Hy het onverwags goed gevaar in die provinsies waar hy verloor het, en selfs in Mpumalanga 25% van die benoemings op hom verenig. CR17 verteenwoordig die hoop op ’n verlossing uit die aaklige Zuma-nagmerrie. ’n Terugkeer na die waardes van die “ou” ANC.
Hy is nie korrup nie, want hy is reeds danksy SEB-transaksies ryk. Hy omring hom met deugsame here soos Pravin Gordhan. In die oë van daardie Suid-Afrikaners wat glo dat die ANC nog lank gaan regeer, verteenwoordig CR17 ’n uitkoms, ’n selfkorreksie.
Dit is nie onmoontlik dat ook NDZ weldra vir Zuma sal herroep nie, ofskoon op die elegantste denkbare wyse – hulle het immers vier kinders saam.
Nog ’n rede waarom ’n NDZ-sege nie noodwendig die einde van die (ietwat bedenklike) beskawing in Suid-Afrika inlui nie, is dat sy die kanse van ’n ANC-nederlaag in 2019 opstoot.
Die ANC sal dalk beter vaar in 2019 onder Cyril as onder NDZ en dit moeiliker maak vir die DA om hom van die post-Zuma-ANC te onderskei, maar hy kan nie die party red nie, net soos jy nie water uit ’n kombuiskraan in Villiersdorp kan tap om die Theewaterskloofdam mee vol te tap nie.
So belangrik as wat die konferensie is, is die slegste uitslag dus nie noodwendig ’n algehele ramp nie, net soos die beste uitslag ons nie sal red nie.
Soos die mense van Metsimaholo het ons reeds begin om vir die era ná die ANC in 2019 voor te berei, en dan maak dit eintlik nie saak wie staan op die sinkende skip se brug nie.