Die globale resessie, asook die effek van regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging, is besig om sy tol onder die blanke middelklas bevolking van Suid-Afrika te eis.
Diegene wat nog ’n werk het, hoop en bid daagliks dat hulle nie afgelê gaan word of vir ’n sogenaamde swart diamant sal moet plek maak nie. Wee die blanke wat hom tans sonder werk bevind! In vele staatsdiensdepartemente word poste eerder vakant gehou as om ’n gewraakte wit vel aan te stel. Maatskappye val oor hulle voete om te bewys dat hulle regstellende aksie in die werkplek toepas. Hierdie klimaat is gevolglik uiters ongunstig vir blanke werksoekers. Net in die afgelope week alleen was daar weer ’n geteem oor die pas van bemagtiging in die regsmilieu en die Gautengse Krieketraad, om maar twee lukrake, uiteenlopende gevalle te noem. Transformasie moet eenvoudig oral, ongeag die resultate, opgedwing word.
Volgens ’n sielkundige-vriend van my neem depressie onder middelklas blankes toe. Daar is gevoelens van frustrasie, onvergenoegdheid, ontmagtiging en ook angs, omdat hulle nie behoorlik vir hulle gesinne kan voorsien nie. Binne so ’n konteks is die huidige blanke apatie seker te verstaan, want wanneer mens in ’n oorlewingstryd gewikkel is, is jy geneigd om van die groter prentjie te vergeet.