Geskiedenis van O-11 SS-72 - Inligting
(SS-72: dp. 491 (surf), 566 (subm.); 1. 175 '; b. 16'7 "; dr.13'11"; s. 14 k. (Surf), 11 k . (subm.); cpl. 29; a. 1 3 ", 4 18" tt .; cl. - 11).
0-11 (SS-72) is op 6 Maart 1916 deur die Lake Torpedo Boat Co., Bridgeport, Conn .; van stapel gestuur 29 Oktober 1917;
geborg deur mev. Bernard M. Baruch en in opdrag van New York op 19 Oktober 1918, het lt.kom. F. W. Scanland in bevel.
0-11 was te laat in diens van die Eerste Wêreldoorlog, en het in 1919 by ander bote van haar klas aangesluit in Cape May, N.J. Op 20 September 1919 is sy in kommissie geplaas, in reservaat by Cape May en in Oktober in Philadelphia gestoom; werkers in Philadelphia het maande lank aan die boot gewerk voordat sy na Coco Solo vertrek het.
Die aankoms van 'n sub -eskader by Coco Solo in 1913 het die nut van die bote getoon. 0-11 het daar in 1922 daar gerapporteer, nadat dekpersoneel haar tot die hoogste doeltreffendheid gebring het, het sy verskeie duikslae vanaf Panama geneem in die lente van 1923. In Oktober het sy na Philadelphia gevaar.
0-11 ontmantel te Philadelphia op 21 Junie 1924 en is oorgedra aan die kommandant, Navy Yard, Philadelphia. Die boot is in Julie 1930 verkoop uit die vlootregister, 9 Mei 1930.
Orcades Photo Album 1948 insluitend die opknapping van 1959
Neem asseblief kennis : alle buitebeelde van die skip is van haar voor die 1959 -opknapping en die trechteruitbreiding!
Minus die ssMaritime data, wat die skrywer bygevoeg het, dit was die oorspronklike plakkaat wat Orient Lines en hul twee nuwe liners bevorder
Die … RMS Orcades en die binnekort kom RMS Oronsay nuwe dienste na Australië
Hoofsitkamer - kyk agter na die lobby en galerye aan beide kante wat na die balsaal lei
Die galery tussen die hoofsitkamer en die balsaal
Main Lounge – sien uit
The Ballroom – sien uit na die galerye
Verder agter is die Tavern
Die immer gewilde bamboeskamer
Ver vooruit is die stadion en die geglasuurde uitkyk ver vorentoe, wat in latere skepe die "Crows Nest " geword het
Speletjies was baie ruim
Bo op Stadium Deck was die Grill Restaurant en sy spesiale sitkamer ver agter
Die Grill Restaurant kyk uit oor die agterste dekke
The Flat is een van die luukse suites, dit is slegs die slaapkamer, en daar is ook 'n ruim sitkamer en 'n voorportaal
'N Buitekas met 2 enkelbeddens
Binne 'n kajuit met twee of drie beddens
Die Toeriste se hoofingang en die Pursers Office
Die swembad was oorspronklik die eerste klas swembad tot en met die opknapping in 1959
Binne/buite enkel/twee slaapplek kajuit
Binne/buite tweeling/drie of vier slaapplek kajuit
Die RMS Orcades was beslis 'n kragtige skip, want sy was toegerus met kragtige stoomturbines, gebou deur die skeepsbouers, wat haar in kombinasie met die twee skroewe 'n uitstekende spoed van 24,7 4 knope gegee het, maar sy werk teen 'n gemaklike dienssnelheid van 22 knope tydens diens.
Sy vertrek op haar eerste reis van Tilbury op 14 Desember 1948, synde haar eerste reis, en vaar na Australië en Auckland Nieu -Seeland via Gibraltar, Napels, Port Said, Aden, Colombo, Fremantle, Adelaide, Melbourne en Sydney waar sy op Januarie aankom 13, 1949, en dan verder na Auckland, Nieu -Seeland, waar sy sou omdraai en teruggaan na die Verenigde Koninkryk.
'N Orient Lines -poskaart van die Orcades wat Sydney vertrek tydens haar eerste reis in Januarie 1949
Verbasend genoeg was die Orcades die eerste splinternuwe voering wat Australië ná die oorlog bereik het. Sy het die volgende ses jaar met hierdie diens voortgegaan en steeds meer gewild geword onder Australiese#146's en Nieu -Seelanders!
U sal opgemerk het dat die Orcades 'n voorvoegsel RMS gehad het, en dit was dus duidelik dat sy in diens was van die posdiens tussen Brittanje en Australië, en dat sy ook passasiers van die regering, besigheid en algemene personeellede sou vervoer wat op vakansie was of by vriende of familie was. Australië of Nieu -Seeland. Omdat sy 'n Britse skip was, het sy ook 'n kontrak gehad om as 'n immigrantevervoerskip te werk, met die meeste van hierdie passasiers in die toeristeklas, hetsy in die groter kajuite, of ten minste vier kajuitkajuite. Sy het immigrante vanaf haar heel eerste (eerste) reis geneem.
Orcades word in 1952 in Auckland gesien
Tydens haar diens op hierdie diens wat deur die Suez -kanaal na Australië vaar, het die enigste voorval wat haar perfekte rekord aangetref het, op 7 Mei 1952 plaasgevind toe sy in Port Philip Bay, Melbourne, aan die strand geloop het, maar sy is gou deur vier sleepbote en daar was geen skade nie en sy het haar reis voortgesit!
Maar in 1954 het beide Orient Line en P & ampO nuwe dienste bekendgestel met sommige van hul skepe wat oor die Stille Oseaan vaar. Met die aankoms van Orcades uit die Verenigde Koninkryk in Sydney, vertrek sy op 17 Desember 1954 uit Sydney en bedryf 'n "Circle Pacific Voyage, en#148 vaar via 'n verskeidenheid hawens na San Francisco waar sy op 6 Januarie 1955 aankom. keer dan terug na Sydney, waarna sy dan soos gewoonlik terugkeer na die Verenigde Koninkryk via die Suez.
'N Orient -poskaart wat haar wys voor haar opknapbeurt, minus die nuwe tregterpasstuk
Toe in 1955 besluit Orient Line om haar diens heeltemal te verander en die Orcades op 'n wêreldwye diens weswaarts te bedryf, en daarom vertrek sy Londen vir haar heel eerste seil na Nieu -Seeland en Australië via die Panamakanaal op 22 Augustus 1955 en arriveer in Sy sou dan terugkeer na die Verenigde Koninkryk en vaar via die Suez -kanaal. Tydens die Olimpiese Spele in Melbourne in November 1956 het die Orcades vir die duur gebly as 'n verblyfskip, en duisende mense van regoor die wêreld het haar vele geriewe geniet.
Tydens haar opknapping in 1959 is sy na die Harland & amp; Wolff werf in Belfast waar die skip bo -op haar tregter 'n "Stovepipe " gehad het, iets wat ook bekend gestaan ​​het as 'n " Top Hat " wat die verspreiding van rook sou verbeter vir haar agterste dekke. Aangesien haar tregter baie hoog op die skip was, het die tregter met hierdie nuwe "Stovepipe " nog groter gelyk as wat dit voorheen gedoen het.
Eerste swart-en-wit poskaart van die Orcades wat haar wys "Stovepipe " " Top-Hat "
Intern lugversorging is uitgebrei oor die hele skip, wat 'n enorme verbetering was vir die gemak van alle passasiers, in ag genome die tyd wat sy in tropiese waters deurgebring het. Boonop is 'n splinternuwe First Class Tavern en 'n nuwe swembad gebou, terwyl die voormalige nou aan Tourist Class toegeken is. Na voltooiing is haar nuwe hoeveelheid nou amptelik geregistreer as 28,399 BRT.
SS Orcades gesien in San Francisco
Peninsular and Oriental Steam Navigation Company (P & ampO) 1960-1972.
Die Orcades en sy keer terug na haar gewone diens oor die hele wêreld, maar in 1960 kom Orient Line in die besit van P & ampO Line nadat hulle die balans van die Orient Line -aandeelhouding oorgeneem het. Die bevel kom dat alle Orient Line -skepe hul lewering so spoedig moontlik in wit moet verander, maar op die een of ander manier is die SS Orkades daarin geslaag om 'n goeie vier jaar lank uit te hou en sodoende haar oorspronklike Orient Line -mieliekleurige romp tot 1964 te behou, wat haar volgende opknapping was.
Hierdie foto toon die vele beskutte dekke wat passasiers op 'n regte skip beskikbaar het
iets wat ontbreek in die moderne drywende cruise (vierkante) woonstel/oord vaartuie/bokse!
Fotograaf onbekend – Foto -notas hieronder
P & amp -kleur -poskaart van die SS Orcades aan boord beskikbaar
Tydens hierdie opknapping was die idee om haar twee -klas -konfigurasie te verander en haar te verander in 'n eenklas -skip met plek vir 1, 635 passasiers. Boonop is haar voormalige First Class Grill Lounge herbou in 'n bioskoop met 157 sitplekke en die eintlike Grill het die Cinema Lounge geword met 'n uitsig oor die agterste dekke. Die First Class Main Lounge is herdoop tot die " Riverina Room " slegs ander veranderinge sou gering wees, soos sagte meubels, ens.
Die voor die hand liggendste eksterne verandering sou haar eksterne voorkoms wees, want tradisionele Orcades -mielieromp van Orcades sou verdwyn en die tipiese P & amp -alle wit romp en bobou word met rooi bolaag, maar gelukkig die mielie/geel tregter met sy swart deksel en top -wat " oorgebly het!
Die nuwe vaartuig SS Orcades
Nadat die SS -orkades voltooi is, vertrek hulle in Mei 1964 op haar eerste reis na Tilbury en gaan voort met haar gewone Australiese lynreise wat weswaarts vaar. Met die lugrederye wat die migrerende handel oorgeneem het, het dit egter duidelik geword dat lynreise swaarkry en dat dit die vaarte was wat die meeste geld verdien vir die groot rederye, en sodoende het die SS Orcades gou beter bekend geword as 'n gelukkige en uitstekende vaartuig, eerder as om 'n tradisionele vaartuig te wees. Ofskoon sy nog steeds af en toe reis na en van die Verenigde Koninkryk en Australië onderneem het, maar dit was meer 'n verskuiwingsreis, want met haar aankoms op haar bestemming sou sy 'n reeks somervaarte uit Sydney begin, en dan ongeveer 4 maande later terugkeer na die Verenigde Koninkryk en voer verdere cruises van daar, sowel as uit die VSA.
Die einde is naby :
Haar Australiese vaarte was baie gewild, of dit nou na die Suidelike Stille Oseaan of die langer Asiatiese vaarte was. Op 17 April 1972 tydens een van hierdie vaarte terwyl Orcades in Hongkong was, was daar ongelukkig 'n brand in haar ketelkamer. Alhoewel dit nie die res van die skip beïnvloed het nie, was noodsaaklike dele nodig om voort te gaan. Dit blyk toe dat die SS & Iberia van P & amp;#146 reeds in Southampton neergelê is, en daarom het hulle die broodnodige onderdele van haar geneem en na Hong Kong gevlieg, en sy is herstel en sy reis voortgesit.
Hier sien ons die Orcades op pad na die einde van haar dae
Dit het egter geblyk dat hierdie goeie skip op pad was na haar laaste dae, en hoewel sy nog vaarte onderneem het, het sy op 3 Junie 1972 die laaste keer uit Sydney vertrek en na Engeland gevaar. By sy aankoms in Southampton het sy 'n groot aantal somervaarte gemaak, met die laaste wat op 13 Oktober teruggekeer het, en P & ampO het besluit om haar uit diens te neem en in die opslag en op die mark te plaas.
Die RMS Orcades, die skip wat gedurende haar dag as 'n skip van die toekoms beskou is, is oorgeneem deur baie beter skepe, soos die groot en ultra moderne SS Oriana en die elegante en superslanke SS Canberra. Die te mooi Orcades is al te gou verkoop aan "Nan Feng Steel Enterprises en#148 Taiwanese skeepsbrekers.
SS Orcades vertrek op 28 Desember 1972 met slegs 'n geraamte aan boord wat na die skeepsbrekers in Taiwan was. Sy het op 6 Februarie 1973 in Kaohsiung aangekom. Opbreek hiervan het die Orcades, eens groot vaartuig en vaartuig, op 15 Maart 1973 begin.
Orcades word hier by die afbreekplekke gesien terwyl hulle haar binnekant afbreek
Maar binnekort sny die fakkels haar op en sy sal daar nie meer wees nie
SS Orcades (III) Spesifikasies :
Gebou deur: Vickers Armstrong Ltd, te Barrow-in-Furness.
Van stapel gestuur: 14 Oktober 19 47
Tonnage: 28,164 BRT / 1959 - 28,399 BRT (bruto geregistreerde ton).
Motorkrag: 6 x enkelreduksie stoomrat -turbine -enjins deur haar bouers.
Spoed: 22 Knope – Max 24,74 op roetes.
Passasiers: 1948 - 773 First C lass & amp2 77 T Ourist Class / 1964 - 1, 635 One Class.
1948 - Gedeeltelik met lugversorging / 1959 - Ten volle lugversorging.
Ten slotte … herinneringe!
Ek vertrou dat hierdie RMS/SS Orcades -funksie u goeie herinneringe sal gegee het, ongeag of u op haar seil of nie. Sy was 'n wonderlike gesig om te aanskou wanneer sy in die hawe was, of dit nou in Australië, Nieu -Seeland, die Verenigde Koninkryk of 'n hawe oor die hele wêreld was. Want gereeld gaan die plaaslike bevolking dikwels na die groot kajuit en kyk na die groot vaartuie en droom, dink ek, miskien sou ek op 'n skip soos hierdie wees. As 'n klein kind onthou ek dat ek na 'n spesifieke skip gekyk het wat ek om een ​​of ander rede liefgehad het en dieselfde wens gehad het. Eendag en 148, ens. Wel, ek het uiteindelik op die einste skip van Rotterdam na Wellington, Nieu -Seeland, vertrek. 17 Mei 1958 en dus het my droom binne een jaar waar geword! Ander het moontlik baie later gevaar op 'n nuwer en meer moderne skip, maar as u na een van hierdie goeie vaartuie kyk, kan dit die idee wees om 'n vaart te neem!
Maar vir diegene wat op haar gevaar het, ek is seker dat u dit geniet het om na die oorspronklike interieurfoto's van haar sitkamers en ander plekke te kyk, wat geneem is gedurende die dae toe sy nog 'n tweeklas -voering was. Ek het ongelukkig nie veel van haar na haar opknapping in 1964 nie, behalwe die buitebeelde.
'N Fantastiese skildery deur 'n dierbare Nieu -Seelandse vriend Wallace Trickett
SS Orcades (III) het tussen 1948 en 1972 ontelbare reise na Australië onderneem en die eerste keer via die Suezkanaal gevaar. Vanaf 1955 begin sy haar wêreldreis deur eers oor die Panamakanaal te vaar en via die Suezkanaal na die Verenigde Koninkryk terug te keer. Tydens die Olimpiese Spele van November 1956 het Orcades twee weke in Melbourne gaan lê en is dit gebruik as 'n drywende hotel, wat baie suksesvol was, want gedurende hierdie tyd het sy duisende besoekers aan Australië van regoor die wêreld gehuisves. Boonop was sy vanaf 1964 'n baie geliefde en gewilde cruiseskip deur Australiese, Nieu -Seelanders, Amerikaanse en Amerikaanse en natuurlik die Britte, wat almal die Orcades so goed gedien het!
SS Orcades (III) was 'n skip wat deur baie mense nog steeds baie geliefd is, en sy sal onthou word as die eerste na -oorlogse nuwe voering van Brittanje wat spesiaal vir die Australiese diens gebou is!
Gebruik die Terug -knoppie in u blaaier of Maak die bladsy toe om terug te keer na die vorige bladsy
of gaan na ons INDEX
Besoek ook ons ​​funksies op die volgende Orient Lines/P & ampO -skepe
Daar kan meer wees sedert hierdie bladsy geskep is en#150 Sien ons HOOFINDEKS
Waar vind u meer as 627 klassieke passasiers- en vragvoerders?
Waar die skepe van die verlede geskiedenis maak en die in 1914 geboude MV Doulos Story
Neem asseblief kennis: ssmaritime en verwante webwerwe is 100% nie-kommersieel en die skrywer soek geen finansiering of gunste van enige vorm of vorm nie, het nog nooit gedoen nie en sal dit ook nooit doen nie!
Foto's op ssmaritime en geassosieerde bladsye is deur die outeur of uit die privaatversameling van die outeur. Daarbenewens is daar 'n paar beelde wat deur rederye en privaat fotograwe of versamelaars verskaf is. Krediet word aan alle bydraers gegee. Daar is egter 'n paar foto's wat aan my verskaf word sonder inligting oor die betrokke fotograaf/eienaar. Ek nooi hiermee uit as die eienaars van hierdie beelde so vriendelik sou wees om hulself aan my bekend te maak (my e-posadres kan slegs op www.ssmaritime.com gevind word), sodat krediet daarvoor gegee kan word.
ssMaritime is in besit en kopiereg deur Reuben Goossens - Alle regte voorbehou.
Advies van die Prokureur-generaal in Texas: O-11
Dokument uitgereik deur die kantoor van die prokureur -generaal van Texas in Austin, Texas, wat 'n interpretasie van die Texas -wet gee. Dit gee die mening van die prokureur -generaal van Texas, Gerald Mann, oor 'n regsvraag wat ter verduideliking voorgelê is: Of eiendom wat gekoop is uit die opbrengs van 'n oorlogsrisiko -versekeringspolis, al dan nie belasbaar is.
Hierdie teks is deel van die versameling getiteld: Texas Attorney General Opinions en is deur die departement van dokumente van die UNT Libraries verskaf aan The Portal to Texas History, 'n digitale bewaarplek wat deur die UNT Libraries aangebied word. Meer inligting oor hierdie teks kan hieronder besigtig word.
Mense en organisasies wat verband hou met die skepping van hierdie teks of die inhoud daarvan.
Persoon wat op een of ander manier betekenisvol is vir die inhoud van hierdie teks. Bykomende name kan in onderwerpe hieronder verskyn.
Kyk na ons webwerf vir hulpbronne vir opvoeders! Ons het dit geïdentifiseer teks as 'n primêre bron binne ons versamelings. Navorsers, opvoeders en studente vind hierdie teks nuttig in hul werk.
UNT Libraries Department of Government Documents
Die departement van dokumente van die regering, wat beide 'n federale en 'n staatsbiblioteek is, onderhou miljoene items in verskillende formate. Die departement is lid van die FDLP -inhoudvennootskapprogram en 'n aangeslote argief van die nasionale argief.
Die Curtiss O-11 Falcon was 'n weergawe van die O-1-waarnemingsvliegtuig wat vir die National Guard vervaardig is, en wat oortollige Liberty-enjins gebruik het. Die Curtiss D-12-enjin wat op die O-1 gebruik is, is ook in hul Hawk-vegters gebruik, en dit was ook 'n bietjie beperk.
Om 'n geskikte waarnemingsvliegtuig vir die National Guard te vervaardig, het die weermag besluit om oortollige Liberty-enjins in die O-1 Falcon-vliegtuig te installeer. Die eerste XO-11-prototipe is vervaardig deur 'n Liberty-enjin in die vierde produksie O-1 te plaas. Terselfdertyd het die vliegtuig die romplyne van die O-1A gekry.
Die XO-11 was 'n sukses, en daarom is die tipe in produksie bestel. Altesaam ses en sestig O-11's is in drie groepe bestel (reeksnommers 27-1 tot 35 27-98 tot 107 en 28-196 tot 217). Alhoewel dit vir die National Guard vervaardig is, is dit ook gebruik deur die 103rd Observation Squadron en deur die 42nd School Squadron in Kelly Field, Texas.
Een van die O-11's het dubbele kontroles en 'n aangepaste stert gekry en het die O-11A geword.
Verskeie is gebruik vir eksperimentele werk of as prototipes. Die een het die XO-12 geword met 'n Pratt & amp; Whitney Wasp-enjin. 'N Ander een word 'n O-13C, daarna 'n O-13C voordat hy as O-1B eindig. 'N Ander een het die XO-16 geword.
Enjin: Liberty 12A
Krag: 433 pk
Span: 38 voet
Lengte: 27 voet 3,5 duim
Leeg gewig: 3,012 lb
Bruto gewig: 4,532 lb
Maksimum spoed: 146,9 mph
Klimkoers: 1,066 voet/ min
Diensplafon: 16,630 voet
Reikwydte: 437 myl
Bewapening: een vaste en een buigbare masjiengeweer
Hoe was skeiding in 1930 in Amerika?
In die 1930's het segregasie in Amerika in die federale regering omgekeer danksy Franklin D. Roosevelt se administrasie, en baie Afro -Amerikaanse leiers het swartes gevra om daarop te fokus om hulself te help, maar die Jim Crow -wette het baie probleme vir Afro -Amerikaners veroorsaak. Die Jim Crow -wette is in die suidelike state aangeneem en het gelei tot die meeste segregasiepraktyke in hierdie era.
Die Jim Crow -wette bepaal dat wit mense en swart mense afsonderlik moet woon en dat kerke, teaters, hospitale en skole deur ras geskei moet word. Die Klu Klux Klan was ook aktief gedurende hierdie tyd en hulle terroriseer swart mense sowel as immigrante, Jode, Rooms -Katolieke, kommuniste en sosialiste. Hulle was 'n wit angelsaksiese protestantse groep wat vandag nog bestaan. Hulle sou mense teer en veer, asook mense uit hierdie minderheidsgroepe ophang, verkrag, vermoor en lynch.
Die suidelike state het dit ook op hulle geneem om dit moeilik te maak vir Afro -Amerikaners om te stem. Hulle het 'n meningspeiling opgelê waar 'n persoon moes betaal om 'n stem te kon uitbring. Die meeste swart mense kon nie hierdie belasting bekostig nie en kon dus nie stem nie. Hulle het ook geletterdheidstoetse geïmplementeer wat voltooi moes word om te stem. As 'n swart persoon die toets geslaag het, is hulle geslaan en geteister om te verhoed dat hulle stem.
Geen inhoudsopgawe-bladsye gevind nie. Onreëlmatige paginasie.
Voeg by 2016-03-15 19:57:20 Boekplaatblad 0008 Belnommer 31833017746204 Kamera Canon EOS 5D Mark II Ekstern-identifiseerder urn: oclc: rekord: 1085174089 Uitvougetal 0 Identifier southinbuildingo11chan Identifier-ark ark:/13960/t7pp3kg46 Faktuur 11 Lccn 09004481 Ocr ABBYY FineReader 11.0 Bladsy-progressie lr Bladsye 648 Ppi 500 Scandate 20160404181600 Scanner scribe1.indiana.archive.org Scanningcenter indiana
Waarom Japan gepla word deur die Koreaanse eenvormingsvlag
Geplaas op 26 April 2018 20:08:26
Voor die historiese ontmoeting tussen die leiers van Noord- en Suid -Korea op 27 April 2018, is politieke embleme wat eenheid uitbeeld, in Suid -Korea uitgerol.
Een hiervan is 'n uiteensetting van die volledige Koreaanse skiereiland, soos op die Koreaanse verenigingsvlag wat prominent op die Olimpiese Spele gesien is. Binne Peace House, waar Kim Jong Un en Moon Jae-In ontmoet, is stoele gegraveer met dieselfde omtrek en 'n miniatuur weergawe van die vlag sal later op die dag op 'n nagereg geplaas word.
Maar nie almal beskou die simbole gunstig nie.
Die Koreaanse verenigingsvlag bevat 'n reeks omstrede eilande tussen Japan en Suid -Korea wat al meer as 'n millennia lank 'n bron van spanning is.
Beide Suid -Korea en Japan eis die paar byna onbewoonbare eilandjies in die See van Japan, wat deur Suid -Korea beheer word. Suid -Korea verwys na die eilande as Dokdo, terwyl die Japannese na hulle verwys as Takeshima.
Internasionaal het hulle die naam Liancourt Rocks gekry om geskille te vermy.
Japan beweer dat dit die eilande in 1905 as terra nullius verkry het tydens sy besetting van Korea, terwyl Korea beweer dat dit onwettig beset was en dat Japan se aansprake op die eilande neerkom op voortgesette imperialisme.
Die Liancourt Rocks.u00a0 Suid -Korea verwys na die eilande as Dokdo, terwyl die Japannese dit na verwys as Takeshima.
Die eilande het 'n beduidende simboliese belang vir Suid -Korea, maar Japan het beswaar gemaak teen die gebruik van die eilande in die Koreaanse verenigingsvlag.
Op 25 April 2018 het die ministerie van Buitelandse Sake van Japan 'n formele klag ingedien oor die gebruik van die vlag, wat verskyn op 'n mango-mousse wat tydens die inter-Koreaanse beraad op 27 April 2018 bedien is.
'N Japanse amptenaar het met die Suid -Koreaanse ambassade in Tokio vergader en gesê dat die gebruik van die vlag beslis jammer en onaanvaarbaar vir Japan is, volgens NHK News.
Die Japanse ambassade in Seoul het ook 'n klag by die Suid -Koreaanse ministerie van buitelandse sake ingedien.
Dit is nie die eerste keer dat die simbool Japan woedend maak nie.
In Februarie 2018 het Japan betoog teen die verenigingsvlag wat te sien was tydens 'n yshokkiewedstryd tussen die gesamentlike Noord-Suid-Koreaanse span en Swede.
Suid -Korea het later gesê dat dit nie die eilande sal uitbeeld op die vlag wat dit tydens die Olimpiese Spele sou gebruik nie. Maar foto's van Noord -Korea se cheerleaders tydens die wedstryde toon dat dit blykbaar die omstrede vlag gebruik het.
Die sink van vervoergevangenes in die Verre Ooste
Tussen 12 en 18 September 1944 het die geallieerde magte drie Japannese stoomskepe gesink wat voorraad gehad het om die Japanse oorlogspoging te ondersteun. Maar hierdie skepe was destyds onbekend aan die Geallieerdes, en het ook geallieerde krygsgevangenes (JAV's) en Javaanse slawe -arbeiders (romushas) vervoer. Die Geallieerdes het ander POW-vervoerskepe gedurende September 1944 gesink, maar die sinking van die Kachidoki Maru en die Rakuyo Maru op 12 September het daartoe gelei dat die eerste ooggetuieverslae deur voormalige krygsgevangenes aan geallieerde administrasies gegee is oor toestande in kampe op die spoorweg Thailand-Birma, terwyl die sink van die Junyo Maru op 18 September een van die dodelikste maritieme rampe van die Tweede Wêreldoorlog was. Die twee sinkings, slegs ses dae van mekaar af, het die dood van meer as 7 000 mans tot gevolg gehad.
Die Kachidoki Maru was die grootste van hierdie stoomskepe, meer as 500 voet lank en meer as 10 000 ton. Sy is getorpedeer, saam met die Rakuyo Maru, op 12 September 1944 deur Amerikaanse duikbote op pad na die vasteland van Japan vanaf Singapoer. Die Junyo Maru, die kleinste stoomskip op 400 voet lank en 5 000 ton, is op 18 September aan die westelike kus van Sumatra deur 'n Britse duikboot getorpedeer. Toe hierdie stoomskepe gesink is, het die gevangenes en slawe -arbeiders aan boord almal teruggekeer van of na die spoorweë waarop hulle bestem was om te werk.
Meer as 1 300 krygsgevangenes is aan boord gepak Rakuyo Maru en nog 900 op die Kachidoki Maru op 6 September 1944 by die dokke by Keppel Habour, Singapoer. Hierdie mans het gewerk aan die spoorweg Thailand-Birma-'n bouprojek van 250 myl waarop die krygsgevangenes sedert Junie 1942 gedwing is om te werk. Ongeveer 100 000 romushas en 12 000 krygsgevangenes het hul lewens verloor as gevolg van die wrede omstandighede waaronder hulle was gedwing om te werk. Alhoewel die belangrikste konstruksiewerk aan die spoorlyn teen Oktober 1943 voltooi was, het die mans steeds gebuk gegaan onder die gevolge van ernstige wanvoeding en tropiese siektes soos malaria, dysenterie en beri-beri. In hierdie toestand is diegene wat van Singapoer na ander poste vervoer sou word, met die luike toe in die ruimtes van die skepe gestamp - ''n laag mans wat skouer aan skouer lê', herinner die Australiese privaat Philip Beilby - met 'n rak daarbo om bevat nog 'n laag mans. Rudimentêre toiletgeriewe - bokse aan die kant van die dek - was tot hul beskikking (IWM SR 23824).
Die Rakuyo Maru en Kachidoki Maru vaar op 6 September as deel van konvooi HI-72 wat na Japan was. Behalwe krygsgevangenes, het die skepe belangrike voorrade vir die Japannese oorlogspoging, insluitend olie, rubber en bauxiet, wat die konvooi 'n teiken vir die geallieerde aanvalle gemaak het. Japannese troepe en krygsgevangenes het hulself bekommer oor die vraag of hulle die reis veilig sou onderneem. Ander vervoerskepe het reeds verlore gegaan, waaronder die Lissabon Maru op 1 Oktober 1942 het die Suez Maru op 29 November 1943 het die Harugiku Maru op 26 Junie 1944 en die Koshu Maru op 4 Augustus 1944. In totaal word vermoedelik 23 skepe wat krygsgevangenes vervoer tydens die konflik in die Verre Ooste deur die Geallieerde magte laat sink, met die verlies van byna 11 000 krygsgevangenes en duisende romushas.
By aan boord van die Rakuyo Maru, en om die kommer van hul kamerade te onderdruk, het sommige Australiese krygsgevangenes hul ervarings oor die ondergang van die HMAS gebruik Perth tydens die Slag van die Sundastraat einde Februarie 1942. Terwyl hulle in die ruim gepak is, het hulle mede -krygsgevangenes advies gegee oor wat hulle moet doen in geval van 'n insinking. Die manne lê terwyl hulle 'na die see kyk en met mekaar praat' (IWM SR 23824), en was ook besorg oor praktiese aangeleenthede - die soort werk wat hulle moontlik in Japan sou moes verrig (die gerug was dat dit steenkoolmynbou sou wees, waarvan niemand ervaring gehad het nie), en die weinig wat hulle gehad het in die weg van persoonlike besittings. Hulle het ook nie veel klere nie, en gedurende die afgelope twee jaar het gevangenskap gewoond geraak aan 'n ander klimaat as die wat hulle in Japan sou teëkom. Hulle het gewonder hoe goed hulle sou aanpas, gegewe die spanning wat hulle reeds verduur het. Elke tyd wat die krygsgevangenes uit die ruim op die dek toegelaat is, was kosbaar, dit het elkeen 'n kans gegee om vars lug in te asem in plaas van die verstikkende stank van die disenterie, en om sy stywe, beknopte ledemate te beweeg .
Op 12 September om 05:00, ses dae van die reis, torpedo's van USS Seeleeu slaan die Rakuyo Maru. Riviere van vuur vlam in die see van die konvooi se olietenkwaens wat vroeër die nag getref is, maar die mans het geweet dat hulle die skip moes verlaat. Daar was baie min reddingsbaadjies en die Japannese het die reddingsbote bestel. Krygsgevangenes het enigiets in die water gegooi wat sou dryf - stukke hout, rubber - onthou dat hulle waterbottels moes versamel voordat hulle spring. Die ru -olie het die mans laat opgooi terwyl hulle dit ingeneem het en dit het gebrand - soos die soutwater - toe dit in aanraking kom met skeure en sere op hul vel. Maar die olie het ook 'n dik, vetterige laag geskep wat diegene wat etlike dae op see deurgebring het, ekstra beskerming bied teen die harde son gedurende die dag en die bittere wind in die nag. Oorlewende mans kyk uit die water en probeer om die trek uit die skip te vermy Rakuyo Maru het die volgende middag gesink.
Op 12 September om 22:40, USS Pampanito getorpedeer die Kachidoki Maru. Sy sak baie vinniger as die Rakuyo Maru - binne minute, eerder as ure. Die 900 man aan boord moes in die donker nag in die see spring. Die sterker swemmers het probeer om diegene wat hulle kon hoor sukkel om hulle te help. 'Maar', onthou Thomas Pounder, 'n skutter by die Royal Artillery, ondanks sy vertroue in die water, 'toe ek die water tref, het ek reguit afgegaan ... dit het gelyk asof iemand 'n mat reg om my toegedraai het, ek kon nie skuif '(IWM SR 4887). Nadat hy gesukkel het om die oppervlak te bereik en deur Japannese wagte van 'n reddingsboot weggestoot is, kon Pounder uiteindelik op 'n bamboesvlot klim waar hy die res van die nag sou deurbring. Toe die dag breek, soek hy na die man wat sy beste vriend deur hul tyd op die spoorweg Thailand-Birma was en langs hom op die skip was. Maar hulle is geskei en Pounder se maat was een van die 400 mans wat hul lewens verloor het toe die Kachidoki Marudaardie nag. Japanse skepe het die volgende oggend teruggekeer om die oorlewende mans op te laai. Saam met meer as 500 ander krygsgevangenes is Pounder na die Kibitsu Maru, waarop die geredde manne hul reis na die vasteland van Japan sou voortsit. Hier het hulle tot aan die einde van die oorlog in ballingskap gebly.
Vir die oorlewendes van die Rakuyo Maru torpedo, sou dit drie, vier en - vir 'n klein aantal mans, insluitend Philip Beilby - ses dae wees voordat hulle uit die see gered is deur dieselfde geallieerde duikbote wat die konvooi gesink het. Daardie dae op see was 'absoluut honger vir water', die mond droog op en jou tong kleef op jou monddak, terwyl hulle altyd na 'sout en' kristalagtig 'soutwater kyk (IWM SR 23824). Die eerste paar dae het die mans probeer om hul moraal te handhaaf deur liedjies te sing om die tyd te verbygaan, maar die son se glans van die water het 'ondraaglik' geword, die olie in die oë brand, die soutwatersere veroorsaak 'jeukerige kolle' en die vel het afgeskil. Hallusinasies het veroorsaak dat sommige mans na skepe wat nie daar was nie, swem - en as gevolg daarvan verdrink het. Ander het gesterf van dors, aggressief geraak of eenvoudig 'mal' geword. Die mans het van die Rakuyo Maru voel vry omdat hulle gevangenes en die bajonette nie meer om hulle was nie, 'maar jy is nie regtig vry nie omdat die bodem van die see jou roep' (IWM SR 23824).
USS Pampanito en USS Seeleeu het voortgegaan om die gebied in die Suid -Chinese See te patrolleer na die aanval op die konvooi. Na drie dae het die duikbootpersoneel wrakstukke en puin opgemerk met mans wat op vlotte dryf: 'Ons kon hulle nie herken nie', het luitenant -bevelvoerder Davis, uitvoerende beampte van die Pampanito, 'Hulle het almal geraas en geskreeu in die top van hul stemme ... Hulle was baie moeilik om te hanteer, hulle was net bedek met 'n swaar olie, oor hul hele liggaam, hul hande, en ons het 'n duiwel van 'n tyd probeer om hulle aan die gang te kry bord, hulle was glad, kon hulle nie optel nie. Hulle was redelik swak en kon hulself nie baie help nie ... Ek onthou die eerste een wat opgedaag het - hy het die man eintlik gesoen toe hy hom op die dek trek, hy was so bly om daar te kom. Hulle was nogal in 'n toestand van histerie, hulle het feitlik opgegee toe hulle uiteindelik deur ons opgetel is '. Luitenant -bevelvoerder Landon Davis se volledige verslag oor redding is beskikbaar op die webwerf van die San Francisco Maritime National Park Association, net soos merkwaardige geredigeerde filmmateriaal van die redding van 157 krygsgevangenes uit die Rakuyo Maru sink, verfilm met behulp van die USS Pampanito's periskoop kameras. Die oorspronklike filmmateriaal word in die Amerikaanse nasionale argief bewaar.
'N Tifoon sou die soektog belemmer, maar die duikbote vir drie dae - met hulp van die USS Barb en Queenfish -het voortgegaan om die manne uit die see te trek. A small number would die in the days following their rescue, but the former POWs from the Rakuyo Maru were eventually repatriated to Australia and Britain. Whilst on board the submarines, the former POWs heard news of the war's progress, and provided their own intelligence to military personnel on conditions in the Far East. The rescued men were full of praise for the submarine crews and the care that they provided for the survivors before they arrived at a medical base in Saipan.