereis wat koeëlbotsings opgemerk en laat val het. Alhoewel die nuwe toets minder koeëls en opleidingsure vereis het, was die koste van die bou en instandhouding van hierdie nuwe reekse geweldig.
Sedert Trainfire in die middel van die vyftigerjare bekendgestel is, skat ons dat die weermag honderde miljoene dollars aan Trainfire en sy opvolgprogramme. Elke nuwe reeks kos ongeveer $ 6 miljoen in inflasie-aangepaste geldeenheid. In 1959 alleen, het die president se begroting byna $ 16 miljoen in 2018 dollar gevra om Trainfire -reekse te bou. Hierdie program het in die middel van die vyftigerjare begin en duur voort vandag, alhoewel die reekse nou outomatiese rekordvuurreekse genoem word.
Ondanks die klem om hierdie reekse in te span, was toegang 'n probleem. Tabel 1, van a 1987 Army Research Institute studie, het groot leemtes in toegang tot vuurwapens aangetref wat nodig was vir geweerkwalifikasie, selfs dertig jaar nadat Trainfire die weermag geword het enigste geweerkwalifikasie toets.
Die statistieke het die weermag gedryf om 'n oplossing te vind-alternatiewe toetse op bekende afstande en vyf en twintig meter. Hierdie alternatiewe toetse wou die Trainfire -toets naboots. Onder tydsbeperkings het soldate veertig rondtes op papierteikens afgevuur. Terwyl die KD alternatiewe toets was swak gekorreleer met rekord vuur tellings, die vyf-en-twintig meter toets was nie beduidend anders as die Trainfire -toets nie. Op grond van hierdie navorsing het die weermag beide KD en vyf-en-twintig meter alternatiewe toetse aangeneem. Die relatief lae koste en die persepsie dat dit makliker is, lei egter daartoe dat sommige eenhede die alternatiewe toets wat makliker is om te administreer, bo die volledige toets bevoordeel. Hierdie soldate mis die belangrikste komponente van Trainfire nie getoets deur die alternatiewe toetse: deelneem aan lang afstande en doelwitverkryging.
Die weermag se ontwerp 2018 Geïntegreerde Wapenopleidingstrategie stoot terug teen misbruik van alternatiewe toetse. Slegs kolonels en hoër kan alternatiewe toetse goedkeur, en selfs dan sal soldate slegs hul jaarlikse vereiste "bekragtig". Dit beteken soldate "sal nie in aanmerking kom vir kentekens of promosiepunte nie, selfs al kwalifiseer hulle 'Expert' op die Alt-C-teiken. " Met die weermagbeleid stewig agter die volledige toets, sal eenhede individuele skerpskut voorrang geniet en slegs alternatiewe toetse gebruik wanneer dit op strenge plekke ontplooi word.
Weermagbeplanners moet twee lesse uit die geweerprogram volg. Eerstens sal velduitdagings 'n alternatiewe toets vereis. Alhoewel die weermag honderde miljoene dollars in nuwe geweerreekse oor dertig jaar belê het, afgeleë eenhede steeds het nie toegang tot die nodige toerusting nie. 'N Ander toets wat gebruik gemaak het van bestaande, algemene toerusting, het verseker dat elke eenheid op hul wapens kwalifiseer. Tweedens kan beleid misbruik van 'makliker' toetse bekamp. Die weermag se wapenstrategie van 2018 bied sterk aansporings vir die gereelde toets, wat vereis dat eenhede voorspel en beter opleiding beplan.
Ons stel 'n alternatiewe toets voor wat die twee veldlesse van die Trainfire insluit: die ACFT-ekspedisie (ACFT-E). Hierdie toets beklemtoon soortgelyke bewegings en energiestelsels, maar verwyder ruimte- en toerustingvereistes wat die ACFT vir sommige eenhede onmoontlik maak om uit te voer. Net soos die ALT-C-kwalifikasie, vul die ACFT-E 'n leemte in die toewysing van hulpbronne wat nooit gevul kan word vir eenhede op afgeleë of sober plekke nie. Anders as die ALT-C-kwalifikasie, sal die ACFT-E net so uitdagend wees as die ACFT. Ons voorgestelde oefensubstitusies (tabel 2) beklemtoon dieselfde energiestelsels as die oorspronklike ACFT en steeds vervoerbaar oor die hele wêreld wees.
Die voor die hand liggendste alternatief is natuurlik die huidige Army Physical Fitness Test (APFT), maar dit verg weinig gespesialiseerde toerusting. Maar om die APFT as 'n alternatiewe toets te behou, werk om drie redes nie. Eerstens spreek die APFT nie die sterkte, spoed, behendigheid of kragelemente van die ACFT aan nie - sleutelkomponente van funksionele fiksheid. Tweedens, basiese opleiding sal waarskynlik ophou met die opleiding van APFT-bewegings, soos die sit-up, na komende hersienings aan FM 7-22, Weermag se fisieke gereedheidsopleiding. Laastens sal die behoud van APFT nie fisiese opleiding verby die verbetering van die opstoot/sit-up en lang, stadige afstande hardloop nie.
Hoe kan die ACFT-ekspedisie daar uitsien? Dit sou gebeurtenisse wat 'n kombinasie van spesiale toerusting en ruimte verg, vervang en verander, en 'n toets maak vir soldate op sober of afgeleë plekke. Ons stel die volgende veranderinge voor:
Die Deadlift: Die ACFT-E verruil die heksbalk vir 'n reguit een. Ons beveel aan dat die maksimum hellingstoot van drie herhalings aangepas word om die standaard reguit staaf van vyf en veertig pond moontlik te maak. A 2016 studie onthul dat ten spyte van verskillende spieraktiveringspatrone, daar uiteindelik geen beduidende verskil was tussen die maksimum waardes van een herhaling in 'n populasie van twintig mans met deadlift-ervaring wat oefen met 'n heksstaaf of reguit staaf. Daar is geen eenheid of ligging wat nie toegang het tot 'n standaard reguit staaf van vyf en veertig pond nie. Die verwydering van die vereiste vir eenhede om heksstawe aan te skaf, sal aansienlike ruimte en geld bespaar.
Die staande krag gooi: 'N Standbreedsprong moet die staande kraggooi vervang. Die breë sprong word al lank gebruik as 'n normtoets om anaërobiese krag by adolessente te meet. 'N Studie van 2017 het die breë sprong geïdentifiseer as 'n geskikte veldtoets vir piekvermoë. Anders as die staande kraggooi, benodig hierdie geleentheid slegs 'n maatband, terwyl 'n bevelvoerder steeds die krag, buigsaamheid, balans en koördinasie van 'n soldaat kan meet.
Die Sprint-Drag-Carry (SDC): Ons stel voor om die Sprint-Drag-Carry te vereenvoudig om algemeen beskikbare toerusting te integreer met 'n gebeurtenis genaamd die Sprint-Drag-Carry (gewysig). Dit vervang kettlebell -dra met voorwerpe van dieselfde gewig en slee sleep met soldaatdraers. Die Sprint-Drag-Carry is die mees hulpbron-intensiewe gebeurtenis wat by die ACFT ingesluit is. Bo en behalwe die toerusting wat nodig is om die toets uit te voer, benodig die toetslokaal vyf en twintig meter geskikte sleepoppervlak. Weermag -eenhede word tans op baie plekke regoor die wêreld ontplooi wat nie leen tot die hoeveelheid toerusting of terrein wat hierdie geleentheid benodig nie. 'N Ontplooide eenheid kan byvoorbeeld die kettlebell met ammunisieblikke vervang. Vir eenhede wat by ambassades of ander plekke gestasioneer is, kan handgewigte of ander drabare items wat veertig pond (+/- twee pond) weeg, gebruik word. Soos aangedui, sou die sleepkomponent vervang word deur die soldaatdraad (oefening 3, Guerilla Drill van FM 7-22) met 'n soldaat wat binne twintig pond en ses duim was van die persoon wat getoets word. Beide ammunisie kan dra en buddy word ook gebruik deur die Marine Corps Bestry fiksheidstoets 's 'Maneuver Under Fire' -geleentheid, wat ook 'n anaërobiese kapasiteit en behendigheid van 'n soldaat meet. Ons beveel aan dat u die sleepkomponent verwyder as gevolg van die vereiste vir 'n aanvaarbare sleepoppervlak.
Die tweemylloop: Alhoewel die twee myl 'n belangrike rol speel in die fiksheidstoets van die weermag, sou ons die 'biptoets' verruil. Eenhede wat na ekspedisie-plekke of kleiner ambassades ontplooi is, het moontlik nie toegang tot 'n roete van twee myl nie. In die verlede het eenhede wat op hierdie plekke ontplooi is, óf die loop op trapmeulens voltooi, 'n nie -goedgekeurde aanpassing aan die APFT, óf die APFT heeltemal oorgeslaan. Tydens 'n 1986 studie voltooi deur die Afdeling Oefenfisiologie van die US Army Research Institute of Environmental Medicine, het navorsers tot die gevolgtrekking gekom dat prestasie op die twee myl hard gekoppel was aan VO2 max (maksimum suurstofopname), en dus 'n goeie voorspeller van aërobiese kapasiteit. Met dit in gedagte, sou 'n meer velddoeltreffende metode om VO2-maksimum en aërobiese kapasiteit te voorspel, die twintig meter meerdaagse pendeltoets, andersins bekend as die 'biptoets'. Verskeie studies dateer uit 1989 het die doeltreffendheid van die gebruik van die twintig meter pendelbaan bevestig as 'n voorspeller van VO2 max en aërobiese kapasiteit. Die toets is universeel uitvoerbaar en kan binne of buite en op 'n wye verskeidenheid verskillende oppervlaktes uitgevoer word, wat dit 'n goeie plaasvervanger vir die twee myl hardloop is.
ACFT-E-validering en implementering
Gegewe die onlangse ACFT -bekragtiging by die Amerikaanse Militêre Akademie, stel ons voor dat West Point ook die ACFT-E loodstoets. Sterk korrelasies tussen West Point se kadette op albei toetse sou voldoende bewys lewer vir 'n groter vlieënier. Na die toetsing by West Point, beveel ons aan om te toets by ambassades en streng plekke regoor die wêreld.
ACFT-E implementering vereis monitering van die begin af, iets wat die ALT-C-kwalifikasie oorspronklik nie gedoen het nie, maar nou regstel. Ons stel voor dat die eerste O-6 in 'n eenheid se opdragketting ACFT-E-toetsing op grond van missie- of hulpbronbeperkings magtig. Soldaatrekordopdragte sal die tipe toets wat onlangs voltooi is, aanteken.
Ons omhels die doelwitte van die ACFT, maar hoop dat die weermag twee lesse bevat uit die gebruik van die Trainfire -stelsel. Eerstens sal die uitrol van toerusting en ruimtevereistes verhoed dat sommige soldate, hetsy die National Guard, Reserve, of diegene wat voorheen ingespan word, die nuwe toets aflê. Die weermag moet nie dertig jaar wag om te besef dat dit nie genoeg toerusting bevat vir almal om die ACFT te neem nie. Tweedens moet 'n vaste beleid oor die aanvaarbare gebruik van die alternatiewe toets gepaardgaan met die veldtog daarvan. Eenhede sal verkies om die toets wat makliker is om toe te dien, af te lê, tensy voldoende aansporings hulle op die ACFT rig.
Die AFCT-E sal steeds soldate uitdaag en aan die toets se voorneme voldoen, terwyl hulle toegewings maak vir eenhede in strenge omgewings. Proaktiewe leiers van die weermag moet vorentoe leun en die ACFT-E bestuur. Die alternatief is om eenhede te verlaat om ongestudeerde, onbepaalde metodes uit te vind om die toets te voltooi. Ons voorgestelde ACFT-E-toets verdien studie sodat die soldate van die Amerikaanse weermag so dodelik en gereed as moontlik is, ongeag die eenheid of ligging.
Maj. Zachary Griffiths is 'n instrukteur in die Departement Sosiale Wetenskappe in West Point. Hy is ook 'n weermagoffisier en inwonende genoot by West Point's Modern War Institute. Hy behaal sy MPP aan die Harvard Kennedy School in 2017. Hy twiet by @z_e_griffiths.
Kapt Andrew Ferreira is 'n infanteriebeampte en 'n oorlewingsweminstrukteur in die departement liggaamlike opvoeding in West Point. Hy het 'n meestersgraad in die onderwysgraad met 'n fokus op kinesiologie aan die University of Virginia Curry School of Education and Human Development en 'n baccalaureusgraad van die United States Military Academy.
Die menings wat uitgespreek word, is die van die skrywer en weerspieël nie die amptelike standpunt van die Amerikaanse Militêre Akademie, die Departement van die Weermag of die Departement van Verdediging nie.
Kan u die skerpskutters sien wat op hierdie foto's versteek is?
Simon Menner se deurlopende reeks Kamoefleer toon landskappe met Duitse skerpskutters wat êrens in die raam versteek is. Die projek is soos 'n dodelike Where's Waldo -oefening.Vir Menner is die uitdaging om die skerpskutters te vind nie die belangrikste deel op die foto's oor die manier waarop dinge soos vrees, terreur en toesig voortdurend deel uitmaak van ons lewens in die moderne wêreld nie.
"Ek speel met die idee dat jy altyd bang moet wees vir iets wat nie sigbaar is nie," sê Menner, wat in Berlyn woon.
Of dit nou terroriste is wat op die Olimpiese Spele wil toeslaan, of die NSA wat op ons fone tik, hy sê dat die belangrikste bedreigings deesdae buite sig is, net soos die skerpskutters. Hy erken dat daar 'n groot verskil is tussen mans met gewere en die NSA, maar besluit om die projek op hierdie manier te skiet omdat hy 'n duidelike visuele tema wou hê wat hierdie abstrakte en visueel ingewikkelde idees illustreer.
'Ek hou baie van hierdie idee om tot uiterstes te gaan', sê Menner. 'Ek hou van hierdie absolute punte, en dan kan u altyd teruggaan na iets wat nie ekstrem is nie en die verhouding sien.'
Hy het in 2010 begin skiet en het eintlik 'n redelike maklike tyd gehad om die Duitse weermag te kontak. Hy het 'n brief aan die Duitse sekretaris van verdediging geskryf waarin hy sy versoek verduidelik en kort daarna deur verskeie hooggeplaaste weermagamptenare gekontak wat hom gehelp het om die skietery te reël.
'Ek het nie veel verwag nie, maar [die weermag] was baie oop daarvoor,' sê hy. 'Ek dink 'n deel van die rede waarom dit so maklik was, was omdat daar 'n algemene gebrek aan belangstelling in die samelewing was oor die weermag, en hulle was baie bly. Hulle het eintlik aangebied om my ook na Afghanistan te laat gaan. "
Die eerste skietery het plaasgevind in Noord -Duitsland naby die Oossee met 'n groep nuut opgeleide skerpskutters. Hy reis later saam met 'n groep veteraan -skerpskutters, pas terug van die oorlog in Afghanistan, na 'n plek in die Alpe.
Omdat die projek so konseptueel is, het Menner gesê dat hy geen probleem het om die foto's te plaas nie. Die soldate is in hul regte gewaad en pas goed in, maar hulle is baie nader as wat hulle in die werklike lewe sou wees. Dikwels was hy net 10 tot 15 meter weg, sê hy, gewoonlik sou hulle 'n halwe kilometer van hul doelwit af opstel.
As u op 'n paar foto's mooi kyk, kan u klein gesange sien wat die sluipskutter weggee, soos 'n geweerloop. By ander is dit onmoontlik om te sê dat iemand daar is. Menner sê as hy die foto's afdruk, maak hy dit groot. Maar selfs dan verraai die meeste foto's nooit die plek van die sluipskutter nie.
Hy het baie aandag gegee aan mense se reaksies en sy gunsteling is wanneer mense vir hulself sê dat hulle die sluipskutter kan sien, selfs as hy vermoed dat hulle dit net verbeel, of saamgaan sodat hulle nie dwaas lyk nie. Soortgelyk aan die mense wat nie Magic Eye -illusies kon uitvind nie.
'Baie mense is baie oortuig daarvan,' sê hy.
Menner het dit nooit ernstig oorweeg om die foto's te maak nie, maar hy hou daarvan dat sy werk so moeilik is om deur te gaan dat dit vals lyk. Hy dink dat as hy die skote gefals het, dit waarskynlik duideliker sou gewees het.
'Ek vermoed dat hulle meer soos 'n versteekte sluipskutter sou lyk, want ek sou dit te veel vervals het,' sê hy.
Van hier af wil Menner die projek na Israel neem. Hy wil skerpskutters in die woestyn skiet, wat die natuurskoon verander. Maar die Israeliese weermag is ook bekend vir 'n hoë geheimhouding, wat die aantrekkingskrag bydra. Die enigste probleem is dat dit baie moeilik was om 'n kontak op te spoor.
'Ek kon geen e -posse vind nie, so ek moes eintlik 'n brief aan hulle stuur,' sê hy.
Die Wilde Weste was eintlik baie mooier as wat jy dink
As die meeste mense dink aan die Wilde Weste-era van 1865 tot 1895, dink hulle aan ultra-manlike cowboys wat whiskey gedrink het, toue gedraai het, rewolwers geskiet het en bordele besoek het. Kyk net na HBO's Westworld -dit is gevul met bloeddorstige bandiete, maar 'n gay cowboy. Maar ongeag u voorveronderstellings, die vreemde historikus Michael Lyons sê dat die Amerikaanse grens van die 19de eeu baie graper was as wat die meeste mense dink.
Lyons het die prestasies gevolg van die "Skotse gebore avonturier en homoseksueel" William Drummond Stewart, 'n militêre edelman wat bekend is vir sy gay avonture in die Amerikaanse Weste. Stewart se reise en ander historiese feite sorg vir 'n paar opvallende onthullings oor die vreemde grens.
Hier is 5 dinge wat u moontlik nie van die Wilde Weste geweet het nie:
1. Manlike reisgenote
Nadat hy in 1832 na Amerika gekom het, het Stewart aangesluit by 'n 'rendezvous' van jagters en trappers in Wyoming en ontmoet hy 'n Franse Kanadese Cree-jagter met die naam Antoine Clement wat byna 'n dekade lank sy minnaar geword het. As 'n ervare grensman het Clement Stewart ongetwyfeld die toue van die grenslewe gewys.
Toe die twee later na die dood van Stewart se ouer broer na Skotland terugkeer, het Stewart Clement voorgestel as sy bediende ('n manlike bediende wat verantwoordelik was vir sy klere en voorkoms) en voetman ('n uniformkneg wat gaste ontmoet het en op hom by die tafels gewag het) ).
Clement het na bewering nie van Skotland gehou nie (waarskynlik omdat sy kêrel hom steeds aangehou het as hulp) en daarom het hy en Stewart saam die wêreld vol gereis. Maar selfs vandag bly konserwatiewes nog steeds hul manlike liefhebbers as 'bagasiehanteerders' en 'reisgenote'.
2. "Bachelor troues"
Lyons wys daarop dat die bevolking van Kalifornië voor die Gold Rush van 1849 90% manlik was, en die meeste mans het manlik gedomineerde werk verrig wat vroue uitgesluit het soos "mynbou, veewag, boerdery, jag en vang of die weermag."
As gevolg hiervan sou groepe mans saam huise vorm en sommige mans huiswerk doen wat voorheen aan vroue oorgelaat is, soos kook, skoonmaak en wasgoed. Soms het hierdie mans ook beddens gedeel en vennootskappe aangegaan wat bekend staan ​​as 'bachelor -huwelike'.
Geskiedkundiges het opgemerk dat hierdie klein, manlike gesinne uit Chinese, Afrikaanse en Latino-setlaars bestaan, iets wat beide rassespanning vererger het, veral as voedsel smaak en gebruike in konflik kom, en rassekonflikte heeltemal oortref het.
Ou-tydse foto's van cowboy-paartjies van dieselfde geslag toon ook die gemeenheid van manlike geneentheid gedurende die 19de eeu, maar nie alle mans op hierdie foto's was liefhebbers nie. Baie was net vriende of familielede wat destyds gemaklik gevoel het om fisiese intimiteit uit te spreek.
3. Dieselfde geslag
Alhoewel terme soos "homoseksueel" en "heteroseksueel" destyds nie regtig in gebruik was nie, het mans steeds 'n mate van dieselfde liefde vir dieselfde geslag op die dansvloer uitgespreek.
In 'n artikel getiteld "Paradise of Bachelors" word gesê dat die gebrek aan vroue mans gedwing het om danse te hou waar 'die helfte van die mans die deel van die vroue gedans het, met plakkies oor die kruise van hul broek om hul' vroulike 'rol aan te dui.
Sommige hedendaagse dansgeleenthede by gay-westelike kroeë, Latino-kroeë, Renaissance-feeste en kontradansbyeenkomste laat toonaangewende vennote iets dra wat hul tradisioneel 'manlike' rol aandui.
4. Inheemse Amerikaanse "berdaches"
U het waarskynlik gehoor van inheemse Amerikaanse twee-geeste-stamgodsdiensleiers en onderwysers wat vermoedelik die gees van 'n man en die gees van 'n vrou in hulle het. Twee-geeste het destyds in Amerika gewoon, maar hulle word nie regtig as transvroue en -manne beskou nie. Hulle val eerder iewers langs die gender -spektrum.
Terwyl Latyns-Amerikaanse en Europese setlaars wat deur Christen beïnvloed is, twee-geeste as 'sodomiete' veroordeel het (en sommige van hulle het gedoen verhoudings van dieselfde geslag of tweevloeistof het), het die inheemse Amerikaners eerder gefokus op die geestelike gawes van twee geeste, sodat hulle die ruimte kon betree wat uitsluitlik vir mans of vroue bedoel was. Vroulike twee-geeste het ook bestaan ​​en sou soms vakbonde met ander vroue in die stam aangaan.
Die geskiedenis wys ook op die gebruik van die Wilde Weste-woord 'berdache', 'n Persies-afgeleide term wat algemeen op twee-geeste toegepas word. Die woord is egter nie 'n sinoniem nie, maar as gevolg van sy meer openlike seksuele bytones, is dit soortgelyk aan die woorde 'minnaar' of 'kêrel'. Sommige mense beskou die woord nou as aanstootlik as gevolg van die afbrekende gebruik daarvan deur sommige grensmanne.
Verrassend genoeg, toe Stewart in 1843 na Amerika teruggekeer het, beplan hy 'n groot "grensman -byeenkoms" en reis hy met "'n groot gevolg" na die Fremont -meer vir die geleentheid. Stewart het ''n groot verskeidenheid fluweel- en sy-Renaissance-kostuums saamgebring wat sy manlike gaste tydens die feeste kon dra'.
'N Historikus noem die gebeurtenis' ''n rollende middeleeuse markfees' 'waar' naakte mans onder 'n gestreepte doek uitgekruip 'het van die tente om skraal in die nabygeleë meer te duik. Die meeste was in hul tienerjare en 20's.
Na berig word het 'n skandaal tydens die 'Renaissance -plesierreis' veroorsaak dat Stewart onmiddellik na Skotland teruggekeer het en nooit weer na Amerika teruggekeer het nie.
Kyk die video: Hindustan Unilever Swachh Aadat, Swachh Bharat. The Day Gandhiji Returned (Junie 2022).