Stap 1:Verdeel die land of boord in homogene eenhede in terme van grondtipe, helling, aspek en oppervlak-kenmerke. Die homogeniteit van eenhede kan geëvalueer word op die groei en produksie van vorige gewasse (bv. koring en mielies) of die groei en algemene gesondheid van bome of wingerdstokke, sowel as opeenvolging van horisonte, gronddiepte, kleur en tekstuur van die grond(e).
Stap 2:Omlyn, merk en nommer afsonderlike homogene eenhede op 'n kaart met 'n geskikte skaalgrootte.
Stap 3:Verwyder alle vreemde material, soos gras, boomsnoeisels, deklae en klippe vanaf die oppervlak waar 'n grondmonster geneem moet word.
Stap 4:Op elke homogene eenheid moet daar ten minste 20 sub-mosters wat eweredig oor die eenheid verspei is, geneem word met 'n geskikte grondboor (bv. 'n Beater- of Endeman-gondboor) in gevalle waar die grond nie té gruiserig of klipperig is nie. Indien wel, moet 'n klein gaatjie met vertikale sye met 'n graaf gespit word om die monsters te versamel.
Stap 5: Die diepte van monsterneming hang af van die gewastipe.
Vir mielies, koring en groente is 'n bogrondmonster op 'n diepte van 0 – 20 cm of 0 – 30 cm afhangende van die bewerkingspraktyk gewoonlik voldoende. In uitsonderlike gevalle kan 'n ondergrond monster op 'n diepte van 20/30 - 50/60 cm ook geneem word. Omdat die variasie in ondergronde gewoonlik kleiner is as in bogronde, behoort 10 ondergrond sub-monsters per homogene eenheid voldoende te wees. Weens die groot ruimtelike variasie in chemiese samestelling weens die praktyk van kunsmis bandplasing gekombineer met beheerde spoorverkeer, moet hierdie belangrike faktor in aggeneem word tydens monsterneming en interpretasie van resultate.