Ntambwe se werk in die hospitaal het hom daagliks in kontak gebring met slagoffers van geweld. Hy vertel stories wat vir n Suid-Afrikaner bekend klink: die pasi�nte was onderwerp aan verkragtings, mense met mes- en koe�lwonde. Dit voel vir hom of hy hier waar hy nou is, as mens kan groei binne sy professie. In Suid-Afrika het dit gevoel of hy dikwels met krisishantering besig is.
Ek vra vir Ntambwe watter kos hy graag in Suid-Afrika ge�et het. Vis, kom die antwoord. Maar hier kry n mens ook lekker gerookte salm en ander vars vis in die supermark. Hy kla nie.
Hulle twee seuntjies kom skugter die sitkamer binne. Die een gaan sit voor die televisie met die groot, plat skerm, vra dat sy pa die tennis vir hom aanskakel. Die ander een hoes. Sy ma verskoon haarself om vir hom hoesmedisyne te gaan haal.
Maar hulle twee as ouers is baie tevrede met die kinders se skool hier, s� die ma. In Suid-Afrika het die seuns n privaatskool bygewoon. Dit het R990 per maand per kind gekos. Sy vertel van ander uitgawes: vervoer skooltoe, kosblikke en middagetes, skooluitstappies. My gedagtes stol nog rondom die skoolfooie. Ek het nie besef hoe duur n privaatskool kan wees nie.
Dis vir hom belangrik dat sy kinders die heel beste opvoeding kry, s� Ntambwe. Hierso is hulle tevrede met die staatskole en dit kos hulle letterlik nie n sent nie. In Suid-Afrika het dit soms vir hom gevoel sy salaris word aan die kinders se skool oorbetaal.
Die afskeid is so ongekompliseerd soos die onderhoud. Ek besef dat ek dalk verwag het alle Suid-Afrikaners in die buiteland  ongeag velkleur  sou wroeg met hulle weg wees uit hul eie land, soos ek.