Die bejaarde veiligheidswag by die hek probeer die soveelste keer ’n geselsie met Zaan aanknoop. Teen dié tyd weet sy al sy ­gunstelingonderwerpe is rugby en Gauteng se weer.
“Het dame ’n bietjie kom kuier?” vra hy terwyl sy inteken. “Die Blou Bulle het darem gister mooi gespeel, nè?”
Hannah is nou aan ’n rolstoel gekluister in ’n kamertjie van nege vierkante meter op die sesde vloer van ’n versorgingsoord met die vrolike naam Blommehof.
Hannah kla gereeld oor die kos en die personeel wat net Engels praat, maar Zaan glo dis maar haar ma se manier om haar nog ’n bietjie te laat geld.
Tog bly die kamertjie soos ’n tydelike blyplek sonder warmte of hoop voel. Dis oorvol met die rolstoel, loopraam, yskas en die ou meubeltjies waaraan Hannah steeds so vasklou.
Maar Hannah herwin ná ’n paar maande die gebruik van haar regterhand en van toe af kuier sy oral in die gebou. Eers by die inwoners op haar vloer wat bedlêend is en dan by dié wat nog op en wakker is op die laer verdiepings.
Dit voel dikwels of haar skuldgevoelens haar verlam, asof sy nie die regte woorde kan kry nie en met elke besoek ’n berg uitklim.