PressReader - Kuier: 2017-06-14 - Paar­tjie vier 60 jaar saam; gee raad vir ’n lang, ge­luk­ki­ge hu­we­lik
Paar­tjie vier 60 jaar saam; gee raad vir ’n lang, ge­luk­ki­ge hu­we­lik
Op soek na raad vir ’n hu­we­lik wat sal hou? Wie dan be­ter om by aan te klop as ’n paar­tjie wat al 60 jaar lank ge­luk­kig ge­troud is! DEUR ERNUSTa MARALACK
Kuier - 2017-06-14 - Inhoud -
Die dag toe die Le Cor­deur-eg­paar van Wel­ling­ton in die Wes-Kaap be­loof het om me­kaar in goeie en sleg­te tye en deur siek­te en ge­sond­heid by te staan, was dit nie bloot net lip­pe­diens nie. Hul­le het el­ke lie­we woord be­doel en van­jaar, 60 jaar en ses kin­ders la­ter, is hier­die paar­tjie die toon­beeld van hoe ’n ge­luk­ki­ge hu­we­lik moet lyk.
Ons le­we in ’n tyd waar die eg­skei­ding­sta­tis­tie­ke die hoog­te in­skiet en dit nie eens meer snaaks is om te hoor ’n hu­we­lik het bin­ne die eer­ste vyf jaar ver­brok­kel nie. Sta­tis­tie­ke Suid-A­fri­ka het in hul hu­we­liks- en eg­skei­dings­ver­slag van 2014, wat teen die ein­de van 2016 uit­ge­reik is, juis aan­ge­dui dat 24 689 eg­skei­dings teen De­sem­ber 2015 ge­pro­ses­seer is. Wat hier­die sy­fers nog meer skok­kend maak, is dat 45,7% van dié eg­skei­dings kom ná hu­we­li­ke wat min­der as 10 jaar ge­hou het! En om die ker­sie op die koek te sit, was daar ook ’n toe­na­me in eg­skei­dings in die bruin ge­meen­skap.
Wan­neer ’n mens na hier­die koue fei­te kyk, is dit mak­lik om mis­moe­dig te raak oor die ge­trou­de le­we, want ’n mooi troue be­te­ken dui­de­lik nie nood­wen­dig ’n lang en ge­luk­ki­ge hu­we­lik nie . . .
Maar die Le Cor­deurs se lief­des­ver­haal en hoe hul­le al ses de­ka­des saam die op en af van die le­we be­leef én oor­leef het, maak eg­ter ’n mens se hart da­de­lik et­li­ke gra­de war­mer en gee jong­ge­trou­des hoop dat“hap­pi­ly e­ver af­ter”nie net in Hol­ly­wood-flieks be­staan nie. Mits al­bei par­tye na­tuur­lik be­reid is om vol­ko­me hul deel te doen om hul hu­we­lik te laat slaag, sê die Le Cor­deurs. VIR EWIG SAAM Be­hal­we die lief­de wat oom Mi­cha­el en an­tie Syl­via vir me­kaar het, is hul we­der­syd­se re­spek am­per tas­baar. Dit is in die teer ma­nier waar­op hul­le na me­kaar kyk en hoe die een aan­dag­tig luis­ter en stil­bly so­dat die an­der een sy s­to­rie klaar kan ver­tel, son­der dat hul­le me­kaar in die re­de val. Hul­le wil ook die heel­tyd weet waar die an­der een is. Nie om­dat hul­le be­sit­lik is nie, maar om­dat hul­le op hul maat se vei­lig­heid in­ge­stel is.
Die woord“eg­skei­ding”was ook nog nooit deel van die Le Cor­deurs se woor­de­skat in hul hu­we­lik nie. In­teen­deel, sê oom Mi­cha­el (82), hy kan die aan­de wat hy in hul 60 jaar se ge­trou­de le­we weg van an­tie Syl­via (79) ge­slaap het, op sy een hand tel. Dít is hoe min hul­le weg van me­kaar af wíl wees, want toe hul­le op 27 A­pril 1957 in die VGK-kerk op Wel­ling­ton trou aan me­kaar be­loof het, het hul­le ge­weet hul­le wil saam oud word en al­les in die le­we saam aan­pak en saam oor din­ge be­sluit. Dis in die­self­de kerk waar hul­le in A­pril op­ge­staan het om hul 60ste hu­we­liks­her-
den­king te vier.
An­tie Syl­via en oom Mi­cha­el kom al­bei uit moei­li­ke om­stan­dig­he­de, met ver­al an­tie Syl­via wat groot seer in haar rond­ge­dra het. Dit was juis oom Mi­cha­el wat daai ja­re ’n lig in haar hart kom aan­steek het, wat sy nie eens ge­weet het kán brand nie. Hy was ook die eer­ste een in haar le­we wat op­reg­te lief­de aan haar ge­toon het, want dis iets wat sy nooit ge­ken het nie. Ver­wer­ping wel.
Dis an­tie Syl­via wat eer­ste haar kant van hul­le s­to­rie ver­tel.
Sy het by haar ou­ma A­dams (soos sy haar ma se ma noem), groot­ge­word en het nooit reg­tig haar ma ge­ken of ’n ver­hou­ding met haar ge­had nie.
“My ou­ma het my ma weg­ge­jaag toe sy swan­ger word met my. Sy het ge­sê sy soek nie hoer­kin­ders nie, want sy het se­we kin­ders van haar eie groot­ge­maak. My ma het my in ’n wees­huis laat plaas, maar op drie maan­de het ek nog in die ho­me ge­lê. My ou­ma het ge­hoor daar­van en my toe kom haal,”ver­tel an­tie Syl­via op haar rus­ti­ge, kalm ma­nier.
Haar ou­ma mag haar dalk ’n dak oor haar kop ge­gee het, maar vir an­tie Syl­via het dit ge­voel as­of haar ou­ma se hart toe ge­bly het vir haar, want sy kan nie ont­hou dat sy lief­de by haar of haar oom, wat ook by haar ou­ma in die huis ge­woon het, ge­kry het nie. An­tie Syl­via moes op 14 gaan werk om­dat haar ou­ma nie meer“kon suk­kel met my nie”. La­ter, toe haar oom trou, sê an­tie Syl­via, het sy weer swaar ge­had on­der haar oom se vrou, wat haar nie mooi be­han­del het nie.
Oom Mi­cha­el, wat dood­stil na sy vrou se ver­tel­ling luis­ter, ver­tel op sy beurt hy kom uit ’n swaar­kry-ag­ter­grond om­dat daar nooit ge­noeg geld was nie, maak nie saak hoe hard hy, sy ou­pa of sy pa ge­werk het nie. Hy was een van ses kin­ders en moes nes an­tie Syl­via al vroeg uit­spring om te gaan werk. Hy was maar 13 jaar oud toe hy be­gin werk het.
“Op 16 het ek by ’n leer­skoen­fa­briek ge­werk, maar be­sef ek sal iets moet doen as ek iets in die le­we wil be­reik,”ver­tel oom Mi­cha­el. Hy het la­ter vor­de­ring ge­maak toe sy baas hom die ge­leent­heid gee om ook te ont­werp en só het oom Mi­cha­el la­ter sy eie leer­skoen­be­sig­heid be­gin, waar­mee an­tie Syl­via hom ge­help het na­dat hul­le ge­trou het. Só kruis hul paaie Oom Mi­cha­el en an­tie Syl­via was des­tyds by die­self­de la­er­skool en het na­by me­kaar ge­bly, maar me­kaar nie ge­ken nie. Hul­le het eg­ter me­kaar se aan­dag ge­trek in ’n tyd toe an­tie Syl­via baie een­saam was.
An­tie Syl­via se oë be­gin von­kel wan­neer sy dit ont­hou.“Ek het in my oom se win­kel ge­help toe Mi­cha­el een dag ná werk si­ga­ret­te en ’n a­vo­ka­do­peer kom koop. Hy het die vol­gen­de dag te­rug­ge­kom en ge­sê ek het hom te min klein­geld ge­gee,”ver­tel an­tie Syl­via. Sy het haar boeg­lam ge­skrik en sy klein­geld te­rug­ge­gee.
Toe ons oom Mi­cha­el vra of dit maar net ’n plan was om by an­tie Syl­via uit te kom, ant­woord hy nie, maar gee sy stout lag­gie. Sy skou­ers wat skud gee hom weg.
An­tie Syl­via ver­tel:“Ek was bang vir mans, want my ou­ma was baie streng. Sy het my al­tyd ge­sê sy sal my uit­gooi soos my ma as ek met ’n bol­ling (swan­ger­skap) by haar aan­kom.”
Oom Mi­cha­el was eg­ter nie van plan om an­tie Syl­via deur sy vin­gers te laat glip nie en het van daar­die dag af haar aan­dag pro­beer hou. Haar ou­ma het hul­le be­let om me­kaar te sien, maar dan het oom Mi­cha­el voor hul huis ge­staan of bui­te ge­sit. Met haar ou­ma se af­ster­we toe an­tie Syl­via 16 was, het sy en oom Mi­cha­el meer ge­reeld op da­tes ge­gaan. Maar nooit baie ver van haar huis af nie om­dat sy steeds by haar oom en sy kwaai vrou ge­bly het.
An­tie Syl­via wys ’n fo­to van haar en oom Mi­cha­el wat by ’n boom staan, en sê ge­heim­sin­nig:“As daai boom kon praat . . .” Sy was toe sy 16 en hy 19. Weer lag oom Mi­cha­el dat die skou­ers skud.
“Als was spon­taan tus­sen ons. Ons het baie gaan stap, want kar­re was so skaars soos hoen­der­tan­de. Ons het saam kerk en bid­u­re toe ge­gaan,”sê oom Mi­cha­el.
“En tot by Nel se ka­fee in Kerk­straat waar hy vir my ’n plat­bak­kie room­ys ge­koop het,”sê an­tie Syl­via met ’n glim­lag.
Toe sy la­ter vir hom sê sy wil in­slaap­werk in die Kaap gaan doen om weg te kom van haar huis­li­ke om­stan­dig­he­de, het oom Mi­cha­el teen die kar­re ge­skop, want hy wou haar nie ver­loor nie. Die af­stand tus­sen Wel­ling­ton en die Kaap was te ver en toe sê hy som­mer hul­le moet trou.
“Toe trou ons tjoef-tjaf,” sê an­tie Syl­via, wat ook in­stru­men­teel was om die eer­ste vlooi­mark in Wel­ling­ton te be­gin waar sy haar man se pro­duk­te ver­koop het. Sy wys trots die toe­ken­ning wat sy as er­ken­ning hier­voor ont­vang het. ‘REËLS’ VAN DIE LIEF­DE Die Le Cor­deurs se re­sep vir ’n ge­luk­ki­ge hu­we­lik is een­vou­dig: we­der­syd­se re­spek en on­der­steu­ning, om saam na aan die He­re te le­we en baie tyd saam deur te bring.“Die sa­me­le­wing in Suid-A­fri­ka van­dag is nie meer mak­lik nie, want die kerk kom der­de laas­te,”sê oom Mi­cha­el wat al 22 jaar op die kerk­raad dien.“In die aand­diens­te is ook so min men­se dat ek won­der wat doen die men­se dan dat hul­le nie in die kerk is nie.”
Hul raad vir ge­trou­de paar­tjies is om saam kerk toe te gaan en saam te bid en die kin­ders moet Son­dag­skool toe. Ge­sin­ne moet ook ’n punt daar­van maak om aan ta­fel te sit en eet en die TV af­ska­kel!
“Die hu­we­liks­le­we draai om sa­me­syn, eer­bied, re­spek en on­der­steu­ning vir me­kaar. Van­dag nog as ek net uit die huis uit gaan om na my plan­te te kyk, wil Syl­via weet waar ek is. Soms loop ek as­pris uit son­der om haar te sê net om te kyk of sy my gaan soek,”sê oom Mi­cha­el on­deund.
An­tie Syl­via ver­tel as sy sie­ke­rig voel, sal oom Mi­cha­el vir haar haar tee en pap bring (al hou sy nie van pap nie), so­dat sy haar pil­le kan drink.
“Jy gee ’n ge­lof­te voor die preek­stoel af dat jul­le me­kaar gaan by­staan in siek­te en swaar­kry,”sê oom Mi­cha­el ter­wyl hy sy vrou lief­de­vol aan­kyk.
HOOFFOTO: Oom Mi­cha­el (82) en an­tie Syl­via (79) le Cor­deur is ná ses de­ka­des saam nog net so lief vir me­kaar soos op hul­le trou­dag (ON­DER).