Groei. Voedsel verskaf die boustowwe vir die vervaardiging van nuwe selle. Yster word byvoorbeeld benodig om die vorming van gesonde rooibloedselle moontlik te maak. Rooivleis is ’n goeie bron van yster maar veral vegetariërs maak ook op ander ysterbronne staat om voldoende yster in hul liggaam te hê.
Die voedsel wat 'n mens eet, staan bekend as sy dieet. 'n Gebalanseerde dieet sal voedsel van al die voedselsoorte bevat asook die regte hoeveelhede daarvan. Die hoeveelheid voedsel wat ons benodig word bepaal deur die volgende faktore:
Diëte verskil egter drasties van land tot land en selfs verskillende wêrelddele. So is die hoofvoedsel in Asië rys. Op die eilande in die Stille Oseaan vorm vis ’n belangrike deel van hul dieet. Vir Suid-Amerikaanse lande, soos Brasilië, Argentinië en Uruguay, is beesvleis op die spyskaart baie belangrik. En in Afrika word mielies en ander graansoorte gereeld geëet.
Die mens het die grootste hoeveelheid van graan en graanprodukte nodig, omdat dit 'n onmiddellike bron van energie is wat nodig is vir ál die liggaamsfunksies. Die belangrikste koolhidraat vir die verskaffing van onmiddellike energie, is glukose. Glukose word in die vorm van stysel in graanprodukte geberg.
Vrugte en groente is baie belangrike komponente van die dieet omdat dit vitamiene aan die liggaam verskaf wat die liggaam in 'n goeie, werkende toestand hou.
Voedsaamheid moet gevolglik daartoe bydra dat die mens positiewe gesondheid ervaar, met ’n optimale uitwerking op:
Die werklikheid van verslankingsdiëte is dat die betrokkenes hul kans om in die toekoms weer gewig aan te sit en dit selfs makliker as voorheen doen, vergroot. Volgens die dieetkundige Lauren Sackett bevestig statistieke dat diegene wat ’n verslankingsdieet volg, ’n kans van 80% het om weer gewig aan te sit binne die volgende twee jaar. Die kans is daarbenewens 60% om selfs meer te weeg as twee jaar gelede, weens ’n obsessie oor voedsel en die ignorering van die liggaam se honger- en versadigingheidsiklus.
Min energie is dikwels aan ’n lae bloedsuikervlak toe te skryf, maar kan ook dui op bloedarmoede, ’n onaktiewe skildklier en diabetes.
Gedurende oefening vul die glikogeenreserwe afkomstig van die spiere en lewer die bloedsuikervlak aan. ’n Voldoende glikogeenreserwe moet gehandhaaf word deur die opname van koolhidrate. Gebrekkige aanvulling kan ’n marathon-atleet byvoorbeeld tref wanneer hy sowat 30-32 km van sy 42,2 km-wedloop voltooi het, waarna hy kan sukkel om die res van die afstand te voltooi.