25 Julie 2013 Dag 187 van die vyfde jaar - Geskiedenis Podcasts - 2022
27 Julie 2013 Dag 189 van die vyfde jaar - Geskiedenis
President Barack Obama arriveer vir 'n kranslegging ter herdenking van die 60ste herdenking van die ondertekening van die wapenstilstand wat die Koreaanse oorlog beëindig het, by die Koreaanse Oorlog Veterane Memorial in Washington, DC, Saterdag, 27 Julie 2013. (
School District 189 bied elke Woensdag en Vrydag Grab & Go-maaltye van 10 tot 12 uur aan afstandleerders wat in die distrik ingeskryf is. Die boks bevat ontbyt, middagete, versnaperinge en aandete vir verskeie dae! Kry joune by: - ​​Al 10 skole - Verskeie gemeenskapsentrums - mobiele roetes. Soek die skoolbus!
East St. Louis School District 189 het moontlik die perfekte loopbaangeleentheid vir u! Kyk na ons huidige werksgeleenthede. Doen hier aansoek!
Amerikaanse indiane en inheemse ondernemings in Alaska het 'n geskatte koopkrag van $ 115 miljard in 2018, groter as baie lande, waaronder Serwië, Panama, Uganda en Costa Rica. 10
Die aantal Amerikaanse en Indiese en Alaska Native en besighede in besit van inheemse ondernemings beloop 272 919 in 2012, 'n styging van 15% sedert 2007. Die totale kwitansies van ondernemings was $ 38,8 miljard, 13% meer as 2007. 1
American Indian & mdash en Alaska Native & mdashown besighede was verantwoordelik vir 12,9% van alle werksgeleenthede in die staat Oklahoma (96,177 totale werksgeleenthede), terwyl hulle 27,300 werksgeleenthede in die staat Washington, 41,700 werksgeleenthede in Minnesota en 12,840 werksgeleenthede in Idaho. In Washington en Minnesota het ondernemings onderskeidelik $ 255 miljoen en $ 539 miljoen aan goedere en dienste bygedra. 12
Amerikaanse Indiane en Alaska -inboorlinge bedryf ongeveer 60.083 plase, met meer as 58,7 miljoen hektaar grond, en het $ 3,33 miljard in totale verkope, met $ 1,43 miljard uit gewasse en $ 2,11 miljard uit vee en pluimvee. 13
Die wonderlikste 7-jarige postdok of: hoe ek geleer het om op te hou om my te bekommer en lief te wees vir die termyn van die fakulteit
Vreeslike mites en skrikwekkende gegewens is volop oor die lewe as 'n ampstermyn by 'n "R1" universiteit. Skrikwekkend genoeg om jou te laat wonder: hoekom sal 'n slim mens hierdie lewe wil lei?
As 'n jong fakulteitslid by Harvard het ek sulke vrae baie gevra. Waarom het u hierdie loopbaan gekies? Hoe doen jy dit? En ek kan hulle nie kwalik neem omdat hulle gevra het nie, want ek is ook bang vir die mites. Ek het baie doelbewus gekies om spesifieke dinge te doen om my geluk te behou, baie klein praktiese dinge wat ek deur beproewing en fout ontdek het.
Toe ek deur nagraadse studente en ander junior fakulteite gevra is, het ek hulle gelukkig vertel wat vir my gewerk het, meestal in een-tot-een-vergaderings oor koffie, en 'n paar keer in die openbaar op panele. Natuurlik het ek al hierdie dinge gesê sonder enige bewys dat dit tot sukses lei, maar met elke bewys dat dit my gelei het om die lewe wat ek geleef het, te geniet.
Die meeste mense met wie ek gepraat het, was verbaas. Verskeie van my goeie vriende het my uitgedaag om dit neer te skryf en gesê dat ek dit aan hulle verskuldig was. Hulle het vir my gesê dat sulke dinge nie gedoen is nie en nie standaard was nie. Dit mag waar wees. Maar wat beslis waar is, is dat ons selde praat oor wat ons eintlik agter die skerms doen om die lewe die hoof te bied. Dit is die skrikwekkendste ding om alles te onthul.
Ek het my sewe jaar as junior fakulteit geweldig geniet, en ek het stilweg die spel gespeel op die enigste manier waarop ek geweet het hoe. Maar onlangs het ek gesien dat verskeie van my baie talentvolle vriende in hierdie werk ellendig word, en baie meer talentvolle vriende kies uit. Ek voel dat een van die skuldiges ons onwilligheid is om openlik te erken hoe ons balans vind. Of openlik konfronteer hoe ons 'n stelsel skep wat uiterste wanbalans bewonder en beloon. Ek het besluit dat ek nie wil deelneem aan die aanmoediging van so 'n wêreld nie. Eintlik moet ek dit openlik teenstaan.
Dus, met 'n bietjie humor om my vrees te balanseer, volg my belydenis:
Sewe dinge wat ek tydens my eerste sewe jaar by Harvard gedoen het. Of, hoe lief het ek om 'n lid van die fakulteit te wees deur doelbewus te probeer om dit nie te wees nie.
Ek het besluit dat dit 'n 7-jaar postdoc is.
In 2003, op 'n partytjie, ontmoet ek hierdie baie gawe ou. Hy was op die arbeidsmark vir fakulteitsposte en het pas 'n aanbod van MIT Sloan gekry. Ek was ook op die arbeidsmark, en ons het dit dadelik aangepak. Ek het onlangs my PhD in rekenaarwetenskap van MIT voltooi, dit het al so moeilik gevoel en ek was net waardig genoeg. Ek het ook 'n 4 -jarige kind en 'n klein peuter gehad. Ek het regtig gewonder hoe ek die ampstermyn emosioneel sou oorleef, met die veronderstelling dat iemand my selfs die pos sou aanbied. So ek het hom gevra. Hoe het hy daaroor gevoel om die hele saak oor die ampstermyn te doen? Moet u uself weer bewys na die hele PhD -ervaring? Die antwoord het my lewe verander en my 'n lewenslange vriend gegee.
Hy kyk my vraend aan en sê "Tenure-track? Wat is dit? Hey, ek teken aan vir 'n 7-jarige postdoc om saam met 'n paar van die slimste, coolste mense op die planeet te kuier! Dit gaan 'n ontploffing wees. En watter ander onderneming gee jou 7 jaar werksekerheid? Dit is die wonderlikste werk ooit! "
Toe ek in 2004 as 'n junior fakulteit na Harvard kom, het ek dit op my lessenaar geskryf.
Dit is 'n 7-jaar-postdok.
Ek tik dit elke dag in. Ek was al sewe+ jaar by Harvard. Sonder grappies.
Dit is 'n ongelooflik bevrydende standpunt. As ek nie hier is nie, is daar 'n klomp dinge wat ek nie hoef te doen nie. Byvoorbeeld, ek hoef nie my sewende jaar op reis te spandeer nie (ek het dit nie gedoen nie), of om seker te maak dat ek presies 18 mense wat my briefskrywers is, persoonlik uitnooi en persoonlik leer ken. organiseer komitees sodat alle belangrike mense my goed ken, of probeer om so vinnig en so jonk as moontlik vir toekennings genomineer te word (ek het pas 42 geword). Die meeste hiervan is eintlik nie moontlik nie!
Maar die hartseer is om te sien hoe volkome ellendige mense hulself sal toelaat om dit te probeer doen. Ek hou nie daarvan om ellendig te wees nie. En hoekom moet ek wees? As ek omring word deur 'n paar van die slimste en coolste mense ter wêreld! Net 'n dinkskrum met die fakulteit en studente aan Harvard is 'n ongelooflike ervaring, en om vriende te wees met hulle is 'n kersie op die koek. En om betaal te word om dit vir sewe jaar te doen? Heck, geen werksgeleentheid bied my sulke werksekerheid nie! Ek het gedink 7 jaar is 'n lang tyd. Genoeg tyd om 'n gedetailleerde plan vir my volgende loopbaan te maak.
Ek het besluit dat dit 'n goeie werk was, dat ek dit met albei hande sou neem en dat ek my sewe jaar ten volle sou geniet. En ek het uitdruklike stappe gedoen om myself elke dag aan hierdie besluit te herinner.
Ek het opgehou om advies in te neem.
Ek haat dit om dit te sê, maar mense lieg. Selfs met die beste bedoelings. As u hulle vra wat belangrik is om as 'n junior fakulteitslid te slaag, sal mense u alles vertel wat hulle gedink het hulle gehelp het om te slaag. Plus alles wat hulle wens hulle gedoen het. En al die dinge wat hul vriend ook gedoen het. Hulle gee u hierdie lys sonder aantekening, 'n lys wat geen enkele persoon ooit kon bereik nie. En hoewel hierdie lys jou in skok stuur, gevolg deur depressie, gevolg deur 'n sterk begeerte om op te hou (want ek kan dit nooit doen nie), die waarheid is dat dit die laaste ding is wat hierdie persoon wil hê. Hulle wil hê jy moet slaag! En met die beste bedoelings adviseer hulle u oor hoe om te misluk.
'N Uiterste geval hiervan het my in my vroeë jare gebeur, toe ek na 'n Harvard -geleentheid vir junior vroue -fakulteit gegaan het. Om 'n lang verhaal kort te maak, het verskeie senior vroue opgestaan ​​en verduidelik hoe ons alles moes doen wat die junior junior fakulteit doen, maar dan ook 'n hele tweede lys ekstra dinge doen om te vergoed vir die feit dat daar groot implisiete is vooroordeel teenoor vroue in briewe en assesserings. En daar was ek, met twee jong kinders, al bekommerd oor hoe ek twee keer so produktief as die manne sou moes wees om met die helfte soveel werksure mee te ding. En hierdie vroue het vir my gesê ek sal vier keer so goed as die mans per uur moet wees om te oorleef! Hierdie vroue het die beste bedoelings gehad. Maar ek kom terug na my kantoor, lê op die bank en besluit om op te hou. Toe onthou ek reël 1: Ek is nie hier vir ampstermyn nie, so geen van die advies is eintlik op my van toepassing nie. Sedertdien weier ek net om na hierdie soort geleenthede te gaan, en daar is baie geslagsneutrale weergawes van die ervaring. Ek werk in plaas daarvan 'n terapiebank vir die junior en vroulike junior fakulteite wat dit bywoon.
Die tweede probleem is dat mense my raad gegee het in die vorm van lyste. Voorbeeldlyste wat ek gekry het: hou uitgenooide toesprake op baie groot plekke, publiseer baie tydskrifartikels, sluit aan by prominente konferensiekomitees, sodat u persoonlik senior mense leer ken, vrywillig in universiteitskomitees om Harvard -fakulteite te leer ken wat moontlik in u ampstermyn is, ens.
Dit is maklik om 'n lys te gee (en te ontvang), selfs as die dinge op die lys nie die belangrikste is nie. Niemand het vir my gesê: "Haai, my raad is om die McArthur -toekenning te wen. Dan kry jy sekerlik die ampstermyn." Eerlik, dit is baie veiliger advies as die lys. Net moeiliker om te sluk. Aangesien enige tyd wat aan 'n lysitem bestee word, tyd nie aan navorsing bestee word nie (en baie van hierdie lysitems is baie tydrowend), voel ek nie dat baie advies goed is nie.
Ten slotte help dit nie dat rekenaarwetenskap (en universiteitsfakulteit in die algemeen) gebuk gaan onder 'n uiterste gebrek aan diversiteit nie. Mense beweer dat hulle omgee vir die balans tussen werk en lewe, terwyl hulle werklikheid slegs verstaan ​​en beoefen. Die meeste mense wat ek ken, is nie in staat om advies te gee wat ek kan volg nie, sonder om te skei of my kinders vir aanneming prys te gee. Ongelukkig is dit nog steeds waar.
Ek het 'n "feelgood" e -posmap geskep
Ek het 'n e -posmap met die naam "feelgood". Dit is 'n bietjie dom, maar effektief. Elke keer as ek my kollegas van hierdie een vertel, lag hulle eers, en oorweeg dit dan ernstig om vir hulself een te maak. Hier is wat daarin staan:
Die welsprekende en aangrypende e -pos wat my MIT -adviseur aan ons groep geskryf het oor hoe trots hy was om te sien hoe een van sy studente besluit om na die akademie te gaan. Die e -pos van die Harvard -fakulteitslid wat my die pos aangebied het, en dan vertel hoe opgewonde sy is dat ek aansluit. Die eerste papieraanvaarding wat ek gekry het. Die eerste toekenning wat ek gekry het. Die ewekansige e -pos wat ek gekry het van 'n beroemde professor wat ek heeltemal verafgod (o my god, hulle ken my naam!). Die junior fakulteitslid wat gesê het dat hulle my e -posse sou stoor en dit herlees elke keer as hulle teleurgesteld was. Die student wat vir my gesê het ek moet 'n graad in sielkunde ontvang, want ek het hulle op my rusbank laat uitblaas en huil, en dit het blykbaar die verskil gemaak. Die e -pos van die wenner van die Turing -toekenning wat gedink het dat my promosie goed was, maar nie verbasend nie (kon my geflous het!). Die foto wat my man vir my gestuur het terwyl ek op 'n konferensie was, van hoe my 6-jarige dogter haar pa probeer help het deur vir haar 3-jarige broer middagete te pak (natuurlik sonder sukses). 'N Paar ernstig snaakse e -posse wat my fakulteitsmaat my gestuur het om my op te beur. Wys basies na oomblikke toe ek gelukkig was.
Een van die moeilikste dinge vir my oor hierdie werk is dat daar soveel maniere is om verwerp te word, en dit bly baie langer as die gevoel van sukses as iets goed gebeur. Gee verwerpings, harde papierresensies, slegte onderrigbeoordelings-alle maniere waarop iemand u resultate kan verwerp sonder om die groot hoeveelheid harde werk wat aan hierdie nie-volmaakte uitkoms gelei het, te erken. Selfs in 'n 7 -jarige postdok is dit steeds moeilik.
Mense het my aangeraai: "Moenie dit persoonlik neem nie". Ja. In die asblik van nie-bruikbare advies vir my. Ek doen die werk en ek gee om. Dit is emosioneel belastend en dit is persoonlik. Die idee dat ons dit nie openlik kan erken nie, is belaglik. In elk geval, dit is wanneer ek 15 minute neem en deur my "feelgood" -vouer blaai. En 'n bietjie van die gevoel van geluk kom terug. Net die lees van die e -posse bring my terug na die verskillende oomblikke. Dit is kortstondig, maar effektief. En dit is werklik. Goeie dinge het met my gebeur, en ek het geen rede om te dink dat goeie dinge in die toekoms nie weer met my sal gebeur nie. Help my om die gevoel van verwerping te weerstaan ​​en konstruktief te beweeg na 'n oplossing.
Die feelgood -lêergids is slegs een van my vele 'patches' (en dankie Netflix dat u BBC Masterpiece en Bollywood gestroom het). Sover ek kan weet, het ander skynbaar ewig-positiewe fakulteite ook hanteringsmeganismes, sommige skryf blogs, sommige gaan drink 'n bier, ander gaan na die gimnasium. En nie alle hanteringsmeganismes is grasieus nie. Ek het alleen in my kantoor gehuil en ek het al 'n paar keer in die senior fakulteit se kantore gesnik. Dis die lewe. Nie emosioneel nie, nie broos nie, nie menswees nie - dit is dele van die eng beeld van die fakulteitslid. Gelukkig is ek in 'n 7 -jaar postdoc! Baie laer standaarde.
Ek werk 'n vaste aantal ure en in vaste hoeveelhede
Nie lank nadat ek in 2004 by Harvard aangesluit het nie, het die destydse president Larry Summers in die openbaar sy mening aan die wêreld meegedeel waarom vroue blykbaar nie na bo slaag nie. Een van die verskillende hipoteses wat hy gestel het, was dat hulle nie bereid was om die 80 uur/week wat van die fakulteit verwag word, in te sit nie.
Daardie week het ek huis toe gegaan en dit probeer bereken. Na hoeveel ure het ek "by die werk" gewerk? Let wel, ek het 'n kleuter en 'n 4 -jarige gehad, en ek het gevoel ek werk die hele tyd. Hier is my berekening:
Ideale scenario: Op dae toe ek my kinders by die dagsorg kom haal het, was ek 9-5 vol by die werk, en as alles goed verloop, sou ek miskien nog twee ure 10-12 uur kon inskakel (terwyl ek van 07:00 tot middernag effektief 'on' was). en kinders in die dagsorg van 9 tot 18 uur). Op dae waar ek laat by die werk kon bly, werk ek van 9 tot 21 uur agtereenvolgens, maar spandeer dan geen tyd saam met die gesin nie. Oor naweke (as daar geen dagsorg is nie, slegs twee oorwerkte ouers) kon ek niks met werk verband hou nie, maar ons sou inkopies doen, kook, skoonmaak ter voorbereiding vir die volgende week. En hierdie ideale geval beteken steeds dat u wakker en "aan" is van 7:00 tot middernag, al 7 dae.
Die vrygewige berekening is dus: (2 opdae * 10 uur) + (3 dae * 12 uur) = 56!!
Toe ek hierdie berekening doen, het ek besef dat ek eintlik op 'n goeie week ongeveer 50 uur per week sou inkom! En as ek 60 uur per week wou bereik, sou ek 12 werksure per week alleen moes hê, en as ek die 80 uur per week wou bereik, sou dit beteken
11 uur werksdae al 7 dae van die week. Dit is mal en * heeltemal * onredelik. Met die verwagting sou die enigste manier om te oorleef beteken dat een van ons ophou om 'n loopbaan te hê, en die ander om op te hou om 'n ouer te wees.
En op daardie stadium het ek besluit dat 50 net genoeg sal moet wees.
Maar natuurlik minder ure beteken dat u minder werk moet doen. En dit is moeilik om te aanvaar vir die uber-ambisieuse persoon wat ek is, omring deur baie uber-ambisieuse kollegas en dus baie groepsdruk om steeds meer werk aan te pak. Uiteindelik het ek 'n makliker oplossing gekry. Ek het besluit a priori 'vaste bedrae' waarin ek toegelaat is om dinge te doen. Sodra die kwota op is, moet ek verplig nee sê.
Die aangename van die vaste bedrae benadering is dat dit makliker was om gelykheid te bereik in 'n huis met twee alfas. My man het vir die nywerheid gewerk, maar sy werk het dieselfde verwagtinge gehad om heeltyd te werk, heeltyd te reis en te maak asof niks anders bestaan ​​nie. Dit het ons gehelp om te beperk hoeveel ons loopbane (of kinders) in ons lewens as geheel mag inbreuk maak. Maar ek hou dit ook redelik streng om ander redes. Ek het rus nodig!
Ek hou op om Vrydagaand laat te werk en maak my e -poskliënt eers Maandagoggend oop. My studente het aangepas. Hulle weet dat ek my nie in onredelike situasies moet plaas nie, soos om 'n vraestel op die laaste oomblik in te dien. My kinders het ook aangepas. Hulle hou van die idee dat Dinsdag mamma reëls is en Woensdag pa reëls is. Hulle weet die naweek is hulle s'n. Ek is nie presies seker oor my kollegas nie. Ek is bang hulle besef nie presies hoeveel ure ek bereid is om aan die werk te gee nie. Ag wel, ek dink hulle weet dit nou.
Mense wil hê dat u die heeltyd alles moet doen, en hulle beïndruk u dat die wêreld in duie stort as u dit nie doen nie. Maar daar is tye wat ek wens die wêreld sou net bleddie ineenstort! Omdat die hoeveelheid dinge wat mense aan die "moet gedoen" -lys toevoeg, skandalig is. Dit is ook verstommend hoe min die samelewing daaraan gedink het om kinders met twee werkende ouers groot te maak. Mense in my werksgemeenskap skeduleer voortdurend belangrike werksgeleenthede op aande en naweke, sonder om verskoning te vra of om kindersorg te bied. Mense in my stadsregering dink dat bekostigbare openbare onderwys van 5-12 tot 15:00 voldoende is, en die res het nie georganiseerde moeite of gesamentlike finansiering nodig nie. Tog verklaar ons op een of ander manier die oorwinning met titel IX? Belaglik.
Ten spyte van al die praktiese maniere waarop ek hierdie probleme teëkom, maak dit my steeds baie kwaad en gefrustreerd. Dit bring my by die volgende punt.
Ek probeer om die beste "hele" persoon te wees wat ek kan.
Dit was aan die einde van 'n maand waarin baie dinge in 'n wiele gery het: verwerpte toelaes, 'n swak voorbereide probleem wat nooit die daglig moes gesien het nie, 'n siek kind wie se koors ek met Tylenol probeer masker en skool toe stuur, en so aan. Dit was alles erg, en ek was skaam en depressief. Ek het op elke rekening swak gevaar, voor mense wat redelik soveel meer van my verwag het. Terwyl ek hierdie senuwee -ineenstorting beleef en baie geïsoleer voel, bel ek een van my ou vriende net om te gesels. Onbewus van my toestand, het sy my 'n verhaal vertel oor haar oom wat 'n slim dogter gehad het, en hoe hy om 15:00 begin werk om haar deel te neem van 'n spesiale wiskunde -olimpiade, en hoe hy naweke saam met haar klas toe gaan aan 'n gemeenskapskollege, en hoe hy alles in sy vermoë doen om sy dogter toegang tot die beste geleenthede te bied.
En op daardie oomblik het dit skielik by my opgekom wat my afneem. Ons (ek ingesluit) bewonder die obsessief toegewyde. Op die werk groet ons die persoon vir wie wetenskap en onderrig bo alles is, wat vergeet om te eet en te drink terwyl hy koorsig werk om die regte antwoord te kry, wat altyd daar is om te eet en te gesels met gretige studente. Tuis bewonder ons die ouer wat alles opgeoffer het ter wille van 'n beter lewe vir hul kinders, selfs op groot persoonlike koste. Die beste wetenskaplikes. Die beste ouers. Enigiets minder is om dit nie jou beste te gee nie.
En toe kry ek 'n nog meer neerdrukkende epifanie. Dat ek in so 'n wêreld bestem was om aan beide te suig.
Nodeloos om te sê dat dit baie tyd en baie trane geneem het om myself uit die gat te grawe. En toe ek dit uiteindelik doen, kom dit in die vorm van nog 'n openbaring. Dit wat ek kan doen, is om die beste mens te wees wat ek kan wees. En dit is * nie * 'n kompromie nie. Dit is * ek * wat my die beste gee. Ek is redelik seker dat die beste wetenskaplikes volgens bogenoemde definisie nie aan die gang is vir die mees toegewyde ouer of die mees ondersteunende eggenoot nie, en omgekeerd. En ek stel nie belang in een van die eensydige lewens nie. Ek is obsessief daarop ingestel om die beste mens te wees wat ek kan wees. Dit is moontlik dat my beste geheel nie goed genoeg is vir Harvard nie, of dat ek vir my huwelik moet aanvaar dat albei kan kies om iemand anders te vind wat beter pas. Maar selfs al is ek nie onder die beste junior fakulteitslys of die lys van die beste eggenote nie, is ek seker daar is 'n plek in die wêreld waar ek waarde kan bring.
Want eerlikwaar, my beste hele persoon is redelik goed.
Ek het regte vriende gekry
Ek het vriende by die werk gekry wat dink ek is spesiaal net soos ek is (en ek vermy die ander). My werkvriende is wonderlik, maar nie 'perfek' nie. Hulle is * nie * senior mense in my veld nie. Dit is mense met wie ek 'gel'. Dit is mense wat dink dat ek goeie idees het, ongeag die oes papieraanvaardings en -verwerpings van hierdie jaar. Dit is mense van wie ek hou, wat elke koffiesprek die moeite werd maak. In my awesomest-7-jaar-postdoc, is ek hier om 'n wonderlike tyd te hê. So, 'n beter manier as om dit saam met mense te spandeer waarmee ek regtig pret het!
In ons gemeenskap is daar baie druk om 'n netwerk te maak en die perfekte vriende te beïndruk, bv. senior fakulteit in u vakgebied wat op u toekenningspanele sal sit, u vraestelle hersien en uiteindelik u ampstermynbriewe skryf. Hierdie mense is veronderstel om jou waarde te vertel. Yikes! Gelukkig was ek nie op tenure-track nie! Toe ek begin, was dit moeilik om net na sulke mense te gaan en te sê, hey, onmiddellik soos ek, sonder enige bewyse buite my proefskrif. Om myself bloot te stel aan groepe mense wat ek nie geken het nie en geen rede gehad het om te vertrou nie, net sodat hulle my kon afskiet, lyk nie na 'n effektiewe manier om te leer nie. Boonop kry ek genoeg anonieme terugvoer soos dit is. Dikwels is dit nie vir my duidelik dat die deskundige beoordelaars in my vakgebied opreg probeer het om te verstaan ​​wat ek probeer doen as ek dit sleg sê nie. Vier jaar later, met 'n bietjie werk onder my band, en 'n duideliker idee van wie ek was, het ek baie goeie vriende in my vakgebied gemaak. Maar hulle sal nooit my eerste vriende vervang wat van die begin af gedink het ek is spesiaal nie en wat geglo het (op 'n onverklaarbare geloof) dat ek goeie dinge sou doen.
My waardevolste en konstruktiefste professionele kritiek kom van hierdie vriende - vriende wat nie in my veld was nie, maar in my "hof" was. Hierdie vriende is diegene wat my voorstelle en referate vir my eerste vier jaar by Harvard gelees het. Alhoewel hulle nie van my veld was nie, het hulle 90% van die foute opgedoen in enige argument of skryfwerk wat ek gedoen het. Hulle het persoonlik vir my omgegee, en daarom het hulle baie tyd en moeite gedoen om eerlike, kritiese evaluerings van my werk en my besluite te lewer in 'n taal wat ek kon verstaan. Hulle het my gehelp om die onvermydelike verwerpings en beledigings te hanteer. Hierdie mense was 'n belangrike rol in my sukses, toe ek min prestasies en min ervaring gehad het om my aan te beveel. Dit is die mense wat nog steeds onmiddellik sal omgee vir wat ek op daardie oomblik omgee, en my waardevolle tyd sal gee. Dit is die mense wat hierdie artikel sal proeflees.
Ek kom klaar met 'n bietjie hulp van my vriende.
Ek het pret "nou"
In 2012, toe ek 'n ampstermyn gekry het, het mense na my toe gekom en gesê: "Baie geluk. Nou kan jy alles doen wat jy nog altyd wou, waag, 'n makliker pas neem en pret hê". My antwoord was: "Ek het nog altyd gedoen wat ek wou". En dit is waar. Maar dit is nie omdat ek ekstra moed het nie. Deur die prys te verminder, word die risiko eerder minder. Mense sal sê: u kan xyz doen nadat u die ampstermyn gekry het. Maar as ek nie hier is vir ampstermyn nie, geld dit nie! Ek hoef nie bekommerd te wees dat ek so dapper is nie. Ek mag nou pret hê.
Ek geniet dit om navorsing te doen waarvan ek hou, in my natuurlike balans vir risikotoleransie (selfs al is dit 'n 7-jaar-postdok, kan ek nie onbeperkte risiko's in navorsing neem of hanteer nie). Ek hou vakansies van 1 maand in die somer sonder om my e-pos aan te raak (en ek het die advies dat my wegboodskap mense laat ophou ernstig opneem) geïgnoreer. My laboratorium onderneem 'n jaarlikse ski -uitstappie (die eerste reis was vier jaar gelede, en die produktiwiteit van my laboratorium het daardie jaar verdubbel). Ek geniet dit om hard te werk, maar nie ten koste van my beginsels of my persoonlike oordeel oor wat eintlik belangrik is nie. Pret is noodsaaklik vir my navorsing. Dit is noodsaaklik vir my om hierdie loopbaan te wil hê.
'N Fakulteitslid het eenkeer vir my gesê dat wanneer mense ellendig en tot hul uiterste gestoot word, hulle hul beste werk verrig. Ek het vir hulle gesê dat hulle welkom is om hul eie oë uit te steek of 'n koeël deur hul eie been te skiet. Dit sal beslis groot ellende veroorsaak en selfs hul navorsing verbeter. Ok, ja, ek het net daaraan gedink om dit te sê.
Baie mense wat die ampstermynlewe oorweeg, of selfs probeer, voel asof hulle nie by die stereotipe pas nie. Vir sommige is die stereotipe so ver dat 'n mens soos 'n vreemdeling voel. Die twee opsies wat ek die meeste hoor, word uitgebrand (deur te probeer voldoen aan die reëls) of om af te sien (omdat 'n mens nie die spel volgens die reëls kan speel nie). Ek dink my hoop is om nog 'n opsie by die lys te voeg, wat u ore bedek en u eie reëls opstel.
Ek sê nie dat hierdie benadering of hierdie lys 'n suksesresep is nie. Soos een van my wyse kollegas gesê het, weet ons baie min oor wat mense werklik laat slaag. Dit is eerder die resep waarmee ek, en ek geniet dit om in die akademie te wees. En as ek nie pret het nie, sal ek ophou en iets anders doen. Daar is baie maniere om 'n sinvolle lewe te lei.
Ek besef dat my eie saak op baie maniere spesiaal is. Dit is 'n seldsame voorreg om 'n ampstermynpos by 'n plek soos Harvard te kry. En ingenieurswese is 'n dissipline met baie redelike loopbaanalternatiewe. En baie, baie min moeders kry kinders by 'n feministiese man groot. Tog lyk dit vir my asof ons op alle vlakke van die akademie, byna ongeag die veld en universiteit, ly aan 'n soortgelyke mite: dat hierdie beroep vereis - selfs verdien - toegewyde toewyding ten koste van myself en familie. Hierdie mite is meer as net 'n ampstermyn; dit is die einste mite om 'n 'regte' geleerde te wees.
Deur my belydenis, hoop ek om ten minste 'n paar skrefies te maak in die wapenrusting van die mite. Miskien selfs ander inspireer om hul eie onortodokse maniere te vind om die akademiese loopbaan te hanteer en dit te deel. En miskien, miskien, kan ek my senior kollegas inspireer om 'n eerlike bespreking te voer oor watter verwagtinge en waardestelsels ons vir jong fakulteite instel. Ek weet dat ek nie wil deelneem aan die aanmoediging van 'n wêreld wat deur die mite geanker is nie. Eintlik het ek geen ander keuse as om dit openlik teë te staan ​​nie. Omdat ek nie in daardie wêreld kan lewe nie - ek kan nie asemhaal nie.
So. Verblyfreg. Wat is dit? Hier is nog 7 jaar! En dan sal ons sien.
Ander dinge om te lees
Baie van die idees in hierdie artikel is geïnspireer deur besprekings wat ek met vriende gehad het en dinge wat ek gelees het. Daar was baie wonderlike artikels oor hierdie onderwerp. Hier is 'n paar wat ek regtig nuttig vind. Ek besoek hulle gereeld.
30 minute, dele 1-4, veral deel 4 "Sunday at the Lab" -spoilied)
Die Alon -laboratorium het 'n uitstekende stel materiaal vir voedingswetenskaplikes saamgestel.
Radhika Nagpal is 'n professor in rekenaarwetenskap aan die Harvard School of Engineering and Applied Sciences, en 'n kernfakulteitslid van die Harvard Wyss Institute for Biologically Inspired Engineering. Sy het haar PhD -graad aan die MIT in Rekenaarwetenskap verwerf. Haar navorsingsbelangstellings lê by die kruising van rekenaarwetenskap, robotika en biologie.
Toegang tot die Amptelike Tydskrif
Die amptelike tydskrif van die Europese Unie (PB) is die belangrikste bron van EUR-Lex-inhoud. Dit word daagliks gepubliseer (van Maandag tot Vrydag gereeld, op Saterdae, Sondae en vakansiedae slegs in dringende gevalle) in die amptelike EU -tale​​ .
Subreeks CA (bv. C019A), met dieselfde nommer as die C -reeks wat op dieselfde dag gepubliseer is, bevat oproepe tot uitdrukking van belangstelling, kennisgewings oor vakatures, ens. CA -uitgawes kan in een, verskeie of alle amptelike tale verskyn.
A nuwe subreeks, LI en CI , is op 1 Januarie 2016 bekendgestel. Dit bied groter buigsaamheid in die geval van 'n verandering in die beplande inhoud van die Amptelike Tydskrif. Dit is op 16 Januarie 2016 vir die eerste keer gebruik (L011I, C015I).
Sedert 1 Januarie 2015 het die aantal EU -regshandelinge verander. Lees meer oor die nuwe metode van nommering.
Hierdie webwerf bevat elektronies afskrifte van alle amptelike tydskrifte sedert die eerste uitgawe.
Met ingang van 1 Julie 2013 is die elektroniese uitgawe van die OJ (e-OJ) outentiek en het dit regsgevolge. Lees meer oor die e-OJ.
U het nog steeds die moontlikheid om 'n nie-outentieke gedrukte weergawe van die amptelike tydskrif by die EU-publikasies te koop​Webwerf.
Covid -protokolle wat ons gemaak het om u veilig te hou.
Word ingeënt by komende geleenthede.
'N Skaars vinylversameling, nou beskikbaar.
Veerkragtigheidsmaatreëls het 'n kantoortoring in Wisconsin opgedoen tydens twee afsonderlike noodgevalle kort na die bou van die gebou. Dit bevat 'n rugsteungenerator, geo -uitruil en verskeie oortollige stelsels.
Die effektiwiteit van kragverbruik word gereeld in die datasentrumbedryf gebruik. maar daar bly vrae oor hoe dit bereken, gemeet en gekommunikeer word. Hierdie artikel stel 'n gestandaardiseerde metodologie voor.
HVAC -ontwerpopleiding Junie 2021
Eis vandag u plek vir ASHRAE 's HVAC Design: Level I – Essentials. Hierdie opleiding gee deelnemers onderrig wat hul transformasie in effektiewe lede van 'n ontwerp-, konstruksie- of instandhoudingspan versnel. Lees meer
Die jaarlikse konferensie van 2021 word aanlyn gehou in 'n virtuele formaat
Coronavirus (COVID-19) Reaksiebronne van ASHRAE en ander
Die aankondiging van die nuwe ASHRAE Vision 2030 -hulpbronbladsy
Bespaar tyd en geld met ASHRAE-kursusse onder leiding van virtuele instrukteurs
Ons het dit eenvoudig gehou: voer u naam en e -posadres, die naam en e -posadres van u kollega in en druk stuur. Dis dit! Ons stuur 'n voorafgeskrewe uitnodiging namens u!
Aangesien tegnologie steeds elke aspek van die beboude omgewing verbeter, streef ASHRAE daarna om die innoverende en strategiese verbeterings te bevorder wat nodig is deur intelligente ontwerp, konstruksie en werking te integreer.
HVAC -ontwerpopleiding is terug
Eis jou plek op! Kyk na die nuut bygevoegde datums vir ASHRAE se gewilde HVAC -ontwerpkursusse en verlaagde individuele registrasietariewe vir opleiding in Julie en Augustus.
Opleiding onder leiding van onderwysers
ASHRAE Learning Institute bied u talle geleenthede om die nuutste HVAC & R -tegnologieë te leer en PDH's te verdien.
Bekostigbaar en gerieflik: ASHRAE eLearning
Benodig u vinnige, bekostigbare leer vir uself of 'n groep? ASHRAE eLearning -kursusse kos slegs $ 42 vir lede met afslag beskikbaar vir groepe van 5 of meer. Blaai deur die onlangs opgedateerde eLearning-katalogus van meer as 90 beskikbare kursusse vir maklike, on-demand leer met PDH's.
Nuwe gebruikershandleiding van 90.1 beskikbaar in die ASHRAE -boekwinkel
Hierdie handleiding help gebruikers van Standard 90.1-2019 om die beginsels en vereistes daarvan te verstaan ​​en hoe om daaraan te voldoen. Dit is in duidelike, direkte taal geskryf, wat dit vir professionele persone sowel as leke verstaanbaar maak. Dit bevat ook metings en berekeninge in beide I-P en SI-eenhede.
VGMA -musiekberaad: Nasionale agenda vir die bemarking van Ghana se musiek wat noodsaaklik is vir die groei in die bedryf
Beweerde 'geurige kers' -dief by Nana Aba se verjaardagpartytjie pleit om vergifnis
Kook u man se kos met menstruele bloed, dit sal hom nie doodmaak nie - Lutterodt
Die meeste dames is gekoppel - die aktrise deel haar ervaring
Shatta Wale strook nadat hy daarvan beskuldig is dat hy 'valse' jeans gedra het
Platemaatskappye 'snuif' my omdat ek duur lyk - Ceccy Twum
VGMA 22: My mense is trots en ek is geëerd - Kofi Jamar het 7 benoemings
GTA toer na Greater Accra in 'n nuwe 'open-top'-bus as deel van die' Experience Ghana, Share Ghana'-veldtog
Kojo Antwi vier musieklegendes
Sidiku Buari, prof John Collins, Ken Kafui en Big Ben vereer as VGMA Titans
Top 10 mees onlangse opdaterings
'Sue Arnold omdat u u handelsmerk vuil gemaak het' - vertel Daakyehene aan Shatta Wale
VGMA 22: Ek voel nie bedreig nie - Camidoh bevestig 'n oorwinning vir die nuwe kunstenaar van die jaar