Hoofstuk 22 kom amper woordeliks ooreen met Psalm 18, op 'n paar uitsonderings na. Aan die einde van Dawid se lewe besing dit die wonder van God wat in die moeilikste situasies denkbaar, uitkoms gee en Dawid die oorwinning laat behaal. Beelde word gebruik wat resoneer met die uitdagende pad wat Dawid reg deur sy lewe geloop het. Let op hoe Dawid dit koppel aan sy onskuld en opregtheid. Dit was veral die geval in sy stryd met Saul. Hy ontken nie hiermee sy skuld met Batseba en Urija nie, en aanvaar dat hy daarvoor vergewe is (12:13).
Na hierdie Psalm word die laaste woorde van Dawid weergegee in hoofstuk 23, net soos dit met Moses die geval was (Deut 32-33). Waar die Psalm in hoofstuk 22 veral op die verlede gekonsentreer het, is hierdie laaste woorde veral gemik op die vestiging van sy koningskap vir altyd, dws die toekoms. Let op hoe koning Dawid hier ook as profeet geteken word. Omdat hy ook priesterlike funksies van tyd tot tyd verrig het, sien 'n mens iets in hom van die drie-voudige amp van Christus: koning, priester en profeet.
Dawid se dapper manne word hier in 'n uitgebreide lys vereer, geplaas in 'n rangorde van dapperheid. Daar word meer as dertig name in die dertigtal genoem, heel moontlik omdat dit van tyd tot tyd in Dawid se termyn aangevul is.
Joab se geslaagde poging om Dawid uit sy treurmare oor Absalom te ruk om waardering vir die lojaliteit en ondersteuning van die manskappe te toon, boemerang aanvanklik op hom. Dawid stel vir Amasa, neef van Absalom, in die plek van Joab as hoof van sy leër aan om 1) sy misnoë met Joab se optrede te wys, en 2) só Absalom se volgelinge aan sy kant te kry. Joab maak egter korte mette met Amasa en konsolideer eenvoudig met mag en geweld sy houvas op die hele leër van Israel.
Dis insiggewend dat Dawid vanuit die noorde, uit die stad Maganajim, terugkeer na Jerusalem. Hoewel dit dieselfde plek is waar Is-Boset vroeër deur Israel koning gemaak is en vanwaar Dawid se koningskap uitgedaag is, word dit nou die basis vanwaar Dawid weer die troon bestyg. Omdat Absalom se opstand uit die suide geloods was, vanaf Hebron waar Dawid se koningskap amptelik begin het, doen Dawid moeite om die Judese leiers weer aan sy kant te kry. Hulle aanvaarding van hom lei wel aanvanklik tot konflik met Israel, met Seba wat voordeel daaruit probeer trek. Seba se opstand word egter deur Joab en 'n wyse vrou van die stad Abel in die kiem gesmoor. (Joab het self tevore 'n wyse vrou gebruik tot Absalom se voordeel.) Seba se woorde sou egter bly voorbestaan en met die skeuring van die ryk onder leiding van Rehabeam weer aangehaal word om hulle optrede te verwoord (1 Kon 12:16).
Let op hoe twee Benjaminiete, Saul se mense, in hierdie terugkeer na Jerusalem Dawid se guns probeer wen: Simeï en Mefiboset. Die politieke pendulum het weer teruggeswaai na Dawid met die ondersteuning van al die stamme van Israel, maar die onderliggende konflik sou bly voortbestaan tot Israel ná die regering van Salomo onherstelbaar in twee ryke sou skeur. Dit is hartseer dat die byvroue, wat op geen manier verkeerd opgetree het, moet boet vir wat Absalom aan hulle en Dawid gedoen het.
Die verhaal van Rispa (byvrou van Saul oor wie Is-Boset en Abner gestry het) en Merab (eers belowe aan Dawid, en toe aan iemand anders gegee) en hulle seuns word nie gedateer nie. Geleerdes meen dat dit vroeër gebeur het, waarskynlik voor Dawid se begenadiging van Mefiboset (2 Sam 9). Die hongersnood word gewyt aan die Here se ingrype weens Saul se moord op die Gibeoniete. Ironies dat Dawid die Here raadpleeg oor die rede vir die droogte, maar nie dieselfde doen om te hoor wat gedoen moet word om die oordeel af te wend nie. Hy vra die Gibeoniete wat om te doen, en op grusame wyse word dan op hulle aandrang 'n vonnis op 7 seuns uit Saul se nageslag uitgevoer, nogal "voor die Here", moontlik in navolging van die wetsvoorskrif: "'n oog vir 'n oog". Rispa se aangrypende onverpoosde beskerming van die lyke word beloon met 'n ordentlike begrafnis vir hulle sowel as vir Saul en Jonatan by die graf van Kis, die stamvader.
Die Filistynse oorloë wat hier vertel word, gaan eintlik om vier besondere Filistyne, almal reuse en uit die geslag van die Refaïete (Gen 14), wat deur Israel oorwin is. Die Goliat episode is in konflik met die bekende Dawid-Goliat verhaal. Dit kan wees dat hier Goliat se broer, Lagmi, bedoel word (1 Kron 20:5). Goliat word ook soms as 'n titel van 'n baasvegter geïnterpreteer.
Die oudste manuskrip van die NT is 'n papirus fragment wat verse uit Johannes 18 bevat. Geleerdes dink dat dit uit ongeveer 125 n.C. dateer.
Vroeë Christene het ook die Bybel lukraak oopgeslaan, as hulle 'n antwoord op 'n probleem wou ontdek, en die eerste reël gelees waarop hulle oë val, en dit as 'n goddelike boodskap aan hulle beskou. Dit was so gewild dat dit gereeld deur die eerste kerklike konsilies veroordeel is.
Die woord Bybel kom van die ander Griekse woord vir die papirus plant, biblos, omdat die pit daarvan gebruik is as papier. Die pit van die papirus plant ('n soort biesieplant wat in die Nylrivier gegroei het) is kruis en dwars gelym en dan glad geskuur. Lengtes hiervan is ook aan mekaar vasgelym om boekrolle te vorm. Mettertyd is sulke papirusbladsye aan mekaar gebind in boekvorm, wat kodekse genoem is (bv. die Alexandrynse kodeks ens.).
Ons hoofstuk- en vers indeling kom uit die tyd toe die teks van die Vulgaat, die amptelike Bybel van die Roomse Katolieke Kerk in Latyn, verdeel is in hoofstukke in die 13de eeu deur Stephen Langton, 'n professor van Parys, en in die 16de eeu ook in verse deur Robert Estienne, 'n Franse uitgewer, wat verwysings na die Bybel makliker as tevore gemaak het.
Maar dit het natuurlik ook tot gevolg gehad dat mense die Bybel anders gesien en hanteer het as te vore. In plaas daarvan dat die Bybel (of 'n boek in die Bybel) in die eerste plek as 'n geheel gelees is, kon mense nou makliker fokus op individuele verse om sekere dogmatiese punte te beklemtoon. Lectio (lees) het baie makliker oorgegaan in Questio (bevraagteken).