Dr MJ du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 26 Maart 2006 (oggend)
Sing vooraf: Psalm 103:1
Lofpsalm 116:2, 3
Na die wet bely ons voor God ons sondeskuld en bid om vergewing van ons sondes met Psalm 99:4, 5.
U is van ewigheid af die Here God. Van die skepping af ken ons u genade oor ons, o Vader. Ons dank U vanoggend dat U ons so dankbaar laat ontwaak het dat ons ’n begeerte in ons harte het om na u aangesig te kom soek in u huis. Ons verlang na u teenwoordigheid, want hoe kan ons daarsonder bestaan?
Ons dank U dat ons gemeente bestaan, en dat U ons gebruik om u koninkryk te help bou. Ons dank U vir die mate van welvaart wat U oor ons beskik en dat ons gemeentelede ’n blymoedige lewe lei in hierdie land waarin U ons gestel het. Ons dank U vir die voorreg dat ons u Naam kan uitleef teenoor almal wat saam met ons hier woon.
Tog moet ons bely dat U ons nood ook ken. Here, ons bid U om daarin te voorsien. Beskik dit dat ons ruim van u genade mag ontvang. Ons vra dit nie vir onsself nie, maar ons as ’n kerk is deel van die liggaam van ons Here Jesus Christus, daarom vra ons alles van U in sy Naam.
Ons bid vir ons lidmate wat siek is. Skenk U genesing. Ons bid vir dié wat twyfel. Werk deur u Heilige Gees ’n vaste geloof in hulle harte.
Ons bid ook vir hulle, ons gemeentelede, wat nie vandag met ons in die kerk saamkom nie. U ken hulle elkeen in hulle harte. As hulle nie wettiglik wegbly nie, bid ons U, o Vader, om hulle eerder te bekeer, as om u oordeel op hulle te lê. Ons vra dit alles om Christus wil.
Skriflesing: Sagaria 11
Teks: Sagaria 11:12
Daarop sê ek vir hulle: As dit goed is in julle oë, gee dan my loon; en so nie, laat dit dan staan. Toe het hulle my loon afgeweeg: dertig sikkels silwer. (Sagaria 11:12 AFR53)
Die ware Christelike leer is die liefde en versoening in Jesus Christus, terwyl ons onder die oordeel van God leef omdat ons voortdurend teen Hom sonde doen – of, soos dit in dié gedeelte staan, Hom verwerp.
Ons behandel die profesie van Sagaria uit twee oogpunte:
1. Wat die profesie destyds vir Israel beteken het
2. Die profesie vanuit sy vervulling
Sagaria profeteer net na die terugkeer uit Babel.
Hoe eienaardig dit ook al mag klink, selfs na die terugkeer het die volk Israel hulle nog nie met God versoen nie.
God het die grootste genade aan hulle bewys.
Hy het die straf van sy toorn oor hulle opgehef.
Hy het die volk laat terugkeer na Palestina.
Maar nogtans het die volk God verwerp.
Sagaria se profesie gaan nou juis oor hierdie toestand. God dwing die volk om Hom te waardeer, met ander woorde hulle moet ’n uitspraak maak oor hulle verhouding met Hom en wat Hy as verlossende God vir hulle beteken.
Hulle waardeer God vir dertig sikkels silwer.
Dit het vir Israel in hulle situasie niks meer beteken nie as dat hulle Gods genade en sy werk baie geringgeskat het.
Die probleem in die volk se geloofslewe het natuurlik by die geestelike leiers begin! Daarom profeteer Sagaria van twee soorte herders.
Die eerste groep is slegte herders wat die volk net vir hulle eie wins gebruik.
In die voorgelese profesie is hulle simbolies van die leiers van die volk.
Die tweede is die goeie herders wat die volk van God deur die Woord van God na God toe wil terugbring.
Daarom kan ons goed begryp dat die valse herders die ware profete voortdurend teëgestaan het.
Ons het hier by Sagaria ’n visioen met ’n simboliese daad as middelpunt.
Hy is die herder van ’n groep skape wat almal bestem is om geslag te word.
Tog het hierdie kudde vir laas ’n herder nodig om hulle op te pas.
Sagaria is hulle herder en in hierdie funksie van hom stel hy die Here self voor.
Maar iets is nie reg nie. Iets skort in die verhouding tussen die skape en hulle herder.
Hulle is uiters ondankbaar vir sy werk oor hulle.
Sagaria skets die gemak waarmee die volk hulle Herder verwerp.
In vers 8 sê hy dat hulle siel van God afkerig geword het.
Die goeie Herder word openlik verag.
So erg is dit dat Hy hulle dwing om standpunt in te neem in hulle verhouding teenoor Hom.
Hy doen dit met ’n strikvraag: Gee My my loon.
Hiermee word hulle gedwing om oor hulle God en sy werk met hulle te beslis.
Hierdie afkeer in God het natuurlik in vervulling gegaan – en sy hoogtepunt bereik in die verwerping van Jesus Christus!
Dit was gruwelike ondankbaarheid dat hulle hulle eie Herder – soos God dit in hierdie selfde hoofstuk ook noem – vir slegs dertig silwer munte gewaardeer het.
Dan is die volk waar hulle graag wil wees – sonder herder, ja, sonder God!
In die beeld laat Sagaria dit aan die volk self oor of hulle die Herder wil vergoed of nie.
Saaklik is die “loon-betaal-saak” natuurlik om die innerlike houding van die volksleiers, en daarmee van die volk self, vas te stel.
Hulle is deeglik daarvan bewus dat daar ’n loon betaal moet word. Hulle besef dus die verantwoordelikheid wat teenoor God nagekom moet word – hoe gering dit ook al is.
Die Here beskou die besoldiging as ’n belediging. In vers 13 praat die Here minagtend van die heerlike prys waarmee Ek deur hulle gewaardeer is.
Dit is duidelik dat God die loon wat aan Sagaria uitbetaal is, beskou as dat dit aan Hom uitbetaal is.
Die som geld is nie die waardering vir Sagaria se werk nie.
Die dertig sikkels silwer word nie beoordeel as die beloning van ’n skaapherder nie.
Dit word beoordeel as ’n loon wat hulle die Here betaal vir sy Herdersamp.
Dit is die waardering wat hulle gehad het vir God se genadige bemoeienis met hulle.
Die beeld van Sagaria se visioen en die werklikheid smelt hier ineen.
Ons weet uit die beskrywinge in die Evangelies hoe die leiers van die volk van die Here die Here en sy werk verag het in Jesus Christus.
Omdat die kudde afkerig staan teenoor hulle Herder, verbreek hy sy staf waarop Lieflikheid staan.
Hiermee word God se verbond oor alle volke verbreek.
Die verbond word nie net met Israel verbreek nie – al was God in besondere sin die Herder van Israel.
Deur die verbreking van hierdie staf toon God aan dat daar aan sy Herderskap ’n einde gekom het.
Hiermee hou Hy op om die skape op te pas.
Dit is vir die skape noodlottig dat die Herder sy werk neerlê. Ons lees in vers 9:
Daarop het ek gesê: Ek wil julle nie meer oppas nie – wat sterwend is, laat sterwe; en wat verlore gaan, laat verlore wees, en laat die wat oorbly, mekaar se vleis verslind! (Sagaria 11:9 AFR53)
Dit is die oordeel van God oor die Godsverwerping!
In vers 4 hoor ons al die oordeel van God as Hy die volk ’n kudde slagskape noem.
Hulle is vir die oordeel bestem!
Wanneer God sy kudde verlaat, speel hier ’n voorspel van die hel af:
Die skape begin mekaar opvreet!
Ons weet dat skape dit nie doen nie, maar dat mense dit figuurlik gesproke doen in hulle afguns op mekaar.
Die skape is hier net simbolies van die mensheid.
Sagaria se beeld en die werklikheid vloei hier saam!
Die Here sal sy hand van die mensheid wegneem sodat die aarde met haat vervul word – presies soos dit voor die sondvloed was.
Hiermee saam sal die Godsverwerping ook erger word na die einde toe. Die Here Jesus Christus voorspel dit:
Want soos die weerlig wat van die een kant onder die hemel blits en tot by die ander kant onder die hemel skyn, so sal die Seun van die mens ook in sy dag wees. Maar eers moet Hy baie ly en deur hierdie geslag verwerp word. En soos dit gebeur het in die dae van Noag, so sal dit ook wees in die dae van die Seun van die mens: (Lukas 17:24-26 AFR53)
Hoe is die profesie van Sagaria oor die loon vir God vervul? Ons lees dit in
Matteus 26:14 en 15:
Toe gaan een van die twaalf, met die naam van Judas Iskáriot, na die owerpriesters en sê: Wat wil u my gee, en ek sal Hom aan u oorlewer? En hulle het vir hom dertig silwerstukke afgeweeg. (Matteus 26:14-15 AFR53)
In die tempel vind daar ’n handelstransaksie plaas!
Maklik – sonder om eers oor die prys te redekawel, word die Here Jesus Christus se uitlewering gewaardeer op dertig sikkels silwer.
Dit is al wat Hy vir die wêreld werd was!
In dieselfde tempel waar Jesus die handelaars met ’n sweep uitgedryf het, koop die priesters van God die lewe van sy Seun.
Die geringskatting van God in die Ou Testament – dertig sikkels silwer – word in die Nuwe Testament letterlik vervul in die geringskatting van die Here Jesus Christus.
Vir die volk van Sagaria het die dertig muntstukke niks met die loon van die Here Jesus Christus te doen gehad nie.
Dit het vir hulle bloot die laagtepunt in hulle godsdiens gesimboliseer.
Hulle lae waardering vir God se werk oor hulle word uitgebeeld in die bedrag van dertig silwer muntstukke.
’n Profesie is altyd meer as net letterlik die vervulling in die tyd waarin daar geprofeteer word.
Daarom word Israel se waardering vir God vervul in die waardering van die wêreld vir Christus.
Die profesieë geld tog nie net vir Israel nie. Dit raak ons ook – daarom is dit vir ons in die Bybel neergeskryf.
Die kernpunt is nie dit dat Christus vir die koopsom van dertig sikkels silwer vermoor is nie, maar dat Hy deur sy dood die breuk tussen ons en God versoen.
God se toorn is op ons omdat ons God verwerp – maar Christus heel die breuk.
Deur Christus word die wêreld met sy Skepper versoen.
Sagaria het geprofeteer en so aanskoulik gemaak wat God later jare in die Evangelie volgens Matteus in vervulling laat gaan.
In die profesie van Sagaria word die diens van die Herder met dertig sikkels silwer beëindig.
God praat spottend van die heerlike prys waarmee Hy gewaardeer is.
Die profeet moet hierdie heerlike prys met veragting in die tempel gaan gooi.
Hierdie profesie, en ook dié van Jeremia, het met Judas se optrede natuurlik woord vir woord in vervulling gegaan. Matteus 27:5, 9, 10:
En hy het die silwerstukke in die tempel neergegooi en weggeloop en homself gaan ophang. (Matteus 27:5 AFR53)
Toe is vervul wat gespreek is deur Jeremia, die profeet, toe hy gesê het: En hulle het die dertig silwerstukke geneem, die prys van die gewaardeerde wat hulle gewaardeer het vanweë die kinders van Israel; en hulle het dit gegee vir die grond van die pottebakker, soos die Here my beveel het. (Matteus 27:9-10 AFR53)
Sagaria het al vyf eeue tevore geprofeteer dat dit sal gebeur.
Die ergste is dat die leidsmanne in die tempel nie eers die profesie herken het en besef het dat dit in hulle optrede in vervulling gaan nie!
Daarby moet u besef dat die dertig silwer munte waarmee Jesus gekoop is, geld is wat uit die tempelkas gekom het.
Dit was al silwergeld wat daar in daardie tyd was.
In die daaglikse lewe het die Jode Romeinse geld gebruik. Dit is die denarii genoem.
Ewe skynheilig het die owerpriesters raad gehou.
Hulle het besluit dat hulle nie die silwerstukke in die kerk se skatkis kan stort nie, omdat dit bloedgeld is.
Hulle kon dit ook nie vir hulle vat nie, want alles wat aan hulle – die Leviete – behoort het, het aan die tempel behoort.
Hulle het toe met die loon vir die moord ’n stuk grond by die pottebakker gaan koop, waarop hulle vreemdelinge begrawe het.
Hierin is daar ook ’n simbool van Christus se verdienste:
Soos wat Hy met sy bloed vir die vreemdelinge ’n plek verwerf het in die beloofde land, verwerf Hy vir ons ’n plek in die koninkryk van God.
Die onbetaalbare werk van die Herder word gewaardeer op die skamele bedrag van dertig sikkels silwer.
Dít, as ons daarby bereken dat die liefde van God die wêreld juis bereik deur die Herder wat sy lewe vir sy skape afgelê het.
Die genade van God kan tog in geen menslike waarde gewaardeer word nie.
Die saak vererger verder as ons nagaan hoeveel dertig sikkels silwer werd was.
In Eksodus 21:30 lees ons dat dit die koopprys was van ’n slaaf.
Die laagste moontlike prys vir ’n menselewe is betaal vir die lewe van die Seun van God!
Christus word deur God gestuur.
As daar dan enigsins van loon sprake is, is dit heeltemal ’n saak vir God.
God kan alleen dié wat Hy stuur, beloon.
Daarom die toetsvraag: Gee my my loon.
Hierin het die Godsverwerping – en Christusverwerping – sy hoogtepunt bereik.
Dit is uit hierdie profesie duidelik dat daar ’n breuk tussen ons en God gekom het. Hierdie breuk moet geheel word.
Die vervulling van die profesie van Sagaria met die koms van die Here Jesus Christus word in die Evangelies beskryf:
Daar word betaal en versoen.
Dit lyk asof Sagaria net toorn preek en die Evangelie net liefde.
Dit is ’n valse teëstelling, want God se toorn en sy liefde val op hierdie punt presies saam.
Dit is juis die troos en die krag van die Christelike geloof.
Die minderwaardige prys vir God en sy werk word die heerlike prys van ons redding.
So word die heerlike prys wat met veragting in die tempel neergegooi word, die lied van ons verlossing in die Here Jesus Christus.
Ons prys U dat ons kan leef deur Jesus Christus. Laat U Gees ons so lei dat ons nooit die werk van U, o God, na waarde sal probeer skat en U verwerp nie. Lei ons só dat ons oorstelp van dankbaarheid die grootste genade uit U hand ontvang. Sodat ons kan leef omdat ons met U versoen is. Om Christus ontwil.
Datum: 26 Maart 2006 (oggend)