#Jongstemme: Ons land se voedingsbron word uitgewisDeur Zanèl Burger Zanèl Burger. Ons land se voedingsbron word uitgewis … en nie deur die droogte nie. As jy vandag geëet het, sê dankie vir ŉ boer. Om te boer word vandag as die gevaarlikste beroep in Suid-Afrika beskou. Covid-19 is op almal se lippe, maar die toenemende epidemie van plaasmoorde is eintlik die pandemie sedert 1994 wat te maklik geïgnoreer word. Hierdie land is op pad na ŉ pandemie van hongersnood weens die uitwissing en verdrywing van ons land se voedingsbron deur die skending van ons boere se menseregte en die ontneming van ons boere se eiendom. Daar is ŉ daadwerklike noodkreet om hulp sodat dit tot ŉ einde gebring kan word en ons in hierdie land kan voortbou op ŉ toekoms en drome waarvan ons voorgeslagte reeds die fondamente gelê het. Die reusestyging in plaasaanvalle wys dat die polisie nie die vermoë of mannekrag het om geweldsmisdaad op plase te keer nie. Dit beteken dat jy tydens ŉ plaasaanval heel moontlik op jouself aangewese gaan wees. Daar word beweer dat die omstandighede van plaasmoorde, waarvan boere die slagoffers is, ook weens onderliggende rassespanning veroorsaak is. Is dit nie maar net nog ŉ poging om ons Suid-Afrikaanse boere só van hul plase te verdryf nie? Plaasmoorde het sodoende ŉ hoogs emosionele saak geword wat in sommige kringe as doelbewuste volksmoord beskou word. Rassisme en onverantwoordelike politieke uitlatings dra by dat ŉ klimaat van brutaliteit in die plattelandse gemeenskappe geskep word. Die uitwerking van die toename in plaasmoorde word nie net in die plaaslike dorpe, gemeenskappe of land gevoel nie, maar ook in die nasionale voedselsekerheid, omdat daar ŉ groot afname in boere is wat bereid is om nog te boer. Hulle verhuis dus eerder na stede. In ons land se huidige omstandighede waar die nood onder gemeenskappe geweldig hoog is, is die landboubedryf die grootste uitreikingsbron om hierdie behoefte aan te raak! Dit is ook dieselfde bedryf waaroor daar kort-kort ŉ berig verskyn – nog ŉ plaasaanval, net nog ŉ plaasmoord … ja, dit was een van die hande en harte wat aan diegene in nood uitgedeel het. Ná elke plaasaanval of plaasmoord dink ons die lewe gaan ongesiens voort, maar stukkie vir stukkie is ons land se voedingsbron aan’t verklein en ons land verarm aan selfvoorsiening. Ons beskou die rolprent Treurgrond as ŉ “fliek”, maar dit is ons daaglikse werklikheid. Ek haal graag die treffende beeldspraak daaruit aan: “Die natuur is stiller op ŉ Sondag, so ŉ gewyde stilte amper asof die voëls en die wind weet dat Sondag ŉ rusdag is. So is dit ook op elke slagoffer van ŉ plaasmoord se begrafnis op die plaas – soos die kis in die grond afsak, so treur die grond oor sy eienaar. Indien al die trane opgevang sou word, sou dit ŉ oseaan kon vorm.” Plaas jouself in hierdie mense se skoene wat daagliks in vrees moet leef, daardie toegewyde grondbewerkers wie se enigste doel is om kos aan my en jou en ons land te voorsien. Te midde van hierdie vrees bly hy steeds op die plaas, ja, want dit is sy liefde, sy lewe, sy grond, sy trots en sy hoop dat dit sal verander. Elke keer dat daar ŉ boer weens ŉ plaasaanval sterf, verloor hierdie land iets. Eers wanneer die laaste boer sterf, sal ons besef dat melk nie net van ŉ melkbottel kom nie. Ek haal weer uit Treurgrond aan: “Soms lug ons net ons kop na die Hemel toe en vra: Here, hoe het dit gebeur?” #JongStemme is ŉ projek deur Maroela Media en Solidariteit Jeug wat die jeug se stem in die openbare domein wil beklemtoon. Besoek Solidariteit Jeug se webblad by www.jeug.co.za vir hulp en raad met jou loopbaan. As jy tussen 18 en 24 jaar oud is en ŉ meningstuk wil skryf, stuur ŉ e-pos na [email protected] en ons maak graag kontak met jou.