Proust kan as ’n literêre sikloop beskryf word, iemand wat met ’n skerp en standvastige oog gekyk het – hy is dié denkende “ek”. Vanuit ’n ryk bron van herinneringe het hy sy verhaal vertel. Hy het nie sy familie of die samelewing veroordeel nie, maar hulle as mense wat kan faal, aan ons voorgehou.
Françoise: Familiekok/-huishoudster van tant Léonie en later van die Protagonis se familie. Regdeur die roman word Françoise geprys as dié ware kunstenaar, omdat sy spesiale naaldwerkvaardighede het en ’n uitsonderlike kok is. Proust beklemtoon dat om ’n boek te skryf daar baie vergelykings en ooreenkomste is met Françoise se kuns, soos om verskillende stukke materiaal vir ’n rok te gebruik en om verskillende bestanddele in die van maak ’n boeuf mode te vermeng.
Marcel se oom Adolphe: Het ’n skandalige verlede en is nie intrinsiek deel van die roman nie, maar duik tog regdeur die roman op. Die gevolge van die Protagonis se onverwagse besoek aan hom en dat hy nie die oom op straat gegroet het nie, bring ’n familieverwydering mee. Hier lees ons die eerste keer van die “Lady in Pink”, wat Odette blyk te wees.
Brichot: Hy is ’n akademikus aan die Sorbonne, maar dit is nie duidelik wat hy doseer nie. In klugtige tonele lees ons van sy groot intellek en dit wil voorkom of sy lidmaatskap van die Woensdag-kliek sy grootste prestasie is!
Dr Cottard: Een van die langsbestaande lede van die Verdurins se Woensdag-groepie en hy staan mme Verdurin by as sy aanvalle tydens ’n musiekuitvoering kry.
Kontrasterend tot madame Verdurin se groep is die groot en uitgebreide Guermantes-familie. Hulle is vyandiggesind teenoor die bourgeoisie; hulle posisie in die aristokratiese wêreld van die Belle Époque, ook genoem die Faubourg Saint-Germain, is sterk. (In die ontwikkeling van die roman brei die Faubourg Saint-Germain ook sosiaal en geografies uit.) Die Faubourg Saint-Germain is nie net ’n geografiese gebied in Parys nie, maar dit verwys ook na ’n denkwêreld, na ’n eksklusiewe groep wat uit Royaliste, nasionaliste, Katolieke en anti-Dreyfusards bestaan. Die Verteller het aan die begin van die roman begeer om deel van hierdie groep te word, want hy het geglo dat dit die toppunt van die samelewing is (Gamble 2001:12). Belangrike figure in hierdie familie:
Hertog (Duc) de Guermantes, Basin : Hy is die broer van baron De Charlus en die prins De Guermantes is sy neef. In Swann’s Way leer ons hom by die konsert van die markiesin De Sainte-Euverte ken as die prins Des Laumes; dit was voordat hy die hertogskap geërf het. Hy is getroud met sy niggie, Oriane Guermantes, aan wie hy van die begin af ontrou was. Aan die einde van die roman het hy ’n ogie op Odette, maar in sy seniliteit weet hy nie mooi waar hy is en met wie hy ’n verhouding het nie.
Hertogin (Duchesse) Guermantes, Oriane: Oorspronklik mlle De Guermantes en daarna die prinses Des Laumes. Sy is getroud met haar neef, Basin, die hertog (duc) De Guermantes; sy is ook ’n niggie van mme De Villeparisis en die tante van Robert de Saint-Loup. Sy was ook gesteld op haar vriendskap met Charles Swann. Die Verteller het ’n oorheersende begeerte gehad om die hertogin te ontmoet en deel te word van haar sosiale kring. Groot was sy teleurstelling toe hy haar die eerste keer in die Combray-kerk sien - in plaas daarvan om in die kleure van die tapisserieë en die gekleurde glasvensters geklee te wees, asof sy van ’n ander tydperk en van ’n ander substansie is as dié van ’n gewone mens. Nooit het dit by hom opgekom dat sy miskien rooi vlekke in haar gesig kan hê nie en ’n gewone pers serp kan dra nie. Later, toe die Verteller nie meer verlief was op haar nie, het hy haar gevatheid geniet. Uiteindelik het die titel hertogin ook al sy waarde in die na-oorlogse samelewing verloor (White 1999:51).
Charlus is ’n baie temperamentele man van twyfelagtige karakter. Hy was homoseksueel obsessief, sadomasochisties, baie jaloers, veral ten opsigte van sy protégé, die violis Morel. Charlus kon baie goed klavier speel en het ’n fyn aanvoeling vir musiek gehad. Die Verteller wonder hoe dit moontlik is dat ’n fisiefe skandvlek met so ’n uitsonderlike gawe in musiek in een mens verenig kan wees (Coeuroy 1926:142). Charlus het die Protagonis ná ’n aandete by die hertogin Guermantes, na sy huis genooi. Hier word die jong man gekonfronteer met Charlus se buitengewoon aggressiewe en enigmatiese gedrag. Later in die roman sien die Protagonis vanuit ’n venster uit sy ouerhuis ’n eksplisiete openbaring van Charlus as homoseksuele jagter in sy ontmoeting met Jupien, ’n kleremaker. Proust self beskryf hierdie toneel as onbetaamlik (III:3–33;IV:38–44). Die aftakeling van die karakter van Charlus is ’n belangrike gegewe in die uitwerking wat tyd op die mens het. In die oorlog moes Charlus sy groot huis in ’n militêre hospitaal verander.
Saint-Loup-en-Bray, Robert, Markies : Seun van die graaf en gravin De Marsantes, neef van Charlus en die hertogin (Duchesse) De Guermantes en kleinneef van mme De Villeparisis. Hy is ’n boesemvriend van die Protagonis – tydens hulle besoek aan ’n restaurant in Doncières kom Robert se sorgsame karakter na vore in die uitbeelding van ’n dans van vriendskap as hy ’n warm mantel oor die Protagonis se skouers gooi. Hy het ’n vurige verhouding met Rachel, ’n prostituut en laerklas-aktrise (sy dien as teenpool vir Berma). Aan die einde van die roman is sy deel van mme Verdurin se uitgesoekte kunstenaarsgroepie met die hertogin Guermantes as beskermvrou. Saint-Loup trou uiteindelik met Gilberte Swann en hulle het ’n dogter, mlle Saint-Loup. Later in die roman blyk dit dat Saint-Loup biseksueel is. Hy sterf as ’n soldaat in die oorlog en in die beskrywing van sy begrafnis is dit Proust op sy beste.