‘n Maand nadat ek klaar gemaak het met skool, het ek by die WIMPY gewerk. Die baas se humeur was so wispelturig en onstabiel soos Kaapstad se weer. Ek onthou hoe hy een oggend by die restaurant aangekom het en ‘n vrolike deuntjie gefluit het. Hy het gesien dat iemand by die winkel ingebreek het, en het soos ‘n matroos gevloek. Sy vrede en blydskap het van die omstandighede afgehang. Volgens Jh.16:16-33 hoef dit nie so te wees vir Jesus se dissipels nie.
Ek het ‘n dokumentêr oor die blouwildebeeste se migrasie in die Serengeti gekyk. Die film het gewys hoe die Serengeti in die droëseisoen aan die brand slaan, asook hoe die vulkansiese Ol Doinyo berg ontplof en sy as oor die vlaktes strooi. Aanvanklik is beide rampe nadelig vir die natuur. Maar in die langduur stel dit sekere minerale in die grond vry, sodat die gras beter kan groei.
En so het Jesus se kruisdood en hemelvaart vir die dissipels gelyk of dit nadelig is. Maar die voordele wat daaruit voortgekom het, het vir hulle groot blydskap gebring. Dit is wat Jesus in v.16-24 vir hulle verduidelik het.
Hy het vir die dissipels gesê: “‘n Klein tydjie, en julle sal My nie sien nie; en weer ‘n klein tydjie, en julle sal My sien, omdat Ek na die Vader gaan.” (v.16). Wat het Hy bedoel? Dit was maar ‘n paar ure voordat Hy gekruisig sou word en die dissipels Hom nie meer sou sien nie. Maar na sy kruisdood was dit ‘n kort tydjie voordat hulle weer die lewende Christus gesien het.
Na 40 dae sou Hy teruggekeer het na die Vader toe, sodat hulle Hom nie meer gesien het nie. Maar kort daarna sou Hy die Gees op hulle uitgestort het, sodat sy werke deur die Heilige Gees sigbaar geword het. En dan sou almal van hulle voor die einde van die eerste eeu in die hemel gewees het, en weer vir Jesus gesien het.
Die dissipels het nie verstaan wat Hy bedoel het nie; hulle was te bang om Hom hieroor te vra. In ‘n sekere sin wou hulle nie verstaan het dat Hy oppad was na die Vader toe nie – dit was vir hulle te hartseer (v.6, 14:1, 28). Hulle het besluit om dit onder hulleself te bespreek (v.17, Lk.9:44-45, 18:31-34). ‘Hoe lank is ‘n klein tydjie?’ het hulle gewonder (v.18).
‘Ek weet wat julle bespreek’ het Jesus in effek vir hulle gesê (v.19). ‘Julle is verward en bekommerd, omdat julle nie weet Ek bedoel het nie. Wat beteken dit toe Ek gesê het dat julle My oor ‘n klein rukkie nie meer sal sien nie, en dan oor ‘n klein rukkie weer sal sien?’ (v.19).
Die dissipels sou oor die kruis getreur het (v.20, 20:11, 13, 19, 24-25, Mk.16:10, Lk.23:27, 48-49, 24:17), maar in hulle haat vir Jesus sou die wêreld hulle hierin verbly het (v.20, 7:7, 15:18, Mt.27:22-23, 25, 27-30, 35-44, 47, Lk.22:63-65). Die dissipels se droefheid sou egter in blydskap verander het, omdat Jesus uit die dood uit sou opstaan (v.20, 20:20, 21:7, Mt.28:7-10, Lk.24:31-35, Jer.31:13).
Hulle sou soos ‘n vrou in ARWYP se kraamsaal gewees het: die kraam- en geboortepyne is erg, maar wanneer die kind ‘n kort tydjie later gebore word, onthou sy nie eers die pyn nie (v.21). Die nuwe klein mensie wat in die wêreld ingekom het, het die ma se pyn in blydskap laat verander (v.21).
Net so oortref die blydskap van nuwe lewe deur Jesus se opstanding die droefheid van die kruis (v.21-22, Jes.26:16-21). Niemand kon hierdie blydskap by die dissipels gesteel het nie, omdat dit in die lewende Christus gegrond was, en nie in hulle omstandighede nie (v.22). Nie eers vervolging kon die vuur van blydskap in hulle harte geblus het nie (Hd.5:41, 16:25, 2 Kor.6:10, Fil.4:4).
Op die dag waarin Jesus die Heilige Gees en sy blydskap aan die dissipels gegee het, sou hulle nie meer verward gewees het en vrae gevra het nie (v.23). Hy het juis die Gees na hulle toe gestuur om hulle alles te leer (v.12-13). As hulle iets wou geweet het, kon hulle Hom in gebed gevra het (v.23). En wat hulle in sy Naam gevra het, sou die Vader vir hulle gegee het (v.23). Tot op daardie stadium het hulle nie iets in sy Naam gevra nie, omdat Hy by hulle was en hulle Hom direk kon vra (v.24). Maar nou moes hulle in sy Naam gebid het, sodat hulle deur hulle gemeenskap met Hom en sy antwoorde op hulle gebede, blydskap kon hê (v.24, 15:11).
Dit geld ook vir ons. In Christus kan ons ‘n blydskap hê wat bo ons omstandighede uitstyg. Dit is ‘n blydskap wat die Heilige Gees vir ons gee (Hd.8:8, 13:52, Rm.15:13), ‘n blydskap wat niemand kan steel nie (v.22). Om dit weg te vat moet die duiwel en mense die Here by jou kan wegvat, en dit kan nie gebeur nie. Sonde kan maak dat jou blydskap vir ‘n tyd lank verdwyn. Maar dan sal die Here jou tugtig, sodat jy jou kan bekeer en vergewe word, en jy weer die vreugde van sy verlossing kan ervaar (Ps.51:14).
Hoe kan jy hierdie blydskap behou? Heel eerste moet jy seker maak dat jy nie soos ‘n vrou is wat met ‘n man trou omdat hy geld het, of ‘n man wat met ‘n vrou trou omdat sy goed gebou is nie. Moenie na Jesus toe kom vir die vreugde wat jy by Hom kan kry nie; moet Hom nie soos ‘n anti-depressant gebruik nie. As jou groot doel is om blydskap te hê, sal jy dit nie kry nie. Maar as dit jou doel is om in ‘n nabye verhouding met Jesus te lewe, sal blydskap deel van die pakket wees (v.24, 15:11).
Moet daarom nie alewig probeer om in jou hart te kyk of daar blydskap is nie. Om te veel introspeksie of selfondersoek te doen is nie goed nie, omdat jy dan op jouself fokus en nie op Jesus nie.
C.S. Lewis het gesê dat ons eerder deur geloof na die objek van ons blydskap moet kyk. As jy bv. na ‘n waterval kyk (het hy gesê) dan geniet jy dit en bring dit vir jou blydskap. Maar sodra jy op die blydskap fokus om te sien of dit eg is en jy nie meer na die waterval kyk nie, dan verdwyn die blydskap.
En so is dit ook in ons verhouding met Jesus. Kyk na Hom en moenie ‘n obsessie met sy blydskap hê, sodat jy eintlik op jouself en jou gevoelens fokus nie.
As Hý jou fokus is sal jy met Hom aanhou, selfs wanneer jy nie op die bergtop is nie. En as jy só lewe is dit ook waar dat jy nie vir lank in die donker vallei sal wees nie. Hy sal jou uitbring, sodat die son van sy blydskap op jou sal skyn.
Om gedurig hierdie blydskap te geniet moet jy in gemeenskap met die Here lewe (v.24). Maar om net die Bybel te lees is nie genoeg nie. Iemand kan elke 6 maande deur die Bybel lees en nie die Here se blydskap ervaar nie, omdat hy dit bloot as ‘n literêre werk bewonder, en nie as ‘n liefdesbrief van sy Vader af nie. Hy leef nie in ‘n verhouding met die Here nie. Daarom moet hy die Woord in sy hart bêre en dit gehoorsaam (15:7-11).
Dit is ook nie genoeg om net te bid nie. Sommige mense bid baie, maar ervaar nie die Here se blydskap nie. En hulle sal ook nie, omdat Hy nie hulle gebede beantwoord nie. Hy antwoord nie hulle gebede nie, omdat hulle nie in sy Naam bid nie (v.23-24).
Wat beteken dit om in sy Naam te bid? Dit beteken dat jy besef die Vader sal jou verhoor omdat Jesus in jou plek staan, en nie omdat jy opreg was, lank genoeg gebid het, gevas het, tien mense gekry het om saam te stem, genoeg geglo het, dit uitgespreek het, of vir ‘n maand lank opgehou rook het en dit nou ‘pay back time’ is nie.
Om in sy Naam te bid beteken ook dat jy nie vir dinge bid waarvoor Hý nie sou bid nie. Daarom moet jy vir die dinge bid wat Hy in die Bybel belowe het. En as jy hiervoor bid, sal jy ontvang en sal jou blydskap volkome wees (v.24). Jy sal bly wees omdat Hy so vrygewig is, en nie omdat jy ‘n nuwe speelding gekry het nie. Jy mag vir dinge bid wat nie in Bybel staan nie, solank dit net nie teen die Bybel is nie. Maar in sulke gevalle moet jy sê: ‘Nogtans nie my wil nie, maar U wil geskied.’ (Mt.26:39).
Toe ek uit Jh.13 oor Judas gepreek het, het ek van James Bainham vertel. Vandag wil ek iets byvoeg wat ek nie tóé gesê het nie. Die Katolieke owerhede het vir Bainham met ‘n ketting aan die brandstapel vasgemaak. Die stadsklerk het vir die laksman gesê om die biskruit aan die brand te steek. Die vlam het baie gou nader gekom en binne ‘n paar minute die slagoffer se arms en bene weggebrand.
Bainham het egter aan sy Verlosser gedink en uitgeroep: ‘Behold! You look for miracles, you may see one here; for in this fire I feel no more pain than if I were on a bed of down [Afr. donsvere], but it is to me as sweet as a bed of roses.’ Bainham het die Here se vrede in sy hart gehad, ‘n vrede wat Hy aan al sy kinders belowe het.
In hfst.14-16, asook in die res van sy lering het Jesus beeldspraak gebruik (v.25, 21, 15:1-8, Mt.13:10-17). Die dissipels het dit nie verstaan nie (2:22, 12:16, 13:7, Mt.13:36), maar deur die Gees sou Hy die Vader aan hulle mistige harte en gedagtes geopenbaar het (v.25, 12-13). Om die Vader beter te ken kon hulle in Jesus se Naam met Hom gepraat het (v.26). Dit was nie nodig dat Hy namens hulle moes vra omdat die Vader hulle vir sý onthalwe verdra het, soos wat ‘n vrou haar skoondogter vir haar seun se onthalwe verdra nie (v.26).
Nee, maar die Vader self het hulle liefgehad, en daarom kon hulle met vrymoedigheid na Hom toe gekom het (v.27, 3:16). Hy het ‘n spesiale liefde vir dié wat glo dat Jesus van die Vader af gekom het, net soos wat ‘n man liewer is vir sy eie vrou en kinders as vir ander mense s’n (v.27-28, 14:21, 23).
‘Nóú verstaan ons U!’ het die dissipels vir Hom gesê (v.29). ‘Dit is beter as U nie in beelde praat nie, maar eenvoudige taal gebruik (v.29). U voorspelling oor U toekoms by die Vader gee vir ons die versekering dat U alles weet, en dat U daarom regtig van God af kom (v.30, 13:19, 16:4, 21:17, 2:24-25, Jes.41:23, 42:9). En as U alles weet hoef ons U nie te bevraagteken nie (v.30).’ Só moet ons die dissipels se woorde in v.29-30 verstaan.
Die dissipels het gedink dat dit nie meer nodig was om vrae te vra nie, omdat hulle Jesus se lering verstaan het (v.23, 29-30). Jesus het egter vir hulle gewys dat hulle te vinnig gepraat het. ‘Is julle seker dat julle nou in My glo?’ het Hy in v.31 vir hulle gevra. ‘Die uur is hier dat almal van julle My gaan verlaat om in julle huise weg te kruip. Julle sal soos skape uitmekaar spat wanneer die wolwe op hulle afstorm (v.32, Sg.13:7, Mt.26:31).’ Duidelik was hulle geloof in Jesus nie so sterk soos wat hulle gedink het nie.
Maar al het hulle Hom ook alleen gelos was Hy nie heeltemal alleen nie, omdat sy Vader met Hom was (v.32, 8:29). Die Vader sou vir ‘n tydjie sy guns onttrek het (Mt.27:46), maar aan die einde van sy lewe het Jesus gebid en gesê: “Vader, in u hande gee Ek my gees oor!” (Lk.23:46). Jesus het dan nie gejok toe Hy gesê het dat die Vader by Hom was nie.
En soos wat die Vader aan die einde van alles sy vrede aan Hóm gegee het, gee Hy dit ook aan ons (v.33, 14:27). Ons het dit veral nodig as ons in ‘n situasie soos die dissipels s’n is, waarin dit vir ons voel of die Here ons verlaat het (13:36). Ons het dit nodig wanneer ons verward is en nie weet wat die Here besig is om te doen nie (v.19). Ons het dit nodig wanneer die toekoms bleker lyk as wat ons besef het (v.32). Ons het dit nodig wanneer ons diep bedroef is (v.6, 20).
Hoe kan ons in hierdie tye die Here se vrede ervaar? Om die vrede van God te hê, moet jy eers vrede met Hom hê. En dit kan jy net kry as Hy die sonde wat verdeeldheid tussen jou en Hom gebring het, vergewe. Hoe kan jou sonde vergewe word? Hoe kan Hy jou sondeskuld afgeskryf?
Jesus het aan die kruis gesterf en sy Vader se straf oor ons sonde geabsorbeer, soos wat droë grond water absorbeer. As jy op Jesus vertrou om jou te red en in Hom glo, sal die Vader sy kruisdood in jou plek aanvaar en jou sonde afskryf.
Maar omdat daar nou vrede tussen jou en God is, sal die wêreld jou haat (15:18-21). Ons kan sê dat die wêreld se vervolging ‘n gegewe is (v.33, Hd.14:22). Maar ons kan ook sê dat die vrede van God in ons harte ‘n gegewe is (v.33). Ons hoef dan nie bang te wees as die wêreld probeer om die Christelike geloof soos ‘n kers dood te blaas nie. Jesus het die wêreld deur sy kruisdood en opstanding oorwin, en daarom kan die wêreld nie suksesvol wees nie (v.33).
Omdat ons in Jesus glo is sý oorwinning oor die wêreld ook óns s’n (Rm.8:37, 1 Kor.15:57, 1 Jh.5:4-5, Op.3:21, 12:11). Dit beteken dat die wêreld ons nie by die Here kan wegvat, of ons erfdeel in die hemel kan steel nie. Hoe sal hulle dit regkry as die Oorwinnaar, die Here, aan ons kant is (Rm.8:31)?
En tog kom die Here se vrede nie outomaties na ons harte toe nie. Ons moet die middele gebruik wat Hy tot ons beskikking gestel het:
Bid en wees dankbaar (Fil.4:6-7, 2 Ts.3:16, 1 Pt.5:7).
Leef in vrede met ander mense (Ef.4:3, Kol.3:15, Heb.12:14).
Wees lief vir die Woord en word met die Gees gevul (Ps.119:165, Gal.5:22).
Bewaar jou gedagtes en dink reg (Rm.8:6).
Bely jou sonde en bekeer jou daarvan (Rm.5:1, Kol.1:20).
Kan ek jou reguit vra of jy hierdie vrede het? Nee? Hoekom nie? Is dit omdat jy nog ongered is? Toe my swaer tot bekering gekom het, het hy gesê dat dit vir hom gevoel het soos ‘n las wat van sy skouers afval. Hy het vrede gehad, en jy kan dit ook hê as jy na Jesus toe kom.
Is jy gelowige wat nie die Here se vrede in jou hart ervaar nie? Is dit omdat jy nie jou probleme in gebed na die Here toe vat nie? Skeep jy miskien die Bybel af? Is daar ‘n sonde wat jou gewete pla? Moet jy miskien vrede maak met iemand? Maak reg wat verkeerd is.
As jy dít gedoen het sal jy nie net vrede hê nie, maar ook blydskap. “those who plan peace have joy.” (Sp.12:20, ESV).
 J.H. Merle d’Aubigne, The Reformation in England: vol.1, p.101
On Desember 8, 2016 Desember 8, 2016 By baptistekerkkemptonparkIn Christus,Depressie,Eindtyd,Jesus,Koninkryk,Oordeelsdag,Openbaring
’n Siening oor die eindtyd wat jou lewe kan verander
Tydens my studies het een liberale professor my in die waarheid van die Bybel laat twyfel. My geloof is versterk toe ek die Bybel meer begin lees en memoriseer het. Die twyfel het verdwyn.
Hoe het Tomas beweeg van twyfel tot geloof?
“24 En Thomas wat genoem word Dídimus, een van die twaalf, was nie saam met hulle toe Jesus gekom het nie. 25 Die ander dissipels sê toe vir hom: Ons het die Here gesien! Maar hy het vir hulle gesê: As ek nie in sy hande die merk van die spykers sien en my vinger steek in die merk van die spykers en my hand in sy sy steek nie, sal ek nooit glo nie.
26 En agt dae daarna was sy dissipels weer binne, en Thomas saam met hulle. En Jesus het gekom terwyl die deure gesluit was, en het in hul midde gestaan en gesê: Vrede vir julle! 27 Daarna sê Hy vir Thomas: Bring jou vinger hier, en kyk na my hande; en bring jou hand en steek dit in my sy; en moenie ongelowig wees nie, maar gelowig. 28 En Thomas antwoord en sê vir Hom: My Here en my God! 29 Jesus sê vir hom: Omdat jy My gesien het, Thomas, het jy geglo; salig is die wat nie gesien het nie en tog geglo het.” (Johannes 20).
Tomas was een van ‘n tweeling en is daarom ook Didimus genoem. Hy was maar ‘n pessimistiese karakter en het, soos Eyore (die donkie in Whinnie-the-Pooh), altyd die donker kant van die lewe gesien. Toe Jesus vir Lasarus wou opwek, het Tomas vir sy kollegas gesê: ‘Kom ons gaan ook, dat ons saam met Jesus kan sterf.’ (sien 11:16, 8). In 14:5 sê hy: “Here, ons weet nie waar U gaan nie, en hoe kan ons die weg ken?” In 20:25 staan sy depressie uit soos ‘n seer duim. Maar Tomas was ook dapper en lojaal. Hy was bereid om saam met Jesus te sterf. Hy wou graag weet waarheen Jesus oppad was, sodat hy kon saamgaan.
Die eerste keer toe Jesus ná die opstanding aan die dissipels verskyn het, was Tomas afwesig (v.24, 19). Die teks sê nie vir ons waar hy was nie. Die ander dissipels het aanhoudend [Gk. imperfektum] vir hom gesê: ‘Jesus het aan ons verskyn!’ (v.25). Tomas was somber en skepties – hy het nie die tien ooggetuies geglo nie: “As ek nie in sy hande die merk van die spykers sien en my vinger steek in die merk van die spykers en my hand in sy sy steek nie, sal ek nooit glo nie.” (v.25). Hy wou (soos Johannes ná hom) kon getuig van Jesus wat “ons hande getas het” (1 Johannes 1:1). Hy wou nie die ander se getuienis glo nie. Dalk het hulle net ’n gees gesien. Of dalk was dit ’n vals Jesus. Of miskien iemand wat hom voorgedoen het as Jesus. Voordat jy te hard is op arme Tomas, moet jy onthou dat die ander ook getwyfel het. Die Skrif sê:
“En [die vroue se] woorde het vir [die dissipels] na onsinnige praatjies gelyk, en hulle het hul nie geglo nie…En terwyl hulle hieroor praat, staan Jesus self in hul midde en sê vir hulle: Vrede vir julle! Toe het hulle verskrik en baie bang geword en gemeen dat hulle ‘n gees sien. En Hy sê vir hulle: Waarom is julle ontsteld en waarom kom daar twyfel in julle hart op? Kyk na my hande en my voete, want dit is Ek self. Voel aan My en kyk; want ‘n gees het nie vlees en bene soos julle sien dat Ek het nie. En terwyl Hy dit sê, wys Hy hulle sy hande en sy voete. En toe hulle van blydskap nog nie kon glo nie en hulle verwonder, sê Hy vir hulle: Het julle hier iets om te eet? Daarop gee hulle Hom ‘n stuk gebraaide vis en ‘n stuk heuningkoek. En Hy het dit geneem en voor hulle oë geëet.” (Lukas 24:11, 36-43).
Adoniram Judson was ‘n Amerikaanse sendeling in Burma. Toe sy vrou en sy kind dood is, het hy depressief geraak en vir 40 dae in die oerwoud gaan woon. Hy het die volgende woorde in sy dagboek geskryf: ‘God is to me the Great Unknown. I believe in Him, but I find Him not.’ Tomas en Judson is bewyse dat selfs toewyde gelowiges kan twyfel. Party gelowiges is meer geneig tot somberheid as ander. Wees barmhartig en geduldig met sulke mense (soos wat Jesus in v.27 met Tomas was). Judas 22 sê: “En aan sommige wat twyfel, moet julle barmhartigheid bewys.” Wanneer so iemand sterk dinge gesê het soos: ‘Ek sal nooit glo nie’ (v.25), moet jy aanhou bid en vertrou dat die Here hulle kan help. Jesus het Tomas se diep twyfel verander in ‘n sterk geloof (v.28). Richard Sibbes (‘n Puritein) het dit raak gevat: ‘Nothing is as certain as that which is certain after doubts.’
Vir jou wat twyfel: Soms word twyfel aangehelp, omdat jy nie gereeld saam met ander Christene byeenkom om God se Woord te hoor nie. Tomas het getwyfel, omdat hy nie die vorige Sondagaand saam met die ander was nie (v.24). Waar het Asaf sy oplossing gekry toe hý verward was? “Toe het ek nagedink om [my probleem] te verstaan, maar dit was moeite in my oë, totdat ek in die heiligdomme van God ingegaan [het]” (Psalm 73:16-17). Die Hebreërskrywer sê: “en laat ons op mekaar ag gee om tot liefde en goeie werke aan te spoor; en laat ons ons onderlinge byeenkoms nie versuim soos sommige die gewoonte het nie, maar laat ons mekaar vermaan, en dit des te meer namate julle die dag sien nader kom.” (Hebreërs 10:24-25). Martyn Lloyd-Jones was reg:
‘People who neglect attendance at the house of God are not only being unscriptural – let me put it bluntly – they are fools. My experience in the ministry has taught me that those who are least regular in their attendance are the ones who are most troubled by problems and perplexities… Moreover, those who do not attend God’s house will be disappointed some day, because on some favoured occasion the Lord will descend in revival and they will not be there. It is a very fooish Christian who does not attend the sanctuary of God as often as he possibly can, and who does not grieve when he cannot.’ (Faith on Trial, p.52).
Agt dae later was die dissipels weer bymekaar (agt dae tel van die Sondag wat Jesus opgestaan het, tot die volgende Sondagaand). Hoekom het Jesus nie deur die week aan hulle verskyn nie? Wou Hy Sondag instel as ‘n spesiale dag van aanbidding (sien Psalm 118:22-24, Handelinge 20:7, 1 Korintiërs 16:1-2)?
Die dissipels was agter geslote deure. Dit lyk of hulle, soos die vorige Sondagaand, wéér bang was vir die Jode (v.26, 19). Skielik het Jesus tussen hulle gestaan. Hoe presies dit kon gebeur is onverklaarbaar. In sy opstandingsliggaam kon Hy verskyn en verdwyn (Lukas 24:31). Maar die teks sê nie direk vir ons dat Hy deur die muur geloop het nie. Dit mag wees dat die geslote deur voor Hom oopgegaan, en weer agter Hom toegegaan het. Die dissipels se oë en ore was gesluit, sodat hulle dit nie kon sien nie. Dit is wat in Handelinge 12:10 gebeur het. Die tronkdeure was gesluit. Die engel het die deure voor Petrus oopgemaak sonder dat die wagte iets gesien of gehoor het.
Soos by die vorige geleentheid was Jesus se eerste woorde shalom – ‘Vrede vir julle.’ (v.26, 19). Jesus het geweet dat hulle bang was en wou hulle gerus stel. Voor sy dood het Hy mos vir hulle gesê: “Vrede laat Ek vir julle na, my vrede gee Ek aan julle; nie soos die wêreld gee, gee Ek aan julle nie. Laat julle hart nie ontsteld word en bang wees nie.” (14:27).
Maar daar was iets meer in Jesus se vredegroet. Deur sy kruisdood was daar nou ware vrede tussen God en mens: “Omdat ons dan uit die geloof geregverdig is, het ons vrede by God deur onse Here Jesus Christus” (Romeine 5:1).
Jesus het geweet wat Tomas in v.25 vir die ander dissipels gesê het. Daarom het Hy vir hom gesê: “Bring jou vinger hier, en kyk na my hande; en bring jou hand en steek dit in my sy; en moenie ongelowig wees nie, maar gelowig.” (v.27). Die teks sê nie vir ons dat Tomas sy hand en vinger in Jesus se wonde gesteek het nie. Jesus self sê dat Tomas sy wonde gesien het (v.29), maar nie dat hy daaraan gevat het nie. Dit was nie nodig nie. Die oomblik toe hy Jesus se wonde sien, het hy geglo dat Jesus die opstane Here is. En die feit dat Jesus geweet het wat hy in die geheim vir die ander dissipels gesê het, het hom oortuig dat Jesus God is. Daarom het hy in v.28 vir Jesus gesê: “My Here en my God!” Tomas het verseker gedink aan dit wat Jesus vóór sy dood gesê het:
“[dat] almal die Seun kan eer net soos hulle die Vader eer.” (5:23).
“voordat Abraham was, is Ek.” (8:58, cf. Eksodus 3:14).
“Hy wat My gesien het, het die Vader gesien.” (14:9).
Hy het die geweet dat die Messias God self is: “Want ‘n Kind is vir ons gebore, ‘n Seun is aan ons gegee; en die heerskappy is op sy skouer, en Hy word genoem: Wonderbaar, Raadsman, Sterke God, Ewige Vader, Vredevors” (Jesaja 9:5).
Die Jehova’s Getuies interpreteer Tomas se woorde anders as ons. Hulle sê:
Tomas was besig om te laster – hy het die Here se Naam ydelik gebruik (soos wat hulle ‘O my G__!’ in films sê). Maar geen lojale Jood sou die Here se Naam ydelik gebruik het nie. Buitendien is daar ‘n voegwoord (en) tussen ‘Here’ en ‘God’. Niemand sê: ‘My Here EN my God!’ as hulle laster nie. En as hy gelaster het: hoekom het Jesus hom nie bestraf nie, maar hom geseën? (v.29).
Tomas het vir Jesus ‘Here’ genoem het, maar toe opgekyk na die hemel en gesê: ‘My God!’ Maar weereens wys die voegwoord ‘en’dat Tomas met een persoon gepraat het. As ek vir my vrou sê: ‘Jy is lieflik en mooi’ praat ek nie met twee persone nie. Buitendien sê v.28: “En Thomas antwoord en sê vir Hom: My Here en my God!” Tomas het erken dat Jesus die God van die Ou Testament is: “my God en Here” (Psalm 35:23). Jesus het hom nie tereggewys nie, maar die lof aanvaar.
Tomas praat van my Here en my God. Sy woorde is warm en persoonlik. Luther het gesê: ‘Vat die woord my weg en jy vat Christenskap weg.’ Ek stem saam dat ‘n Christen se geloof nie ‘n private aangeleentheid is nie. Dis nie iets wat jy vir jouself hou nie. Jy is deel van ‘n groter liggaam. Jy is een met ander gelowiges (v.26). Tog is jou geloof persoonlik. Ander kan nie námens jou glo nie. Jy moet kan sê: ‘My Here en my God!’ (v.28).
Tomas het geglo eers nádat hy vir Jesus gesien het. Daarom sê Jesus: “Omdat jy My gesien het, Thomas, het jy geglo; salig is die wat nie gesien het nie en tog geglo het.” (v.29). In die Bybel is sien en glo teenoorgesteldes:
“Want ons wandel deur geloof en nie deur aanskouing nie.” (2 Korintiërs 5:7).
“Die geloof dan is ‘n vaste vertroue op die dinge wat ons hoop, ‘n bewys van die dinge wat ons nie sien nie.” (Hebreërs 11:1).
“vir wie julle, al het julle Hom nie gesien nie, tog liefhet; in wie julle, al sien julle Hom nou nie, tog glo en julle verbly met ‘n onuitspreeklike en heerlike blydskap, en die einddoel van julle geloof, die saligheid van julle siele, verkry.” (1 Petrus 1:8-9).
Pasop dat jy nie ’n verkeerde afleiding maak nie. Geloof is nie ‘n blinde sprong in die donker nie: ‘Ons weet nie of hierdie dinge so is nie, maar glo dit in elk geval en hoop vir die beste.’ Nee. Dis wat evolusie is. Daar is geen feite op die tafel nie, en tog glo mense dit. Ware geloof is gebasseer op feite. Ons het nog nooit vir Julius Caesar gesien nie, maar daar is genoeg bewyse sodat ons glo hy het werklik bestaan. Net so met Jesus se opstanding. Al het ons dit self nie gesien nie, was daar ‘n paar honderd ooggetuies. Op grond van hierdie en baie ander bewyse glo ons. Dít is wat v.29 beteken. As die feite verkeerd bewys kan word, dan is ons geloof tevergeefs:
“12 As dit dan gepreek word dat Christus uit die dode opgewek is, hoe sê sommige onder julle dat daar geen opstanding van die dode is nie? 13 As daar geen opstanding van die dode is nie, dan is Christus ook nie opgewek nie. 14 En as Christus nie opgewek is nie, dan is ons prediking vergeefs en vergeefs ook julle geloof; 15 en dan word ons valse getuies van God bevind, omdat ons teen God getuig het dat Hy Christus opgewek het, wat Hy nie opgewek het nie, ten minste as die dode nie opgewek word nie. 16 Want as die dode nie opgewek word nie, dan is Christus ook nie opgewek nie; 17 en as Christus nie opgewek is nie, dan is julle geloof nutteloos, dan is julle nog in julle sondes; 18 dan is ook die wat in Christus ontslaap het, verlore. 19 As ons net vir hierdie lewe op Christus hoop, dan is ons die ellendigste van alle mense.” (1 Korintiërs 15:12-19).
As ons glo sonder om te sien, moet ons nie saam met die charismate en Fariseërs soek na visioene en tekens nie (Matteus 12:39). Jy hoef nie ‘n hemelreis mee te maak om te glo nie, want “salig is die wat nie gesien het nie en tog geglo het.” (v.29). Sien dan vir Jesus in die Skrif, glo die feite, bely Hom as Here en God, en oorkom jou twyfel (v.28). “As jy met jou mond die Here Jesus bely en met jou hart glo dat God Hom uit die dode opgewek het, sal jy gered word; want met die hart glo ons tot geregtigheid en met die mond bely ons tot redding.” (Romeine 10:9-10). In die hemel sal jy, soos Tomas, die merke in sy hande en sy sy sien (Openbaring 1:7, 4:6). Maar daardie tyd is nie nou nie.
Volgens oorlewering het Tomas die evangelie in Indië gepreek, en is hy daar met ‘n spies deurboor (John Foxe, Foxe’s Book of Martyrs, p.6). Tomas het tot die einde toe geglo. Hy het waarlik beweeg van twyfel tot geloof.
 Die feit dat Tomas (en die ander) getwyfel het, wys vir ons dat die opstanding nie ‘n hallusinasie was nie. Die dissipels het nie die storie opgemaak nie. Hulle het koue en harde feite gesoek om hulle te oortuig.
“Wees altyddeur bly.” (1 Tessalonisense 5:16).
‘n Persoon wat ek ken was ‘n paar jaar gelede baie depressief. Sy was altyd besig om grappe te vertel, maar emosioneel was sy in ‘n diep gat. Wat Salomo gesê het was waar van haar: “Ook onder gelag kan die hart pyn ly, en die einde van so ‘n blydskap is bekommernis.” (Spreuke 14:13). Wanneer Paulus in v.16 sê ons moet altyd bly wees, is dit nie omdat hy naïef is oor die lewe nie. Hy gee nie vir ons ‘n optimistiese Don’t-worry-be-happy tipe teologie nie. Hy sou eerder saamgestem het met C.S. Lewis in sy boek The Last Battle: “…there is a kind of happiness and wonder that makes you serious. It is too good to waste on jokes.” (The Chronicles of Narnia; Harper-Collins Publishers; NEW YORK; 1956; p.759).
Al die sinne in ons teks (v.16-18) begin met die bywoord vir beklemtoning: “Altyddeur wees bly, sonder ophou bid, in alles wees dankbaar…” Hierdie dinge is God se wil vir jou (v.18). As jy nie altyd hierdie opdragte uitvoer nie doen jy nie God se wil nie en is dit sonde. Maar hoe kan jy altyd bly wees – ook in lyding (2:14) of probleme in die kerk (v.14-15)? Daar is ‘n manier. Wees bly in die Here en nie in jou omstandighede nie. “Verbly julle altyd in die Here; ek herhaal: Verbly julle!” (Filippense 4:4). Nóú kan jy hartseer wees en tog ook altyd bly wees (2 Korintiërs 6:10). Om hierdie konstante blydskap te hê moet jy vol wees van die Heilige Gees, want dit is Hý wat hierdie blydskap gee (Galasiërs 5:22, Handelinge 13:52, Romeine 14:17). En verder sal jy hierdie blydskap verkry as jy aanhoudend bid en die Here dank in alles (v.17-18). In Filippense 4:4-7 wys Paulus hoe ‘n persoon wat dít doen onverklaarbare vrede het. En kan dit anders wees dat iemand wat vrede het ook blydskap sal hê? Jesus wys ook die verband tussen gebed en blydskap in Johannes 16:24: “…Bid en julle sal ontvang, sodat julle blydskap volkome kan wees.”
Word jou depressie dalk veroorsaak deur ‘n skuldige gewete? In hierdie geval is v.16 nie ‘n oplossing vir jou depressie nie. Bekeer jou en bely jou sonde. Dan sal jou depressie ook soos die oggendskadu wyk. Dalk is daar ‘n mediese rede vir jou neerslagtigheid: ‘n gewas op die brein, medikasie wat slegte newe-effekte het, of iets anders. Gaan sien ‘n dokter; v.16 is nie die regte medisyne nie.
Hier is ‘n paar voorbeelde van mense wat blydskap gehad het in hulle lyding:
‘n Lafenis vir jou siel
On November 24, 2012 Desember 28, 2012 By baptistekerkkemptonparkIn Depressie
“Hy het riviere ‘n woestyn gemaak en waterfonteine ‘n dorsland, vrugbare land ‘n brak aarde, oor die boosheid van die wat daarin woon. Hy het die woestyn ‘n waterplas gemaak en die dor land waterfonteine; en Hy het hongeriges daar laat bly, en hulle het ‘n stad gestig om in te woon. En hulle het lande gesaai en wingerde geplant wat vrugte as opbrings verskaf het. En Hy het hulle geseën, sodat hulle sterk vermenigvuldig het, en hulle vee het Hy nie min gemaak nie.” (Psalm 107:33-38).
Ek het grootgeword in die Soutpansberge. Soos jy kan aflei kom die naam van soutpanne in die berge. Soutpanne vorm gewoonlik in warm en droë gebiede. Wanneer dit reën gaan lê die water in holtes in die vallei. Die water kan nie vinnig genoeg in die grond insyfer nie, want wanneer die son uitkom, verdamp die water gou. Die chemikalieë in die water is al wat oorbly. In die holtes waar daar water was is daar nou net soute. Wat in die Soutpansberge gebeur, gebeur ook in Salt Lake City in die V.S.A. In die Namib woestyn gebeur dit dat daar massiewe riviere is wat vir ‘n paar ure vloei en dan weer in die sand verdwyn.
Dit is hierdie tipe dinge wat in die Psalmis se gedagte is wanneer hy v.33-34 skryf: “Hy het riviere ‘n woestyn gemaak en waterfonteine ‘n dorsland, vrugbare land ‘n brak aarde [soutpanne], oor die boosheid van die wat daarin woon.” Onthou hoe God die Rooi See en die Jordaanrivier in droë grond verander het. En in Elia se tyd het hy die Kritspruit laat opdroog (1 Konings 17:1, 7). In Deuteronomium 23:29 lees ons van “swawel en sout deurdat sy hele oppervlakte uitgebrand is, wat nie besaai word en niks laat uitspruit nie, waarin hoegenaamd geen plante opslaan nie, soos die omkering van Sodom en Gomorra, Adma en Sebóim wat die Here in sy toorn en in sy grimmigheid omgekeer het”. In Jesaja 50:2 sê die Here: “…Kyk, deur my dreiging maak Ek die see droog; Ek maak die riviere tot ‘n woestyn, sodat hulle visse stink, omdat daar geen water is nie, en hulle sterwe van dors.”
Hoekom laat die Here alles in woestyn verander? As gevolg van die mens se sonde (v.34). Dit was omdat Adam gesondig het dat dorings en onkruid uit die aarde begin groei het. Alles het dor geword en landbou was baie moeiliker as voorheen (Genesis 3:17-19). Die goddeloosheid van Sodom en Gomorra se inwoners het gemaak dat die Here vuur en swawel uit die hemel gestuur het (Genesis 13:10, 19:24-28). Vandag is die see waar hierdie stede eens was sout sodat niks daarin kan lewe nie. Geen wonder dit word die Dooie See genoem nie.
Het dit al in jou lewe gebeur dat riviere van plesier in ‘n woestyn verander? Jy verloor jou lewensmiddele: jou inkomste, huis, kar, en selfs jou bed. Jy word bankrot verklaar en jou besigheid word toegemaak. Ekonomiese ressesies laat jou ondergaan. Die natuur laat jou boet: insekplae, vloede, droogte, siklone soos Sandy, tsunami’s en aardbewings. Natuurlik is dit belangrik om jou hart te ondersoek en vir jouself te vra: Is hierdie dinge God se oordeel vir my sonde? (sien v.34). Wees tog seker dat jy nie ongebalanseerd hieroor dink nie, want nie alle rampe is God se oordeel vir sonde nie (sien <st1:bcv_smarttag>Job 1-2). Moet ook nie dat jou dors vir lewensmiddele maak dat jy van die lewende water vergeet nie. Drink van Jesus en les die dors van jou hart (Johannes 4:14). Jesus het namens ons dors gehad aan die kruis sodat ons nie hoef dors te kry in die hel nie (Johannes 19:28, Lukas 16:24).
Het jy al ooit die Okavango in vloed gesien. Die Kalahari woestyn verander in ‘n paradys. God doen dit. Die psalmis beskryf dit so: “Hy het die woestyn ‘n waterplas gemaak en die dor land waterfonteine” (Psalm 107:35). Onthou jy hoe God in die woestyn water uit die rots laat uitborrel het (Eksodus 17:1-7)? Hy het die Israeliete uit die woestyn na ‘n ryk land toe gelei. Dit was nie nodig vir hulle om te ploeg en te plant nie. Hulle het nie huise gebou of watervore gegrawe nie. Fonteine, riviere, en spruite was volop. Alles was reeds daar (sien Deuteronomium 8:7-17). Soos diere na ‘n lang trek deur die Kalahari in die Okavango versadig word, het God dié wat honger was versadig (v.36). Voorheen het Hy hulle gestraf: hulle het misoeste gehad, hulle vee het gevrek, hulle was honger, hulle het siek geword, en hulle kinders het gesterf (Deuteronomium 28:15-68). Maar nou het God hulle geseën en aan hulle ‘n permanente woning gegee. Die Psalmis beskryf dit so: “en Hy het hongeriges daar laat bly, en hulle het ‘n stad gestig om in te woon. En hulle het lande gesaai en wingerde geplant wat vrugte as opbrings verskaf het. En Hy het hulle geseën, sodat hulle sterk vermenigvuldig het, en hulle vee het Hy nie min gemaak nie.” (v.36-38, cf. Deuteronomium 28:1-14). In antieke denke is gesaaide lande en wingerde ‘n bewys van permanente inwoning (Jeremia 29:5, Esegiël 28:25-26). God was goed vir Israel. Hulle het Hom gedank. Hulle was soos die vroeë pelgrims in die V.S.A. Gelowiges in Plymouth het in November 1621 ‘n fees gehou tot die Here om Hom te dank vir die oes. Tot vandag toe is Thanksgiving ‘n nasionale feesdag in die V.S.A.
Vir ons sal herlewing en die hemel soos koel riviere wees om ons te verfris. Wat eens ‘n woestyn was word nou ‘n paradys. Jesaja sê:
“Die woestyn en die dor land sal bly wees, en die wildernis sal juig en bloei soos ‘n narsing; dit sal lustig bloei en juig, ja, met gejuig en gejubel; die heerlikheid van die Líbanon is aan hom gegee, die sieraad van Karmel en Saron; hulle dáár sal sien die heerlikheid van die Here, die sieraad van onse God. Versterk die slap hande en maak die struikelende knieë vas. Sê aan die wat vervaard is van hart: Wees sterk, wees nie bevrees nie! Kyk, julle God kom met wraak, met goddelike vergelding; Hy self sal kom en julle verlos. Dan sal die oë van die blindes geopen en die ore van die dowes ontsluit word. Dan sal die lamme spring soos ‘n takbok, en die tong van die stomme sal jubel; want in die woestyn breek waters uit en strome in die wildernis. En die gloeiende grond sal ‘n waterplas word, en die dorsland fonteine van water; in die plek van die jakkalse waar hulle gelê en rus het, is gras met riete en biesies. En dáár sal ‘n grootpad wees en ‘n weg wat die heilige weg genoem sal word; geen onreine sal daarop voorttrek nie, maar vir húlle sal dit wees; wie die weg bewandel – selfs die dwase sal nie dwaal nie. Dáár sal geen leeu wees nie, en geen verskeurende dier sal daarop kom of daar aangetref word nie; maar die verlostes sal daarop wandel; en die losgekooptes van die Here sal teruggaan en na Sion kom met gejubel, en ewige vreugde sal op hulle hoof wees; vreugde en blydskap sal hulle verkry, maar kommer en gesug vlug weg.” (Jesaja 35:1-10).
En verder oor die nuwe hemel en die nuwe aarde: “En hulle sal huise bou en bewoon, en wingerde plant en die vrug daarvan eet” (Jesaja 65:21). Die rivier van die lewe sal in die nuwe Jerusalem wees. Vrugte bome sal langs die river groei en daar sal genoeg wees om ons te versadig. Ons sal van koel waterstrome drink en nooit weer dors kry nie (Esegiël 47:1-12, Openbaring 7:16-17, 22:1-2). Die Here het dit deur Amos voorspel: “En Ek sal die lot van my volk Israel verander, en hulle sal die verwoeste stede bou en bewoon, ook sal hulle wingerde plant en die wyn daarvan drink, en tuine aanlê en die vrugte daarvan eet.” (Amos 9:14). Mag ons nou reeds ‘n voorsmakie daarvan hê wanneer die saad van die Woord word gesaai word en ‘n groot oes lewer (Matteus 13:23). Bid dat die Heilige Gees ‘n herlewing sal stuur om ons in ‘n geestelike dor land te versadig met die lewende water. Vir jou wat nou in ‘n dor land is sê die Here: daar is lig aan die einde van die tonnel – hou goeie moed.