Leser vertel: Die Richtersveld se son, volmaan en sterre | Weg
Foto: Villiers Steyn
Uit die argief: Waar anders as Suid-Afrika kan jy in tien dae rustig deur drie uiteenlopende natuurstreke ry, saans tot laat om die kampvuur kuier en onder die sterre slaap, vra Villiers Steyn.
Net ná sesuur die oggend draai ons die Hilux se neus noordoos uit Stellenbosch uit, Ceres toe, waar ons die laaste padkosbroodjies eet.
Ons mik om middagete op Wupperthal te wees, maar besluit om nie die maklike pad oor Citrusdal en Clanwilliamte vat nie. Net noord van Prince Alfred Hamlet draai ons regs op 'n grondpad wat tot op die randjie van die Sederberg loop.
Dis klipperig en ons vorder stadig, maar die landskap is pragtig, amper hipnoties.
Uiteindelik, kort ná een, steek Wupperthal sy kop om 'n draai uit.
Teen sononder is ons iewers tussen Uitspankraal en De Bos. "Vanaand slaap ons onder die sterre," sê Francois.
Ná braaivleis en 'n Amarulatjie bou ons 'n skuiling met die tafel en trommels en raak onder die ontelbare sterre aan die slaap.
Vandag is Kersdag en ons slaap laat. Of altans, ons probeer. Ek word kort-kort wakker. E
ers is dit die geblêr van bokke en skape wat kort ná sonsopkoms hulle dors by die rivier kom les. En toe – 'n onbeskryflike pyn op my kop!
Ek voel hoe iets met klein pootjies en skerp naeltjies hom desperaat in my kopvel probeer ingrawe.
Die kampterrein is vol kleinvee en die kwik staan seker hier by die 45 ºC. Ons roei weer op die rivier en gaan verken met die bakkie 'n tweespoorpaadjie wat naby Tatasberg afdraai.
Die landskap laat jou met verwondering – die rotse verdwerg die Hilux. Op pad terug na die kamp toe versper 'n trop van omtrent vyftig boerbokke die pad.
Net voor donker kom maak nog twee gesinne hulle tuis by die kamp.
Hulle het besluit om 'n kortpad tussen De Hoop en Richtersberg aan te pak, ten spyte daarvan dat die pad gesluit is, en in die proses het een van die voertuie skade opgedoen.
Ons ry terug Springbok toe waar ons oos draai, Pofadder se kant toe. Op pad Kakamas toe begin die Hilux hoes en proes.
Ons sukkel byna 'n uur om hom weer aan die gang te kry. 'n Vuil petrolfilter is die sondaar.
Dis ongelooflik om te sien wat agter die skerms gebeur en hoeveel mense aan elke taak werk.
Ek vat 'n kans en vra of ons druiwe kan koop. "Nee, ek gee sommer vir julle," sê Glenda laggend. Op pad Kuruman toe eet ons ons stroopsoet.
Môre ry ons huis toe, met nuwe herinneringe aan die Weskus, Sederberg en Richtersveld, elk met sy eie bekoring.
Hierdie artikel het oorspronklik in Weg # 49 (November 2008) verskyn. Ons probeer nuwe inligting bywerk, maar feite en geite kon intussen verander het – laat weet gerus by digitaal@weg.co.za as jy so iets raaksien.