Deel 5 Die slotsom van Huismoles
Deur Lynelle Datum gepubliseer: 1 Augustus 2019 ♥1
“Ek kan nie die saak net so laat nie. Daar is Annelien, net om een te noem.” Roep Smittie gefrustreerd uit. Die geveg is nou behoorlik aan die gang en Peet weier om bes te gee. Met sy laaste kommentaar weet sy hy sal dit deurvoer. Om met haar…
Deur Caren Kearley Datum gepubliseer: 23 Julie 2019 ♥3
Deur Charleine Datum gepubliseer: 11 Julie 2019 ♥4 Labels: cactus, Eve's Needle, flower, groei, high, kaktus, red, rooi blom, vetplant
Die “Eve’s needle” kaktus se naam is net so lank soos hy: Austrocylindropuntia subulata. Hierdie ou grote was ‘n paar jaar gelede net so lank soos my duim. Ek was bly toe ek dit by my Mareet-kind present gekry het. Ek het dit in die grond gedruk en dit het net aanhou groei en groei!
Groot was my verrassing toe ek twee dae terug sommer so terloops boontoe kyk en twee lieflike blomme aan die bopunt sien. Dit is die heel eerste keer dat hierdie plant 'n blom maak. Ek gaan loer elke dag. Mooi bly maar mooi, al is dit onbereikbaar hoog teen die blou lug waar wit wolke vol beloftes hang. Ons bid almal vir reën. Die wêreld is droog. Droog en warm.
Ek dink dit is hoekom my rooi blomme my ekstra bly laat voel.
Common Names: Eve’s Needle Cactus, Eve’s Pin Cactus, Long Spine Cactus
Eve's Needle: more info
The branching, tree-like specimen grows to thirteen feet tall and about ten feet wide, with cylindrical deep green leaves. New growth does not have many spines, but as the plant matures yellowish-red spines develop on its tip. The Eve’s needle will rarely bloom in cultivation, but when it does, it produces long, coppery red, showy blooms. Its fruit is oblong with small spines. Use it in attractive containers, raised beds, and cactus gardens, as a showy specimen in atriums, or as an understory plant. This exquisite cactus is native to the higher elevations of Peru, Ecuador, Argentina, and Bolivia, where it is used and cultivated as a living fence.
This plant is fast-growing once established and requires minimal care. It is hardy from twenty-five to thirty degrees Fahrenheit. If it is damaged by winter frost, cut frozen areas to live wood and it will recover in the spring and summer months. The Eve’s needle needs full sun to light shade and well-draining soil. The plant prefers more water than most cacti, but do not water it as much during the winter months. It can be easily propagated from seeds and cuttings.
Die volgroeide plant is al sy glorie.
Posted by Elizabeth Kendall at 12:54 0 comments
Labels: alleen, geliefde, geloof, hartseer, hoop, huis, lewe, menswees, moed, natuur, seisoene, selfbejammering, troos, tyd, vertroue, vrolik, weduwee
Voor dié winter begin het, het sy yskoue vingers alreeds my keel toegedruk en het ek gewonder hoe op aarde gaan ek vrou-alleen dit regkry om deur 'n maandelange grou-grys winter te kom. Maar ek het! Die winter is besig om sy koshuiskomberse op te pak en anderland toe te trek.
Ek het omtrent 'n jaar laas geblog. Miskien het my woorde opgedroog. Miskien was niks-sê-nie 'n manier om deur 'n dag te kom. Miskien wou ek maar net eers mooi dink voordat ek praat.
Want amper soos in "Blok jou!" het my hele lewe sedert September 2016 verander. Ek was broos en stukkend. Ek moes myself van vooraf leer ken. Ek moes leer hoe om alleen reg te kom. Hoe om nie toe te gee aan selfbejammering en negatiewe denkpatrone nie. Hoe om iets raak te sien wat kleur aan 'n dag kan gee. Ek moes weer leer glo en hoop en vertrou.
Dwarsdeur al elf maande wat nou al verby is sedert my geliefde Chris se dood, het my bietjie familie, vriende en vriendinne my gedra, gehelp, bemoedig. Die voëls in my tuin het gebly. My kinders het wonderliker geword as wat hulle ooit voorheen was. My kleinkinders het my ge-oumie en geliefie. En die Here het vir my gesorg. Bo alles. Elke dag.
Ek het my hele huis laat verf, binne en buite. Skoongewaste gordyne in elke vertrek, die mure net 'n titsel donkerder as spierwit. Die hele huis staan oopgesig en lag vir welkom besoekers. Alles is vars en flatervry. En ek alleen kon dit regkry. Hoera! Ek het my twee yskaste (een 'n vrieskas) ingeruil op 'n splinternuwe, kleiner yskas wat minder krag verslind. Ek moet krag probeer spaar, die rekening moet krimp. Ek het planne.
O, ek het darem verse geskryf, dit gepubliseer op my fb-blad: Verse en vrolikhede. Dikwels hartseer woorde wat trane trek en simpatieke meegevoel uitlok. Op 'n manier het dit tog verligting gebring, maar ek het nie baie daarvan gehou nie. Ek wou so graag liewers net weer vrolik wees. Jare der jare gelede het my ma mos gesê: "Jy kan bly wees jy het so 'n vrolike geaardheid, my kind!" Min het sy geweet hoe droewig ek sou word.
Ek dink die belangrikste ding wat ek die afgelope (amper) jaar geleer het is om net myself te wees. Soms kon ek gladnie my emosies beheer nie en het spontaan gereageer op iets wat 'n herinnering weer laat oopvlam het. Dan wou die vuur daarvan my verteer. En dit was goed. Ek weet ook nou dat verlies en verlossing nie in een asem gesê kan word nie. Ek besef ook dat die seer altyd sal bly, dat ek daarmee sal saamleef, saamhuil, saamlag. En dat dit nie saak maak nie. Ons lewe maar een maal. Herinneringe is 'n goue draad wat deur elke dag verweef word. 'n Kosbare kleinood.
Gister in die tuin, kamera in die hand, het iets moois in my binnekamers gebeur, sonder dat ek daarvoor gevra het. Of het ek? Ek het nie net gekyk nie. Ek kon weer sien hoe mooi dit hier om my lyk. Al was hy nie meer hier nie. Die appelkoos- en perskebloeisels het glimlaggend aan hul dun takkies gehang. Die hemel was blouer as ooit, wyd en oop. Ek was bewus van God se groot genade. En ek het geweet ek kan Hom vertrou met my onbekende toekoms.
Skielik het ek weer my ma se "vrolike kind" geword, sommer net so!
Een van my verse:
Ek het aan jou gedink
toe jasmyn in pienk en wit
baldadig-bly oor die heining tuimel
toe appelkoos se eerste bloeisels
blosend aan dun takkies swaai
toe geelgroen glasogies
vrolik van tak tot tak vlieg en fladder
toe tortel troosteloos sy solo sing
en heimwee in my hart en oë bring
toe ‘n nuwe dag die dorp oranje inkleur
toe kleinkinders met blink oë en baie lag
kom hallo sê
ek dink nou aan jou,
nou en elke dag
Elizabeth Kendall ՙ©
Posted by Elizabeth Kendall at 15:36 0 comments