In 1084 skenk Sint Hugo aan Bruno en sy groepie ernstige manne die wildernis van Chartreuse en maak al die regte vir hierdie verlate gebied aan hulle oor. Vol ywer en besiel met ŉ Goddelike vreugde het Bruno-hulle onmiddellik hul woud betrek en ŉ kapel omring met ŉ paar baie primitiewe selle gebou. Van hierdie tydstip af word die oorsprong van die Kartuiserorde, wat sy naam aan die plek Chartreuse ontleen, gedateer. Die hele gebied is verbode verklaar vir enige buitestaanders. Die monnike het daagliks in hul baie eenvoudige kerk byeengekom vir die Oggend- en Aandgebed terwyl hulle die ander Liturgiese Gebedsure alleen in hul selle gebid het. Eenmaal per dag het hulle almal saam hul maaltyd in die refektorium genuttig. Algehele armoede was die goue reël van dié gemeenskap – selfs die kerk was ŉ sober eenvoudige vertrek sonder enige versiering – slegs die kelk wat tydens die Heilige Mis gebruik is, was silwer. Die monnike het hul dae opgedeel tussen gebed en hande arbeid. Hulle het ook baie kopieskrywery gedoen en laasgenoemde aktiwiteit het weldra in hul grootste bron van inkomste ontwikkel. Hul eremitiese lewe is sonder ‘n geskrewe reël gelei alhoewel hulle leefwyse baie ooreenkomste met die Reël van Sint Benediktus vertoon het. Eers in 1127 het die vyfde ab van Chartreuse, ene Guido, vir die Kartuisers ŉ reël neergepen. In die jaar 1090 is die gemeenskapslewe van Chartreuse onderbreek toe Bruno deur Pous Urbanus II na Rome ontbied is. Bruno stel Landewyn in sy plek aan as owerste maar meeste van die monnike en later Landewyn self het Bruno in elk geval na Rome gevolg. Bruno oorreed hulle egter om terug te keer en die gemeenskapslewe te hervat terwyl hy in Rome agtergebly het en vir homself ŉ kluisenary in die ruïnes van die Baddens van Diocletianus opgerig het. Hier was Bruno vir baie jare die getroue raadgewer van die hoë kerklui van sy tyd. Sint Bruno sterf op Sondag 6 Oktober, 1101. Aangesien die Kartuisers enige vorm van publisiteit geheel en al vermy, is Bruno tot vandag toe nog nie formeel tot Heilige verklaar nie. Pous Leo X het die Kartuisers egter in 1514 toestemming gegee om Sint Bruno se feesdag te vier en in 1674 het pous Clemens X dié fees toepaslik op die hele Westerse Kerk gemaak.