Geelbokkie-marmotte is 'n Noord-Amerikaanse soorte grond eekhoring. Fremme / Shutter
Die Verenigde Koninkryk se weer het 'n somersault gedoen in die eerste helfte van 2020, aangesien die natste Februarie op rekord plek gemaak het vir die oulikste lente. Klimaatsverandering het die omgewingstoestande wat normaalweg as normaal beskou kan word, gekniehalter, en geleidelik ruwe seisoene geskep wat 'n verwoesting vir die samelewing veroorsaak. Langer, droër somers verhoog die risiko van gewasversaking en brande, oorstromings verswelg huise, en minder winter sneeuval en vroeëre ontdooie bedreig varswatervoorraad.
Maar hoe gaan dit met diere? Baie soorte het lewenssiklusse en strategieë ontwikkel om miljoene jare die seisoene die hoof te bied, veral dié in gematigde tot arktiese en alpiene omgewings. Hier is die seisoenale veranderlikheid groot en voorspelbaar. Kort en matige somers produseer uitbarstings van plantegroei en voedsel, wat die perfekte tyd is om kleintjies te baar wat kan vreet om hul fiksheid te ontwikkel. Diere wat gevorm word in lang, harde winters, met 'n skaars kos, is grootliks afhanklik van vetreserwes vir energie, en in uiterste gevalle, hiberneer of migreer.
Terwyl spesies seisoene bewoon wat nie meer lyk soos dié waarin hulle ontwikkel het nie, word hul kanse op oorlewing minder beheer deur hul eie noukeurige aanpassings, en meer deur die wispelturige weer. Vir spesies wat in seisoenale klimaat bestaan, lewer die winter en die somer verskillende uitdagings van hul eie.
Klimaatsverandering en seisoenale oorlewing
In nuwe navorsing, het ons ondersoek hoe geelmielie-marmotte in die Colorado Rocky Mountains op klimaatsverandering gereageer het. Sedert die sewentigerjare word elke marmotpoppie wat op die studieterrein gebore is, gekenmerk, en die lewe daarvan het jaar na jaar gevolg.
Marmotte is groot, grawende eekhorings, en het 'n duidelike seisoenale lewensiklus, met 'n periode van vier maande gedurende die lente en somer, wanneer hulle aktief is en gewig moet opdoen deur plante te vreet, en 'n periode van agt maande van winterslaap gedurende herfs en winter. Marmotte, net soos ander soogdiere wat groei en plant, help om belangrike habitatte te vorm en dien as prooi vir baie roofdiere.
Die studieterrein by aankoms - dik sneeu so ver as wat die oog kan sien. Lynkoorde, skrywer met dien verstande
Toe ek die eerste keer by die alpine veldstasie in April was ek verbaas oor die dik laag sneeu wat by die dakke van die klein houtkajuite bereik wat rondom die stad Goties is, vernoem na die Gotiese Berg wat bo-op wag. Maar die lente het ingekom en die sneeu het gesmelt, en in die somer het wildeblomme die vallei van die vallei verander.
Klimaatrekords 'n somber prentjie geskilder. Oor die afgelope veertig jaar het die winter gemiddeld tussen twee en vier grade Celsius warm geword, terwyl die jaarlikse sneeuval met drie en 'n half meter afgeneem het. Somers word met twee grade Celsius opgewarm, met ongeveer 40 dae verleng en van oorwegend nat na oorwegend droog verander.
Die somer is warmer, langer en vroeër elke jaar. Lynkoorde, skrywer met dien verstande
Gedurende hierdie tyd het die kans dat marmotte 'n somer oorleef, toegeneem, maar die kans om die winterwinterslaap te oorleef, het verminder. Die jongste ouderdomsklasse (die kleintjies en eenjariges) het die grootste veranderinge in die seisoenale oorlewing gesien.
Ons het gevind dat laer oorlewing in die winter die gevolg was van toestande gedurende die vorige somer, toe hitte en droogte waarskynlik die voedingsomstandighede vir marmotte verminder het, en dit in 'n slegte plek vir die winterslaap laat.
Of 'n marmot 'n somer oorleef het, hang in albei seisoene af. Kleintjies sal waarskynlik die somer oorleef as dit 'n winter met lae sneeuval volg. Dit was waarskynlik omdat die moeders van hierdie hondjies in 'n beter toestand was, aangesien voerkrale vroeër ná die winterslaap beskikbaar geword het.
'N Marmot pup. Graeme Shannon, skrywer met dien verstande
Onverwags het eenjariges beter oorleef toe die somers langer en warmer was. Dit kan wees dat jaarlinge met hul kleiner liggaamsgrootte minder geneig is tot hittestres in vergelyking met volwassenes. Ons vermoed egter dat hul veerkragtigheid nie kan duur nie, aangesien die somers aanhou warm word en droër word.
As u bloot die hele jaar op die oorlewing van 'n spesie konsentreer, kan hierdie meer dramatiese seisoenale reaksies op klimaatsverandering verberg word, en dit lei ons tot 'n valse gevoel van veiligheid. En kontrasterende seisoenale antwoorde kanselleer mekaar nie noodwendig nie. Vir die marmotte was die netto verandering gedurende die jaar negatief vir kleintjies, positief vir die jaarlinge, terwyl daar geen verandering by volwassenes was nie. Die feit dat klimaatsverandering in 'n seisoen gunstige toestande tot gevolg kan hê, en dat moeilike toestande in 'n ander potensieel wyd is. wisselende gevolge vir die volharding van spesies wat gematigde tot meer ekstreme habitatte bewoon, soos woestyne, berge en poolstreke, waar die vinnigste klimaatsveranderinge waargeneem word. Soortgelyke bevindings het na vore gekom uit ander spesies regoor die wêreld, vanaf meerkatte in die Kalahari-woestyn na bighorn skape in die Kanadese Rotsgebergte.
Vir wilde diere wat naby die pole of naby bergtoppe woon, soos marmotte, is daar nêrens heen om te gaan wanneer die toestande verder en verder van optimaal af gly nie.
Line Cordes, dosent in mariene bevolkingsekologie, Bangor Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Hoe diere die wêreldwye verdwerging van die aarde se seisoene hanteer