Geskryf deur Shelly Leachman-UCSB
Ons gesigsuitdrukkings stam hoofsaaklik uit wat ons wil hê uit sosiale interaksies, nie ons gevoelens nie, dui op nuwe navorsing.
"Die tradisionele siening van ons gesigsuitdrukkings is dat hulle oor ons is, dat hulle ons gemoedstoestande en emosies openbaar," sê Alan J. Fridlund, 'n medeprofessor in die departement van sielkunde en breinwetenskappe aan die Universiteit van Kalifornië, Santa Barbara .
"Ons gesigte gaan nie oor ons nie, maar oor waar ons 'n sosiale interaksie wil hê. Byvoorbeeld, die 'huil' gesig word gewoonlik beskou as 'n uitdrukking van hartseer, maar ons gebruik daardie gesig om hulp te vra, of dit gerusstelling beteken, woorde van troos, of net 'n drukkie. '
Die nuwe studie, wat in die joernaal verskyn Neigings in Kognitiewe Wetenskappe, ondersteun en brei uit op Fridlund se vorige werk wat die ouer, wydveronderstelde aanname dat gesigsuitdrukkings mense se emosies openbaar, debunker. Fridlund is ook 'n sosiale en kliniese sielkundige.
Smiley, gelukkige gesigte
"Hierdie vraestel is 'n poging om die veld tot 'n wetenskaplike begrip van menslike gesigsuitstallings te bring, en om kontinuïteit met moderne sienings oor dierekommunikasie te herstel," sê Fridlund.
"Wanneer ons by ander is, kyk ons ​​altyd om te sien hoe hulle reageer, en hulle maak gesigte wanneer ons hulle sien op soek na ons reaksies ..."
"Van voorskoolse aan, sien ons smiley gesigte met die woord 'gelukkig' geskryf onder hulle. Ons sien hartseer gesigte met die woord 'hartseer' onder hulle geskryf. Dit is dalk nie die beste manier om gesigsuitdrukkings te verstaan ​​nie. 'N Aap by die dieretuin wat by jou glimlag, is nie noodwendig gelukkig nie - dit gee 'n' onderdrukkende grimas '. "
In onlangse jare, sê Fridlund, het bioloë weer gekyk na hoe diere kommunikeer en hulle as gesofistikeerde kommunikeerders en onderhandelaars beskou, en sy benadering dui daarop dat ons gesigsuitdrukkings dieselfde doel dien.
Die nuwe koerant beskryf die manier waarop Fridlund se gedragsekologie-aansig van gesigsuitstallings nuttig was in primatuurkunde en kunsmatige intelligensie, en verder verdiep in wat hy noem "vreemde verskynsels", soos die gesigte wat mense maak wanneer hulle alleen is.
"Daar is geen twyfel dat wat ons met ons gesigsuitstallings doen nie, verskil van wat niehumans doen nie," sê Fridlund, "maar ons uitstallings funksioneer op baie dieselfde maniere. Hulle tree op as sosiale instrumente in gedragsonderhandeling. "
Geen 'universele' uitdrukkings
Die nuwe werk bevat ook werk deur Carlos Crivelli, 'n dosent aan die Monfort Universiteit in Leicester, Engeland, oor hoe inheemse Trobriand-eilanders in Papoea-Nieu-Guinee nog steeds immuun teen Westerse tradisies en konvensies dink oor emosie en gebruik gesigsuitdrukkings.
Ondersoekers het bevind dat wat voorheen as 'n universele gesig van vrees beskou is, in die geval van die Trobrianders dien eintlik as 'n bedreigingsweergawe wat daarop gemik is om ander te skrik vir onderdanigheid.
Navorsers in die 1960'e het vooropgestelde idees oor sekere uitdrukkings wat ooreenstem met spesifieke emosies, "sê Fridlund. "En so het hul eksperimente-bedink en geïnterpreteer deur 'n Westerse lens-moes hierdie oortuigings bevestig."
Gevoelens en ons gesigte
Baie nuwer studies wat die verband tussen gesigsuitdrukkings en emosies ondersoek, het verrassend min bewyse van 'n verhouding tussen die twee gevind.
"Angry" gesigte beteken nie noodwendig dat ons eintlik kwaad is nie, verduidelik hy. Ons kan gefrustreerd, seergemaak of hardlywend wees - maar ongeag hoe ons voel, dien daardie gesigte om te onderwerp, intimideer of moontlike vergelding aan te teken teen wie ons ookal verwys.
'N' Disgust'-gesig kan beteken dat 'n persoon op die punt staan ​​om op te gooi, maar dit kan ook beteken dat ons nie van atonale musiek hou nie, en die ander persoon weet nie om 'n Schoenberg-CD op te sit nie, "sê Fridlund. "Wanneer ons iemand oor die weer buite vra, sê haar glimlag dis lekker, selfs al het sy 'n vrot dag."
Fridlund se huidige werk bou voort op navorsing wat hy eers meer as twee dekades gelede in sy boek aangebied het Menslike Gesigsuitdrukking: 'n Evolusionêre Oorsig (Akademiese Pers, 1994).
In vorige studies het Fridlund getoon dat wanneer ons ons verbeel in situasies wat pret, angstig, hartseer of irriterend is, ons meer uitdrukkings maak as ons dink om met ander te wees eerder as om daardie denkbeeldige situasies alleen te stel. Mense wat snaaks video's kyk, sê hy, glimlag meer as hulle saam met vriende kyk en hulle glimlag net soveel as hulle glo dat 'n vriend dieselfde video elders gelyktydig kyk.
"Wanneer ons by ander is, kyk ons ​​altyd om te sien hoe hulle reageer, en hulle maak gesigte wanneer ons hulle sien soek vir ons reaksies," verduidelik Fridlund.
"Diegene wat interaksie het, hoef ook nie mense te wees nie. Mense maak gesigte al die tyd op koeldrankmasjiene wat nie hul verandering terugbring nie, of rekenaars wat herlaai of werk in die middel van 'n aanbieding. En hulle sal dieselfde gesigte maak as jy hulle vra om daardie situasies voor te stel. "
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > kommunikasie > Waarom ons gesigte wys wat ons wil, nie wat ons voel nie