Hierdie oorgang is alles behalwe ‘n sporadiese een; eerder ‘n voortdurende en herhalende proses waar die handelinge van vertaling as metafore optree: metafore vir identiteit, vir die bemagtiging van die self en ander, en vir die skrywende subjek. ‘n Mens sou ook kon beweer dat die skynbare selfbewustheid waarmee skrywers skryf (aldus Arrojo, in Maier 2006:165), neerslag moet vind in die wyse waarop die skrywer buite-tekstuele bronne in sy/haar eie teks ontgin. Indien kerke hulle plig m.b.t. evangelisasie versuim en die jong geslag salig verklaar bloot op grond van kerklike rituele soos die kinderdoop, dan tree daar duidelike verval in Christelike standaarde in. Is dit dalk waar die uitdrukking “Die koeël is deur die kerk” vandaan kom?! 🙂 hierdie mens is bv. net koning omdat ander mense as onderdane teenoor hom optree. Afrika leef! proklameer hy saam met die ander skrywers in imagine africa, Ons beteken meer as wat enigiemand kan verbeel!