Dieselfde behoefte aan ‘n nuwe begin kan ingelees word in die slot van Alexander Strachan se Dwaalpoort en so kan daar sekerlik meer voorbeelde gevind word in die kontemporêre Afrikaanse literatuur maar ook in die wêreldliteratuur. Die vernietiging van die aarde se hulpbronne deur die mens se sug na ontwikkeling en ekonomiese en politieke heerskappy en mag in welke vorm ookal, lei klaarblyklik tot ‘n byna apokaliptiese behoefte aan vernuwing wat in hierdie tekste na vore kom. In die besonder word hierdie strewe van die mens in die tweede afdeling in verband gebring met die kunstenaar se drang na bestendiging in 'n reeks verse wat in baie opsigte 'n teenstelling vorm met die standbeeld-gedigte in die eerste afdeling waarin die ‘kunsskepping’ in 'n blote speletjie ontaard of die tot-lewe-wek van die dier iets geestigs of satiries tot stand bring, o.m. in ‘Standbeeld van 'n perd’ met sy reeks driftige handelingswoorde, gebruik van konstruksies waarin die lewende en lewelose verbind word (‘roetvog’, ‘kopergebral’, ‘oorholtes van klip’) en klinkende reëls, soos ‘'n marmermars na anderland’ wat waarskynlik deur 'n reël in Van Wyk Louw se ‘Klipwerk’ ingegee is.