Doelstelling - stelsel-, proses- en doelwitstegnologie - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Doelstelling - dit maak 'n keuse van een of meer doelwitte met die definisie van die parameters van toelaatbare afwykings om die proses van implementering van idees te beheer. Natuurlik, as 'n praktiese bewustheid van 'n mens se eie aktiwiteit deur 'n individu uit die posisie om doelwitte te stel en dit te bereik (behaal) deur meer winsgewende beteken, as die beste beheer oor 'n tydelike hulpbron, gedefinieer deur die aktiwiteite van vakke.
Doelwitstelling is 'n soort primêre bestuursfase, wat behels die opstel van 'n hoofdoel of stel doelwitte wat ooreenstem met die doel, strategiese instruksies (strategiese doelwitstelling) en die aard van die take wat opgelos moet word.
Die konsep van doelwitstelling word gebruik om kort opleidingsessies te noem wat beplanningstelsels bestudeer, metodes om 'n tydhulpbron te bestuur. Die resultaat hiervan sal wees: die vermoë om arbeidstyd te beplan, met inagneming van die onmiddellike (ver) perspektiewe en die belangrikheid van die take wat gestel word; die vermoë om optimale oplossings te identifiseer; die vermoë om doelwitte korrek te stel en dit te implementeer
Die proses van doelwitstelling is die beginpunt in enige aktiwiteit van individue, aangesien die doel buite die aktiwiteit eenvoudig nie gebeur nie. Die beginsels van doelwitstelling word in bykans alle areas van aktiwiteit gebruik.
Daar is 10 noodsaaklike punte van die proses om doelwitte te stel.
1. Onbewuste behoeftes onderlê enige aktiwiteit. Die behoefte is 'n objektiewe behoefte aan iets. Dikwels word die behoeftes aan die vakke opgelê, dit wil sê, hulle bestaan ​​onafhanklik van die wil van die individu. Byvoorbeeld, 'n persoon moet asemhaal, drink en eet om te lewe. Op grond hiervan kan u die hiërargie van behoeftes vir Maslow neem - van laer tot hoër.
2. Gewoonlik is 'n bewuste behoefte 'n motief. Aangesien die individu in die proses van lewensbelangrike aktiwiteit baie verskillende behoeftes begryp, word die enkele motiveringsisteem van die vak gedefinieer as eerder kompleks, teenstrydig en gedeeltelik gerealiseer. In die sielkunde is daar 'n verskynsel genoem motiefstoei. Dit beteken dat motiewe 'n hiërargiese stelsel van betekenis het en met mekaar meeding. Die doel word beskou as die belangrikste of wenmotief. Komponente van die motiveringsproses is motivering, dit is bewuste argumente wat die betekenis van die motief bewys en verduidelik.
3. Die doel is beswaarlik begeerte, dit is die begrip van die individu wat hy wil hê. Dit is 'n perfekte beeld wat die werklikheid verdraai. As 'n ideale beeld is dit 'n komplekse komplekse vorming wat bestaan ​​uit hul formulerings, argumente, voorspellings en verwagtings, fantasieë, veronderstellings, ens. Vandag is die doel natuurlik 'n bewuste en rasionele verskynsel, maar dit is onmoontlik om nie die emosionele en figuurlike wortels in ag te neem nie die manier waarop dit gerealiseer sal word.
4. Interne meganismes vir potensiële voorspelling word gebruik om 'n teiken te kies. Vir stadiums word 'n gebeurtenis met 'n hoër mate van subjektiewe waarskynlikheid vaker gekies.
5. Die werklike resultaat met die doel as 'n interne beeld en subjektiewe voorspelling wissel altyd af.
6. Die beeld van die proses om die doel te bereik en die idee van die hulpbronne wat bestee word, word altyd in die beeld van die doel ingesluit. Beplanning is 'n bewuste analise (verduideliking) en 'n skriftelike vasstelling van die stappe om die doel en die nodige hulpbronne te bereik.
7. Idees oor die deurlopende prosesse en die hulpbronne wat aan implementering bestee word, sal altyd afwyk van wat in werklikheid beskikbaar is. Selfs die mees ideale beplanning kombineer sommige van die foute wat in die proses aangepas moet word.
8. Hoe duideliker en duideliker die doel is gerealiseer en aangebied, hoe meer intense die motiveringsprosesse vir die bereiking daarvan, asook die meer aktiwiteit om die resultaat te bereik.
9. Hoe meer intense die motivering aan die begin, des te meer sal die subjektiewe sterkte van die teiken vervorm word.
10. In die sielkunde is daar 'n redelik bekende motiveringswet, wat 'n doelgradiënt genoem word. Dit lê in die feit dat hoe nader 'n individu die resultaat benader, hoe meer intense is die motiveringskrag, sowel as die aktiwiteit van die aktiwiteit.
Die proses van doelwitstelling is redelik lank en kompleks. Die kompleksiteit daarvan lê in die noodsaaklikheid om onbewustelike begeertes om te sit in 'n duidelike en duidelik geformuleerde doel, om die nodige aksies en hulpbronne te bou om die resultaat te bereik. En die duur van die doelwitstelling word bepaal deur die feit dat dit nie net eindig met die keuse van die doelwit aan die begin van die aktiwiteit nie. In die loop van die aktiwiteit is daar baie teenstrydighede tussen die beeld en die bestaande resultate.
Basiese doelstellings is die sleutel tot die verwesenliking van begeertes en idees.
Doelwitte en doelwitstelling
Die doelwit is wat die persoon beoog om te bereik, die doel van aspirasie, die gewenste uitkoms, wat wenslik is om te besef, maar nie noodwendig haalbaar nie.
Doel in filosofie beteken die voorstelling wat die individu probeer realiseer. Dit is 'n produk van bewuste aktiwiteit en wil, 'n subjektiewe vorm van vrywillige motivering, egter ook met interne psigiese verskynsels, word die konsep van 'n doel oorgedra na die buite-objektiewe wêreld.
Die doel is 'n ideale interne afwagting van die resultate van die aktiwiteit en die moontlikhede van sy prestasie met behulp van sekere middele. Dus, die doel is met mekaar verbind met die aspirasies en begeertes van die individu, met bedoelings, met die idees van die toekoms, met bewussyn en wil. Dit is, dit is die basis vir enige aksie, daad, en sal ook sy finale uitslag wees.
Doelwitte word op drie vlakke ingedeel:
Die eerste vlak is die operasionele doelwit. Hierdie is kortstondige, alledaagse doelwitte wat onderhewig is aan taktiek. Hulle is redelik selde bepaal, maar eerder 'n konkretisering van aksies om taktiese doelwitte te bereik.
Die tweede vlak is taktiese teikens. Hulle kom uit strategiese landmerke. Taktiese doelwitte spesifiseer sulke komponente as hul waarde. Hulle is in wese stappe en doelwitte wat gemik is op die implementering van strategiese doelwitte.
Die derde vlak is strategiese doelwitte. Hulle is die belangrikste onder ander lewensdoelwitte. Hulle bepaal die lewensverloop van 'n persoon, 'n groep mense of 'n organisasie as geheel. Die lewe van 'n individu in al sy manifestasies en lewensstappe bepaal strategiese doelwitte. Hulle is die regerende faktor van enige aktiwiteit.
Die aard van die vorming van persoonlikheid en die veranderlikheid daarvan weerspieël die eienskappe van doelwitte. Dit sluit in: diepte, hul konsekwentheid, plastisiteit, korrektheid.
Die diepte van die doelwitte lê in hul invloed op verskillende lewensareas en die vlak van sulke invloed. Hierdie eiendom kenmerk strategiese doelwitte. Die mate van interafhanklikheid en invloed op ander doelwitte word bepaal deur sodanige eiendom as samehang.
Met verloop van tyd, enige doelwitte ondergaan transformasies - plastisiteit is hiervoor verantwoordelik. As gevolg van die feit dat waardes geleidelik gevorm word, ondergaan die strategiese doelwitte ook veranderinge.
Die konsekwentheid tussen taktiese doelwitte en strategiese doelwaardes word bepaal deur die korrektheid van doelwitte. Die belangrikste kenmerk van doelwitte is hul individualiteit. Selfs as hulle dieselfde genoem word, het elke persoon vir sy doelwitte sekere persoonlike waardes en subjektiewe betekenisse.
Doelstelling is die proses om doelwitte te stel. Hierdie proses is 'n soort kreatiwiteit. En hoe hoër die vlak van die doel, hoe kreatief sal die proses wees. By die operasionele en 'n bietjie op taktiese vlak is die proses van doelwitstelling meer verbind met analitiese denke en logika. Op strategiese vlak is dit verbind met kreatiwiteit en sintetiese denke.
Om die doelwitstelling suksesvol te maak, moet die individu hom goed ken, sy voorste motiewe en waardes moet kreatief en sterk wees, 'n goeie verbeelding hê. 'N Groot rol word ook gespeel deur gestruktureerde denke en logika.
In die algemene sin is doelwitstelling 'n vaardigheid wat aangewend kan word om op te lei met goeie oefening.
Die betekenis van doelwitstelling is die manifestasie van die eksistensiële wese van die individu, d.w.z. dit is 'n proses om aktief die werklikheid te genereer. Dit is een van die basiese behoeftes van die individu. Doelwitstelling is daarop gemik om die energievlakke te verhoog. Dit is 'n kragtige selfmotiverende faktor. Doelstelling verlaag of verminder die vlak van angs en verminder onsekerheid.
Maar die verwerping van doelwitstelling word geassosieer met intrapersoonlike konflikte, met vrese wat veroorsaak word deur die ervaring om doelwitte te stel sonder om hulle te bereik, met 'n gebrek aan inligting oor persoonlike potensiaal, hulpbronne vir hul beweging en prestasie.
Die beginsels van doelwitstelling, die ontwikkeling van 'n struktuur van doelwitte, lê in konsekwentheid en interverwantskap.
Beplanning en doelwitstelling
Die belangrikste dinge vir 'n individu wat streef om sukses in die lewe te behaal, is beplanning en doelwitstelling. Na alles, om die doel te bereik, beteken dit om te wen. Suksesvolle vakke wen, onsuksesvolle mense probeer om te wen. Dit is die wesenlike verskil tussen geteikende en nie-geteikende aksies. Eerstens is doelwitstelling 'n doelwit wat bereik moet word. Dit volg uit die behoeftes, kry motivering, en werk dan direk op die prestasie.
Die behoefte aan doelwitstelling en die vorming van planne vir die implementering van sodanige doelwitstelling is die basiese behoefte van die individu, onderskeidende mens en samelewing van diere.
Geluk en tevredenheid met die lewe van 'n individu is afhanklik van bevoegde doelwitstelling.
Geluk is 'n proses wat gereeld gekenmerk word, en dit begin met 'n plan. Sukses kan baie vinniger bereik word as daar 'n strategiese plan is. In persoonlike strategiese beplanning onthul die doelwit sy potensiaal ten volle.
Strategiese subjektiewe beplanning dra by tot:
die bepaling van die belangrikste rigtings, die vind van die doel en betekenis van die lewe;
positiewe besluite neem en die toekoms verbeter;
konsentreer op wat werklik betekenisvol is;
die hoogste resultate in die kortste moontlike tyd bereik;
'n beduidende toename in die vlak van prestasie van hul eie aksies;
Genot van meer volledige balans, vryheid en geld;
die uitskakeling van vrees, angs, onsekerheid en twyfel;
meer effektiewe gebruik van hul eie vaardighede en praktyke;
verhoog algehele kalmte en lewenskwaliteit;
meer produksie, wat uiteindelik tot goeie resultate lei.
Strategiese doelwitstelling is gebaseer op die feit dat die lewe van individue nie volgens plan kan geskied as die plan self nie bestaan ​​nie.
Die proses om doelwitte te stel, is onlosmaaklik gekoppel aan die hiërargie van behoeftes. Maslow se hiërargie van behoeftes is geskep sonder inagneming van die ineenstorting in ooreenstemming met die vlakke van sy probabilistiese implementering. Die behoeftes van die individu word uitgedruk in algemene vorms en slegs in 'n spesifieke interne verhouding. Dit volg dat die behoeftes van enige een vlak die vraag van hierdie behoefte heeltemal kan sluit. Dit beteken dat hierdie behoefte aan die toekoms geen ontwikkeling sal ontvang nie. Die beweging is gerig om aan die behoeftes van een vlak na 'n ander te voldoen. Dit is dat die bevrediging van materiële behoeftes voorafgaan aan die behoefte aan persoonlike ontwikkeling. Soos die praktyk toon, behels die bevrediging van een wesenlike behoefte egter die ontstaan ​​van ander materiële behoeftes, en gee nie noodwendig aanleiding tot die behoefte aan ontwikkeling nie.
So, Maslow se piramide kan gesien word vanaf die posisie van die dubbele bewegingsrigting, d.w.z. die bevrediging van die behoeftes van een vlak in die toekoms lei tot beweging in twee rigtings: die behoeftes van dieselfde vlak of die behoeftes van die volgende vlak.
Dit is hierdie tweerigtingbeweging wat op grond van doelwitstelling lê - die bepaling van wat gedoen en beplan moet word.
Terselfdertyd impliseer doelwitstelling die vervulling van twee take. Die eerste is om die huidige vlak van die piramide en die oorgang na die volgende hoër vlak te sluit. Die tweede is om oor te skakel na die behoefte, wat op die analitiese vlak van die volgende piramide is.
Dieselfde situasie is met beplanning: wat moet gedoen word om na die volgende vlak te beweeg, en watter aksies moet gedoen word om na dieselfde vlak van die volgende piramide te beweeg.
Strategiese beplanning is 'n sistematiese, konsekwente en logiese proses wat gebaseer is op rasionele (rasionele) denke. Saam hiermee verteenwoordig dit ook die kuns van voorspelling, alternatiewe oplossings en navorsing.
Die algemene doelstelling, afhangende van die vlakke van die piramide, veronderstel die verfyning deur 'n sekere persoon van sy eie take volgens die onderskeie vlakke. Vir doelstelling word konkrete aksies vir individue en bewegingsbeplanning geïmplementeer.
In wetenskaplike werke is die algemeenste sulke definisies van doelwitte: die verwagte uitkoms van die aktiwiteit, die onderwerpvertoning van die toekoms, die individuele beeld van die gewenste, wat voor die weerspieëling van omstandighede in die verstand van die individu is.
In die onderwys impliseer die doel 'n verwagte resultaat, dws 'n opvoedkundige produk wat werklik en spesifiek moet wees.
Doelwitstelling vandag is die probleem van die moderne les. Basiese doelstellings is 'n noodsaaklike element vir die bereiking van suksesvolle aktiwiteite. Na alles, hoe goed die doelwitte geformuleer en konkretiseer word, hang beide die maniere om dit te bereik en die finale uitkomste.
Die kern van die probleem lê in die vervanging van die doel, die formele benadering, die oorskatte doelwitte, die opstel van die onderwysers se eie doelwitte.
Die vervanging van doelwitte is dat onderwysers dikwels morele bevrediging voel van wat skoolkinders in die klas doen, en nie uit die uitslag van die les nie. Daar is 'n vervanging van leerdoelwitte deur middel van prestasie.
Die formele benadering bestaan ​​uit die vaagheid en dubbelsinnigheid van die doelwitte wat die onderwyser geformuleer het, wat lei tot 'n misverstand van hierdie doelwitte deur die studente en die onderwyser self.
Opgeblase teikens is wêreldwyd en lokaal, afhangende van hul skaal. Gewoonlik word 'n globale doel in die les gestel, wat nie in een les verwerf kan word nie. Die doel wat met 'n bepaalde les geassosieer word, word plaaslike genoem.
Die opstel van persoonlike doelwitte deur onderwysers lei tot die feit dat studente nie doelwitte op hul eie stel nie, waardeur hulle in die klas verveeld kan raak.
Doelwitstelling in pedagogie behels die proses om die take en doelwitte van die vakke van opvoedkundige aktiwiteite (studente en onderwysers), hul openbaarmaking, koördinasie en prestasie te vind.
Die doelwit is waarna u streef, wat u moet besef. Die lesse plaas opleiding, vorm die persoon en voed die doel op. Hulle moet diagnoseerbaar wees (dws verifieerbaar met die hulp van sekere middele), spesifiek, verstaanbaar, bewus, beskryf die verlangde resultaat, werklik, stimulerend, presies.
Dit volg dat die doel van die les sy uitkoms is, wat beplan word om te bereik deur die gebruik van didaktiese, metodiese en sielkundige tegnieke.
Leerdoelwitte bevat studente wat kennis, praktiese vaardighede en vaardighede bemeester.
Opvoedkundige doelwitte dra by tot die ontwikkeling van 'n positiewe houding teenoor die kennisstelsel en die leerproses self, die vorming van oortuigings, idees, houdings, persoonlike eienskappe en eienskappe, selfbeeld, outonomie en die verkryging van normale gedrag in enige samelewing.
Ontwikkelingsdoelwitte (formatiewe) dra by tot die vorming van spesiale en opvoedkundige vaardighede, die verbetering van verstandelike prosesse, die vorming van die emosionele sfeer, dialoog, monoloog, kommunikatiewe kultuur, die implementering van selfbeeld en selfbeheersing, en oor die algemeen die ontwikkeling en ontwikkeling van 'n individu se persoonlikheid.
Organisasie van doelwitstelling
Vandag is een van die belangrikste probleme van die huidige samelewing die probleem van persoonlike vorming. Dit is die ontwikkeling van so 'n persoonlikheid, wat nie net in staat is om te oorleef in vinnig transformerende ekonomiese en sosiale omstandighede nie, maar ook die bestaande werklikheid aktief beïnvloed. Die hoofspasie onder die beskrywing van die eienskappe van so 'n persoon is redelik toepaslike vermoë, wat bestaan ​​in die onafhanklike opstel van doelwitte en hul prestasie deur die gebruik van die mees aanvaarbare en voldoende middele. Однако, наряду с этим, проблема механизмов и факторов формирования целеполагания в процессах онтогенетического развития личности в психологической науке практически не проработана.
Несомненно то, что индивид не рождается сразу с готовой способностью к индивидуальному целеполаганию. In die proses van subjektiewe ontwikkeling gaan die vorming van doelwitstelling deur 'n aantal spesifieke stadiums. Die baba het groot potensiaal, maar kan niks doen nie. Dit is eers in die eerste jaar van die lewe dat hy sy liggaam in besit neem, handbewegings ontwikkel deur manipulasies met verskillende voorwerpe. En 'n volwassene wat op hierdie stadium help om sulke manipulasies uit te voer, tree op vir die baba as 'n vennoot vir gemeenskaplike aktiwiteite.
Teen die einde van die eerste jaar van die lewe blyk dit dat kinders optredes bepaal deur doelgerigtheid, en die vermoë om sekere resultate te vind en te gebruik, word gevorm. Dit wil sê, die doelwitte van die kinders word gerig op die verkryging van 'n gewenste resultaat. Soos individuele ervaring opbou, word objektiewe aksies, een na die ander, meer kompleks. Die motief van sulke aktiwiteite behoort aan die kind, maar die doelwit is vir die volwassene.
Die ontwikkeling van doelwitstelling is te danke aan die spesiale rol van volwassenes as vennote van die kind in kollektiewe aktiwiteite, wat al die nodige voorwaardes vir die vorming van sy waarskynlike moontlikhede bevat.
Vandag is verskeie metodes, tegnieke en metodes ontwikkel wat die vermoë ontwikkel om doelwitte te stel en by te dra tot die isolering van die ware doel van al die "Ek wil".
Doelwitstellingsopleiding is daarop gemik om vaardighede te ontwikkel vir die opstel van doelwitte op verskillende terreine van die lewe. Dit help om die keuse van fundamentele doelwitte te verstaan ​​en maniere te identifiseer om dit te bereik, die tegnologie, beginsels en die ontwikkeling van doelwitstelling in die algemeen. Die doelstelling opleiding leer die reëls van die formulering van doelwitte, SMART-tegnologie, fasiliteer die opstel van prioriteite deur gebruik te maak van situasionele analise, ens.
Metodes van doelwitstelling en doelwitstellingstegnieke maak dit moontlik om effektiewe motivering en goeie interne toestande te skep om in die regte rigting te beweeg, wat aan individuele behoeftes voldoen.
So dikwels is die vraag waarom individue hul doelwitte nie bereik nie, met mekaar verweef - hoekom, in plaas van die verwagte resultaat, word hulle heeltemal anders. Die bestaande doelwitstelling-metodes beskou hoofsaaklik die tegnologie om die doelwitte te bereik, terwyl die nodige aandag nie aan die hoofkwessies gegee word nie. Onder watter omstandighede sal die waarde van die gestelde doel behou word, hoe dit korrek geformuleer moet word, hoe om die konsekwentheid van die beskikbare moontlikhede te verstaan ​​en stel doel
Die doelwitstegnologie lê in die assimilasie van die feit dat die doeleindes verskil van drome en begeertes deurdat hulle die beeld van die verlangde toekoms bevat in verband met die fokus op aktiwiteite om so 'n toekoms te bereik. Doelwitte impliseer persoonlike pogings, risiko's, sal egter ook die berekening van die potensiaal vir hul prestasie. Die grootste fout in die implementering van die gestelde doelwitte is die onvoldoende beoordeling van beskikbare hulpbronne.
'N Baie suksesvolle en suksesvolle vak moet die vermoë behaal om doelwitte korrek te stel. As jy die doel van jou eie lewe ken, kan jy korttermyn doelwitte begin stel, byvoorbeeld, vir 'n maand, 'n jaar of drie jaar.
Die SMART-metodologie is ontwerp om te help om hulle korrek te formuleer. Vandag word dit beskou as die doeltreffendste onder ander metodes.
Die doelwitte moet dus die volgende eienskappe hê: spesifisiteit (spesifiek); meetbaar (meetbaar); bereikbaarheid (achivable); oriëntasie op die vasgestelde gevolg (resultaat-georiënteerde); verhouding met 'n sekere termyn, tydbron (Tydsduur).
Betroubaarheid (sekerheid) lê in die helderheid van formulerings. Dit moet duidelik uitgedruk word. Andersins is daar die moontlikheid om 'n eindresultaat te bereik wat aansienlik verskil van die beplande een. Die akkuraatheid van uitdrukkings bepaal die helderheid van aksie. En dit is weer 'n onontbeerlike voorwaarde vir hul getroue uitvoering.
Meetbare is die onvermoë om die prestasies van die uitslag na te spoor, tensy daar spesifieke meetbare parameters is.
Die bereiking van die doelwit lê in die feit dat hulle as aansporing aangewend word om enige probleme op te los vir verdere vordering deur die bereiking van sukses. By die formulering van doelwitte moet daar in ag geneem word dat dit onder geen omstandighede in stresvolle situasies in die eie lewe mag toeneem nie. Dit is nodig om relatief komplekse doelwitte te formuleer wat pogings behels, maar dit moet in gedagte gehou word dat dit haalbaar moet wees.
Doelwitte moet gekenmerk word, met ingang van die uitslag, nie die werk wat gedoen is nie. Met die doelstelling op hierdie manier word die mees effektiewe resultaat behaal. Byvoorbeeld, jy kan die doel van 'n individu wat 'n uur vroeër werk, definieer en uitdruk. As jy egter nie die resultaat van so 'n aksie bepaal nie, kan jy 'n ekstra uur spandeer net deur koffie met kollegas te drink en te klets.
Absoluut enige doelwitte moet korreleer word met 'n sekere datum van prestasie. Dit beteken dat die doel as 'n ware kategorie in 'n spesifieke tydsdimensie uitvoerbaar moet wees.
Byvoorbeeld, "om 'n huis te bou" is 'n ongeletterd geformuleerde doel en "om 'n huis te bou voor die einde van hierdie jaar" is 'n meer bekwame formulering as die huis nie teen die einde van die jaar gebou is nie. Daarom het die doel onvervul gebly, dit is nie besef nie.
Ook in die implementering van doelwitte help volharding, geluk en die gebruik van visualiseringstegnieke en die materialisering van gedagtes.
Die bemeestering van die kuns om doelwitte te stel, is baie belangrik, maar dit is nie noodsaaklik om die gewenste resultaat te verkry nie. Vir die implementering van die doelwitte is 'n belangrike faktor dat hul implementering nie uitgestel moet word tot môre, volgende maand of volgende jaar nie. Alles moet vandag volgens die beplanning gedoen word. Benewens die korrekte formulering van doelwitte, moet jy al jou prestasies gereeld ontleed en opteken. Die resultaat is 'n onuitputlike bron van inspirasie en kreatiwiteit vir nuwe aksies en oorwinnings.