31 Augustus 2010 OPMERKINGS VAN DIE PRESIDENT IN ADRES NA DIE VOLK AAN DIE EINDE VAN BEKEERBEDRYF IN IRAK Oval Office 8:00 P. M. EDT - Inligting
31 Augustus 2010 OPMERKINGS VAN DIE PRESIDENT IN ADRES NA DIE VOLK AAN DIE EINDE VAN BEKEERBEDRYF IN IRAK Oval Office 8:00 P.M. EDT - Geskiedenis
DIE PRESIDENT: Goeienaand. Vanaand wil ek met u praat oor die einde van ons gevegsending in Irak, die voortgesette veiligheidsuitdagings wat ons in die gesig staar en die noodsaaklikheid om ons land hier tuis te herbou. Ek weet dat hierdie historiese oomblik in 'n tyd van groot onsekerheid kom vir baie Amerikaners. Ons beleef nou byna 'n dekade van oorlog. Ons het 'n lang en pynlike resessie deurgemaak. En soms te midde van hierdie storms, lyk die toekoms wat ons probeer bou vir ons land-'n toekoms van blywende vrede en voorspoed op lang termyn-buite ons bereik. Maar hierdie mylpaal behoort 'n herinnering aan alle Amerikaners te wees dat ons die toekoms moet vorm as ons met vertroue en toewyding vorentoe gaan. Dit moet ook dien as 'n boodskap aan die wêreld dat die Verenigde State van Amerika ons leierskap in hierdie jong eeu wil behou en versterk. Uit hierdie lessenaar, sewe en 'n half jaar gelede, het president Bush die begin van militêre operasies in Irak aangekondig. Baie het sedert daardie aand verander. 'N Oorlog om 'n staat te ontwapen, het 'n stryd teen 'n opstand geword. Terrorisme en sektariese oorlogvoering dreig om Irak uitmekaar te skeur. Duisende Amerikaners het hul lewe gegee; tienduisende is gewond. Ons betrekkinge in die buiteland was gespanne. Ons eenheid tuis is getoets. Dit is die rowwe waters wat in die loop van een van Amerika se langste oorloë teëgekom het. Tog was daar een konstante tussen hierdie verskuiwende getye. By elke draai het die manne en vroue van Amerika in uniform met moed en vasberadenheid gedien. As opperbevelhebber is ek ongelooflik trots op hul diens. En soos alle Amerikaners, is ek ontsteld oor hul opoffering en die opoffering van hul gesinne. Die Amerikaners wat in Irak gedien het, het elke missie wat hulle gekry het, voltooi. Hulle het 'n regime verslaan wat sy mense geterroriseer het. Saam met Irakezen en koalisievennote wat hul eie groot opofferings gemaak het, het ons troepe blok vir blok geveg om Irak te help om die kans op 'n beter toekoms aan te gryp. Hulle het die taktiek verskuif om die Irakse mense te beskerm, die Irakse veiligheidsmagte opgelei en terroriste -leiers uitgehaal. As gevolg van ons troepe en burgerlikes - en vanweë die veerkragtigheid van die Irakse volk - het Irak die geleentheid om 'n nuwe lot te aanvaar, alhoewel daar nog baie uitdagings is. So ek kondig vanaand aan dat die Amerikaanse gevegsending in Irak geëindig het. Operasie Iraqi Freedom is verby, en die Irakse mense het nou die hoofverantwoordelikheid vir die veiligheid van hul land.
Dit was my belofte aan die Amerikaanse volk as kandidaat vir hierdie amp. Verlede Februarie het ek 'n plan aangekondig wat ons gevegsbrigades uit Irak sou bring, terwyl ons ons pogings om die Irak se veiligheidsmagte te versterk en sy regering en mense te ondersteun, verdubbel. Dit is wat ons gedoen het. Ons het byna 100,000 Amerikaanse troepe uit Irak verwyder. Ons het honderde basisse gesluit of oorgedra na die Irakezen. En ons het miljoene toerusting uit Irak geskuif. Dit voltooi die oorgang na Irak se verantwoordelikheid vir hul eie veiligheid. Amerikaanse troepe het verlede somer uit die stede van Irak getrek, en Irakse magte het met groot vaardigheid en toewyding aan hul medeburgers die voortou geneem. Selfs as Irak steeds terreuraanvalle ondergaan, was veiligheidsvoorvalle byna die laagste op die rekord sedert die oorlog begin het. En die Irakse magte het die stryd na Al-Qaida geneem en 'n groot deel van sy leierskap in die operasies onder leiding van Irak verwyder. Hierdie jaar het Irak ook geloofwaardige verkiesings gehou wat 'n sterk opkoms gelok het. 'N Opsigterlike administrasie is in plek, aangesien Irakezen 'n regering vorm op grond van die uitslag van die verkiesing. Vanaand moedig ek die leiers van Irak aan om met 'n dringendheid vorentoe te gaan om 'n inklusiewe regering te vorm wat regverdig, verteenwoordigend en verantwoordbaar is teenoor die Irakse mense. En as die regering in plek is, is daar geen twyfel nie: die Irakse mense sal 'n sterk vennoot in die Verenigde State hê. Ons gevegsending eindig, maar ons verbintenis tot die toekoms van Irak is nie so nie. In die toekoms sal 'n oorgangsmag van Amerikaanse troepe in Irak bly met 'n ander missie: advies en hulp aan Irak se veiligheidsmagte, ondersteuning van Irakse troepe in doelgerigte terroriste -missies en beskerming van ons burgerlikes. In ooreenstemming met ons ooreenkoms met die Irakse regering, sal alle Amerikaanse troepe teen einde volgende jaar vertrek. Namate ons weermag afneem, beweeg ons toegewyde burgerlikes - diplomate, hulpverleners en adviseurs - voort om Irak te ondersteun terwyl dit sy regering versterk, politieke geskille oplos, diegene wat deur oorlog verplaas is, hervestig en bande met die streek bou. en die wêreld. Dit is 'n boodskap wat vise -president Biden tydens die besoek daar aan die Irakse mense gebring het.
Hierdie nuwe benadering weerspieël ons langtermyn-vennootskap met Irak-een wat gebaseer is op wedersydse belangstelling en wedersydse respek. Geweld eindig natuurlik nie met ons gevegsending nie. Ekstremiste sal voortgaan om bomme af te sit, Irakse burgerlikes aan te val en sektariese struwelinge te probeer veroorsaak. Maar uiteindelik sal hierdie terroriste nie hul doelwitte bereik nie. Irakezen is 'n trotse volk. Hulle het sektariese oorlog verwerp, en hulle het geen belang in eindelose vernietiging nie. Hulle verstaan ​​dat uiteindelik slegs Irakezen hul verskille kan oplos en hul strate kan polisieer. Slegs die Irakezen kan 'n demokrasie binne hul grense bou. Wat Amerika kan doen en sal doen, is om die Irakse mense as 'n vriend en 'n vennoot te ondersteun.
Die beëindiging van hierdie oorlog is nie net in Irak se belang nie - dit is in ons eie. Die Verenigde State het 'n enorme prys betaal om die toekoms van Irak in die hande van sy mense te plaas. Ons het ons jongmanne en -vroue gestuur om enorme opofferings in Irak te maak, en ons het baie hulpbronne in die buiteland bestee in 'n tyd van krap begrotings tuis. Ons het volhard weens 'n oortuiging wat ons met die Irakse mense deel - 'n oortuiging dat uit die as van oorlog 'n nuwe begin in hierdie wieg van die beskawing gebore kan word. Deur hierdie merkwaardige hoofstuk in die geskiedenis van die Verenigde State en Irak het ons ons verantwoordelikheid nagekom. Nou is dit tyd om die bladsy om te draai.
Terwyl ons dit doen, besef ek dat die oorlog in Irak tuis 'n omstrede saak was. Ook hier is dit tyd om die bladsy om te draai. Vanmiddag het ek met oud -president George W. Bush gepraat. Dit is bekend dat ek en hy van die begin af oor die oorlog verskil het. Niemand kan egter twyfel oor president Bush se ondersteuning vir ons troepe, of sy liefde vir die land en toewyding aan ons veiligheid nie. Soos ek gesê het, was daar patriotte wat hierdie oorlog ondersteun het, en patriotte wat dit teëgestaan ​​het. En ons is almal verenig in waardering vir ons dienspligtiges en vroue en ons hoop op die toekoms van die Irakezen. Die grootheid van ons demokrasie is gegrond op ons vermoë om verder te gaan as ons verskille en om te leer uit ons ervaring terwyl ons die vele uitdagings wat voor ons lê, die hoof bied. En geen uitdaging is noodsaakliker vir ons veiligheid as ons stryd teen Al -Qaeda nie.
Amerikaners regoor die politieke spektrum ondersteun die gebruik van geweld teen diegene wat ons op 9/11 aangeval het. Terwyl ons ons 10de gevegsjaar in Afghanistan nader, is daar diegene wat verstaanbaar moeilike vrae stel oor ons missie daar. Maar ons moet nooit uit die oog verloor wat op die spel is nie. Terwyl ons praat, gaan al -Qaeda steeds teen ons aan, en sy leierskap bly veranker in die grensstreke van Afghanistan en Pakistan. Ons sal Al -Kaïda ontwrig, afbreek en verslaan, terwyl ons verhoed dat Afghanistan weer as basis vir terroriste dien. En as gevolg van ons afname in Irak, kan ons nou die nodige hulpbronne aanwend om aanstoot te neem. Trouens, die afgelope 19 maande is bykans 'n dosyn Al -Qaeda -leiers - en honderde al -Qaida se ekstremistiese bondgenote - wêreldwyd doodgemaak of gevange geneem. Binne Afghanistan het ek bevel gegee om ekstra troepe te ontplooi wat - onder bevel van generaal David Petraeus - veg om die momentum van die Taliban te verbreek. Net soos met die oplewing in Irak, sal hierdie magte vir 'n beperkte tyd in plek wees om ruimte te bied vir die Afghanen om hul kapasiteit op te bou en hul eie toekoms te beveilig. Maar soos in Irak, kan ons nie vir Afghanen doen wat hulle uiteindelik vir hulself moet doen nie. Daarom lei ons Afgaanse veiligheidsmagte op en ondersteun ons 'n politieke oplossing vir die probleme van Afghanistan. En volgende Augustus begin ons met 'n oorgang na Afghaanse verantwoordelikheid. Die tempo van ons vermindering van troepe sal bepaal word deur die omstandighede op die grond, en ons steun vir Afghanistan sal bly. Maar moenie 'n fout maak nie: hierdie oorgang sal begin-want 'n oop oorlog dien nie ons belange of die Afghaanse bevolking nie.
Een van die lesse van ons poging in Irak is inderdaad dat Amerikaanse invloed regoor die wêreld nie net 'n funksie van militêre mag is nie. Ons moet alle elemente van ons mag gebruik - insluitend ons diplomasie, ons ekonomiese sterkte en die krag van Amerika se voorbeeld - om ons belange te verseker en by ons bondgenote te staan. En ons moet 'n toekomsvisie projekteer wat nie net gebaseer is op ons vrese nie, maar ook op ons hoop - 'n visie wat die werklike gevare wat wêreldwyd bestaan, erken, maar ook die onbeperkte moontlikhede van ons tyd.
Vandag is ou teëstanders in vrede, en ontluikende demokrasieë is moontlike vennote. Nuwe markte vir ons goedere strek van Asië tot in Amerika. 'N Nuwe strewe na vrede in die Midde -Ooste begin môre hier. Miljarde jongmense wil verby die boeie van armoede en konflik beweeg. As leier van die vrye wêreld sal Amerika meer doen as om net diegene wat haat en vernietiging bied op die slagveld te verslaan - ons sal ook lei onder diegene wat bereid is om saam te werk om die vryheid en geleentheid vir alle mense uit te brei.
Die poging moet nou binne ons eie grense begin. Gedurende ons geskiedenis was Amerika bereid om die las van die bevordering van vryheid en menswaardigheid in die buiteland te dra, en sy bande met ons eie vryheid en veiligheid te verstaan. Maar ons het ook besef dat die sterkte en invloed van ons land in die buiteland stewig geanker moet wees in ons welvaart tuis. En die voorgrond van daardie voorspoed moet 'n groeiende middelklas wees.
Ongelukkig het ons die afgelope dekade nie die nodige gedoen om die fondamente van ons eie welvaart te versterk nie. Ons het 'n triljoen dollar in oorlog bestee, dikwels gefinansier deur lenings uit die buiteland. Dit het op sy beurt beleggings in ons eie mense met 'n kort verandering veroorsaak, en dit het bygedra tot 'n rekordtekort. Ons het te lank moeilike besluite oor alles van ons vervaardigingsbasis tot ons energiebeleid tot onderwyshervorming uitgestel. Gevolglik werk te veel middelklasgesinne harder vir minder, terwyl die langtermyn mededingendheid van ons land bedreig word.
En op hierdie oomblik, terwyl ons die oorlog in Irak beëindig, moet ons hierdie uitdagings tuis met soveel energie en gretigheid en 'n gevoel van gemeenskaplike doel aanpak as ons mans en vroue in uniform wat in die buiteland gedien het. Hulle het elke toets wat hulle ondervind het, ondergaan. Nou, dit is ons beurt. Nou is dit ons verantwoordelikheid om hulle te eer deur almal bymekaar te kom en te werk om die droom waarvoor soveel geslagte baklei het, te beveilig - die droom dat 'n beter lewe wag op almal wat bereid is om daarvoor te werk en daarna te streef. .
Ons dringendste taak is om ons ekonomie te herstel en die miljoene Amerikaners wat hul werk verloor het, weer aan die werk te sit. Om ons middelklas te versterk, moet ons al ons kinders die opleiding gee wat hulle verdien, en al ons werkers die vaardighede wat hulle nodig het om in 'n globale ekonomie mee te ding. Ons moet bedrywe wat werk skep, begin, en ons afhanklikheid van buitelandse olie beëindig. Ons moet die innovasie wat nuwe produkte van ons monteerbane af laat rol, loslaat en die idees wat ons ondernemers kry, koester. Dit sal moeilik wees. Maar in die komende dae moet dit ons sentrale missie as volk wees, en my sentrale verantwoordelikheid as president.
'N Deel van die verantwoordelikheid is om seker te maak dat ons ons verpligtinge nakom teenoor diegene wat ons land met sulke moed gedien het. Solank ek die president is, sal ons die beste vegkrag handhaaf wat die wêreld ooit geken het, en ons sal alles doen wat nodig is om ons veterane te dien, net soos hulle ons gedien het. Dit is 'n heilige vertroue. Daarom het ons reeds een van die grootste verhogings in die befondsing vir veterane in dekades gemaak. Ons behandel die kenmerkende wonde van vandag se oorloë-post-traumatiese stresversteuring en traumatiese breinbesering-terwyl ons die gesondheidsorg en voordele bied wat al ons veterane verdien het. En ons befonds 'n Post-9/11 GI-wetsontwerp wat ons veterane en hul gesinne help om die droom van 'n universiteitsopleiding na te streef. Net soos die GI -wetsontwerp diegene wat die Tweede Wêreldoorlog beveg het - insluitend my oupa - die ruggraat van ons middelklas gehelp het, moet vandag se dienspligtiges en vroue die kans kry om hul gawes toe te pas om die Amerikaanse ekonomie uit te brei. Omdat deel van 'n verantwoordelike beëindiging van 'n oorlog staan ​​by diegene wat dit beveg het.
Twee weke gelede het Amerika se laaste gevegsbrigade in Irak-die Army's Fourth Stryker Brigade-huis toe gegaan in die donker voor die dagbreek. Duisende soldate en honderde voertuie het van Bagdad af gereis, waarvan die laaste in die vroeë oggendure na Koeweit gegaan het. Meer as sewe jaar tevore het Amerikaanse troepe en koalisievennote oor soortgelyke snelweë geveg, maar hierdie keer is geen skote afgevuur nie. Dit was net 'n konvooi dapper Amerikaners wat huis toe was. Natuurlik het die soldate baie agtergelaat. Sommige was tieners toe die oorlog begin het. Baie het verskeie dienspligte onderneem, ver van gesinne wat hul eie heroïese las gedra het, wat die afwesigheid van 'n man se omhelsing of 'n ma se soen verduur het. Sedert die oorlog begin het, het 55 lede van die Fourth Stryker Brigade die grootste opoffering gemaak - deel van meer as 4 400 Amerikaners wat hul lewe in Irak gegee het. Soos 'n personeelsersant gesê het: 'Ek weet dat hierdie dag waarskynlik baie sou beteken vir my wapenbroers wat geveg en gesterf het. "
Die Amerikaners het hul lewe gegee vir die waardes wat al meer as twee eeue in ons mense se harte geleef het. Saam met byna 1,5 miljoen Amerikaners wat in Irak gedien het, het hulle op 'n verre plek geveg vir mense wat hulle nooit geken het nie. Hulle kyk na die donkerste menslike skeppings - oorlog - en help die Irakse mense om die lig van vrede te soek.
In 'n tyd sonder oorgawe -seremonies moet ons die oorwinning behaal deur die sukses van ons vennote en die krag van ons eie nasie. Elke Amerikaner wat diens doen, sluit aan by 'n ononderbroke reeks helde wat strek van Lexington tot Gettysburg; van Iwo Jima na Inchon; van Khe Sanh tot Kandahar - Amerikaners wat baklei het om te sien dat die lewens van ons kinders beter is as ons eie. Ons troepe is die staal in ons staatsskip. En hoewel ons land moontlik deur onstuimige waters reis, gee dit ons die vertroue dat ons koers waar is en dat daar beter dae voor die dageraad lê.
Dankie. Mag God jou seën. En mag God die Verenigde State van Amerika seën en almal wat haar dien. EINDE 8:19 P. EDT -----
Copyright © qarkuberat.net | 31 Augustus 2010 OPMERKINGS VAN DIE PRESIDENT IN ADRES NA DIE VOLK AAN DIE EINDE VAN BEKEERBEDRYF IN IRAK Oval Office 8:00 P.M. EDT - Geskiedenis...