Februarie | 2008 | Kaalvoet ini reen
Nie langer nie (deur Klopjag)
By kaalvoetinireen 4 Kommentare
Na aanleiding van baie se skrywery oor die onderwerp…
dit was op CNN, BBC en oral om op TV
die feite le nou op die tafel
want ek sal nie langer jammer se nie
ek sal nie langer jammer se nie
ons reenboog op my mou dra,
maar ek sal nie langer jammer se nie
Die feit dat ek nie altyd saamstem nie
maak my nie ‘n racist nie
so gaan soek die balk in jou eie oog
hou op geld mors op naamveranderings
daar’s mense sonder huise, kinders sonder kos
so wie is nou die sondebok
ons sal nie langer jammer se nie…
dag liewe mens
By kaalvoetinireen 3 Kommentare
neem jou tyd om gelukkig te wees
jy is ‘n wonderwerk
wat tydelik woon op hierdie aarde
jy is enig
besef jy dit
waarom is jy nie verbaas
en al die ander rondom jou
vind jy dit so gewoon
dat jy leef
dat jy MAG lewe
dat jy tyd kry om te sing
en te dans
en gelukkig te wees
saam met jou geliefdes
waarom dan jou tyd verspeel
in ‘n sinnelose gejaag
na geld en besittings
waarom belas jy jouself
oor more en oormore
neem rustig jou tyd om gelukkig te wees
tyd is geen snelweg
tussen die wieg
en die graf
is daar ‘n groot ruimte
vir jou en die mense rondom jou
vyf jaar het jy hand aan hand met die monster geloop
en die wat geweet het het geglo daar’s hoop
Die tyd saam met jou was kosbaar
en ek sukkel nog om jou besluit te aanvaar
daar was niks wat ek sou kon doen
en jou skielike heengaan het my weer
met “ousus” versoen
en wil nie vergeet nie
hoe jy my oor die straat gedra het
as niemand iets van my wou weet nie
die oproepe tydens eksamens
en jou gebede se amens
die seer is nog daar
en verander net van kleur soos ‘n herfsblaar
my woorde sal die omvang van
jou menswees nooit kan beskryf nie
‘n pa vir my die was jy
daaraan is geen twyfel
jou stem het my rustig gemaak
jou arms het my getroos
ek weet jy rus nou en kyk nog
op jou manier na my
ek hoor jou nog altyd
en voel jou hier by my
ek wens net ek kon nog ‘n paar
ek hoor hoe jy lag
en vir my se “bogger” die af dag
“vasbyt meisiekind, jy’s amper daar!”
en eendag nie te ver van nou
sal ons weer saam gaan vakansie hou
Een van daai dae of eerder weke…
Die afgelope 2 weke het ons graduation van die kinders gehad wat Maandag met GROOTSKOOL (elementary school) begin. Ek was teen vanoggend se laaste seremonie goed gatvol om soos ‘n flippen skouperd voor die ouers vertoon te word…Hulle het ‘n obsessie met foreign teachers en hoe meer ouers jou sien hoe beter, wel so reken hulle. Dink dit werk ook net as mens heeltyd smile en ek kon die fake gesiggie ook net so lank opsit! Wat vandag darem so bietjie beter gemaak het is dat dit “my” kinders was en hulle was net 7, so dit het vinnig verby gegaan…
Ek het darem ‘n gratis aandete gescore! Dit was soos ALTYD hopeloos te veel kos, maar ten minste chinese vir ‘n verandering…
Naweek in Hwasun
By my skool, of Hagwon soos hulle dit hier noem, is ons net ‘n klomp vroumense…so het my kollegas my dan nou ook eindeloos genag om vir ‘n naweek saam met hulle weg te gaan. Aanvanklik was ek nie baie lus vir die hele storie nie, want hulle is nie altyd so mal daaroor om engels te praat nie. Dit kan nogal irriterend raak as mens nie weet wat om jou aangaan nie, maar ek kry hulle goed terug deur sommer net in afrikaans (met myself natuurlik) te praat. Hulle het darem nou al die boodskap uitgefigure:-)
So is ons toe nou een Vrydagaand hier weg na Hwasun. Dis ‘n klein plekkie so uur se ry van Gwangju af. Ek het nie geweet wat om te verwag nie, maar was tog so bietjie opgewonde om ‘n nuwe plek te sien. Om die minste te se, het ons natuurlik verdwaal en ek was so bietjie bekommerd, maar nie oor dit gevaarlik is nie. Ons het na ‘n lang gesukkel uiteindelik die regte afdraai gekry en in allerhande kronkelpaadjies die berg opgery. Ons het in ‘n houthuisie in die berg/bos gebly en dit was ook nie so maklik om te kry nie.
Ek het op ‘n stadium uit die kar geklim en ‘n end vooruit gestap om te kyk waarheen die pad gaan, want dit het vir my maar soos ‘n doodloopstraatjie gelyk. Die spul koreaanse vroumense het al gillend en benoud agterna geroep toe hulle my nie meer in die kar se ligte kon sien nie. Ek het gele soos ek lag! Ek is nie ‘n bang mens nie en nog minder vir die donker, maar so moes ek toe nou uitvind dat die lot wil omkap as die ligte afgaan. Hulle is vrek bang vir die donker en vir al die onheil wat kan uitbroei in die nag…soos ek dan nou ook is, moes ek natuurlik hul siele so bietjie uittrek en die lot goed skrikmaak! Evil me, maar dit was vrek snaaks!
Ek het toe maar teruggestap in die rigting van die kar om vir hulle te se hulle moet omdraai. My een kollega het my natuurlik nie geglo nie en moes tot onder ry om seker te maak. Dis nou ook waar baie van die sports begin het…aan die einde van die pad was ‘n groot grasperk waar sy wou omdraai, maar in die hoek was ‘n verskuilde graf. Toe die kar se ligte daarop val het sy so vinnig as moontlik die kar gedraai en daar was net een stofwolk soos sy die kar gespin het! Hulle was spierwit!!! Soos ek kan aflei is hulle spoke nogal wild (volgens die koreane) en daarom is hulle dan nou so bang vir die donker.
Ons het nie lank daarna ons bestemming bereik. Ek moes elkeen vergesel in die donker paadjie na die huisie op die hewel. Daar was ‘n baie spookagtige atmosfeer in die lug met die paar dowwe, geel ligte wat die pad na bo verlig het en die wind wat deur die hoe bome se takke gesuis het. Dit was maar stil…dis nou tot die kospotte aan die gang gesit is en die wyn begin vloei het!
Vir die een ding is ek baie dankbaar en dit is dat my kollegas darem hul rooiwyn geniet en daar was camembert kaas ook! Ek was heel verbaas! Hulle kan nie hul wyn so goed hanteer nie en het vroeg, vroeg op hul ore geloop, soveel so, dat ek hulle moes leer afrikaans praat! Dit het my natuurlik baie vermaak!
Stilletjies het die een na die ander verWYN (soos ek deesdae se) en in die bed geklim (of is dit nou op die vloer neergeplons?).
Vroegoggend is ontbyt gemaak, maar nie soos ons dit ken nie…rys en kimchi…en darem bulgogi (beesvleis) ook! Ek sukkel om so vroeg in die oggend jogurt af te sluk, wat nog van so swaar ete! Ek was egter bly dat ek ge-eet het, want die daaropvolgende aktiwiteit was uitputtend!
Ons het vertrek na ‘n oord (weet duidelik nie wat die naam is nie) waar mens met sulke rubber tjoepies teen ‘n helling afgly! Daar het die kind in my weer die oorhand gekry en het ek ‘n paar skoolkinders ore aangesit! Dit was vetpret! Ek dink die sneeu doen iets aan my…dis asof die ander ek uitkom (onthou enige iemand daardie afrikaanse kinderprogram?)! Wel, ek gee nie om nie, solank ek dit geniet:-)
So het ‘n lang dag dan ook tot ‘n einde gekom en is ons moeg en met seer lywe terug na Gwangju!!! Dit was die eerste keer in ‘n lang tyd wat ek weer oor ‘n naweek in Gwangju was en het ek nie geweet wat om met myself aan te vang nie.
Die volgende wyk nou so bietjie van die bogenoemde tema af, maar ek vertel dit in elk geval…
Sondagmiddag was ek regtig gatvol vir my woonstel en toe gaan soek ek ‘n hair shop. My kollegas het lank belowe om my te vat om my hare te sny, maar het ook nie so ver gekom nie. Ek was moeg gewag en vat toe nou maar ‘n kans om dit op my eie te probeer doen. My hare is lank so hoeveel kan nou verkeerd gaan as hulle net die punte moet sny? en dit krul ook daarby, so dit kan nie te erg opgeduiwel word nie, reg???
Ek het toe ‘n plek gekry wat nie te besig was nie en hulle het beduie dat ek kan sit. Hulle het nie ‘n woord engels verstaan nie en moes ek maar met handgebare wys wat ek gedoen wil he en bid vir die beste!!! Ek het toe sommer my hare laat reguit maak ook…ek het 4ure later daar uitgestap!!!! Hulle vat ook maar hulle tyd hoor…ek was heel tevrede en moerse verbaas oor wat ek kon regkry sonder om ‘n woord te se! Hulle het presies gedoen wat ek wou gehad het…dis meer as wat ek van sommige SA haarkappers kan se. Ek weet nie wie was meer verbaas nie, ek of my kollegas!!! Hulle dink natuurlik ek was heeltemal van my kop af om alleen te gaan vir ‘n haarsny!
Hier is ‘n foto van ‘n hair shop in downtown. Nie waar ek was nie!
Ek het aan die einde van die herfs hier in Suid Korea aangeland en was alles behalwe voorbereid op die winter wat voorle. Ek het al sneeu gesien, maar dit was niks in vergelyking met wat ek hier ervaar het nie. Ongelukkig het ek nie ‘n wit kersfees gehad nie, maar die nuwejaar was spierwit.
Ek is die laaste naweek van 2007 weg uit Gwangju en hier het dit net baie gereen en NIKS gesneeu nie. Ek het egter een aand in Gyeongju die eerste sneeu van die winter gesien val, maar dit was ook maar so min dat ek ietwat teleurgesteld was…Ek het in die eerste week van Januarie 2008 my wintervakansie gehad en moes net gaan waar die sneeu is en so het ek op ‘n bus of twee geklim en die lang pad Muju toe aangedurf. Die opgewondenheid was groot en ek het soos ‘n kind op oukersaand gevoel. Ek het eers donker in Muju aangekom, maar het nie omgegee om die koue te trotseer en om my kamera te “oor-ys” nie.
Toe ek uiteindelik, dood onskuldig, weer by my slaapplek aankom is ek deur die ene Mr. Kim aangekeer en ‘n bier aangebied. Ek het maar gehuiwer oor die saak, maar het op die ou einde ingegee. Toe ek myself weer kon kry word ek uitgevra oor my skoengrootte en word ek so ewe na buite geneem om skiklere aan te pas. Hier bestaan nie iets soos grappies maak oor sulke goed nie en voor ek my kon kry is ek opgegear vir ‘n “snowboard” sessie. Ek was vrek opgewonde, want dit was iets wat ek nog altyd wou doen, maar ek moet bieg, ek was maar bietjie skrikkerig en het geweet ek gaan ‘n totale gek van myself maak. Gelukkig het my “partner in crime” besluit om te ski, so ek was nie so bekommerd om my naam met ‘n sneeuplank te slaan nie aangesien ons nie saam gewys is hoe om die hele storie te probeer bemeester nie.
Die hele ervaring was absoluut fantasties en alhoewel dit maar die heeldag onder vriespunt was het ek dit nie eers agtergekom nie. Aan die begin was dit maar ‘n gesukkel om my balans reg te kry, want met jou twee voete vasgemaak aan daardie snowboard is dit nie so maklik nie, maar ek het verbasend gou agter die kap van die byl gekom. Om vorentoe te gaan moet jy die bord afdruk en hoe verder jy dit afdruk hoe vinniger beweeg jy en as jy wil stop of stadiger, moet jy jou gewig na agter gooi, maar ook nie te veel nie, want dan val jy. Ek is ernstig gewaarsku dat ek NOOIT moet vooroor val nie, want jy sal jouself doodval… Soos ek nou maar is, moes ek natuurlik met ‘n helse spoed daar teen die 2e laaste helling af (was baie lekker). Toe ek myself bang maak het ek te vinnig probeer stop en my balans vooroor verloor en daar was een GROOT sneeuwolk rondom my!!! Ek weet nou hoekom mens nie moet vooroor val nie. My wind was uit en ek het net daar bly le: koud, in pyn en vol sneeu! Maar ek sal mos nou nie laat een val my keer nie…so staan ek toe maar weer op na ek weer kon reguit sien en gly toe rustig na onder.
Daar het ek ook besef dat ek dalk weer een of ander vorm van oefening moet oorweeg! Dit vreet mens se bene! Needless to say; ek kon die volgende dag nie so lekker loop nie:-)
Ek was die hele dag op die berg en was dood toe ek by die motel aangekom het. Mr. Kim was ook nou nie juis genadig gewees nie…regte Hitler en ek het my ‘n paar keer goed vir hom vererg! Gelukkig het ek ‘n ander instruktrise die oggend gehad…
Ek is ‘n absolute adrenalien junky en sal dit vir enige iemand aanbeveel! Dit was regtig sooooo lekker en ongelooflik mooi!!!
Die volgende dag is ek met ‘n swaar hart terug na my stad (Gwangju), maar was aangenaam verras met die 50cm sneeu wat ons in my afwesigheid gekry het. Die winters hier is maar so vaal en lelik soos in die Transvaal, maar die sneeu maak die koue hier die moeitewerd en het ‘n eens vaal en grys landskap in ‘n sprokieswereld omtower. Die sypaadjies was egter nie baie veilig nie en mens het maar so gly-gly rondgeloop. Ek kon nie glo hoe die landskap verander het nie…Dit was dan nou ook ons eerste en laaste groot sneeustorm gewees en het sedertdien nog nie weer so baie gesneeu nie, maar dis werklik iets wonderlik om te beleef. Wat dit vir my nog meer magical gemaak het is dat ek dit met iemand kon deel wat dit net so baie soos ek geniet het. Dit was great om weer soos ‘n kind te kon jol! Ek vergaap my elke keer aan al die mooi patrone van die sneeuvlokkies en dit laat my heeltemal in vervoering.
Nou wag ek in spanning vir die lente om sy verskyning te maak, want gisteraand se sneeu en reen het die temperature vandag weer skerp laat daal…ek hou regtig nie van die koue as ek moet werk nie. Sal veel eerder in die bed bly:-)