Geskryf deur Monique Deveaux
Die Sweedse tienerklimaataktivis Greta Thunberg praat terwyl sy tydens die klimaatstaking in New York deelneem. Tienduisende betogers het op Sept. 20 by die saamtrekke aangesluit as 'n dag van wêreldwye betogings waarin hulle oproep om klimaatsverandering op te tree. (AP Photo / Eduardo Munoz Alvarez)
In haar toespraak aan die Verenigde Nasies, Greta Thunberg het volwassenes aangekla van onvergeeflike morele mislukking. Deur nie die werklike verandering in werking te stel wat die opwarming van die aardverwarming sal verander nie, het volwassenes, het sy gesê, 'my drome en kinderjare gesteel. "
Terwyl hierdie beskuldiging steeds in ons ore lui, vra baie van ons, en miskien veral ouers,: wie is eintlik moreel verantwoordelik om katastrofiese klimaatsverandering te voorkom?
Die boodskap van die stakende skoolkinders is: ons almal doen dit. Op etiese terme is dit 'n vooruitskouende weergawe van morele verantwoordelikheid, nie 'n terugwaartse nie. Wat die belangrikste is, sê hulle, is nie dat leiers hul besorgdheid oor aardverwarming kommunikeer of om verskoning vra vir die huidige en huidige fossielbrandstofintensiewe beleid nie.
Wat belangrik is, is dat daar nou gekonsolideerde stappe gedoen word om die koolstofvrystellings van fossielbrandstowwe dramaties te verminder en om die pad vorentoe na 'n netto toekoms van nul-emissie te karteer. Dit is ons gedeelde politieke verantwoordelikheid om dringend die beleidsveranderinge aan te dring wat nodig is om die tempo van aardverwarming te vertraag en die ekosisteme van die planeet te beskerm.
'N Morele verantwoordelikheid
Hierdie oproep tot kollektiewe morele en politieke verantwoordelikheid is presies korrek. As individue kan ons almal aanspreeklik gehou word om te help om die onmiskenbare omgewingskade rondom ons te stop en die katastrofiese bedreiging wat die stygende CO2- en ander kweekhuisgasse inhou. Diegene van ons met 'n mate van voorreg en invloed het 'n nog groter verantwoordelikheid om namens diegene wat die meeste kwesbaar is vir die gevolge van aardverwarming te help en te pleit.
Hierdie groep bevat kinders oral wie se toekoms op die beste onsekerheid is, vreesaanjaend op die ergste. Dit sluit ook diegene in wat reeds onder ernstige weersomstandighede en stygende watervlakke veroorsaak word deur aardverwarming, en gemeenskappe wat deur die ontginning van fossielbrandstof ontslae geraak word. Ons inheemse bevolking regoor die wêreld wie se lande en waterstelsels gekonfiskeer en besoedel word in die soeke na steeds meer bronne van olie, gas en steenkool, is ons steun en hulp. Gemarginaliseerde gemeenskappe word ook verplaas deur die verwydering van bergtop en vernietigende damenergieprojekte, klimaatvlugtelinge en vele ander.
Die boodskap van klimaatsaktiviste is dat ons nie ons verantwoordelikhede kan nakom deur bloot groen-keuses as verbruikers te maak of om ondersteuning vir hul saak uit te spreek nie. Die ontslape Amerikaanse politieke filosoof Iris Young het gedink dat ons net ons "politieke verantwoordelikheid vir onreg, Soos sy dit stel, deur kollektiewe politieke optrede.
Die belange van die magtiges, het sy gewaarsku, is in stryd met die politieke verantwoordelikheid om aksies te neem wat die status quo uitdaag - maar wat nodig is om onreg te keer.
Soos die stakende skoolkinders en ouer klimaatsaktiviste oral herhaaldelik daarop gewys het, politieke leiers het tot dusver versuim om die beleid vir die vermindering van koolstofvrystellings uit te voer wat so dringend nodig is. Ondanks António Guterres se somber waarskuwingswoorde op die klimaataksie-beraad, het die VN-sekretaris-generaal, António Guterres, die VN is grootliks magteloos te midde van regerings wat weier om betekenisvolle koolstofverminderende beleid, soos China en die VSA, in werking te stel
Soos sosiale bewegings voor hulle, erken die stakende skoolkinders dat daar nie op ons leiers staatgemaak kan word om onvolhoubare beleid in die sleutelsektore van energie, vervoer en behuising te verander nie. Slegs massiewe openbare druk kan daartoe lei dat hulle dit doen - en dit verg kollektiewe politieke optrede van die soort wat ons gedurende die jaar gesien het week van wêreldwye betogings.
Te min te laat?
Die olie-, gas- en steenkoollobbye is kragtige teenstanders wat die oor van politici in die top besoedelende lande het. Kanada, wat die wêreld se sesde grootste energieverbruiker is, is geen uitsondering nie. Terwyl die wet op prysbesoedeling van kweekhuisgas wat in 2018 goedgekeur is, volgens die fooi-en-dividend-benadering volg wat wetenskaplikes en ekonome van klimaatsverandering versoek het, is die toekoms daarvan gevaarlik - veral in hierdie verkiesingsjaar.
En dit is miskien te min te laat. Kanada se uitstoot in 2018 was sewe persent hoër as in 1997, die jaar waarin ons die Kyoto-protokol onderteken het. Dit sal aggressief optree om netto nul te bereik kweekhuisgasvrystellings teen 2050 op die laatste - die doelwit wat wetenskaplikes sê dat ons klimaatsverandering moet bereik.
Die massiewe opkoms vir demonstrasies oor klimaatsaksie regoor die wêreld is moontlik nie tevergeefs nie. Die federale liberale het aangekondig hulle sal hulle verbind tot die 2050-netto nul-emissieteiken as hulle herkies word.
Maar om hierdie doelwit te bereik, sal 'n dramatiese vermindering van ons afhanklikheid van fossielbrandstowwe en versnelde investering in alternatiewe, skoon energiebronne en infrastruktuur vereis word. Dit sou beslis nodig wees omgekeerde planne vir 'n Trans Mountain Pipeline, om mee te begin. Gegewe die formidabele teenstanders - die olie-, gas- en steenkoolbedrywe - is die kinders reg dat ons almal ons kollektiewe politieke verantwoordelikheid moet versterk as ons dit wat nodig is om klimaatsverandering te stuit, bereik.
Monique Deveaux, Professor in filosofie en Tier 1 Kanada-leerstoel in etiek en globale sosiale verandering, Universiteit van Guelph
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Aktivisme > Na Greta Thunberg se VN-toespraak, weeg 'n etikus sy morele versuim om klimaatsverandering op te tree