'n Gevolg daarvan is dat studente uiteindelik hul lewe om hul eie private belange definieer. As daar nog 'n verbintenis tot iets groters as hul individuele self is, is dit om van die staat te eis dat hul regte gehandhaaf word. Besigheidsuniversiteite breek die verskillende dissiplines in die kleinste moontlike verkoopbare eenhede af. Die gevolg van hierdie fragmentasie is dat die besigheidsuniversiteite deur 'n verlies aan insig in die samehang tussen die dinge gekenmerk word.
Hedendaagse revolusionêre word deur 'n nostalgie na die links-liberale 1960's gekenmerk. Revolusionêre uit dié tyd dien as hul groot voorbeeld. Die beroep op die 1960's word egter deur 'n reuse-ironie gekenmerk. Talle van die links-liberale revolusionêre uit dié tyd het intussen (en veral in die 1980's) groot ondersteuners van die regs-liberale sakewêreld geword. Hierdie is nie 'n toevallige feit nie. Inteendeel, dit vertel iets wesenliks van die revolusionêre universiteitsgedagte.
Die belangrikste kenmerk van die revolusionêre universiteits­ideaal is dat dit nie deur histories-werkbare voorbeelde gemotiveer word nie. Daarom kan die indruk ook kwalik ontsnap word dat hulle revolu­sionêre ideale nie met die werklikheid verband hou nie, maar dat dit, volgens die Franse historikus, so­sioloog en filosoof Marcel Gauchet, eerder 'n gestileerde en 'n modebewuste oefening in die fiktiewe verteenwoordig. Bykans niks onderstreep die werklikheidsvreemde aard van die revolusionêre so as hul gebruik van die begrip "dekolonisering" nie. Regdenkendes aanvaar die noodsaak van dekolonisering. Maar bedoel revolusionêre iets anders daarmee as om die universiteite soos wat ons dit ken, simbolies en letterlik tot die grond toe af te brand? Dit ondanks hul beroep op dinge soos "dialoog", "diversiteit" en "openbare deelname"?
Inteendeel, met bose vyande kan jy (as jou dissiplinerende regstelling misluk) net oorlog voer. Onderliggend aan die revolusionêre opvattings lê die gewelddadige metafoor van die "skoon lei". "Vee alles skoon, met geweld as dit moet, anders word ons spierwit revolusie bevlek." Dat soortgelyke moralistiese fanatismes in die afgelope twee eeue van revolusionêre eksperimentering tot die grootste geweld in menseheugenis aanleiding gegee het, skeel dié Gucci-revolusionêre kennelik nie 'n duit nie.
Volgens die dialogiese benadering beteken dekolonisering eerder om plek vir albei te wees – ook 'n plek waar hulle mekaar kan kritiseer.