Bo -Skagit -stam - Inligting
Die Bo -Skagit -mense is afstammelinge van 'n stam wat 10 dorpe aan die Upper Skagit- en Sauk -riviere in die westelike deelstaat Washington bewoon het. Nog 15 hektaar onontwikkelde kommersiële grond lê langs Interstate 5 naby Alger. Die Skagitrivier vloei meer as 200 myl van gletsers in die Kanadese Cascadeberge, deur ou groeiwoude en landerye tot by Skagitbaai in die Puget Sound, en is die grootste stroom van Wes-Washington . Buite Kanada en Alaska is dit een van die min riviere wat al sy oorspronklike salmsoorte onderhou: Chinook, Chum, Coho, Pink en Sockeye. , wat uit twee taalgroepe bestaan: die Straits, insluitend die Clallam-, Lummi-, Samish- en Semiahmoo -stamme; en die Lushootseed, insluitend die Skagit, Snohomish, Snoqualmie, Swinomish en Upper Skagit. Die rivier het die kultuur wat sy vallei bewoon het, gestand gedoen en die stamme het floreer, danksy die oorvloed van natuurlike hulpbronne soos salm, skulpvis, seediere, hoogswild, kamuswortel en sederbome. Langs die rivieroewer lê die huidige berg Vernon na Newhalem in die noordweste van Washington, totdat die inwoners in die middel van die 1800's genoodsaak is om op 'n reservaat te gaan. Argeologiese opgrawings het bewyse van menslike bewoning in die Bo -Skagitrivierbekken dateer uit 8 500 jaar gelede aan die lig gebring. Uitgebreide families of groepe het in die langhuise gewoon. Rafters het gedroog as rakke vir gerookte salm. Salm van die Skagitrivier het menslike lewenspatrone gevorm. Toe die salmloop begin, het vissermanne kano's na die viskampe geneem, tot by die monding van die rivier. Sommige mandjies is gemaak vir gerookte salm, ander vir gedroogde vleis of bessies. Ouere se verhale is uit die rivier en sy omgewing geweef. Daar is ook geestelike seremonies gehou, met rook en vuur as medium. Vanaf die 17de eeu het Spaanse, Engelse en Amerikaanse ontdekkingsreisigers in aanraking gekom met Puget Sound -stamme. Soos hul inheemse Amerikaanse eweknieë, was hulle aangetrokke tot die oorvloedige natuurlike hulpbronne van die vallei-veral die vrugbare grond. . Die regering het gesê dat die Upper Skagit nie 'n enkele groep is nie; hulle sou geen voorbehoud kry nie. Die ondertekenaars van die Point Elliott -verdrag en hul mense sou na 'n jaar na die ratifikasie van die kongres na die nuwe Lummi-, Swinomish- of Tulalip -besprekings oorgaan, maar sommige stamme het teëgestaan, dikwels fel. In plaas daarvan om vrede te verseker, het die verdrae 'n Indiese oorlog in die ooste van Washington aangegaan toe sommige stamlede geweier het om te verhuis. Verdrag en ander. In 1870 het die Noordelike Stille Oseaan -spoorwegmeters Bo -Skagit -grond deurkruis. Hulle het ook gely aan siektes wat te wyte was aan wit kontak. Geestelike aktiwiteite is deur die regering verbied nadat die verdrae van die middel van die 1850's onderteken is. In die 1880's is Indiese kinders verhinder om hul godsdiens te beoefen toe hulle van hul gesinne en gemeenskappe na koshuise geneem is.Byna 120 jaar na die Point Elliott-verdrag en ander verdrae het die staat Washington probeer om stamvissery te reguleer, maar die stamme het op wettige gronde weerstand gebied: hulle het reeds die reg gehad om te hengel (en te jag) op hul gewone en gewoond plekke. Die verdrae het bepaal dat die stamme nie die reg prysgee nie, maar die federale regering het die staat hof toe geneem, met inagneming van sy verdragsverpligting. Die stamme word toe mede-bestuurders van die vissery met die staat. Die 11 groepe Indiërs wat uit die Upper Skagit-stam bestaan, het die land histories bewoon tussen die huidige Mount Vernon en Newhalem in die noordweste van Washington-afgestaan ​​deur verdrag, maar sonder dat grond vir hulle voorbehou is . Jare sonder voorbehoud het sommige Bo -Skagiete na ander state laat verhuis.
Gorge Dam - hout (1923); messelwerk (1950); hoë beton (1960)
Ross Dam - eerste fase (1940); tweede en derde fase (1949).
Die gevolglike drie reservoirs verskaf krag aan Seattle City Light. Die drie damme verskil in hoogte: Gorge - 300 voet, Diablo - 389 voet en Ross - 540 voet. Die aard van die rivier is vir ewig verander. In Januarie 1951 het die stam 'n eis by die federale regering ingedien waarin gesê word dat die geldelike vergoeding vir die lande wat aan die Verenigde State afgestaan ​​is, nalatig klein was. In September 1968 het 'n finale uitspraak gelas dat die stam $ 385 471,42 toegeken word. Die stam het in die vroeë sewentigerjare formele federale erkenning gekry. 'N Stamgrondwet en verordeninge is in 1974 deur die Sekretaris van Binnelandse Sake goedgekeur. In 1984 verkry die Upper Skagit-stam 'n klein voorbehoud van federale trust* grond oos van Sedro-Woolley. Casino Resort is in 1995 geopen in Bow, halfpad tussen Everett en Bellingham. Die fasiliteit bied aan die lede van die Upper Skagit -stam 'n alternatief vir indiensneming vir visvang en houtkap. In Maart 2001 het 'n hotel en konferensiesentrum van $ 11 miljoen in die casino geopen. Boonop het die stam die Semiahmoo -oord aan die noordelike kuslyn van Puget Sound in Blaine ingekoop. In besit van die Trillium Corporation bied Semiahmoo 'n aantal oord -aktiwiteite aan, waaronder twee gholfbane.Ook in Maart 2001 het die stam 'n $ 90,000 EPA -toekenning ontvang om die befondsing vir die Upper Skagit Indian Tribe EPA General Assistance Program te verhoog, wat gebruik word om te bereik nakoming van stam-, staats- en federale omgewingswette.In Julie 2004 sou die stam $ 1,369,611 ontvang van HUD se Indian Housing Block Grant -program om bekostigbare behuising te bevorder. Die program bied fondse vir 'n volledige reeks behuisingsprogramme aan stamme of behuisingsagentskappe wat deur die stam aangewys is.
*Grond wat deur die federale regering besit word, maar deur 'n stam onderhou word.
Sien Indian Wars Time Table.
Inheemse Amerikaanse kultuurstreke kaart.
Stam- en ander gemeenskappe
Die Swinomish Indian Tribal Community is 'n federale erkende Indiese stam wat die Swinomish Indian Reservation op Puget Sound in die staat Washington beset. The Tribe is 'n gemeenskap van mense aan die Coast Salish wat afstam van groepe en bands wat afkomstig is van die Skagit- en Samish -riviervalleie, kusgebiede rondom baaie en waters in die omgewing, en talle eilande, waaronder Fidalgo, Camano, Whidbey en die San Juan -eilande.
Die Swinomish -stam is daartoe verbind om die lewens en welsyn van sy stamlede te verbeter deur middel van sosiale en kulturele programme, opvoeding, ekonomiese ontwikkeling en beskerming van hulpbronne. Terwyl 'n aantal stamlede steeds ten minste 'n deel van hul lewensbestaan ​​op salmvang en oes van skulpvis staatmaak, is sulke tradisionele bestaansmetodes nie meer die enigste ondersteuning vir baie stamgesinne nie. Die stam besit en bedryf die Northern Lights Casino, die Swinomish Chevron -vulstasie, wat 'n tabak-, drank- en geriefswinkel insluit, die Swinomish Fish Company wat salm en skulpvis verwerk vir 'n wêreldmark wat die Verenigde Koninkryk en die Europese Unie insluit, en 'n Ramada -hotel in Ocean Shores aan die Washington -kus. Die stam het een van die vyf grootste werkgewers in Skagit County geword, met meer as 250 werknemers in die stamregering en ongeveer 300 werknemers in sy casino en ander ekonomiese ondernemings. Die Tribe's Chevron -vulstasie is die grootste volume Chevron -stasie aan die Weskus.
Samiese Indiese nasie
Die Samiese Indiese nasie is 'n federaal erkende stam met 'n lidmaatskap van ongeveer 2040. Samish is die opvolger van die groot en kragtige Samiese nasie, ondertekenaar van die Verdrag van Point Elliott in 1855. Die tradisionele stam en rsquos strek oor 'n wye provinsie streek van Noordwes -Washington. Hierdie gebied, wat strek vanaf die bergtoppe van die Cascades weswaarts langs die heuwels, woude en rivierdelta's, wat by die verre westelike oewers van die San Juan -eilande aankom, bied 'n agtergrond vir die geskiedenis van die stam en kulturele tradisies wat sterk bly vandag.
Samiese ekonomiese inisiatiewe sluit in die Fidalgo Bay Resort in Samish, 'n RV- en kothuisoord aan die water, in die hartjie van die geboorteland van Samish op die eiland Fidalgo in Anacortes, Washington.
Die Upper Skagit Indian Tribe is 'n federaal erkende Indiese stam met 'n ledetal van 238. Die reservaat bevat lande wat noordoos van Sedro-Woolley geleë is, en tussen Burlington en die gemeenskap van Alger. Die tradisionele lande van die stam strek langs die Skagitrivier tussen die huidige Mount Vernon in die weste en Newhalem in die naburige Whatcom County in die ooste, en langs die Baker- en Saukrivier. Die stam besit en bedryf die Skagit Valley Casino en Bow Hill -vulstasie.
Sauk-Suiattle Indiese stam
Die Sauk-Suiattle-stam is 'n federaal erkende stam van ongeveer 200 lede. Die Tribe -reservaat bevat lande in Skagit County, waar die regeringskantore geleë is, en in die stad Darrington in die naburige Snohomish County. Die oorspronklike lande van die Sah-ku-mehu, soos die stam histories bekend was, was die hele dreineringsgebied van die Sauk-, Suiattle- en Cascade-riviere, en hulle het 'n belangrike dorpie by Sauk Prairie gehad naby die samevloeiing van die Sauk- en Suiattle-riviere. . Die stam was 'n ondertekenaar van die Treaty of Point Elliott in 1855 en is in 1973 weer federaal erken.
Skagit County bevat 'n paar van die mooiste natuurskoon in die staat Washington. Dit is 'n gebied wat ryk is aan natuur en menslike geskiedenis, van die Rosariostraat en die woonstelle ('n rivierdelta) tot die beboste klowe van die Skagitrivier tot die kronkelende Cascadesberge. Dit was die tuiste van inheemse mense al millennia lank, en dit trek al in die 1790's die aandag van Europese en Amerikaanse ontdekkingsreisigers. Die Euro-Amerikaanse skikking het in die vroeë 1860's ernstig begin. Nadat die eerste dijk in 1863 op die LaConner -woonstelle gebou is, het die graafskap as 'n belangrike landbousentrum begin verskyn. Gedurende die twintigste eeu het die gebied se reputasie as 'n wêreldleier in saadproduksie toegeneem, asook die belangrikheid daarvan as 'n vissery- en houtprodusent en as 'n internasionale bestemming vir ontspanning in salm en staalkop. Vandag spog die provinsie met goeie skole, museums, uitvoerende kunste -teaters, Skagit Valley College, winkelsentrums en spesiale kommersiële distrikte, asook wonderlike staats- en nasionale parke. Dit is ook die middelpunt van die petroleumbedryf in die staat Washington.
Eerste mense van Skagit
Mense woon al byna 10 000 jaar in die huidige Skagit County en sy omgewing. Rond 1300 kom 'n nuwe groep uit die binneland, moontlik met behulp van die Skagitrivier. Hulle het bekend gestaan ​​as die Coast Salish. Hierdie stamgroepe was grootliks uitgebreide gesinne wat in dorpe in sederplankhuise gewoon het. Hulle het aktiewe, lewensvatbare gemeenskappe wat gesellig verkeer en verhandel buite hul dorpe en gebied. Hulle het salm gehengel, mossels en mossels versamel en vuur gebruik om die varing en kamas aan te moedig om op natuurlike weivelde te groei.
John Work, 'n handelaar by Hudson's Bay Company, het in Desember 1824 deur die gebied gekom en verskeie "Scaadchet" -dorpe opgemerk toe hy Skagitbaai oorsteek en 'n kronkelende Swinomish Channel opklim. In 1850 was daar 11 verskillende stamgroepe in die Skagit County. Net soos Work, noem Euro-Amerikaanse setlaars hulle almal Skagit-Indiane wat nie die verskille sien nie.
Nadat hulle die Point Elliot -verdrag van 1855 onderteken het, verhuis baie van hierdie stamgroepe na 'n reservaat aan die suidoostelike punt van Fidalgo -eiland. Ander het gekies om nie te teken nie of kon nie onderteken nie weens erge weer. Tans is daar agt stamgemeenskappe in die land, waaronder die Swinomish, Upper Skagit, Sauk-Siuattle en Samish.
Die Rosariostraat is aan die westelike rand van die Skagit County. Die Spanjaard Juan Francisco de Eliza het dit in 1791 in kaart gebring en dit Canal de Fidalgo genoem. Dik woude lê langs die oostelike kuslyn. 'N Jaar later het George Vancouver (1758-1798) 'n binnewaterweg ontdek terwyl hy die Rosariostraat verken het. Hy het dit Deception Pass genoem, maar die Wilkes -ekspedisie van 1841 het bepaal dat die gebied noord van die pas eintlik 'n eiland was. Charles Wilkes (1798-1877) noem dit Perry's Island (die huidige Fidalgo-eiland).
Die eerste Euro-Amerikaner wat in die graafskap gewoon het, was die Engelsman William (Blanket Bill) Jarman (1827-1912) wat in 1852 saam met sy Coast Salish-vrou, Alice, 'n kort rukkie naby Edison kom woon het. Die vroegste permanente Euro-Amerikaanse nedersetting het begin op die lang, smal skiereiland op Fidalgo-eiland, later bekend as March's Point.Aangetrek deur die weivelde waar die Swinomish kamas en varings van varings verbou het, het Enoch Compton in 1853 daar aartappels geplant en daarna teruggegaan na Bellinghambaai om in die steenkoolmyne te gaan werk.
Die skikking het in die volgende paar jaar in pas en begin gevorder, deels te wyte aan die Indiese Oorlog van 1855 en aanvalle deur Noord -Indiërs. Teen 1860 keer Compton terug na Fidalgo. Saam met hom was onder andere Hiram H. March, William Munks en James Kavanaugh. Verskeie van die mans het saam met hul Coast Salish -vroue gekom. In 1870 het Munks 'n winkel by sy kaai geopen.
Die vestiging op die vasteland van die graafskap het posgevat toe Michael Sullivan (1850? -1912) en Samuel Calhoun in 1863 op die moerasagtige woonstelle begin ronddwaal het. nuttelose vleiland. Diking het 'n belangrike deel van die vestiging van die provinsie geword.
Gedurende die 1860's en 1870's het nuwe nedersettings en handelsposte verskyn op Guemes Island, Samish Island, waar Daniel Dingwall die eerste houtbewerking in 1867, Edison, en die suidelike vurk van die Skagitrivier begin het. LaConner ontwikkel uit 'n handelspos oorkant die Swinomish Reservation onder die wakende oog van John Conner en sy vrou Louisa na wie die stad vernoem is. Amos Bowman (1839-1894) het gedroom van 'n noordelike Stille Oseaan-eindpunt op Fidalgo en het in 1879 'n klein winkel en poskantoor gebou op 'n plek waarna hy Anacortes genoem het. syne vrou.
Intussen het enorme stokkies die Skagitrivier geblokkeer en verhoed dat rivierverkeer deurtrek. In 'n drie jaar lange poging wat in 1879 voltooi is, het werkers uiteindelik die massas stompe rondom Mount Vernon verwyder. Die verwydering van die vuilnisbakke het toegang tot die binnekant van die rivier oopgemaak. Mount Vernon het begin groei met die koms van agterwielers en dorpe langs die rivier het wortel geskiet. LaConner was 'n tyd lank die toonaangewende stad, maar groei het in 1883 verander.
Skagit County kom tot sy reg
Washington -gebied het formeel ontstaan ​​op 2 Maart 1853. Destyds was Skagit County 'n deel van Island County, wat ook die huidige provinsies Snohomish, Island, Whatcom en San Juan insluit. 'N Jaar later, in Maart 1854, breek 'n klein groepie setlaars weg van Island County en vorm Whatcom County. Skagit country het daarmee saamgegaan. Vir die volgende 30 jaar het baie van die stigterskolwers sake gedoen op Bellinghambaai of territoriale posisies beklee wat hulle daar gehou het terwyl hulle hul aansprake op Fidalgo en in ander landelike nedersettings bewys het. In November 1883 het 'n groep plaaslike wetgewers keelvol vir Whatcom se oorheersing en oortuig van hul eie toekoms, 'n wetsontwerp in die territoriale wetgewer goedgekeur wat Skagit van Whatcom geskei het. LaConner was die nuwe setel van Skagit, maar slegs vir 'n kort tydjie. Mount Vernon sou 'n jaar later die titel opeis.
Die eerste orde van sake was paaie, brûe en veerbote. Die graafskap het 'n brug oor die Sullivan Slough naby La Conner gebou en vier veerbote is op die Skagitrivier opgerig. 'N "Ruiter" kos 10 sent, 'n' voetman 'vir vyf. Beeste en skape het 25 sent gekos.
Gedurende die res van die negentiende eeu het die nuwe graafskap bly groei. Klein, moeilike gemeenskappe het openbare skole gestig. Houtkampe was volop, wat vaste werk en oop ruimte bied vir meer boerdery. In 1886 het Mortimer Cook die eerste gordelrooster naby Sedro-Woolley geopen. Mynkampe langs die Skagitrivier en op Ruby Creek in 1879 het twyfelagtige resultate vir goud opgelewer, maar dit het nuwe nedersettings geïnspireer toe kalksteen, steenkool, yster en talk gevind is: onder andere Hamilton, Birdsview, Baker (later Concrete) en Marblemount. Die mynbuurt het 'n belangrike gebied geword vir belegging en groei.
Met nuwe gemeenskappe het die vraag na paaie en die spoorlyn gekom, wat in 1889 vanaf Fairhaven op Bellinghambaai na Sedro-Woolley gekom het. Daar was ook 'n begeerte na beter kommunikasie.
Die Western Union Telegraph Company het in 1864 'n lyn ingelui wat deur die Swinomish -Indiese reservaat geloop het, maar met beter paaie en afstande het die posse verbeter. Aflewering tussen Seattle en Mount Vernon het drie keer per week plaasgevind. In 1886 stel die Skagitrivier -telefoon 'n lyn voor vanaf die monding van die Skagitrivier na die Saukrivier. Dit het nie verder ontwikkel as inlywing nie, maar drie jaar later gebruik Anacortes hierdie splinternuwe tegnologie. Teen 1894 het Mount Vernon en Sedro-Woolley hul eerste telefone gehad. Wheelock & Glover en die Independent Telephone het gehelp om langafstandoproepe na gemeenskappe in die provinsie te bring. 'N Gratis plaaslike oproep kan gemaak word by algemene winkels, wat 'n kwartier lank oor 'n lang afstand laai.
County Industries groei op
Visserye het in die laat 1890's in Anacortes geopen te midde van anti-Chinese sentiment en 'n nasionale depressie. Die bedryf sou tot in die laaste helfte van die twintigste eeu 'n ekonomiese steunpilaar wees.
Maar die landbou was steeds die belangrikste bedryf. Vir 'n lang tyd was hawer en uiteindelik ertjies die steunpilaar, maar nuwe gewasse het net ná die Eerste Wêreldoorlog bekend geword. Een van hierdie gewasse was die verbouing van sade. 'N Dekade voor die oprigting van die Puget Sound Seed Garden in 1883, het A. G. Tillinghast koolsaad verbou. Bietjies, vlas, spinasie, mosterd en kool is almal probeer. Verskeie ander boere het hom in die 1920's by hom aangesluit. Die gewasse is eers met die hand geoes, maar uiteindelik is verskillende stropermasjiene uitgevind om die oes te help. In die dertigerjare het die Charles H. Lilly Company saadproduksie verder ontwikkel. Op 'n stadium het Skagit County 95 persent van die koolsaad gegroei wat in die Verenigde State geproduseer is. Alle sade is onder kontrak verbou aan die een of ander saadmaatskappy.
Die produksie van tulpbolle is 'n uitbreiding van die saadproduksiebedryf. Mary Brown Stewart het in 1906 tulpe begin groei met bolle uit Holland, maar tulpe was "slegs 'n klein deel van die gewas en die hele operasie was van beskeie grootte" (Barrett). In 1926 begin haar seun Sam Stewart die Tulip Grange Bulb Farm naby LaConner. Marinus Lefeber, 'n vriend van Sam Stewart, het hul Whatcom County -operasie na 'n plaas langs Memorial Highway naby Mount Vernon verskuif. Die boerdery was tot 2002 in bedryf. Ander gloeilampe het by hulle aangesluit ná 1945. Teen 1997 is 700 hektaar vir bolleboerdery gebruik, ter waarde van $ 42 miljoen.
Aan die einde van die twintigerjare het boere kommersieel begin groente verbou vir groot verpakkingsuitrustings, soos die Bozeman Canning Company of Montana, die San Juan -eilandmaatskappy, die Skagit Valley Packing Corporation in Avon en die MacMillian Canning Company by LaConner.
Hulle het veral ertjies verpak, maar ook groenbone, spinasie en verskillende soorte groente en vrugte. S.A. Moffet, die tweede onderneming in die land wat in die bevriesing van groente beland het, het in 1940 'n vriesaanleg in Mount Vernon gebou nadat hy in 1936 'n suksesvolle afkoelproses van 50 ton ertjies in 'n LaConner -boerdery begin het.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog was daar 'n tekort aan arbeid terwyl die mans weg was in die diens. Braceros (plaaswerkers) is in groot getalle na Skagit County gebring uit Mexiko om die hooi- en ertjiegewasse te help oes, wat belangrik is vir die suiwelbedryf vir voer. Die braceros -kamp in Burlington was die grootste mobiele kamp in die Verenigde State.
Koeie in oorvloed
Skagit County was ook bekend vir sy suiwelbedryf. Aan die begin van die eeu was daar tot 900 melkerye in die graafskap. Hierdie melkplase was klein familiebedrywighede waar elke koei 'n naam en gemengde afkoms gehad het. Dit is 'grade' (Younquist) genoem. Veranderinge het in die 1920's plaasgevind met pasteurisering en rasegte voorraad.
Die eerste veeteeltprogramme het in die vroeë 1930's begin. Die Youngquists het $ 12 000 betaal vir 'n Pontiac Segi rasegte koei. 'N Buurman, Jim Hulbert, het 'n rasegte Herefords gehad. Melkproduksie het toegeneem saam met die kwaliteit van die voorraad. Botter is lankal tuis gemaak. Melk is verkoop aan 'n roomysbedryf, soos die Mount Vernon Creamer, wat alles vir melk en botter begin gebruik het. Die Youngquists het dit perde ingesleep totdat hulle 'n vragmotor gekry het. In 1907 het 'n "Anjer" kondensoriese aanleg gekom en blikkies van 10 liter geneem.
Verhoogde produksie- en teelprogramme was vir boere duur. Om hulle te help, is koöperasies gereël om die koste te verlig. Darigold was die eerste koöperasie in die omgewing. Gedurende die 1940's en 1950's het Darigold 1,800 lede gehad. Elkeen het $ 10 per koei betaal om by die organisasie te kom.
Skagit County Vandag
Die graafskap was tot in die twintigste eeu steeds 'n landelike gebied, met ligte nywerhede in Mount Vernon, Burlington en ander dorpe. Hierdie dorpe en sommige van die buitedistrikte het elektrisiteit gehad, maar tot in 1940 was baie van die ouer huise steeds nie bedraad nie. Die houtbedryf het steeds baie gesinne vir baie gesinne gesorg.
Baie van sy paaie was met gruis, alhoewel die Pacific Highway wat deur die federale regering in 1915 gebou is, 'n 'harde' pad gehad het. Dit kom van die Mexikaanse grens in Calexico, Kalifornië via Seattle. Die naam verander in 1926 na US Highway 99. In daardie dae het dit 'n paar uur geneem om die besienswaardighede van Skagit County en die woonstelle te sien. In die 1960's het Interstate-5 99 vervang, soms oor die ou pad, ander kere parallel daarmee. Die nuwe snelweg het meer mense na die vallei gebring.
Vandag is Skagit County een van die provinsies wat die vinnigste groei in die staat met 'n bevolking van ongeveer 106,000. Mount Vernon, sy setel, het 'n bevolking van 26,670, maar Burlington oorkant die Skagitrivier het in slegs 'n paar jaar 'n yslike 6,4 persent gegroei. Nuwe ontwikkelings in Anacortes en wes van Mount Vernon en die aankoms van gholfbane-gemeenskappe en huise bo die $ 300,000-reeks het die gesig van die land begin verander.
Hierdie toename in stedelike gebiede het druk op die landbou van die provinsie geplaas. Hoewel boerdery steeds een van die belangrikste aktiwiteite in die vallei is, het die aantal plase sedert 1987 afgeneem van 806 plase tot minder as 710. Nege uit tien plaaspare is afhanklik van buitelandse inkomste om hul boerderye aan die gang te hou. Ten spyte hiervan bring ou en nuwe gewasse steeds 'n aansienlike dollargetal na die provinsie.
Skagit County is 'n groot produsent van kool, tafelbiet en spinasiesaad vir die wêreld. Ongeveer die helfte van die wêreld se beet en spruitsaad word in die vallei verbou. Vyftig persent van die Amerikaanse voorraad pietersielie, kool en pastinaaksaad en 90 tot 100 persent van die Amerikaanse voorraad Chinese boerenkool, Chinese kool, Chinese mosterd en spruitsaad word ook in Skagit County verbou. 'N Nuwe ontwikkeling is in die groei van kwekerye, kweekhuise en organiese boerdery. En hoewel ertjies dramaties afgeneem het, geniet die aartappel status as die gewas nommer een in die land.
Tans is Skagit County 'n lewendige plek om in te woon. Dit balanseer sy historiese wortels en die instroming van nuwe kulture en gesigte, terwyl dit geniet van die voordele van sy groeiende stede en die vrede en skoonheid van sy skouspelagtige berge, riviere, woude en landbougrond. .
LaConner, ca. 1970's
Met vergunning van die Amerikaanse Departement van Landbou
Osse- en stoom -donkie -aanvoerbedryf, Blanchard, Skagit County, ca. 1885
Lewer 'n opmerking Kanselleer antwoord
North Cascades Institute bied tientalle maniere aan om die North Cascades -ekosisteem te verken en te leer. Elke jaar lei ons duisende mense van alle ouderdomme op praktiese leeravonture, van die Cascades Crest tot by die oewer van die Salish See. Besoek ons ​​aanlyn kalender om die komende programme te sien, of bel ons registrasiespan vir persoonlike hulp oor watter program die beste by u is!
Arthur Ballard, redakteur, Mythology of Southern Puget Sound: Legends Shared by Tribal Elders (North Bend: Snoqualmie Valley History Museum, 1999).
Dawn Bates, Thom Hess en Vi Hilbert, Lushootseed Dictionary (Seattle: University of Washington Press, 1994).
George Pierre Castile, redakteur, The Indians of Puget Sound: The Notebooks of Myron Eels (Seattle: University of Washington Press, 1985).
Erna Gunther, etnobotanie van Wes -Washington: Die kennis en gebruik van inheemse plante deur inheemse Amerikaners (Seattle: University of Washington Press, 1981).
Hermann Haeberlin en Erna Gunther, The Indians of Puget Sound (Seattle: University of Washington Press, 1985).
Alexandra Harmon, Indiane in wording: Etniese verhoudings en Indiese identiteite rondom Puget Sound (Berkeley: University of California Press, 1998).
Vi Hilbert, Coyote and Rock and Other Lushootseed Stories (oudio -kasset) (New York: HarperCollins, 1992).
Vi Hilbert, redakteur, Haboo: Inheemse Amerikaanse verhale van Puget Sound (Seattle: University of Washington Press, 1985).
Vi Hilbert en Crisca Bierwert, The Ways of the Lushootseed People: Ceremonies and Traditions of Northern Puget Sound Indians (Seattle: United Indians of All Tribes Foundation, 1980).
Katie Jennings, regisseur, Huchoosedah: Traditions of the Heart (video-opname) (Seattle: KCTS-9 en BBC Wales, 1995).
Susie Sampson Peter, Huchoosedah ​​Gweqwultsah: The Wisdom of a Skagit Elder (Seattle: Lushootseed Press, 1995).
Gram Ruth Sehome Shelton, Huchoosedah ​​Siastenu: The Wisdom of a Tulalip Edler (Seattle: Lushootseed Press, 1995).
Nile Thompson en Carolyn Marr, Crow's Shells: Artistic Basketry of Puget Sound (Seattle: Dushayay Publications, 1983).
Robin K. Wright, redakteur, A Time of Gathering: Native Heritage in Washington State (Seattle: University of Washington Press, 1991).
Ons behoort hier
Toe Scott Schuyler 'n kind was, het hy geleer om somers in die Skagit lief te hê. Vroeg het hy geleer dat om suksesvol te wees met visvang, u toegewyd moet wees, dus die aand voor die oop dag van elke salmvisseisoen, neem hy sy boot na die rivier om sy plek aan die voorkant van die lyn te verseker. . Die hoop was om die oggend die eerste boot langs die rivier te wees om die eerste keuse van die beste visvangplekke te kry. Toe die nag val, het hy in sy boot gekrul met 'n seil vir 'n kombers en tevergeefs probeer slaap, sy kop vol visioene van flitsende silwer in die groen waters van die Skagitrivier.
"Jy sou die nag in jou koue boot wou wag terwyl jy probeer slaap, maar jy het nooit geslaap nie", onthou Schuyler, wat nou 'n stamouderling is. 'Dit was nie so erg in die somer nie, al was dit koud. Maar in die winter was dit ellendig omdat dit gewoonlik sou reën. " Hy lag. 'So, ek hou daarvan om in die somer te hengel.'
Deur die jare het Schuyler gesien hoe die salm van Skagit -salm daal, en dit het 'n passie vir sy werk as die verteenwoordiger van die natuurlike hulpbronne vir die Upper Skagit Indian Tribe aangewakker. 'Ons het die salm van ons voorouers geërf en ons is verplig om die hulpbronne vir ons kinders en ons kinders se kinders te beskerm', sê Schuyler, wie se 96-jarige ouma die oudste lid van die stam is. 'Dit is belangrik dat ons die bron op 'n beter plek laat as wat ons dit van ons voorouers ontvang het.'
Die spel vir die Bo -Skagit -stam is veral hoog, want salm - 'n dieet- en ekonomiese noodsaaklikheid - is ook 'n sentrale deel van hul kultuur, en was dit al duisende jare lank. In 'n onlangse argeologiese opgrawing van 'n voorvaderlike dorpsgebied bo die stad Hamilton, is artefakte van sederhoutnette gevind, soos 'n donutvormige keisteen wat na raming ongeveer 2300 jaar oud is. Elke jaar voer die stam die eeue-oue salmseremonie waar hulle 'die rivier voed' deur borde gekookte salm in die water terug te bring om die rivier en hul vissers te seën vir 'n veilige en voorspoedige jaar. Dit is noodsaaklik vir die stam om 'n gesonde Skagit -waterskeiding te handhaaf om voort te gaan om al vyf salmsoorte te ondersteun in die lig van die huidige omgewingsuitdagings. As uitvoerende direkteur van ekonomiese ontwikkeling en verdragsbevoegdheid, sê Doreen Maloney: 'Die belegging vir die Indiër is generasievol, want ons het nêrens heen nie. Waar anders kan ons heen gaan? "
'Ons hoort hier,' sê Schuyler. "Ek weet nie hoe om dit anders te sê nie."
Die geskiedenis van die stam in die Skagit strek oor geologiese tyd: Bewyse van menslike nedersetting strek 8 500 jaar terug. Voorvaders het in tien dorpe gewoon wat oor die Skagit- en Saukriviervalleie versprei was. Op die groot terrein bokant Hamilton het argeoloë ongeveer 60 000 artefakte gevind wat nou in die Burke Museum of Natural History and Culture in Seattle gestoor is.
Die mondelinge tradisie van storievertelling hou ook vandag die stam se geskiedenis lewendig, sê Marilyn Scott, onderstamvoorsitter, en hierdie verhale is gekoppel aan spesifieke plekke rondom Skagitvallei. 'Dit is net so spesiaal as u 'n paar verhale hoor wat van geslag tot geslag oorgedra word', sê sy. 'U kan u gesin na 'n spruit bring en visvang en die ervaring beleef wat as deel van 'n verhaal gedeel word. Dit is deel van die tradisie. "
Scott leer ook tradisionele geestelike maniere van die stam wat gekoppel is aan natuurlike hulpbronne en heilige plekke. "[Hierdie tradisies is] nou met ons jonger geslag gedeel", sê Scott. 'Hulle was amper verlore omdat ons mense nie geweet het dat hulle natuurlike plante in hul alledaagse lewe kan gebruik nie, maar baie daarvan kom nou terug.' Om die tradisionele leefstyl van visvang, jag en versameling lewendig te hou, is ook noodsaaklik om die stamgesondheid te verbeter, sê Scott.
Deur die jare het die Upper Skagit -stam baie probleme ondervind. 'N Paar dekades gelede was die stam tot 350 lede. "Baie stamlede moes elders bronne van inkomste gaan soek, want dit was basies onwettig vir ons om te hengel," sê Schuyler. 'My ouma was deel van daardie era toe mense gedwing is om uit te gaan en te assimileer.' Met die Boldt -hofbeslissing in die sewentigerjare, wat die visvangregte vir stamme bevestig, het lede huis toe gekom. Meer onlangse ekonomiese ontwikkeling wat deur die Skagit Casino Resort aangevuur is, het ook gehelp om lewensgehalte te verbeter. Vandag is daar ongeveer 1300 lede van die stam.
Met kultuur, gesondheid en natuur saamgevoeg, veroorsaak nuwe bedreigings vir salm kommer.Klimaatsverandering veroorsaak dat gletsers in die Noord -watervalle afneem, wat dreigende salm loop afhanklik van koue water. Schuyler wys na die nabygeleë Muckleshoot -stam, wie se sockeye -vissery sedert 2006 gesluit is weens die afname in die bevolking. In 2014 en 2015 het warm temperature in die Cedarrivier baie visse doodgemaak voordat hulle kon kuit, wat toekomstige lopies benadeel. 'As hierdie opwarmende neiging voortduur, wie sê dan waar ons oor 15 jaar gaan wees sonder die koue water?' Vra Schuyler. 'Ons is miskien soos ons neefs van Muckleshoot en leer om sonder salm te leef. Dit gaan terug na die lewenskwaliteit wat ons vir ons toekomstige geslagte verwag. Wat gaan hulle hê as ons nie kan keer of stop nie, of ten minste probeer om hierdie gevolge te versag? … Wat kan ons doen om te verander wat aan die gang is? "
Teenoor hierdie vrae het die stam na die Skagit -gemeenskap gedraai. "Ons het besef dat ons deel moet wees van die breër prentjie met die hele gemeenskap hier, want dit verg ons almal om hierdie lewensgehalte te handhaaf," sê Schuyler. 'Ons moet saamwerk. Maar mense moet wel aanvaar dat die stam die jagter-versamelaars en die vissermanne sal bly, en ons pleit ook vir die hulpbron. Ons soek saam die pad waarheen die gemeenskap om ons kan bly groei, terwyl die lewenskwaliteit en die natuurlike hulpbronne behoue ​​bly. "
Scott stem saam. 'Ons het soveel hulpbronne in hierdie vallei, maar as ons nie saamwerk nie - die landbou, die stam en die burgers in die algemeen - sal ons almal daardeur geraak word,' sê sy.
Eland is nog 'n belangrike bron vir die stam, een wat kontroversie veroorsaak wanneer privaat eiendom deur die kudde beskadig word. "Ek hoor mense kla oor die elande of wild in die algemeen, maar hulle het die verkeerde perspektief," sê Schuyler. 'Ek is dankbaar dat die natuurlewe hier 'n produk is van 'n gesonde omgewing - die feit dat daar nou salm is met elande, takbokke en bere. Mense vergeet skynbaar dat ons ook hul grond binnedring. As inheemse mense het ons hierdie land met die wild en die salm gedeel. En dit is nie meer die mentaliteit nie. "
Schuyler hoop om hierdie wysheid deur te gee aan sy dogter, Janelle, wat vanjaar 18 word. Hy hoop dat sy net so baie van die visvanglewe sal hou as hy.
"Ek het van kleins af gehengel en ek hoop om tot die einde te hengel," sê Schuyler. 'En ek hoop dat die salm daar sal wees.'
Dit is een van die vele verhale in 'n reeks oor lede van die gemeenskap en wat die Skagit vir hulle beteken, ons noem hierdie reeks onderhoude hierdie Skagit -lewe.
Skagit is 'n baie spesiale plek met gesonde gemeenskappe en skouspelagtige natuurlike hulpbronne. Soveel van wat Skagit opmerklik maak, is die mense wat hier woon, werk en speel. Ons besef dat die gesondheid van die waterskeiding afhang van mense wat dit wil beskerm wat hulle na aan die hart hou, sonder om te identifiseer wat vir elkeen van ons spesiaal is en dan gemeenskaplike ooreenkomste te vind, en dit is minder waarskynlik dat ons daarin slaag.
Hierdie Skagit Life is 'n vennootskapsprojek tussen die Skagit Watershed Council en die Skagit County Historical Museum. Hierdie Skagit Life is 'n hoogtepunt van veelvuldige mondelinge geskiedenis van lede van die gemeenskap wat vertoon word as artikels, gebeure en 'n uitstalling in die Skagit County Historical Museum wat van April tot September 2019 duur.
Skagitrivier - Geskiedenis
Die rivier het sy naam gekry van die Skagit -stam, die naam wat gebruik word vir twee verskillende inheemse Amerikaanse volke, die Upper Skagit en Lower Skagit. Inheemse mense woon al eeue lank langs die Skagit. Argeologiese bewyse dui daarop dat die Bo -Skagit -stam ten minste 8 000 jaar gelede in die gebied wat nou Ross Lake National Recreation Area genoem word, gewoon het en chert uit die Hozomeen -berg ontgin het vir lemme wat oor 'n wye gebied gebruik is. Die Bo -Skagit -stam het die land langs die Skagit beset van wat nou Newhalem is tot by die monding van die rivier. Die onderste Skagit -stam het op die noordelike Whidbey -eiland gewoon en staan ​​ook bekend as die Whidbey Island Skagit. Argeologiese bewyse toon dat hierdie mense uit die land geleef het deur vis te vang, te jag en te versamel.
Die eerste geskrewe beskrywing wat ons van die boonste Skagit het, is geskryf deur Henry Custer, die topograaf van die Amerikaanse grenskommissie in 1859. Met twee ander regeringsmanne en tien plaaslike inwoners van die Nooksack- en Chilliwack -bande, het hy kanoë geneem en uit Kanada gebring - Verenigde State grens tot by Ruby Creek. Hulle het destyds geen inheemse mense in die Bo -Skagit bewoon nie, maar 'n oudste Samona -opperhoof met die naam Chinsoloc het uit die geheue 'n gedetailleerde kaart getrek wat Custer akkuraat gevind het. (Die "Verslag van Henry Custer, assistent van verkennings, gemaak in 1859 oor die roetes in die Cascadesberge in die omgewing van die 49ste parallel" behoort aan die National Park Service.)
Die vestiging langs die rivier deur die Europese Amerikaners aan die einde van die 1800's is belemmer deur twee ou stokkies wat die navigasie blokkeer, wat hulle dwing om byna op die punt van die delta te woon by 'n nedersetting genaamd Skagit City. Die eerste was ongeveer 16 kilometer stroomop van die monding van die rivier. Pogings om dit te verwyder begin in 1874 deur 'n span houtkappers wat die stompe gered het. Na drie jaar se werk het 'n stuk van die konfyt van 20 hektaar (20 hektaar) losgebars en langs die rivier versprei. Kort daarna was die rivier bevaarbaar. Mount Vernon is gestig op die benaderde plek van die logjam.
In November 1897 het die Skagitrivier 'n groot vloed beleef, wat gelei het tot die vorming van twee nuwe blokkades wat weer die navigasie blokkeer. Die grootste was naby die mond en het die rivier ongeveer 730 meter lank van oewer tot oewer gevul. 'N Onlangs geboude logjam -verwyderingsboot met die naam Skagit kon die konfyt binne ongeveer 'n maand skoonmaak.
Lees meer oor hierdie onderwerp: Skagitrivier
Ander artikels wat verband hou met & quot geskiedenis & quot;
Beroemde aanhalings wat die woord geskiedenis bevat:
& ldquo Die nadeel van mans wat nie die verlede ken nie, is dat hulle nie die hede ken nie. Geskiedenis is 'n heuwel of hoë uitkykpunt, vanwaar alleen mans die stad waarin hulle woon, of die ouderdom waarin hulle woon, sien. & rdquo
& mdashGilbert Keith Chesterton (1874 �)
& ldquo Wanneer die geskiedenis van skuld word geskryf, ouers wat hul kinders geld weier, sal in die top tien wees. & rdquo
& mdashErma Brombeck (20ste eeu)
& ldquo Die hoofkantoor van geskiedenis Ek neem so: om te verhoed dat deugdige dade vergeet word, en dat bose woorde en dade 'n berugte reputasie met die nageslag moet vrees. & rdquo
& mdashTacitus (c. 55 –c. 120)
Ontdek geskiedenis: die lewe van 'n ligargeoloog in Seattle City
Ontdek 'n dam in die stad Diablo
Meer as 1 800 werknemers in Seattle City Light beklee 'n magdom posisies, van ingenieur tot lynwerker, tot visbioloog tot fudge -meester (hoewel die laaste een meer 'n bynaam is). Hier is nog 'n benydenswaardige posisie om by die lys te voeg: argeoloog. Sedert sy haar rol in 2016 aangeneem het, het senior argeoloog Andrea Weiser 'n kritieke rol gespeel in die bewaring en ontdekking van die geskiedenis van City Light en die gebiede wat dit beïnvloed.
Voor enige projekte, van die vervanging van 'n paal tot die bou van 'n groot stuk infrastruktuur, ondersoek Andrea en lede van 'n span raadgewende argeoloë die gebied vir moontlike historiese argeologiese betekenis wat versteur kan word. Sodra die evaluering voltooi is, kan die program verder gaan of hul planne aanpas. Hierdie protokol voldoen aan die verpligtinge van City Light teenoor die Federal Energy Regulatory Commission, asook die nakoming van staats- en federale wette en munisipale kode van Seattle rakende kulturele hulpbronne en koördinering met stamme wat verdragsregte in hul gewone en gewoond gebiede behou.
Alhoewel dit nie baie algemeen is nie, kan Andrea en haar span 'n artefak ontdek wat terugkeer na die oorsprong van die bestaan ​​van die Skagit -hidro -elektriese projek. Op 'n dag terwyl hulle argeologiese monitering doen vir 'n watermeterprojek in Newhalem, 'n stad wat deur City Light besit en bedryf word, het hulle 'n ontdekking gemaak van 'n ou Taylor Bourbon -bottel uit die veertigerjare wat tussen die wortels van 'n stomp gevind is. Die vonds alleen was 'n verrassing en die feit dat die bottel nog ongeskonde was, was skaars dat die span dit kon ontdek.
Die ou Taylor Bourbon -bottel wat herwin is
In die veertigerjare het die sakestad Newhalem onvergeetlike ups en downs gehad. Op die oomblik was Diablo en Gorge Powerhouses in produksie, Ross Dam was in aanbou en toeriste wat per trein na die projek gekom het, is behandel met etes en tonele wat opgewondenheid veroorsaak het, " verduidelik Andrea. Aandaktiwiteite het danse en skemerkelkies ingesluit. In September 1940 het die Wet op selektiewe opleiding en diens vereis dat mans tussen die ouderdomme van 21 en 45 jaar vir die konsep registreer, en in 1941 is Amerikaanse militêre personeel ontplooi vir die Tweede Wêreldoorlog. Die bou van die Ross -dam is tot stilstand gebring totdat die oorlog in 1945 geëindig het en die Ross -dam in 1949 voltooi is. Gedurende hierdie era was daar baie redes om 'n bottel bourbon te dreineer. "
Konstruksie van Ross Dam, Januarie 1940
Die span het talle oorblyfsels van City Light ''s gevind wat begrawe is binne die projek. 'N Paar jaar gelede, terwyl Andrea as konsultant vir die nutsdiens gedien het, het haar span selfs ontdek dat 'n mensgemaakte dam 'n voet onder die grond in die stad Diablo begrawe is. Deur middel van historiese foto's en ou City Light -nuusbriewe het hulle afgelei dat die dam tussen 1950 en 1955 gebou is, wat in die somer as toeriste -aantreklikheid vir projekbesoekers dien en as 'n ysbaan in die winter vir die werknemers en hul gesinne.
Andrea en haar span het ook noodsaaklike artefakte gevind wat die belangrikheid van die land vir inheemse mense erken, veral die Upper Skagit -stam. Voor 'n grootskaalse projek by die Skagit Hidro-elektriese Projek, of vir enige City Light-eiendom, vergader dit met die plaaslike stamme om te verseker dat werk nie kultureel belangrike terreine ontwrig nie. Na een van hierdie projekte werk City Light saam met die Upper Skagit -stam om interpretatiewe tekens te skep wat die belangrikheid van hierdie land in die geskiedenis van die stam erken. Die teken verteenwoordig 'n samewerkingspoging met die Bo -Skagit -stam om die publiek bewus te maak van die antieke menslike geskiedenis in die Skagit -projek en om moderne koördinasie oor die bestuur van hulpbronne te beklemtoon om vis- en dierbevolkings en habitat te beskerm en te verbeter. Lede van die Upper Skagit Tribal Council, Marilyn Scott en Edmond Mathias, herdenk die toewyding met 'n tradisionele lied en vereer 40 gesinne wat die hele jaar lank in langhuise in Newhalem gewoon het voor die Europese vestiging. Scott Schuyler, adviseur van die Upper Skagit Tribal Tribal, het gepraat oor 'n jarelange geskiedenis van verbindings met die Skagit-waterskeiding en Newhalem, sowel as verdragsregte en hulpbronne wat belangrik is vir hul stam en kultuur in die stam.
Die raad wou die publiek bereik en bewustheid skep van hul geskiedenis op hierdie gebied, het Andrea gesê. Dit was vir hulle belangrik dat ons erken dat die stam al duisende jare lank bestuurders was van die grond waarin ons werk. Ons was trots om met hulle saam te werk om hul storie te vertel. "
Interpretatiewe bordjies naby SR 20 in Newhalem
Die vertolkingsborde is in Newhalem naby die Skagit General Store geleë en bevat feite oor hoe antieke argeologiese bewyse die mondelinge geskiedenis van die Bo -Skagit -stam bevestig oor hul verbintenis met die gebied. Dit bestaan ​​ook uit 'n polimeer -replika van 'n artefak wat by die Skagit hidro -elektriese projek gevind is. Die oorspronklike artefak, wat na raming tussen 4 000 en 9 000 jaar oud is, is gevorm uit 'n klip wat uniek is aan die Noord -Cascades -berge en is onlangs ontleed op biologiese residue wat die voorkoms van ou bokbloed op die artefak onthul. Dit is byna omdat die woord Newhalem afkomstig is van die Lushootseed -woord "dawáylib", vertaal na die draad of tou wat gebruik word vir bokke.
Maar hierdie lyn is vol uitdagings. Argeologiese terreine word swaar beskerm in Washington, en volgens die wet word alle grond in die staat beskerm teen ongeoorloofde grawe in argeologiese terreine. Selfs projekte op privaat gronde wat baie grawe behels, soos die installering van 'n swembad of septiese tenk, moet eers met die Washington Department of Archaeology gekontak word (besoek vir meer inligting: dahp.wa.gov). As dit kom by City Light -projekte, voer Weiser of ander argeoloë hierdie koördinering met die staat en die aangetaste stamme uit. Omdat die Skagit hidro -elektriese projek in die North Cascades National Park en Ross National Recreation Area lê, word die argeologiese terreine deur die federale wet beskerm. Om dit reguit te stel: jy kan nie die hele Indiana Jones besoek as jy in die park of op enige ander plek is nie. Selfs 'n opgeleide professionele argeoloog moet 'n permit hê om artefakte te grawe of te versamel.
Ons doen hierdie werk onder federale en staatswette, tesame met die verkryging van die regte permitte. Een van die risiko's om oor argeologie te praat, is dat dit iemand se belangstelling kan wek, het Andrea beskryf. ", maar u kan nie self uitgaan en gebiede opgrawe nie. U word swaar beboet en u kan selfs in die tronk beland, om nie te praat dat u die vertroue van stamme wat federale regte besit, kan verloor nie. As u in die deelstaat Washington bewustelik steur of opgrawe op 'n webwerf, is dit onwettig. Daar is ook beskerming vir die geheimhouding van argeologiese terreine, begrafnisse en tradisionele kulturele plekke om dit te beskerm teen plundering en vandalisme. Dit is regtig ernstige dinge, veral met kulture waar hierdie gebiede persoonlik belangrik is. "
Terwyl sommige mense grawe of grawe sonder om die huidige wette te besef, is ander meer afskuwelik. Verlede somer het iemand die argeologiese terrein Newhalem Rock Shelter onwettig gegrawe en vandaliseer naby die Newhalem -kampterrein wat duidelik gemerk is as 'n beskermde terrein. Volgens 'n Facebook -plasing deur die National Park Service het die onwettige opgrawing onherstelbare skade aangerig aan die terrein en die erfenis van die Upper Skagit Tribe. The Tribe bied 'n beloning van $ 5,000 aan vir inligting wat kan lei tot die arrestasie van die betrokkenes.
Erkenningstatus: Federaal erken
Tradisionele naam / tradisionele betekenis:
Algemene naam / betekenis van algemene naam:
Alternatiewe name / Alternatiewe spelling:
Voorheen bekend as Upper Skagit Indian Tribe of Washington
Naam in ander tale:
Staat (s) Vandag:
Bespreking: Bo -Skagit -bespreking
Bevolking by kontak:
Vandag se geregistreerde bevolking:
Vereistes vir inskrywing in die stam:
Naam van Beheerliggaam:
Datums van grondwetlike wysigings:
Aantal uitvoerende beamptes:
Upper Skagit -stam - Geskiedenis
Die North Cascades bied 'n versperring vir vogbelaaide winde uit die Stille Oseaan. Gevolglik het die westekant van die reeks 'n hoë reënval en digte plantegroei (tot 190 sentimeter reënval jaarliks ​​op die hange). Toe blankes die eerste keer in die gebied kom, was die gelyk grond langs die kus, veral die delta van die Skagitrivier en die onderste rivier self, bedek met bos. Langs die oewer van Puget Sound en die oewers van die rivier het die Indiane hul dorpe in verspreide openings opgerig. Vanweë die dik plantegroei het hulle meestal per water gereis. Die see het oorvloedige voedsel voorsien, die klimaat was matig en die Skagit -Indiane het 'n relatiewe rykdom en gemak geleef.
Oorkant die berge, op die halfdroë plato's van die Columbia-bekken, het die Indiane 'n ietwat moeiliker lewe geken. Die Thompson, Okanogan, Methow, Wenatchee en ander groepe het harder gewerk vir hul bestaan. Beïnvloed deur die oop grasvelde en die perd (verkry in die agtiende eeu), het hulle 'n manier van lewe ontwikkel wat ietwat anders was as dié van die kusstamme.
Tog het die binnelandse Indiërs uit onbekende tye kontak gemaak met die kusstamme. Elkeen het die ander beïnvloed. Hulle het idees uitgeruil en goedere verruil. Elkeen het ook die invloed van ander bure gevoel. Die Indiërs van Puget Sound het baie grimmige ervarings beleef deur die kragtige, oorlogsagtige Haidas van die noordelike kus van British Columbia. Die plato -stamme het hul bure in die ooste geken: die Yakimas, Nez Perces, Sanpoils, Kalispels, ens., En is beïnvloed deur die Indiane van die buffelland wat nog verder oos was.
Die oewers en eilande van Puget Sound en die vele riviere wat daarin stroom, bevat 'n groot aantal klein stamme of groepe. Die meeste van hulle het tot die kustak van die Salishan -taalbestand behoort. Dit was egter nie ongewoon dat die verskillende groepe dit moeilik gevind het om mekaar te verstaan ​​nie, so anders was hul dialekte. Langs die oostekant van die Sound het stamme soos die Semiahmoo, Swinomish, Nooksack, Lummi, Samish, Snohomish en Skagit gewoon.
Verskillende studente het die klein Skagit -stam op verskillende maniere beskryf. Edward S. Curtis het geskryf dat hierdie Indiane op die laaglande van die Skagit -delta woon, langs die was in die omgewing, op die noordelike helfte van die eiland Camano, op die boonste oostelike oewer van die Whidbey -eiland en op die oostelike deel van die Swinomish -eiland.  John B. Swanton beskryf hul liggings as aan die Skagit- en Stillaguamishrivier, "behalwe oor hul bekke." By die mond van die Skagit plaas hy die Swinomish -groep, wat volgens hom soms as 'n onderafdeling van die Skagits beskou word. 
Hierdie oënskynlike verwarring is moontlik te wyte aan die Skagiete wat slegs vae konsepte van stamwees het. Hulle het na hulleself verwys as 'die mense' (Hum-a-luh). Meer korrek, dit was 'n versameling bands of dorpe wat geensins tot een politieke stelsel verenig was nie. Slegs selde, soos in die aangesig van 'n vyand, het hulle 'n bondgenoot gehad om 'n gemeenskaplike belang te dien. Swanton het tien onderafdelings van die groep geïdentifiseer:
Baseleltsed, op die Skagit, van die huidige Van Horn tot drie myl bo die Rockport- en Sauk -rivier, amper tot by die monding van Suiattle Creek, insluitend die dorpie Tcagwalk by die monding van die Sauk -rivier.
Baskadsadsiuk, op die suidelike oewer van die Skagit, van Hamilton na Birdsview, insluitend 'n dorpie oorkant Hamilton.
Basekwiuk, op die Skagit, bo Rockport, insluitend 'n dorpie by Marblemount (tans 'n distrikswagterstasie, maar buite die parkgrens) by die monding van die Cascade.
Basohalok, op die noordelike oewer van die Skagit, van Hamilton na Birdsview, insluitend 'n nedersetting by Hamilton.
Nookachamps, op die Skagit, van Mount Vernon tot Sedro Woolley en Nookachamps rivierafvoer, insluitend Tslatlabsh op Big Lake, en 'n dorp agter Mount Vernon.
Sauk, op die Sauk, bo samevloeiing van Suiattle, insluitend 'n nedersetting op Sauk -prairie bo Darrington.
Sbaleuk, op die Skagit, van bo Birdsview tot bo Beton, insluitend 'n dorpie by Concrete.
Sikwigwilts. op die Skagit, van Sedro Woolley tot onder Lyman, insluitend 'n dorpie op die woonstelle naby Sedro Woolley.
Suiattle, op die Suiattle, insluitend 'n dorpie naby sy mond.
Tcubaabish, op die Skagit, van Lyman tot onder Hamilton, insluitend Day Creek -dreinering en 'n dorpie aan die monding van Day.
Dit is moeilik om akkurate sensusgetalle van die Skagits te vind. Toe die eerste blanke ontdekkingsreisigers teen die einde van die agtiende eeu aankom, het soveel as 1 000 Indiane hierdie gebied beset. Gov.I. Stevens het in 1855 berig dat daar toe slegs 300 Skagits was. In 1877 het dieselfde getal die swaarkry van die beskawing oorleef. Die sensus van 1910 kon slegs 56 uitmaak, die laagste getal in die moderne tyd. Sedertdien het die getal toegeneem, soos met ander Indiërs in die hele land. Die bevolking van die groep vandag, op en buite die besprekings, is waarskynlik meer as 250. 
Die Puget Sound -Indiane, waaronder die Skagits, het in permanente dorpe gewoon. Maar die mense self was onverskrokke reisigers. Waar moontlik, deur kano's en deur voetpaadjies, waar nodig, het hulle die naburige stamme langs die klank besoek en in die Cascades geklim om te jag en bessies en wortelvoedsel op die regte seisoene te versamel. Hulle gebruik die oorvloedige en maklik gesplete sederhout om hul huise in die permanente dorpe te bou. Elkeen van hierdie groot strukture het 'n aantal gesinne gehad, elke gesin het sy eie kamer en 'n aparte ingang. Soms was hierdie huise vierkantig, maar meer algemeen was dit reghoekige geboue, 30 tot 40 voet breed en tot 100 voet lank. Slaapplatforms hardloop deur die kamer terwyl rietmatte die vloer bedek. 'N Ryk man kan ook sy mure met matte beklee. Daar word gesê dat die dakke van die Skagits -huise 'n enkele helling gehad het, dit wil sê 'n afdak. Hierdie tipe konstruksie het verskil van die huise van baie ander Sound -stamme wat 'n geweldak gehad het. Tydens hul someruitstappies in die berge, het die Skagiete tydelike skuilings van pale en matte van borsbakke opgerig. 
Polities was die Skagiete maar losweg as 'n groep of stam georganiseer. Elke orkes of dorp was onafhanklik van die ander, en het slegs saamgesmelt as hulle bedreig is deur eksterne gevare of, selde, met die doel om 'n algemene saak, soos 'n offensief teen 'n ander stam. Intern was die organisasie van 'n orkes kompleks. Elke man het sy plek in die sosiale struktuur, verkry deur erfenis, en geen twee mans was presies gelyk nie. Alhoewel huise, kano's, ensovoorts gemeen was, het die konsep van rykdom 'n belangrike rol gespeel. Deur rykdom of in oorlogvoering, het 'n mens se rykdom sy sosiale status weerspieël. Die 'bevoorregtes', die kapteins en edeles, het die grootste deel van die rykdom gehad, of dit nou koper, pelse of skaars skulpe was. Hierdie leiers het hul standpunte behou deur dinge soos spoggerige potlatches of 'n groot aantal slawe.
Die Sound Indiane het hul slawe verkry deur te veg teen naburige groepe of deur ontvoering. 'N Slaaf het geen status gehad nie. 'N Eienaar kan besluit om 'n aantal van hulle dood te maak met die doel om sy adel te toon deur so maklik sy eiendom prys te gee. Volwasse mans wat in oorlogvoering gevang is, is gewoonlik in elk geval dadelik geslag, anders sou hierdie gevangenes uiteindelik probeer ontsnap. 
Net soos ander Indiane aan die noordelike Stille Oseaan -kus, het die Skagits gedenkpale (totem) opgerig, houtmaskers, versierde huishoute, houtkaste, bakke en huishoudelike gereedskap opgerig. In al hierdie aktiwiteite was hulle egter baie minder aktief as die Indiane verder noord, langs die kus van British Columbia. Hulle het ook toegegee aan die potlatch, 'n fees waarin die gasheer sy rykdom en vrygewigheid bewys het deur sy besittings weg te gee. In sommige van die groter dorpe langs die Sound het groot potlatch -huise gestaan, waarvan een meer as 500 meter lank was. 'N Ronde of ovaal gat bedek met 'n hangbord het die ingang van hierdie sederstrukture gemerk, ook dikwels is die hout gekerf en geverf. Die Skagit News, in 1885, beskryf 'n laat-dag potlatch:
Verlede Sondag het die Skagit -Indiane 'n groot "potlatch" op die boonste rivier bo Sauk ingewy. Die vervaardiger van die potlatch versamel sy rykdom en skatte van komberse, perde, gewere, ens., En as hy genoeg rykdom het, kondig hy 'n groot potlatch (geskenk) aan, waarheen al die geallieerde stamme kan kom. . . . Soos die dag nader kom, word honderde kano's na die potlatch -huis gesien. Hier is 'n algemene maak van geskenke. Die potlatch word gegee om 'n aspirant te help met politieke eerbewyse of op algemene beginsels. As een Indiër te ryk word, is 'n potlatch verpligtend.
'N Ander uitgawe van die koerant verwys na 'n' ou potlatch -huis ', waarin gesê word dat die Indiërs die beeld van' die ou slang 'op sy poste geskilder het. 
Fisies was die Skagiete kort, maar dik, hul ledemate sterk maar boogbeen. Hulle het breë gesigte, oë met groot spasie en prominente neuse. Hulle het hul hare lank gedra en gewoonlik los. Langs die klank het die Indiane oorversierings, ringe en halssnoere gedra, maar hulle het waarskynlik nie hul neuse deurboor nie. Hulle het hul lywe getatoeëer, maar nie in die mate van sommige ander kusstamme nie. Een van die bekendste gebruike van hierdie mense was om hul voorkoppe plat te maak. Dit was hierdie gebruik, wat verkeerdelik toegeskryf word aan die verkeerde naam van die Flathead -stam van Idaho en die westelike Montana (wat nie hul koppe platgedruk het nie), wat in die 1830's en 1840's tot die Protestantse missionêre poging in die noordweste van die Stille Oseaan gelei het.
Paul Kane beskryf die proses:
Die Indiese moeders dra almal hul babas vasgemaak aan 'n stuk bord bedek met mos of los vesels van sederhout, en om die kop plat te maak, plaas hulle 'n kussing op die baba se voorkop, waarop 'n stuk lê gladde bas, vasgebind deur 'n leerstrook wat aan weerskante deur gate in die bord beweeg en styf teen die voorkant van die kop gehou word. . . . Die proses begin met die geboorte van die baba en word voortgesit vir 'n tydperk van agt tot twaalf maande, teen die tyd wat die kop het. . . verkry [die vorm] van 'n wig. 
Beide mans en vroue het min klere gedra. In teenstelling met die uitgebreide rok van die binnestamme, het die mans bloot 'n kombers van hondehare gedra, soms gemeng met voëldons en basvesel, diervelle of bokwol. Hulle het dit met 'n houtpen aan die nek vasgemaak. Die vroue was 'n bietjie meer beskeie, met 'n bas "voorskoot" onder hul kombers. Beide geslagte het kegelvormige, waterdigte hoede van gekleurde grasse gedra as beskerming teen die blywende reën. Albei het kaalvoet geloop. Sommige van hulle het verruil vir die pasgemaakte velklere wat die binnestamme gemaak het, wat hulle vir die winter gebruik het. 
Oorspronklik het die Skagits se wapens bestaan ​​uit die pyl en boog en oorlogsklubs, gemaak van hout, been of klip. Kaptein George Vancouver, RN, beskryf 'n boog van baie goeie afwerking wat hy gesien het. Dit was 2-1/2 ש voet lank, gemaak van 'n natuurlik geboë taxus en omring met 'n strook elastiese vel of slangvel wat stewig vasgemaak is. 
Myron Eells, 'n sendeling onder die Puget Sound Indiane, het die kano's van hierdie mense breedvoerig beskryf. Voordat ons na Eells se verslag gaan, moet u daarop let dat die Puget Sound-Indiërs nie die fabelagtige oorlogskano's van die Haidas van Noord-British Columbia gebou of gebruik het nie. Hulle het egter drie verskillende soorte gebruik: 1. Die groot- of Chinook -kano, 2. Die Twana -hengelkano en 3. Die graaf -kano. Almal was uitgrawings gemaak van die sederhout. Die Indiërs verbrand die houtstapel en maak die binnekant en buitekant af met 'n kliphand. Daarna het hulle die hout gestoom deur dit met water en warm klippe te vul. Dit het veroorsaak dat die uitgeholde houtstrook versprei het, waarna die vervaardiger in dwarsstukke of dwarswonde, ongeveer 1-1/2 duim in deursnee, vasgemaak het. Seder tou gaan deur die punte van die dwarsstukke en die kante van die kano wat die dwarsstuk op sy plek hou. 'N Rand van 'n duim loop om die rand van die kano as 'n beskerming teen roei. In die vroeë historiese tydperk het die Indiane die buitekant van kano's verkool en gepoleer en dit rooi geverf.
Die Chinook -kano's kom oor die algemeen uit British Columbia deur middel van handel. Hulle kon groot vragte dra en is gebruik vir reis op oop see. Hierdie kano's was ongeveer 35 voet lank, vyf voet breed in die middel, drie voet hoog by die agterstewe en ongeveer vier en 'n half voet hoog by die boog. In die middel en naby die boog was plekke vir maste. 'N Stuurman sit naby die agterstewe.
Die Twana Hengel -kano's het al die riviere in die Sound -gebied gelê. Hulle het ook 'n ekstra rand gehad wat vervang kan word as hulle gedra word. Hulle was 12 tot 30 voet lank, 20 tot 48 duim breed en was 9 tot 20 sentimeter diep in die middel. Die graaf-kano, ook baie algemeen op die Skagit, was dieselfde as die Twana, behalwe dat die punte stomp was (1 tot 1-1/2 voet breed) in plaas daarvan om tot 'n punt te kom.
Kanotoerusting het plaaslik gemaakte spane van esdoornhout ingesluit, 'n man se spaan ongeveer 4-1/2 voet lank, met 'n 2-1/2-voet lem wat op sy breedste vyf sentimeter breed was. Die vrou se spaan was breër en korter. Die Sound Indiane het ook die Makah-spane ingevoer, 5 voet lank, 3 voet lem en 7 sentimeter breed, gemaak van taxus. 'N Variasie op spane is die Chelalis of rivierpeddel genoem. Sy lem het geëindig in 'n omgekeerde U, wat gebruik is om teen hout te druk. Om die rivier op te reis, het die Indiane eenvoudige pale van ongeveer 12 tot 15 voet lank gebruik. Hulle het bail deur middel van 'n hout dipper, els is die voorkeur hout. Hulle het ankers gemaak deur eenvoudig 'n rots te steek of 'n gat daardeur te boor. 
Die see voorsien die Skagits van volop voedsel, veral salm en skulpvis. Die mans het ook takbokke en ander diere gejag. Vroue het bessies gepluk en eetbare wortels gegrawe. Hulle het vis en wild in mandjies of houtbakke gekook wat deur warm rotse verhit is, dieselfde gebraai op oop vure, gebakte wortels en eikels in kuile ​​en vis en bessies gedroog. Voedsel, veral salm, was so oorvloedig dat 'n gesin binne 'n paar dae se werk 'n paar maande se voorraad kon kry. As gevolg hiervan het die Skagits aansienlik meer tyd gehad vir ontspanning as die binnestamme. 
'N Beskrywing van een van die meer algemene soorte visstroke bevat rekords dat dit gebou is oor 'n stroom waar dit vlak, smal en nie te vinnig was nie. Die Indiërs het in stelle van drie 'n reeks ringe in die stroompie ingedryf, elke stel 'n driepoot. Twee van hulle skuins stroomop, die derde (effens langer) leun stroomaf en word teen die ander twee vasgemaak, terwyl die stel aan die bokant vasgemaak is. Hulle het toe drie horisontale pale (een op die stroombed, een aan die oppervlak en die derde halfpad tussen) na die stroomopkant vasgemaak. Hulle het traliewerk teen hierdie raam gelê; die roosterwerk is sederhoute wat saamgebind is. Die stroom het dit in plek gehou. Salm het teen die rooster saamgedrom en die Indiërs het hulle gevang met 'n dipnet, 'n harpoen (spies) of gaffel. 
Behalwe huise, kano's en visstuwels, was die vroeë blankes ook beïndruk met die 'dooie plekke' of begraafplase wat hulle langs Puget Sound gesien het. Die Skagits en hul bure het hul dooies in kano's of uitgebreide bokse geplaas, wat op hul beurt 'n paar meter van die grond af op rame gestaan ​​het. Die familielede van die oorledene het die lyk in rietmatte toegedraai en hout- en beengereedskap, skottelgoed, lap en ander voorwerpe in die kano geplaas om die gees van die dooie te vergesel. Al hierdie voorwerpe is op een of ander manier gebreek of vermink. Dit was blykbaar nie ongewoon dat slawe by die dood van 'n welgestelde persoon geoffer word nie. Die Skagits was versigtig vir die spoke van die ontslape en het die begraafplase versorg. 
Die Skagiete deel met ander groepe die geloof in bonatuurlike wesens wat in die fisiese wêreld om hulle geleef het: die berge, die lug en die woude. Hierdie geeste het sowel voogde as monsters ingesluit. Diegene wat in fisiese voorwerpe geleef het, kon die vorm van diere aanneem; diegene wat in diere gewoon het, soos in die salm, kon net so maklik die mens aanneem. Een van die beste versamelings van die volksverhale van die kus-Salish is Thelma Adamson, Folk-Tales of the Coast Salish. 'N Minder wetenskaplike, maar interessante byeenkoms is gedoen deur Ella E. Clark, Indian Legends of the Pacific Northwest. Een van die Clark -legendes kom van 'n Skagit met die naam Andrew Joe. In die verhaal vertel Joe van Doquebuth, die Skepper en die transformator van die land van die Skagits. Sy verhaal gee die konsepte wat die Skagiete van die wêreld daaroor gehad het, oor. Dit illustreer ook dat die Skagiete nie van ander stamme geïsoleer is nie; beide aan die kus en binne is daar 'n groot ooreenkoms tussen die skeppingsverhale wat deur ander groepe vertel word:
In die begin het Raven en Mink en Coyote die Skepper gehelp om die wêreld te beplan. Hulle was in al die argumente. Hulle het die Skepper gehelp om te besluit dat al die riviere slegs op een manier moes vloei, en hulle het eers gedink dat die water aan die een kant van die rivier en aan die ander kant moes vloei. Hulle het besluit dat daar draaie in die riviere moet wees, sodat daar 'n draai kan wees waar die vis kan stop en rus. Hulle het besluit dat diere in die woude geplaas moet word. Mense sal uit hul pad moet bly.
Mense sal nie vir ewig op hierdie aarde lewe nie, het Raven en Mink, Coyote en Old Creator ooreengekom. Hulle bly net 'n kort rukkie. Dan sal die liggaam teruggaan na die aarde en die gees na die geesteswêreld. Alle lewende dinge, sê hulle, sal mannetjies en wyfies wees-diere en plante, visse en voëls. En alles sal sy voedsel uit die aarde, die grond, kry.
Die Skepper het vier name vir die aarde gegee. Hy het gesê dat slegs 'n paar mense die name moet ken, die paar moet spesiale voorbereiding vir hierdie kennis hê om die spesiale geesvermoë te ontvang. As baie mense die name sou ken, sou die wêreld te vinnig en te skielik verander. Een van die name is vir die son, wat in die ooste opkom en warmte en lig bring. 'N Ander een is vir die riviere, strome en soutwater. Die derde is vir die grond waarop ons liggame terugkeer. Die vierde is vir die bos, die bos is ouer as mense, en is vir almal op die aarde.
Nadat die wêreld 'n rukkie geskep is, het almal die vier name vir die aarde geleer. Almal en almal het die Skagit -taal gepraat. Toe die mense met die bome begin praat, kom die verandering. Die verandering was 'n vloed. Water bedek alles behalwe twee hoë berge-Kobah en Takobah. Die twee berge-Mount Baker en Mount Rainier-het nie ondergegaan nie.
Toe die mense die vloed sien kom, maak hulle 'n groot kano. Hulle het dit gelaai met twee van alles wat op die aarde leef, met die mannetjie en die wyfie van elke dier en plant. Toe die vloed verby was, beland die kano op die prairie in die Skagit -land. Vyf mense was in die kano. Na die vloed, toe die land weer droog was, het hulle teruggekeer hiernatoe.
'N Kind is gebore vir die man en sy vrou wat in die kano was. Hy het Doquebuth geword. die nuwe Skepper. Hy het na die vloed geskep, nadat die wêreld verander het.
Toe hy oud genoeg was, is Doquebuth aangesê om na die meer te gaan-die Campbellmeer, word dit nou genoem-om te swem en vas en sy geestelike krag kry. Maar die seun speel rond en gehoorsaam nie bevele nie. Coyote het hom gevoed, en die seun het nie probeer om sy geestelike krag te kry nie. Sy familie het hom dus verlaat. Toe hy by die huis kom, was niemand daar nie. Sy gesin was weg en het alles saamgeneem behalwe wat aan die seun behoort het. Hulle het sy hond agtergelaat en die velle van die aartappels en eekhorings wat die seun tydens die jag geskiet het. Sy ouma het vir hom in 'n clamshell vuur losgelaat. Uit die vel wat hy drooggemaak het, het die seuntjie 'n kombers gemaak.
Toe hy agterkom dat sy familie hom verlaat het, het hy besef dat hy verkeerd gedoen het. Hy het dus begin swem en vas. Vir baie, baie dae het hy geswem en gevas. Niemand kan geestelike krag kry nie, tensy hy skoon is en sy maag leeg is.
Op 'n dag het die seuntjie gedroom dat die Ou Skepper kom.
"Vat my kombers," sê Old Creator. "Dit is die kombers van die hele aarde. Waai dit oor die waters, en noem die vier name van die aarde. Dan sal daar voedsel vir almal wees."
Dit is hoe die seuntjie sy geestelike krag van die Ou Skepper gekry het. Hy waai die kombers oor die water en oor die bos. Toe was daar kos vir almal. Maar daar was nog geen mense nie. Die seuntjie swem nog en hou vas.
Ou Skepper kom weer in 'n droom na hom toe.
"Maak al die bene bymekaar van die mense wat hier voor die vloed gewoon het. Versamel al die bene en stapel dit in 'n groot hoop. Swaai dan my kombers daaroor en noem die vier name van die aarde."
Die jongman het gedoen soos hy in sy droom gesê is, en mense is uit die bene geskep. Maar hulle kon nie praat nie. Hulle het rondgetrek, maar was nie heeltemal voltooi nie.
Die jong Skepper het nog geswem. 'N Derde keer kom die Ou Skepper in 'n droom na hom toe. Hierdie keer het hy vir die jongman gesê dat hy 'n brein vir die nuwe mense moet maak. Daarom het hy die kombers oor die aarde gewaai en die vier name van die aarde genoem. Dit is hoe breine uit die aarde gemaak is.
Dan kon die mense praat. Hulle het baie verskillende tale gepraat. Maar waar hulle sou woon, het die jong Skepper nie geweet nie. So het hy nog geswem. In sy droom het die Ou Skepper vir hom gesê om oor die groot eiland te gaan, van see tot see, en die mense terug te blaas waar hulle hoort. So blaas Doquebuth die mense terug na die plek waar hulle voor die vloed gewoon het. Sommige het hy in die buffelland geplaas, sommige by die soutwater, sommige by vars water, sommige in die woude. Daarom praat die mense op verskillende plekke verskillende tale.
Die mense wat na die vloed geskep is, het geprofeteer dat 'n nuwe taal in ons land ingevoer sou word. Dit sal die enigste taal wees wanneer die volgende verandering aangebring word. As ons diere kan verstaan, sal ons weet dat die verandering halfpad is. As ons met die bos kan praat, sal ons weet dat die verandering aangebreek het.
Die vloed was 'n verandering. 'N Ander een kom nog. Die wêreld sal weer verander. Wanneer dit gaan verander, weet ons nie. 
As gevolg van die pogings van goewerneur I. I. Stevens om al die Indiane van die Washington -gebied in 1855 op reservate te plaas, beland die meeste Skagits uiteindelik in die een of die ander van twee klein reservate. Dit was die Swinomish -reservaat naby La Conner, Skagit County (Suiattle, Kikiallus, Swinomish en Skagit Indiane), en die Tulalip -reservaat naby Everett, Snohomish County (Snohomish, Snoqualmie, Suiattle, Samish, Skagit en ander). 
Ten spyte van hierdie poging om die Indiane binne spesifieke gebiede te konsentreer, het 'n aantal Skagiete elke somer die berge van die boonste Skagit besoek en selfs huise langs die onderste dele van die rivier onderhou. Dit was veral waar vir diegene wat nie die verdrag onderteken het nie en wat hulself nie gedwing het om hul mede-stamgenote se merk te aanvaar nie. Die twee kulture het eers in aanraking gekom toe blankes op die oopte by die mond van die Skagit begin sak het en voorlopig by die rivier uitkom. Namate die Amerikaanse nedersetting uitgebrei het, het 'n toenemende aantal Indiërs getrou en geabsorbeer deur die blanke gemeenskap. Ander beweeg teësinnig na die voorbehoude. 'N Paar het voortgegaan om voordeel te trek uit die ruwe bo -land om hul vryhede te behou.
Namate die houtbedryf uitgebrei het en selfs na die eerste goue "stormloop" van die laat 1870's, was daar nog 'n paar Skagits langs die rivier te vinde. Soos op ander plekke in die weste, het voorvalle voorgekom. Maar die gedempte Skagiete was nooit 'n werklike bedreiging vir die indringende blankes nie-hulle was eenvoudig te min.
Die belangrikste bydrae wat die Skagits, en die binnestamme gelewer het tot die verkenning en opening van die Noord -Cascades, was die roetes wat hulle deur die eeue ontwikkel het. Relatief min passe en canyons leen hulle tot tramontaan -kommunikasie binne die perke van die huidige park. Diegene wat wel bestaan, was lank reeds deur die Indiane bekend en gebruik. Toe Alexander Ross, North West Company, in 1814 probeer om die Noord -Cascades van oos na wes oor te steek (sien Fur Trade hieronder), het hy 'n Indiese gids saamgeneem wat die land geken het. Ongelukkig het die gids siek geword voordat hy die reis voltooi het, maar dit is belangrik dat Ross 'n persoon kon vind, in hierdie geval 'n binnelandse Indiër, wat vertroud was met die berge. 
In 1853 het kapt. George McClellan, VSA, op soek na moontlike roetes deur die North Cascades, by Fort Okanogan verneem dat 'n roete oor die berge gelei het van die Methow -rivier aan die oostekant na Puget Sound. Met sy kenmerkende huiwering het McClellan nie die spoor ondersoek wat hy aangeneem het dat dit onbevredigend sou wees vir 'n spoorlyn nie.  Hierdie roete het moontlik deur die Stehekin -vallei, die Cascade -pas en langs die Cascade -rivier geloop, dieselfde roete as wat die meeste studente meen dat Ross gereis het.
In 1877 het 'n groep potensiële prospekteerders dieselfde roete van wes na oos gereis. Beide op reis deur die Cascade -vallei en as hulle met die Stehekin afgaan, het hierdie mans gesê dat hulle Indiese paadjies gevolg het. Toe hulle die kop van die Chelan -meer bereik, het hulle twee kano's gevind wat die Skagit -Indiane daar gehou het om langs die meer te reis wanneer hulle met die binnelandse Indiërs handel dryf. Otto Klement, een van hierdie reisigers, het opgemerk dat die Indiane geneig was om hul paaie waar moontlik na die hoë land te hou, eerder as deur die dik groei van die vallei. Klement het ook opgemerk dat hy 'n groep van 30 Indiese perde in die Cascade -vallei gesien het. Dit was 'n seldsame gebeurtenis, want die kus -Indiane het, anders as dié op die plato, baie min behoefte aan perde in hul bosomgewing gehad. 
Die Amerikaanse en Britse internasionale grenskommissarisse, 1858-59, het grootliks gebruik gemaak van Indiese gidse (beide kus en binneland) vir die gedeelte van die 49 & deg noorderbreedte wat nou die noordelike grens van die park aandui. Een van hierdie gidse, Thiusoloc, 'n hoof van "Samonas" (nie deur Swanton gelys nie), het 'n akkurate kaart geteken vir die Amerikaanse kommissie wat die belangrikste riviere en reisroetes vir die wildernis tussen die Fraser- en Skagit -riviere toon. Een van die Amerikaanse landmeters, Henry Custer, het geskryf:
'N Deel van hierdie herversies, eintlik almal op die westelike helling van die Cascade Mts en in die Cascade Mts self, is te voet gemaak, met die hulp van Indiërs wat aan die verskillende stamme in die omgewing behoort, soos die Semiamoos, die Loomis, die Sumas, die Chiloweyuks, die Somanos, ens. ens. [sic], die dienste van hierdie Indiërs was baie waardevol. . . . Deur hulle in diens te neem, het ons die goeie wil van hierdie stamme verseker, so noodsaaklik vir ons sukses. Die eerste inligting oor die topografiese kenmerke (van die land) is ook verkry deur Indiërs, waarvan almal gesê kan word dat hulle 'n geografiese omvang het, sommige klein, sommige groter. . . en die minste topografiese kennis van 'n sekere deel van die land in die algemeen goed gedefinieer. Buiten hierdie perke is die land 'n perfekte terra incognita vir hulle, wat hulle nie nodig het nie, nie omgee nie, of die nuuskierigheid het om te ondersoek. 
Wit invalle het ongeveer 1876 opgewondenheid veroorsaak by die aansluiting van die riviere Skagit en Baker (Nahcullum). Vyf blankes het aansprake op die werf geneem. Die Skagit -Indiane wat nog steeds daar woon, maak beswaar daarteen. Beide kante het kalm gebly, maar die blankes het na die Tulalip Indian Agency gestuur vir hulp. 'N Werknemer, John P. McGlinn, het opgedaag, vervoer in 'n kano met 'n graaf met twee Skagits. Toe McGlinn die Indiërs versoek om byeen te kom, het hulle onder hul plaaslike hoof, John Wha-wit-can, aangekom. McGlinn het die Skagits meegedeel dat hulle hierdie lande deur die Verdrag van 1855 afgestaan ​​het en dat hulle na die voorbehoude moes oorgaan. Die Indiane het verdwyn en gesê dat niemand van hulle die verdrag persoonlik onderteken het nie. Hulle herhaal hul eise dat blankes onder hierdie punt op die rivier moet bly. Die raad het niks geskik nie. 
Vier jaar later, 1880, naby dieselfde plek, het 'n setlaar met die naam Amasa Everett 'n rusie met 'n Indiër gehad. Everett het die Indiër in die mond geskiet, maar nie noodlottig nie. Die vriende van die Skagit het opgewonde geraak en Everett het met die rivier gevlug. 'N Groep troepe het by hul kort besoek gekom en die onrus rustig laat stil word. Die volgende somer het sommige Skagits ingemeng met die werk van regeringsmeters op die boonste rivier. Weer het troepe aangekom, van Fort Townsend af. 'N Paar skietery het plaasgevind, maar geen ongevalle het gevolg nie. In 1882 het troepe die Sauk -rivier besoek om die Indiërs van daardie gebied te beïndruk. Hierdie voorvalle het blykbaar die Skagiete laat besef dat hul lewenswyse vir ewig gedoem was. Geen probleme het meer voorgekom nie. Gedurende die huidige eeu het 'n paar Skagiete op grondgebiede gewoon in die omgewing van die rivier wat hul naam dra. 
Binne die park bestaan ​​daar vandag min spore van die swerftogte van die Skagit. Stappers steek steeds die Cascade Pass oor, maar nou op 'n roete wat grootliks herlei is. Reflector Bar, op Stetattle Creek, net bokant die aansluiting met die Skagit en onmiddellik onder die stad Diablo, was volgens die Skagits die Spirit Boundary. Die Indiërs het destyds bekommerd geraak dat blankes die boonste land binnekom, en verduidelik dat die 'landspoke' skade aan die jagters of mynwerkers wat die hoogland binnekom, kan berokken. Volgens die verhaal het 'n groot bosbrand omstreeks 1880 op die mynhutte getrek, asof die plattelandse spoke hul wraak toedien. Die verhaal is waarskynlik apokrief, maar dit simboliseer die laaste poging van die klein Skagit -stam om homself te bewaar teen die golwe van verandering. 
'N Laaste Skagit -verhaal, wat nie deur die moderne geskiedskrywing uitgedaag is nie, het ook binne die parkgrense plaasgevind. 'N Skagit -gesin het kamp opgeslaan op die rivier bokant die huidige Newhalem. 'N Dogter, wat met 'n Thompson -Indiër van British Columbia getroud was, het daar kom kuier. By haar was haar man en twee van sy broers. Daar het 'n argument ontstaan ​​en 'n Skagit het een van die broers vermoor. Die Thompsons vertrek na hul noordelike huis deur Stetattle Creek. Die volgende somer keer die familie Skagit terug na dieselfde kamp. 'N skoondogter, 'n profeet, het die groep gewaarsku dat die Thompsons sou terugkeer om wraak te neem. Sy en haar man het stroomaf na Bacon Creek (vandag se grens) gevlug. Die Thompsons het teruggekeer, die sederhut aangeval en die hele gesin behalwe een seun vernietig. Hierdie jong man het gevlug om sy broer by Bacon Creek van die ramp te vertel.
Die volgende somer het hierdie twee broers en verskeie van hul vriende weer die rivier opgegaan, waar hulle die Thompsons by die monding van Goodell Creek gevind het. Die Skagiete val aan en vernietig die grootste deel van die vyand.
Volgens Skagit -geheue was hierdie tipe gedrag tipies van die Thompsons wat hulle as diewe beskou het en nog erger. 'N Algemene gesegde in die stam, toe iets ontbreek, was: "The Stetattles [Thompsons] moes gewees het." 
Tussen die Skagitrivier en die Kanadese grens het minstens vier ander groepe van die Salishan -taalfamilie tot in die historiese tydperk geleef: die stamme Samish, Lummi, Nooksack en Semiahmoo. Van die vier het die Nooksacks waarskynlik die mees intieme kennis van die berge. Hierdie groep het langs die Nooksackrivier gewoon wat aan die voet van die berg Shuksan styg. Hulle naam beteken 'bergmanne'. Vandag woon die Lummi's in 'n reservaat (bevolking 827) wat na hulself in die noordweste van Washington vernoem is, en die Samiese en Semiahmoo -Indiërs het byna verdwyn as identifiseerbare groepe, terwyl die Nooksacks (bevolking 300) op openbare domeine langs die Nooksackrivier in Whatcom County woon. Die kultuur van hierdie groepe was soortgelyk aan dié van die Skagits, dus is die verskillende onderwerpe wat in die voorafgaande bladsye bespreek is, ook op hulle van toepassing. 
Die stamme wat langs die oostelike basis van die Noord -Cascades gewoon het, was ook lede van die Salishan -taalfamilie, soms na verwys as die "binnelandse afdeling". Van noord na suid was die groepe wat die invloed van die berge gevoel het, die Thompsons, Okanogans, Methows, Chelans en Wenatchees.
Ten noorde van die North Cascades, langs die Thompson- en Fraser -riviere in British Columbia, het die (Ntlakyapamuks) gewoon, in die volksmond die Thompsons genoem. Die eerste keer wat Simon Fraser, North West Company, in 1799 besoek is, ondervind die Thompsons die gevolge van 'n groot toestroming van mynwerkers in hul tuislande tydens die goudstormloop van 1858. Hulle het gedurende die somers in die Noord -watervalle gejag, veral langs die boonste Nooksack en Skagit riviere. Soos hierbo genoem, het hulle handel gedryf en soms met hul neefs aan die kus baklei. Alhoewel dit beïnvloed is deur die kuskultuur, het die Thompsons se lewenswyse meer gelyk aan dié van die talle stamme wat in die groot Columbia -kom was.
Voordat die Thompsons met blankes in aanraking gekom het, was hulle 'n aansienlike stam, en hul bevolking rondom 1780 word op 5 000 geraam. Soos soveel stamme het hulle gely aan pokke en ander siektes wat deur pelshandelaars en goudmyners ingebring is totdat hulle teen 1900 minder as 2 000 was. 
Ten suide van die Thompsons was die volgende groot groep die Okanogan -stam, hoofsaaklik geleë aan die Similkameen-, Okanogan- en Columbia -riviere, en rondom Okanogan -meer, en aan weerskante van die internasionale grens. Diegene wat suid van die 49ste parallel woon, het ook die naam Sinkaieth ("mense van die water wat nie vries nie"). Hulle het in 1780 ongeveer 2 200 getel, maar teen 1906 het die Amerikaanse orkes tot net meer as 500 afgeneem. Die oorblyfsels van die stam woon vandag op die Colville -reservaat in die noordooste van Washington as deel van die Konfederasie -stamme. 
The Methows was 'n klein groepie wat op die Methow- en Okanogan -riviere gewoon het, en op die Columbia tussen die twee. Hierdie Indiërs was amper groot genoeg om as 'n aparte stam erken te word, en was nou verwant aan die Okanogans. Verder suid, rondom die uitloop van die Chelan -meer, was nog 'n baie klein groepie, die Chelan Indiane. Inwoners van die omgewing verwys vandag gereeld na hulle as die Aartappels. Die Chelans het die Wenatchee -dialek gepraat en was nou verwant aan die stam sowel as met die Methows. 
Die Wenatchees (ook gespel Wenatchi) het langs die onderste riviere Methow en Wenatchee geleef en by die samevloeiing van hierdie strome met die Columbia. Hulle afstammelinge woon vandag op beide die Yakima- en Colville -reservate. Hulle het in 1780 minstens 1400 getel en was teen 1906 amper verdwyn, en daar was teen daardie tyd nog slegs 52 verantwoordelik. 
Al hierdie groepe het die kenmerke van die Columbia -bekkenkultuur gedeel, saam met Shahaptian -stamme soos die Yakimas, Walla Wallas en Nez Perces. In teenstelling met die nat woude van die kus, het myle grasse die groot golwende vlakte bedek, wat deur skerp koppies gesny is. Basaltiese rotsuitsteekings, halfwoestynplantegroei in die reënskadu en uiters warm somers het 'n harde omgewing veroorsaak waarin die plato-stamme 'n meer Spartaanse lewe geleef het as hul kusverwante. Hulle woon langs die oostelike basis van die Cascades en het die meeste kontak met die kus van die plato -mense gehad. Hulle het as tussengangers opgetree in die handel in goedere en idees tussen die twee gebiede.
Die binneland het Salish gewoon in semi-permanente dorpe langs die Columbia en sy sytakke. In teenstelling met die kus, is huise of lodges in die binneland maklik vervoer. Die hele dorp kan volgens die seisoen inpak en beweeg. Elke orkes het homself egter gewoonlik jaar na jaar weer op dieselfde plekke gevestig, soos in die vroeë somer by sy gunsteling visvanggebied langs 'n rivier.
Die losies, net soos dié langs die Sound, het soms groot lengtes bereik, ver bo 200 voet. 'N Aantal gesinne, soms 'n hele dorpie, elk met sy eie vuur, het 'n lodge bewoon. Hulle het die binnekant egter nie verdeel nie. Omdat hulle nie sederhout het nie, het hulle die hut van fyn geweefde rietmatte gebou wat aan 'n houtraam gehang is. Die sye skuins, bereik amper bo, maar laat 'n opening langs die rant sodat rook kan ontsnap. In die winter het hulle hul skuilings dikwels in die grond laat sak deur 'n paar meter uit te grawe en dan met gras en grond aan die buitekant te bedek. Ongeveer aan die begin van die 19de eeu, nadat hulle die perd aangeskaf het, het hierdie stamme die konsep van die vellodge, in die volksmond die tipi genoem, geleen van die Great Plains Indiane wat tussen die groot buffelkuddes gewoon het.
Die bekendstelling van die perd uit die suidweste in die 18de eeu het 'n omwenteling in die lewe van die plato -stamme veroorsaak. Deur hul mobiliteit aansienlik te verhoog, reis hulle ver en wyd, veral die idees van die Groot Vlaktes en sy buffelgesentreerde lewe. Die perd verteenwoordig rykdom, en die leiers van hierdie oostelike Cascades -groepe het probeer om groot kuddes aan te skaf. Die grasvlaktes van die Columbia was voedsaam en dit was maklik om te reis, in teenstelling met die digte woude langs die kus. Net so belangrik soos die perd geword het, het die groepe langs die voetheuwels van die Noord -Cascades nie perdkuddes gekry wat naastenby so groot was as die Indiërs wat verder oos was nie, soos die Cayuses en Nez Perces.
Weereens was die orkes of dorp die belangrike element in die politieke organisasie van die stamme. Groter groepe kan bymekaar kom by die visvangplekke, maar geen sentrale regeringsorganisasie sou ontstaan ​​nie. In oorlogvoering kan 'n aantal groepe verenig word, maar elkeen bly onafhanklik met betrekking tot taktiek en leierskap. Leiers erf moontlik hul posisies, maar hulle sal hulself moet bewys om dit te behou. Dit was algemeen om tydens 'n oorlog rondom 'n bewese kryger te konsentreer en dan na verskillende leiers te kyk vir die jag of tydens visvang. Elke man was uiters onafhanklik en was 'n wet vir homself en sy gesin. Hulle het die potlatch nie in 'n belangrike mate waargeneem nie, alhoewel byeenkomste vir groot feeste in tye van oorvloed plaasgevind het. Hulle het selde slawerny beoefen, hoewel hulle vroue en kinders wat in die geveg gevang is, behou het.
Die plato -mense was meer beskeie as dié aan die kus. Gedurende die warm somers het die manne weinig meer gedra as 'n stuitjie en moccasins. Die vroue bedek hulself gewoonlik met 'n velrok. By kouer weer het albei geslagte die fyn, sagte, velklere gedra wat deur die huidige publiek so gewild met Indiërs geassosieer word. Hemde, leggings en moccasins is versier met stekelvarkies, skulpe en kleurstowwe (later met krale). Hulle illustreer 'n mate van gesofistikeerdheid oor kleding wat by die meer toevallige kusstamme ontbreek. Nadat blankes in die land begin handel dryf het, sou geen Indiër gedurende die koeler seisoene sonder 'n wolkombers gesien word nie.
Kano's was natuurlik 'n baie minder belangrike vervoermiddel in die binneland, veral na die bekendstelling van die perd. Hierdie Indiërs was nietemin vaardig in die uitkap van stompe en klein uitgrawings wat die Chelanmeer, die Columbia en die ander riviere uitloop.
Hulle dieet het min verskil van die groepe langs die Sound. Hulle het nie toegang tot baie skulpvis nie, maar in Junie elke jaar begin salm met die riviere loop. Toe vind 'n groot vangs visvang plaas. Hulle het vis gevang en voorberei op dieselfde manier as dié aan die kus. 'N Klemverskil was miskien dat hierdie mense langs die Columbia uiters vaardig was om salm van houtplatforms by sulke groot vissersentrums soos The Dalles en Kettle Falls, albei in die Columbia, af te skeer. Ook hulle het op die gepaste seisoene na die hoër land geklim om bessies te versamel en wortels te grawe, veral camas, 'n wortelvoedsel met 'n opvallende aantreklike blom in die vroeë somer. Die plato -Indiane was vaardig in die gebruik van pyl en boog en was groot jagters. Herten, bokke en kleiner diere het kos en klere verskaf.
Die eerste blanke wat die Okanogans besoek het, ens., Was die groot ontdekkingsreisiger van die North West Company, David Thompson. Hy het die Kanadese Rockies oorgesteek en in 1811 deur die Columbia gereis en elke stam onderweg na die monding van die "River of the West" besoek. Hy het by die Okanogans handel gedryf vir kos. Hy beskryf 'n Wenatchee -lodge wat 240 voet lank was. Hy het gesê dat die Wenatchees goed geklee was, met vel van bokke, bergskape en bergbok gedra.
Later dieselfde jaar het David Stuart en Alexander Ross, lede van John Jacob Astor's Pacific Fur Company, die Columbia aangekom en Fort Okanogan gestig, 'n paar kilometer by die rivier van die huidige Chelan. Gedurende die oorlog van 1812 het die North West Company die pos verkry. Dit was van Fort Okanogan dat Alexander Ross, wat na die North West Company oorgeplaas het, in 1814 die eerste blanke was om die Noord -watervalle oor te steek. Die pos het baie nuwe idees en produkte aan die stamme langs hierdie deel van die Columbia bekendgestel. Sulke items soos gewere, komberse en staalvalle het vinnig noodsaaklik geword. Net so vinnig het drank en siektes die plae van die stamme geword.
In die vroeë 1850's het die spoorwegmeters verbygery. Later in dieselfde dekade beweeg 'n stroom mynwerkers teen die Columbia op na die vermeende rykdom van goud in die noordooste van Washington. Territoriale toe staatsregerings het ontstaan. Stoombote het die Columbia aangepak. Wit nedersettings het ontstaan, veral nadat blankes in die 1870's ontdek het dat hierdie halfdroë land koring, beeste en appels sal laat groei. Chinese mynwerkers het die gruisbalke oopgemaak-en soms het die Chelans en ander hulle aangeval. Vir 'n kort rukkie in 1880 het die weermag Camp Chelan beset by die uitloop van die groot meer wat uit die hart van die Noord -Cascades vloei.
Die hele tyd het die Chelans, Wenatchees, Methows en Okanogans voortdurend in getalle afgeneem. Hulle het nie weerstand gebied teen wit aantasting nie, net soos die Yakimas, Cayuses en Nez Perces. Vandag woon die Thompsons steeds in hul tuislande. Die ander het hul riviervalleie en berge verlaat. In 1879 en 1880 is daar voorbehoude wes van die Okanogan- en Columbia -riviere gemaak tot by die Chelan -meer en die oostelike helling van die Cascades. In die daaropvolgende jare is hierdie reserwes in grootte verminder namate die wit nedersetting toegeneem het. Tans is byna al die Amerikaanse Okanogans, Methows, Chelans en Wenatchees deel van die Konfederasie -stamme van die Colville -reservaat in die noordooste van Washington. (Sommige van die Wenatchees het afsonderlik gegaan en woon in die Yakima -reservaat.) Van die totale bevolking van 3 000 in die Colville -reservaat, is minder as 400 Okanogans, ongeveer 140 noem hulself Methow en 'n bietjie meer as 150 kom uit die Wenatchee -stam. Die Chelans is klein genoeg en geïntegreerd genoeg om aan die meeste tellings te ontsnap. 
Soos aan die westekant, is daar vandag min spore van die Oos -Indiërs in die park te vinde. Die Thompsons -roete in die Skagit is nou onder water. Ander paaie wat by die Indiane ontstaan ​​het, moet nog gevind word, hoewel dit dikwels baie verander het. 'N Voorbeeld hiervan kan geïllustreer word deur die Stehekin -vallei, waar die onderste deel van die roete in die vroeë myndae in 'n pad omskep is. Hulle name is nog steeds op die land: Chelan, (diep water) en Stehekin (die pad deur die berge). Aan die voet van die Chelan -meer, oorkant die meer van Stehekin Landing. piktogramme bly steeds by die blote granietmure. Alhoewel dit onherroeplik deur vandale beskadig is, getuig hierdie rekord van besetting, moontlik voor die Chelan -Indiane, dat die Indiane al lank voor die historiese tydperk met hierdie land vertroud was. 
Evaluering en aanbevelings, beide kus- en binnelandse Indiane
Daar is relatief min spore van die Indiërs se reise en besetting van die huidige parkkompleks. 'N Kennis van die Indiërs se vertroudheid met en die vermoë om hierdie magtige reeks binne te dring, is egter noodsaaklik vir die begrip van die mens in hierdie wonderlike omgewing. Dit is ook belangrik om te weet hoe die berge die twee verskillende lewenswyses beïnvloed het: die kus-, klam- en beboste wêreld van die Indiane langs Puget Sound en die grasbedekte, droë land van die Binne-Indiërs.
Die verhale van hierdie twee verskillende lewenswyses kan die beste vertel word in besoekersentrums, deur museumuitstallings, oudiovisuele programme en miskien waar moontlik demonstrasies.
Die paar bekende plekke, soos die piktogramme aan die hoof van die Chelan -meer, wat reeds erg beskadig is, moet bewaar word. Totdat die beskerming gewaarborg kan word, moet hierdie spesifieke webwerf, indien enigsins, met sorg geïnterpreteer word.
Inwoners van die Stehekin -vallei, en ongetwyfeld elders, het verskeie uitstekende voorbeelde van Indiese klipwerk herwin. 'N Mens verwag dat ewe waardevolle vondste gemaak sal word. Hierdie artefakte moet waar moontlik versamel word, gekatalogiseer, bestudeer en uitgestal word.
In verband met die bogenoemde moet 'n argeologiese opname van die park gedoen word, met spesiale aandag aan die riviervalleie wat nie oorstroom is nie, soos die Stehekin, die middelste Skagit, Big and Little Beaver Creeks, Chilliwack River, die Noorde Vurk van Cascade River, Bridge Creek en elders. Planne bestaan ​​om die onderste gedeeltes van Big Beaver en Thunder Creeks te oorstroom. Hierdie twee moet goed ondersoek word voor die bou van 'n dam.