Slag van Blenheim - Inligting
Slag van Blenheim - Geskiedenis
Die Engelse en die Nederlanders het 'n pragtige oorwinning oor die Franse en Beierse magte behaal in die Slag van Blenheim op 13 Augustus 1704. Engeland se hertog van Marlborough het die Britte gelei. Hy het 'n kavalerieklag gelei wat die Franse lyne gebreek het en baie van hul soldate na die Donau gedwing het, waar honderde gesterf het. Die Franse en hul bondgenote het 4500 dood en 11 000 gewondes verloor. Die Britte het 11 000 gevangenes gevange geneem. Hulle het 670 dood en 1500 gewondes opgedoen.
Oorlog van Spaanse opvolging en die Slag van Blenheim
Skynbaar was die Oorlog van die Spaanse opvolging 'n dinastiese stryd om te besluit of die kroon van Spanje op die kop van 'n Hapsburg of 'n Bourbon moet rus, 'n kwessie van die magsbalans om die buitensporige oorwig van Frankryk in Europa te voorkom, 'n vraag waaroor Engeland beswaarlik bekommerd sou gewees het, maar oor die wond wat haar opgedoen het deur die Franse koning se erkenning van 'n koning van Engeland wat Engeland self verwerp het - nog 'n dinastiese vraag.
Maar in werklikheid was sake van lewensbelang op die spel. As Engeland opsy gestaan ​​het, sou Frankryk en Spanje tussen hulle volkome besit van Italië en Nederland geneem het, en sou daar bitter min van Holland oorgebly het. Frankryk en Spanje sou so nou verenig gewees het dat hulle feitlik as 'n enkele mag beskou sou word en moontlik 'n maritieme sterkte sou ontwikkel het wat meer as 'n bedreiging vir die Engelse vlootoorheersing sou wees.
Die hele Bourbon -heerskappy sou vir Britse handel gesluit gewees het, terwyl die Britse kolonies in Amerika en die Britse handel in die Ooste ernstig in gevaar gestel sou word. Hierdie moontlikhede het verbygegaan lank voor die oorlog eintlik verby was, maar toe die oorlog begin, was dit dreigend.
Nie staatsmanne of handelaars het waarskynlik 'n baie besliste idee gehad van 'n Britse Ryk as die belang waarvoor die land veg nie, maar die handelsbelang, wat hoofsaaklik verband hou met die Whig -party, was baie bewus daarvan dat as die land nie 'n stryd voer nie, sy handel sou wees. in die gedrang.
Die geveg tussen Frankryk en Oostenryk het reeds in Italië begin, en die bondgenote wat William bymekaar gebring het, was baie verlig toe hulle agtergekom het dat William se dood Engeland nie van die alliansie sou onttrek nie. William self het aan die einde van sy bewind op Marlborough gevestig as die man om sy beleid uit te voer.
Marlborough, bewus van sy eie grootste genie, het beslis gevoel dat die pad van sy ambisies deur Europese slagvelde lê en dat Marlborough se invloed tuis verseker is deur die verhouding tussen die gravin Sarah en koningin Anne. Oorlog is in Mei verklaar, en William se genomineerde het sy plek as opperbevelhebber van die geallieerde leër beklee.
Die nuwe hoofbedrywighede word ernstig belemmer omdat die planne in plaas van sy vrye hand veto sou word deur 'n liggaam van Nederlandse kommissarisse of 'veld -afgevaardigdes', wat glad nie militêre deskundiges was nie, terwyl hul siening van die doelwitte wat beperk is, was beperk tot die onmiddellike beveiliging van Holland teen inval.
Marlborough, wat deur hulle verbied is om die Franse leër in die veld te probeer vernietig, moes hom tevrede stel met maneuvers wat die vyand van die Maaslyn terugtrek. 'N Rits forte is gevange geneem en die reputasie van Marlborough, wat tot dusver in twyfel getrek is, is deur die veldtog tot stand gebring, hoewel sy prestasie baie minder was as wat hy sou wou bereik as sy hande nie vasgebind was nie. In Engeland word sy sukses beloon deur sy verhoging tot 'n Dukedom.
Die Vigo Raid
Intussen is 'n ekspedisie na Cádiz gestuur onder Sir George Rooke, wat daar skandelik misluk het, maar sy vloot het sy krediet verlos deur die oplewing van die hawe van Vigo te breek, waar dit 'n magtige Franse eskader vernietig het en die grootste deel van 'n groot sak gesink het. skatvloot nadat hy buit ter waarde van ongeveer 'n miljoen sterling verseker het.
Die Blenheim -veldtog
[Weereens, in 1703] beperk die Franse hulle tot 'n veldtog in Nederland, en weer probeer die Nederlanders om Marlborough tot 'n veldtog van 6f te beperk. Sy bedrywighede was bederf deur die ongehoorsaamheid aan die bevele van die Nederlandse generaals, en die platte weiering van die Nederlandse veldafgevaardigdes om sy ontwerp om te val op die belangrikste Franse mag te sanksioneer.
Die veldtog is dus gemerk met geen opvallende resultate nie. Intussen het Frankryk ontwerp wat 'n verlammende slag vir die Grand Alliance moes wees. Marshal Villars uit die Bo -Ryn, die keurvorst van Beiere en Vendome uit Italië, sou 'n aansluiting bewerkstellig en regstreeks op Wene toeslaan.
Die plan is gefrustreerd deur die onvoorsiene. Villars en die keurvorst het hande gevat, maar laasgenoemde het die Tirol binnegegaan, 'n provinsie van Oostenryk wat hom met sorgelose vrygewigheid aan hom beloof is deur die Franse koning. Hy wou die Tirol beveilig en by die Franse aansluit toe hulle met die Brennerpas uit Italië kom. Maar die Tiroleërs, wat nie 'n party by hierdie ooreenkoms was nie, het die kiesmagte so rof gehanteer dat Max Emanuel die land ontruim het en verklaar het dat hy nie na Wene kon gaan nie.
Daarbenewens het geen Franse rubriek uit Italië gekom nie, want Victor Amadeus van Savoy het op sy kritieke oomblik sy gunsteling wedstryd gespeel. Hy val op die kommunikasie van Vendome, en die Franse generaal moes terugdraai in plaas van om voort te gaan om hande te vat met Villars.
Nou was Oostenryk nie in staat om 'n Franse inval wat deur Beiere gesteun is, te weerstaan ​​nie. In die ooste is sy geteister deur 'n Hongaarse opstand en haar militêre organisasie was in 'n toestand van wanhopige wanorde, wat prins Eugene geduldig gesukkel het om te herstel. Oostenryk het die dienste van die briljante bevelvoerder te danke gehad aan die feit dat sy 'geweier het' toe hy 'n paar jaar tevore sy swaard aan Frankryk gebring het, toe sy talente nog onbekend was.
Alhoewel die Franse invalschema in 1703 afgebreek is, sou dit volgende jaar op 'n minder ingewikkelde veldtogplan uitgevoer word. Wene was gedoem, tensy Engeland en Holland te hulp sou kom, en nie Engeland of Holland sou droom om troepe uit Nederland terug te trek om vir Oostenryk te sorg nie.
Dit was wel so dat as die mag van Oostenryk verbreek sou word, Frankryk sy hele mag op Nederland kon konsentreer, maar Engelse Tories het 'n vae oortuiging gehad dat Engelse troepe hoegenaamd nie op die vasteland moes veg nie, beslis nie verder nie as Holland en die Nederlanders het nie verder gekyk as die verdediging van hul eie grens nie.
Die Slag van Blenheim
Marlborough waardeer die situasie en maak sy eie plan, wat uitgevoer moes word sonder om in Engeland of in Holland vermoed te word, om niks van Frankryk te sê nie. Hy het 'n vertroueling in Holland en 'n ander in Engeland vereis om die twee regerings te bedink terwyl hy met Eugene sy plan beraadslaag het.
Uit Engeland het hy 'n gesag verkry wat vir sy doel volstaan ​​het van die Nederlanders en toestemming gekry om 'n veldtog op die Mosel met 'n groot mag te voer. Na die Mosel het Marlborough met sy leër die groot Franse mag wat nog aan die Bo -Ryn was, op ontwikkelinge gewag. Skielik verban Marlborough dat hy deur Duitsland na Beiere jaag om by Eugene aan te sluit, en hy was redelik buite bereik voordat Nederlanders of Engelse hom sou probeer keer. Onderweg het hy aangesluit by 'n Duitse mag onder Lewis van Baden.
Beiere is onder bevel van 'n vyandige mag wat die hoogtes van Schellenberg hou, deur Donauwerth is die posisie bestorm en gedra, terwyl Tallard, wat Villars se plek ingeneem het as bevelvoerder van die inval van die Ryn, op sy optog begin het die keurvorst van Beiere en die Franse magte onder Marsin wat reeds in daardie streek was.
Teen 12 Augustus het Marlborough sy aansluiting met Eugene bewerkstellig, en die vyandige leërs lê teenoor mekaar, terwyl die rivier of stroom van die Nebel tussen hulle in die Donau vloei. Die Franse regter was in die dorpie Blenheim aan die oewer van die groot rivier.
Dit was die taak van Eugene regs van die bondgenote om die Franse links in die spel te hou toe die groot stryd op die 13de geveg is. Eers middernag het die bondgenote die aanval geopen, wat op die twee vleuels ontwikkel is. Om vieruur die middag is elke aanval teruggeslaan, maar die Franse senter is verswak om die vleuels te versterk.
Op hierdie stadium het Marlborough sy lyne herbou vir 'n woedende aanval op die Franse sentrum, wat deurboor is. Die Franse regterkant is opgerol, en byna die hele stuk is in stukke gesny, in die Donau ingedryf of gedwing om links, hoofsaaklik die Beierse kontingent, oor te gee, het meestal ontsnap omdat die oorwinnende leër nie in staat was om opvolg die strewe Maar die oorwinning was absoluut beslissend en verpletterend. Die Franse is agter die Ryn teruggejaag, en daar was geen gedagte of sprake meer van 'n Franse leër wat Wene bedreig het nie. Marlborough keer terug na Nederland.
Die neem van Gibraltar
Intussen is admiraal Rooke gestuur met die opset om 'n aanval op Toulon uit te voer, en die vlootbeheer van die Middellandse See maak beslis deel uit van Marlborough se opvatting van die oorlogsbeleid as geheel. Hy het Toulon nie aangeval nie, omdat die hertog van Savoye nie kon saamwerk soos bedoel was nie.
Alhoewel hy 'n groot vloot gehad het, het dit geblyk dat hy dit glad nie sou gebruik het as hy nie probeer het om met Gibraltar te doen nie. Toe die aanval uitgevoer is, is gevind dat die plek feitlik nie weerstand kon bied nie. Dit is in beslag geneem in die naam van koning Karel III - dit wil sê die Oostenrykse aartshertog Charles, die seun aan wie die Oostenrykse keiser uiteindelik sy eie aanspraak op die Spaanse troon gemaak het - en was onder garnering met Engelse troepe.
Daar was destyds min algemene belang aan die opname, behalwe deur Marlborough, wat verklaar het dat geen koste gespaar moet word om dit veilig te maak nie. So het die groot vesting per ongeluk in Engelse beheer oorgegaan.
Die laaste parlement van William III was ook die eerste parlement van koningin Anne se bewind. Dit is ontbind in die somer van 1702, en die nuwe Laerhuis, wat in die herfs vergader het, toon 'n groot Tory -oorwig. Die klein Whig -meerderheid in die Lords was te wyte aan die teenwoordigheid van die latitudinêre biskoppe wat onder William aangestel is - mans wat simpatie gehad het met die beginsels van verdraagsaamheid.
Die koningin en die Tories was antagonisties teenoor die nie -konformiste. Die grootste deel van die Tories was gekant teen Marlborough, nie op die algemene beginsel van die handhawing van die oorlog nie, maar omdat hulle dit vir Engeland wou beperk tot die see, terwyl Marlborough, net soos William, terwyl hy beter verstaan ​​as die Tories self die belangrikheid van vlootoorheersing en die manier om dit te beveilig, is ook bepaal dat Engeland ook die voortou moet neem op land.
So was daar van meet af aan 'n toenemende vervreemding tussen Marlborough en Godolphin aan die een kant en die Tories aan die ander kant, terwyl die hertogin haar inspan om haar man met die Whigs te verbind en die koningin op dieselfde manier te bestuur. Die gevorderde Tories het van hul kant af probeer om 'n volledige Tory -opkoms te vestig, al hoe meer antagonisties vir Marlborough self.
Die stryd tussen Tories en Whigs was in 'n baie groot mate 'n wedstryd tussen die Commons en die Lords. In hierdie wedstryd het die Here gewen. Hulle kon die poging van die Commons om die laat Erfreg toe te pas, verslaan om die Nederlanders wat eweknieë van William ontvang het, uit die House of Lords uit te skakel. Hulle het ook 'n wetsontwerp op geleentheidskonformiteit verslaan, wat nou 'n gunsteling plan van die Tories geword het.
William's Toleration Act het die godsdiensvryheid aan die nie-konformiste toegegee, maar die toetse behou wat van alle ampsdraers vereis het om aan Anglikaanse dienste deel te neem. Nie-konformiste in die algemeen, terwyl hulle gereeld hul eie plekke van aanbidding bywoon, het dit nie teen hul gewete gevind om die nodige bywoning van die Anglikaanse rites by te woon nie, sodat die nog steeds geldende korporasie- en toetswette hulle in werklikheid nie kon belet nie.
Die doel van die Hoë Kerkmanne was om hierdie Sosiale Konformiste te diskwalifiseer deur hulle swaar te straf as hulle die godsdienstige dienste van 'n ander liggaam as die van die Kerk van Engeland bywoon terwyl hulle hul amp beklee.
Hierdie poging kon die Here ook teleurstel. Gewilde sentiment was aanvanklik aan die kant van die Hoë Kerk, maar 'n sterk reaksie het ontstaan, gedeeltelik ten minste deur 'n ironiese pamflet getiteld The Shortest Way with the Dissenters, wat voorgegee het dat dit 'n opruiende beroep op alle goeie kerkmanne was om aan te dring op die uitwissing van die vyande van Kerk en Staat.
Die satire op die Tory -program was oortuigend, en die Tories het die saak net erger gemaak deur die skrywer, Daniel Defoe, in die pilaar te sit. Die straf het die gewaagde pamfletter 'n gewilde toejuiging gegee.
Gevolge van Blenheim
Die Blenheim -veldtog het die Marlborough -administrasie gered. Die Tories het die optrede van die hertog op die vasteland tot 'n minimum beperk, maar die poging om Blenheim self te verkleineer, het op hul eie koppe teruggesak. Die oorwinning was in werklikheid 'n triomf van Whig.
'N Algemene verkiesing in die lente van 1705 gee 'n klein Whig -meerderheid in die Commons, waar Harley, die leier van die gematigde Tories, alleen van die party sterk aan die ministerie gebly het, aangesien Marlborough en Godolphin nou as Whigs gereken moet word. Maar die administrasie is ook versterk deur Henry St. John, die briljantste van die jonger Tories.
Die oorblywende lede van die party is spoedig verplaas deur uitgesproke Whigs. Die so gevormde regering het hom toegewy aan die volgehoue ​​uitvoering van die oorlogsbeleid van Marlborough, maar dit bereik iets wat nog belangriker is vir die toekoms van die Britse Ryk deur die Inkorporerende Unie tussen Engeland en Skotland deur te voer.
'N Geskiedenis van Brittanje
Hierdie artikel is 'n uittreksel uit die boek, 'A History of the British Nation', deur AD Innes, gepubliseer in 1912 deur TC & amp EC Jack, Londen. Ek het 'n paar jaar gelede hierdie wonderlike boek by 'n tweedehandse boekwinkel in Calgary, Kanada, gaan haal. Aangesien dit nou meer as 70 jaar is sedert mnr Innes se dood in 1938, kan ons die volledige teks van hierdie boek met Britain Express -lesers deel. Sommige van die skrywers se sienings kan volgens moderne standaarde kontroversieel wees, veral sy houding teenoor ander kulture en rasse, maar dit is die moeite werd om dit as 'n tydperk van Britse houdings te lees ten tyde van die skryf hiervan.
Blenheim -paleis, koshuis naby Woodstock, Oxfordshire, Engeland, gebou (1705–24) deur die Engelse parlement as 'n nasionale geskenk aan John Churchill, eerste hertog van Marlborough. Tydens die Spaanse opvolgingsoorlog het hy die Engelse tot oorwinning oor die Franse en Beiere gelei by die Slag van Blenheim in Duitsland in 1704. Die paleis is ontwerp deur sir John Vanbrugh, met groot betrokkenheid deur Nicholas Hawksmoor, en word beskou as die beste voorbeeld van werklik barok -argitektuur in Groot -Brittanje.
In die vroeë 18de eeu het die tuinier van koningin Anne, Henry Wise, die terrein van die paleis ontwerp in die formele styl van André Le Nôtre se beroemde tuine vir Vaux-le-Vicomte en Versailles in Frankryk. Daar bly egter min oor van Wise se landskap, omdat die smaak in die middel van die 18de eeu verander het en Lancelot (Capability) Brown gevra is om die terrein te herontwerp in sy pastorale styl van informele of oënskynlik natuurlike landskappe van woude, grasperke en waterweë. Sir Winston Churchill is in die Blenheim -paleis gebore.
In 1987 is die paleis en sy omliggende eiendom ingeskryf as 'n UNESCO -wêrelderfenisgebied. Die landgoed van 850 hektaar groot, wat in die Churchill-gesin gebly het, is oop vir die publiek.
Een gedagte oor & ldquo The Battle of Blenheim en British Politics & rdquo
Blenheim was natuurlik slegs die eerste in 'n reeks Marlborough -oorwinnings teen die Franse tydens die "Wars of the Spanish Successory ". Later kom Ramillies (1706), Oudenaarde (1708) en Malplaquet (1709). Dit was die eerste geveg wat een van die bydraende faktore was tot die mislukking van die Franse seige van Turyn (April-September 1706), een van die keerpunte van die oorlog. Die grootste bydraer tot hierdie was ongetwyfeld Ramillies, toe hy die nederlaag van die hertog van Villeroi sien. Die hertog van Vendome (Louis XIV se buite -egtelike neef), en ongetwyfeld een van die beste van die Franse generaals van die tydperk, was losgemaak van sy taak om die hertogdom Savoye te onderwerp, met die verowering van Turyn amper vanselfsprekend. Hy het bevel gegee aan Louis d 'Aubusson, hertog De La Feuillade, wie se hoofaanspraak op die pos was dat hy die skoonseun was van Chamillart, die minister van oorlog. La Feuillade se besluit om voort te gaan met die seige teen die swaar verdedigde citadel, in teenstelling met die advies wat Vauban self gegee het (wat in die openbaar aangebied het dat La Feuillade sy keel moes sny), het prins Eugene die nodige tyd gegee van Savoye om 'n keiserlike leër oor die hele Noord -Italië te bring om sy neef, Victor Amadeus II, te help. Die eintlike geveg het plaasgevind op die 7de September 1706. Toe die nuus van die onverwagte oorwinning in Turyn Marlborough bereik, het hy geskryf: Dit is onmoontlik om die vreugde uit te spreek wat dit vir my gegee het, omdat ek nie net agting het nie, maar ek hou ook baie van die prins [ Eugene]. Hierdie glorieryke optrede moet Frankryk so laag maak dat as ons vriende maar net kon oortuig word om die oorlog met krag nog een jaar voort te sit, ons met die seën van God nie kan misluk om so 'n vrede te hê dat ons stil kan wees vir almal ons dae. En ondanks die bekendheid van Vendome as generaal, is hy ook verslaan deur Marlborough op Oudenaarde (Julie 1708). Alhoewel Marlborough se taktiese meerderwaardigheid erken word, is dit ook eerlik om te sê dat inmenging deur Lodewyk XIV in die gevegstrategie en die teenwoordigheid van die hertog van Bourgondië (die kleinseun van die koning) 'n belangrike bydraer was tot die nederlaag van Vendome.
Vroeg in 1934 het Lord Rothermere, eienaar van die Daaglikse pos koerant, het die Britse lugvaartbedryf uitgedaag om 'n hoëspoedvliegtuig te bou wat ses passasiers en twee bemanningslede kan vervoer-hy verwys na die ambisie as 'die vinnigste kommersiële vliegtuig in Europa, indien nie die wêreld nie'. Destyds het Duitse ondernemings 'n verskeidenheid rekordbrekende hoëspoedontwerpe vervaardig, soos die enkelmotorige Heinkel He 70, en Rothermere wou die titel van die vinnigste burgervliegtuie herwin, asook om sulke te koop self 'n vliegtuig. Rothermere was ook van plan om ondernemings en sleutelfigure aan te moedig om meer van die burgerlike lugvaart gebruik te maak en om aan die Britse ministerie van lugdienste te demonstreer hoe hul vegvliegtuie moontlik nie by moderne vervoervliegtuie pas nie, wat maklik omgeskakel kan word of gebruik kan word as die basis vir, 'n bomwerper vliegtuig. 
Sedert Julie 1933 het Frank Barnwell, hoofontwerper van Bristol, gewerk aan 'n klein tweemotorige laagvlerk-eenvliegtuigontwerp wat aanvanklik bedoel was om aangedryf te word deur die mouklep Bristol Aquila radiale enjin, aangewys as die Tik 135.  Rothermere het bewus geword van die voorstel van Bristol, en na aanleiding van sy navraag het Barnwell op 3 Maart 1934 'n kwotasie van die spesifikasie en prestasiestatistieke van die ontwerp aan hom gegee, insluitend 'n geskatte topsnelheid van 390 km/ h. h) op 2.000 m.  Teen hierdie tydstip is die voorgestelde gebruik van die Aquila-enjin uit die weg geruim ten gunste van die Bristol Mercury-enjin met 'n klep, wat met klep toegerus is. Aangesien dit geskik was vir die uitdaging, is die ontwerp van tipe 135 verder aangepas om die Tik 142 om aan die vereistes van Rothermere te voldoen.  Eind Maart 1934 het Rothermere 'n bestelling vir 'n enkelloper geplaas Tik 142 vliegtuig, waaronder hy die helfte van die beraamde £ 18,500 koste vooruit betaal het en die res op die vliegtuig se eerste vlug in die daaropvolgende jaar. 
Op 12 April 1935 het die Tik 142, wat die naam gekry het Brittanje eerste, het sy eerste vlug vanaf Filton Aerodrome, South Gloucestershire, uitgevoer.   Vlugtoetse het gou bewys dat die vliegtuig in werklikheid vinniger was as enige destydse vegter wat destyds by die Royal Air Force (RAF) diens gedoen het, met 'n topsnelheid van 304 km/h.   Rothermere het die vliegtuig aan die land voorgelê vir 'n formele evaluering by 'n moontlike bomwerper.  Teen Junie 1935 het die Ministerie van Lug belanggestel in die projek vanweë die hoë prestasie daarvan. Op 9 Julie 1935 is 'n ontwerpkonferensie gehou deur Bristol op versoek van die ministerie oor die omskakeling van die Tik 142 in 'n geskikte medium bomwerper. 
Op grond van gesprekke van die konferensie, het die ministerie van lugdienste vinnig spesifikasie B.28/35 geformaliseer vir prototipes van 'n bomwerperweergawe Tik 142M (M vir weermag).  Een belangrikste verandering tussen die Tik 142M bomwerper en sy Tik 142 voorganger was die herposisionering van die vleuel van 'n laagvleuel na 'n middelvleuel, wat meer interne ruimte binne die romp onder die hoofspar moontlik gemaak het om 'n aansienlike bombaai te akkommodeer. Ander wysigings sluit in die toevoeging van 'n bom-doelwagter se posisie en 'n Browning-masjiengeweer in die neus, asook voorsiening vir 'n semi-intrekbare geweertoring in die dorsale posisie. 
In September 1935 is 'n aanvanklike kontrak vir 150 vliegtuie gesluit. Die Ministerie van Lug het gekies om die tipe direk by die tekenbord te bestel, nadat dit dringend gesoek is as 'n deel van 'n groter en vinnige uitbreiding van die RAF.  Die eerste vliegtuig wat uit hierdie produksiemodel gebou is, K7033, dien as die enigste prototipe op 25 Junie 1936, K7033 het sy eerste vlug vanaf Filton uitgevoer.   Die diensnaam vir die vliegtuig het geword Blenheim Mk I na die beroemde geveg tydens die Spaanse opvolgingsoorlog. Op 10 Maart 1937 het produksielewerings aan die RAF formeel begin 114 Squadron het die eerste eskader geword wat die Blenheim ontvang het.   Op 13 Januarie 1938 tree die Blenheim in diens met No. 30 -eskader, die eerste oorsese eskader wat die tipe vroeg in 1939 ontvang het, en die eerste Blenheims het in Indië aangekom. 
Vanaf Julie 1936 is verskeie bykomende bestellings geplaas vir die Blenheim Mk I, insluitend verskeie bestellings vir die uitvoermark.  Teen die einde van 1936 was 1,568 vliegtuie op bestelling.  Om aan die vraag te voldoen, is sekondêre monteerlyne in Chadderton deur Avro en by Speke deur Rootes Securities gevestig.  Die vliegtuig is onder lisensie gebou deur oorsese lande, waaronder Finland, wat 'n totaal van 55 vliegtuie voltooi het, en Joego -Slawië, wat 16 vliegtuie met nog 24 in gevorderde stadiums van voltooiing voltooi het toe Duitsland Joegoslavië binnegeval het.  Ander lande het ook die Blenheim aangeskaf, waaronder Roemenië, Griekeland en Turkye.   Teen September 1939 het bestellings vir die Blenheim gestyg tot 2 088 vliegtuie.  Totale produksie van die Blenheim Mk I in Engeland was 1 351 vliegtuie voor die einde van die produksieloop in 1939 die produksie beëindig ten gunste van meer gevorderde variante.  
Die produksieprogram van Blenheim het verskeie vereistes en kapasiteit verander.  'n Gewysigde Blenheim -ontwerp, met die naam Bolingbroke, is vervaardig onder lisensie in Kanada deur Fairchild Aircraft.  Die Bolingbroke, wat ontwikkel is in reaksie op spesifikasie van die lugministerie G.24/35 om 'n kusverkennings-/ligte bomwerper aan te skaf as 'n plaasvervanger vir die Avro Anson, het aansienlike verbeterings gehad wat as basis sou dien vir verbeterde variante van die Blenheim.  Volgens die lugvaartskrywer James D. Oughton was die navigatorstasie sowel as die reikwydtebeperkings van die Blenheim Mk I onder aansienlike kritiek onderhewig; daarom is 'n verbeterde model van die vliegtuig verlang om hierdie tekortkominge reg te stel.  Op 24 September 1937 het 'n eksperimentele Blenheim Mk I, aangepas met 'n uitgebreide voorwaartse romp buite sy oorspronklike traploze kajuit, gladde neusbehuizing, sy eerste vlug vanaf Filton gemaak. 
Verdere ontwikkeling Redigeer
Formele werk aan 'n uitgebreide reeks verkenningsversie het begin as die Blenheim Mk II, wat die tenk van 278 tot 468 imp gal (1,260 tot 2,130 l 334 tot 562 US gal) verhoog het. Slegs een Blenheim Mk II is voltooi, aangesien vlugtoetse aan die lig gebring het dat die snelheidsverhoging marginaal is en nie verdere ontwikkeling regverdig nie.  'n Ander aanpassing het daartoe gelei dat die Blenheim Mk III, wat die neus verleng het, die "traploze kajuit" -formaat van die Mk.I afgestaan ​​het, en 'n ware voorruit voor die vlieënier ingebring het, om meer ruimte te bied vir die bomwyser. Dit het vereis dat die neus voor die vlieënier "uitgeskep" word om die sigbaarheid te behou tydens opstyg en landing. Beide modifikasies is gekombineer, tesame met 'n nuwer weergawe van die Mercury -enjin met 905 pk (675 kW). Die rewolwer het 'n paar Brownings gekry in die plek van die oorspronklike Vickers K -geweer, wat die Blenheim Mk IV geskep het. 
Vroeg in 1939 is die eerste bondel Blenheim Mk IV's in gebruik geneem, maar daar was geen buitenste brandstoftenks nie, maar dit was aanvaarbaar vanweë die dringende vraag na die tipe. Vroeë Blenheim Mk IV's was ook toegerus met die Mercury VIII -enjin, die meeste was toegerus met die kragtiger Mercury XV- of Mercury 25 -modelle.  Verdere vliegtuiglewerings is volgens die produksiestandaard gedoen en is hoofsaaklik deur Avro en Rootes vervaardig.  Die produksie van die Blenheim IV duur voort tot Junie 1943, toe nuwelinge soos die Beaufort-afgeleide Beaufighter die tipe opgevolg het.  Altesaam 3 307 is vervaardig.
'N Langafstandvegterweergawe, die Blenheim Mk IF, is ook ontwikkel. Vir hierdie rol was ongeveer 200 Blenheims toegerus met 'n geweerpak onder die romp vir vier .303 in (7,7 mm) Brownings.  Later is die Airborne Intercept (AI) Mk III- of IV -radar op sommige vliegtuie aangebring wat in gebruik was as nagvegters, dit was die eerste Britse vegters wat met radar toegerus was. Die Blenheim is gekies as die eerste vliegtuig wat vir hierdie rol aangepas is, aangesien die romp ruim genoeg was vir die ekstra bemanningslid en radarapparaat.  Hul prestasie was marginaal as 'n vegter, maar hulle het as tussentydse tipe gedien in afwagting van die beskikbaarheid van die meer bekwame Beaufighter -afgeleide. Ongeveer 60 Mk IV's was ook toegerus met die geweerpak as die Mk IVF en is deur die Kuskommando gebruik om konvooie teen Duitse langafstandbomwerpers te beskerm.
Die laaste bomwerpervariant is opgevat as 'n gepantserde grondaanvalvliegtuig, met 'n stewige neus met nog vier Browning -masjiengewere. Oorspronklik bekend as die Bisley, (na die skietkompetisies wat in Bisley gehou is), is die produksievliegtuie herdoop tot Blenheim Mk V en het 'n versterkte struktuur, vlieënierwapens, verwisselbare neusgeweerpakket of bom-richterposisie en 'n ander Mercury-variant met 950 pk ( 710 kW). Die Mk V is bestel vir konvensionele bomaanvalle, met die verwydering van wapenrusting en die grootste deel van die geglasuurde neusgedeelte. Die Mk V (tipe 160) is hoofsaaklik in die Midde -Ooste en Verre Ooste gebruik. Die Blenheim het gedien as die basis vir die Beaufort-torpedobomwerper, wat na die Beaufighter gelei het, met die afstamming wat twee evolusies van bomwerper-tot-vegter uitgevoer het.
Die Bristol Blenheim was 'n tweemotorige hoëprestasie all-metal medium bomwerpervliegtuig, aangedryf deur 'n paar Bristol Mercury VIII lugverkoelde radiale enjins, elk met 'n kapasiteit van 860 pk (640 kW).  Elke enjin het 'n driebladige skroef met 'n bestuurbare trap bestuur en was toegerus met handgebaseerde en elektriese enjins.  Om die onderhoud te vergemaklik, is die enjinhouers ontwerp met 'n gesplete segment om die verwydering van die enjin te vergemaklik sonder om die vergassers te versteur. 'N Paar brandstoftenks, wat elk tot 140 liter bevat, is in die middelste gedeelte van die romp gehuisves. 
Die romp van die Blenheim het 'n monokoque struktuur met 'n ligte legering gebruik met 'n oop snaar en is in drie afdelings gebou.  Die vleuel is ook in drie afdelings gebou, waarvan die middelste gedeelte vasgebout en vasgemaak is aan die romp. Die buitenste vleuelafdelings is taps in koord en dikte.  Alclad -lakens word wyd gebruik in elemente soos die ribbes, vel, kleppe en webversterking van die sparre. Die stert-eenheid is van 'n kantelbare monoplane-styl, met 'n metaalstertvliegtuig en vin, terwyl die aërodinamies gebalanseerde roer en hysbakke 'n metaalraamwerk met stof bedek gebruik.  Die onderstel is hidroulies teruggetrek, met 'n hulp-handpomp vir noodbediening, mediumdrukbande, kompleet met pneumaties-aangedrewe remme wat differensieel gestuur is.  
Die Blenheim het gewoonlik 'n bemanning van drie vlieëniers, navigators/bombardemente en draadlose (radio) operateurs/lugskutters.  Die vlieënier se kwartiere aan die linkerkant van die neus was so beknop dat die beheerjuk alle vluginstrumente verberg, terwyl enjininstrumente die vooruitsig op landings uitskakel. Die meeste sekondêre instrumente was langs die linkerkant van die kajuit gerangskik, noodsaaklike items, soos die propellerhoogtebeheer, is eintlik agter die vlieënier geplaas, waar hulle alleen moes voel.   Die navigator/bombardier het langs die vlieënier gesit en gebruik gemaak van 'n skuif-/opvoubare sitplek terwyl hy die bom -doelrol vervul het. Dubbele vlugkontroles kan geïnstalleer word.  Die draadlose operateur/lugskutter was agter die vleuel gehuisves langs die rugkant van die vliegtuig. 
Bewapening bestaan ​​uit 'n enkele, voorwaartse vuur .303 in (7.7 mm) Browning-masjiengeweer aan die buitekant van die hawe-enjin en 'n .303 in (7.7 mm) Lewis Gun in 'n semi-terugtrekkende Bristol Type B Mk I dorsale rewolwer wat na agter skiet. Vanaf 1939 is die Lewis -geweer vervang deur die meer moderne .303 in (7,7 mm) Vickers VGO -masjiengeweer. 'N Bomvrag van 450 kg kan in die interne bombaai in die middelste gedeelte van die romp gedra word.  Soos die meeste hedendaagse Britse vliegtuie, is die deure van die bombaai met rekkoorde gesluit gehou en onder die gewig van die vrygestelde bomme oopgemaak. Omdat daar geen manier was om te voorspel hoe lank dit sou duur voordat die bomme die deure oopgemaak het nie, was die akkuraatheid van die bom gevolglik swak.  Die bomvak kan gelaai word met 'n handbediende lier wat in die romp ingebou is. 
Om sy relatief hoë spoed te behaal, het die Blenheim 'n baie klein rompdeursnit gebruik, met sy boonste voorruit in een hoek in die vorm van 'n "trappe kajuit" wat geen aparte voorruitpanele vir die vlieënier gebruik het nie, 'n opvallende kenmerk van 'n aansienlike meerderheid van die Duitse bomwerperontwerpe, wat eers tydens die oorlogsjare ontwerp is.  Beide vaste en skuifvensterpanele was teenwoordig, asook 'n deursigtige skuifdak.  Ander boord -toerusting sluit in 'n radio, kameras, navigasiestelsels, elektriese beligting, suurstofapparate en stoorplek vir valskerms en klere. 
In September 1939, die maand waarin die Tweede Wêreldoorlog uitgebreek het, het die Blenheim Mk I twee tuis-eskaders en 11 oorsese eskaders toegerus op plekke soos Egipte, Aden, Irak, Indië en Singapoer. Verdere RAF -eskaders het die bekwamer Blenheim Mk IV 168 Blenheim Mk IV -vliegtuie ontvang, of was besig om oor te skakel na die oorlog se uitbreek.  
Op die dag dat die oorlog teen Duitsland verklaar is, 'n Blenheim Mk IV, N6215, bestuur deur die vlieënde offisier Andrew McPherson, was die eerste Britse vliegtuig wat die Duitse kus oorgesteek het om 'n verkenningsmissie op groot hoogte op die Duitse vloot in die omgewing van Wilhelmshaven, Nedersakse uit te voer.  Die volgende oggend vertrek 15 Blenheims van drie eskaders op een van die eerste bombardemente om die skepe wat die vorige dag opgemerk is, aan te val.   RAF Coastal Command gebruik binnekort die Blenheim met die doel om die Britse skeepskonvooie aan die ooskus te beskerm. 
Kort na die aanvang van die konflik is die RAF Advanced Air Striking Force (AASF) op talle vliegvelde in Frankryk ontplooi, wat bombardemente met 'n kort afstand moontlik gemaak het teen Duitse teikens, insluitend nywerhede.  Verskeie eskaders van Blenheim IV's is aan die AASF toegewys, wat gereeld gebruik word teen teikens in Frankryk en die Lae Lande nadat die Slag van Frankryk begin het.  Blenheims is ook toegewys aan die lugkomponent van die British Expeditionary Force of the Army. 
In Mei 1940 neem AASF en BEF Blenheims deel aan die Slag van Frankryk, gestuur teen Duitse magte wat na Brussel beweeg, wat daartoe lei dat baie vliegtuie vinnig swaar skade opdoen of verlore gaan weens vyandelike vuur.  Duitse aanvalle op die Franse vliegvelde het ook 'n aansienlike aantal Blenheims op die grond beskadig. Op 14 Mei is 'n gesamentlike mag van Fairey Battles en Blenheims gestuur teen 'n teenaanval op Duitse magte toe hulle deur verdedigingslinies breek: 40 uit 71 vliegtuie het in hierdie slag verloor. Dit word beweer dat dit die hoogste verliese wat die RAF ooit ken, is.  Verdere optrede deur Blenheims van Bomber Command daardie dag het 'n vliegtuigverlies van 25% gely ondanks 'n hoë vlak van Britse vegvliegtuigdekking.  Kort daarna is die meestal uitgeputte eskaders na Brittanje teruggetrek.  Ongeveer 50 Blenheims ondersteun die ontruiming van Duinkerke deur vyandelike magte te teister. 
Die vinnige vooruitgang in tegnologie wat aan die einde van die dertigerjare plaasgevind het, het die Blenheim met die uitbreek van die oorlog meestal verouderd gemaak. Dit het veral swaarder geword namate ekstra diensapparatuur geïnstalleer is, en baie van hierdie is nodig as gevolg van operasionele ervaring. Dit, tesame met die vinnige prestasieverhogings van die vegters wat dit sou teenstaan, het die snelheidsvoordeel van Blenheim oortref.  In Januarie 1941 het die lugpersoneel die Blenheim geklassifiseer as onvoldoende in terme van prestasie en bewapening vir huidige operasies. 
Die ligte bewapening kon selde die opposisie van die vegter nie weerhou nie. Eskader is gedwing om verskillende improvisasies te gebruik in 'n poging om 'n beter verdedigende bewapening te bied, totdat aanpassings vroeg in 1940 ingestel kon word.  Die Blenheim was ook kwesbaar vir lugafweerartillerie, veral agter romp. Buigsame, self verseëlende voerings is op die brandstoftenks aangebring, maar hulle was nog steeds nie heeltemal beskerm teen die 0,79 in (20 mm) MG FF-kanon wat deur die Luftwaffe se Bf 109 en Bf 110 vegters. 
Blenheim -eskaders was nog steeds in onmiddellike en groot aanvraag na hul onttrekking uit Frankryk as deel van die Britse optrede tydens die Noorse veldtog.  As gevolg van basies in die noordelike gebiede van die Britse vasteland, soos RAF Lossiemouth, het lang tye oor die Noordsee gevlieg, wat veroorsaak dat die weer byna net soveel 'n risiko inhou as vyandige vegters, veral as die meeste van die Blenheim IV's het geen verhitting- of ontdooiingstelsels gehad nie; sommige vliegtuie is later toegerus met ketels wat aan die stuurboord-enjin se uitlaat vasgemaak is.  'n Groot aantal verliese het plaasgevind as gevolg van die vyandelike optrede en die mislukking in die lug in die lug as gevolg van versiersel. 
Na die val van Frankryk in Junie 1940, is die Free French Air Force gestig in RAF Odiham, Hampshire, in die vorm van Groep Mixte de Combat (GMC) 1, bestaande uit 'n gemengde sak Blenheims en Westland Lysander skakel-/waarnemingsvliegtuie, wat later na Noord -Afrika gestuur is en optrede teen Italiaanse en Duitse magte onderneem het. 
Blenheim -eenhede was dwarsdeur die Slag van Brittanje werksaam, en het dikwels groot slagoffers gely, hoewel hulle nooit die publisiteit van die vegvliegtuie ontvang het nie. Van Julie tot Desember 1940 het Blenheims daagliks sowel as snags 'n aanval op Duits-besette vliegvelde uitgevoer. Alhoewel die meeste van hierdie aanvalle onproduktief was, was daar op 1 Augustus 'n paar suksesse op vyf uit twaalf Blenheims wat gestuur is om Haamstede aan te val en Evere (Brussel) kon drie Bf 109's van II./JG 27 bombardeer, vernietig of ernstig beskadig en blykbaar doodmaak a Staffelkapitän geïdentifiseer as Hauptmann Albrecht von Ankum-Frank. Twee ander 109's is deur Blenheim -kanonniers geëis.  [f] Nog 'n suksesvolle aanval op Haamstede is op 7 Augustus deur 'n enkele Blenheim gedoen, wat 'n 109 van 4./JG 54 vernietig het, 'n ander ernstig beskadig het en vier meer ligter skade aangerig het. 
Daar was ook 'n paar missies wat 'n byna 100% ongevalle onder die Blenheims opgelewer het. Een so 'n operasie is op 13 Augustus 1940 teen a Luftwaffe vliegveld naby Aalborg in die noordweste van Denemarke met twaalf vliegtuie van 82 eskader. Een Blenheim het vroeg teruggekeer (die vlieënier is later aangekla, maar is dood tydens 'n ander operasie voordat 'n krygsraad gehou is) die ander elf, wat Denemarke bereik het, is neergeskiet, vyf deur flak en ses deur Bf 109's.  Blenheim-eenhede is ook gevorm om langafstand strategiese verkenningsopdragte oor Duitsland en deur Duits besette gebiede uit te voer. In hierdie rol was die Blenheims weereens te stadig en kwesbaar Luftwaffe vegters en hulle het voortdurend ongevalle opgedoen. 
Op 12 Augustus 1941 word 'n aksie beskryf deur Die Daily Telegraph in 2006, as die "RAF se mees gewaagde en gevaarlikste bomaanval op lae vlak, het 'n grootskaalse aanval op kragstasies naby Keulen plaasgevind.  Die aanval was 'n lae-dag-dag-aanval deur 54 Blenheims onder bevel van vleuelbevelvoerder Nichol van nommer 114 eskader RAF. Hulle het hul doelwitte bereik (Fortuna-kragstasie in Oberaußem-Fortuna en die Goldenberg-kragstasie in Hürth-Knapsack), maar twaalf van die Blenheims het tydens die aanval verlore gegaan, 22% van diegene wat deelgeneem het, wat ver bo die volhoubare verlieskoers was van minder as 5%. Die Engelse krieketspeler Sqn Ldr Bill Edrich is bekroon met die DFC vir sy aandeel in die aanval.     
Vanaf 5 September 1940 begin Blenheims van Bomber Command met 'n bomaanvalveldtog wat gerig is op Duits-besette hawens langs die Engelse Kanaal, saam met swaarder bomwerpers.  Bomber Command Blenheims het ook patrollies teen die skeepvaart uitgevoer omdat Coastal Command se eie stakingskadrons gedurende die laaste helfte van 1940 erg uitgeput was.  Op 11 Maart 1940 het 'n Blenheim IV, P4852, het die eerste RAF-vliegtuig geword wat 'n U-boot laat sink het, nadat hy twee direkte treffers op U-31 in die Schillig Roads behaal het.  In April 1941 is 'n veldtog met die doel om die kanaal heeltemal af te sluit vir vyandelike skeepvaart van stapel gestuur met behulp van 'n aanvanklike vlug van Blenheims wat by RAF Manston gestasioneer was. Tussen April en Junie daardie jaar het altesaam 297 Blenheims van No 2. Group Duitse skeepsvaart op see aangeval en 36 vliegtuie verloor, terwyl Coastal Command 143 aanvalle in dieselfde tydperk geloods het, en 52 vliegtuie teen die einde van die jaar 698 skepe verloor het. aangeval en 41 hiervan het gesink vir die verlies van 123 vliegtuie. 
Die Bristol Blenheim is deur beide Bomber en Fighter Commands gebruik. Ongeveer tweehonderd Mk I-bomwerpers is verander in Mk IF-langafstandvegters met 600 (Auxiliary Air Force) eskader, gebaseer op Hendon, die eerste eskader wat in September 1938 afgelewer is. Teen 1939 het minstens sewe eskaders hierdie tweeling- gevegte en binne 'n paar maande het ongeveer sestig eskaders ervaring van die tipe gehad. Die Mk IF was stadiger en minder flink as wat verwag is, en teen Junie 1940 sou Blenheim -verliese in die daglig kommer vir Fighter Command veroorsaak. Daar is besluit dat die Mk IF hoofsaaklik oorgedra sou word na naggevegte waar nommer 23 eskader RAF, wat die tipe reeds onder nagstoestande bedryf het, beter sukses behaal het.
In die Duitse nagbomaanval op Londen op 18 Junie 1940 [ verduideliking nodig ], Was Blenheims verantwoordelik vir vyf Duitse bomwerpers, wat bewys het dat hulle beter geskik was vir naggevegte. In Julie het nommer 600 -eskader, teen daardie tyd by RAF Manston, 'n paar van sy Mk IF's toegerus met AI Mk III -radar. Met hierdie radartoerusting het 'n Blenheim van die Fighter Interception Unit (FIU) by RAF Ford die nag van 2 tot 3 Julie 1940 die eerste sukses behaal, wat 'n Dornier Do 17 -bomwerper beslaan.  Meer suksesse het gekom, en kort voor lank was die Blenheim van onskatbare waarde as 'n nagvegter. Geleidelik, met die bekendstelling van die Bristol Beaufighter in 1940–1941, word die Blenheim verdring deur sy vinniger, beter bewapende afstammeling.
Mediterreense en Midde -Ooste Redigeer
Op 11 Junie 1940, enkele ure na Italië se toetrede tot die oorlog aan Duitse kant, het verskeie Blenheim IV's Italiaanse posisies gebombardeer.  In die middel van 1940 is versterkingsbootroetes dwarsdeur Afrika gevestig, begin in Takoradi aan die Goudkus. Teen die einde van 1940 het altesaam drie RAF-eskaders wat met Blenheim IV-vliegtuie toegerus was, missies teen skeepvaart, bombardement en verkenning uitgevoer ter ondersteuning van die geallieerde grondmagte in Noord-Afrika. 
Teen Julie 1941 is erken dat, in reaksie op die toenemende intensiteit van die geveg in Noord -Afrika en in die Midde -Ooste, ekstra eskaders dringend nodig was.  In die laaste helfte van 1941 is verskeie Blenheim -eskaders na Malta gevlieg.  Namate Bomber Command geleidelik Blenheims uit die Noord -Europa -teater geneem het, is hulle dikwels na ander gebiede soos Noord -Afrika gestuur.  By die uitbreek van die Stille Oseaan -oorlog in Desember 1941, is 'n paar Blenheim -eskaders in die Midde -Ooste uit die teater na die Verre Ooste verplaas in reaksie op die nuwe bedreiging van Japannese magte. 
Blenheims het tot ongeveer 1943 wyd in baie gevegsrolle gewerk, en het RAF -eskaders in die Verenigde Koninkryk en op Britse basisse in Aden, Indië, Brits Malaya, Singapoer en Nederlands -Oos -Indië toegerus. Baie Blenheims is verlore vir Japannese vegters tydens die Maleise veldtog en die gevegte om Singapoer en Sumatra.  Teen daardie tyd is die tradisionele rol van die ligbomwerper by daglig meer doeltreffend uitgevoer deur geskikte vegbomwerpers, en die oorlewende voorbeelde is oorgedra na opleidingspligte. Nietemin het die Blenheim 'n rol gespeel om te voorkom dat Indië val en Birma herower en meer as 60 vliegtuie op die grond vernietig tydens aanvalle op Bangkok vroeg in die veldtog. 
Een vlieënier van Blenheim, eskaderleier Arthur Scarf, is postuum toegeken aan die Victoria-kruis vir 'n aanval op Singora, Thailand, op 9 Desember 1941. 'n Ander bomwerper van nr. 60-eskader RAF is toegeskryf aan die afskiet van luitenant-kollega Tateo Katō se Nakajima Ki-43-vegvliegtuig. en twee ander ernstig beskadig in 'n enkele verlowing op 22 Mei 1942, oor die Baai van Bengale. Katō se dood was 'n ernstige slag vir die keiserlike lugmag van die Japanse leër. 
Die vervanging van die ministerie van lugdienste vir die Blenheim as 'n dagligbomwerper, 'n ander Bristol -ontwerp, die Buckingham, is ingehaal deur gebeure en veranderings in vereistes, en word as minderwaardig beskou as die de Havilland -muskiet, en as sodanig is daar nie gevegte gesien nie. Die finale grondaanvalweergawe-die Blenheim Mk V-het vir die eerste keer 139 eskader in Junie 1942 toegerus. Uiteindelik het dertien eskaders-hoofsaaklik in die Midde-Ooste en die Verre Ooste-hierdie variant ontvang, maar dit in die algemeen slegs vir 'n paar maande bedryf. 
In 1936 word die Finse Lugmag die eerste uitvoerkliënt vir die Blenheim en bestel 18 Blenheim Mk Is, wat tussen Junie 1937 en Julie 1938 uit Brittanje afgelewer is.  Twee jaar later het Finland 'n vervaardigingslisensie vir die Blenheim gekry. Voordat enige vliegtuie by die Valtion lentokonetehdas (Staatsvliegtuigfabriek) in Finland, het die Winteroorlog uitgebreek, wat die Finne genoop het om meer vliegtuie uit die Verenigde Koninkryk te bestel. 'N Verdere 24 Britse vervaardigde Blenheims is tydens die Winteroorlog bestel en is uit die RAF se eie voorraad afgelewer. 
Na die winteroorlog is 55 Blenheims in Finland gebou, die laaste vliegtuig wat in September 1944 voltooi is, het die totale aantal Blenheims in Finse diens op 97 (75 Mk Is en 22 Mk IVs) te staan ​​gebring.   Die Finne ontvang ook 20 halfvoltooide oud-Joegoslaviese Mk IV Blenheims wat deur Duitsland gevange geneem is, tesame met vervaardigingsgereedskap, produksietoerusting en 'n groot verskeidenheid onderdele, hoewel sommige hiervan beskadig of andersins vernietig is deur sabotasie. Joegoslavië het die produksie van die Mk I gestaak en 'n produksieloop van Mk IV's begin net voor die inval in April 1941.   Die in Brits vervaardigde Blenheims het groen interieurs van RAF, veiligheidsgordels en instrumente op keiserlike eenhede, terwyl Finse vervaardigde Blenheims mediumgrys interieurs, veiligheidsgordels in Finse styl en metrieke instrumente gehad het. 
Die Finse Blenheims het 423 missies tydens die Winteroorlog gevlieg, en byna 3 000 missies tydens die Voortgesette Oorlog en Laplandoorlog. Blenheim-masjiengeweerders het ook agt Sowjet-vliegtuie neergeskiet. Sewe en dertig Blenheims het tydens die oorloë in die geveg verlore gegaan. 
Die Finse Blenheims is in ses reekse verdeel (sarja):
Reeks I (BL-104..BL-121): 18 Britse vervaardigers van Blenheim I-bomwerpers met deurlose bombaaie. Aangekom in 1938 Series II (BL-146..BL-160): 15 Finse vervaardigde Blenheim I-bomwerpers met verdiepte bomdeurdeure. In diens teen 1941. Reeks III (BL-122..BL-133): 12 Britse vervaardigers van Blenheim IV-bomwerpers ("langneuse"). Aangekom in Januarie 1940. Reeks IV (BL-134..BL-145): 12 Britse vervaardigers van Blenheim I-bomwerpers. Aangekom in Februarie 1940. Reeks V (BL-161..BL-190): 30 Finse vervaardigde Blenheim I-bomwerpers. In diens teen 1943. Reeks VI (BL-196..BL-205): 10 Finse vervaardigers van Blenheim IV-bomwerpers. Teen 1944 in diens.
Die sewende reeks, VII (BL-191..BL-195), ses Finse vervaardigde Blenheim I-bomwerpers, is in 1944 gekanselleer.
Reeks I met deurlose bombaaie kan 800 kg bomlading in die bombaai dra en tot 100 kg in vlerkselle. Reeks II, V en VI kan 800 kg vrag op bombaai dra en 179 kg 379 lb op vlerkselle en rompstelle. Reeks III en IV het die oorspronklike RAF -bombaaie en -rakke gehad en kon slegs 450 kg vrag op bombaai en 91 kg op vlerkselle dra. Die bombaaie, bomdeure en bomrakke van verskillende reekse is op groot opknappings aangepas om groter bomme te huisves.,  
Na die oorlog is Finland deur die Vredesverdrag van Parys verbied om bomwerpervliegtuie te vlieg, met die Finse Blenheims wat in 1948 gestoor is. In 1951 is vyf Blenheims egter weer geaktiveer vir gebruik as doelskutse, met die laaste vlug van 'n Finse Blenheim vind plaas op 20 Mei 1958. 
Die gewone bynaam van Blenheim in die Finse lugmag was Pelti-Heikki ("Blik Henry").
Slag van Blenheim – die lot van Europa en 'n kerktoring
Op 13 Augustus 1704 verslaan die gekombineerde Anglo-Nederlandse magte onder leiding van John Churchill –, ook bekend as die Eerste Hertog van Marlborough –, die Frans-Beierse leër op die vlaktes van Blenheim. Sommige geleerdes het daarop gewys dat dit die eerste keer was dat soldate van Lodewyk XIV vir ander vyande verloor het, alhoewel hulle die taktiese voordeel gehad het. Sommige ander beklemtoon die belangrikheid van 'n enkele stryd om die hele konflik van die Spaanse opvolging (1701-1714) te bepaal. Marlborough het daardie dag werklik die Heilige Romeinse Ryk gered, maar die Geallieerde veroorsaak dit self. Maar hoe het die geskiedenis tot hierdie groot stryd gekom? Laat ons sien
Die oorlog van die Spaanse opvolging
Na 'n lang en ellendige lewe sterf Karel II van Spanje in 1700. Alhoewel die twee partye (Frankryk, Heilige Romeinse Ryk) en ander Europese moondhede verskeie kere verdragte aangegaan het oor die verdeling van die Ryk, maar die plaaslike administrasie nie aanvaar het nie hulle. Na die dood van die koning het hulle die kroon aan die Franse kant aangebied en die casus belli het in 'n japtrap ontstaan. Die maritieme moondhede (soms aangedui as " Grand Alliance " bestaan ​​uit Engeland, vanaf 1707 Groot-Brittanje en die Nederlandse Republiek) en die Heilige Romeinse Ryk het 'n alliansie gevorm teenoor die Frans-Spaanse koalisie, waarby die Beierse leier Maximilian aangesluit het Emanuel.
Die jaar van 1704
Die veldtog van 1704 bestaan ​​uit twee groot dele: die "March to the Donau " en die presiese slag van Blenheim in Augustus. Die logistieke meesterstuk van 1704 was die Maart self. Hulle het byna 20 duisend troepe oorgeplaas met 1700 karre, vyfduisend diere om te vervoer. Mans van Marlborough het betaal vir die veldtog voordat die weermag klere, kos en ander voorrade gekoop het, sodat die soldate slegs moes optrek. Die logistieke sukses bied die sterk basis vir die komende gevegte. Marlborough het later by Louis van Baden naby Ulm aangesluit en Eugene van Savoye gestuur om te kyk na die posisie van Villars. Toe hulle agterkom dat 'n klein groepie Beierse troepe naby Schellenberg besluit het, het Marlborough besluit om aan te val (2 Julie). In hierdie klein geveg het die Britse troepe groot ongevalle opgedoen (vyfduisend man), hoewel die Beiere twee keer van die getal en vyftien gewere verloor het.
John Churchill, 1ste hertog van Marlborough
Skrywer: Sir Godfrey Kneller, Bt en studio
Na die geveg het Marlborough probeer om in aanraking te kom met Eugene, wie se taak was om die Franse bewegings dop te hou. Sy leër was byna twee keer kleiner as sy eweknieë, sodat hy van Höchstädt na Blenheim teruggetrek het om op Marlborough te wag. Alhoewel die geallieerde magte die oorhand moes kry deur eers te mobiliseer, het die Franse die taktiese en numeriese voordeel gehad. Tallard, wat Marlborough van Nederland na die Donau gevolg het, was seker dat hy die Britse leeu in 'n hok van die Beierse woud kon sit. Marlborough het sy adviseurs en vennote verras deur opdrag te gee om saam met Eugene saam te tree en het Louis van Baden agtergelaat met die aanval van Ingolstadt. Ons kan sien dat die taktiese besluit geneem is oor die Franse bedreiging: die Geallieerde hoë bevel was bang dat hulle van die Donau gesluit sou word, wat vir hulle die belangrikste toevoerlyn was. Baie historici het daarop gewys dat Marlborough bykans geen ander keuse gehad het as om te veg nie: hy moes resultate bewys en anders sou hy van sy posisie as leier van die Geallieerde weermag verwyder word. Maar hy aanvaar nie die klassieke maniere van oorlog nie: hy waag alles op die spel en berei hom voor om aan te val.
Maart na die Donau, 1704
Een dun kloktoring en die toekoms van Europa
Op 12 Augustus het Eugene en Marlborough die kerktoring in Tapfheim geklim om na die Frans-Beierse posisies te kyk. Die bronne het gesê dat Marlborough hierna 'n duidelike visie gehad het oor die vyande se bedoelings en 'n plan uit sy sak gehaal het. Terwyl hulle na Blenheim (soms Blindheim) opgeruk het, is die Geallieerde leër in twee groot groepe verdeel. Eugene was op die punt om die leiding aan die regterkant te neem, en Marlborough het die taak om die vyand se sentrum naby Blenheim te vermorsel. Aan die ander kant was die Frans-Beiere stil en wag op Marlborough om op te tree. In 'n strategiese siening moes hulle net hul kant hou toe die einde van die militêre seisoen nader kom. Sonder voorsiening en voorrade sou die gekombineerde Oostenryk-Britte verpletter word en Wene in hul hande sou val. Soos ons in die begin gesien het, het die hoofplan van die veldtog van 1704 staatgemaak op die bedrieglike slag vir die Franse leërs en om Wene te red van enige bedreiging.
Soos ons voorheen genoem het, is die geallieerde magte in twee afsonderlike groepe verdeel (Marlborough in die middel en links, Eugene aan die regterkant). Wat van die Frans-Beierse strydplanne? Hulle steun hul standpunte op kulturele en natuurlike hindernisse. Hulle magte en bevel was verdeel tussen drie bevelvoerders: Tallard (beheer van die veldtog en die Franse leërs op sy naam), Marsin (wat 'n groot deel van die kavallerie lei) en die Beierse Maximilian Emanuel. Hulle het die weermag gestasioneer met die fokus op dorpe en heuwels, maar die beheer het geïsoleer geraak toe die eerste skote afgevuur is. Tallard het die regter- en middellyn gelei (meestal met kavalerie) en saamgespan van Marsin en Emanuel het die linkerflank verdedig.
Volgens historiese literatuur bestaan ​​die twee leërs uit die volgende getalle:
Frans-Beierse magte: 84 bataljons (infanterie), 147 eskaders (kavallerie), 90 kanonne. App. sestig duisend man.
Geallieerde magte: 66 bataljons, 160 eskaders, 66 kanonne, app. ses en vyftig duisend man.
Ons kan die verskil tussen die leërs sien, aangesien die Geallieerdes 'n geringe voordeel in kavallerie en die Franse infanterie gehad het. Laasgenoemde verduidelik waarom die Franse die groot dorpe van die slagveld beset het (Blenheim, Lutzingen, Oberglau) en dat hulle genoeg getalle gehad het om dit te doen. Die enigste nadeel wat die Frans-Beiere met die kavallerie te doen gehad het: nie net die getalle het ontbreek nie, die perde was besmet met siektes en kon nie veg nie. Die personeel moes te voet diens doen. Sommige historici het gesê dat hulle draakone geword het, maar dit is bloot 'n konsep, want hulle het nie die opleiding gehad nie, en dit het teruggekeer tydens die geveg.
Battle Plan of the Battle (Franse weergawe)
Die belangrikste strydplan van die Geallieerdes het op Marlborough gelieg: hy het Eugene beveel om die linkerflank van die Franse aan te val en vas te pen om die versterkings weg te trek. Dan sou die gekombineerde geallieerde magte (middel- en regterflank) die bedrieglike slag lewer en die stryd afrond. Die eerste Britse troep onder leiding van Rowe was op pad na Blenheim en die Franse troepe het hulle verbaas gesien toe die mis deur die oggendwind verdwyn. Die geveg was op die punt om die lot van Europa te begin verander.
Aanval op Blenheim – 'n towenaar se kode?
Ons kan 'n perfekte opsomming van die stryd lees in baie boeke soos Churchill, deesdae deur Falkner. Ek wil u 'n kort opsomming gee en fokus op die interessantste dele van hierdie voorval.
Ek moet daarop wys dat hierdie stryd redelik atipies was. In die 17de eeu sou oorloë jare lank duur sonder groot gevegte, wat maneuver en voedselvoorrade aanval en vredesverdragte sluit. As 'n geveg op die punt was om te begin, sou die leier sy troepe bymekaarmaak soos die volgende.
Ons kan sien dat die infanterie die middelpunt van die weermag sou wees en dat die kavallerie aan die kante gevind is. Kanonne is tussen die geledere van die infanterie of voor hulle gevind, maar ons kan bewyse vind dat hulle in batterye geskuif word.
In aanhangsel X kan ons die kortpadweergawe van die geveg sien. Dit lyk eintlik eenvoudig: die geallieerde troepe het die dorpe aangeval, sodat die Franse hul versterkings na die gebied gestuur het. Nadat die meestal Britse en Hessiese senter deur die verswakte Franse sentrum gebreek en hul middeldeel gesny het. Later het hulle hul aandag op die dorpe gevestig toe die Franse linkerkant van die toneel ontsnap is en Tallard gevange geneem is. Die eenvoud van hierdie stryd sou die maklikste geallieerde oorwinning in die opvolgingsoorlog insluit: uitstekende taktiek en verbintenisse het die oorwinning verseker. Maar is dit so eenvoudig? As ons in die historiese literatuur ingegaan het, vind ons interessante en twyfelagtige tonele.
Begin van die Slag Na Marlborough se skuif
Die eerste is die skuif na Blenheim en die geallieerde strydmag is gestop en het steeds meer troepe van elke kant gelok sonder enige resultaat. As ons die geallieerde planne nagaan, sou ons sê dat Marlborough met sy eerste doel misluk het en op die veld moes improviseer. Sy optrede het hulle later die oorwinning gegee toe die Franse senter in duie gestort het. Maar daar is vrae daaroor: wat as Marlborough "magic " gebruik het om te verseker dat die Franse versterkings na Blenheim self gaan? In magie sou ek verwys na 'n strategiese beplanning of 'n valse aanval, alhoewel baie lewens verlore gegaan het naby die stad Marlborough die oorhand gekry het!
As ons teruggaan na die eerste illustrasie, kan ons sien waarom baie historici hom 'n genie noem: hy het sy magte gebruik om die vyand die stad in te lok en later het hy ook 'n verrassingsaanval op die Franse sentrum met kavallerie en infanterie getrek. Die gebruik van die kavalerie om 'n bedrieglike slag te lewer, verwys na die beroemde Sweedse perdegebruik en die "hervormings " van Gustavus Adolphus.
Marlborough het twee groot voordele gehad. Eers het hy die vyandeskamp verken en die slagveld maklik relatief gememoriseer. Hy het ook Oostenrykse offisiere gehad om hom te help met die terrein en diegene wat 'n jaar gelede teen 'n Fransman verloor het, nie ver daarvandaan nie.Uit hierdie kennis kon hy 'n maklike, maar atipiese strydplan maak deur die Franse lyn in die helfte te verpletter en valse aanvalle op die dorpe te doen.
Die tweede een is bloot strategie en kommunikasie. Hy en Eugene kon relatief goed saamwerk deur afsonderlike gevegte aan elke bevelvoerder te gee (hulle moes hul eie deel van die groter stryd voer!). Aan die ander kant het die verdedigende Frans-Beierse bevelvoerders afsonderlike bevelposte en geskille oor die geveg gehad. Die Franse generaal in Blenheim het byvoorbeeld die reservate na die stad beveel sonder dat Tallard toestemming gekry het. Die historici is geneig om Tallard te verloor as hulle die stryd verloor weens die numeriese fölény en die terreinposisies deur die vorige voorbeelde te gebruik.
Aan die sielkundige kant het die geallieerde troepe 'n hoë moraal en geloof in die bevelvoerder, soos Churchill uitgewys het. Die moraal van die Franse kan minder of meer wees (sonder genoeg bronne kan ons nie seker wees nie), hul leër was in daardie tydperk onverbeterlik en dit was hul eerste nederlaag! Bronne het berig dat die Franse soldate ná die val van Blenheim (laat in die nag) huil terwyl hulle hul vlag aan die Britse offisiere oorhandig.
Die beroemde versending oor die geveg is aan die kant van 'n hotelcheck geskryf. Die elegante boodskap was die volgende: "Ek het nie tyd om meer te sê nie, maar om te smeek, u gee my plig aan die koningin en laat haar weet dat haar leër 'n glorieryke oorwinning behaal het. Ons moet sien dat hy nie die koningin self nie, maar sy vrou ingelig het oor die geveg. Die beroemde brief wat hy oor die situasie geskryf het, is ook die moeite werd om te noem.
Na die geveg is Wene gered van direkte Beierse aanval en die Oostenrykse bondgenote lank in die oorlog gehou. Marlborough het sy doel bereik: sy bondgenote gered en 'n noodlottige slag vir die Frans-Beierse magte gelewer. Die noodsaaklikheid van die stryd het sy waarde bewys en is 'n voorbeeld vir die res van die konflik. Die slagoffers is groot: die geallieerde verliese beloop bykans twaalfduisend, maar die Franse leër het 'n groot slag gely met byna nege-en-dertigduisend verlore.
In die Spaanse opvolgingsoorlog was Blenheim 'n keerpunt. Voorheen het dit gelyk asof die Franse reeds die oorlog gewen het: Wene word bedreig en die Anglo-Hollandse magte kon geen vordering maak in Vlaandere nie. Marlborough moes die risiko loop en bied die onoorwonne Franse troepe in Duitsland 'n stryd aan en hy wen. In hierdie atipiese stryd het hy 'n uiters eenvoudige, elegante en wonderlike plan uitgehaal om die Frans-Beierse magte te verpletter. Met sy samewerking met Eugene het hy daarin geslaag om met die vyand se verstand te speel en strategiese voordeel te behaal waar hy wou. Deur die element van verrassing met die aanval op Blenheim op te offer, het hy die Franse bevelvoerders laat optree en val hulle in sy strik. Toe die Franse generaal Tallard gevange geneem word en die laaste bataljons van sy troepe in Blenheim oorgegee het, het die lot van Europa verander, maar die oorlog was nie op die punt om te eindig nie.
Die hertog van Marlborough aanvaar die Franse oorgawe in Blenheim, 1704
Kunstenaar: Lambert de Hondt, Judocus de Vos
Churchill, Winston S: Marlborough. Sy lewe en tye. Londen, 1947.
Falkner, James: Blenheim, 1704. Slagverhaal. Stroud, 2014.
Haythornthwaite, Philip J: Onoorwinlike generaals. Firebird Books, 1991.
Holmes, Richard: Marlborough. Engeland se broos genie. Londen, 2008.
Kearsey, Alexander H. C .: Marlborough en sy veldtogte, 1702-1709. 2. uitg. Aldershot, 1960
MacFarlane, Charles: 'n Lewe van Marlborough. Londen, 1852.
Périni, Édouard Hardÿ de: Les armées sous l 'ancien régime, 1700 à 1789.
Plek van die Slag van Blenheim: Aan die Donau in Suid -Duitsland.
Bestryders in die Slag van Blenheim: Britte, Oostenrykers, Hongare, Hannoveriërs, Pruise, Denen en Hessiërs teen die Franse en Beiers.
John Churchill Hertog van Marlborough: Slag van Blenheim, 2 Augustus 1704 in die Oorlog van die Spaanse Erfopvolging
Generaals in die Slag van Blenheim: Die hertog van Marlborough en prins Eugene van Savoye teen Marshall Tallard, Marshall Marsin en die keurvorst van Beieren.
Grootte van die leërs tydens die Slag van Blenheim: Daar is groot meningsverskil oor die grootte van die onderskeie leërs.
Die Franse en Beierse leërs bestaan ​​waarskynlik uit 60 000 man (69 bataljonne voet en 128 perdeskader) en ongeveer 60 gewere. Die geallieerde weermag het 56 000 man (51 bataljonne voet en 92 perdeskadrons) bestaan, waarvan 16 000 (14 bataljonne voet en 18 eskadronde perde en dragons) Britte en 52 gewere was.
Daar is 'n aansienlike variasie in die getalle wat aan die Franse en Beierse leër toegeskryf word: sommige owerhede stel hul krag tot 72 000 man met 200 gewere.
Franse bronne wat Sullivan in sy boek "The Irish Brigades" aangehaal het, gee die relatiewe sterkpunte as:
Franse en Beiers: 43 900 man, in 78 bataljons en 127 eskaders, met 90 kanonne.
Britte en bondgenote: 60 150 man in 66 bataljons en 181 eskaders, met 66 kanonne
(Franse bataljons met 400 man vir die Geallieerde 500 en die Franse eskaders 100 vir die Geallieerde 150).
Prins Eugene van Savoye: Slag van Blenheim, 2 Augustus 1704 in die Spaanse opvolgingsoorlog
Uniforms, wapens en toerusting tydens die Slag van Blenheim:
Die Britse leër van koningin Anne bestaan ​​uit troepe van perdewagte, regimente van perde, dragons, voetwagte en voet. In die tyd van oorlog het die Departement van Ordnansie kompanie -artillerie verskaf, die gewere wat deur die perde van burgerlike kontrakteurs getrek is.
Hierdie vormings was grootliks standaard in Europa. Boonop beskik die Oostenrykse ryk oor 'n aantal onreëlmatige ligte troepe Huzaren uit Hongarye en Bosniak- en Pandour -troepe van die Balkan. Gedurende die 18de eeu het die gebruik van onreëlmatiges na ander leërs versprei totdat elke Europese mag hussarregimente en ligte infanterie aangewend het vir verkenningspligte.
Perde en draakone het swaarde en kort vuurklipmuskette gedra. Dragoons het hul oorgang van berede infanterie na kavallerie grotendeels voltooi en is gevorm in troepe eerder as kompanie, soos in die verlede gebruik was. Hulle gebruik egter steeds tromme eerder as basuine vir veldseine.
Infanterieregimente veg in tou, gewapen met vuursteenmusket en bajonet, opdragte aangedui deur die maat van die trommel. Die veldeenheid vir infanterie was die bataljon wat bestaan ​​uit tien kompanieë, elk onder bevel van 'n kaptein, waarvan die senior kompanie granaatjagters was. Drill was rudimentêr en sodra die geveg begin het, het formasies vinnig opgebreek. Die praktyk om in pas te marsjeer, was in die toekoms.
Franse soldate marsjeer om by hul regiment aan te sluit: Slag van Blenheim, 2 Augustus 1704 in die Oorlog van die Spaanse opvolging: foto deur Jean Anthoine Watteau
Die belangrikste militêre mag van die tydperk was die Franse leër van Lodewyk XIV, die sonkoning. Frankryk was op die hoogtepunt van haar mag en belas die uiteenlopende groeperings van Europese lande wat sukkel om die Bourbons op die westelike oewer van die Ryn en noord van die Pireneë te hou tot die uiterste.
Marlborough en sy Britse regimente het as 'n onsekere mortier opgetree om die gebou van die keiserlike saak in Vlaandere ongeskonde te hou.
Hertog van Marlborough in die Slag van Blenheim 2 Augustus 1704 in die Oorlog van die Spaanse Erfopvolging: Blenheim Palace Tapestry
Die Oorlog van die Spaanse opvolging was 'n vroeë uitstappie vir die nuwe Britse leër wat na die herstel in 1685 gestig is. Die regimente wat die veld aangepak het, was die voorvaders van magtige Victoriaanse instellings Foot Guards, King's Horse, Royal Dragoons, Royal Scots, Buffs, Royal Welch Fusiliers, Cameronians, Royal Scots Fusiliers en verskeie ander gesogte korps.
Brittanje het in baie opsigte agter sy kontinentale vyande en bondgenote agtergekom. Daar was geen formele militêre opvoeding vir offisiere van die weermag nie, die vaardigheid kom uit ervaring op die slagveld. Kommissies by die perd, dragons en voet is by aankoop verkry, wat die rykes in staat stel om dikwels onverdiende promosie te behaal.
Franse infanterie op optog: Slag van Blenheim 2de Augustus 1704 in die Oorlog van die Spaanse Erfopvolging: druk na Jean Anthoine Watteau
Ondersteuningsdienste is nie formeel ingestel nie en was afhanklik van die bevelvoerder. 'N Belangrike bydraende faktor tot die sukses van die hertog van Marlborough in die veld was sy kommer dat sy soldate behoorlik voorsien word en deur sy volmaakte vermoë om die voorraad te organiseer en te administreer.
Alhoewel elke leër formele en eksplisiete rangstrukture gehad het, is die werklikheid van bevel en invloed steeds grootliks bepaal deur sosiale status, veral tussen leërs van verskillende nasionaliteite. Dit was noodsaaklik dat John Churchill die status van hertog van Marlborough het om hom in staat te stel om beslissende invloed uit te oefen op die onstuimige buitelandse offisiere waarmee hy moes werk en oor 'n deel van sy eie nasionaliteit. In werklikheid was sy status as hertog, hoewel waarskynlik van groter betekenis as sy militêre rang van kaptein-generaal, onvoldoende om hom in staat te stel om as 'n ware opperbevelhebber op te tree eerder as as kwasi-voorsitter van 'n komitee van Nederlands, Oostenryk en Brits generaals.
Kavalerie -aanvalle van Marlborough ': Slag van Blenheim, 2 Augustus 1704 in die Oorlog van die Spaanse opvolging: foto deur John Wootton
Die uniform van die Britse regimente was die lang rooi jas wat op die lapels en boeie teruggedraai is om die voorkoms van die regimentskleur donkerblou vir wagte en koninklike regimente vir baie van die ander geel, groen, wit of buff te wys. Die Royal Horse Guards het blou uniforms gedra, net soos die artillerie, 'n organisasie wat nog nie by die weermag opgeneem is nie.
Hoofdeksels was die hoed van die tricorne, behalwe die geselskap van grenadiers in elke voetbataljon, die Horse Grenadier Guards, die Royal North British Dragoons (Scots Grays), die drie regimente fusiliers (Royal, Royal North British en Royal Welch) en die drommels van draak en voet, wat almal die verstekdop gedra het.
Vir die infanterie het 'n kruisgordel die patroonhouer aan die regterheup gehang. 'N Tweede dwarsgordel het die bajonet en hanger se swaard gedra. Ammunisie wat in die patroonhouer gedra is, bestaan ​​uit patrone met papierwrap wat die bal en kruit bevat.
Oorgawe van marskalk Tallard tydens die Slag van Blenheim, 2 Augustus 1704 in die Spaanse opvolgingsoorlog
Wenner van die Slag van Blenheim: Beslis die leër van die hertog van Marlborough en prins Eugene.
Britse regimente tydens die Slag van Blenheim:
King's Regiment of Horse later die King's Dragoon Guards en nou die 2nd Queen's Dragoon Guards.
3de Regiment van Perde later die 3de Karabyne en nou die Royal Dragoon Guards.
5de Regiment van Perde later die 5de Inniskilling Dragoon Guards en nou die Royal Dragoon Guards.
6de Regiment van Perde later die 3de Karabyne en nou die Royal Scots Dragoon Guards.
7de Regiment van Perde later die 4de/7de Royal Dragoon Guards en nou die Royal Dragoon Guards.
Royal North British Regiment of Dragons, die Royal Scots Grays nou die Royal Scots Dragoon Guards.
5de Dragoons later die 16de/5de Royal Lancers en nou die Queen's Royal Lancers.
1ste Regiment Voetwagte nou die Grenadierwagte.
Die Royal Regiment nou die Royal Scots.
3de voet, die Buffs nou die prinses van Wallis se koninklike regiment.
8ste King's Foot nou die King's Regiment.
10de voet later die Lincolnshire Regiment en nou die Royal Anglian Regiment.
15de voet later die East Yorkshire Regiment en nou die Prince of Wales's Regiment of Yorkshire.
16de voet later die Bedfordshire Regiment en nou die Royal Anglian Regiment.
Royal Irish ontbind in 1922.
24ste voet later die Grense van Suid -Wallis en nou die Koninklike Regiment van Wallis.
26ste voet, die Cameronians later die Scottish Rifles, ontbind in 1968.
37ste voet: later die Royal Hampshire Regiment en nou die Royal Regiment van die Prinses van Wallis.
Beampte van die 21ste Royal Scots Fuzileers: Slag van Blenheim 2 Augustus 1704 in die Oorlog van die Spaanse Erfopvolging: beeldjie deur Pilkington Jackson
British Foot's Order of Battle:
23ste Royal Welch Fusiliers
21ste Royal North British Fuzileers
Hamilton se brigade:
1ste Bataljon, 1ste Koninklike Regiment
Ferguson se brigade:
2de Bataljon, 1ste Koninklike Regiment
Agtergrond van die Slag van Blenheim:
In November 1700 sterf Charles II, koning van Spanje, sy troon in sy testament aan die hertog van Anjou, kleinseun van Louis XIV, koning van Frankryk. Lodewyk XIV het sy kleinseun toegelaat om die troon van Spanje te aanvaar en sodoende Europa in 'n algemene oorlog te dompel. Die belangrikste antagoniste was Frankryk en die Oostenrykse Habsburgse Ryk, wie se keiser nie sou bystaan ​​en die Bourbons sien absorbeer nie. Die Lae Lande, wat uit Vlaandere en Holland bestaan, het soos in soveel oorloë een van die belangrikste teaters van militêre operasies geword. Die Nederlanders wend hulle tot troepe en geld uit Brittanje onder sy verdragsverpligtinge en die Britse leër was bereid om by sy bondgenote in die Lae Lande aan te sluit.
In Junie 1702 het John Churchill, hertog van Marlborough, sy aanstelling as opperbevelhebber van die geallieerde leërs in Vlaandere aangeneem. Tydens die veldtogte van 1702 en 1703 het Marlborough te kampe gehad met die gebrek aan samewerking van sy Nederlandse bondgenote en hul klaarblyklike vasberadenheid om op groot skaal te veg met die Franse leërs wat Vlaandere probeer oorweldig.
Slag van Blenheim 2 Augustus 1704 in die Oorlog van die Spaanse Erfopvolging: prent deur Harry Payne
In 1704 draai Louis XIV weg van die Lae Lande. Hy was van plan dit 'n jaar van oorweldigende verowering vir die Franse oor die Oostenrykse Hapsburgs te wees. In sy planne het die Franse bevelvoerder, Marshall Villeroy, die verdediging aanvaar in Vlaandere toe 'n leër onder Marshall Tallard oor die Ryn gevorder het, 'n ander onder Marshall Marsin en die keurvorst van Beiere teen die Hapsburgs van die Donau en die Franse leër in Italië aangeval deur die Tirol, en sodoende Oostenryk op haar knieë gebring en om vrede gedagvaar.
Marlborough was angstig oor die Franse voornemens en het in April 1704 die stryd aangesê en sy plan om Lodewyk XIV se strategie teë te werk gegaan deur sy leër na Suid -Duitsland te neem. Deur sy planne in die voorafgaande winter op te stel en die gewone obstruksie te verwag-kan die Nederlanders sterk weerstand bied teen die verwydering van die weermag uit die Lae Lande-Marlborough onthul sy volle voornemens aan slegs 'n paar uitgesoekte.
In Mei 1704 begin Marlborough sy opmars suidwaarts. Vroeg in Junie 1704 stop hy in Suid -Duitsland om sy verskillende magte toe te laat om sy broer Charles Churchill saam met die Britse infanterie, prins Lewis van Baden met die Hessiërs, Hanoveriërs en Pruise en prins Eugene van Savoye met die keiserlike troepe in te haal. Prins Eugene het opgeruk om enige Franse poging om die Ryn oor te steek te blokkeer, terwyl Marlborough en prins Lewis teen die keurvorst van Beiere beweeg het, op die Donau geplaas het en toegang tot sy land belet het.
Slag van Blenheim, 2 Augustus 1704 in die Spaanse opvolgingsoorlog: prent deur Henri Dupray
Op 21 Junie 1704 bestorm Britse en geallieerde troepe die posisie wat bekend staan ​​as die Schellenburg van die Franse en Beiere, en dwing die keurvorst om terug te trek in die versterkte stad Augsburg.
Die Franse generaal Marshall Tallard marsjeer suid om die Beierse en Franse troepe te versterk en ontmoet die kiesers noord van Augsburg. Prins Eugene het haastig by Marlborough aan die Donau aangekom en by Hochstadt aangekom. Hierdie generaals het op 26 Julie 1704 'n afspraak gemaak.
Britse ingenieurbeampte: Slag van Blenheim, 2 Augustus 1704 in die Oorlog van die Spaanse Opvolging: prent deur Richard Simkin
Op 29 Julie 1704 ontvang prins Eugene die kommerwekkende nuus dat die Franse en Beierse leërs die Donau ongeveer drie kilometer wes van sy posisie oorsteek. Hy trek haastig ooswaarts na die Kesselrivier, 'n sytak van die Donau, en stuur dringende versoeke om ondersteuning aan Marlborough, terwyl hy nog steeds marsjeer na die suidelike oewer van die Donau.
Op 31 Julie 1704 het Marlborough se leër die Donau by Donauworth oorgesteek, weswaarts gedraai om die Wornitz oor te steek en opgeruk om by prins Eugene aan te sluit by die Kessel -sytak van die Donau. Die gesamentlike leër van Marlborough en prins Eugene was nou ongeveer 5 myl kort van die Franse en Beiere.
Die leër van Tallard het 'n posisie beklee wat noord strek van die dorpie Blenheim aan die Donau. Tallard, Marsin en die keurvorst het geen verwagting gehad dat Marlborough en prins Eugene sou veg teen hul magtiger leër, goed geleë agter die moerasagtige Nebel, met sy flanke beveilig deur die Donau en die versterkte dorpie Blenheim aan die regterkant en die versterkte dorp van Lutzingen en stygende heuwels aan die linkerkant. Hulle verwagting was dat die Britte en hul bondgenote, terwyl hulle te min voorraad het, sonder 'n geveg noord sou uittree. Marlborough en prins Eugene het anders beplan.
Die as van Tallard se posisie was Blenheim met sy garnisoen van 26 bataljons en 12 eskaders. Marsin en die keurvorst het die sterkte van hul afsonderlike leër gekonsentreer om die dorpe Lutzingen en Oberglau te beskerm. 22 bataljons en 36 eskaders het Lutzingen heel links gemasker. Die gehuggie Oberglau, wat voor die lyn geleë was, word deur 14 bataljons gehou, waaronder die drie Ierse regimente in die Franse diens. Tussen Oberglau en Blenheim, waar die verdeeldheid tussen Tallard se leër en die leër van Marsin en die keurvors geval het, het 80 eskaders perde en 7 bataljonne voet gelê.
As 'n aanval verwag is, kan dit wees dat meer troepe uit die dorpe na die tussenliggende grond geskuif sou word. Die gebrek aan infanterie en 'n verenigde bevel op hierdie punt was noodlottig vir die Franse en Beiere.
Kaart van die Slag van Blenheim, 2 Augustus 1704 in die Oorlog van die Spaanse Erfopvolging: kaart deur John Fawkes
Verslag van die Slag van Blenheim:
Op die aand van 1 Augustus 1704 bestudeer die hertog van Marlborough en prins Eugene die terrein tussen die leërs vanaf 'n kerktoring. Hulle het gesien dat die grond gesny is deur 'n aantal sytrekstrome wat Noordwes na Suidoos in die Donau vloei en dat die dorpie Blenheim anderkant die punt lê waar een van die strome, die Nebel by die hoofrivier aansluit. Die Franse en Beierse troepe was laer op die grond agter die Nebel tussen Blenheim en Lutzingen, 'n afstand van ongeveer 2½ myl. Die pad van Donauworth na Dillingen het deur Blenheim gegaan en die Nebel oorgesteek met 'n klipbrug wat nou gedeeltelik verwoes is.
Om 2uur op 2 Augustus 1704 breek die Britte en hul bondgenote die kamp, ​​steek die Kesselstroom oor in agt kolomme en begin hul opmars teen die Franse en Beiere. Toe die weermag op die vlakte kom, het die leër saamgestel met die kavallerie in die middel en die infanterie op die flanke, terwyl die grond by die rivier ongeskik was vir berede optrede. Die artilleriekolom draai langs die snelweg.
Met 'n derde van die naderingsmars voltooi 'n verdere kolom infanterie wat op die oewer van die Donau gevorm is, onder meer 14 Britse bataljons. Die bevel van hierdie rubriek val toe op Lord Coutts.
16de voet vorder om Blenheim aan te val: Slag van Blenheim, 2 Augustus 1704 in die Spaanse opvolgingsoorlog
Toe die leër van Marlborough die Franse linies nader, het prins Eugene sy keiserlike kontingent na regs opgeruk om sy aanval op die keurders se Beierse aan te val.
Omstreeks 06:00 het die eerste skermutselings van die geveg plaasgevind met die Franse plakkers ingedryf. Dit was 'n mistige oggend en ten spyte van die gevegte tussen die kavalerie vedette was Marshall Tallard oortuig dat Marlborough op pad was noord om sy kommunikasie te herstel. , nie op soek na 'n algemene aksie nie. Baie van die Franse en Beierse kavalerieregimente is oor die platteland versprei tydens die meerjarige taak om voer vir hul perde te versamel.
Brigadier Rose 's brigade vorder: Slag van Blenheim 2 Augustus 1704 in die Oorlog van die Spaanse opvolging
Om 07:00 het die mis gelig en die aanvallende leër aan die oorkant van die Nebelrivier, net 'n kilometer ver, aan die Franse bevelvoerders onthul. Tromme klop, basuine klink en die ruiters word vinnig herroep toe die regimente opstaan ​​en die artillerie -bombardement begin.
"Salamander" Coutts se kolom van Britse en Duitse voet het uiterste links vorentoe beweeg en voorberei om Blenheim aan te val, terwyl in die middel die ingenieursbeamptes van Marlborough die klipbrug oor die Nebel herstel en vyf pont brûe oor die stroom gooi vir die verbygaan van die aanvallende kolomme.
Hertog van Marlborough en die graaf van Cadogan tydens die Slag van Blenheim, 2 Augustus 1704 in die Oorlog van die Spaanse Erfopvolging: foto deur Pieter van Bloemen
Coutts het gevorder met sy kontingent in ses reëls Row's British Brigade, gevolg deur 'n brigade van Hessians, Ferguson se Britse Brigade, 'n brigade van Hanoverians en nog twee voetrye. Marlborough het die res van sy krag na die middel en regs in vier lyne voet, kavallerie, voet en dan weer kavallerie ontplooi.
Aan die uiterste regterkant het prins Eugene haastig sy uitgebreide ontplooiing teen die Beierse flank voltooi en gevind dat sy beweging belemmer word deur die onreëlmatige aard van die grond.
Om 08:00 het die Franse artillerie losgebrand en die bombardement van die Britse en Duitse gewere teruggestuur. Marlborough het ongeduldig gewag op nuus dat die keiserlike troepe van Prins Eugene in plek was sodat die aanval kon begin.
Franse voorraadkolom: Slag van Blenheim, 2 Augustus 1704 in die Oorlog van die Spaanse Erfopvolging: foto deur Jean Anthoine Watteau
Om 12.30 uur het prins Eugene berig dat hy gereed was en Marlborough het Coutts beveel om Blenheim aan te val. Teen 13:00 het Row's Brigade van 1st Guards, 10th Foot, 21st Foot, 23rd Royal Welch Fusiliers en 24th Foot op die dorp gevorder onder swaar vuur. Die Britse voet is beveel om nie die vuur terug te keer nie, om nie die voorskot te vertraag nie, totdat die brigadier self die eerste vesting getref het. Die voet sou toe die dorp op die punt van die bajonet bestorm.
Brigadier Row het onvergeetlik sy swaard in die houtversperring gesteek en dadelik saam met sy personeel en ongeveer 'n derde van sy bataljons neergeskiet. Toe die oorblyfsel van die brigade terugval, word hulle in flank aangekla deur die Franse Gens D'Armes, wat weer deur die volgende Hessiërs afgeweer is.
Op versoek van Coutt kom vyf eskaders van British Horse en Dragons aan sy linkerkant, wat oor die Nebel sukkel en die Gens D'Armes met 'n aanklag afstoot.
Eerste voetwagte vorder om Blenheim aan te val: Slag van Blenheim, 2 Augustus 1704 in die Spaanse opvolgingsoorlog
Ferguson se Britse voetbrigade hervat die opmars met die oorblyfsels van Row's Brigade. Toe hulle in die buitewyke van Blenheim instorm, het hulle hand -aan -hand geveg met die Franse voet, maar kon nie verder in die dorp vorder nie.
In die regter sentrum het die prins van Holstein-Beck sy infanterie-aanval in die rigting van die versterkte dorpie Oberglau geloods. Holstein-Beck het die Duitse brigades van Wulwen en Heigdenbregh gelei, maar het baie probleme ondervind om die Nebel-stroom oor te steek, hier nou verdedig deur French Foot wat agter die stroom was, goed gestuur na die belangrikste Franse posisie in Oberglau. Vier bataljons het daarin geslaag om die Nebel oor te steek, waaronder Benheim's en Goor's Regiments, net om deur verskeie bataljonne voet van die Oberglau -garnisoen aangeval te word. Die twee Duitse regimente is byna vernietig.
Die aanval was Ierse regimente in die Franse diens (die bataljons Lee, Dorrington en Lord Clare) saam met die Franse regimente Champagne en Bourbonnois. Die prins van Holstein-Beck is ernstig gewond en ongeveer 2 000 geallieerde soldate gevang tydens die poging tot aanval op Oberglau.
Daar is geen werklike vordering gemaak met die neem van Oberglau nie en die gehuggie het uitgehou totdat die ineenstorting van Tallard se leër die neerslag van die Franse en Beierse linkervleuel tot gevolg gehad het.
Verder aan die regterkant van die geallieerde het prins Eugene gesukkel om sy posisie teen die keurvorst van Beiere te behou; drie kragtige aanvalle wat deur die Beierse troepe teruggeslaan is, was ook goed voor op die rand van die Nebelrivier.
In die middel van die slagveld steek Marlborough se hoofmag die Nebel oor, die eerste voetlyn gevolg deur 'n tweede lyn kavalerie. Tallard het sy perd op die Britse kavallerie gelanseer, wanordelik na die lastige rivieroorgang. Die Britte is verlig deur die teenaanval van die Pruisiese kavallerie van generaal Bothmar, wat die Franse uit die stroom teruggedryf het.
26th Foot 'the Cameronians ' vorder om Blenheim aan te val: Slag van Blenheim 2 Augustus 1704 in die Oorlog van die Spaanse Erfopvolging
Ten spyte van die terugslae in die aanvalle op Blenheim, Oberglau en Lutzingen, was die Franse en Beiere in die drie dorpe genoegsaam om Marlborough in staat te stel om sy hele kavaleriemag oor die Nebel te bring en op die Franse troepe in die oop grond tussen Blenheim en Lutzingen, die plek waar die verbinding tussen Tallard en Marsin se bevele plaasvind. Marsin se regimente val terug na hul infanterie in Oberglau en laat die mag van Tallard geïsoleerd en blootgestel word. In die lig van 'n verdere massa aanklag deur Marlborough se eskaders, het Tallard se kavallerie agter Blenheim gevlug en verder na die rivier die Donau. In die verwarring is Marshall Tallard gewond en gevange geneem en baie van sy mans verdrink in hul poging om oor die Donau te ontsnap. Marsin en die keurvorst, gesien hoe die ineenstorting van Tallard se leër ineenstort, het Oberglau en Lutzingen aan die brand gesteek en vinnig teruggevlug na Noordwes.
Oorgawe van maarskalk Tallard tydens die Slag van Blenheim 2 Augustus 1704 in die Oorlog van die Spaanse Erfopvolging: Blenheim Palace Tapestry
Marlborough se troepe het rondom die groot Franse garnisoen om die agterkant van Blenheim gevee. Charles Churchill, die broer van Marlborough, was besig om voor te berei om die dorp aan te val toe die Franse 'n parlement voorstel. Die Franse het terme gesoek wat hul regimente in staat sou stel om met eer te vertrek, maar slegs volledige voorlegging was aanvaarbaar en 24 bataljons French Foot met 4 regimente draakons oorgegee aan Marlborough, die Regiment van Navarra het sy kleure verbrand eerder as om dit aan die Britte af te lewer.
Die omverwerping van die Franse en Beierse weermag was absoluut.
Hertog van Marlborough onderteken sy versending aan koningin Anne: Slag van Blenheim 2 Augustus 1704 in die Spaanse opvolgingsoorlog
Slagoffers in die Slag van Blenheim: Die totale geallieerde verliese was 12 000 dood en gewond. Hiervan was Britse slagoffers 200 offisiere en 2 000 soldate. Franse en Beierse slagoffers is 40 000 dood, gewond en gevange geneem. Marshall Tallard het in Engeland gevange geneem. Die Franse het 11 000 gevangenes verloor, waaronder 2 generaals, die meeste van hul gewere, 129 kleure, 171 kavalleriestandaarde en die hele kamp.
Opvolg van die Slag van Blenheim: Die onmiddellike gevolg van Blenheim was die ineenstorting van Louis XIV se aanval op Oostenryk. Die oorlog het 'n paar jaar in Vlaandere voortgeduur, maar Louis XIV se groot strategie is in die wiele gery.
Regimentele staaltjies en tradisies van die Slag van Blenheim:
Op bevel van koningin Anne is 'n medalje geslaan ter herdenking van die geveg.
'N Herberger in Engeland het die gevangene Marshall Tallard met die woorde begroet "Welkom meneer. Ons het nog 'n kamer wat hier vir u meester voorberei is. "
Die huis wat deur die hertog van Marlborough in Woodstock in Oxfordshire gebou is, het die Blenheim -paleis genoem na die geveg.
Een van die regimente in Brigadier Row's brigade was sy eie regiment, die Royal North British Fusiliers (21ste voet later die Royal Scots Fusiliers). Toe Row val, neergeskiet terwyl hy sy swaard in die Franse wal bou, steek sy twee veldoffisiere, luitenant -kolonel Dalzell en majoor Campbell, net hulself te hulp, om doodgemaak te word. Die regiment het al drie senior offisiere saam met 'n onbekende aantal ander offisiere en soldate verloor.
Sien die British Battles -blog oor die tapisserie ter herdenking van die oorwinnings van die hertog van Marlborough tydens die Spaanse opvolgingsoorlog in Blenheim -paleis.
Drieluik van die Slag van Blenheim 2 Augustus 1704 in die Spaanse Erfoorlog
Verwysings na die Slag van Blenheim:
Marlborough as militêre bevelvoerder deur David Chandler
Fortescue's History of the British Army Deel 1.
Creasy se vyftien beslissende gevegte van die wêreld.
Sullivan se Ierse brigades in diens van Frankryk.
Die vorige geveg in die British Battles -reeks is die Siege of Basing House
Die volgende geveg in die Oorlog van die Spaanse opvolging is die Slag van Ramillies
1704 – Die Slag van Blenheim
Teen die begin van die agtiende eeu het Lodewyk XIV, die Bourbon -koning van Frankryk, alle rede gehad om selfvoldaan te wees. Op slegs vierjarige ouderdom het hy 'n agtergeblewe, feodale staat geërf, gedomineer deur magtige adellikes en verhuur deur burgeroorlog. Sestig jaar later was hy die magtigste, gevreesde en gerespekteerde monarg in Europa. Hy het bekwame ministers aangestel om sy koninkryk te regeer, haar stelsel van bankwese en finansies te hervorm, die mag van die oproerige edeles te verbreek en die mag in Parys gekonsentreer. Frankryk se kolonies het vermenigvuldig, haar grens was omring deur vestings en haar vyande het die storm van haar groot, goed geleide en professionele weermag gevoel. Dit was die mag en prag van Louis ' -heerskappy wat hy bekend geword het as Le Roi Soleil, die Sun King. Hy was 'n verstandige en progressiewe heerser wat voorspoed en stabiliteit aan Frankryk gekoop het, maar ook 'n militaris en 'n outokraat wat beroemd verklaar het dat ek die staat is.L 'Etat, c ' beste moi) en wat ambisies gehad het om Europa te oorheers.
Hierdie ambisies het Louis spoedig in stryd met die Hapsburgs, wat sedert die laat middeleeue die magtigste gesin in Europa was. Die Hapsburg Heilige Romeinse keiser Karel V (1500-1558), was die magtigste Europese soewerein sedert Karel die Grote. Hy het Spanje en sy ryk in die Amerikas geërf van sy moeder (wat hy as Charles I regeer het), Bourgondië en Nederland van sy vader en Oostenryk van sy grootvader. By sy dood is sy ryk verdeel tussen sy nageslag, met een geslag uit die familie wat oor Spanje en haar kolonies en die Ryk se lande in Italië en Nederland regeer het, en die ander heerskappy in Oostenryk en in werklikheid die kroon van die Heilige Romeinse Ryk.
Om hul uitgestrekte gronde binne hul familie te behou, was die Hapsburgers berugte inteelaars, en oom-niggie en huwelike van die eerste neef was kommerwekkend algemeen onder hulle. Dit was die oorsaak van die berugte 'Hapsburg lip ', 'n misvorming van die onderkaak in die gesin. Belangriker nog, dit sou Europa uiteindelik in oorlog laat beland. In 1665 gaan die kroon van die Spaanse Ryk oor na die agterkleinseun van Charles I, Charles II. Hy was die afgelope vyf geslagte afkomstig van slegs sewe individuele mense, en het so aan sulke ernstige genetiese siektes gely dat hy amper nie kon eet of praat nie, was liggaamlik gestremd en blykbaar verstandelik gestrem. Dit was gou duidelik dat hy onmoontlik 'n erfgenaam kon word, en aangesien hy die laaste manlike Spaanse Hapsburg was (in werklikheid het die hele stamboom op hom saamgedrom), moes Spanje elders na 'n moontlike koning soek.
Die tante van Charles ', Maria Theresa, was effens sag in die kop, maar nie naastenby so erg gestrem as hy nie. En in 1660 het die ambisieuse en versiende Lodewyk XIV met haar getrou, haar koningin van Frankryk gemaak en by haar 'n seun en erfgenaam verwek. Sy is sedertdien dood, maar Louis, Le Grand Dauphin van Frankryk (sogenaamd om sy groot fisiese grootte eerder as vir enige groot prestasie) was nou die mees direkte afstammeling van die Spaanse Hapsburgs en 'n waarskynlike erfgenaam van die Spaanse troon.
Hierdie toedrag van sake was min vir die Oostenrykse Hapsburgers, wat verkies het om Spanje self te erf, of inderdaad die res van Europa, wat min begeerte gehad het om 'n uitgestrekte Frans-Spaanse Ryk te sien met die Sun King as sy effektiewe heerser . Die Protestantse nasies van Noord -Europa - Brittanje, die Nederlandse Republiek, Hannover, Denemarke, Pruise en Swede - was veral bekommerd dat hulle die eerste sou wees wat die invloed van die Katolieke superstaat sou voel. Lodewyk XIV het min liefde vir protestantisme gehad, nadat hy die Edik van Nantes herroep het en duisende Hugenote verdryf het.
Leopold I, die heerser van die Oostenrykse Hapsburgers en die Heilige Romeinse keiser, was gretig om die Spaanse kroon vir homself of een van sy opvolgers te verseker. Dit was minder as ideaal vir die Protestantse nasies, aangesien dit die Ryk van Karel V sou laat herleef, maar dit was steeds beter as 'n Bourbon op die Spaanse troon, en die nuwe Hapsburg -ryk sou die Franse gees in balans bring. Boonop was Louis XIV en Leopold reeds teenstanders. Die Heilige Romeinse keiser is veronderstel om deur die heersers van die Duitse state (die Verkiesers) gekies te word uit die vorste wat die lande regeer het binne die tradisionele grense van die Ryk (Duitsland, Noord -Italië, Nederland en dele van Frankryk en Oos -Europa). Vir die laaste paar eeue was die keiser nog altyd die Hapsburgse heerser van Oostenryk. Aangesien dele van Frankryk binne die grense van die Ryk was, was die konings van Frankryk egter nie hierbo die aanspraak op die kroon nie. Natuurlik was Leopold agterdogtig dat Louis sy geluk sou probeer. Hy het Frankryk reeds ooswaarts uitgebrei na keiserlande met bedrog, omkopery en volslae verowering, en hy het bondgenote onder die keurvorste begin soek. Anders as Frankryk, was die Ryk uiters gedesentraliseer, met baie van sy lande wat eintlik outonome koninkryke was. Die Hapsburgers kon nie hul mag sentraliseer soos Louis nie.
In 1688 sluit Leopold I 'n alliansie teen die Sun King met die ambisie om die grense van Frankryk terug te draai na waar hulle was aan die begin van Louis XIV se heerskappy en 'n permanente duik in sy mag plaas. Dit bevat die nuwe Protestantse koning van Engeland, Willem III, Swede, Spanje, die Verenigde Provinsies (die deel van Nederland wat onafhanklik was) en verskeie ander state. Louis was 'n wedstryd selfs vir hierdie formidabele 'Grand Alliance ' en die Negejarige '-oorlog (1688-1697) het op 'n dooiepunt uitgeloop. Omdat die gesondheid van Charles II gebrekkig was, het die kwessie van die Spaanse opvolging kritiek geword. In 1692 word 'n nuwe eiser gebore, Joseph Ferdinand van Beiere. Sy vader was die keurvorst van Beiere, en sy moeder, Maria Antonia van Oostenryk, was die dogter van Leopold en die suster van Charles II, Margaret Theresa van Spanje. Ja, selfs in hierdie stadium het die Hapsburgers nog met mekaar getrou. Engeland en Frankryk het ooreengekom dat Joseph Ferdinand die Spaanse kroon sou kon erf, en dat die res van Spanje se Europese gebiede tussen Frankryk en Oostenryk sou verdeel word. Die Spanjaarde weerstaan ​​egter die aftakeling van hul ryk en die Oostenrykers was kwaad dat hulle nie geraadpleeg is nie. Dit het alles akademies geword toe Ferdinand in 1699 aan pokke gesterf het. Voordat 'n ander ooreenkoms bereik kon word, is Charles self op 1 November 1700 oorlede en sy hele ryk in 'n testament oorgelaat aan sy neef, Philip van Anjou, die seun van die Grand Dauphin.
Sommige van Louis ' -adviseurs het voorgestel dat hy die verdelingverdrag aanvaar. Maar die Oostenrykers sou nie die Franse erfenis van enige Spaanse gebied aanvaar nie, en Charles ' sal enige verdeling van die Ryk verbied - een van Louis ' se kleinseuns sou die testament in sy geheel moes aanvaar, anders sou Leopold die ryk erf. Louis besluit om alles of niks te doen nie - hy pak sy kleinseun af na Madrid, waar hy vroeg in 1701 as koning Philip V gekroon word, en maak hom gereed vir oorlog.
Krete van verontwaardiging en vrees vloei deur Europa, gevolg deur die bestendige slag van tromme. Leopold en Willem van Oranje het 'n alliansie teen Frankryk begin sluit. Die Nederlanders in die Verenigde Provinsies was lankal die bitterste vyande van Louis, en hulle het in hul lang oorloë teen hom gewys dat hulle hul eie lande oorstroom, eerder as om dit aan sy leërs oor te gee. Die koninkryke van Brittanje (Engeland, Skotland en Ierland, terwyl hulle nog onder dieselfde soewerein was, was op hierdie tydstip nog afsonderlike koninkryke) was nog swak van die burgeroorlog en die onderdrukkende heerskappy van Jakobus II, maar onder William het hulle begin groei tot 'n potensiële Europese mag. Hy is in Maart 1702 oorlede, maar sy opvolger, koningin Anne, was net so bereid om te veg. Die koning van Pruise, die keurvorst van Hannover en die hertog van Savoye was almal lojaal aan die keiser en het hul troepe aan die alliansie toegesê. Daarna is Denemarke en Portugal by hulle aangesluit. Op 4 Mei 1702 het die bondgenote formeel oorlog verklaar.
Dit was 'n dapper stap. Die Grand Alliance van 1702 was ietwat minder groot as die een wat die Sun King in die vorige dekade probeer keer het en dit nie kon keer nie. Om mee te begin was Spanje nou 'n bondgenoot eerder as 'n vyand van Frankryk. En Swede, een van die magtigste Protestantse nasies, was nou besig met sy eie oorlog teen Rusland en kon nie die bondgenote help nie. Daarbenewens was Louis nie tevrede om die Ryk bloot van buite aan te val nie, maar het hy hom ook van binne afgeskeur. Hy het die steun van die keurvorst van Keulen gewen, en meer ernstig vir die bondgenote, die keurvorst van Beiere, Maximilian II Emanuel. Die keurvorst het ambisies gehad om die Hapsburgers as Heilige Romeinse keisers te verplaas, en het 'n alliansie met sy ou vyand, Lodewyk XIV, gesien as 'n manier om dit te bereik. Sy afvalligheid was 'n wrede slag, aangesien hy 'n bekwame generaal was en een van die beste leërs in Duitsland op sy bevel gehad het. Verder het sy lande regstreeks met Oostenryk geplaas, sodat hy die hart van die Ryk kon bedreig. Die Sun King het ook gehelp om die mense van Hongarye aan te wakker om in opstand te kom teen die Oostenrykse heerskappy, deur die Huis van Hapsburg van oos sowel as wes.
Maar die bondgenote moes die beste doen met wat hulle gehad het.Engeland het sedert die nederlaag in die Honderdjarige ' -oorlog in 1453 geen leër op die vasteland toegewy nie, maar het sy betrokkenheid beperk tot strooptogte, vlootoorlog en gevegte in die kolonies - Louis XIV beskou dit ongetwyfeld as 'n meer irritasie as 'n ernstige herlewing. Maar nou kan dit sien dat dit slegs 'n betekenisvolle bydrae tot die geallieerde oorlogspoging kan lewer deur Frankryk op die vasteland van Europa self uit te daag. Dit sou 'n leër in die Lae Lande laat beland - maar wie sou dit beveel?
Vir 'n toekomstige nasionale held het die hertog van Marlborough 'n beslis geruite verlede. Gebore in 1650 uit 'n gelate, maar armoedige gesin, het hy 'n bladsy geword by die hof van Karel II. Sy mooi voorkoms het een van Charles ' minnaresse, die hertogin van Cleveland, aangetrek, wat hom geld en invloed gegee het in ruil vir sekere dienste (hierdie metode van loopbaanontwikkeling word nie aanbeveel nie). Hy het 'n formidabele militêre loopbaan in die Anglo-Nederlandse oorloë opgebou en uiteindelik 'n oorwinning behaal. Hy dien koning James II in die Monmouth -rebellie, en laat hom toe agter om William van Oranje (later koning William III) te ondersteun tydens die Glorious Revolution. Hy was nie meer getrou aan sy nuwe meester as sy ou nie, en het eintlik die besonderhede van 'n Engelse plan om Brest aan te val tydens die Negejarige ' -oorlog aan die Franse oorgegee. Hy het in die skande beland, in die Tower of London opgesluit en daarna in ballingskap gebring. Daar was egter versoening tussen Churchill en koning William rondom die tyd van die uitbreek van die Oorlog van die Spaanse opvolging - daar word gerugte dat die sterwende William gevra het dat hy onder bevel van die leërs van Brittanje geplaas word. Ongeag, sy vrou het 'n groot invloed op die nuwe koningin gehad, en hy is aangestel vir die leër wat Brittanje in 1702 in die Lae Lande laat beland het. Provinsies en die Ryk stem saam om hul magte onder hom te plaas. En hul vertroue was nie misplaas nie - hy het 'n reeks oorwinnings teen die Franse gewen en selfs die keurvorst van Keulen verslaan. Die Franse magte in Vlaandere het egter sterk gebly, en hy kon nie 'n beslissende oorwinning behaal nie, en ook nie die Spaanse Nederland verower nie, en ook nie die Franse bedreiging vir die Verenigde Provinsies beëindig nie.
Die tweede groot operasieteater was in die Spaanse gebiede in Italië. Daar is die keiserlike magte onder bevel van een van Leopold se beste generaals, prins Eugene van Savoye. Hy is gebore en getoë in Parys in die eie hof van Lodewyk XIV en het sy lojaliteit aan die keiser oorgedra. Hy het bekendheid verwerf in die negejarige en die#8217 -oorlog en teen die Ottomaanse Turke, wat hy beslis in 1697 by Zenta verslaan het. .
Die vaardigheid van Marlborough en Eugene het dus Louis se beheersing van Nederland en Italië ontken, maar die oorlog in daardie streke het stadig en versigtig gebly. Tussen die Alpe en Luxemburg was die verhaal egter anders. Daar ontbreek die bondgenote nog 'n bekwame bevelvoerder, en die voortreflikheid van die Franse leër en sy generaals is telkens gedurende 1702 en 1703 bewys. Camille D 'Houston, die Duc de Tallard, het die Franse meesters van die Bo -Ryn gemaak. Terselfdertyd het keurvorst Maximiliaan II van Beiere en nog 'n Franse leër onder marskalk Villars seëvier langs die Donau, en kon hulle Oostenryk self bedreig. Teen 1704 het die Franse en Beiere Augsburg en Landau ingeneem, die keiserlike leërs in die suide van Duitsland was op die punt om in duie te stort, die Hongaarse opstand het momentum gekry en die voortbestaan ​​van die Ryk was in twyfel. Eugene is na Wene teruggebring.
Louis sien toe 'n geleentheid om die bondgenote 'n enkele dodelike slag te gee. Sy magte in Nederland onder Marshal Villeroi sou op die verdediging staan, waar die Franse vestings te veel en sterk was om in 'n enkele jaar te oorkom. As sodanig kon 46 000 Franse troepe 70 000 bondgenote vasbind. Terselfdertyd sou Tallard sy seëvierende leër, met 'n totaal van 35 000 man, uit Straatsburg lei en na die Donau marsjeer. Hy sou saam met die keurvorst en marskalk Ferdinand Marsin, wat Villars vervang het, en hul gesamentlike 40 000 man. 'N Ander Franse leër onder marskalk Vendôme sou uit Italië opbeweeg en sy magte verder opswel, terwyl ander Franse troepe na Hongarye gestuur sou word om die rebelle te verstewig. Tallard sou dan reguit in die hart van die Ryk toeslaan, Wene in beslag neem en Louis ' vredevoorwaardes aan die keiser voorskryf. Al wat in sy pad gestaan ​​het, was 36 000 wankelrige keiserlike troepe onder die kortaf graaf Baden en nog 10 000 man onder graaf Styrum aan die Donau self. Marlborough en Eugene kon sy ontwerpe in die Lae Lande en Italië in die wiele ry - die oorlog sou elders beslis word.
Marlborough het duidelik die gevaar gesien waarin die bondgenote verkeer, en besluit om iets daaraan te doen. Maar hy het geweet dat die noordelike bondgenote, veral die Nederlanders, nooit sou toestem dat hy 'n leër uit Nederland wegneem nie. As sodanig het hy eenvoudig gelieg en gesê dat hy 'n bietjie na die offensief wou gaan, met die belofte om terug te keer as daar nuwe Franse aanvalle was, en het hulle almal gevra om hom troepe te leen. Dit was sy diplomatieke vaardigheid en sjarme dat hy daarin geslaag het, onder bevel van 'n leër van altesaam 21 000 man was, en daarna onmiddellik weg is.
Marlbourough se optog was 'n uitstekende prestasie van logistiek, diplomasie en misleiding. Hy het daarin geslaag om uitstekende dissipline in sy groeiende multinasionale mag te handhaaf, dit te voorsien en die vyand te laat raai waarheen hy op pad was. Hy is voortdurend onder druk van die bondgenote gedraai om af te wyk en die een of ander militêre doelwit in hul eie gebied te bereik, maar het sy koers gehou en kon ook sy mag bymekaar hou. Hy het 50 000 man onder generaal Overkirk gelaat om Nederland te verdedig, maar Villeroi het in plaas daarvan gekies om hom te volg met 'n mag van ongeveer 30,000.
Marlborough vertrek op 19 Mei uit Bedburg met 16 000 Engelse en Skotte en 5 000 Nederlanders. Aanvanklik het Villeroi gedink dat hy van plan was om Frankryk in die gebied van die Moselrivier binne te val, maar in plaas daarvan het hy die Ryn by Coblentz na Duitsland oorgesteek (5 000 Hanoveriërs en Pruise opgetel). Daarna het hy brûe begin bou oor die Ryn by Phillipsburg om die Franse te mislei om te dink dat hy Straatsburg gaan aanval. Dit het Tallard lamgelê, wat nie met sy eie leër kon vertrek voordat hy seker was dat die gevaar verbygegaan het nie. Marlborough het voortgegaan om deur Franconia te marsjeer en sy leër saam met 14.000 Denen en Pruise op 3 Junie by Ladenberg opgeswel, voordat hy met prins Eugene en 28.000 keiserlike troepe in Mundelsheim saamgespan het. Dit was die eerste ontmoeting tussen die twee mans, en was die begin van 'n lewenslange professionele en persoonlike verhouding. Hulle het Launsheim op 22 Junie bereik, wat die laaste toevoeging van 35.000 mans van Baden tot 8212 gemaak het. In vyf weke het Marlborough meer as 100,000 bondgenote tussen Tallard en Wene gesit.
Nie Tallard of die keurvorst het geweet waar die bondgenote was nie, en daarom het hulle 'n onstuimige skok gekry toe hy op 2 Julie skielik die vesting van Schellberg aanval en bestorm en beheer oor die Donau -kruising by Donauwörth verkry. Die kiesers en Marsin het hulle in die getal 2 tot 1 versterk naby Augusburg, wat Marlborough nie kon aanval nie weens 'n gebrek aan belegartillerie (Baden het belowe om 'n paar te voorsien, maar het nie deurgekom nie) en het op Tallard gewag. Marlborough het hulle probeer uithaal deur stelselmatig Beiere te verwoes en meer as 400 dorpe en dorpe te verbrand. Hierdie beleid van verspreiding was selfs op daardie tydstip omstrede, en nie na smaak van baie van sy offisiere nie.
Intussen het Tallard op 1 Julie met sy 35.000 troepe uit Straatsburg vertrek. Hy kon die keiserlike bevelvoerders in sy pad uitoorlê en in redelike goeie orde deur die Swartwoud kom, maar hy het verliese gely deur woedende Duitse boere wat kwaad was vir die plundering van sy weermag en weens 'n slegte tydperk van vyf dae lange beleg van Villingen.
Tallard het uiteindelik die Donau by Ulm bereik en op 5 Augustus saam met die keurvorst en Marsin by Augsburg aangesluit. Eersgenoemde het sy leër versprei in reaksie op die bederf van Marlborough, en daarom moes hy wag totdat dit weer bymekaar gekom het. Die bondgenote het op hul beurt hul mag saamgetrek op 'n paar hoogtes noord van die Donau, naby waar dit by die Nebel by Blenheim aansluit. Die kort humeur van Baden was selfs vir Marlborough te veel, en Eugene het vermoedens oor sy hegte vriendskap met die keurvorst van Beiere, en daarom het hulle besluit om 'n ander werk vir hom te vind. Hy is gestuur om Ingolstadt, ongeveer 30 km verder van die Donau, te neem en vir hulle 'n ander kruising te beveilig as hulle Donauwörth verloor. En nou het Tallard nog oorgebly en hy het vinnig beweeg. Hy het die Donau op 9 Augustus oorbrug, en teen 13 Augustus het sy hele leër oorgesteek en kamp opgeslaan op die velde rondom die Hochstadt -pad tussen Blenheim en Lutzingen. Volgens die Britse historikus sir Edward Creasy het die leër van die Grand Alliance 52 000 man en 66 gewere van die Gallo-Beierse weermag, 56 000 man en 90 gewere.
Tallard was nie besonder bekommerd oor die geallieerde weermag wat sy pad blokkeer nie - hy het verwag dat dit na Wene sou terugtrek. En sy oortuiging was skaars onredelik - die meeste verstandige bevelvoerders sou dit gedoen het. Die verskil in getalle tussen die leërs was nie groot nie, maar dit was ook nie onbeduidend nie. Tallard het 'n kern van 45 000 Franse soldate wat voorheen onder hom gedien het, en die Beierse leër was 'n formidabele vegmag in eie reg. Daarteenoor kan die multi-nasionale, multi-kulturele mag van Marlborough uiters onhandig wees, aangesien baie van sy offisiere geen persoonlike lojaliteit aan die Ryk besit wat hulle verdedig nie, en ook nie aan die Engelse hertog wat hulle beveel het nie. Die meeste het nog nooit voorheen onder Marlborough geveg nie, en sommige het nog nooit geveg nie. Bestellings wat in Engels gegee word, moet in opdragte in Duits, Deens of Nederlands oorgedra word, wat die moontlikheid van verwoesting tot gevolg kan hê. Omdat hy verstandig was, versterk Tallard nietemin die drie dorpe waarom sy leër opgeslaan was.
Die aand het die geallieerde bevelvoerders 'n oorlogsraad gehou. Die meeste was ongetwyfeld diep bekommerd - hulle ken Tallard volgens reputasie en weet van die superioriteit van sy leër. Hulle weet van hul nadele en weet ook dat die nederlaag van die Marlborough -leër die ineenstorting van die alliansie teen Frankryk kan sien. Sommige het voorgestel dat hulle moet staan ​​en veg waar hulle is, aangesien hul verdedigingsposisie redelik goed was. Sommige het voorgestel dat hulle moet terugval.
Marlborough het egter ander idees - hy sou met dagbreek aanval. Dit was 'n baie dapper optrede, maar nie irrasioneel nie. Die bondgenote se toevoer- en kommunikasielyne was in gevaar en die Franse en Beierse leërs sou baie meer veerkragtig wees as 'n lang veldtog as syne. Noudat sy ligging bekend was, kon die Franse meer kragte in die gebied konsentreer, óf die opbou van die Tallard -leër tot 'n onoorwinnige omvang, óf om die geallieerde toevoerlyne deur Franconia af te sny. Hy wou nie die risiko waag om die inisiatief aan Tallard te oorhandig nie, het geweet dat die Franse bevelvoerder sy superieure artillerie in 'n aanval vernietigend kon gebruik, en hy het rede om te twyfel dat baie van sy troepe hul stand kon hou in die lig van die vinnige en dodelike sarsies Franse stamgaste. Prins Eugene was dit heeltemal met hom eens, en hy het sy meningsverskeurders stilgemaak met die beroemde toespraak - ek weet wat die gevaar is, maar tog is 'n stryd absoluut noodsaaklik, en ek vertrou op die dapperheid en dissipline van die troepe, wat ons nadele sal verbeter. #8221. Die opdragte is daardie nag uitgereik, en die soldate kon dit verbasend genoeg met vertroue en entoesiasme kry. Die volgende dag sou 'n beslissende stryd plaasvind.
Vroegoggend op 13 Augustus 1704 het die geallieerde weermag sy kamp verlaat en bergaf na die Nebel en die vyand begin marsjeer. Marlborough was bevelvoerder oor die linkervleuel, die naaste aan die Donau, en prins Eugene bevelvoerder aan die regterkant. Lord Cutts sou vier infanteriebrigades teen Blenheim self lei, terwyl die geallieerde middel, onder bevel van die broer van Marlborough, John Churchill, 'n kruising van die Nebel sou dwing. Twee infanteriedivisies, onder bevel van generaals Horn en Ingoldsby, sou lei, gevolg deur drie kavalleriedivisies. Die infanterie-afdeling van die prins van Württemberg-Neuenstadt sou die agterkant inbring. Aan die kant van Eugene sou Deense, Pruisiese en keiserlike infanterie onder generaal Scholten en die prins van Anhalt-Dessau Lutzingen aanval, terwyl die oorblywende drie geallieerde kavalleriedivisies hulle sou ondersteun.
Die oggend was mistig, en die eerste Tallard wat van sy vyand se benadering geweet het, was toe die geallieerde weermag omstreeks agtuur, net ongeveer 'n kilometer verder, uit die mis kom. Hy het nie sy manne geposisioneer om 'n verdedigingsgeveg te voer nie, en as hy meer tyd gehad het, sou hy waarskynlik 'n paar troepe uit Blenheim en Lutzingen verwyder het en hulle tussen die dorpe geplaas het waar sy lyne swak was. Soos dit was, moes hy staatmaak op die moerasagtige grond rondom die Nebel om die bondgenote se opmars te verhinder en hom toe te laat om sy voortreflike artillerie te verdra. Hy herinner haastig sy veldboere en stukkies en pak sy manne so goed as wat die tyd dit toelaat. Die grootste deel van sy magte was in die drie dorpe, met die grootste deel van die artillerie. Links het die Marquis de Clérambault 'n totaal van sewe-en-twintig infanteriebataljons en twaalf eskaders drake in en om Blenheim self beveel. In die middel het die Marquis de Blainville veertien infanteriebataljons in Oberglau, waaronder die bekende Ierse Brigade, bekend as die 'Wild Ganse'. Aan die regterkant, aan die Beierse kant, het die Marquis d 'Maffei vyf infanteriebataljons voor Lutzingen gehad, terwyl die markies d 'Rossel nog sewentien in die bos langs die kant gehad het. Daar was ook twee Beierse en een Franse kavalleriedivisies tussen Lutzingen en Oberglau, effektief onder bevel van maarskalk Marsin, en drie kavallerie- en een infanteriedivisie onder die Marquis de Montpeyroux tussen Oberglau en Blenheim. Die Franse en Beierse gewere het 'n lewendige spervuur ​​veroorsaak sodra die bondgenote binne bereik gekom het - die Slag van Blenheim het begin.
Die bondgenote het vordering deur die moerasagtige vallei moeilik gevind, veral vir hul artillerie. Nietemin het die geallieerde gewere op die Franse en Beierse in natura gereageer, en spoedig word die verdwynende mis met rook gemeng namate die spervuur ​​toeneem. Marlborough het sy 36 000 mans teen die oggend in posisie gehad, voor die 33 000 onder Tallard aan die Gallo-Beierse regterkant. Prins Eugene vind vordering egter baie moeiliker, en dit was amper middag voordat sy 16 000 man gereed was om die 23 000 onder die keurvorst en Marsin aan te val. Uiteindelik, toe die geallieerde troepe ongeduldig raak, was alles gereed.
Marlborough het die bevel gegee om aan te val by ongeveer 1 O 'Clock. Aan die linkerkant het Lord Cutts twee brigades teen Blenheim gestuur. Hulle vorder in goeie orde ten spyte van die gestamp wat hulle van die Franse artillerie geneem het, maar op vyftig meter van die palissades kom hulle onder vinnige, akkurate sarsies van die Franse stamgaste en afgetrek draakons wat die dorp verdedig. Brigadier Archibald Rowe het geval voordat hy sy eie brigade selfs kon beveel om te vuur, en hulle is teruggery. Hulle hervorm in goeie orde en Cutts stuur hulle vorentoe vir 'n tweede aanval, maar kon weer nie deur die vuurstorm wen nie.
Terwyl die stryd om Blenheim gewoed het, druk Marlborough sy hoofmag oor die Nebel. Die meeste van die Franse en Beierse troepe, veral die infanterie, was in die dorpe waar hulle gebly het toe die bondgenote aangeval het. Dit het die sentrum van Tallard redelik swak gelaat, en Marlborough was van plan om dit met sy kavalerie te benut. Maar eers moes hy sy leër oor die stroom kry. Charles Churchill se twee infanteriedivisies het hulle weggesteek, maar is aangeval deur die Franse kavalerie wat op die verste oewer rondloop voordat hulle behoorlik kon hervorm. Nietemin het hulle dit reggekry en die perderuiters teruggejaag. Hulle sukses was egter van korte duur. Die Ierse brigade, gebaseer in Oberlgau, het hulself teen die flank van General Horn 's se afdeling gewerp. Terselfdertyd het die drie bataljons van die Regiment de Roi op Churchill se ander flanke van die veld langs Blenheim losgebrand, en die Franse kavalerie het nog 'n aanval geloods.
Intussen het prins Eugene geen geluk meer gehad teen die Franse en Beierse verdedigers van Lutzingen nie. Generaal Scholten en die prins van Anhalt-Dessau beveel hul afdelings vorentoe, maar die vier geallieerde brigades het onder verwoestende vuur gekom van die sestien Beierse gewere wat die dorp verdedig het, sowel as die muskiete van die troepe in beide Lutzingen en die bos in die weste . Eugene stuur toe prins Maximilian se kavaleriedivisie oor die Nebel ter ondersteuning, maar hulle is aangekla deur Marsin's cuirassiers.
Die situasie was nou kritiek. Die geallieerde leër was wankelrig van beide Blenheim en Lutzingen. Terselfdertyd het die Iere die prins van Holstien-Beck se brigade in totale verwarring gegooi en die prins dodelik gewond toe hy probeer om sy vlugtende troepe bymekaar te bring. Die kavallerie van Marsin was ook triomfantelik en die hele regtervleuel van die geallieerde weermag is teruggegooi. Die Franse en Beiere het gevorder en tien kleure en honderde gevangenes vasgevang. Vanuit hul uitkykpunte bo die vallei kon Marlborough en Eugene sien hoe die bondgenote terugtrek, kon sien dat Marsin en die Ierse brigade nou op die punt was om deur al die geallieerde troepe op hul pad te wen en die hele leër in twee te verdeel en erken dat, as hulle nie vinnig opgetree het nie, die ondergang van die Grand Alliance op hulle kan kom.
Marlborough het vinnig al die kavallerie -eskaders na wie hy geroep het, vinnig by hom ingesamel, en persoonlik 'n aanklag in die flank van die opkomende Iere gelei. Aan die regterkant is die dag gered deur prins Eugene, wat groot leiding getoon het in die persoonlik byeenkoms van baie vlugtende bataljons, en die Pruisen, wat vasberade hul stand gehou het. Maar die geveg hang nog steeds in die weegskaal, aangesien Marsin dreig om die oorblywende geallieerde bataljons nog op die suidelike oewer van die Nebel aan te kla. Marlborough het dringend versoek dat Eugene sy laaste reservaat, graaf Heinrich Fugger 's Brigade van Imperial Heavy Cavalry, vrylaat om hulle af te weer. Ondanks sy eie desperate situasie, het Eugene onmiddellik gehoor gegee. Marsin het gesien hoe hulle nader kom en moes sy voorgestelde aanval aan die stuur laat vaar en hulle ontmoet. Maar Fugger se toeriste was vars en nog in goeie toestand, en hulle het Marsin getref voordat hy behoorlik kon hervorm en sy eskaders teruggegooi het. Die infanterie van Churchill het bymekaargekom, teruggestoot en die Franse en Ierse bataljons na Oberglau teruggedryf.Die Marquis d 'Blainville het self geval om die verdediging te organiseer, en teen vieruur het die bedreiging vir die geallieerde weermag verbygegaan.
In die tussentyd, aangesien Tallard die ergste van die geallieerde aanvalle ondergaan, verlaat Clérambault in bevel van Blenheim en ry hy oor die slagveld om die keurvorst te vra om vir hom troepe te stuur. In 'n sterk kontras met die bereidwilligheid van Eugene om Marlborough te help, en al het sy soldate meer as genoeg bewys om geallieerde aanvalle in sy gebied af te weer, het hy geweier. En nog erger, terwyl Tallard weg was, het Clérambault gesien dat Cutts besig was om voor te berei vir 'n derde aanval en het hy elke Franse eenheid wat hy in die hande kon kry, na Blenheim getrek om dit te verdedig. Dit was 'n dwase beweging - die troepe wat hy teen die dorp verdedig het, het die eerste twee aanvalle nie gesukkel nie. En nou is die sektor tussen Oberglau en Blenheim, waar Marlborough sy hoofaanval konsentreer, jammerlik onverdedig gelaat. Nie net dit nie, Franse troepe was so styf in die dorp gepak dat hulle mekaar se kant toe beland het. Die soldate van elite -eenhede soos die Gens d 'Armes en Regiment de Roi kon skaars beweeg, maar alleen vuur hulle wapens af of lewer 'n bydrae tot die geveg. Marlborough het dit opgemerk en Cutts beveel om sy aanval terug te hou en die vyand bloot te hou. Hy het nou meer troepe gehad vir sy beslissende deurbraak.
In die volgende uur het die geallieerde kavallerie geleidelik die bloedige Nebel oorgesteek. Eers deur fords, dan deur tydelike brûe, eskader na eskader, brigade na brigade. Stadig maar bestendig ontstaan ​​op die velde anderkant die moerasse agter die bedekkende infanterie. Tallard kon die gevaar sien waarin hy verkeer, maar kon niks doen nie - die infanterie wat hy nodig gehad het om die aanranding af te weer, is in Oberglau opgesluit, of andersins in 'n deurmekaar massa in Blenheim. Hy het slegs nege infanteriebataljons om die geallieerde deurbraak te stop. Sy kavallerie het 'n ywerige poging aangewend om die bondgenote terug te stoot (op hierdie stadium het Marlborough na bewering 'n kavalleriebeampte nodig om terug te draai met die woorde: "U is 'n fout, die vyand lê op die manier … ") maar Churchill se infanterie staan ​​vas en bedek hulle.
Uiteindelik het Marlborough daarin geslaag om sy vier kavalleriedivisies gereed te kry om aan te val. Die res van die artikel kan so saamgevat word - om halfsewe die middag van 13 Augustus 1704 het die hertog van Marlborough 'n massiewe kavalerielading op die Franse leër geloods, dit gebreek, die Slag van Blenheim gewen en 'n einde gemaak aan Louis XIV se plan om Europa te oorheers. Marlborough was lief vir kavallerie en het dit gebruik om baie van sy beslissende oorwinnings te behaal. Toe die Franse aanvalle begin uitbars, het hy sy eie kavalerie deur die gapings tussen sy infanterie beweeg en 'n algemene aanklag gelas. Byna agtduisend geallieerde kavalleries het in 'n enkele groot massa vorentoe gestroom. Die Franse kavalerie het hul pistole wild afgevuur en gevlug. Tallard het stand gehou met sy nege oorblywende infanteriebataljons, maar hulle is oorval. Tallard was self vasgevang in die roete, maar het 'n laaste poging aangewend om sy vlugtende troepe naby Hochstadt byeen te bring. Daar, terwyl hy tussen die tente staan ​​en skreeuende smeek na die wildlopende manne om hul stand te hou, is hy omring deur Hessiese draakons en gevange geneem. Clérambault, wat besef wat hy gedoen het, het die verdediging van Blenheim aan sy adjunk, die Marquis de Blanzac, toevertrou en so vinnig as wat sy perd hom kon dra, uit die veld gevlug. Hy en ongeveer twee of drie duisend ander Franse soldate het verdrink terwyl hulle probeer ontsnap het oor die Donau. Die keurvorst besluit toe ook dat diskresie die beste deel van dapperheid is, en die Beierse weermag het in so 'n goeie orde teruggetrek as wat hy kon regkry.
Cutts en Churchill het Blenheim nou heeltemal omring met hul infanterie. Hulle het artillerie op die dorp laat draai en baie van die huise aan die brand gesteek. Rook verduister die slagveld in die skemer, terwyl die Franse infanterie wanhopig staande bly tussen die brandende huise. Een van die Britse generaals, die graaf van Orkney, het erken dat die gevolg van die stryd om Blenheim slegs massamoord kan wees, en bied Blaznac 'n kans om oor te gee. By 9 O 'Clock aanvaar hy teësinnig, en tienduisend van Frankryk se beste troepe lê hul wapens neer. Na sewe uur se geveg was die Slag van Blenheim verby.
Marlborough, wat die kavallerie agtervolg het, ontmoet Eugene, wat Lutzingen en Oberglau verseker het. Eersgenoemde het 'n kort versending aan sy vrou gestuur op die agterkant van 'n taverne -rekening, en ek het nie tyd om meer te sê nie, maar ek smeek u om my plig aan die koningin te gee en haar te laat weet dat haar leër 'n glorieryke oorwinning. " En dit was 'n heerlike oorwinning, as oorlog ooit heerlik kan wees. Skaars 20 000 Franse en Beierse soldate het teruggekeer na Straatsburg. Tallard het 30 000 mans verloor, gevange geneem, gewond of vermis, en die bondgenote het 110 kavallerie- en 128 infanteriestandaarde ingeneem. Dit was nietemin 'n duur geveg en ongeveer 12 000 geallieerde soldate is ook dood en gewond.
Binne drie maande het die bondgenote Beiere oorval, dit onder Oostenrykse militêre bewind geplaas en die keurvorst in ballingskap gedwing. Lodewyk XIV was nooit weer in staat om Wene te bedreig of 'n vinnige oorwinning te behaal nie, en die oorlog het tot 'n einde gekom.
Die Victoriaanse Engelse historikus Edward Creasy het Blenheim opgeneem in sy beroemde boek, Vyftien beslissende gevegte. Hy beweer dat Marlborough Lodewyk XIV geweier het van verowerings wat ooreenstem met dié van " Alexander in omvang en die Romeine in duur ". Hy oordryf die saak waarskynlik, maar dit is heel waarskynlik dat, as Tallard in Blenheim sou wen, hy Wene sou inneem, en Frankryk die Spaanse opvolgingsoorlog sou wen en die magtigste staat in Wes -Europa kon word sedert die Ryk van Karel die Grote. Die superstaat kan tot vandag toe voortduur en die hele verloop van die Europese (en wêreld) geskiedenis ingrypend verander het. Dit is die siening van graaf Charles Spencer in sy moderne, baie bekroonde werk, Blenheim: Die stryd om Europa, waar hy die mede-oorwinnaars erken met die stop van die Franse verowering van Europa ". Die koningin en die parlement van Engeland het dit beslis gedink, en Marlborough is beloon met 'n massiewe nuwe huis - Blenheim Palace. Dit bly tot vandag toe die setel van die Dukes of Marlborough.
Blenheim is meer opvallend vir wat dit voorkom het as wat dit veroorsaak het. Selfs met hul beslissende oorwinning in die suide van Duitsland, kon die bondgenote nie die dooiepunt in die Lae Lande en Italië verbreek nie. En toe Marlborough Frankryk probeer binnedring, wen hy slegs die veld op Malplaquet teen 'n koste van 21 000 man. Louis is sy deurslaggewende oorwinning ontken, maar hy was te sterk om duidelik te verslaan. Die konflik het nog 'n dekade voortgeduur en selfs geleef Le Grande Dauphin van Frankryk. Uiteindelik kom die uitgeputte vegters in 1714 na die tafel en stem saam dat Philip die Spaanse kroon kan behou mits hy afstand doen van sy aanspraak op die Franse (en sy afstammeling sit vandag op die Spaanse troon), en dat Oostenryk die grootste deel kan hê van Spanje se gebiede in Italië en die Lae Lande. Frankryk het geen gebied verloor nie en het 'n vriendelike monarg in Spanje gehad, maar sy was bankrot. Die Sun King sterf die volgende jaar met sy drome van Europese oorheersing onvervuld - op die velde rondom Blenheim.
Bibliografie en verder lees
Edward Creasy, Vyftien beslissende gevegte van die wêreld
James Falker, Blenheim 1704: Marlborough se grootste oorwinning
Charles Spencer, Blenheim: Die stryd om Europa
Portrette van Louis XIV, Charles II, Leopold I, die keurvorst, Marlborough, Eugene en Tallard is afkomstig van Wikimedia commons, saam met die kaart van Marlborough se optog en die Hillingford -skildery. Alle ander beelde is die outeur se eie werk. Alle datums in die artikel gebruik die Gregoriaanse 'New Style ' Calendar', wat nog nie in Brittanje aanvaar is nie.
'N Uitdagende leër
Die materiaal waarvan die weermag van Marlborough gemaak is, was op sigself uitdagend. Nóg Engeland nóg Skotland - die twee lande was grondwetlik geskei tot 1707 - het 'n staande professionele weermag gehad op dieselfde vlak as die omvang wat nodig was vir hierdie oorlog.
As gevolg hiervan was die geledere dikwels gevul met gevangenes, van die hardste misdadigers tot ondervoedde skuldenaars, nie een van hulle was veral geneig tot goeie militêre dissipline nie.
'N Engelse grenadier met 'n gevange Franse kleur tydens die Slag van Blenheim.
Die offisierkorps was bietjie beter. Kommissies in die Britse leërs is gekoop en verkoop eerder as om op grond van verdienste toegeken te word. Alhoewel baie beamptes volwaardige professionele persone was, het net soveel hul tyd bestee aan drink, dobbel, tweestryd en gewoonlik hul pligte versuim.
Dit was die krag wat Marlborough in die vorm geslaan het en daarna deur Europa marsjeer.
Aan die einde van die optog lê Beiere blootgestel voor die Britte en Oostenrykers. Toe die Beierse leiers nie oortuig kon word om hul Franse alliansie te laat vaar nie, het Marlborough en sy bondgenote hulle gedwing om te veg. Op die 13de Augustus, tydens die Slag van Blenheim, behaal Marlborough een van sy bekendste oorwinnings.
Die Beierse bedreiging is geneutraliseer, Wene is gered en die benarde Grand Alliance is behoue ​​gebly. Hy sou sy groot landhuis-die skouspelagtigste nie-koninklike woning in Brittanje-na die geveg noem. Dit was alles moontlik danksy die optog oor die Donau.