Kan selfdoodpogings voorkom word?Foto: Kristina Tripkovic/Unsplash.com Getalle van selfdood toon ’n steeds stygende tendens. Meer ontstellend is die feit dat wanneer die media berig oor kinders van so jonk as tien jaar wat hul eie lewe neem, mense beswaarlik meer die oë rek. Die neem van ŉ eie lewe raak familielede op maniere wat katastrofale gevolge het – meer as ’n natuurlike dood of dood weens ongeluk. Die sterkste emosie waarmee die familie worstel, is ekstreem skuldgevoelens omdat hulle nie in staat was om dit te verhoed nie. Hierdie skuldgevoelens gaan hand aan hand met ’n gevoel van mislukking. Nie net om die dood te kon verhoed het nie, maar ook dat die persoon op ander maniere gefaal het, onder meer, om nie dalk nie genoeg liefde of aandag aan die slagoffer te gegee het nie. “Navorsing het getoon dat ouers van kinders wat hul eie lewe geneem het, meer geneig is om aan angsafwykings of depressie te ly. Aan die ander kant het kinders van ouers wat hul eie lewe geneem het, ’n groter risiko om dit self te doen,” verduidelik Henda van der Merwe, direkteur van die Christelike Maatskaplike Raad (CMR) Gauteng-Oos. “Ons sien kinders in die pleegsorgstelsel wat ouers op hierdie manier verloor het. Hulle het ’n groter berg om te klim as ander kinders wat ouers op natuurlike maniere verloor het. Dog, die hantering is nie noodwendig makliker in ’n familiekring nie. Volwassenes kan hulself afsluit in hul smart en nie raaksien dat jonger familielede ook erg geraak word en spesiale aandag benodig nie.” Van der Merwe sê die probleem is so kompleks dat net om die gevaartekens te kan raaksien, al ’n groot stap vorentoe is. “Kyk noukeurig vir tekens van selfbesering. Veranderings in gedrag, veral depressie en buierigheid, is moontlike aanduidings. Sovele kere is mense totaal verstom wanneer selfdood plaasvind, wat beteken hulle het die tekens misgekyk.” Vir die slagoffer is volgehoue langdurige wanhopigheid ’n hoofsneller. “Baie mense slaag nie daarin om ander werklik raak te sien nie. Hulle is gedryf om sukses te behaal, maar kyk die menslike/emosionele behoeftes van hul familielede mis. Dit maak nie saak waar en hoe nie, ons kan almal kennis neem en stappe doen as ons ’n persoon in ’n emosionele mis sien verdwyn. Indien ons optree, kan ons – sonder om dit te besef – moontlike selfdoodpogings verhoed in hierdie gemeenskap waar amper almal hulp benodig,” sluit van der Merwe af.