Vet Sjef: Roomys by die braai | Huisgenoot
Joan van Zyl op Januarie 24, 2014 Deel
Geen nagereg pas beter by ’n braai as roomys nie, en as jy eers dié koffietoffie-warrelroomys van Die Vet Sjef van Nieu-Seeland geproe het, sal jy nie gou weer iets anders verdra nie . . . Ons sjef beantwoord ook e-posvrae, soos waarom hy so hard baklei het om in Nieu-Seeland te bly toe hulle hom weens sy gewig wou uitskop.
DIT maak nou nie saak of jy braai, barbie of BBQ sê nie, dit bly kos wat in die buitelug gaargemaak word op ŉ hittebron, hetsy nagemaak of eg. Ek gaan oor ’n paar weke oor braai skryf, maar ek wil eintlik agter begin en vorentoe werk. Vandag kom die poeding dus aan die beurt – en nie sommer net enige poeding nie: ROOMYS. En ja, jy kan dit self maak en eintlik baie beter doen as van die groot name.
Doen jou ŉ guns en gaan lees ’n bietjie wat alles in kommersiële roomys is – skrikwekkend. Die meeste bestanddele is net letters en syfers, geen wonder mense word allergies vir allerhande rare goed nie.
Hoekom begin ek by die poeding? Dis eenvoudig – ek weet jy kan klaar braai; Suid-Afrikaners word met die braai-geen gebore. (Party kan dit net beter doen as ander.) Maar ons kan nie almal lekker poeding maak nie; ŉ mens moet leer om dit te doen.
Dis doodmaklik om ŉ fenomenale roomys tuis te maak
Omdat braai gewoonlik met sonskyn en rugby gepaardgaan, is ŉ koue poeding die antwoord – en daarmee bedoel ek nie rooi en groen jellie nie, maar regte, romerige, dekadente roomys, die soort waarvoor jy gewoonlik ŉ groot hap van jou salaris sal betaal as jy dit van die rak af gaan koop. Die sjefgeheim hier (en die een wat die roomysfabrieke nie wil hê jy moet ken nie), is dat dit eintlik baie maklik is om werklik fenomenale roomys te maak.
Die ander lekker ding van roomys is dat jy dit sommer so bal vir bal in roomyshorinkies voorsit en dus die skottelgoed verminder; altyd ŉ pluspunt.
As swaer Jan dus volgende keer so lekker weglê aan die post-braai-roomys, sal jy kan jy sê: “Jip, dit was ek, ek het dit sommer gou-gou aanmekaargeslaan.” So hier gaan ons.
As jy ŉ roomysmaker het: Sit jou mengbak in die vrieskas omdat byna al die soorte 24 uur lank in die vrieskas moet wees voor dit gebruik kan word – volg jou handelsmerk se aanwysings. As jy so gelukkig is om een van die fênsie modelle te besit, kan jy bedaar – die ding vries sommer self as jy hom aanskakel.
As jy nie ’n roomysmaker het nie, laai jou ander helfte in die motor en loop koop een, dis ŉ belegging.
As die aankoop van ŉ roomysmaker nie ŉ opsie is nie, is daar ook raad. Ek verduidelik hieronder hoe om dit te doen as jy nie so ’n kontrepsie besit nie.
5ml (1 t) vanieljegeursel
Wenk Pleks van 600 ml room gebruik ek wat die Amerikaners 50/50 noem om die vetinhoud ’n bietjie te verminder: 50% melk en 50% room, dus 300 ml room en 300 ml melk. Onthou net, dit is nog steeds nie dieetroomys nie.
6 Die vla moet die agterkant van ŉ lepel kan bedek. Druk ŉ houtlepel in die vla en as jy dit uitgehaal het en jy trek ŉ streep met jou vinger oor die agterkant, moet dit lyk soos toe Moses van ouds die see verdeel het. Daar moet ’n duidelike streep wees wat nie onmiddellik inmekaarvloei nie.)
1 Plaas al die bestanddele in ŉ klein potjie en bring tot kookpunt terwyl jy aanhoudend roer of klop.
2 Dit sal verdik die oomblik dat dit begin kook, en dis hier waar jy dit onmiddellik van die hitte afhaal, want as hy eers gebrand het kan jy maar weggooi, daar’s nie redde nie. As dit te dik is, kan jy die eetlepel kookwater bymeng.
3 Laat afkoel tot kamertemperatuur en hou dit daar; dit kom nie in die yskas nie.
* Hierdie sous kan ook op sy eie as ŉ roomyssous gebruik word en op ander poedings ook.
3 As die roomys soos roomys begin lyk, plaas dit in ŉ plastiekhouer soos ’n ou roomyshouer.
1 Giet die vla in ŉ glasbak van 20 x 20 cm (een van daai wat uit die vrieskas na die mikrogolf kan gaan) en plaas in die vrieskas.
2 Roer elke 15 tot 30 minute met ŉ vurk tot dit die tekstuur van sagte roomys het.
3 Volg stap 4 en 5 hierbo.
En daar’s hy, so maklik is dit.
Onthou, as jy enige vrae het: Ek is net ŉ e-pos ver by vetsjef@gmail.com
Die besluit om te emigreer was een van die moeilikste wat ek in my lewe moes neem. Ek het my werk (’n hoë pos) weens BEE verloor en moes besluit of ek tevrede kon wees met die ander opsies wat vir my beskikbaar was en of ek eerder ŉ loopbaan iewers elders wou gaan bou.
Dit was ŉ pragtige sonskyn-Sondagoggend toe my vliegtuig oor die Suidelike Alpe na Christchurch vlieg en ek dit vir die eerste keer sien.
As iemand dan ŉ stokkie voor daai verhouding probeer steek . . . Wel, ek is bereid om te baklei vir die dinge waarvoor ek lief is, en baklei dié het ek, maar dis ou nuus.
Die uiteinde van die groot baklei was ’n werkpermit van nog 23 maande en as ek my knie self in dié tydperk laat vervang, kan ek weer om permanente verblyf aansoek doen. Ek het ŉ plan of twee in my agterkop om die geld vir die knievervanging te genereer, maar ek moet eers ŉ bietjie geld bymekaarsit om dit aan die gang te kry. Ek belowe om jou later meer te vertel as ek eers aan die gang kan kom.
Koekedoor: So het ons gekies
Wat jy oor die Koekedoor-deelnemers moet weet
Oe-la-la en bon appétit!
Vorige storieBriewe van elders: Kultuur-blapse in Somalië	Volgende storieTatta Liz, hallo Charles?