Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg - Volume 2012, Issue 4, January 2012
Third generation sectional titles : artikel
Source: Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 611 –649 (2012)
Sedert die inwerkingstelling van die Wet op Deeltitels van 1986 is die departement van grondsake (tans die departement van landelike ontwikkeling en grondhervorming) toenemend met 'n oorvloed navrae,onoplosbare probleme en klagtes oor die bestuur van deeltitelskemas en die praktiese toepassing van die Wet op Deeltitels oorval. In 2004 is konsultante aangestel om die bestuursaspekte van die Wet op Deeltitels van die registrasie- en landmeetkundige aspekte in die wet te skei en om met 'n nuwe geskilbeslegtingsmeganisme vorendag te kom om voortslepende hofprosesse en die ondoeltreffende arbitrasie-meganisme te vervang. Die resultaat hiervan was die aanvaarding van derde-geslagdeeltitelwetgewing vir Suid-Afrika in die vorm van die Wet op die Bestuur van Deeltitelskemas en die Wet op die Voorsiening van 'n Ombudsdiens vir Gemeenskapskemas in 2011 onder die beheer van die departement van menslike nedersettings.
Die skeiding van die bestuurs- en registrasiebepalings van die Wet op Deeltitels is bewerkstellig deur 'n Bylae tot die Wet op die Bestuur van Deeltitelskemas. In hierdie Bylae is die suiwer bestuursbepalingsin die Wet op Deeltitels herroep en na die Wet op die Bestuur van Deeltitelskemas oorgeplaas. Verder is die bestuursbepalings in artikels wat sowel bestuurs- as registrasie aangeleenthede reël, uit die Wetop Deeltitels verwyder en meestal onder artikel 5 van die Wet op die Bestuur van Deeltitelskemas saamgevat onder die titel Bykomstige Bevoegdhede van Regspersone, terwyl die registrasiegedeeltesvan die artikels in die Wet op Deeltitels gelaat is. Die bestuursaspekte in hierdie gemengde bepalings handel oor aangeleenthede wat eenparige of spesiale besluite van die algemene vergadering verg en dusduidelik bestuursaangeleenthede is. Ten slotte is die Wet op Deeltitels voorsien van kruisverwysings na die Wet op die Bestuur van Deeltitelskemas en die Wet op die Voorsiening van 'n Ombudsdiens virGemeenskapskemas.
Wat die Wet op die Bestuur van Deeltitelskemas betref, is die taal en logiese uiteensetting van die bestuursbepalings vereenvoudig en verbeter met die oogmerk om 'n bruikbare bestuurshandleiding vir die algemene publiek te voorsien. Die ou bestuursbepalings is in verskeie gevalle vernuwe om die bestuur van deeltitelskemas meer doeltreffend en gebruikersvriendelik te maak. Die belangrikste vernuwings is die bepaling dat die regspersoon of enige eienaar die ombudsdiens vir regshulp kan nader indien dit nie moontlik is om 'n eenparige of spesiale besluit te verkry nie; die vereiste dat die fonds vir administratiewe uitgawes van die regspersoon redelikerwys voldoende moet wees om in jaarlikse uitgawes te voorsien; die vereiste dat 'n redelikerwys voldoende reserwe fonds in stand gehou moet word om in toekomstige uitgawes te voorsien; die vereiste dat 'n spesiale besluit voortaan vereis word voordat die regspersoon eenhede mag koop/verkoop of huur/verhuur, of geld mag leen vir die uitvoering van sy werksaamhede of die uitoefening van sy bevoegdhede, of 'n gedeelte van die gemeenskaplike eiendom aan 'n eienaar of okkupeerder mag verhuur deur middel van 'n korttermynhuurkontrak.
Verdere vernuwings is dat die regspersoon die bevoegdheid het om die terugbetaling van leningste verseker deur middel van 'n notariële verband in plaas van deur middel van 'n verhandelbare stuk of die verhipotekering van onbetaalde bydraes; dat kennisgewings van 'n algemene vergadering waarop eenparige of spesiale besluite (maar nie gewone meerderheidsbesluite nie) geneem moet word deur middel van 'n faks of e-pos gestuur mag word; dat een persoon nie meer as twee persone op 'n algemene vergadering as gevolmagtigde mag verteenwoordig nie; dat oorspronklike wysigings van die voorgeskrewe bestuurs- en gedragsreëls deur die ombudsdiens goedgekeur moet word. Ten slotte is die aanstelling, pligte en werksaamhede van 'n administrateur vir die skema omtrent heeltemal herskryf.
Die doel met hierdie bydrae is om presies aan te dui in hoeverre die Bylae tot die Wet op die Bestuur van Deeltitelskemas die huidige Wet op Deeltitels gewysig het. Die innoverende wysigings van die bepalings van die Wet op Deeltitels soos vervat in die Wet op die Bestuur van Deeltitelskemas word dan krities beoordeel. Ten slotte word aangedui watter ingrypende rol die nuwe ombudsdiens in die bestuur van deeltitelskemas sal speel. Bogenoemde veranderings is myns insiens voldoende om hierdie nuutste wetgewing, as navolger van die eerste Wet op Deeltitels van 1971 en die tweede Wet op Deeltitels van 1986, as derde-geslag wetgewing te tipeer.
The end of the road for the Roman rule of risk in sale? : artikel
Source: Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 650 –669 (2012)
Die einde van die pad vir die romeinse risiko-reël in die verkoopsreg?
Die Romeinse risikoreël in die verkoopsreg - perfecta emptione periculum est emptoris - het 'n lang geskiedenis in die Suid-Afrikaanse gemenereg. Die artikel begin met 'n ontleding van die reël soos dit in die Suid-Afrikaanse gemenereg ontwikkel het tot en met die jongste beslissing van die hoogste hof van appèl in Southern Era Resources Ltd v Farndell NO in 2010. Daarvolgens word die verskeie redes vir die lang lewensduur van die reël soos dit deur verskeie kommentators geïdentifiseer is, veral Van den Bergh, ondersoek. Daarna word die veranderinge aan die reël wat deur die Wet op Verbruikersbeskerming 68 van 2008 teweeg gebring is ontleed met verwysing na die feit dat die risiko in 'n verkoopskontrak waar die wetgewing van toepassing is, vervolgens van die verkoper na die koper oorgedra word wanneer die res vendita afgelewer word en nie, soos in die gemenereg, wanneer die verkoopskontrak perfecta is nie. Die relevante artikel van die wet is nie 'n model van wetgewing nie en vereis sorgvuldige interpretasie. Die effek van die statutêre bepaling op die reël met betrekking tot voordele - die korrelatief van die risikoreël - word ook ondersoek. Die res van die artikel oorweeg wat die effek van die wet op die risikoreël behoort te wees, gegewe die feit dat die wet nie van toepassing is op alle koopkontrakte nie.
Eerstens word die rol en doel van die naturalia in die kontraktereg in die algemeen in oënskou geneem om 'n grondslag te lê vir die hersiening van die risikoreël. Daarna word die probleme met die klassieke posisie aangedui. 'n Belangrike deel van die artikel beskou die risikoposisie soos dit gevind word in vergelykbare regstelsels, in beide gemenereg- en sivielregtelike regsgebiede, en in verskeie internasionale instrumente, soos die CISG, die DCFR en die voorgestelde Europese Gesamentlike Verkoopsreg. Die moderne posisie is deurgaans teen die Romeinse formulering.
Dit word uiteindelik aangevoer dat, wanneer die moeilike geskiedenis van die reël, die algemene stand van die reël in vergelykbare regstelsels, en die belange van redelikheid, regverdigheid en eenparigheid in ag geneem word, die risikoreël in die gemenereg moet verander om te strook met die wet en standaarde in vergelykbare regstelsels.
The correlation between the requirements for and content of a real agreement and meaningful real security rights in a financial crisis : artikel
Source: Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 670 –699 (2012)
Die verband tussen die vereistes vir en inhoud van 'n saaklike ooreenkoms en die vestiging van saaklike sekerheidsregte wat sekerheid verseker in die lig van die finansiële krisis
Die finansiële krisisse wat die noemenswaardige ekonomieë teister sedert die Lehman Brothers-sage die instorting van menige papier koninkryk veroorsaak het omdat kredietgewers te laat met ontnugtering moes merk dat daar geen inhoudelike saaklike sekerheid was vir die vermeend versekerde krediete wat verskaf is nie, noop tot 'n herevaluering van die tersake grondbeginsels van die sakereg. In hierdie bydrae word krities gelet op die inkleding van die saaklike ooreenkoms wat die vestiging van iedere saaklike sekerheidsreg as beperkte saaklike reg onderlê. Die juiste beklemtoning van die saaklike ooreenkoms as onontbeerlike vereiste vir die vestiging van 'n saaklike reg op 'n afgeleide wyse deur die uitsprake van die hoogste hof van appèl ná die Legator-saak (2010 1 SA 35 (HHA)), veronderstel dat ook inhoud gegee word aan die wilsooreenstemming wat die saaklike ooreenkoms daarstel.
Indien enige van die partye subjektief weet dat hy nie regtens relevant kan bedoel om die bepaalde saaklike reg oor te dra nie omdat hy hetsy nie die nodige beskikkingsbevoegdheid het nie of reeds met 'n ander party in 'n regtens relevante saaklike ooreenkoms ooreengekom het om die saaklike reg oor te dra, kom geen saaklike ooreenkoms tot stand nie. Dit mag wees dat die teenparty as misleide hom kan beroep op regsremedies waaronder ook die verweer van estoppel maar dit verander aan die onderliggende regsposisie niks - geen saaklike reg word deur daardie ooreenkoms oorgedra nie en die vermeende sekerheidsreghebbende het nooit 'n beperkte saaklike sekerheidsreg verwerf nie.
Die saaklike ooreenkoms veronderstel dat beide partye ad idem is oor die objek van die saaklike reg. Geen saaklike reg kan in kammaland verwerf word op virtuele sake nie en enige vermeende sekerheidsreg wat op die wyse bekom is, is niks meer as 'n kamma-sekerheid nie. Dit bied geen versekerde verhaal by betalingsprobleme met betrekking tot die onderliggende betalingsverpligting van die kredietnemer nie. As die vermeende sekerheidsnemer in werklikheid geen idee het van diewerklike saak as objek van die saaklike sekerheidsreg nie, kan hy ook geen waardevoorstelling hê waaraan die reg enige gevolge kan heg nie. Juis in die sfeer van saaklike sekerheidsregte is sekerheid gebou op werklikhede van deurslaggewende belang en moet enige skyn vermy word - ook al mag die virtuele wêreld nog so rooskleurig uitsien.
Specific performance as a remedy in international sales contracts : artikel
Source: Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 700 –713 (2012)
Spesifieke nakoming as remedie in internasionale koopkontrakte
Die Weense Koopverdrag is 'n invloedryke internasionale verdrag met 78 lidlande en die aantal lidlande is steeds aan die toeneem. Een van die sleutelkwessies rakende 'n internasionale koopkontrak is die remedies beskikbaar aan die verontregte party in geval van kontrakbreuk. Die vraag ontstaan onder andere of, en onder welke omstandighede, 'n party in terme van die Weense Koopverdrag 'n eis vir spesifieke nakoming kan instel. Artikel 28 van die Verdrag bepaal dat, indien 'n party ingevolge die Verdrag daarop geregtig is om nakoming van 'n verpligting van die ander party te eis, 'n hof slegs verplig is om 'n eis vir spesifieke nakoming toe te staan indien die hof sodanige eis in terme van sy eie reg ten aansien van 'n soortgelyke koopkontrak nie deur die Verdrag beheers nie, sou toestaan. Hierdie bepaling gee tot verskeie vraagstukke aanleiding. Eerstens, wanneer mag 'n verontregte party 'n eis vir spesifieke nakoming in terme van die Weense Koopverdrag instel? Artikel 7(1) van die Verdrag vereis ondermeer dat die Verdrag met inagname van sy internasionale karakter geïnterpreteer moet word. Indie konteks van spesifieke nakoming het artikel 7(1) tot gevolg dat daar nie 'n nasionale jurisdiksie se interpretasie van die term aan "spesifieke nakoming" in terme van die Weense Koopverdrag toegedig mag word nie. Die korrekte betekenis van hierdie term moet dus vasgestel word in die konteks van die Weense Koopverdrag as 'n instrument wat internasionale unifikasie van die koopreg teweeg wil bring. Artikels 46 en 62 van die Verdrag vergestalt die beginpunt in die ondersoek na die akkurate betekenis van "spesifieke nakoming" in die Verdrag. Die tweede vraag wat beantwoord moet word, is : wat is die korrekte interpretasie van "eie reg"? Meeste outeurs interpreteer hierdie frase as verwysende na die relevante interne reg van die forum, maar daar heers nie volledige eenstemmigheid oor die korrektheid van hierdie interpretasie nie. Derdens moet ondersoek ingestel word na wat kwalifiseer as "soortgelykekoopkontrakte" vir doeleindes van artikel 28? Verskillende betekenisse van hierdie frase word deur outeurs aan die hand gedoen. Gemelde vraagstukke word in hierdie bydrae ondersoek.
The constitutionality of acquisitive prescription : a section 25 analysis : artikel
Authors: A.J. Van der Walt and E.J. Marais
Source: Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 714 –736 (2012)
Die grondwetlikheid van verkrygende verjaring: 'n Artikel 25(1) - analise
Verkrygende verjaring word merendeels beskou as 'n area van die Suid-Afrikaanse reg wat ongekompliseerd en regseker is. Hierdie klaarblyklik onproblematiese aard van verjaring was egter in twyfel getrek deur die vierde kamer van die Europese hof vir menseregte in die Pye-saak, welke hof bevind het dat adverse possession – die common law-eweknie van verjaring – 'n ongekompenseerde onteiening behels wat strydig is met artikel 1 van die eerste protokol tot die Europese konvensie. Op appèl het die groot kamer die vierde kamer se beslissing omvergewerp en beslis dat adverse possession in lyn is met artikel 1 deurdat dit 'n blote (grondwetlike) ontneming van eiendom behels. Nietemin, die vierde kamer se beslissing beklemtoon die moontlikheid dat verjaring in die Suid-Afrikaanse konteks ook mag neerkom op 'n ongekompenseerde onteiening, wat strydig sal wees met artikel 25 van die Suid-Afrikaanse grondwet. Om hierdie vraag te beantwoord gebruik ons die FNB metodologie om te bepaal of verjaring strook met die eiendomsklousule.
In hierdie artikel fokus ons slegs op die artikel 25(1)-kwessie, naamlik of verjaring 'n nie-arbitrêre ontneming van eiendom behels. Hiervoor verwys ons na drie liberale sakeregteorieë om te bepaal of daar 'n genoegsame nexus tussen die ontneming (verjaring), die redes vir die ontneming en die impak daarvan op die eienaar bestaan. Hierdie teorieë is law and economics-teorie, die persoonlike outonomiteit van eienaars (tesame met die belangrikheid van die woning in konstitusionele sakereg) asook die sosiale verpligtingsnorm. Hierdie teorieë bied sterk morele en ekonomiese gronde vir verjaring, welke gronde – in ons opinie – genoegsame regverdigings bied ten einde die toets vir substantiewe arbitrêre ontneming van artikel 25(1) te bevredig. Die groot kamer se uitspraak in die Pye-saak verleen stukrag aan ons argument, aangesien daardie hof bevind het dat adverse possession in terme van die Europese konvensie ook neerkom op 'n geldige ontneming van eiendom kragtens die eiendomsklousule van die Europese Unie. Die vraag of verjaring dalk onteiening – of selfs konstruktiewe onteiening – behels val buite die bestek van hierdie artikel en sal in 'n afsonderlike artikel aandag geniet.
Is a class action a "classy act" to implement outside the ambit of the constitution? : artikel
Source: Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 737 –757 (2012)
In hierdie artikel word die antwoord op die vraag ondersoek of dit wenslik is om 'n groepgeding (klasaksie) buite die raamwerk van die grondwet toe te pas. Die bydrae fokus eerstens kortliks opdie posisie rakende verteenwoordigende aksies in Suid-Afrika voor die nuwe grondwetlike bedeling. Daarna word die aandag gevestig op die interim grondwet en die grondwet wat beide erkenning verleen het aan 'n groepgeding om regte verskans in die handves van menseregte af te dwing. Die verslag en aanbevelings van die Suid-Afrikaanse regskommissie van 1998 word vervolgens in oënskou geneem. Omdat dit 'n belangrike dokument vir doeleindes van moontlike toekomstige wetgewing op die terrein is, word 'n samevatting van die belangrikste aanbevelings gegee.
Hierna word 'n regsvergelykende oorsig gegee van die regsposisie betreffende groepgedinge in die leidende regstelsels in die wêreld. Die oogmerk hiermee is om vas te stel wat die algemene benadering betreffende groepgedinge in hierdie milieu is. Daar word veral aandag gegee aan die Amerikaanse federale groepgeding, die Kanadese provinsiale model van Ontario, die Australiese federale regime en verteenwoordigende aksies in Engeland en Wallis. Laastens word daar kortliks verwys na groepgedinge in Zimbabwe. Die Amerikaanse posisie word breedvoerig gereguleer deur reël 23 van die Federale Reëls van Siviele Proses van 1966. Dit reguleer sake soos vereistes vir 'n groepgeding om voort te gaan, kategorieë van groepgedinge, sertifisering van groepgedinge, kennisgewing aan afwesige lede van die groep, bestuur of administrasie van 'n groepgeding en skikking van 'n groepgeding. Groepgedinge in Ontario en die federale state van Australië word by wyse van uitvoerige wetgewing gereguleer. Beide wette was die resultaat van omvattende ondersoeke en aanbevelings van regskommissies. In beide stelsels word soortgelyke sake soos in die Amerikaanse model gereguleer maar dit geskied op 'n meer omvattende wyse. Daar word spesifiek ook aandag gegee aan die bewys van skadevergoeding. Groepgedingvoering in Engeland en Wallis geskied hoofsaaklik ingevolge 'n "group litigation order", wat deel vorm van die uitvoerige "case management system". Die uitstaande kenmerk van die proses is dat dit 'n "opt-in" stelsel is. Die wetgewing in Zimbabwe, aan die ander kant, gee erkenning aan die Amerikaanse "opt-out" beginsel. Die algemene tendens by al die stelsels is dat groepgedinge deur omvattende wetgewende maatreels gereguleer word.
Besnydenis en wilsonmondigheid â?? 'n blywende insnydende ingreep op persoonlikheidsregte : aantekeninge
Source: Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 758 –774 (2012)
Die traagheid van die vervolgingsgesag om op te tree mag pragmaties en vindingryk voorkom, maar versinnebeeld 'n ruggraatloosheid wat nie in 'n grondwetlike bestel wat hoog opgee oor sy rotsvaste waarborge van menseregte geduld mag word nie. Die effektiewe minagting van die reg deur die vervolgingsgesag se besluit om bepaalde misdade nie te vervolg nie maak die gevolglike onregmatige aantasting van die regsgoedvan die benadeelde nie minder nie - inteendeel - soos die ervaring met nievervolging van plakkers bewys het. Die opdrag van die vervolgingsgesag om bepaalde wandade nie te vervolg nie mag die skyn verwek dat die vergryp nie meer voorkom nie of as dit voorkom deur die nie-etikettering daarvan as wandaad in onbruik verval het, maar daarmee word die betrokke mens se reg nie minder geskend nie.
Enige klakkelose inbreukmaking op die persoonlikheidsregte van 'n regsubjek maak inbreuk op sy menswaardigheid as primêre mensereg. In die verband durf die regsnorme nie tweede viool speel teenoor ander normsisteme nie. Erkenning van geloofsvryheid en kulturele gebruike bied geen regverdigingsgrond vir onregmatige handelinge nie. Dit geld vir onaanvaarbare aanranding in die vorm van lyfstraf én die besnydenis van onmondiges, ook al was beide lank gebruiklik en eersgenoemde selfs in die spreuk "wie die roede spaar, haat sy kind", in die taalgebruik as liefdevolle adekwate optrede etiketteer. Die Skriftuurlike gesag vervat in Spreuke 13:24 en 23:13 vir die uitdeel met die roede, ook al geskied dit in liefde, regverdig net so min as 'n vermeend liefdevolle besnydenis minagting van persoonlikheidsregte van die kind in 'n era waar meer sensitiwiteit vir sy waardigheid die norm is. Die verminking van 'n onmondige is nie (meer) sosiaal adekwaat nie.
Representation during arbitration hearings : spotlight on members of bargaining councils : aantekeninge
Source: Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 774 –786 (2012)
South Africa does not stand alone in its quest to establish informal, expeditious and affordable labour tribunals. Furthermore, there is no ideal "one model fits all" policy on the international front in relation to the presence or absence of legal representation before labour tribunals to attain these goals. Great Britain has not implemented any limitations regarding the right to be legally represented during the arbitration of labour disputes. In contrast, Australia is an example of a country where steps have recently been implemented to restrict legal representation during the arbitration of labour disputes to reach these goals.
South Africa implemented limitations pertaining to legal representation more than fifteen years ago. Despite the relatively long passage of time, it seems that the ideals pertaining to specialist labour dispute resolution institutions remain as relevant now as they were then. In 2009 the labour appeal court considered whether South Africa's limitations pertaining to legal representation conform to the provisions of the bill of rights (the Netherburn Engineering case). The court held that there are no problems regarding the limitation of legal representation during conduct and capacity arbitrations, while, at the same time, the CCMA is striving to perform its functions in a non-legalistic and informal fashion (2009 ILJ 269 (LAC) par 44). Even though arbitrations before the CCMA do not fall under the ambit of the Promotion of Administrative Justice Act (the Sidumo case), it is informative that this piece of legislation that gives expression to section 33 of the constitution (preamble to the Promotion of Administrative Justice Act) also provides administrators with the discretion to determine whether representatives should be permitted or not.
Are senior managerial employees prescribed officers in terms of the Companies Act 71 of 2008 and are they treated the same as executive directors? : aantekeninge
Source: Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 786 –800 (2012)
The Companies Act 71 of 2008 became operational on 1 May 2011. The 2008 Companies Act was a result of the department of trade and industry's policy paper (South African Company Law for the 21st Century - Guidelines for Corporate Law Reform (GG 26493 of 2004-06-23)), which envisaged the development of a "clear, facilitating, predictable and consistently enforced governing law". The purpose of Act 71 of 2008 is, inter alia, to promote compliance with the bill of rights in the application of company law. In addition, it aims to promote the development of the South African economy by "encouraging transparency and high standards of corporate governance". This is extremely important given the significant role of business enterprises within the social and economic life of the nation. Furthermore, the 2008 Companies Act aims to balance the "rights and obligations of shareholders and directors" within companies and to encourage the "efficient and responsible management of companies" (s 7 the 2008 Companies Act).
Vooroorlye van begunstigde in lewensversekeringskontrak - die hoogste hof van appèl beslis : regspraak
Source: Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 801 –812 (2012)
Een van die moeilikste en moontlik een van die mees kontensieuse onderwerpe in die reg is sekerlik bedinge ten behoewe van derdes (sien die uitvoerige bespreking van hierdie regsfiguur deur Sonnekus "Enkele opmerkings om die beding ten behoewe van 'n derde" 1999 TSAR 594). Aangesien 'n begunstigingsaanwysing in lewensversekeringskontrakte in ons reg as sodanige beding beskou word, speel hierdie komplekse regsfiguur ook by versekeringskontrakte 'n rol met bykomende kompliserende faktore. Tereg geld die spreuk hier: soveel hoofde, soveel sinne. Bovermelde uitspraak handel oor die regsposisie by 'n begunstigingsaanwysing vir die opbrengs in 'n lewensversekeringspolis waar die begunstigde voor die polishouer sterf. Om die regsposisie te bepaal, moes die hoogste hof van appèl standpunt inneem oor die aard van die reg wat 'n begunstigde uit sodanige aanwysing kry, met ander woorde, oor die aard van die derde se reg in hierdie soort bedinge ten behoewe van derdes. Die uitspraak is reeds met goedkeuring, ten spyte van voorbehoude, bespreek (sien Reinecke "Nomination of a beneficiary in a life policy and the effect of the prior death of the beneficiary" 2012 TSAR 355). Ook na my mening is hierdie uitspraak reg beslis en die vraag ontstaan dus waarom 'n verdere bespreking van die saak geregverdig is. My oogmerk met hierdie bespreking is om baie kortliks die feite en ratio van die uitspraak weer te gee en dan Reinecke se bespreking van die uitspraak te evalueer in die lig van my siening van hierdie soort begunstigingsaanwysings (sien Scott "Begunstigingsaanwysings en sessie in lewensversekeringskontrakte" 2002 ,TSAR 766; "Cession of whole life insurance rights" 2003 Stell LR 89; "Begunstigingsaanwysings en sessie van regte ingevolge lewensversekeringspolisse - Wat elke testateur en eksekuteur moet weet" 2005 SA Merc LJ 110; en "Once more beneficiary appointments and security cessions: Mulaudzi v First Rand Bank Ltd" 2007 SA Merc LJ517). Daarna maak ek enkele opmerkings oor die bronne van die reg, die interaksie tussen die howe en akademici en die belang van regsnavorsing vir voortgesette regsontwikkeling.
Hoofbrekens by vermenigvuldiging van skuldigbevindings : aantekeninge
Source: Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 813 –820 (2012)
Dlamini v S (362/11  ZASCA 26 van 27 Maart 2012) en Ngcabo v S (A61/12  ZAWCHC 67 van 26 April 2012)
The vicissitudes of the Rome Statute in the hands of South Africa's law enforcement agencies
Source: Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 820 –827 (2012)
Internetbedrog : diefstal van geld uit 'n bankrekening : regspraak
Source: Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 827 –835 (2012)
Internetbedrog het die afgelope paar jaar hand oor hand toegeneem. Internetswendelaars fokus veral daarop om inligting oor die bankrekeningnommer, persoonlike identifikasie-nommer (PIN) en wagwoorde van niksvermoedende bankrekeninghouers te bekom. (Vir enkele voorbeelde van die snelgroeiende versameling van Suid-Afrikaanse akademiese regsliteratuur wat handel oor moderne voorbeelde van bedrog in die banksfeer, sien Pretorius en Van der Bijl "A new mode of forgery: the rise of cloned and washed cheques" 2006 SA Tydskrif vir Handelsreg / SA Merc LJ 196; Van der Bijl "The cloning of credit cards: the Dolly of the electronic era" 2007 Stell LR 331; "SIM-card swapping, mobile phone banking fraud and RICA 70 of 2002" 2009 SA Merc LJ 159 en Cassim "Formulating specialised legislation to address the growing spectre of cybercrime: a comparative study" 2009:4 PER 35.)
Bail : A Practitioner's Guide, John van der Berg : boekbesprekings
Source: Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 836 –837 (2012)
It is eleven years since the second edition of this work was published and, as in many other fields of the law, a great many things have since changed in the law relating to bail, making the demand for an updated and modernized new edition inevitable. Bail forms an important part of the law of criminal procedure, not only in respect of the crucial impact it has on the freedom of the individual but also as a first introduction for members of the public (including complainants) to the criminal justice system. News agencies thrive on arrests and subsequent bail applications when details of the crimes are still fresh in the memory and the public bays for blood, but often do regrettably little to educate their readership on the aims and purposes of bail. This enthusiasm is seldom still visible when the trial eventually commences months later. As a result of this, bail applications and bail decisions often take place under a fair amount of pressure, undoubtedly complicating matters for role players in the criminal justice system. It is for this reason that an up to date and user-friendly practice manual to the law of bail is indispensable to practitioners.
Consumer protection in international private relationships / La protection des consommateurs dans les relations privées internationales, Diego P. Fernández Arroyo (Ed.) : boekbesprekings
Source: Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 837 –838 (2012)
This publication deals with consumer protection in private international law and contains the reports submitted in the context of the 18th congress of the International Academy of Comparative Law held in Washington DC during 2010. National reports were received from eleven Napoleonic civil-law systems (Belgium; Brazil; Ethiopia; France; Greece; Italy; Québec; Spain; Tunisia; Uruguay; and Venezuela), seven Germanic civil-law countries (the Czech Republic; Denmark; Germany; Poland; Slovenia; Switzerland; and Turkey), seven common-law systems (Australia; the common-law provinces of Canada; Ghana; Israel; Kenya; the United Kingdom; and the United States of America) and four mixed jurisdictions (Chile; Japan; Norway; and South Africa).
Vaardighedewerkboek vir Regstudente / Skills Workbook for Law Students, A. Kok, A. Nienaber & F Viljoen : boekbesprekings
Source: Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2012, pp 838 –839 (2012)
Hierdie boek is die tweede uitgawe van die outeurs se Vaardighedewerkboek. Die eerste uitgawe het in 2002 verskyn. Die boek is beskikbaar in Afrikaans en Engels. Die publikasie verskaf aan eerstejaarregstudente 'n inleiding tot praktiese aspekte van die reg en word uitgegee met 'n CD-ROM wat praktiese voorbeelde en oefeninge bevat. Die skryfstyl en uitleg van die handboek is gebruikersvriendelik vir die teikenmark, naamlik studente wat vir die eerste keer met die reg te doen kry. Die Vaardighedewerkboek dek aspekte soos studievaardighede, rekenaarvaardighede, navorsingsvaardighede en lees- en skryfvaardighede. Hierdie handboek vul Kleyn en Viljoen se Beginnersgids vir Regstudente aan, waar die Beginnersgids hoofsaaklik die teorie behandel. Wat hierdie uitgawe van ander soortgelyke publikasies onderskei, is eerstens dat dit in Afrikaans en Engels beskikbaar is, alhoewel die meeste oefeninge slegs in Engels is. Die CD-ROM sluit bykomstige studiemateriaal in. Hierdie CD-ROM bevat 'n verskeidenheid oefeninge wat die studente in staat stel om die vaardighede te bemeester. Die oefeninge op die CD-ROM kan in tutorklasse gebruik word om probleem-gebaseerde lesings aan te bied en studente kan die oefeninge gebruik om vir toetse en eksamens voor te berei. Dosente kan wel die boek aanpas om aan hulle eie behoeftes te voldoen. Studente in die eerstejaar sal meer baat vind met geïntegreerde voorbeelde, aangesien die doel van die vaardigheid dan meer waarde sal hê. Die boek poog om eerstejaarstudente se lees- en skryfvaardighede en analitiese denke te bevorder.