Solank jy net nie die aapwoord gebruik nie, anders is jy in gróót moeilikheid. Dit lei egter tot ‘n — myns insiens — tweede paradoks, en dit is: In die beklemtoning van ons gemeenskaplike primaatvoorouers by die Sterkfonteingrotte en elders, het ons reeds as’t ware die aap en veral die aapmens tot iets mensliks, of dan hominieds, verhef.
Toe ek jonk was, was daar ‘n kinderboek deur Sita waarin daar sprake van ‘n aapmens was. Die titel is: Mientjie en die aapmens. Ek kan nie die besonderhede meer onthou nie, behalwe dat Mientjie op vakansie Oos-Transvaal toe gegaan het, waar sy die aapmens sou teëkom.
Eintlik is dit heel ironies. Want, Suid-Afrika is seker een van die mees dekadente samelewings op aarde, waar elke oortreding, selfs moord of verkragting, verdra word. Die bevolking in sy geheel word deur die media en die owerheid aangemoedig om so losbandig as moontlik te wees en hul oor te gee aan lolyt, brassery en ‘n soort revolusionêre roes waarin die drifte botvier. As ‘n blyk van vreugde, brand jy sommer jou buurman se huis af. Dis soos ‘n karikatuur van die Wilde Weste in Hollywoodfilms: ‘n gesuip in die kroeg, skote in die lug of sommer ‘n skietgeveg op straat, terwyl die vrederegter (sheriff) insgelyks dronk in sy kantoor sy roes afslaap. Anders as in die films, beskik Suid-Afrika kwalik oor eerlike, opregte burgers wat teen die onreg en wanpraktyke in opstand kom.
Behalwe dat jy baie versigtig met jou verwysings na die diereryk en veral die orde van die primate moet omgaan, heers daar groot verwarring in Suid-Afrika oor wat reg en verkeerd, beskaaf of onbeskaafd, hoflik of onhoflik sou wees.