Stilte in die Lydenstyd - Die Hervormer
Hy het begin loop met die dwarsbalk oor sy skouers, opwaarts, steil, via Dolorosa: Leeupoort, die Boog, skuifelend. Uiteindelik is hulle by Calvaria, die hoogste punt van Golgota, Kopbeenplek. Die soldate slaan Hom aan die kruis vas; hulle bind Hom aan die kruis. Dit is die geweld van hierdie wêreld wat Hom met geweld aan die kruis bind. Sy asem is reeds vlak en hortend, maar onafwendbaar volg die ophys van die kruis, met die gekrys van spykers wat verder deur been en weefsel skeur.
Maar dan, genadiglik: stilte. Uiteindelik stilte. Na ure se foltering, lawaai, bloed, trane en sweet: stilte. Net die heuwelwind en geswiep van aasvoëlvlerke onderbreek nog die stilte. Stilte voor die afgryse, die spektakel; woordeloosheid voor die grimmigheid van hierdie donker teater.
Hy onderbreek hierdie stilte sewe keer, soos opgeteken in die vier Bybelse Evangelies. Daar is egter nog 'n heel laaste kruiswoord: Dit is die stilte self. Die Evangelies benadruk die gedempte kwaliteit van die afloop van hierdie gebeure. So moes dit by betragting ook wees, want stilte is die woonplek van God. Stilte is ook die werkplek van God. God werk in stilte. God praat ook wanneer God nie praat nie. Aan die kruis is die uiteindelike stilte daarom net so veelseggend as die beskeie kruiswoorde self. Daarom behoort ook ons saam met die heilige, algemene kerk stil te wees in die Lydenstyd, gevul met 'n skugter piëteit en egte vroomheid.