Certified Pre-Owned 2019 Honda Accord LX 4D Sedan in Brooklyn #UH5939P | Plaza Kia
Plaza Price $19,773
30/38 City/Highway MPG Odometer is 5825 miles below market average!
Certified Pre-Owned 2018 Honda Accord LX FWD 4D Sedan $18,920
Certified Pre-Owned 2017 Honda Accord Sport Special Edition FWD 4D Sedan $17,250 Hartsnaar – Tienerharte 4 | Cecilia Steyn
Feb 19, 2017 | Boeke vir Tieners, Tienerhart-Reeks	| 0 comments |
Noah is verlief op sy beste vriendin. Maar weet sy dit?
Sophia droom om eendag prima ballerina assoluta te wees. Sy en Noah is al beste vriende vandat hulle in doeke is en in matriek doen hulle saam aansoek om ‘n somerskool in Londen by te woon: hy by die Royal Academy of Music en sy by die Royal Ballet School. Maar dan word Noah se ma siek en hy besluit om te bly. Sophia sou nooit droom om sonder Noah Londen toe te
gaan nie, maar nou is alles anders. Ná wat met haar gebeur het, is dit dalk die perfekte tyd om weg te kom. Dalk sal sy dan regtig weer oukei wees . . .
Noah is Sophia se skouer om op te huil. Hy is daai ou. Die geek wat toor met rekenaars en ‘n viool se snare. Sophia is die enigste meisie wat hy ken wat versot is op Star Wars en boonop vir Dracula bo Edward Cullen verkies. Haar groot groen oë is sy gunstelingplek op aarde. Maar hoe kan hy vir sy beste pel sê hy is verlief op haar sonder om hulle vriendskap op te foeter? En wat weet ‘n nerd nou van ‘n meisie se voete onder haar uitslaan?
Beskikbaar by alle goeie boekwinkels of koop dit hier.
Hier is nog leesvoorstelle waarvan jy dalk ook sal hou …
Lees die eerste twee hoofstukke:
Donderdagmiddag na ballet kuier ek by Lisa en Estian in Stellenbosch. Lisa wil verstellings aan my rok vir die
matriekafskeid maak. Maar hier in Estian se kamer dans my gedagtes heeltyd terug na my foon op sy silwer bedkassie. Vanoggend was die e-pos in my inboks – soos ’n teken. Ek voel soos die ballerina in Ouma se juwelierskissie wat sy altyd vir my opgewen het. My gedagtes pirouette in die rondte teen ’n mal tempo. Maar ek kan nog nie die goeie nuus met iemand deel nie. As my ma dit by iemand anders moet hoor, sal sy my nooit vergewe nie.
“Jy moet sê as dit te styf sit.” Lisa se stem laat my ruk. Deesdae skrik ek vir alles. Sy vat nog ’n kopspeld en pers dit tussen haar lippe. Die materiaal span om my middel.
“Nee, dis reg, dankie.”
Lisa steek nog kopspelde aan die rok se rugkant vas. “Jy moet net nie nog gewig verloor nie,” sê sy kwaai.
“Ek sal nie. Dit was net ’n paar kilo’s.” Ek vermoed dis omdat ek ekstra hard oefen deesdae. Soms twee klasse op ’n dag.
Lisa lig die lae vleeskleurige tulle tot bo my knie. “Hou gou so,” sê sy en staan ’n paar treë weg. Ek sien hoe flits haar
oë na my voete voor sy weer wegkyk. Ek wil amper lag. My regtergroottoonnael is blouswart. Meeste van my tone het
eelte en om party van hulle is nog bebloede pleisters ná vandag se oefening.
“Ek gaan toe skoene dra,” keer ek voordat sy oor my voete ook raas.
“Elke sport het sy beserings,” sê sy.
Sy’s reg. Dansers het die lelikste voete. Met haar kop gekantel en hand onder die ken bekyk sy die rok. Lisa se lang
blonde hare hang oor een skouer. Ek kan sien hoekom Estian so mal is oor haar. Haar blou oë vernou soos sy in haar kop planne maak met die rok.
“Jy’t sulke mooi bene. Ek dink jy moet daarmee spog,” sê sy en beaam haar opmerking met ’n kopknik. “Net voor, ons hou dit steeds effens langer agter.”
“Alles wat belangrik is beter toe wees!” roep Estian van buite die kamer. Gaan hy nou die hele middag voor die deur
wag? “Noah sal met my te doen kry as hy verkeerde idees kry.”
“Ja, ja,” sê Lisa. Ek en sy lag. Arme Noah. Estian is nou sommer simpel, hy weet tog Noah is soos ’n broer vir my. Ek
dink dis cool om saam met my beste pel matriekafskeid toe te gaan. Anton Payne het my gevra, maar ek het vir hom gesê ek gaan saam met Noah.
Vir Noah het ek ingelig hy sal net my date móét wees. Dis tog nie asof hy ’n meisie het nie. En hy’s so skaam. Ons ken
mekaar al vandat ons babas was en doen alles saam. So hoekom nie ook saam matriekafskeid toe gaan nie?
Noah is ’n regte geek. Hy toor met rekenaars. Die rekenaarspeletjie “WoW” laat hom regop sit en gee hom natgeswete palms soos wat meisies vir ouens gee. Maar Noah is nie gepla oor meisies nie . . . ten minste, ek glo nie hy is nie. So Estian kan ophou worry.
Maar eendag sal Noah wel ’n meisie baie gelukkig maak.
Boonop is hy ’n violis. Soms as ek na sy vingers se presiese bewegings teen die snare kyk, wonder ek hoe hy aan ’n meisie sal vat. Een keer het my lyf skoon hoendervleis uitgeslaan aan die gedagte. Nou probeer ek om liewer nie so na hom te kyk nie.
Ek vertel myself eerder Noah se vingers sal dalk eendag soos my tone lyk. Vol eelte. Dit help.
Ek kyk op my horlosie. Lisa beter opskud. Estian moet my nog terugvat Val de Vie toe. Ek en Noah gaan draf elke middag.
En vandag móét ek hom sien. Hy sal weet hoe ek die nuus aan Ma en Pa moet verduidelik.
Ek hoop net hy’s oukei daarmee dat ek Londen toe gaan.
Die plan was dat ek en hy saam gaan. Ons het albei aansoek gedoen.
Hy by die Royal Academy of Music en ek by die Royal Ballet School. Ons was so opgewonde, maar toe word sy ma siek. Toe hy sy aansoek kanselleer, het ek myne ook teruggetrek. Nog voor ons geweet het of ons aanvaar is.
Dis wat vriende vir mekaar doen. Ek sou nooit sonder Noah Londen toe kon gaan nie, maar nou is alles anders.
“Sophia, so wat dink jy?” vra Lisa met een wenkbrou gelig.
“Van wat?” vra ek vir ’n oomblik deurmekaar.
“Van die rok?” Sy staan hande op die heupe.
“ ’Skuus . . . dit lyk goed,” sê ek en draai kant toe. “Dis baie mooi.”
“Is jy oukei?” Lisa kyk fronsend na my. Sy steek nog ’n speld in die rok. “Jy weet, ná wat met jou gebeur het . . . te
danke aan my.”
Ek byt my lip voordat ek haar antwoord. Lisa bedoel ná die insident met haar eks. Dis die laaste ding waaraan ek vandag wou dink.
“Ek’s oukei, regtig. Ek’s oor dit,” borrel die geoefende reaksie van die laaste maand oor my lippe, maar my stem kom
effens heser uit as wat ek bedoel. Ek is bang ek laat haar slegvoel as ek regtig sê hoe dit met my gaan. Sê nou net almal is vir Lisa vies omdat sagte Sophia nie kan cope met ’n ontvoering nie?
Dis deel van die rede hoekom ek dink nou is die perfekte tyd om Londen toe te gaan. Dalk blaas daardie lewendige
stad sy asem in my longe en sal ek regtig weer oukei wees.
Soms droom ek nog van die pistool teen my slaap. Die koue
metaal wat in my vel druk. Die vrees in Thomas se oë toe hy die dwelms moes gebruik.
Ek probeer om nie daaraan te dink nie. Ek oefen harder, dans beter. So eintlik moet ek Lisa bedank dat sy haarself in
daardie gemors gekry het. Dit maak my ’n beter ballerina.
“Is jy seker?” vra sy sag. “Wat as jy iets oorgekom het? Ek sou myself nooit kon vergewe nie.”
“Maar ek het niks oorgekom nie. Ek’s fine. Regtig. Jy kan ontspan.”
Lisa vee my hare uit die pad en druk my skouer. “Oukei, dan’s ek bly. Ek en Estian is bekommerd oor jou. Maar lyk my jy’s ’n tawwe girl.” Haar oë flits weer na my voete. “Ek weet nie of ek so sterk soos jy sou kon wees nie, of ek dit so goed sou kon hanteer nie.”
Ek probeer glimlag, maar ek voel hoe my lippe net in ’n dun lyn bly. Ten minste behandel Noah my nie asof ek gaan
breek nie. Ná die episode met die dwelmhandelaars maak almal asof ek soos Ma se handgemaakte glasvaas is wat sy in Venesië gekoop het. Elke dag wens ek daardie aand het nooit gebeur nie.
Maar na vandag gaan my lewe weer sin maak. My lewenslange droom gaan bewaarheid word. En as ek enigiets positiefs uit my nare ondervinding kon leer, is dit dat die lewe kort is. Ek weet net nie presies hoe ek my mal idee verby Ma en Pa gaan kry nie. Noah moet saamkom vir morele ondersteuning wanneer ek hulle vertel.
Ek vee met my hand oor die kant waarvan die bostuk van my rok gemaak is. Die kristalle moet nog aangewerk word,
maar ek kan klaar die prentjie in my kop vorm. Die rok gaan so mooi lyk. Nes die tutu wat ek op die foto’s vir die Royal Ballet School in Londen gedra het. As ek toe net vir Lisa geken het, sou daar nie so ’n hap uit my spaargeld verdwyn het nie. Maar dis al wat ek kon doen sodat Ma nie moes uitvind nie.
Daardie tutu is perfek vir ’n rol in Carmen, my gunsteling ballet. Swart, rooi en goud. Ek het in verskillende passies poseer en Noah het die foto’s met my pa se kamera geneem.
“Kry nou klaar! Ek mis my meisie!” Estian se stem weergalm in die gang voor die kamer.
“Ons is nou klaar!” roep Lisa. Sy rol haar oë en lag. Soms wens ek ek kan ook iemand in my lewe kry wat so lief is vir my soos Estian vir Lisa. Maar my droom om eendag prima ballerina assoluta in Londen se Royal Ballet-geselskap te wees, is nou belangriker.
Ballet is soos om te droom op jou voete. En as gevolg van die e-pos is ek een tree nader aan daardie droom. Ma het nog altyd gesê: “Mik vir die sterre.” Miskien moet ek haar net aan daardie brokkie goue raad herinner wanneer ek haar die goeie nuus vertel.
Voor Sophia-hulle se huis staan haar ma se indrukwekkende roostuin nou blaarloos. Die takke uitgestrek soos voëlverskrikkers hier op Val de Vie. Die bergtoppe waarin die landgoed toegewikkel lê hier in die Paarlvallei is al spierwit van die sneeu.
As dit nie was vir die fynbos, wingerde en wild nie, sou ’n mens kon dink jy’s in Kentucky, Amerika. Met die perdestalle, polo-ponies en die statige wit huise voel dit soms so.
My ouers het glo hiernatoe getrek vir my onthalwe, sodat ek’n gebalanseerde lewe kan hê. Ek dink dis die storie wat Pa vir Ma gespin het omdat hier ’n wêreldklas gholfbaan is.
“Ons is eintlik mal om in die koue te draf,” kom Sophia se stem soos ’n vrolike melodie die paadjie afgesweef. Ek glimlag soos ’n idioot. Iets wat ek deesdae doen wanneer ek haar sien.
Haar opgewekte stem het seker met haar goeie nuus te doen.
Dis al wat haar boodskap gesê het. My grootste vrees is dat sy vir my gaan sê sy’t iemand ontmoet. Ek is Soph se skouer om op te huil as haar verhoudings nie uitwerk nie. Ek is dáái ou.
“Ons ís mal. Ek dink ons moet eerder in die huis gaan sit en couch potatoes word.” Sophia skreef haar oë vir my en my hart klop ’n deuntjie van sy eie. Ek is verlief op Sophia. Sy is die mooiste meisie ooit. Maar hoe creepy is dit wanneer jou lewenslange pel nou skielik verlief is op jou? Daarom mag sy liewer nie weet nie.
“Jy weet ons doen dit eintlik vir jou. Dis al hoe ’n mens jou agter daardie laptop uitkry. Buitendien, oefening is goed vir ’n mens.”
“Sê wie?” spot ek. Ek weet Soph bedoel goed en ek sal enige tyd vat wat ek alleen saam met haar kan kry.
Sophia het ’n pienk hoodie met ’n ritssluiter aan en een van daardie stywe oefenbroeke wat my gek maak.
Sy buk en raak haar tone om op te warm. Haar gespierde bene is duidelik sigbaar. Ek sluk vinnig ’n kreun voor ek wegkyk. Begeerte resoneer deur my lyf soos die klank van my viool se snare wanneer ek daaraan pluk. Voor Januarie sou ek nie eens aan Soph en mooi bene in dieselfde sin gedink het nie, maar nou is dinge anders. My gevoel vir haar het oornag verander. Eintlik net in ’n middag.
Ek moes foto’s van haar neem. Sy het so flippin sexy gelyk in daardie rooi tutu. Ek kon nie wegkyk nie. Deur die
kamera se lens was elke spier duidelik sigbaar. Haar fyn, langarms, haar sexy bene. Swaar grimering. Ek moet eerder nie nou daaraan dink nie . . .
Blitsvinnig verskuif ek my blik na haar ore. Sy het die oulikste pers earmuffs aan. Toe sy weer regop kom, gryp sy my
T-hemp se soom. Haar kneukels raak liggies aan my maagspiere en my hart mis ’n slag.
“Seriously?” vra sy vir my.
Op my hemp staan I know HTML (how to meet ladies).
Haar lag klim ’n oktaaf hoër voordat sy ’n sagte snorkgeluid maak. Ek trek spesiaal vir Soph die hemde aan, net om haar te hoor lag.
“Wat?” vra ek. “Dis mos waar.” Ek knipoog vir haar. Net jammer sy sal niks daarvan dink nie. Vir haar is ek net nog
een van haar broers. Hel weet wat Estian en Markus aan my sal doen as hulle moet weet waaraan ek deesdae dink as ek vir Soph sien. Nie dat hulle hulle hoef te bekommer nie. Van meisies vry weet ek absoluut niks. Ek het nog nooit eens ’n meisie op ’n date gevra nie, wat nog te sê een gesoen.
Toe Sophia begin draf, kyk ek betower hoe haar swart poniestert heen en weer swaai. My vingers jeuk om daardeur te trek. Haar agterstewe pas perfek in die stywe oefenbroek wat sy aanhet en ek kyk liewer na die berge in die voorgrond. Hoe lank gaan ek dit nog kan hou om so naby aan haar te wees sonder dat ek aan haar vat soos ek graag wil?
“Gaan jy my nou jou nuus vertel?” vra ek en begin ook draf.
“Ek gaan, maar nie hier nie.” Sy kyk verleidelik oor haar skouer na my. “Kom jy?” vra sy met ’n giggel.
Sophia dans deur die lewe op haar eie ritme. Elke ou in Gimmies beny my omdat ek en sy pelle is. Sy’s die enigste meisie wat ek ken wat versot is op Star Wars. Dracula is haar gunsteling vampier, nie Edward Cullen nie. Haar groot groen oë is my gunstelingplek op aarde.
Van die ouens in my klas het al vir my gesê hulle wil ook só ’n pel hê. As hulle net weet watse torture dit is. Ek wens ek het die guts gehad om haar te vertel hoe ek regtig oor haar voel, maar ek wil nie ons vriendskap opdinges nie. As ek weird raak, is dit presies wat sal gebeur.
Ek val langs haar in terwyl ons verby die speelgrond draf.
Op die swaaie is ’n outjie besig om ’n dogtertjie te stoot. Hulle lyk na goeie maats.
Toe ek en Sophia klein was, het ons saam boom geklim.
Sy het saam met my karretjies gespeel en ek saam met haar pop. Ons teepartytjies was epic. Ons ma’s was vriendinne van skooldae af.
Toe my ma vroeër vanjaar met kanker gediagnoseer is, wou Sophia haar hare sowaar afskeer. “Hokaai,” het ek vinnig
gekeer. Al is dit vir ’n goeie cause. Hel, ek wil nog eendag my vingers daardeur trek . . . Toe skeer ek my kop kaal om haar tevrede te stel.
Sy slaan my teen die skouer. Toe ek opkyk beduie sy in die rigting van die kinders. “Kyk daai twee,” sê sy.
Ek lag. “Nes ons.”
“Jip. Sy’s ’n gelukkige meisie, nes ek.”
My hart sing in my lyf oor die kompliment.
“Kom ons stop gou hier, dan praat ons.” Vir ’n oomblik klink haar stemtoon heeltemal te ernstig. Dit maak my skrikkerig.
Ons gaan sit op die bankie langs die speelgrond.
Ek draai na haar. Sy kyk weg in die kinders se rigting. Sophia vermy altyd iemand se oë as sy hulle iets moet vertel wat hulle gaan seermaak. My hart sak in my skoene.
“Ek het vandag ’n e-pos gekry. Hulle wil weet of ek nie tog die somerskool wil heroorweeg nie,” sê sy en haal haar skouers op. Sy wag vir my reaksie. Toe sink haar woorde in.
“Londen? Die Royal Ballet School?” vra ek na ’n paar sekondes.
Ek trek my asem verlig in. Dankie tog dis nie ’n ou nie!
“Jip.” Sophia se mooi mond trek op in ’n kurwe. “Ek’s so opgewonde. Dis een klein stappie nader daaraan om eendag
’n prima te wees. Maar ek voel sleg omdat jy nie ook sal kan kom nie.”
“Dis fantastiese nuus, Soph!” Ek kan die geesdrif in haar oë sien. Voor ek kan keer, slaan ek my arms om haar nek. Haar sagte kurwes druk teen my lyf en ek wonder of sy kan voel hoe my hart uit ritme klop.
“Gee jy regtig nie om nie? Ek meen, dit was ons albei se droom.”
“Nooit! Jy maak my al vir jare gek hieroor. Ek sal kwaad wees as jy die kans kry en nie gaan nie. Ek kon nie verstaan
hoekom jy jou aansoek gekanselleer het nie.”
“Want ek wou nie sonder jou gaan nie.”
“Jy kan regtig. Ek gun jou dit.”
“Belowe?” vra sy en hou haar pinkie vir my.
“Belowe.” Ek vou my pinkie om hare nes toe ons klein was.
“Dankie, Noah!” sê sy en trek my nader. Sophia soen my vlugtig op my wang. Ek dink nie ek wil ooit weer my gesig
was nie. Dis die beste dag ooit. Behalwe vir die feit dat ek haar vir twee weke nie gaan sien nie, maar daaraan gaan ek nie nou dink nie.
Sy staan op en begin weer draf. Ek val langs haar in.
“Dit sal my ook baie help met die voorbereiding vir my solo-seël eksamen,” begin sy weer uitasem praat. Dis al wat
nou in Sophia se kop aangaan en dis dalk goed so. Dit koop my ’n bietjie tyd om die moed bymekaar te skraap om haar te vertel hoe ek oor haar voel, voor sy iemand kry in wie sy dalk belangstel. “Wie weet, dalk kry ek ’n voet in die deur en kan ek volgende jaar in Londen by die geselskap aansluit.”
Ek en Sophia beplan die ding al saam vandat ons die idee in ons koppe gekry het. Dié jaar toe ons uiteindelik inskryf,
was dit soos ’n hou teen die ribbes toe my ma skielik siek word. Wie sou Ma help as Pa nie daar is nie? Al sou dit net vir die week of twee wees wat die spesiale somerskole aangebied word.
Dit wat ’n mens daar kan leer is ontsettend waardevol.
Maar ek sou gaan omdat Sophia wou gaan. Musiek is nie heeltemal wat ek met my lewe wil doen nie. Wat ek eintlik wil doen, is om die mees asemrowende rekenaarspeletjie te ontwerp
wat die mensdom nog gesien het.
“Wanneer gaan jy?” vra ek, te bang om die antwoord te hoor.
“Die eerste twee weke in Julie.”
“Dis oor drie weke.”
“Ek weet nog nie of ek definitief gaan nie, ek moet nog my ma-hulle sê. Jy weet hoe is sy. En ek sal moet aansoek doen vir ’n noodvisum.”
Sophia se ma beter haar net toelaat. Maar as tannie Lien haar sin kry, sal Sophia eendag ’n dokter word.
“Wil jy nie maar by wees as ek hulle vra nie? Jy weet, safety in numbers. Dit sal dalk help dat my ma nie haar toys uit
die kruiwa gooi nie. Dalk oorreed jou charming persoonlikheid hulle.” Haar groen oë pleit by my.
“Sure. Ek sal jou hand kom vashou.”
“Dankie, Noah. Jy’s die beste pel,” sê sy en stamp my teen die skouer. Pel. Hoekom haat ek die laaste paar maande daardie woord? Sophia trek met ’n spoed weg, met my agterna.
“Laaste by die stalle is ’n buckethead!”
Ons draf deur die fynbos op die paadjie wat al langs die rivier verby die wingerde kronkel. ’n Skielike gil laat my opkyk.
Dis Soph. Voor haar is ’n karamelkleurige perd. Die dier lig sy pote en Sophia gee vinnig ’n tree agteruit. Reg teen my
vas. Ek vou my hande om haar bo-arms om te keer dat sy nie val nie. Sy sit haar hand teen haar bors.
“Flippit,” sê sy.
“Is jy oukei?” vra ek.
Sy sluk hard. “Ek het net baie groot geskrik. Dis al. Ek’s oukei.”
“Hokaai,” sê die ou op die perd en trek die toom stywer.
Die perd laat sak sy voorpote en skud sy kop. “Jammer, julle. Hy’t net geskrik.”
Sophia staan nou met haar hande op haar knieë om haar asem terug kry. Sonder dat ek dink, vryf ek oor haar rug.
“Hy het geskrik?” vra ek moerig. “Ons het geskrik.” Dammit, die perd kon in ’n oogwink vir Soph raakgetrap het.
Die ou op die perd se rug skuif sy Aviators oor sy koperkleurige hare. Hy het ’n stywe swart broek aan. Die hempskraag is effens opgeslaan. Nes ’n polospeler. Dis seker wat hy is. Hy lyk ’n bietjie soos prins Harry, en skielik bars die gedagte soos ’n atoombom in my kop. Ek hoop nie Sophia sien ook die ooreenkoms nie.
“Ek’s regtig jammer,” sê hy. Die perd kou aan ’n grashalm wat langs die paadjie groei.
“Wel, hierdie is ’n voetpad, dis nie vir perde nie,” sê ek steeds vies.
“Ek sê mos sorry.” Die ou skud sy kop effens nukkerig, nes sy perd. “Sê asseblief vir my hierdie is nie jou ou nie?” Hy
gluur na my voor hy na Sophia kyk en glimlag.
“Natuurlik nie,” sug sy. Sy steek sowaar haar hand uit en vryf die perd se kop. Verdomp.
“Dis my pel, Noah, en ek is Sophia.”
Die ou hou sy hand vir Soph. Sy vat dit sowaar.
“Hi,” sê sy en gee ’n senuweeagtige laggie. Dit kan nie goed wees nie. Soph is nooit op haar senuwees as dit by ouens kom nie.
“Hi. Ek is . . .” As die ou sê Harry, gaan ek net hier ’n kat
skiet. “Liam.” Dankie tog. “En dié is my goeie vriend, Chewbacca.”
Ek sien hoe Sophia se oë ophelder. Dit lyk skoon lemmetjiegroen van waar ek staan.
“Wat ’n cool naam. Ek’s mal oor Star Wars,” glimlag sy.
“Ek ook,” sê Liam. “Chewbacca is my favourite karakter.
Wie’s joune?” Vir ’n oomblik kyk hy stip na haar.
“Rey,” sê sy. Liam knik en kyk nie weg nie.
“En ek’s mal oor R2-D2,” chip ek vinnig in. “Kom, Sophia.
Jou ma gaan bekommerd raak en ons moet nog gaan Fisies leer.”
Ek vat haar aan die hand toe sy net bly staan. En sy skrik wakker asof sy in ’n trans was. Dis nie cool nie.
“Ons moet gaan,” sê sy. Ek begin solank draf, maar draai om toe ek agterkom sy staan nog.
“In watter skool is jy?” vra Liam vir Sophia.
“Paarl Gimnasium.” Sy draai om en draf agteruit om seker nog ’n kyk van die ou in te kry. Blikskottel. Dis ’n gemors.
“Baai, Sophia!” roep Liam toe hy in die sonsondergang begin weggalop.
“Sjoe, hy lyk nes prins Harry. Het jy hom al voorheen hier rond gesien?” vra sy toe sy weer langs my inval. Groot gemors.
“Nee, nog nooit gesien nie.” Ek sluk harder as wat ek moet.
Ek sal net vir Sophia moet sê hoe ek oor haar voel voordat sy weggaan, en voordat sy weer vir Liam raakloop. Dis te sê as ek die moed bymekaar kan skraap.
Tags: AfrikaansboekeHuman & Rousseaujeugromanleesliefdetienertienerharte
Stefan is 'n haan onder die kampushenne. Sal Ciska sy hart kan steel ...
Isak Clarke neem sy oorlede suster se seun Santorini toe[...]