#Israel - 'Daar is 'n dun lyn tussen aspirasie en misleiding' - EU verslaggewer
Almal van ons probeer om aspirasie aan te moedig, maar ons beskou dit ook as 'n plig om ander te vertel dat hulle mislei word, skryf Rabbi Menachem Margolin (op die foto).
En tog is niemand in die internasionale gemeenskap bereid om hierdie gesprek met die Palestynse leierskap te voer nie.
Wat is hierdie misleiding? Dit is die "alles of niks" Palestynse eise vir vrede.
Israeli's wil vrede hê. Maar daar is 'n nul kans op suksesvolle onderhandelinge met 'n maatstaf wat te hoog is vir Israel om te aanvaar.
Die balk is 'n terugkeer na die voor- 67 grense en die 'reg van terugkeer'.
Dit is tyd om stomp te wees. Niemand weet beter as Israel wat sy veiligheidsbehoeftes is nie. Israel het dit duidelik gemaak dat 67 grense nie verdedigbaar is nie en 'n eksistensiële bedreiging vir die land en sy burgers sou inhou. Kortom, dit gaan nie gebeur nie.
Israel is miskien 'n jong staat, maar dit het 'n lang herinnering. Diegene wat dit vra om die grense en veiligheid daarvan in die gedrang te bring, is baie van dieselfde stemme wat haar op haar eie gelaat het tydens oorloë toe haar behoeftes die grootste was. Dit sal nie die sekuriteit vir beloftes en woorde in die gedrang bring nie.
Aan die 'reg om terug te keer' moet die stompheid voortduur. Die Palestyne eis nie net 'n kleiner Israelitiese staat en 'n Palestynse staat wat vry is van Jode nie, maar om miljoene Palestyne in Israel op te neem.
Kortom, Israel sou eenvoudig ophou om 'n Joodse staat te wees - die enigste in die wêreld. Dit gaan nie gebeur nie.
Laat ons dit nog eenvoudiger hou: 'n toekomstige Palestynse staat kan die luukse van smeebare grense hê, Israel kan dit nie.
Dit is die werklikheid. Die eise van die Palestyne is nie geloofwaardig of haalbaar nie. En tog betaal die internasionale gemeenskap lippe aan hul misleiding.
Dit is 'n pligsversuim. Ons moet die huidige speelboek waarop die internasionale gemeenskap vashou, opskerp. Dit is 'n speelboek wat die vooruitsigte van vrede met 'n enkele millimeter nog nie bevorder het nie. Dit maak Palestynse stase moontlik. Dit verwyder alle motivering vir hulle om vorentoe te beweeg. Dit hou hulle in hul gemaksone van ewige grief.
Die Trump-plan daarenteen verteenwoordig die eerste werklike poging van enige onderhandelaars om Israeliese veiligheid as die beginposisie te verstaan ​​en daaruit te bou. Vorige pogings het dit altyd 'n nadenke gemaak.
Die plan bied ook aan Palestyne 'n regte pad na staatskaping, ondersteun deur 'n belegging van 50 miljard in infrastruktuur en staatsopbou - ongeveer 'n derde van vandag se geld - van die totale Marshall-planbegroting wat aan 16 lande gegee is.
Die Palestyne het dit verwerp.
Hoekom? Die amptelike lyn is weens anneksasie, en omdat hulle vertroue in Trump verloor het.
Laat ons eers anneksasie doen. In die verlede, en onlangs ook in Gasa, maar ook die terugkeer van Sinai en ander gebiede, het Israel gewys dat hy bereid is om grond vir vrede te verhandel, solank dit die veiligheid daarvan kan beveilig. En daar is geen rede om te glo dat dit nie weer die geval sou wees nie. Aanhangsel is nie 'n finale vestiging van grense nie. Dit kan 'n geleentheid bied vir Palestyne om weer om die tafel te kom, selfs al is hulle histories teësinnig daarvoor.
Dit bring ons by die kwessie van vertroue. Die Vredesproses tot dusver is 'n teken van mislukking aan die Palestynse kant, selfs na beduidende en dikwels pynlike bewegings deur Israel, soos die onttrekking uit die gebiede wat ons pas aangeraak het.
Hul reaksie op hierdie plan is meer dieselfde. Die weiering aan Trump is dieselfde weiering wat aan Carter, Reagan, Bush, Clinton, Obama gegee is. Dieselfde weiering van 48, 67, 73, in die 80's, 90's en OO's. Die opdrag word slegs verander.
Wat ons terugbring na die plek waar ons begin het. Aspirasie en waan. 'N Palestynse staat is 'n strewe. 67 reëls en die reg om terug te keer is misleiding. Aanhangsel is nie die finale afhandeling van grense nie, maar kan deel uitmaak van onderhandelinge.
Dit is tyd om ernstig te raak. Om werklik te word. Om misleiding te weier en die werklikheid in die gesig te staar.
As ons dit nie doen nie, sal ons die Palestyne nooit weer om die onderhandelingstafel kry nie, wat hulle toelaat om die lyding van die mense wat hulle verteenwoordig, voortdurend voort te sit.
En dit is tyd dat die internasionale gemeenskap uiteindelik tussen die twee kies en dinge weer aan die gang kry.
Rabbi Menachem is die voorsitter van die Europese Joodse Vereniging, een van Europa se grootste en belangrikste voorspraakgroepe wat Joodse gemeenskappe regoor die vasteland verteenwoordig. Die EJA is gevestig in Brussel, België.