Sowat 25 jaar gelede het my ma my gevra, "Wat wil jy hê, n loopbaan? Terwyl die woord beklemtoon word loopbaan, my verskrikte ma skud haar kop in ongeloof.
My ma het nooit buite die huis gewerk nie, en toe is baie vroue nie aangemoedig om dit te doen nie. Sy het dieselfde beperkte verwagtinge vir haar dogter gehad, maar sy het nooit in ag geneem dat ons verskillende mense was nie en dat my gees van die tweede oomblik af geskree het dat ek bewus was van die wêreld rondom my.
Sy het my nie aangemoedig om 'n kollege-onderwys te volg nie, of om op enige terrein professioneel te wees nie. Eerder toe ek na die universiteit verlaat het, het sy my herinner om terug te keer met my MRS-graad, wat daarop dui dat ek by die regs- of mediese biblioteke studeer om 'n geskikte man te vind wat een van hierdie stabiele beroepe volg.
Eers toe ek haar gevra het of sy ooit wou werk, het sy my herinner aan die tye waarin sy grootgeword het. "Vroue het dit net nie gedoen nie." Ek sal nooit weet of sy in die geheim haar eie plek wou skep buite ons huis in plaas van die huishoudelike verantwoordelikhede van die versorging van haar man en kinders.
Verskillende generasie, verskillende keuses
My ma was waarskynlik die laaste generasie vroue wat nie verwag of aangemoedig is om finansieel by te dra tot die huishouding nie, en op sy beurt het hulle die paar geheime begeertes wat hulle vir hulleself gehad het, ingesluk. Natuurlik was daar baie vroue wat tydens die laat 1940s en 50s en 60s gewerk het. Ek het geweet dat 'n paar vroulike familielede en familievriende wat werk gehad het, teen die tyd dat ek belangstel in hul innerlike gedagtes oor hul werkslewe, hulle geslaag het.
Terwyl my ma lekker etes geskep het van haar veelvuldige, byna daaglikse reise na die mark, moes sy gefrustreer gewees het. Haar kragtige intellek, vrolike leeswerk en liefde vir kuns en musiek kon haar goed in baie gekose beroepe gedien het.
Ek het dikwels voorgestel dat sy die universiteit bygewoon het en ek het beklaag dat ek haar nie 'n sitplek langs my kon red in my verskillende kursusse nie. Ongelukkig was dit 'n wêreld wat sy nooit sou weet nie, maar een waarin sy uitnemend sou wees. Ek was hartseer vir hierdie verlies waarvan sy nooit ten volle bewus was nie.
Die behoefte aan onafhanklikheid
Dit is waar om te vorm, soos ek na kollege gelos het, saam met die herinnering om 'n man te vind, het my my gewaarsku nie om op dieselfde manier te werk dat sommige moeders hul dogters herinner om hard te studeer. Dit was dus nie verbasend nie dat ek binne my eerste paar maande by die universiteit werk soek, my interne opstand in reaksie op my ma se woorde van omsigtigheid.
Sy was verskriklik geïrriteerd met my en het gewonder hoekom ek haar deur my deeltydse werk verontagsaam het. Sy het my behoefte aan onafhanklikheid en my begeerte om 'n ruimte vir myself in die wêreld te skep, nie meer verstaan ​​as wat ek haar keuse kon verstaan ​​om soveel ure te spandeer om sepies in haar slaapkamer te kyk nie.
In haar regverdigheid was haar grootste bekommernis vir my dat ek te hard gewerk het terwyl ek my studies aanpas en vir die eerste keer van haar afwyk. Haar grootste vrees vir alles was dat ek nie vir myself sal sorg nie en siek word, wat presies is wat gebeur het.
Binne ses maande het ek mononukleose gekontrakteer en natuurlik het my ma herinner my aan haar aanvanklike waarskuwing, "Sien? Ek het jou gesê om nie 'n werk te kry nie. Dis hoekom jy siek geword het. Te veel hardloop rond. "
Terwyl ek gedwing was om te stop en werk twee klasse in my herstel, teen my ma se beter oordeel, het ek my werk hervat toe my gesondheid verbeter het. Ek het my swaarverdiende semi-finansiële en emosionele outonomie waardeer ten spyte van die vrygewigheid van my ouers wat vir my onderrig en my persoonlike behoeftes betaal.
Word vervul en lewendig
En van hierdie heel eerste werk wat ek nooit veronderstel was om te begeer nie, het ek nooit opgehou werk nie, of dit 'n somerverkoopklere was of in die akademiese jaar 'n klasskedules by 'n rekenaarterminal in die registrateur se kantoor ingevoer het. Toe ek gegradueer en getroud is, het ek ook my eerste onderwysbaan as 'n gegradueerde student verwerf.
Toe ons kinders baie jonk was, het ek vir meer as 'n dekade deeltyds gewerk, sodat my man na sy volle dag by die huis kon wees. Na ons gesinsdinee saam, het ek na die nabygeleë gemeenskapskollege gery om Engels aan my ESL-studente te onderrig.
Ek het gedurende my aandklasse lewendig geword, want ten spyte van my uitputting het ek van 'n mamma tot 'n professionele verander. Ek het my studente liefgehad en die emosionele terugvoering van volwassenes gesoek wat desperaat taalvaardighede nodig gehad het, geleer deur iemand wat ook buite die moederskap erken moes word. My ma was steeds verbaas oor waarom ek verkies het om so 'n besige lewe te hê; Ek het dit as 'n bevredigende beskou.
Ek is wie ek is as gevolg van jou
En terwyl my ma gekla het oor my hektiese skedule van werk en moederskap, kon ek af en toe deur haar frustrasie kyk en elemente van trots sien. Sy het nooit my behoefte aan werk verstaan ​​nie, maar sy het my hardverdiende grade en toekennings gerespekteer.
Elke keer droom ek van 'n gesprek tussen ons; Miskien sal dit so iets gaan:
Goed vir jou. Jy het gedoen wat jy wou hê. Jy het hard gewerk en 'n verskil in die wêreld gemaak. Ek is bly jy het die loopbaan gehad waarvoor jy so hard gewerk het. Ek is bly jy voel jy het by die samelewing gevoeg. Ek wil graag dink dat sommige van jou toewyding en toewyding aan jou loopbaan oor die jare iets met my te doen gehad het. Ek is bly jy het gedoen wat ek nooit kon doen nie.
En dan reageer ek:
Ja, ma. Ten spyte van ons uitdagings en beperkinge om mekaar te verstaan, het jy my ook baie geskenke gegee en as gevolg van alles, ek is die vrou wat ek vandag is. Dankie!
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Familie > Geagte ma: As gevolg van jou, ek is die vrou wat ek vandag is