Ook Aucamp se hantering van motiewe soos verydeling, verganklikheid en sterflikheid, wat van die begin af in sy digwerk prominent is, baat dikwels by die genoemde vormlike en stylkenmerke. Soos sy vorige bundel, Teen die lig uit 2012, is Skulp as ’t ware gedrenk in die verganklikheidstematiek. So word byvoorbeeld die lotsverbondenheid van die veldheer en die maaiers wat nadoods op hom voed, te berde gebring op ’n wyse wat deurspek is van ironieë en dubbelsinnighede:
’n Bepaalde onttrokkenheid – soms as ’n soort noodweer – word met betrekking tot die ontstemmende doodstema bewerkstellig deur die ten tonele voering van die tegniese vernuf, die stilistiese bedrewenheid en die (oënskynlik) lughartige aanslag. Die motto van Skulp slaan – met ’n komies-ironiese kinkel aangaande die woordkuns in die stert daarvan – op sodanige ‘afstandname’:
Soos ’n mens nou al weet van Aucamp se werk, staan sulke temas en motiewe dikwels vervleg met mekaar in bepaalde gedigte. Daar is geen duidelike indeling van gedigte op byvoorbeeld tematiese oorwegings nie – hoewel die verse oor verganklikheid, dood en ’n hiernamaalse perspektief na die einde van die bundel toe betreklik dominant raak. Die vervlegting van belewings staan eerder voorop, en die bundelopset maak ’n bepaalde dagboekindruk – soos een van die kwatryne vroegerig in die bundel dit juis wil hê:
Waarop jy dan dalk ŉ antwoord soos hierdie sal kry (Breytenbach is immers bekend as ŉ koppige korrelspondent: en eisj, met hierdie opmerking van my dan ook ŉ demonstrasie van sy negatiewe invloed op beïnvloedbare amateurdigters… moet jou, jong digter, deur die man se woordspieletjies nie laat verlei nie!):