Resensie: Deel 1 - Eerste Wêreldoorlog - Geskiedenis Podcasts - 2021
Resensie: Deel 1 - Eerste Wêreldoorlog
Dit is geen formele geskiedenis van die Groot Oorlog in die streng of wetenskaplike sin van die fase nie; geen gedetailleerde rekord van vloot- en militêre operasies nie. Daar was baie geleenthede waar stilte of terughoudendheid die enigste manier was om die nasionale kalmte te handhaaf. "Mr Punch's History of the Great War" is 'n spieël van verskillende buie, maand na maand, maar weerspieël ook hoofsaaklik hoe Engeland standvastig aan haar beste tradisies gebly het.
Charles Hudson VC was een van die uitstaande vegtersoldate van die twintigste eeu. Sy militêre loopbaan deur twee wêreldoorloë en in Rusland in 1919 besorg hom 'n magdom medaljes. Hy was ook 'n man met 'n diep gevoel, 'n bekwame digter en op baie maniere 'n rebel. In hierdie oortuigende biografie verweef die skrywer vaardig sy eie narratiewe insig met die tydskrifte van sy vader en ander ongepubliseerde materiaal. Die vertelling bevat gedetailleerde persoonlike beskrywings van die Slag van die Somme en ander aksies. Dit vertel die bitter reaksie van die skrywer Vera Brittain op die dood van haar broer Edward toe sy in 1918 onder die bevel van Hudson in Italië was, en vertel hoe Hudson uit medelye met haar gevoelens die waarheid nie onthul het totdat hy haar in 1934 ontmoet het nie. die buitengewone aangeleentheid in die somer van 1940, toe die minister van buitelandse sake, Anthony Eden, 'n vergadering van senior leërbevelvoerders in die destydse beleërde Brittanje gevra het of hul soldate in geval van 'n suksesvolle Duitse inval sou instem om te ontruim na Kanada of of hulle sou aandring om huis toe te gaan om hul gesinne te onderhou. Die skrywer ondersoek Hudson se motivering in beide oorloë en verdiep hom diep in sy komplekse en uiters moedige karakter.
Ons weet baie van Lawrence van Arabië, maar wat van die lot van die gewone soldaat wat aan die Midde -Oosterse Front geveg het? Met behulp van persoonlike verslae uit die dagboeke en briewe van Britse soldate wat in die Eerste Wêreldoorlog gedien het, beskryf David Woodward die ervaring van gevegte in Egipte en Palestina. Op grond van ongepubliseerde rekords in die Imperial War Museum, gee "Forgotten Soldiers of the First World War" 'n lewendige lewensbeeld vir die Britse Tommy in omstandighede wat baie verskil van die Westelike Front, waar hitte, sandstorms en insekte net so dodelik was as die vyand.
Die boek bied 'n verslag van die aktiwiteite van Australiese soldate met verlof wat as toeriste in Ierland beland het en dikwels vasgevang was in die Paasopkoms van 1916 en die Swart -en -Tan -oorlog. Die hoofstuk oor die Paasopkoms voeg 'n nuwe dimensie toe aan die toenemend komplekse prentjie van die gebeurtenis, terwyl studente en geleerdes van die Ierse diaspora ook baie belangstelling sal vind. Die skrywer maak gebruik van deelnemers se dagboeke. Daar is 'n boeiende blik op selde genoemde sosiale aspekte van Ierland tydens die oorlog, soos die 'six bob a day turists' (Australiese soldate met verlof). Kildea kyk ook na die voortgesette impak van die Eerste Wêreldoorlog op die Australiese en Ierse identiteit, en vergelyk onlangse herdenkings van die Eerste Wêreldoorlog in beide lande.
Die geskiedenis van Cambridge van die Eerste Wêreldoorlog
Aanlyn publikasiedatum: Desember 2013
Gedrukte publikasiejaar: 2014
Aanlyn ISBN: 9780511675676
Onderwerpe: Amerikaanse geskiedenis: algemene belang, Britse geskiedenis: algemene belang, militêre geskiedenis, geskiedenis, streekgeskiedenis van die twintigste eeu
Reeks: The Cambridge History of the First World War
Deel 2 van The Cambridge History of the First World War bied 'n geskiedenis van die oorlog vanuit 'n oorwegend politieke hoek aan en handel oor die verhaal van die staat. Dit ondersoek die veelvlakkige geskiedenis van staatsmag en beklemtoon die wyses waarop verskillende politieke stelsels op die byna ondraaglike druk van oorlog gereageer het, en vervorm is. Elke betrokke staat het te kampe gehad met kwessies van militêr-burgerlike verhoudings, parlementêre hersiening van militêre beleid en die groei van oorlogsekonomieë, en tog het die spesifieke vorm en betekenis daarvan verskil in elke nasionale geval. Hierdie bundel, geskryf deur 'n wêreldwye span historiese kundiges, stel nuwe standaarde in die politieke geskiedenis van oorlogvoering in 'n gesaghebbende nuwe verhaal wat probleme met logistiek, moraal, innovasie in taktiek en wapensisteme, die gebruik en misbruik van wetenskap, aanspreek waarvan alomteenwoordig was tydens die konflik.
'... sowel geleerd as behendig opgestel, 'n plesier om te lees. Dit bied breë sowel as diepgaande analise van omtrent elke denkbare faset van hierdie wêreldwye katastrofe. Dit verdien noukeurige lees en besinning. '
Len Shurtleff - Historiese Vereniging van die Eerste Wêreldoorlog
'Die wêreldwye perspektief op die oorlog, wat in hierdie volumes weergegee word, voeg nog meer lae kompleksiteit by tot ons begrip van hierdie fundamentele oomblik in die moderne geskiedenis. Die samevoeging van vroeë twintigste-eeuse globaliseringspatrone en geïndustrialiseerde grootmagoorlog was enkelvoudig, wat dit onderskei van vroeëre Europese konflikte wat oor die hele wêreld geveg is en die Tweede Wêreldoorlog, wat gevolg het op die ineenstorting van globalisering in die dertigerjare. '
1: Die oorsprong van die oorlog
2: Gewillig om oorlog te voer
3: Die Wesfront in 1914
4: Die Oosfront in 1914
5: Die oorlog in die noordelike waters 1914-1915
6: Die oorlog in die Stille Oseaan
7: Die donker kontinent: koloniale konflik in Afrika suid van die Sahara
8: Turkye se toetrede
9: Duitsland se globale strategie
10: Finansiering van die oorlog
11: Industriële mobilisering
Gevolgtrekking: Die idees van 1914
'Een van die indrukwekkendste boeke uit die moderne geskiedenis in 'n generasie.' Max Hastings, London Evening Standard
Die Eerste Wêreldoorlog: Deel I: To Arms
Die Eerste Wêreldoorlog is die klein broertjie van 'n koeler, beter bekende groot broer, die Tweede Wêreldoorlog. Die persepsie van die Eerste en Eerste Wêreldoorlog en betekenisloos, tesame met die Tweede Wêreldoorlog en 'n historiese impak, duur al baie jare voort, ondanks konstante herwaardering, insluitend die onlangse teorie van Niall Ferguson en aposs dat dit alles 'n groot oorlog was, met 'n bietjie onderbreking in die middel. Om watter rede ook al, films, boeke (afgesien van 'n paar wonderlike romans, soos & quotAll Quiet on the Western Front & quot), en die History Channel, 'n Eerste Wêreldoorlog, is die klein broertjie van 'n koeler, beter bekende grootbroer, die Tweede Wêreldoorlog . Die persepsie van die betekenis van die Eerste Wêreldoorlog, tesame met die historiese impak van die Tweede Wêreldoorlog, duur al baie jare voort, ondanks konstante herwaardering, insluitend die onlangse teorie van Niall Ferguson dat dit alles 'n groot oorlog was, met 'n breuk in die middel. Om watter rede ook al, films, boeke (afgesien van 'n paar wonderlike romans, soos 'All Quiet on the Western Front') en die History Channel is verlief op die Tweede Wêreldoorlog, terwyl die Eerste Wêreldoorlog die skof kry.
Dit is jammer, want ek dink WWI het die belangrikste plek in die geskiedenis van die 20ste eeu. Dit het nie net gelei tot die opkoms van die Sowjetunie, die val van die Franse en Britse ryke en die wêreldoorheersing van die Verenigde State nie, maar die ontbinding van die Ottomaanse Ryk, om Turkye te straf, het die moderne Midde -Ooste geskep. En ons weet almal hoe goed dit gekom het.
Ek knibbel aan die rand van die Eerste Wêreldoorlog. Ek lees 'Dreadnought' en 'Castles at Sea' deur Robert Massey, waarin ek 'n uiteensetting gee van die vlootwapenwedloop wat onderskeidelik tot WWI en die vlootgevegte van WWI gelei het. Ek het Tuchman se "The Guns of August" en Ferguson se "The Pity of War" gelees. Sodra ek die basiese chronologie gehad het, het ek begin soek na 'n veelvlakkige werk om alles in my gedagtes te laat saamhang.
Strachan se "To Arms", die eerste in 'n voorgestelde trilogie (wat nooit klaar sal wees nie, tensy hy vir ewig lewe), word sterk aanbeveel. Ek haat dit. In die onvergeetlike woorde van "The Critic": dit stink.
Om 'n ernstige historikus te wees, moet jy blykbaar vervelig wees. Want hierdie boek is vervelig. Ek bedoel, regtig vervelig. Dit is nie dat ek nie die hele hoofstuk wat oor die leningsstrukture van elke strydlustige nasie handel, verstaan ​​nie, maar dat ek nie omgegee het nie. Snaaks genoeg skryf Strachan op 'n stadium dat hy voel dat die oorsaak van die oorlog baie te doen gehad het met die persoonlikhede. Hy sê dan absoluut niks oor enige van die persoonlikhede nie. Die hele mensdom word inderdaad uit hierdie boek gedreineer, aangesien 'n dief (soos ek) laataand die petrol uit u motor kan sif, terwyl u na 'Let's Make a Deal' kyk. Ek dink nie daar is 'n enkele persoon in die hele boek genoem nie. Ek het dit nie geweet nie. Ek het nie geweet dat die Eerste Wêreldoorlog begin, bestry en geëindig het sonder dat mense deelgeneem het nie.
Die beskrywings van gevegte is frustrerend. Goed, ek verstaan, jy is nie 'n narratiewe historikus nie, so jy gaan nie staaltjies gebruik van die mense wat dit beveg het nie, of selfs van die mense wat in bevel was. U gaan net die troepebewegings verduidelik. Ek is oukei daarmee. SET NET ENIGE BRAAKKARTE IN! Eerlik, jy het my vertel dat die 25ste Bataljon ooswaarts gegaan het terwyl die 142ste Regiment Suidwes opgeruk het en Kompanie A van die 18de Regiment van Lancers het pinochle gespeel op 'n alluviale vlakte 45 myl suid suidoos van Parys, help my regtig nie sonder 'n gevegskaart nie. O, hy het hierdie wonderlik nuttige topografiese kaarte, maar daar is geen troepebewegings nie. Om selfs die geringste sin te maak van Strachen se onsamehangende en droë-soos-ou-roosterbroodvertelling van von Moltke se uitvoering van die Schlieffen-plan, moes ek kaarte op die internet opsoek. Dit was pret. Lees 'n boek wat die grootte van 'n vet baba is en blaai terselfdertyd deur gevegskaarte.
Ek het dit egter voltooi. As miljoene mans in die loopgrawe kon lewe en sterf, dink ek dat die minste wat ek kon doen, 'n ongelooflike vervelige en nie-insiggewende verslag van hul opoffering was. . meer
Met die honderdjarige bestaan ​​van die begin van die Eerste Wêreldoorlog, het ek in hierdie boek van 2004 'n goeie keuse gesoek en gevind vir 'n een-volume geskiedenis van die hele shebang. Dit is hoogs saamgepers tot 340 bladsye, maar is nie nodig om die oorlog in sy wêreldwye aspek te dek nie. Met so 'n omvang verloor ons 'n diepgaande karakterbeoordeling van groot figure, maar daar is in elk geval te veel daarvan. Wat ons eerder kry, is 'n effektiewe raamwerk vir interpretasie om baie feite en faksies en webwerwe op te hang
Met die honderdjarige bestaan ​​van die aanvang van die Eerste Wêreldoorlog, het ek in hierdie boek van 2004 'n goeie keuse gesoek en gevind vir 'n geskiedenis van die hele boek. Dit is hoogs saamgepers tot 340 bladsye, maar is nie nodig om die oorlog in sy wêreldwye aspek te dek nie. Met so 'n omvang verloor ons 'n diepgaande karakterbeoordeling van groot figure, maar daar is in elk geval te veel daarvan. Wat ons in plaas daarvan kry, is 'n effektiewe raamwerk vir interpretasie om baie feite en faksies en konflikterreine op te hang. Elkeen van tien hoofstukke dek 'n tema, en in die proses word die leser gelei tot die perspektief dat die oorlog vir baie van die deelnemers betekenisvol was en gewerk het om die doelwitte van groot idees te bereik.
Ek het besef dat sy geloofwaardigheid goed is as 'n Oxford -historikus wat betrokke is by die werk in 'n massiewe trilogie oor die oorlog, waarvan die eerste deel "To Arms" in 2001 verskyn het. Hierdie meer toeganklike sintese is 'n metgesel vir 'n TV -dokumentêr Ek was aangenaam verras om op YouTube beskikbaar te wees (Intro Chapt. 1). Ek is ook gerusgestel met 'n gunstige reaksie op die boek in 'n New Yorker -stuk deur Adam Gopnik:
Strachan is geen druggie nie, hy het 'n punt om te maak en 'n boodskap om oor te dra. Sy begeerte is om die clichébeeld van die oorlog te neem, veral die Engelse - die oorlog as Monty Python -slagting, met die idioot Graham Chapman -generaals wat die meisielose Michael Palin -soldate na 'n sinnelose dood stuur - en dit vervang met iets meer soos die beeld wat Amerikaners van ons burgeroorlog: 'n aaklige, harde slag, beslis, maar het so gestry omdat daar geen ander beskikbaar was nie, en veg vir 'n saak op sigself goed.
Ek is geteken in die eerste paragraaf van Strachan se voorwoord:
In Brittanje loop die algemene belangstelling in die Eerste Wêreldoorlog op vlakke wat byna alle ander lande verras, met die moontlike uitsondering van Frankryk. Die slotreeks van Blackadder, die uiters suksesvolle BBC -satirisering van die geskiedenis van Engeland, het sy helde in die loopgrawe. Sy humor veronderstel 'n gehoor wat vertroud is met generaals wat aan kastele gebind is, stom personeel en siniese, maar lankmoedige infanteriste. Die idee dat Britse soldate 'leeus onder leiding van esels' was, veroorsaak steeds 'n debat wat nie sy passie verloor het nie, selfs al is dit oorspronklik. Vir 'n wêreldwye oorlog is dit 'n groot beperkte visie: 'n konflik gemeet in jare se modder langs 'n nou gang van Vlaandere en Noord -Frankryk. Dit weet niks van die Italiaanse Alpe of van die Masuriese mere nie, dit omseil die vastelande van Afrika en Asië, dit vergeet die ander deelnemers van die oorlog - diplomate en matrose, politici en arbeiders, vroue en kinders.
Ek is bly om 'n breër grondslag te kry, selfs al benadeel dit my impuls om te oordeel dat oorlog nooit die moeite werd is nie. Ek is lankal onder die indruk van die beeld van die totale vermorsing en nutteloosheid van die oorlog, soos oorheers deur die verhaal van die slag van die Somme, Verdun en Passchendaele, en ek het die koue blindheid van generaals soos Douglas Haig laat haat. Dit word versterk deur verslae wat in die 20's geskryf is, soos Remarque se 'All Quiet on the Western Front' en Robert Grave se memoires 'Goodbye to All That', asook Faulks se onlangse roman 'Birdsong'. Die vreeslike defensiewe dooiepunt by die loopgrawe was ongelukkig waarvoor die generaals te staan ​​gekom het, en die besluite om soveel lewens te waag tydens 'n uitbraak teen masjiengewere is omskep in die uitputtingsoorlog en industriële uitputting. Hoewel Strachan nie veel tyd daaraan bestee om die generaals te raai nie, gaan hy nie so ver as Gopnik om hulle te verskoon nie: 'As 'n stuurkomitee van Grant, Montgomery, Napoleon en Agamemnon byeengeroep is om die bondgenote te lei, sou die gevolg sou ongeveer dieselfde gewees het. "
Met sulke verliese, waarom was daar nie meer stemme om te sê: "Dit is nie die moeite werd om 'n kompromie in 'n onderhandelde vrede te maak nie"? Sommiges het skynbaar gedink en geglo dat die groot lewensverlies die totale vyand van die vyand vereis om hul verlies iets werd te maak. Ander dui op Duitse en Franse onversetlikheid oor Elsas-Lorraine as die belangrikste hindernis vir Wilson se 14 punte vir vrede. Nog ander beskou die voortbestaan ​​van die oorlog as gebonde aan vroeë visioene van belangrike leiers soos Churchill oor die buit van die ryke wat later so ryklik verdeel is in die Versaille -verdrag. Ek kry nie 'n duidelike antwoord op hierdie vraag van Strachan nie, anders kan geen oorheersende rede verantwoordelik wees vir die tragiese duur van vier lang jare nie. Hy maak wel 'n opmerking dat slegs omdat die genoeg soldate in die oorlog geglo het en nie tot muitery gekom het nie, die oorlog so lank kon voortduur.
Strachan steek my gemak in die idee van die onvermydelikheid van hierdie oorlog deur lees wat op Tuchman se "Guns of August" (1962) gestop het. Sy het in my brein 'n prentjie ingeplant van struikelende maar warmerende ryke wat so vasgevang was deur hul nes van onstabiele bondgenootskappe dat die moord op die aartshertog in Sarajevo in werklikheid 'n ewekansige vonk was om die vuur te begin. Ja, baie leiers was al besig om oorlog te beplan, maar Strachan beklemtoon hoe die oorlog wat die Duitsers en Oostenrykers in 1914 wou hê, beperk was om die lot van Serwië te besleg en dat hulle werklik verbaas was oor die mobilisering van Rusland in reaksie. En die skynbare uitrol van die inval in Frankryk volgens die Schlieffen-plan van 1905 was volgens Strachan nie van betekenis as 'n onbuigsame skrif vir die Duitsers nie.
Strachan verdryf ook die idee dat die aanvang van die oorlog op 'n betekenisvolle manier deur imperiale ambisies van Duitsland, Brittanje en Frankryk gedryf is. Vir baie van die ander deelnemers wat deur die uitgebreide konflikte van die Oostenryk-Hongarye en die Ottomaanse Ryk ingebring is, was die territoriale integriteit as nasies en motiverings vir uitbreiding egter 'n uitstekende motiveerder. Ek kon baie meer leer oor die lotgevalle in die oorlog van Serwië, Pole, Oekraïne, Bulgarye, Roemenië, Italië en Griekeland en 'n paar oorsake en gevolge van die geveg in Turkye, Mesopotamië en Palestina leer verstaan. in die Midde -Ooste en op verskeie plekke in Afrika. Uiteraard net breë trekke, maar tog lewendig.
Hoe dwaas die konsep ook al was dat die "oorlog om alle oorloë te beëindig", die vooruitsigte vir beduidende gevolge inderdaad tot betekenisvolle gevolge gelei het:
Dit is natuurlik die grootste paradoks in ons begrip van die oorlog. Aan die een kant was dit 'n onnodige oorlog wat op 'n manier gevoer is wat die gesonde verstand weerstaan, maar aan die ander kant was dit die oorlog wat die wêreld waarin ons nog leef, gevorm het. …
Die Eerste Wêreldoorlog het die ryke van Duitsland, Rusland, Oostenryk-Honger en Turkye verbreek. Dit het die Russiese Revolusie veroorsaak en die grondslag vir die Sowjetunie gelewer. Aan die rand van Europa het dit 'n tydelike maar nie 'n langtermynoplossing vir die ambisies van die Balkan-nasies gebied nie. Buite Europa het dit die saad gelê vir die konflik in die Midde -Ooste. Kortom, dit vorm nie net Europa nie, maar die wêreld in die twintigste eeu. Dit was beslis nie 'n oorlog sonder betekenis of doel nie.
Binne Europa het Pole, Tsjeggo -Slowakye, Hongarye, Joegoslavië, Finland en Litaue almal onafhanklikheid en 'n mate van definisie verkry voordat Woodrow Wilson selfs by Brest geland het. … In Sentraal- en Oos -Europa het oorlog verander, en vir diegene wat na sulke veranderinge gesoek het, het dit steeds voortgegaan. Die besluit van die Verenigde State om tussenbeide te tree, was inderdaad 'n bevestiging van dieselfde punt. Oorlog kan werk.
In 'n onderhoud van 2013 het Strachan beplanners gewaarsku oor die eeufeesgebeurtenisse dat die herdenking die gevaar loop om steriel en vervelig te word. Hy vra meer as medelye oor 'n betekenislose tragedie en bevorder bespreking en opvoeding oor 'n breër gebied oor die oorlog.
Strachan kry sy wens vir meer debat oor die Groot Oorlog toe die eerste breë kant van hierdie eeufeesjaar deur die Britse onderwyssekretaris Michael Gove in die The Daily Mail in Januarie 2014 afgedank is. Titels alleen vertel baie:
-liefde: Waarom dring die linkses daarop aan om ware Britse helde te verkleineer? "
-Redakteur: Michael Gove ontplof 'Blackadder-mites' oor die Eerste Wêreldoorlog wat deur televisie-sit-com's en linkse akademici versprei is
• Onderwyssekretaris sê oorlog word voorgestel as 'n 'ongebore verval'
• Maar hy beweer dat dit eintlik 'n 'regverdige oorlog' was om Duitse aggressie te bekamp "
--Akteur (in The Guardian): Sir Tony Robinson slaan terug op Michael Gove se opmerkings oor die eerste wêreldoorlog "
• Die akteur wat Baldrick gespeel het, sê Gove is onverantwoordelik omdat hy gesê het Blackadder is links en beskryf oorlog as 'ongebore verval'
-Blogger (in History Extra): Is Blackadder sleg vir die geskiedenis van die Eerste Wêreldoorlog?
-Kolumnis (in Huffington Post): Michael Gove het aangeval vir 'Blackadder'-opmerkings oor die' linksgesinde 'afwit van die geskiedenis van die Eerste Wêreldoorlog
U kan self die stoot en belediging en teenmiddel vir waansin sien in die parodieë waarna verwys word:
--Blackadder: Sterkte almal
--Monty Python: Ieper 1914 skit
Video bygevoeg 4 Maart 2021
Daar is 'n video van 2 minute wat die boek bekendstel wat ek hieronder ingebed het.
Met die Disqus -kommentaarfasiliteit hieronder kan u op hierdie bladsy kommentaar lewer. Respekteer ander as u kommentaar lewer.
U kan aanmeld met enige van u Twitter-, Facebook-, Google+ of Disqus -identiteite.
Selfs as u nie op een hiervan geregistreer is nie, kan u steeds 'n opmerking plaas.
Elkeen van ons verander die wêreld elke dag. Ons kan kies om dit 'n beter plek te maak.
As u een van my bladsye wil reproduseer, gebruik die & quotContact me & quot -bladsy om my te bereik om terme te bespreek.
Alles op hierdie webwerf, behalwe kommentaar van mense wat die kommentaarfasiliteit gebruik, is deur my persoonlik geskryf en moet nie toegeskryf word aan enige organisasie waarmee ek geassosieer kan word nie. Niks op hierdie webwerf, hetsy in die hoofblad of in my reaksies op kommentaar, vorm professionele advies nie. Ek aanvaar geen regsverantwoordelikheid vir enigiemand wat optree of daarvan weerhou om op te tree as gevolg van lees, kyk of luister na iets wat op hierdie webwerf geplaas word nie.
Kommentaar op hierdie webwerf met behulp van die kommentaarfasiliteit is die verantwoordelikheid van die individuele kommentaarskrywers. As u van mening is dat enige opmerking u oneer aandoen, stuur 'n e -pos aan my met behulp van die fasiliteit op die & quotContact me & quot -bladsy, met vermelding van die bladsy, die kommentaarskrywer en die datum en tyd van die opmerking, en die redes waarom dit lasterlik is, sodat ek die opmerking kan verwyder .
Alle aflaaibare lêers is vanaf my rekenaar opgelaai, en ek wil dit nie van virusse en malware hou nie. Ek aanvaar egter geen verantwoordelikheid vir enigiemand wie se rekenaar benadeel kan word deur aflaaibare lêers wat moontlik met my virusse en malware besmet is nie.
Ek gebruik nie koekies om my besoekers op te spoor of om data daaroor te versamel nie. Hierdie webwerf is ingeskryf by Google Analytics om ontleding van besoekers volgens aardrykskunde, tipe blaaier, nuwe of herhaalde besoekers ens. Moontlik te maak, en Google kan koekies gebruik. Kyk hoe Google data gebruik wanneer u die webwerwe van Google se vennote gebruik. As u nie wil hê dat u data deur Google Analytics gebruik moet word nie, besoek dan die byvoeging-op-blaaier-byvoeging van Google Analytics en installeer die byvoeging.
Resensie: Deel 1 - Eerste Wêreldoorlog - Geskiedenis
Die oorlog wat formeel in Augustus 1914 begin het, het die politieke en geografiese kaart van Europa, die Midde-Ooste en selfs 'n groot deel van die Verre Ooste verander-en, in breër, maar baie werklike terme, die aarde self. Op baie maniere is ons nog steeds besig met hierdie oorlog en die kaarte vloei nog steeds. Alhoewel daar 'n periode van 'entre deux guerres' in die twintigerjare en vroeë dertigerjare was-'n valse vrede op sy beste-was die wêreld die afgelope honderd jaar grotendeels op 'n oorlogstyd en ekonomie.
Dit is belangrik om daardie tyd te onthou, om die mense wat daardeur geleef het te verstaan, en om in die dinamika te gaan, waarvan die nagalm nog steeds in ons eie tyd gevoel word. Hierdie sestien boeke, insluitend geskiedenis, herinneringe en romans, is van die beste uit en oor daardie tydperk en gee ons die geleentheid om hierdie waterskeiding in die menslike geskiedenis te ervaar.
Wedergeboorte, Die oog in die deur en Die Spookpad deur Pat Barker. 'N Trilogie (1992-1996)
In 1917 weier Siegfried Sassoon in die openbaar om as offisier in die Britse ekspedisiemag in Europa voort te gaan. Sy beskouing van die oorlog as sinnelose slagting en sy openbare figuur het die owerheid laat kwalifiseer as 'kwansuis ongesond'. Barker meng narratiewe van eerste en derde persoon in hierdie voortdurende verhaal van die innerlike en uiterlike stryd van die oorlog. Sy meng fiktiewe karakters, soos Dr. Rivers, met werklike karakters, soos Sassoon en Wilfred Owen, om 'n dwingende tapisserie van hierdie waterskeidingsgebeurtenis in die geskiedenis te skep. & quot [A] vurige meditasie oor die gruwels van oorlog en die sielkundige gevolge daarvan. & quot - New York Times
Herinneringe van 'n Infanteriebeampte deur Siegfried Sassoon (1930)
Sassoon, wat beter bekend was vir sy poësie uit die oorlog, en dat hy na die oorlog een van die belangrikste digters en romanskrywers van Brittanje was, het ook 'n gefiksionaliseerde weergawe van sy eie lewe in drie volumes geskryf. Herinneringe van 'n beampte is die tweede deel van die trilogie en handel oor Sassoon se alter-ego, George Sherston, terwyl hy die bitter lewe van die loopgrawe, die opleiding van offisiere en sy terugkeer na Frankryk by die Somme beleef. Nadat hy by Arras gewond is, word Shelton huis toe gestuur om te herstel, waar hy 'n onderhoud met 'n anti-oorlogse rubriekskrywer reël. Hy besluit om hom uit te spreek teen die oorlog, wat as onredelik beskou kan word. Hy word kranksinnig verklaar en na 'n psigiatriese hospitaal in Edinburgh oorgeplaas. Dit is 'n goeie stel van die Pat Barker -boeke wat ook oor Sassoon handel.
Parade se einde deur Ford Madox Ford (1924-1928)
Parades Einde word deur baie die grootste van die Britse oorlogsromans beskou. Geskryf deur een wat as offisier aan die westelike front gedien het en oorspronklik as vier geskakelde romans gepubliseer is, volg die verhaal Christopher Tietjens deur die dekade terwyl hy die vernietiging van sy Tory -waardes sowel as sy belangrikste verhouding ondervind. Die loopgrawe van die gevegte van die oorlog en 'n naoorlogse verhouding met 'n jong suffragette vorm sy wêreld nuut as hy deel word van die nasionale rekonstruksie. Christopher se ervarings van die rampspoed van die oorlog is parallel met die veranderinge in die samelewing om hom, terwyl die Victoriaanse/Edwardiaanse tydperk toegee aan die troebel, dikwels skrikwekkende 20ste eeu, wat hard op die hakke van die Groot Oorlog kom.
W.H. Auden het in 1961 geskryf: Van die verskillende eise wat 'n mens aan die romanskrywer kan stel, wys hy ons hoe die samelewing werk, dat hy die menslike hart begryp, dat hy karakters skep van wie ons die werklikheid glo en vir wie se lot ons gee om, dat hy dinge en mense beskryf, sodat ons hul fisiese teenwoordigheid voel, dat hy ons morele bewussyn verlig, dat hy ons laat lag en huil, dat hy ons behaag deur sy vakmanskap; daar is nie een nie, lyk dit my, wat Ford nie heeltemal tevrede stel nie. Daar is nie baie Engelse romans wat verdien om groot genoem te word nie: Parade se einde is een van hulle. & quot
Alles stil aan die Westelike Front deur Erich Maria Remarque (1928) ook Die pad terug (1931)
Alles stil aan die Westelike Front word die tipiese oorlogsroman van die 20ste eeu genoem. Saam met die vervolg daarvan, Die pad terug, Remarque beeld die lewens uit van gewone soldate wat vasgevang is in die kranksinnigheid waarin, soos Thomas Hardy opgemerk het, & quotJy skiet 'n kêrel af / Jy sou behandel as hy ontmoet word waar enige kroeg is, / Of help om 'n halwe kroon. & Quot Die eerste boek het in die eerste 18 maande in druk 2,5 miljoen eksemplare in 22 tale verkoop. Die pad terug gaan die verhaal voort oor die soldate se oorgang van die loopgrawe na hul huise, veral ontstellend, aangesien die loopgrawe vir hierdie Duitse soldate dikwels nie ver was van die dorpe waarheen hulle teruggekeer het nie. Beide boeke was een van die eerste wat deur die Nazi -regering verbied en verbrand is as 'afkomstig'
Johnny Got His Gun deur Dalton Trumbo (1939)
Alhoewel dit nie so bekend is as die boek van Remarque nie, bly Trumbo se voorstelling van die binneste reis van 'n groteske gewonde Amerikaanse WWI-soldaat 'n skrikwekkende en ontroerende verhaal van die gevolge van ons kranksinnige herhaling van die gruwels van oorlog. Trumbo, wat in 1959 oor die Eerste Wêreldoorlog gepraat het, het gesê: "Nege miljoen lyke later, toe die groepe ophou en die rustigheid begin loop, sal die rou van doedelsak nooit weer dieselfde klink nie. Dit was die laaste van die romantiese oorloë. & Quot Alhoewel die boek deur die Amerikaanse regering onderdruk is uit vrees dat dit die moraal sou onderbreek, het dit 'n ondergrondse klassieke geword onder Amerikaanse soldate in Europa en in die Stille Oseaan.
Die oorlog wat vrede beëindig het: hoe Europa vrede vir die Eerste Wêreldoorlog laat vaar het deur Margaret MacMillan (2013)
Professor Margaret Macmillan, wat geskryf is ter herdenking van die 100ste herdenking van die begin van die Groot Oorlog, spreek die nog steeds raaiselagtige vraag waarom Europa die vrede, vertroue en voorspoed van die eerste dekade van die eeu sou laat vaar en die verwoesting in sou loop wat die moontlikheid sou hê selfs op die laaste oomblikke vermy. MacMillan begin in die vroeë 19de eeu en eindig met die moord op aartshertog Ferdinand in 1914. Sy volg die politieke en kulturele weë, die tegnologiese en ekonomiese veranderinge wat uiteindelik saamgekom het in die rampspoed wat ons geskiedenis sedertdien gedefinieer het.
Die logika van die argument van MacMillan is sodanig dat ons selfs nou, terwyl sy ons dag vir dag, uur vir uur deur die nasleep van die moord op aartshertog Franz Ferdinand in Sarajevo op 28 Junie 1914, verwag dat een of ander staatsman op die brandende lont. 'Daar is altyd keuses,' herinner MacMillan ons steeds. & Quot - Die New York Times Book Review
'N Kort geskiedenis van die Eerste Wêreldoorlog deur James L. Stokesbury (1980)
Deur baie mense beskou as die beste kort geskiedenis van die oorlog, laat Stokesbury woorde en dade vir hulself spreek. Hy neem geen kant nie, maar laat die geskiedenis ontvou soos dit gebeur het. Stokesbury was professor in geskiedenis aan die Acadia Universiteit in Nova Scotia, Kanada, tot sy dood in 1995.
Die Eerste Wêreldoorlog deur John Keegan (1998)
Dit is een van die beste geskiedenisgeskiedenis van die oorlog, eenvoudig en eerlik. Met geen 'groot teorie' om te bewys nie, laat Keegan die leser hul eie gevolgtrekkings maak. Om Publishers Weekly aan te haal, & quot In 'n boeiende verhaal wat dagboeke, briewe en aksieverslae goed gebruik, lewer die Britse militêre historikus Keegan 'n ongelooflike lewendige geskiedenis van die Groot Oorlog. Hy is ewe gemaklik en ewe vrygewig en simpatiek en ondersoek die harte en gedagtes van nederige soldate in die loopgrawe of ondersoek die gedagtes en motiverings van leiers wat die malstroom gelei het. & Quot
Fromkin dek die vorming van die Midde-Ooste van 1914-1922. Hy beskryf die gevolge van die bondgenote se bondgenootskap met die Arabiere en die Duitse steun van die Ottomaanse Ryk, asook die vele intriges onder die verskillende politieke en sosiale eenhede van die gebied. Hy ontleed ook die Europese en veral die Britse rol in die vorming van die nasies en die kulture van die Midde -Ooste tydens die konferensie in Kaïro in 1922, met die skepping van die huidige lande, waaronder Irak, Jordanië, Libanon en die latere nasie Israel. Dit is gedoen in 'n tyd toe 'n bondgenootskap tussen Arabiese nasionalisme en Sionisme moontlik gelyk het, maar dit is verval deur Europese besluite oor die lande wat hulle toe beheer het.
Fromkin is, net soos Tuchman (sien hieronder), 'n nie-akademiese historikus, wat die eenvoudige verhaal kan verduidelik sonder die tangensiële materiaal wat die akademie so dierbaar is. Hy skep ook 'n realistiese prentjie van T.E. Lawrence en sy werk in Arabië. Lawrence se taamlik verstandige voorstelle oor hoe veral Brittanje die Midde -Ooste moet behandel, is deur Winston Churchill en die ander groot persone tydens die konferensie in Kaïro geïgnoreer, maar baie van Lawrence se voorgevoelens het selfs in ons eie dae waar geword. Al met al 'n goeie leesstof, veral belangrik om die hedendaagse Midde -Oosterse krisis te verstaan. & quot Wonderlik. Geen boek wat die afgelope paar jaar gepubliseer is, het 'n meer blywende relevansie vir ons begrip van die Midde -Ooste nie. & Quot - Jack Miles, Los Angeles Boekresensie
The Guns of August: die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog deur Barbara Tuchman (1962)
Tuchman beskryf die maande voor die opening van die oorlog en die eerste maande van konflik. To quote, Doug Grad, Tuchman's editor at Random House, &quotThis was the last gasp of the Gilded Age, of Kings and Kaisers and Czars, of pointed or plumed hats, colored uniforms, and all the pomp and romance that went along with war. Tuchman is masterful at portraying this abrupt change from 19th to 20th Century."
This is the first volume of the memoirs of Vera Brittain who lost her fiancé, her brother, and two close male friends in the war while she became a Voluntary Aid Detachment nurse in different parts of the world. Even 80 years after its publication, Brittain's memoir has continued to inspire and has become a major work in both history and woman's studies. In 2009, Diana Anthill wrote in the Voog, that Brittain &quotwas brave, and her strong feelings would always express themselves in action. And she was honest. as blazingly honest as anyone can be."
Vaughan, a young British officer, wrote this diary in 1917, ending with the Battle of Ypres in which most of his company died. He develops from a cocky and inept young officer to one humbled both by his superiors and by the horrors he experiences, and, as the books develops, he becomes a more courageous and capable leader. The book moves from eager, almost arrogant, enthusiasm to despair, as we see a young man coming to terms with his own life and the lives for which he's responsible. The final sentence is telling: &quotI sat on the floor and drank whisky after whisky as I gazed into a black and empty future." James J. Cramer, writing in Die Wall Street Journal in 2006, recommends the book as one of the best dealing with war: &quotVaughan describes the screams of the wounded [at Ypres] who had sought refuge in the freshly gouged holes only to find themselves slowly drowning as rain fell and the water level rose. A relentlessly stark account of the war's bloodiest, most futile battle."
4 It may be noted that Fischer conveys a misleading impression when he occasionally implies that Germany could have had a satisfactory negotiated peace at any time if only she had forsworn annexations. He ignores the fact that Allied annexationism was equally a barrier to a negotiated peace. Fischer incidentally does not always differentiate sharply between a negotiated peace based upon the status quo ante (which a strong German leadership mag have accepted) and a "Wilsonian" peace—involving the loss of Alsace and Posen—which an undefeated Germany could not possibly entertain. (The argument in Ch. 23 that Germany should simply have accepted Wilson's fourteen points in January 1918 is "unhistorical.") Fischer is, of course, right in his insistence (see especially Ch. 9) that Germany should have offered an anti-annexationist peace at all times, if only to score a propaganda victory and embarrass the Allied war effort—but the chances that the Allies would have accepted such a peace must be considered poor.
6 Fischer's statement of Germany's war aims overemphasizes their "aggressive" character and minimizes the "defensive" component that also played a role. The idea of a Central European Customs Union was, for example, stimulated in part by the experience of England's wartime blockade and genuine fear of Allied postwar economic discrimination against Germany. The stress upon military securities, guarantees, etc., came naturally to men haunted by the vision of an inevitable second world war before the first was even finished. There was some truth, moreover, in the contention that Germany had enigste the choice between becoming a genuine world power and being soon reduced to the status of a parochial country in Central Europe (with little influence upon the future course of world history). Fischer pays too little attention to these genuinely tragic elements in Germany's situation: the German megalomania was undoubtedly promoted by a genuine feeling of insecurity. One must further ask whether it was absoluut illegitimate for Germany to seek to become a world power in view of its formidable strength. Admitting that such a goal was beyond their resources, is it reasonable to expect the Germans of 1914 to have recognized this fact and accepted all its consequences? These questions are more easily asked than answered.
10 Many German reviewers have bemoaned the fact that Fischer has "one-sidedly" concentrated upon German annexationist war aims and painted a false "overall picture" by not giving equal prominence to Allied annexationist war aims. The charge would be justified if Fischer had intended to write a algemeen book on war aims in World War I, or had castigated German annexationism for being morally sui generis. His intention was, however, to analyze Germany's striving for European hegemony, and for hierdie problem Allied war aims were quite irrelevant. Fischer is right, moreover, in his contention that Germany, and Germany alone, threatened the European equilibrium by its annexationism, thus qualitatively differentiating German annexationism from that of other powers. It should also be noted that Fischer set himself the scholarly task of exploring the German archives others will no doubt perform the same task for the archives of the Allied Powers as they are opened to historians. Fischer naturally presents in extenso what he found in his researches without attempting to anticipate what future scholars will discover in Paris and London. He has the right to assume, moreover, that Allied war aims are well known to the reader: they were, after all, revealed by the Bolsheviks as early as 1917 in the "secret treaties," and were largely incorporated in the Treaty of Versailles in 1919.