Wat is Rusland se amptelike rede vir die inval van die Krim? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Wat is Rusland se amptelike rede vir die inval van die Krim?
Ek sukkel om Rusland se amptelike rede te vind vir die inval in die Krim -streek in die Oekraïne. As my geheue my reg dien, het hulle nie die rede halfpad deur die inval verander nie?
Destyds was daar geen rede vir die eenvoudige feit dat Rusland dit nie openlik gedoen het nie. Die Russiese troepe wat gebruik is om strategiese punte (insluitend die Krim -parlement) in die Krim -streek van die Oekraïne oor te neem, is ongemerk en word deur die plaaslike bevolking as "klein groen mannetjies" genoem.
Die amptelike Russiese lyn in hierdie tyd was dat die klein groen manne die plaaslike bevolking moet wees, en as hulle wapens Russies was, moes hulle dit gesteel het. Dit het die verhaal gebly totdat 'n referendum onder die militêre beheer van die Russiese troepe getoon het dat die plaaslike Krim lief was vir Rusland en wou aansluit.
Die betrokke referendum het op 16 Maart plaasgevind, en 'n maand daarna het Poetin toegegee dat Russiese spesiale magte gebruik is om toe te laat dat die referendum plaasvind.
Toe Donderdag uitgevra is oor die soldate wat algemeen bekend staan ​​as die groen mans, het Poetin erken dat hulle Russies is. Hy het gesê dat hulle teenwoordig was om die orde te handhaaf sodat die Krim tydens 'n referendum oor hul toekoms kon besluit.
'Ons wou geen tenks hê nie, geen nasionalistiese gevegseenhede of mense met 'n uiterste siening gewapen met outomatiese wapens nie,' het hy gesê. 'Natuurlik het Russiese soldate die Krim se selfverdedigingsmagte ondersteun.'
Rusland het die Oekraïne nie binnegeval weens die Amerikaanse 'swakheid' nie
Een van die meer lewendige politieke gesprekspunte wat uit Washington te midde van Rusland se militêre inval in die Oekraïne kom, is dat die Russiese president, Vladimir Poetin, sulke uitlokkende optrede uitgevoer het omdat Obama nie sy "rooi lyn" op Sirië afgedwing het nie en met 'n bomaanval begin het. veldtog die afgelope herfs dui aan Poetin dat hy geen gevolge sal ondervind nie.
"Ek glo regtig dat wanneer Vladimir Poetin die wêreld rondkyk - sien wat in Sirië gebeur het toe die rooi lyn pienk geword het en die president nie opgetree het nie," het die Republikeinse senator John McCain aan CNN gesê: "Ek dink hy het moed gekry en hy tree op."
Die Wall Street JournalNet so, stel dit neer op "Westerse swakheid", met die argument "dit is nie toevallig dat Poetin homself in die Oekraïne beweer het nie lank nadat Obama op vernederende wyse teruggetrek het van sy 'rooi lyn' in Sirië."
Die waarheid is dat enigiemand wat eintlik glo dat Poetin militêre stappe in die Oekraïne gedoen het, omdat Obama van sy planne om Syrië onwettig te bombardeer, teruggehou het, niks weet van internasionale betrekkinge nie.
In die eerste plek, die mees onmiddellike parallel met Rusland se besetting van die Krim, die semi-outonome skiereiland van die Oekraïne, is Rusland se militêre optrede in 2008 in Georgië, 'n ander voormalige Sowjet-staat wat te ver na die weste neig vir die gemak van Moskou. Na gewelddadige skermutselings het die Russiese magte die separatistiese provinsies van Georgië, Suid -Ossetië en Abchazië, beset.
Dit het gebeur tydens die George W. Bush -administrasie, wat so gewillig was om militêre geweld te gebruik dat dit Irak binnegeval het op grond van voorwendsel en in stryd met die internasionale reg. As Moskou sy aanwysings sou neem op grond van Washington se bereidwilligheid om geweld te gebruik, sou dit beslis in Georgië teruggehou het uit vrees vir weerwraak van die Bush -administrasie.
Elke keer as die Verenigde State nie in die buiteland met geweld optree nie - 'n seldsaamheid, let op - u het politici en kenners wat huil oor Amerika se 'geloofwaardigheid' wat op die spel is. As ander lande sien hoe ons terugstaan, dink hulle: hulle is nie behoorlik bang vir die Amerikaanse mag nie, en daarom is hulle onbeperk in hul optrede.
Eintlik het die tegniese politieke wetenskapliteratuur die argument "geloofwaardigheid" grootliks laat rus. 'Daar is min bewyse wat die siening ondersteun dat lande se rekord vir die nakoming van verpligtinge hul geloofwaardigheid bepaal', skryf twee geleerdes wat die konsep bestudeer het.
"Die illusoriese oortuiging van Amerika se vermoë om buitelandse gebeure te vorm, te benut, te beïnvloed, te beheer, te beheer of te beheer, is wydverspreid in die buitelandse beleidsgemeenskap van Washington," skryf Micah Zenko, 'n genoot by die Council on Foreign Relations. 'Die direkte implikasie daarvan is dat dit altyd Amerika se skuld moet wees wanneer dit ook al gaan of elders op die verkeerde plek gaan.
Obama trek inderdaad dwaas 'n 'rooi lyn' vir die Siriese regime van Bashar al-Assad: as chemiese wapens in die burgeroorlog gebruik word, belowe hy, sou die VSA militêre mag in Sirië gebruik.
Maar toe dit lyk asof die rooi lyn oorskry is, bevind die president hom in 'n doos wat hy self gemaak het. Terwyl die administrasie begin voorberei het op oorlog, was Amerikaanse bondgenote nie ondersteunend nie, die Amerikaanse volk was sterk gekant, en dit het gelyk asof die Kongres nee sou stem.
Met ander woorde, as Obama sy belofte om Syrië te bombardeer, ondergaan het, sou die optrede geen internasionale legitimiteit en geen toestemming van die kongres gehad het nie. Volgens die internasionale reg sou dit 'n oorlogsmisdaad gewees het, wat die gebruik van geweld teen 'n ander staat verbied sonder die goedkeuring van die VN se Veiligheidsraad, of tensy dit 'n dreigende bedreiging voorkom.
Amerika se totale minagting van die internasionale reg gee aan ander magtige lande, soos Rusland, toestemming om dieselfde te optree.
"Die stappe wat Rusland geneem het, is 'n skending van die soewereiniteit van die Oekraïne, die territoriale integriteit van die Oekraïne en hulle is 'n skending van die internasionale reg," het president Obama gesê.
Dit is opmerklik dat dit presies die argument was wat Poetin gebruik het om Obama se plan om Sirië te bombardeer, teë te werk. Hy het selfs 'n Op-Ed in die New York Times waarsku dat sodanige optrede die Siriese soewereiniteit en internasionale reg sal skend.
Rusland het ook hierdie argument gebruik toe hy die Clinton -administrasie se militêre ingryping in die Balkan in 1999 gekant het. Serwië, 'n Russiese bondgenoot, het 'n separatistiese beweging in sy provinsie Kosovo gestuit en, onder die voorwendsel van die voorkoming van 'etniese suiwering', die Verenigde State het Serwië gebombardeer sonder die VN se toestemming en sonder die regverdiging van selfverdediging.
En natuurlik is daar die Amerikaanse inval in Irak, wat 'n voorbeeld is van die duidelikste oortreding van die internasionale reg. Dit pas by die beskrywing van wat 'n regter van die Neurenberg -tribunaal 'die hoogste internasionale misdaad' genoem het, wat slegs van ander oorlogsmisdade verskil, omdat dit die opgehoopte euwel van die geheel in sigself bevat.
As Amerika die internasionale reg as 'n roetine kwytraak, hoe kan dit dan omdraai en Rusland veroordeel vir sy eie onwettige militêre optrede?
Die afgelope twee jaar het Poetin blykbaar al drie interpretasies ondersteun. Hy het voorgestel dat die Oekraïne se toetreding tot die NAVO ondraaglik sou gewees het en het ook beweer dat die geskiedenis van die Krim die gebied '' 'n onafskeidbare deel van Rusland '' gemaak het na die verbrokkeling van die Sowjetunie. Tog het Poetin my ook tydens 'n onthaal in Sochi in Oktober 2015 vir my gesê dat die operasie om die skiereiland in beslag te neem, "spontaan" was en dat dit glad nie vooraf beplan is nie. (Poetin se ander verduidelikings vir die ingryping-dat hy beveel het om die Russiese bevolking van die Krim te beskerm teen Oekraïense nasionaliste en om die Krim se reg op selfbeskikking te respekteer-moet minder ernstig opgeneem word, aangesien die nasionalistiese bedreiging op die Krim grootliks uitgevind is en sedert Poetin het die meeste van sy vorige 14 jaar aan bewind min belangstelling in selfbeskikking vir die skiereiland getoon.)
So, wat was die anneksasie - 'n reaksie op die uitbreiding van die NAVO, 'n daad van keiserlike aggressie of 'n onvoorspelbare reaksie op 'n onverwagte krisis? Die waarheid kan elemente van meer as een teorie behels, en sommige van die besonderhede bly onbekend. Tog, inligting wat die afgelope twee jaar opgeduik het en insigte uit onlangse onderhoude in Moskou, dui op 'n paar belangrike gevolgtrekkings: Poetin se beslaglegging op die Krim blyk 'n geïmproviseerde gok te wees, wat onder druk ontwikkel is, wat veroorsaak is deur die vrees om die strategiese belangrike punt van Rusland te verloor. vlootbasis in Sevastopol.
Kyk eers na die idee dat Poetin beveel het dat Krim in beslag geneem moet word om die militêre omsingeling van die NAVO deur Rusland te voorkom. Dit is duidelik dat die uitbreiding van die NAVO sonder meer as pogings om Rusland te integreer, die verhouding tussen Moskou en die Weste die afgelope twee dekades gehelp het, net soos dit bekend is dat Rusland se leiers vasbeslote is om te verhoed dat Oekraïne 'n NAVO -lid word. Maar dit beteken nie dat die verset teen NAVO se uitbreiding Poetin in hierdie geval gemotiveer het nie.
Selfs as Oekraïense amptenare wou aansluit by die NAVO na Janukowitsj se afdanking, was die alliansie nie op die punt om die land binne te laat nie. Poetin het daardie stryd reeds op 'n NAVO -beraad in 2008 gewen, toe die alliansie gekies het om nie verder te gaan met Oekraïens of Georgies nie lidmaatskap. Britse, Franse en Duitse amptenare het aangevoer dat die twee lande te onstabiel bly om op die pad van toetreding tot die alliansie geplaas te word en dat dit Moskou ook onnodig sal verset. Alhoewel die NAVO nie die uiteindelike toetreding van die Oekraïne uitgesluit het nie, het die Duitse kanselier, Angela Merkel, gekant gebly teen praktiese stappe in die rigting, en die Amerikaanse president, Barack Obama, het, anders as sy voorganger, George W. Bush, geen stappe gedoen om Kiev se lidmaatskap te bevorder nie. Wat meer is, in Oktober 2013, enkele maande voor Rusland se anneksasie van die Krim, het Anders Fogh Rasmussen, sekretaris-generaal van die NAVO, onomwonde aangekondig dat Oekraïne nie by die alliansie sal aansluit in 2014. Daar was min rede om te verwag dat dit binnekort sou verander.
Natuurlik sou Poetin anders kon glo. Maar as dit die geval was, sou hy waarskynlik die kwessie met Westerse leiers bespreek het. Dit lyk asof hy dit nie gedoen het nie, ten minste nie met Obama nie, volgens Michael McFaul, wat as president se spesiale assistent in Rusland gedien het van 2009 tot 2012 en as die Amerikaanse ambassadeur in Moskou van 2012 tot vroeg in 2014. Gedurende daardie tydperk was McFaul was teenwoordig vir almal behalwe een van die vergaderings tussen Obama en Poetin of Dmitri Medvedev, wat as president van Rusland gedien het van 2008 tot 2012 terwyl hy in Washington dien, het McFaul ook geluister na al die telefoongesprekke wat Obama met óf die Russiese leier gehad het. In 'n toespraak verlede jaar het McFaul gesê dat hy nie 'een keer kon onthou dat die kwessie van NAVO -uitbreiding ter sprake gekom het' tydens enige van die uitruilings nie.
Verlede Januarie het ek 'n bron na aan Oleg Belaventsev, die bevelvoerder van die Russiese militêre operasie in die Krim, gevra of Russiese amptenare bekommerd was oor die Oekraïne wat by die NAVO aangesluit het in die maande wat die ingryping voorafgaan. 'Hulle was nie bang dat Oekraïne by die NAVO sou aansluit nie,' het die bron geantwoord. 'Maar hulle was beslis bekommerd dat die Oekraïners die [Russiese] huurkontrak op [die vlootbasis in] Sevastopol sou kanselleer en die Swart See -vloot sou uitskop.
Ander, meer spesifieke tekens toon ook dat Moskou besig was om voor te berei om die Krim in beslag te neem in die ses maande voor Janukowitsj se val. Vladislav Surkov, 'n senior Poetin -adviseur, het Kiev en Simferopol, die hoofstad van die Krim, herhaaldelik in die herfs en winter van 2013–14 besoek, deels om die bou van 'n brug oor die Kerchstraat te bevorder om die suide van Rusland en die Krim te verbind - 'n noodsaaklike vervoerskakel in geval van anneksasie. Ongeveer dieselfde tyd is spanne van die Russiese polisie en geheime diensbeamptes in Kiëf gesien.
Intussen het Vladimir Konstantinov, die voorsitter van die Krim -parlement, gereeld na Moskou gereis. Op een so 'n besoek, in Desember 2013, ontmoet hy volgens die Russiese joernalis Mikhail Zygar Nikolai Patrushev, die sekretaris van die Russiese Veiligheidsraad en die hoogste veiligheidsbeampte van die Kremlin. Volgens die verslag van Zygar was Patrushev 'aangenaam verras' om van Konstantinov te verneem dat die Krim gereed sou wees om na Rusland te gaan as Janoekowitsj omvergewerp word. Net voor Rusland se ingryping was Konstantinov terug in Moskou en vergader hy met senior amptenare.
Maar by nadere ondersoek hou die teorie dat Poetin lankal van plan was om die Krim in te neem, nie heeltemal by nie. Oorweeg Surkov se gereelde reise na die skiereiland. Wat die Poetin -adviseur tydens die besoeke met plaaslike leiers bespreek het, is onbekend. As Surkov hom egter voorberei op die anneksasie van die streek, lyk die volgende stap van Poetin bisar. In plaas daarvan om Surkov na Simferopol te stuur om toesig te hou oor Rusland se ingryping, het Poetin hom einde Februarie van die saak afgehaal. Zygar het voorgestel dat Surkov se werklike opdrag in die Oekraïne nie was om voor te berei op die anneksasie van die Krim nie, maar om Janoekowitsj aan die bewind te hou - 'n taak waarby hy misluk het, tot groot misnoeë van Poetin. Wat die polisie en geheime diensspanne in Kiev betref, sou hul rol waarskynlik die personeel van Janoekowitsj adviseer oor hoe om protesoptogte in die hoofstad teen die regering te vermy, sou hulle eerder daarheen gestuur gewees het.
Dat 'n dokument so spekulatief soos die memo vir anneksasie wat onthul is deur Novaya Gazeta minder as 'n maand voor die operasie in omloop was, dui intussen daarop dat Poetin nie 'n konkrete plan teen Februarie 2014 aanvaar het nie. En waarom was Patrushev, 'n senior amptenaar en na verneem word een van die sterkste ondersteuners van die ingryping in die Oekraïne, 'verbaas' om te hoor dat die Krim -elite die anneksasie sou goedkeur? As die Kremlin 'n besetting oorweeg het, sou Patrushev teen die tyd van sy ontmoeting met Konstantinov in Desember 2013 intelligensieverslae daaroor gesien het.
Trouens, tot kort voordat dit gebeur het, blyk dit dat Poetin nie verwag het dat Janoekowitsj van die bewind sou val nie. As hy dit gedoen het, sou hy waarskynlik 'n voorwendsel gevind het om die uitbetaling van 'n lening van $ 3 miljard wat Rusland aan die Janoekowitsj -regering in Desember 2013 beloof het, uit te stel. Soos die politieke konsultant en die voormalige amptenaar van die Kremlin Aleksei Tsjesnakof vir my gesê het: 'Dit is nie Poetin se styl om sulke geskenke te maak nie.'
Dit sou gevaarlik gewees het dat Moskou slegs outonomie op die skiereiland sonder Westerse steun sou ondersteun, aangesien Rusland die Krim se pro-Russiese regering sou moes verdedig teen enige poging van Kiev om die 22 000 Oekraïense troepe wat daar gestasioneer was te gebruik om die orde te herstel. As Rusland daarteenoor sou verkies om die Oekraïense magte te verdryf en die gebied te verdedig teen 'n teenoffensief, sou dit in die Weste byna soveel vyandigheid veroorsaak het as wat dit die beheer oor die gebied sou neem. Teen 4 Maart, sonder om 'n lewensvatbare uitgangstrategie te vind, het die Kremlin op anneksie besluit.
Al hierdie improvisasie maak dit moeilik om Rusland se ingryping in die Krim as deel van 'n sistematiese ekspansionistiese projek te beskou. Enige halfbevoegde imperialis sou na die inval geweet het wie hy as die plaaslike satrap sou aanstel en sou reeds gekies het of inwoners 'n referendum oor outonomie of anneksasie sou aanbied. En 'n vasberade revanchist sou seker gemaak het om 'n brug na die teikengebied te bou, eerder as om tien jaar in vrugtelose besprekings te verkwis.
As Poetin die grootste bekommernis van Moskou oor Sevastopol was, dui dit op verskeie belangrike punte. Eerstens sou die rampspoedige wending in die betrekkinge tussen Rusland en die Weste die afgelope twee jaar vermy gewees het as Oekraïense amptenare, sowel as opposisieleiers en hul Westerse ondersteuners, konsekwent belowe het om die ooreenkoms wat die huurkontrak van Rusland op die basis verleng het, te respekteer 2040's. Hierdie ooreenkoms was beslis baie ongewild in die Oekraïne. Maar as Oekraïners geweet het dat die alternatief die verlies van die Krim en 'n bloedige oorlog in die ooste van die land sou wees, sou hulle moontlik genadig gewees het vir die verontwaardiging om die magte van 'n buitelandse mag aan te bied.
Die belangrikheid van Sevastopol in die geval van Rusland se ingryping in die Krim toon aan dat Rusland se belangrikste strategiese bates, soos Poetin, akkuraat moet identifiseer as die Weste sy bewegings in toekomstige krisisse wil voorspel. Die Baltiese state bevat geen Russiese basisse wat 'n soortgelyke ingryping kan uitnooi nie. In Sirië is die hawe van Tartus - Rusland se enigste voorpos in die Middellandse See - waarskynlik te klein en swak toegerus om veel te maak, hoewel die Russiese weermag planne het om dit uit te brei. 'N Groter bedreiging kan ontstaan ​​as Turkye probeer om die Turkse Straat, wat die Swart- en Middellandse See verbind, met Russiese skepe te sluit. Ingevolge die Montreux -konvensie van 1936 het Turkye die reg om deur hierdie seestraat te weier om militêre vaartuie uit lande waarmee dit oorlog voer of 'n dreigende gevaar van konflik het. As Ankara hierdie stap sou neem, sou dit dit baie moeiliker maak vir Rusland om militêre operasies in die Middellandse See en die Midde -Ooste te ondersteun, soos sy onlangse ingryping in Sirië, en dit kan 'n woedende en moontlik buite verhouding Russiese reaksie veroorsaak. Dat beide Poetin en die Turkse president Recep Tayyip Erdogan internasionaal sterk moet verskyn om binnelandse politieke redes, maak die teenstrydigheid tussen hulle kommerwekkend, daarom moet Westerse leiers aan Ankara duidelik maak dat hulle nie sal ondersteun om die strate te sluit as die spanning tussen Rusland en Turkye verder toeneem nie.
Poetin se onlangse voorliefde vir weddenskappe met 'n hoë inset kan vir Westerse leiers selfs moeiliker wees as 'n beleid van konsekwente ekspansionisme. Daar kan 'n rasionele imperialis vervat word, maar die gepaste reaksie op 'n dobbelaar wat vinnig besluite neem op grond van korttermynfaktore, is minder duidelik. In beide die Krim en Sirië het Poetin probeer om verrassing uit te buit, en vinnig probeer om feite op die grond te verander voordat die Weste hom kon keer. Deur moedig op krisisse te reageer, skep hy nuwes vir Rusland en die wêreld.
Russiese magte brei beheer uit oor die Krim
SEVASTOPOL, Oekraïne-Die beleërde regering in Kiëf het Maandagaand gesê dat Russiese magte die opstand tussen die twee nasies dramaties eskaleer het deur die weermag en vloot van die Oekraïne in die Krim 'n stomp ultimatum te gee: trou aan die nuwe pro-Rusland-leierskap in die streek te belowe of gedwing te word deur Rusland in te dien.
'N Woordvoerder van die Russiese Swartsee -vloot, wat in die Krim -hawe Sevastopol geleë is, ontken dat 'n dreigement gemaak is, en die Russiese ministerie van verdediging het die beskuldiging "volslae onsin" genoem. Maar terwyl Russiese troepe en oorlogskepe die Oekraïense veiligheidsinstallasies op die hele outonome Krim -skiereiland omring het, was dit duidelik dat Oekraïense magte 'n dreigende bedreiging in die gesig staar.