Vandag, wat kan gedefinieer word as rassisme en wat nie kan geword het nie 'n saak vir debat. Elke rassist het in die wet gevang, of dit nou is verkeerd beskuldig van 'n swart kind van seksuele aanranding or loop oor en vermoor 'n moskee-goer, beweer dat hy nie rassisties is nie.
Eric Kaufmann, 'n prominente professor aan 'n Londense universiteit, het beweer dat "Ras-selfbelang is nie rassisme nie". Hy is verbind deur ander wat sien praat oor ras as "help nie", Is dit vanuit 'n linkse perspektief wat voorregte klas, of van 'n konserwatiewe een wat" identiteitspolitiek "beledig.
Swart mense, inheemse mense, kleurlinge, Moslems en Jode berig gereeld dat hulle rassisme - en wat rassisme uitmaak - deur mense geleer word wat dit nog nooit ervaar het nie.
Soos Cheryl Harris in haar landmerk 1993-artikel verduidelik het, het "Witheid as Eiendom"Het witmense in koloniale koloniale lande soos die VSA en Australië direk voordeel getrek uit wit. Dit het hulle toegerus met die eersgeboortereg van nie besit nie (soos in die geval van slawerny) of "in die pad" (soos in die geval van Inheemse volke wie se lande begerig was).
Baie ontkennings van rassisme kom uit gevoelens van ongemak oor hierdie feit, 'n staat wat na verwys word as "wit broosheid". Wanneer daar aandag getrek word aan witmense se rassevoorreg, of die aannames en strukture wat rassistiese oortuigings uitsteek, uitgedaag word, is wit mense geneig om te reageer met woede en 'n weiering om deel te neem aan die bespreking.
LeRon Barton het geskryf die virusse video's van polisie-skietery van swart mense is die "nuwe lynching-poskaart" - 'n verwysing na poskaarte wat gestuur is wat lynskerms uitbeeld - en dat blanke mense in die VSA verkies om nie die diepte van Amerika se probleem van geïnstitusionaliseerde rassistiese geweld te ken nie.
Net so, baie Australiërs word nou eers bewus van die lot van gevangenes in Australië se buitelandse aanhoudingskampe, na meer as vyf jaar.
Nie sien rassisme is integraal tot wat die filosoof Charles Mills genoem het "wit onkunde. "Dit is nie werklike onkunde nie, maar 'n opsetlike een wat diegene wat rassisme nie beïnvloed het, hul" onskuld "kan handhaaf nie en uiteindelik hul voorreg beskerm, soos die akademiese Gloria Wekker het sterk aangevoer.
Cheryl Harris bespreek die onderliggende oorsake van rasseversaking in Amerika:
Hierdie weiering om gesprekke oor rassisme te erken of betrokke te raak, skep 'n gevaarlike situasie rakende ongeletterdheid. Dit beteken nie alleen dat rassige mense na verwagting die belittling van hul ervarings sal dra nie, maar uiteindelik is ons almal erger in die gesig van oop wit oppergesag in Australië en oor die hele wêreld.
Nie ons skoolopleiding of ons media rus ons toe om te verstaan ​​wat ras en rassisme is nie. Ons is net vertel dat rassisme verkeerd is. En wanneer mense van oortreding aangekla word, gaan hulle in ontkenningsmodus.
Maar dit is onproduktief. Ons moet wegbeweeg van 'n morele begrip van rassisme, wat dit as 'n probleem van 'slegte' individue beskou, en tot 'n sistemiese een wat ons begrip in die geskiedenis van die Europese kolonialisme begrond. En om dit te doen, moet ons ondersoek wat ras is.
Of eerder, wat ras doen.
So, wat doen ras?
Charles Mills beskryf hoe die ras vandag steeds in 'n sosiaal-politieke konteks bestaan:
As die laat akademikus Jose Munoz argumenteer, omdat dit onmoontlik is om ras as een ding goed te kan teoretiseer, word ons beter bedien deur te kyk na watter ras dit doen. Watter funksies voer ras uit? Hoe kan dit Hou voort om die idee van 'n natuurlike sosiale hiërargie te reproduseer?
Die grootste probleem wat ons in die begrip van ras ervaar, is die fiksasie op die biologiese. In werklikheid, soos Stuart Hall verduidelik, ras - 'n moderne verskynsel wat ontwikkel het binne die konteks van die Europese koloniale oorheersing - ontvou in drie fases: die godsdienstige, die kulturele en die biologiese.
Idees van inherente rasseverskille tussen mense het tydens die Spaanse inkwisisie vorm gekry toe die idee van limpieza die sangre (suiwerheid van bloed) is gebruik om die massa-uitsetting of gedwonge bekering van Jode en Moslems tot die Katolisisme te regverdig.
Hierdie idee het dan die houding van Spaanse indringers beïnvloed aan die Inheemse Volke van die Amerikas, wie se baie mensdom hulle bevraagteken het op grond van hul verskillende geestelike oortuigings.
Dit was hoofsaaklik godsdienstige mans soos Sepulveda en De Las Casas wat bekommerd was oor die vraagstuk van die mensdom van inheemse volke. In die 19e en 20e eeue is die ras egter in die konteks van die Europese antisemitisme gekonfronteer, en die "beskaafde missie" is deur kolonisasiemakers ingestel om inheemse volke in Afrika, die Amerikas en Asië te bevorder.
Die biologiese begrip van ras, of die idee dat, soos Hall dit stel, 'n mens se intellektuele vermoëns, karakter of temperament aan hul "genetiese kode" gekoppel is, het laas gekom.
Die inferensie van ras in menslike biologie het die taksonomiese stelsels bedink en wat sedert die vroeë 18-eeu deur Europese antropoloë gebruik is. As die wedloop wel in die liggaam geskryf is, kon die organisasie van die wêreld se mense, wat voorheen geografie gebruik het as die primêre middel van hiërargiese afbakening, nie meer geweier word nie.
Hierdie idee het sulke beleide moontlik gemaak as die gedwonge assimilasie van inheemse volke deur "broei" en sterilisasie - praktyke wat, soos Dorothy Roberts noem, word steeds in die VSA gebruik teen arm swart-, Latina- en First Nations-vroue.
In hedendaagse tye het die fokus gedraai om die idee van ras as 'n biologiese kategorie te debunking. Hierdie smal fokus het ons egter gelei om die menige ander maniere te ignoreer wat ras in werking tree.
Dit is belangrik om daarop te let dat biologiese idees van ras voortgaan met die werk van baie genetici en mediese praktisyns, en dat die aannames van skakels tussen intelligensie en ras het nie vervaag nie en 'n impak op beleidmaking gehad. Ons hoef egter nie in biologiese verskille tussen menslike groepe vir ras te glo om nog 'n impak te hê nie.
Inderdaad, die idee dat ras suiwer oor biologie is, is die kern van die sterk aanspraak dat Islamofobie kan nie rassisme wees nie omdat, soos gesê, "Islam is nie 'n wedloop nie".
Op dieselfde tyd, kommentators soos die Britse joernalis David Aaronovitch, het beweer dat anti-Semitisme rassisme is omdat Jode as 'n rassegroep gekwalifiseer kan word. Dit demonstreer die verwarring en ideologiese grandstand in die spel wanneer die ras bespreek word.
Trouens, hoewel dit duidelik is, neem antisemitisme en islamofobie baie soortgelyke vorme. Elkeen is gebaseer op die assosiasie van alle lede van die godsdiens en dikwels die godsdiens self met negatiewe aannames oor die mate van beheer wat hulle in die samelewing het. Dit is duidelik dat albei vorme van rassisme is.
Wat beteken dit vir rassisme?
Ras is nie enkelvoudig nie. Inteendeel, dit weef idees van biologie, kultuur, nasionalisme en godsdiens saam om afleidings oor hele bevolkings te maak. Dit is in die eerste plek 'n tegniek vir die bestuur van menslike verskil wat deur state, regerings en instellings gebruik word, soos die polisie, onderwys, gesondheidsorg en welsyn, om tussen mense te organiseer en af ​​te handel.
Ras kan in die spel wees selfs wanneer dit ontken word omdat dit in die loop van die moderniteit die verhouding tussen Europeërs en nie-Europeërs gestruktureer het, wat dikwels maar nie altyd vergelykbaar is met witheid en nie-witheid.
Rassisme kan nie "anti-wit" wees nie, want dit beskryf nie gevoelens van vyandigheid of vyandigheid nie; dit is nie 'n sinoniem vir vooroordeel nie. Idees van ras het aanleiding gegee tot rassistiese ideologieë, soos die idee dat Europa die hoogtepunt van vordering en beskawing is. Dit het die inval en oorheersing van die meerderheid van die wêreld se mense, die slawerny van Afrikane, die diefstal van grond, die assimilasie en toewysing van inheemse kulture en die verwydering van plaaslike kennisgewings gelegitimeer.
Rassisme is sistemies. Alhoewel dit manifesteer in individuele houdings en gedrag, word dit nie deur hulle gemaak nie. Dit is die primêre rede waarom dit so moeilik is om uit te roei. Die ander is sy vermoë om voortdurend aan te pas by veranderende omstandighede.
Byvoorbeeld, die verwydering van Aboriginal kinders uit hul gesinne teen ongekende koerse vandag vereis nie die openlik rassistiese taal van bloed kwantum en verbetering. Nietemin, beide die motivering vir hul verwydering - 'n sistemiese geloof in die inherente minderwaardigheid van Aboriginale familie strukture - en die uitwerking op kinders en gesinne is dieselfde.
Die wedloop is mobiel en steeds verander. Maar uiteindelik dien dit om wit oppergesag te behou, sowel op plaaslike as wêreldvlak.