Mnr. Stephen Palos van die Konfederasie van Jagverenigings van Suid-Afrika (Chasa) sê egter as wildboere ernstig is oor jag, sal hulle hul sienswyse moet verander om hul plase volhoubaar as jagbestemming te bestuur. Eerstens waarsku hy boere om hulle nie blind te staar teen die aantreklike pryse wat oorsese trofeejagters bereid is om vir diere te betaal nie.
“Die wild wat julle so suksesvol teel en verkoop, beland op allerhande plekke in die wêreld. Moenie verbaas wees as julle een van die dae teen plek ’n plek soos Texas in Amerika moet meeding om trofeejagters nie. Hulle gaan ons diersoorte dáár jag sonder die reiskoste en logistiek van ’n Afrika-safari,” waarsku hy.
Deur weg te doen met onnodige arbeid, kan ’n mens baie geld spaar. Een van sy voorstelle is om jagters die opsie te gee om hul eie werkers saam te bring om kamp skoon te maak, te help slag en vuur te maak en só hul dagtarief goedkoper te maak. “My werker sal maar té bly wees vir ’n week in die Bosveld.”
Palos sê boere moet alles op die plaas op ’n pryslys hê, selfs die wild wat hulle nie wil laat jag nie. “Stuur die jagter deur prys weg van sekere diere of soorte diere en maak dit vir hom of haar aantreklik om dit wat jy wil uitskiet, te jag, byvoorbeeld deur die jagter per kilogram te laat betaal.”
Hy verduidelik dat baie biltongjagters die grootste dier in ’n trop skiet omdat boere ’n vasgestelde prys per bok vra. “Die jagter wil soveel moontlik vleis vir sy geld hê, maar as hy per kilogram jag, gaan hy kleiner, swakker diere uitsoek en eerder twee skiet as een grote.”