Jan Blohm is terug. Na sy (baie publieke) worstelinge met sy eie demone het hy dit goed gedink om ’n nuwe album op die publiek los te laat. Daai album is 7 Jaar. Tien snitte (eintlik 11 – daar is ’n spooksnit) lank.
Nou kyk, hier moet ek ruiterlik erken: ek is ’n fan. Die man is ’n profeet van rock ’n roll en ek is skaamteloos sy dissipel. Na drie fantastiese albums (en ’n Sama-wenner-DVD) en moontlik bedenklike verskyning in die kykNET-reeks Dit wat stom is, was die (Afrikaanse) wêreld skynbaar aan sy voete.
En toe die innerlike stryd wat die koerante gehaal het. En die stilte wat daarop volg. Sonder om ligsinnig te wees: dalk ’n Stille Runaway? Maar donkerte en die kreatiewe is tog soms vreemde bedmaats wat op ’n hartseer-beautiful manier saam skep.
Kyk, eerste indrukke: die boekie is nie die fraaiste nie. In ’n era waar Suid-Afrikaanse groepe soos aKING en Fokofpolisiekar die estetiese grense ietwat verskuif, lyk dit verouderd. Maar dan was onse Jan nooit een vir frille en fraaie nie. Hy doen net sy ding en hy doen dit goed. En besides, dit gaan mos oor die musiek.
So op daai punt: uit die de facto 11 snitte is net een nie uit sy pen nie – "Lyfie" is ’n song deur die Durbanville-rocker Ryno Velvet. (Jan se vorige baskitaarspeler, Noddy, speel terloops af en toe vir die Ryno Velvet-band.) Hoewel daar moeite gedoen word om die song sy eie te maak, verkies ek die oorspronklike. Maar dis maar die algemene gevoel by my oor covers (en dié is werklik ’n goeie cover). Wat dit wel beloof om te doen, is om ’n begaafde kunstenaar se musiek by ’n breër gehoor uit te kry, en dit kan mos nie ’n slegte ding wees nie.
Oor dié lied het hy onlangs in Die Burger gesê: “Ek het byvoorbeeld die lied ‘Chardonay’ (sic) as ’n ode aan drank geskryf. Ironies genoeg is dit een soort drank wat ek in my hele lewe nog nooit kon drink nie, maar ek dink die boodskap kom oor.”
Maar benewens die uitskieters is die album meer soos koolstofmonoksied as chloroform: dit oorrompel jou stadig.
Die kort en die lank van dit als? Jy kan dié outjie maar met trots langs die ander albums van onse Jan uitstal. Dis ’n waardige toevoeging tot sy repertoire.