Ek het vroeër baie gewonder hoekom dit is dat die aarde so sproeterig met minerale bedeel is. Soos David Kramer sê: ‘n stukkie lê hier, en ‘n stukkie lê daar…
Natuurlik maatjie Cobus, wie se ryke verbeeldingswêreld my op vlugte deur wilde wêrelde saamgeneem het. In die breë vyeboomskip het ons seerowers in woeste oseane beveg en in die ruimte rondgeploeter. Sy versameling slapbandboekies sou nie maklik in my huis toegelaat gewees het nie.
Peet was my puberteitsvriend. Ons het die ritme, storm en drang van die musiek van die Sestigs ons eie gemaak in daardie jare wat ek die ontvanklikste was vir die verwarrende belewenisse van ons ontluikende grootmensskap.
Ek het myself ook sekerlik gesien as hierdie jong digter-dromer, wat diep nadenkend, op ‘n opsigtelike plek in die kafee, turend in die diep, donker glas sy melkskommel sou sit en roer het.
Ek onthou só helder die soet speeltye, as ek met bonsende hart gewag het dat die heersende ”sy” haar verskyning om die hoek sou maak. Daardie jubeltye waarin ons kosbare oomblikkies sou deel, die sware verlang as jy gaan slaap…
Ja, gewis is ek spyt oor ‘n paar goed. Spyt oor ek ‘n paar mense baie seergemaak het. Spyt oor ek so min geld beplan het vir my oudag. Spyt oor my eerste Opel Kadette wat ek afgeskryf het.
Dit is goed, dit is reg so en ek het vrede daarmee. Dit was ‘n vol lewe en dit was goed. Ek het dierbare pasmaats gehad wat saam deur die lig en die donker was. Ek het die wêreld gesien, mense leer ken en so hier en daar iets sinvols verrig. Vir die volgende 64 jaar kan ek nou terugsit en lag vir hierdie snaakse, wonderlike wêreld.
Hierdie soort van swierige name kom, lyk dit vir my, meer dikwels hier in die Kaapwêrelde voor. Dis half of die droë grasvelde en swaarkry van die ou Noorde al hierdie geite uit ons mense uitgedroog het. Daar is jy Tom, Dick of Pietie, soos die gees die vaad’re maar lei.
Andere sal jou weer wysmaak dat nostalgie die paraffien is wat die lampie aan die gang hou in die ouetehuis. Daar kan jy daelank na hartelus sit en nostalgeer en glimlag oor die bekende, outydse werklikheid waarin jy ronddool. Jy is nie meer alleen nie.
Tom was lank en byna pynlik aantreklik. Hy het ‘n lang, blonde kuif gehad en kuiltjies in sy wange as hy glimlag. En hy het geglimlag, gereeld en geredelik.
Toe hy weer by die skool kom, was hy ‘n ander mens. Hy was knorrig en asosiaal. Ons klomp jong kannetjies sou nie kon verstaan wat in sy gemoed gebeur het nie. Vir ons was hy net skielik ‘n vreemdeling en daar was geen manier waarop mens toenadering tot hom kon soek nie. Tom het ook nie meer by ousus kom kuier nie.
Ek het baie gewonder oor Tom, noudat ek mense en hulle seer beter verstaan. Ek het gewonder oor sy gesin in Bethlehem, of hulle ook seer het, of hy broers of susters gehad het wat hom ook mis. Ek het gewonder of my sus ook nog ‘n bietjie seer het oor Tom.