Binne enkele oomblikke word die rand van die fontein in ’n wasgoedlyn omgeskep. Broeke en hemde, stukkende bra’s en pênties, onpaar sokkies en bloese wat ’n madam sekerlik gegee het toe iemand laas by haar stukwerk gedoen het.
Nie een van die verbygangers knip ’n oog nie. Vreemd hoe ’n mens se oë later net begin sien wat jy wil . . . Net oorkant dié fontein staan ’n paar taxi’s agtermekaar onder ’n laning bome. Dis nou nie dieselfde amandel- en doringbome wat Van Riebeeck volgens die geskiedskrywers by Kirstenbosch geplant het om wit en swart uitmekaar te hou nie, maar dit is ewe groen.
Sakelui en skoolkinders betaal fluks vir ’n geleentheid tot by die V&A Waterfront, ’n groep Moslem-mans skollie ’n lift op pad na die moskee, buitelanders verkoop lekkergoed en koeldrank.
Ek en ’n vriend kan ons nuuskierigheid later nie meer hou nie. Ons staan versigtig nader. Eers net ’n paar treë, en later moet ons versigtig trap om nie self in die bad te val nie. Teen dié tyd lyk dit of almal klaar geskrop het, maar wat baat dit nou jy’s skoner, maar jou klere is nog vuil en stink? Maar moenie ’n fout maak nie, iemand anders het ook hieraan gedink, wanttoe is die boemelaarsbrigade reeds die wasgoed aan die was. Net so: sonder seep. en in die water wat later in patroontjies op hulle reën.