Die Springbokke speel jaarliks teen die All Blacks van Nieu-Seeland, die Wallabies van Australië en die Poemas van Argentinië in die Rugbykampioenskap, voorheen die Drienasiesreeks, waartydens hulle ook om die Mandela Uitdaagplaat teen Australië en die Vryheidsbeker teen Nieu-Seeland meeding. Die Springbokke het die voormalige Drienasiesreeks reeds drie keer in die toernooi se 14 jaar bestaan gewen (in 1998, 2004 en 2009), en later die uitgebreide Rugbykampioenskapreeks (in 2019). Die Suid-Afrikaanse rugbyspan is tans (14 Desember 2019) eerste op Wêreldrugby se wêreldranglys gelys en is in 2004, 2009 en 2019 as die Internasionale Rugbyraad se "Span van die Jaar" aangewys. Twaalf voormalige Springbokke is in Wêreldrugby se Heldesaal opgeneem.
Die Springbokke neem al om die vier jaar aan die Rugbywêreldbeker deel. Alhoewel die Springbokke nie aan die eerste twee Wêreldbekertoernooie kon deelneem nie as gevolg van die sportboikot teen Suid-Afrika, het dié land in 1995 as gasheer vir die toernooi opgetree en in hulle debuutverskyning die beker gewen. Die Springbokke het die All Blacks in die eindstryd met 15–12 geklop, ’n gebeurtenis wat tot vandag toe as een van die grootste prestasies in Suid-Afrika se sportgeskiedenis gesien word. Suid-Afrika kon twaalf jaar later die Webb Ellis-beker tydens die Rugbywêreldbeker 2007 in Frankryk en weereens twaalf jaar later tydens die Rugbywêreldbeker 2019 in Japan inpalm. Die Springbokke het sodoende Nieu-Seeland se vorige rekord van drie titels geëwenaar, maar met twee wêreldbekerverskynings minder. Daarbenewens is die Springbokke nou die wêreld se suksesvolste span, omdat hulle drie uit sewe rugbywêreldbekertoernooie kon wen; die All Blacks daarteen het drie uit nege rugbywêreldbekertoernooie gewen.
Stellenbosch in die Wes-Kaap, waar in 1883 die Stellenbosch-klub gestig is
Toe Canon George Ogilvie, wat die bynaam Gog gehad het, in 1861 skoolhoof van Diocesan College in Kaapstad geword het, het hy die vorm van voetbal wat by die Winchester-skool gespeel is ingevoer. Dié weergawe van voetbal, wat hantering ingesluit het, en as "Gog's Game" bekend gestaan het, word gesien as die begin van rugby in Suid-Afrika. Jong mans in Kaapstad het spoedig ook die spel begin speel en op 23 Augustus 1862 het die Cape Argus verslag gedoen oor die eerste gepubliseerde wedstryd in Suid-Afrika tussen 17 leëroffisiere van die Elfde Regiment en 15 staatsamptenare, wat John X. Merriman ingesluit het, by Groenpunt in Kaapstad. Dié wedstryd het met ’n gelykopuitslag van 0–0 geëindig. Die plaaslike pers het in daardie tyd verslag gedoen oor ’n reeks voetbalwedstryde tussen saamgeroepte spanne; "Dorp teen die Woonbuurte" of "Tuis (Brits)-gebore teen Koloniaal-gebore".
Die eerste Britse Leeutoer na Suid-Afrika het in 1891 plaasgevind. Die toer is hoofsaaklik deur die Westelike Provinsie en die Eerste Minister van die Kaapkolonie, Cecil John Rhodes, befonds. Dit was die eerste verteenwoordigende wedstryde deur Suid-Afrikaanse spanne wat nog besig was om die spel aan te leer. Die besoekers het altesaam twintig wedstryde gespeel wat hulle almal gewen het en waarin slegs een drie teen hulle aangeteken is. Drie wedstryde wat teen streekspanne gespeel is, is as toetse beskou, alhoewel "Suid-Afrika" in 1891 nie as ’n politieke eenheid bestaan het nie. In ’n noemenswaardige gebeurtenis tydens die toer het die Britse span die Curriebeker aan Griekwaland-Wes toegeken, die provinsie wat tydens dié toer na hulle mening die beste gepresteer het.
Skaars ’n jaar ná die Vrede van Vereeniging gesluit is om ’n einde te maak aan die Boereoorlog het die Britse Leeus in 1903 vir hulle derde besoek in Suid-Afrika aangekom. Die Leeus sou vir die eerste keer ’n reeksnederlaag in Suid-Afrika lei nadat hulle gelykop gespeel het in die eerste twee toetse en die laaste op 5 September 1896 op Nuweland met 8–0 verloor het. Op die toer kon die Leeus slegs 11 van hulle 22 wedstryde wen. Die Suid-Afrikaners sou in teenstelling hiermee tot in 1956 nie weer ’n reeks verloor nie – hetsy tuis of weg. In die finale toets het Suid-Afrika se span weer die groen kraaglose Old Diocesan-truie gedra wat hulle in hulle eerste oorwinning in 1896 gedra het. Die sukses wat die span in die toets in die groen trui behaal het, het gelei tot ’n besluit om voortaan altyd in groen te speel.
Paul Roos was die kaptein van dié eerste Springbokspan, wat oorheers is deur spelers van die Westelike Provinsie. Die eerste toer na Brittanje het in 1906/7 plaasgevind en 29 wedstryde ingesluit. Engeland het daarin geslaag om gelykop te speel, maar Skotland was die enigste van die Britse tuisunies wat teen die Springbokke kon wen.
Die naam 'Springbokke' is vir die eerste keer tydens die 1906/7-toer gebruik. Die toerbestuurder, amptenare en Paul Roos het die naam by ’n vergadering uitgedink om die Britse pers daarvan te verhoed om hulle eie bynaam vir die span te bedink. Roos het aan koerante gesê om om die span 'De Springbokken' te noem. Die Daily Mail het daarna ’n artikel gepubliseer waarin na die 'Springboks' verwys is. Die span het van toe af baadjies met ’n springbok op die linkersak gedra. Die toer het bygedra tot die heel van wonde ná die Tweede Vryheidsoorlog en het ’n sin van nasionale trots onder Suid-Afrikaners gekweek. Die term 'Springbok' is later gebruik vir alle individue of spanne wat Suid-Afrika internasionaal verteenwoordig het ongeag van die sportsoort. Dié tradisie is beëindig met die begin van die demokratiese bedeling in 1994 in Suid-Afrika en tans word die term slegs vir die nasionale rugbyspanne gebruik.
Die 1903-Leeutoer en die Springbokke se eerste toer word gesien as belangrike gebeurtenisse in die versoening tussen die blanke groepe in Suid-Afrika ná die verwoestende effek van die Tweede Vryheidsoorlog. Paul Roos se toerspan het spelers soos Billy Millar, wat ernstig gewond is in die oorlog, A.F.W. Marsberg en W.C. Martheze wat aan die Britse kant geveg het ingesluit sowel as burgers wat die Boererepublieke ondersteun het, soos W.S. Morkel wat ’n krygsgevangene in Sint Helena was. Paul Roos het hom as volg oor die saak uitgespreek:
Die toer het ook die beeld van Afrikaners en Suid-Afrikaners in Brittanje verbeter, nadat oorlogspropaganda die Boere as agterlik beskryf het. Tydens ’n dinee ná die gelykopwedstryd teen Engeland het Paul Roos die saak volgens die Sportsman as volg beskryf:
Die Bokke se tweede Europese toer het in 1912/13 plaasgevind. Op dié toer het die Springbokke al vier tuisunies verslaan om hulle eerste Grand Slam te behaal (Springbokke teen: Skotland 16–0, Ierland 38–0, Wallis 3–0, Engeland 9–3). Die span het ook teen Frankryk gewen (38–5 in Bordeaux).
Ná die oorlog het die stryd tussen die Springbokke en Nieu-Seeland se All Blacks begin met ’n Springboktoer na Nieu-Seeland. Die strawwe toer het helaas gelykop geëindig.
In 1938 het die Leeus weer Suid-Afrika besoek. Die Leeus het meer as die helfte van hulle gewone wedstryde gewen. Die Springbokke het, soos verwag is, die eerste twee toetse gewen (Johannesburg 26–12, Port Elizabeth 19–3). Die Leeus het egter verras met ’n 21–16-oorwinning in die derde toets in Kaapstad, die eerste Leeus-oorwinning teen Suid-Afrika sedert 1910.
’n Saamgestelde Pontypool-Newbridge-span teen Suid-Afrika op 18 Oktober 1951 in Wallis
In 1949 is Danie Craven as afrigter aangestel. Die Springbokke sou onder sy leiding 10 wedstryde ná mekaar wen wat ’n 4–0 pak slae oor Nieu-Seeland op hulle 1949-toer na Suid-Afrika insluit. Die Nieu-Seelanders het ’n swaar pak voorspelers, wat almal meer as 90 kg geweeg het, gekies. Craven het sy strategie op die spoed van die Transvaalse agsteman, Hennie Muller, gebaseer. Muller sou die All Black-skakelpaar teister en die span sou ’n vinnige pas op die wedstryd afdwing om ’n oorwinning teen die swaar All Blacks te verseker.
In 1958 word Frankryk die tweede land uit die Noordelike Halfrond om Suid-Afrika te besoek. Die Franse het die Springbokke geskok deur die toetsreeks van twee te wen. Dié span is gelei deur Lucien Mias, in die plek van die beseerde toerkaptein Michel Celaya. Die onderskatte Franse het gelykop gespeel in die eerste toets op Nuweland (3–3). Dié prestasie is oortref toe die Franse die Springbokke 9–5 op Ellispark geklop het. Die toer is as ’n keerpunt in die geskiedenis van Franse rugby gesien wat aangedui het dat hulle nou onder die beste rugbylande ter wêreld getel het. Die 1958-toer is gevolg deur besoeke in 1964 (1–0-wen vir Frankryk) en 1967 (3–1-wen vir die Springbokke).
Die Springbokke het hulle laaste Grand Slam van die 20ste eeu in 1960/61 gewen toe Avril Malan se span al vier tuisunies verslaan het op ’n viermaande, 34-wedstrydsege deur Europa. Die Bokke kon die prestasie nie in 1969/70, 1998, of 2004 herhaal nie. Die span het ’n voorspelergeoriënteerde spel gespeel waarin intimidasie ’n belangrike rol gespeel het. Opposisiespelers het ’n reeks omstrede beserings opgedoen. Die Bokke het hulle finale wedstryd teen die Britse Barbarians in Cardiff met 6–0 verloor, teen wat moontlik die beste Barbarianvoorspelers was.
Toe die All Blacks in Junie-Julie 1970 in Suid-Afrika kom speel het, het die Springbokke die toetsreeks met 3–1 gewen.
Die Leeus-span wat Suid-Afrika in 1974 besoek het was onoorwonne vir 22 wedstryde en het die reeks met 3–0 (met een gelykopuitslag) gewen. Die bestuur van die Leeus het tot die gevolgtrekking gekom dat die Springbokke hulle opponente met fisiese aggressie domineer. Die Leeus het besluit om "hulle vergelding eerste in te kry" met hulle berugte '99 call'. Die idee was dat ’n Suid-Afrikaanse skeidsregter waarskynlik nie al die Leeus sou afstuur as hulle almal teruggeveg het teen blatante vuilspel nie. By die "Slag van Boet Erasmus-stadion", een van die mees geweldadige in rugbygeskiedenis, het JPR Williams oor die helfte van die veld gehardloop en 'Moaner' van Heerden aangeval ná so ’n roep.
Ná openbare teenkanting en internasionale voorleggings het die Franse regering die 1979-Springboktoer na Frankryk afgelas en aangekondig dat dit "onvanpas" was vir Suid-Afrikaanse spanne om na Frankryk te toer. Op 8 April 1983 het die Franse regering alle Franse sportorganisasies verbied om verdere kontak met Suid-Afrika te hê as gevolg van die land se apartheidbeleid. Dit lei tot die kansellasie van die beplande Franse rugbytoer na Suid-Afrika in 1983 ondanks vertoë deur Albert Ferrasse, president van die Franse Rugbyfederasie. Massabetogings het ook ’n Suid-Afrikaanse toer na die Verenigde State begroet en ’n einde is aan sulke toere gemaak.
Die Britse en Ierse Leeus het weer in 1980 na Suid-Afrika getoer. Dié span het ’n perfekte nie-toetsrekord behaal deur al veertien hulle nie-toetswedstryde te wen. Hulle het egter die eerste drie toetse verloor voor hulle daarin kon slaag om die laaste te wen.
In weerwil van die Gleneagles-ooreenkoms het die 1981-Springboktoer na Nieu-Seeland voortgegaan. Suid-Afrika het die reeks met 2–1 verloor, maar die toer het gevolge veer buite rugby gehad. As ’n indirekte gevolg van die toer is Suid-Afrika deur die Internasionale Rugbyvoetbalraad van internasionale kompetisie verban totdat Apartheid beëindig is.
Op 2 Februarie 1990 maak Suid-Afrika se nuwe president, FW de Klerk, dramatiese aankondigings wat lei tot die ontbanning van die ANC, die vrylating van Nelson Mandela en uiteindelik tot die opheffing van Apartheid en die eerste demokratiese verkiesing vir alle Suid-Afrikaners in 1994. Dié politieke veranderinge het spoedig tot Suid-Afrika se terugkeer na internasionale sportdeelname gelei.
Tot die 1990’s het die Springbokke ’n positiewe wenrekord teen elke nasie waarteen hulle gespeel het. Ná Suid-Afrika se hertoetrede tot internasionale rugby in 1992 het die span aanvanklik gesukkel om hulle vorige hoë standaarde te handhaaf. In hulle eerste wedstryd ná hertoelating het die Springbokke op 15 Augustus met 27–24 teen die All Blacks op Ellispark verloor. Hulle verloor ook met 3–26 teen Australië in Kaapstad. Later die jaar toer die Springbokke vir die eerste keer weer na die buiteland waar hulle in Lyon 20–16 teen Frankryk wen maar die tweede toets in Parys met 16–29 verloor en ook op Twickenham-stadion met 16–33 teen Engeland verloor.
In 1993 verloor die Springbokke een toets en speel gelykop in ’n twee-toetsreeks teen Frankryk in Suid-Afrika en nadat hulle wel daarin slaag om die Wallabies in die eerste toets in Sydney, Australië, te wen, verloor hulle ook die reeks met 2–1. Dit is gevolg deur ’n 2–0 reeksoorwinning in Argentinië laat in 1993. 1992 begin met ’n gedeelde reeks teen die besoekende Engelse span voor die Springbokke op hulle eerste besoek aan Nieu-Seeland sedert 1981 se omstrede toer vertrek. Die Springbokke verloor ook die reeks met nederlae in die eerste twee toetse in Dunedin en Wellington. Die enigste troos is ’n gelykopuitslag in die finale toets in Auckland. In Oktober van dié jaar word Kitch Christie aangestel as die nuwe afrigter.
In 1994 wou die nuutverkose ANC-regering die Springboknaam en -embleem vervang met die Protea, Suid-Afrika se nasionale blom, aangesien baie Suid-Afrikaners die Springbok met Apartheid geassosieer het. Ná die tussenbeide tree van Nelson Mandela, Suid-Afrika se eerste swart president, is ’n spesiale vergunning gemaak waarvolgens die Springbokembleem steeds gebruik kon word voor die Rugbywêreldbeker van 1995.
Teen die tyd dat Suid-Afrika as gasheer vir die Wêreldbeker 1995 optree, was die Springbokke die negende gekeurde span. Die Springbokke het Australië, Roemenië, Kanada, Wes-Samoa en Frankryk geklop om in die eindstryd teen die All Blacks te speel. Suid-Afrika het die epiese stryd op Ellispark met 15–12 gewen. ’n skepskop deur Joel Stransky het die oorwinning in ekstra tyd verseker. Die Nieu-Seelanders het ná die tyd beweer dat hulle deur voedselvergiftiging geaffekteer is op die dag voor die wedstryd.
In die seremonie ná die wedstryd het Nelson Mandela ’n Springboktrui gedra toe hy die trofee aan die kaptein Francois Pienaar oorhandig het. Dié gebaar is algemeen gesien as ’n belangrike stap in die versoening tussen swart- en witmense in Suid-Afrika. SARFU se president Louis Luyt het op ’n omstrede wyse die na-wedstrydverrigtinge versuur toe hy by die dinee verklaar het dat die Springbokke die vorige twee Wêreldbekers ook sou gewen het as hulle daarin kon deelneem. Die dag ná die Wêreldbekeroorwinning het die Xhosawoord vir Springbokke, Amabokoboko! as die opskrif van die Sowetan se sportafdeling verskyn. Krisisse in 1995 tot 1997 sou egter later aantoon dat alles nog nie wel was met rasse-aangeleenthede in Suid-Afrikaanse Rugby nie.
Op die veld is die Springbokke swaar getref deur afrigter Christie se uittrede in 1996 nadat hy met leukemie gediagnoseer is. Die Springbokke het al 14 hul toetse gewen terwyl Christie die afrigter was. Suid-Afrika het daarna ’n insinking beleef en gesukkel in beide die provinsiale Super 12 en in die Drienasiesreeks met Nieu-Seeland en Australië. In 1996 slaag Nieu-Seeland ook vir die eerste keer om ’n 2–1 reeksoorwinning teen Suid-Afrika in Suid-Afrika te behaal. In 1997 het die Britse en Ierse Leeus Suid-Afrika vir die eerste keer sedert 1980 besoek en die toetsreeks met 2–1 gewen op ’n besoek waarop hulle slegs twee keer verloor het.
In 1997 is die afrigter Andre Markgraaff verplig om te bedank, nadat hy ’n rassistiese opmerking oor die foon gemaak het. Sy opvolger Carel du Plessis het ook nie lank gehou voor hy deur Nick Mallett vervang is nie. In 1998 het Mallett en die nuwe kaptein Gary Teichmann ’n rekordwenlopie behaal met 17 opeenvolgende toetsoorwinnings wat die 1998-Drienasiesreeks ingesluit het. Christie is in die jaar oorlede.
Die Springbokke het die Rugbywêreldbeker 1999 sonder veel hoop aangepak. Nadat die span teruggeval het op skop-en-voorspelerkrag slaag hulle egter wel daarin om die halfeindstryd te haal waar hulle op Twickenham in ’n taai wedstryd teen die uiteindelike kampioen Australië verloor het. Die Springbokke het wel daarin geslaag om die derde plek te behaal deur die All Blacks 22–18 op die Millennium-stadion in Cardiff te klop.
Die aanloop tot die Bokke se Rugbywêreldbeker 2003-veldtog het heelwat opskudding veroorsaak. Gedurende die oefenkamp voor die kompetisie was daar ’n wydgepubliseerde onderonsie tussen die wit speler Geo Cronjé en die bruin speler Quinton Davids. Beide is uit die span weggelaat en Cronjé is voor ’n tribunaal gehaal om op aantygings dat sy aksies rasgemotiveer was te antwoord. Cronjé is uiteindelik kwytgeskeld. Later is die Bokke op ’n militêre-styl boot camp genaamd "Kamp Staaldraad" in die bos gestuur. Toe besonderhede en videomateriaal van Kamp Staaldraad uitgelek het, het die Suid-Afrikaanse rugbyondersteuners met misnoeë gereageer.
Na die Wêreldbeker-debakel was die Bokafrigter Rudolph Straeuli in die spervuur, nie net as gevolg van die span se powere prestasie nie maar ook as gevolg van sy rol in die organisering van Kamp Staaldraad. Hy het bedank en in Februarie 2004 is Jake White aangewys as die nuwe afrigter. White het te vore die o/21-Springbokspan afgerig wat die eerste o/21-Rugbywêreldbeker in 2002 gewen het.
Die Bokke het hierna voortgegaan om aan die rugbywêreld te bewys dat hulle gereed was om na hulle voormalige glorie terug te keer. Hulle het Ierland weggevee in ’n tweetoetsreeks en Wallis verslaan in dié span se besoek aan die Suidelik Halfrond in Junie 2004. Dit is opgevolg deur ’n oorwinning in die 2004-Drienasiesreeks, een van die taaiste in die geskiedenis van dié reeks. In November 2004 het die Springbokke vertrek op ’n ambisieuse Grand Slam-toerpoging. Hulle is egter beslissend deur Engeland verslaan en het op omstrede wyse teen Ierland verloor. Die span het egter wel daarin geslaag om in ’n harde stryd teen Wallis te wen en het maklik afgereken met Skotland. Hoewel die toer nie voldoen het aan die verwagtinge wat geskep is nie, het dit aangetoon dat die Springbokke die insinking van die afgelope jare te bowe gekom het. Die Springbokke se herstel is beloon met ’n reeks IRR-toekennings. Die Bokke is aangewys as die IRR se "span van die jaar", Jake White as "afrigter van die jaar" en die jong flank Schalk Burger as "speler van die jaar".
In 2005 het die Springbokke Uruguay met ’n wêreldrekordtelling verneder. Die Zimbabwies-gebore Tonderai Chavhanga het ses drieë in dié wedstryd aangeteken om Stefan Terblanche se rekord van vyf te verbeter. Die span het tweede geëindig in die 2005-Drienasiesreeks nadat hulle in die eindstryd teen die All Blacks verloor het. Die jaar het geëindig met oorwinnings oor Argentinië en Wallis en ’n nederlaag teen Frankryk in Parys.
Met verskeie nuwe spelers in die span het die 2006-Springbokke weggespring met twee oorwinnings oor Skotland in Suid-Afrika voor hulle teen Frankryk verloor het in hulle eerste nederlaag teen dié span in Suid-Afrika. Tydens ’n swak begin tot die 2006-Drienasiesreeks het die Springbokke met 49–0 teen die Wallabies verloor. Die Springbokke het beter vertonings gelewer in die volgende twee wedstryde en het naelskraap in die laaste minute van die tweede toets teen Australië verloor. Suid-Afrikaanse ondersteuners se oproep vir ’n meer expansive rugbystyl is deur White beantwoord met die samestelling van ’n meer uitdagende span. Die span het Suid-Afrika se verloorlopie van vyf wedstryde beëindig deur die All Blacks 21–20 in die Royal Bafokeng-stadion te klop in die eerste toetswedstryd wat by dié landelike stadion naby Rustenburg gespeel is. Die hoogtepunt van Suid-Afrika se toer na Europa was die 24–15 oorwinning oor Engeland op Twickenham, ná nederlae teen Ierland en teen Engeland die vorige week. ’n Suid-Afrika XV het ook teen ’n Wêreld XV gewen tydens die toer by die Walkersstadion in Leicester.
Springbokheelagter Percy Montgomery vleg sy pad oop na die doellyn tydens die toets teen Samoa op Saterdag, 9 Junie 2007 op Ellispark in Johannesburg. Montgomery het dié drie in die drie-en-sestigste minuut gedruk om sy 700ste punt in toetsrugby aan te teken. Die Springbokke het Samoa 35–8 geklop.
Dié oorwinning oor Engeland is opgevolg deur ’n 35–8-oorwinning op 9 Junie oor Samoa teen wie Suid-Afrika later in poel A in die Wêreldbeker sou kragte meet.
In die Drienasiesreeks het Suid-Afrika Australië op Nuweland op 16 Junie 22–19 geklop en op 23 Junie in Durban met 21–26 teen die All Blacks verloor in die tuisbeen van Suid-Afrika se veldtog. Ná vyf internasionale wedstryde in minder as ’n maand is daar te midde van groot omstredenheid besluit om 20 van Suid-Afrika se topspelers te laat rus tydens die wegbeen van die Drienasiesreeks in Nieu-Seeland en Australië. Die sogenaamde "Tweede Span" verras egter deur ’n goeie vertoning te lewer en op 7 Julie met slegs 17–25 teen Australië te verloor. Die All Blacks moes hard werk vir hulle 33–6-oorwinning in Christchurch op 14 Julie waarin dit Nieu-Seeland 69 minute geneem het voor hulle ’n drie kon druk teen die Springbokke.
Tydens Suid-Afrika se eerste wedstryd in Europa in 2007 het die Bokke nie juis oortuig met ’n 18–3-oorwinning oor die Ierse klubspan Connacht in Galway nie. Op 25 Augustus 2007 het die Springbokke egter beter vertoon in ’n oortuigende 27–3-oorwinning oor Skotland op Murrayfield.
Tydens die Rugbywêreldbeker 2007 in Frankryk kon die Springbokke hul poel wen. Hulle het vervolgens Fiji 37–20 in die kwarteindstryd en Argentinië 37–13 in die halfeindstryd geklop. In die eindstryd klop Suid-Afrika Engeland met 15–6 om die Webb Ellis-beker vir ’n tweede keer omhoog te hou. Die telling, waarin geen drieë gedruk is nie, is behaal met vier strafskoppe deur Percy Montgomery en een deur François Steyn, teenoor die twee van Engeland se Jonny Wilkinson. Ná die Springbokke se triomf tydens die Rugbywêreldbeker 2007 is hulle as die IRR se "span van die jaar", Jake White as "afrigter van die jaar" en die vleuel Bryan Habana as "speler van die jaar" aangewys.
Die Springbokke se Junie 2010-toetsveldtog het ’n oorwinning oor Frankryk ingesluit, hul eerste oorwinning oor die Franse sedert 2005 Suid-Afrika het egter sleg gevaar tydens die 2010-Drienasiesreeks en op die derde plek van die wêreldranglys geëindig. Tydens die 2011-Drienasiesreeks het die Springbokke in voorbereiding vir die komende Rugbywêreldbeker 2011 van sy spelers laat rus. Tydens dié Rugbywêreldbeker kon die Springbokke hul groep wen, maar is ná die verlore kwarteindstryd met 11–9 teen Australië uit die toernooi geskakel.
Suid-Afrika kon sy poel tydens die Rugbywêreldbeker 2015 ten spyte van ’n skoknederlaag teen Japan – algemeen as die "grootste ontsteltenis" in die rugbygeskiedenis beskou – wen, en het ná ’n taai kwarteindstryd teen Wallis in die halfeindstryd (23–19) die verdedigende kampioen Nieu-Seeland ontmoet; die Springbokke is net-net deur die All Blacks 20–18 verslaan.
Suid-Afrika kon die 2019-Rugbykampioenskapreeks vir die eerste keer in tien jaar én ná die aansluiting van Argentinië in 2012 wen.
Suid-Afrika het die Rugbywêreldbeker 2019 in Japan met ’n oorwinning oor Engeland met 32–12 gewen. Siya Kolisi was die eerste swart kaptein wat die Webb Ellis-beker omhoog kon hou; hy het vervolgens die nommer 6-trui aan president Cyril Ramaphosa oorhandig in herinnering aan Nelson Mandela wat dié trui tydens die Rugbywêreldbeker 1995 ná Suid-Afrika se oorwinning gedra het.
Die eindstryd tussen Suid-Afrika en Engeland was ’n herontmoeting ná die 2007-eindstryd. Dit was die derde keer wat Suid-Afrika die Wêreldbeker kon wen en hulle het sodoende die All Blacks se vorige rekord van drie kampioenskappe geëwenaar.
Tydens die Britse Leeus se 1903-toer na Suid-Afrika is die groen trui vir die eerste keer deur ’n Suid-Afrikaanse span gedra. Nadat hulle die eerste twee toetse in wit truie gespeel het, het Suid-Afrika in hul laaste toets op Nuweland vir die eerste keer in ’n groen trui uitgedraf, wat by die Old Diocesan-klub geleen is.
Die bynaam van die Springbokke het sy oorsprong ook in die 1906–07-toer na die Britse Eilande. Die springbok is deur die destydse kaptein Paul Roos as simbool gekies om te verhoed dat die Britse pers op sy beurt ’n simbool aan die Suid-Afrikaners toeken. Die kenteken was nie vir die wit span alleenlik nie – die eerste gekleurde span het die springbok in 1939 en die eerste swart span in 1950 gebruik. Ná die einde van apartheid in 1992 is ’n krans van die koningsprotea by die kenteken bygevoeg. Nadat die ANC die verkiesings in 1994 gewen het, is die spannaam, anders as by die Suid-Afrikaanse nasionale krieketspan, nie in Proteas verander nie, deels te danke aan die destydse president Nelson Mandela se ingryping.
Suid-Afrika se eerste internasionale wedstryd is in 1891 op Port Elizabeth se St. Georgespark gespeel. Ellispark is in 1928 opgerig en het in 1955 ’n rekordskare van 100 000 toeskouers tydens die wedstryd tussen Suid-Afrika en die Britse en Ierse Leeus gehuisves.
Suid-Afrika het teen 14 Desember 2019 315 van hulle 503 toetswedstryde gewen, ’n wenrekord van 63,62%.
Suid-Afrika se toetsrekord teen alle lande: (Korrek op 14 Desember 2019)
↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 (en) "World Rugby Rankings". Wêreldrugby. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ 5,0 5,1 5,2 (en) "Laws – History – In South Africa". SA Rugby Referees. Besoek op 24 Augustus 2007. [dooie skakel]
↑ 6,0 6,1 (en) "History". THE FNB UCT RFC. Besoek op 24 Augustus 2007. [dooie skakel]
↑ 8,0 8,1 8,2 (en) "World of Rugby". SARSU. Besoek op 24 Augustus 2007. [dooie skakel]
↑ (en) "South Africa". Lions-Tour.com. Besoek op 25 Augustus 2007. [dooie skakel]
↑ 10,0 10,1 10,2 10,3 10,4 (en) "The Captian who gave South Africa it's National Colours". Big Brians Stories. Besoek op 25 Augustus 2007. [dooie skakel]
↑ (en) "1896 – South Africa". Lions-Tour.com. Besoek op 25 Augustus 2007. [dooie skakel]
↑ (en) "British Lions". BBC. Besoek op 25 Augustus 2007. [dooie skakel]
↑ (af) "Vandag, 100 jaar gelede, is Bok gebore". Beeld. Besoek op 25 Augustus 2007. [dooie skakel]
↑ (en) "1910 – South Africa". Lions-Tour.com. Besoek op 25 Augustus 2007. [dooie skakel]
↑ (en) "1938 – South Africa". Lions-Tour.com. Besoek op 25 Augustus 2007. [dooie skakel]
↑ (en) "1955 – South Africa". Lions-Tour.com. Besoek op 25 Augustus 2007. [dooie skakel]
↑ (en) "1962 – South Africa". Lions-Tour.com. Besoek op 25 Augustus 2007. [dooie skakel]
↑ (en) "United Nations, India and Boycott of Apartheid Sport (1988) – Paper presented at the seminar of the Sports Authority of India and the Arjuna Awardees Association, New Delhi, July 28–29, 1988. Published as a pamphlet". African National Congress. Besoek op 25 Augustus 2007. [dooie skakel]
↑ (en) "France Limiting Sports With South Africans". The New York Times. 8 April 183. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) "OSM's sporting plaque". The Observer. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) "Suzie never existed". Rugby Heaven. Besoek op 6 Augustus 2006. [dooie skakel]
↑ (en) "Krige in the spotlight". BBC. 28 November 2002. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ 30,0 30,1 30,2 (en) "Wilkinson leads battered England". 1 Junie 2007. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (af) Die Burger, Rugby-piekniek verby [dooie skakel]
↑ (en) "Aplon's brace buries hapless French". Supersport. 12 Junie 2010. Besoek op 13 Junie 2010. [dooie skakel]
↑ (en) "Boks bullied into defeat". Super Sport. Besoek op 14 Julie 2010. [dooie skakel]
↑ (en) "Rugby World Cup 2015: South Africa 32–34 Japan". BBC. 19 September 2015. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) "Du Toit and Scarratt named World Rugby Players of the Year 2019". Wêreldrugby. 3 November 2019. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) "Asics signs South Africa Rugby Union". ASICS. 1 Oktober 2013. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) "Asics in six-year Springbok kit deal". Business Report. 28 Augustus 2013. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) Harry Jones (7 September 2016). "The great history of green and gold". Roar. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) "History of the ARU". Australiese Rugbyunie. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 19 Augustus 2006. Besoek op 6 Augustus 2006. [dooie skakel]
↑ 42,0 42,1 (en) Evans, Ian (16 Januarie 2008). "Symbol of unity: the Springbok vs the Protea". The Independent. UK. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) Nicoll, Ruaridh (21 Oktober 2007). "Strains show as nation cheers on the Boks". The Guardian. UK. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) "Springbok badge to move to right". Suid-Afrikaanse Rugbyunie. 1 Desember 2008. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 Desember 2015. Besoek op 30 Januarie 2009. [dooie skakel]
↑ (en) "New Springbok jersey to be launched in time for British & Irish Lions tour". Suid-Afrikaanse Rugbyunie. 21 Januarie 2009. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 20 November 2015. Besoek op 30 Januarie 2009. [dooie skakel]
↑ 46,0 46,1 (en) "The History of Ellis Park". ellispark.co.za. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 16 Maart 2007. Besoek op 14 Februarie 2008. [dooie skakel]
↑ (en) "Pick and go: Test match results database". lassen.co.nz. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) "NZ, SA to meet in Soweto". Nuus24. 2 Julie 2010. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) Markman, Ivor; Derry, Debbie. "St George's Park History". stgeorgespark.nmmu.ac.za. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) "Lions tour itinerary leaked". news24.com. 20 November 2007. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 November 2007. Besoek op 14 Februarie 2008. [dooie skakel]
↑ (en) "Wallabies Focus on Upsetting Springboks". world.rugby.com.au. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 23 Maart 2007. Besoek op 6 Augustus 2006. [dooie skakel]
↑ 54,0 54,1 (en) "International Rugby Union Statistics – South Africa". ESPNscrum. Besoek op 14 Desember 2019.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Springbokke&oldid=2087498"
Last edited on 14 Desember 2019, at 20:30