Verste Japanese Advance, Milne Bay - Inligting
Verste Japanese Advance, Milne Bay
Hierdie gedenkteken was die verste wes wat die Japannese gevorder het tydens die slag by Milne Bay. Die gedenkteken lui
Milnebaai 1942 - Die RAAF's Vergeet die beste uur
Sommige van ons vergeet miskien dat dit van die Geallieerdes die Australiërs was wat die betowering van die onoorwinlikheid van die Japanse leër die eerste keer verbreek het.
- Aanhaling van Field Marshall Sir William Slim,
Bevelvoerder van die Tweede Wêreldoorlog se Statebondmagte in Birma (en later goewerneur -generaal van Australië).
September 1942 was die hoogtepunt van die verowering van die as in die Tweede Wêreldoorlog. In die Stille Oseaan het Japan se soldate onstuitbaar gelyk. Die gety was egter op die punt om te draai.
Op Sondag 6 September 1942 het Japannese landmagte hul eerste afdoende nederlaag onder die geallieerdes gely. By Milne Bay in Papua het 'n oorwegend Australiese mag twee weke lank geveg om 'n belangrike vliegveld suksesvol te verdedig teen 'n vasberade Japannese inval. Die seëvierende Australiese weermag-eenhede is deurslaggewend ondersteun deur twee plaaslik gebaseerde eskaders van RAAF Kittyhawks.
Milne Bay was 'n belangrike keerpunt in die Stille Oseaan -oorlog. Dit het destyds wêreldwyd publisiteit gekry, maar is sedertdien grootliks vergete.
Dit verdien om onthou te word.
Vroeg 1942. Japannese uitbreidingstrategie
In die eerste helfte van 1942 het Port Moresby die enigste aansienlike geallieerde vliegbasis op die enorme eiland Nieu -Guinee gebied. Die Japannese, na hul dramatiese vroeë suksesse in die Filippyne en Suidoos -Asië, het die verowering van Port Moresby tot een van hul belangrikste doelwitte gemaak om hul defensiewe omtrek in die Stille Oseaan te versterk. Dieselfde Japannese planne voorsien ook in die verkryging van verskeie ander basisse, soos Guadalcanal en Midway (albei sou die belangrikste plekke wees vir veldslae).
Milne Bay is aan die verre oostelike punt van Papoea -Nieu -Guinee geleë.
Port Moresby het in Maart-April 1942 die toneel geword van die epiese lugverdedigingsveldtog van die RAAF 75-eskader in Maart-April 1942. Hul Kittyhawks het die Japannese vegvliegtuie en bomwerpers aansienlike verliese aangerig, terwyl dit noodsaaklike dekking vir die geallieerde militêre opbou in Papoea. Dit is 'n maatstaf van die intensiteit van die veldtog dat byna elke 75 Squadron Kittyhawk binne die paar weke verlore gegaan het of afgeskryf is. 75 eskader is teruggetrek na Australië om weer toe te rus, en die lugverdediging van Port Moresby aan USAAF-eenhede te oorhandig. Hulle volgende rol sou wees in die verdediging van Milne Bay.
Junie 1942. 'n Nuwe basis by Milne Bay
Die Geallieerdes het reeds 'n dringende behoefte gehad om meer lugbasisse in die noorde van Australië te vestig. Die geskiktheid van Milne Bay het eintlik onder die aandag van die Geallieerde gekom deur die dekodering van Japannese planne om hul eie basis in die gebied te vestig. Die Geallieerdes het die inisiatief aangegryp en Australiese troepe is eers daar, middel Junie 1942, geland.
Hierdie voorkomende besetting van Milnebaai toon aan hoe strategies die geheime Amerikaanse en Australiese kodebrekende pogings van die tyd strategies belangrik was. Kodebreking het reeds toegelaat dat die poging tot Japannese amfibiese inval in Port Moresby in die Slag van die Koraalsee op 7-8 Mei 1942. Toe, op 8 Junie, het briljante Amerikaanse dekoderingspogings 'n relatief ligte Amerikaanse draagmag toegelaat om 'n veel groter Japannese vlootmag in die kern te verras en te verslaan. Slag van Midway. Op dieselfde manier, op 7 Augustus, het inligting van die kodebrekers die Amerikaanse mariniers gelei om die vliegveld wat die Japannese op Guadalcanal gebou het, te vang.
Woudbedekte berge langs die Milne-baai.
Milne Bay is 'n V-vormige skeuring wat 30 kilometer tot in die verre oostelike punt van die eiland Nieu-Guinee sny. Hierdie ligging oorheers die seebane na Port Moresby en Noord -Queensland. Die Baai het palmstrande omring deur wolke wat omhul is, maar die aanvanklike indruk van 'n tropiese paradys is gou verdwyn vir die manne wat daar aangekom het om te veg.
Die bou van drie geallieerde vliegbane aan die hoof van die baai is beplan. Namate die gebeure verloop het, was slegs een vasgestel teen die tyd dat die Japannese in Augustus 1942 binnegeval het. Die bevel om met die konstruksie van die vliegveld by Milnebaai te begin, is op 12 Junie uitgereik, net 'n week nadat die terrein eers van die webwerf herwin is. lug. Gemeganiseerde Amerikaanse ingenieurs -eenhede, bygestaan ​​deur Australiese militia -troepe en plaaslike inwoners van Papoea, het 'n intensiewe program van landings-, kaai- en padbou begin. Opruimings is vinnig deur die klapperpalmplantasies en 'n innoverende Amerikaner gesny Marston Mat aanloopbaan is gelê. Dit bestaan ​​uit deurboorde staalplanke ('PSP') van 0,25 duim dik, maar verlig met tientalle sirkelvormige gate wat deur die struktuur gestamp is. Die planke het aanmekaar geknip om 'n stewige oppervlak te gee (noodsaaklik in die moerasstoestande van Milnebaai, waar daaglikse stortreën die norm was).
'N Kittyhawk -taxi verby 'Marston Mat' deurboorde staalplank op die modder by Milnebaai gelê.
(Ook algemeen bekend as 'Marsden Mat' - die korrekte naam is Marston, na die plek van die eerste sodanige installasie in Noord -Carolina,
wat later uitmekaar gehaal en herbou is naby Townsville Qld. in 1942.)
Ondanks chroniese toerustingstekorte en ongunstige tropiese weer, was 'n rudimentêre vliegbasis binne ses weke gereed. Dit is vernoem Gurney Strip ter ere van 'n lugvaartpionier in Port Moresby wat vermoor is terwyl hy 'n Amerikaanse B-26-bemanning op 'n missie begelei het. Die vinnige ingebruikneming van hierdie vliegveld was 'n aansienlike prestasie, aangesien die meeste mense wat eers betrokke was, hul werk geleer het en daar 'n groot verwarring in die bevelstruktuur was. Die sake is vererger deur 'n onderdrukkende beleid van geheimhouding en die chaotiese verspreiding van noodsaaklike winkels in Port Moresby om Japannese bombardemente te vermy. Daarbenewens het malaria -muskiete oor die terrein gewemel en het aanvanklike onvoldoende siektebeheer tot ernstige siektes gelei.
Teen 26 Junie het die personeel van die Milne Bay Radar Station begin met die moeilike taak om hul radarantenne van 35 ton met tydelike gereedskap op te rig. Die Radar-stasie was op 8 Augustus in werking, maar as gevolg van die omliggende berge kon dit slegs waarskuwings gee vir aanvalle van medium tot hoë hoogte. Op 'n wyse is 'n netwerk van waarnemers -eenhede met 'n kuswagter, toegerus met radio's, ook op strategiese punte rondom die kus opgerig om visuele waarskuwings te gee oor inkomende aanvalle.
Die Milne Bay -radarstasie, gekamoefleer tussen die klapperpalms.
Intussen het 75 eskader hul vervangende Kittyhawks in Queensland afgelewer en hul krag herbou onder bevel van eskaderleier Les Jackson. (Die broer van 3 eskader "Ou John" Jackson, wat 75 eskader gelei het tydens hul vorige gevegstoer in Moresby, wat uiteindelik in aksie vermoor is.) 75 vierkante meter. spog nou met 'n kern van ervare vlieëniers wat gevegte met die Japannese oor Port Moresby gesien het, plus 'n sterk nuwe komponent van veteraan RAAF -vlieëniers wat uit Engeland teruggeplaas is.
'N Ander nuutgestigte Kittyhawk-eskader, nr. 76, het ook in Townsville opgewerk. Hul eskaderleier was Peter Turnbull, nog 'n veteraan van Port Moresby en die Midde -Ooste [met 3 vierkante meter.]. 76 eskader is ook gesout met ervare vegvlieëniers, waaronder die gevierde Europese Spitfire -aas 'Bluey' Truscott.
Hierdie twee eskaders het na Port Moresby ontplooi voordat hulle na Milne Bay gevlieg het. Die eerste 76 Squadron Kittyhawks land op die nuwe vliegveld op 22 Julie na 'n duikbom-missie oor die noordkus. Beide Kittyhawk -eskaders het die volgende paar dae permanent ingetrek.
Die aankomende vlieëniers van Kittyhawk het 'n onvergeetlike eerste indruk gekry van die modderige toestande van Milne Bay. Terwyl elke vegter neerslaan, spat reuse modderpype deur die gapings in die metaalbaan en bedek die vliegtuig vinnig met strome. Die Kittyhawks gly tot 'n onstabiele stilstand op die gladde oppervlak, 'n paar stukke rubber uit hul bande, maar almal het veilig afgekom. Die vegters het verenigings van Hudson -verkenningsbomwerpers van 32 en 6 eskaders bygevoeg. RAAF -personeelgetalle op Gurney Strip het vinnig tot meer as 600 opgebou.
'N Hudson spuit modder terwyl dit langs die deurstrook van staal deurloop.
In afwagting van die inval - einde Julie / begin Augustus 1942
Geallieerde grondmagte in Milnebaai bereik 'n totaal van ongeveer 7,500 Australiese leërs (beide gewone en militêre infanteriemagte, plus 'n paar artillerie) en 1400 Amerikaanse konstruksie-ingenieurs op die vliegveld (redelik uitermate gewapen en onderneem die eerste Amerikaanse grondgevegsending in die PNG-teater) ), alles onder bevel van die Australiese majoor -generaal Cyril Clowes. Die Japannese was onbewus van die groot omvang van die verdedigingsmagte wat op hulle wag.
Kittyhawk -vlieëniers, Augustus 1942. Die vorige ervaring van 3 eskaderpersoneel uit Noord -Afrika was van groot belang
in die opstel van die twee Australiese eskaders (nr. 75 en nr. 76) wat Milnebaai verdedig het.
Die Kittyhawks het vertroudingsvlugte en lugverdedigingspatrollies in die gebied begin, terwyl die Hudsons die oseaan rondgeswerf het op soek na die verwagte Japannese invalmag. 'N Paar vroeë Japannese verkenningsvlugte is opgespoor en vegters is gestuur om dit te vind, maar daar kon nie onderskep word nie.
Teen 4 Augustus het die Japanners bewus geword van die nuwe vliegbasis. Gurney Strip is aangeval deur vier Mitsubishi Zero-vegters en een Adachi Val-duikbommenwerper. Een Kittyhawk is op die grond vernietig. Die agt Kittyhawks wat reeds op die lugweerpatrollie was, kon die stropers betrek en beweer dat die Val (76 Eskader se eerste dood) en twee van die nulle. Hierdie aggressiewe reaksie het 'n paar dae gehelp om verdere Japannese aanvalle te ontmoedig.
Op 7 Augustus het vier Kittyhawks van 76 Squadron in stormweer tekort aan brandstof probeer om 'n Japanse vliegtuig wat deur kuswagters opgemerk is, te onderskep. Hierdie P-40's moes in 'n groot stuk kunai-gras op Goodenough-eiland, ongeveer 100 km noord van Milnebaai, dwing om te land. Dit was 'n groot oefening om hierdie vliegtuie van die twee meter hoë kunai te herstel. Die komende week is 'n ru-opstygpad met die hulp van plaaslike inboorlinge opgeruim. Drie Kittyhawks is daarna teruggevlieg. (Die vierde het neergestort terwyl hy geland het, gelukkig sonder om sy vlieënier te beseer. Waardevolle onderdele is uit hierdie wrak gered, insluitend die hele enjin, wat 'n paar kilometer moeisaam na 'n wagboot oorgeplaas is.)
Op 11 Augustus is 22 Kittyhawks van die twee eskaders geskarrel om die volgende Japannese aanval te ontmoet, gemonteer deur 'n dosyn nulle. In 'n hewige geveg wat vinnig in individuele gevegte onder die golwende wolke opgebreek het, is drie nulle beweer wat waarskynlik deur die Kittyhawks vernietig is en nog drie deur die verdediging van die vliegveld. Vier Kittyhawks en hul vlieëniers het verlore gegaan.
Een van die 40 mm Bofors -gewere wat gebruik word vir die verdediging van die vliegveld by Milne Bay.
Let op die Kittyhawk wat op die strook op die agtergrond beland.
Gelukkig is Gurney Strip ontsnap van 'n beplande grootskaalse aanval deur Japannese bomwerpers gebaseer op Rabaul, aangesien dit in plaas daarvan op die Amerikaanse strandkop in Guadalcanal (waar die Amerikaanse mariniers op 7 Augustus aan wal gegaan het) gerig was.
Slytasie op die Kittyhawks het opgehoop weens hul voortdurende aktiwiteit in hierdie wilde omgewing. By 'n opstygongeluk op 16 Augustus het 'n Kittyhawk 'n band gebars en in 'n geparkeerde Hudson -bomwerper gebars, albei vliegtuie verniel en een van die Hudson -bemanningslede doodgemaak.
Op 23 Augustus is 'n Japannese patrollie van 'n dosyn vliegtuie deur radar opgespoor, maar hulle kon nie in die dik wolke onderskep word nie. Een Kittyhawk wat klim om te onderskep, is deur die nulle gespring, maar het suksesvol kontak gebreek. Gelukkig is Gurney Strip ook weggesteek deur die wolkbedekking wat die Japannese dit nie gespan het nie.
Die indringers verskyn
Die eerste element van die verwagte Japannese invalsmag is op 24 Augustus opgemerk. 'N Klein vloot van sewe landingsbote met 350 Japannese mariniers is waargeneem om langs die noordkus van hul voorste basis by Buna af te ry. Die Kittyhawks kon nie onmiddellik op hierdie bedreiging reageer nie - hulle het ander probleme onder hande gehad. Beide eskaders het geskarrel om oggend- en middagaanvalle deur nulle te ontmoet. Die aanvalle is opgebreek in 'n verwarring van aerobatics tussen die hoë wolke. 'N Paar van die Japannese vegters het daarin geslaag om die vliegveld af te daal en te druk, maar sonder ernstige gevolge. Twee nulle is beweer "waarskynlik vernietig" en geen Kittyhawks het verlore gegaan nie.
A Zero bestraf die strook van bo-bo-vlak op 24 Augustus 1942.
Die sewe Japannese bakke is op die middag van die 25ste op die oewer van die Goodenough -eiland, ten noorde van Milne -baai, geloop om die Japannese mariniers te laat rus voor hul aanval. Hierdie mag was bedoel om in hul skuitjies na die vasteland te ry en deur die noordelike heuwels aan te val om die verdediging van die landingsveld te oortref. Daardie selfde middag is die Marines se aangename eilandkampeer egter onbeskof ontwrig toe agt 75 Squadron Kittyhawks van Milnebaai laag invee en al die bakke en hul vragte aan die brand steek. - Die noordelike komponent van die Japannese aanval was heeltemal gestrand, ver weg van sy doel!
Op die 25ste het geallieerde vliegtuie en kuswagters die belangrikste Japannese invalskonvooi opgemerk wat van Rabaul af weg is. Die konvooi bestaan ​​uit twee transporte met meer as 1000 Japannese mariniers, vergesel van 'n sterk vlootbegeleiding wat die kruisers insluit Tenryu en Tatsuda.
Japannese ligte kruiser Tenryu. [Beeld van die uitstekende Keiserlike Japanse vloot & quotcombinedfleet.com& quot webwerf.]
'N Beplande staking deur B-17-bomwerpers uit Noord-Queensland kon die konvooi weens digte reënwolke nie opspoor nie, maar die Hudsons en Kittyhawks van Milne Bay kon verskeie aanvalle onder die lae wolkbasis onderdruk. Daar was nie genoeg helder lug om akkurate duikbomme deur die Kittyhawks toe te laat nie, maar dit het wel skade aangerig. 'N Hudson het een van die troepetransporte met 'n bom getref, maar die Japannese kon hul benadering onder dekking van duisternis voortsit. Die enkele geallieerde oorlogskip in Milne Bay, HMAS Arunta, is beveel om hierdie sterk Japanse taakspan uit die weg te ruim.
Die vreemde paradokse van oorlog in die Suid-Stille Oseaan word goed geïllustreer deur 'n voorval wat na hierdie aksie plaasgevind het. Een 75 Squadron Kittyhawk, wat deur Alan Whetters gevlieg is in 'n poging tot tweede staking op die konvooi, het verlore geraak. Met daglig wat vinnig opraak, het Whetters 'n klein kaai op Sideia -eiland naby die monding van Milne -baai gewaar. Hy besluit om daar naby te gaan. Hy het sy vliegtuig saggies in die vlak waters van 'n koraalrif beland. Die kaai behoort aan 'n sendingstasie en Whetters het hul gasvryheid vir die nag aanvaar. Die volgende oggend word hy wakker met die glorieryke gesig van 'n groot bord eiers en tamaties wat hom in hierdie idilliese strandomgewing deur 'n blote borsmeisie meegebring het. (Beide die spyskaart en die manier van diens was by Gurney baie onbekend!) Na 'n rukkie het Whetters weer op die lot van sy vliegtuig gefokus en vasbeslote geraak om dit te red. Met die hulp van die sendingbewoners het hy 'n geïmproviseerde vlot gebou en die vliegtuigraam suksesvol opgeblaas. 'N Bekendstelling is toe uit die werf van Milne Bay ontbied om dit terug te sleep, maar hierdie sleep is uiteindelik as te riskant laat vaar. Die Kittyhawk moes gesink word.
Die spookagtige wrak van Alan Whetters se Kittyhawk kan vandag nog deur duikers besoek word.
[Beeld van die uitstaande Stille wrakke webwerf.]
Die Japannese hoofmag het in die nag van 25/26 Augustus onbestrede op die oerwoud-geklede noordelike oewer van Milnebaai geland. Hulle het 2 km in die donker westwaarts gevorder om kontak te maak met die Australiese verdedigers by KB Mission, ongeveer 8 km oos van die Kittyhawk -basis by Gurney.
Die Japannese mariniers het met twaalf gemotoriseerde landingsvaartuie aangekom. Onheilspellend is sulke aanvalsbote elders gebruik om die geallieerde verdedigingslinies te omseil. In Malaya, byvoorbeeld, is 'n groot Britse verdedigingsmag van die Britse Gemenebes deur 'n aansienlik kleiner Japannese weermag met behulp van sulke taktieke uitoorlê en verslaan. In 'n verdere weergawe van die Maleise veldtog het die indringers ook twee ligte tenks aan wal gebring. Dit het aanvanklik verwoesting veroorsaak, omdat die Australiërs nie daarin kon slaag om hul tenkgeweer langs die moerse kuspaadjies op te bring nie en hul 'sticky bomb' en 'anti-tenkgranate' was hopeloos.
Die bedreiging wat die Japannese landingsvaartuig meegebring het, het egter op niks uitgeloop toe dit op die 26ste dagbreek begin breek nie. Die Aussie Kittyhawks brul in aksie, sink en brand die bakke en strooi bomme tussen die voorraadhope wat op die Japannese strandkop gevestig is. Die voortdurende poging van die plaaslike vegters is aangevul deur twee aanvalle van Amerikaanse B-25 en B-26 bomwerpers. Een RAAF 6 -eskader Hudson het ook 'n groot houer tromme Japannese petrol wat in die baai se waters versteek was, vernietig. 'N Aansienlike deel van die Japannese voorrade is vernietig voordat dit aan hul troepe versprei kon word.
'N Gestrande landingsboot en vernielde winkels lê op die Japannese landingsterrein.
Terselfdertyd het USAAF -lugaanvalle op die Japannese vliegbane by Buna en Rabaul, gekombineer met die onweerbare vlieënde weer, gehelp om die Japannese lugsteun vir hul troepe te onderdruk. Nog 'n juigende nuus op die eerste dag van die landgeveg het gekom toe beweer word dat een van die teruggetrokke Japannese vervoer deur 'n staking van agt Amerikaanse B-17's gesink is (maar eintlik is dit net beskadig). Een B-17 is tydens hierdie lae vlak staking afgeskiet.
Die Kittyhawks het deurlopend gepatrolleer en bestraf. Modder bedek die vliegtuig weens hul gereelde opstyg en landings in die tropiese toestande. Emmers water moes oor die vliegtuie gegooi word sodat dit vir skade besigtig kon word. Die grondpersoneel het onophoudelik in die reën en enkeldiep modder gewerk om die vegters te laat vlieg.
Armourers by Milne Bay heg 'n bom aan 'n Kittyhawk.
In nog 'n nogal komiese kommentaar op die plaaslike lewensomstandighede, het verskeie vlieëniers van Kittyhawk diarree opgedoen, wat baie ongemaklik was (om die minste te sê) as hulle te kort raak terwyl hulle gevegsopdragte vlieg! (Hul eentonige dieet van Army -gebakte boontjies het sake amper nie gehelp nie!)
Die Japanese Advance
Op die middag van die 26ste Augustus het verskeie van die Kittyhawks bomaanvalle op die Japannese voorste posisies gemaak ter voorbereiding op 'n teenaanval deur Australiese Militia -troepe. Ongelukkig is die Australiese aanval in die donker teruggedraai en die Japannese het gevorder, bygestaan ​​deur bombardemente van 'n Japannese kruiser wat die baai binnegekom het. (Japannese vlootafskieting van die vliegveldgebied na donker het 'n gereelde gebeurtenis geword oor die volgende twee weke.)
Teen dagbreek op die 27ste het die Kittyhawks weer intensief gespan.Later was hul lugafweerpatrollie goed geposisioneer om 'n inkomende Japannese aanval van agt Val-duikbomwerpers en 12 begeleide nulle te weerkaats. Oor die slagveld het die nulle 'n Amerikaanse B-17-bomwerper en 'n vlug van B-26's geteister. Hulle het toe Gurney Strip bestraf, waar die digte lugafweervuur ​​twee van die aanvallers geëis het. Minstens nog twee nulle is deur die Kittyhawks neergeskiet vir die verlies van een Kittyhawk en vlieënier. Die Vals het hul bomme (relatief ondoeltreffend) op die Australiese voorste posisies laat val. Die Kittyhawks het daarna 'n vlug van die ontsnapende duikbomwerpers onderskep en ten minste een vernietig.
Hierdie dag van hoë drama was ook die tragiese dood van 76 bevelvoerende offisier van die eskader, eskaderleier Peter Turnbull (voorheen van 3 eskader). Hy het neergestort tydens 'n laevlak-missie wat op die Japannese tenks met 'n hoë prioriteit gerig was. Sy Kittyhawk breek die oerwoud in nadat hy 'n boom naby sy teiken geknip het. Na die dood van Turnbull, het die bevel van 76 eskader oorgedra na Bluey Truscott.
Nadat die duisternis die Kittyhawks gegrond het, het die Japannese troepe hergroepeer en herhaaldelike aanvalle gedoen, onder leiding van hul tenks, op die Australiese verdedigingslinie naby die KB -sending. Die kwesbare Australiërs was uiteindelik genoodsaak om terug te trek nadat hulle verskeie aanvalle verset het. Gelukkig het die modderige toestande later beide Japannese tenks gestrand en moes hulle deur hul bemanning laat vaar word.
Australiese troepe vorder verby die verslete Japannese ligte tenks.
Die reën en modder van die Milnebaai het die tenks gestuit waar die infanterie se "klewerige bomme" misluk het.
Teen dagbreek op 28 Augustus het die Japannese vorentoe gedruk na die skoongemaakte gebied wat bedoel was vir die No.3 -vliegveld, slegs 3 km van die aktiewe Gurney Strip af. Hierdie opruiming, oorkant die kusvlakte, het gelukkig 'n beduidende hindernis vir Japannese infiltrasie na Gurney veroorsaak. Eerste lig op die 28ste was 'n woes aktiwiteit van die Kittyhawks. 'N Gereelde pendel van vegters het opgestyg en strome masjiengeweer in die Japannese posisies gegooi. Die Kittyhawks se gewere het gereeld geskiet voordat hul landingsgoed teruggetrek het.
Ses USAAF B-26's het ook die Japanse front gebombardeer. Die agterste gebiede is toe deur die Kittyhawks aangeval. Hul ammunisie van 50 kaliber is teen 'n ontsaglike tempo opgebruik en 'n Amerikaanse B-17 het ingevlieg om meer te lewer. Die P-40's se geweervate was gereeld verslete en moes vervang word.
Daar was uitstekende samewerking tussen die Kittyhawks en die troepe op die grond. Daar is vinnig nuwe metodes van teikenaanduiding geïmproviseer wat later standaardpraktyk sou word. Die doelwitte vir die Kittyhawks is aangedui met fakkels en rookskille wat deur die boomtoppe gevuur is. (Ongelooflik was hierdie praktyk destyds onderhewig aan kritiek van senior amptenare in Australië, omdat dit nie in die reëlboek was nie!)
Hierdie lugondersteuning het die moraal van die Australiese troepe opgehef en alle Japannese bewegings gedurende daglig gevries. Australiese patrollies het etlike kilometers na die Japannese gebied gesoek sonder om Japannese vuur te lok - moontlik omdat die versteekte mariniers nie hul posisies aan die Kittyhawks wou bekend maak nie.
Daar was egter groot voorspellings oor wat die nag sou inhou. Die besluit is geneem om die kampe van die ondersteuningspersoneel van die vliegveld etlike kilometers agtertoe te skuif. Chaotiese tonele en die verspreiding van wilde gerugte het gevolg. As 'n verdere voorsorgmaatreël om die waardevolle vegvliegtuie gedurende die nag oorval te kry, is die vlieëniers beveel om teen die einde vanmiddag hul Kittys na Port Moresby te vlieg. Alhoewel dit 'n logiese voorsorgmaatreël is, het die vertrek van die vliegtuig op hierdie kritieke tydstip slegs die twyfel van die agtergeblewenes verhoog.
Intussen het wilde aannames ook oorheers by General McArthur's Geallieerde GHQ in Brisbane, waar oningeligte personeeloffisiere sleg reageer op die territoriale verliese en 'n beroep op offensiewe optrede van die troepe by Milne Bay gedoen het. Maar generaal-majoor Cyril Clowes, die bevelvoerder ter plaatse, het wyslik sy hulpbronne gebruik.
Die Geallieerdes het 9,500 personeel by Milnebaai gehad, wat teoreties meer as tien teenoor die Japannese was. Die moontlikheid van verdere Japannese landings in ander dele van die Baai moes egter ook gewaarsku word. Gelukkig het die Japannese daardie aand geen verdere vordering probeer nie. Hulle wag op versterkings vir wat hulle gehoop het die laaste geveg sou wees.
Vir sommige van die senuweeagtige geallieerde troepe, veral in die agterste gebiede, was daar skynbaar infiltrerende vyande in elke skaduwee. Gegewe die onlangse val van Singapoer en ander geallieerde rampe, was onsekerheid en alarmisme te verstane. 'N Farsiese ketting van gebeure is veroorsaak toe 'n swerwende koei omstreeks middernag 'n landmyn verlaat. Senuweeagtige geweervuur ​​het uitgebreek en gerugte van 'n Japannese deurbraak het vinnig versprei. 'N Ingenieurbeampte wat slopingsheffings aan die biervoorrade van die Army -kantine geheg het, het besluit dat die tyd aangebreek het om dit te verreken! Hierdie groot ontploffing en brand het bygedra tot die algemene verwarring. Die personeel van die RAAF -administrasie het hul kodeboeke begin verbrand, maar baie van die meer slinkse Australiese soldate het hulself eenvoudig gehelp by sommige van die verstrooide bierbottels wat die kantine -ontploffing oorleef het, voordat hulle die aand gaan slaap het.
Dinge het in die lig van die dag meer rasioneel geword. Vroeg die oggend van 29 Augustus vlieg die kaptein van die RAAF -groep 'Bull' Garing in om die troepe van die grond te verseker dat die Kittyhawks sou terugkeer. Dit het hulle behoorlik gedoen, vroeg in die middag. (Ongelukkig het twee P-40's en een vlieënier tydens hierdie voorsorgmaatreël in ongelukke verlore geraak. Alhoewel die twee eskaders ten minste voordeel getrek het uit die oornagonderhoud wat hulle in Moresby ontvang het.)
Die P-40's is by Gurney aangevul en opgegooi toe 'n nuwe Japannese vlootbedreiging by Milnebaai opgemerk is. Hierdie vinnige konvooi bestaan ​​uit een kruiser en agt vernietigers wat altesaam 750 Japannese versterkings gedra het. Swak sigbaarheid het verhinder dat die Kittyhawks 'n staking teen die inkomende skepe gelewer het, hoewel een Hudson dit reggekry het om 'n aanval aan te gaan. Die meeste Kittyhawks kon hul bomme binnekort goed gebruik op landdoelwitte in die gevegsgebied, maar die duisternis het geval toe hulle na Gurney teruggekeer het. ('N Nuut aangekomde vervangingsvlieënier is dood en probeer op die rudimentêre opvlampad beland.)
Op die 30ste het die Kittyhawks 'n hele dag gespanne en verkenningspatrollies uitgevoer, maar die Japannese bly verborge in die oerwoud anderkant die vliegveld nr. 3. 'N Verdere 130 vars Japannese troepe is die aand deur die verwoester geland en opgetrek.
Maandag 31 Augustus. Die Crescendo
Op 31 Augustus om 03:00 het die Japannese hul magte verbind tot 'n algehele nagaanval, wat herhaaldelik gedoen hetBanzaiLaai oor die skoonmaak van die nommer 3 -strook. Elkeen van hierdie aanvalle is opgebreek deur swaar verdedigingsvuur van mortiere, masjiengewere en artillerie. Die Japannese oorlewendes het in die oerwoud ingetrek en baie slagoffers agtergelaat. Toe die dagbreek aanbreek, het dit duidelik geword dat die Japanners hul posisie laat vaar het. Die nommer 3 -strook het 'n noodsaaklike (ietwat onbeplande!) Verdedigingsdoeleinde uitgevoer. [Nadat dit voltooi is, is dit genoem 'Turnbull Strip' ter nagedagtenis aan 76 eskader se gevalle kommandant.]
Australiese troepe by Milne Bay.
Teen 09:00, onder die beskermende vlerke van die Kittyhawks, het die Australiese troepe 'n offensiewe stoot ooswaarts na die Japannese strandkop begin. Die moerasagtige kus oerwoud het die verdedigers bevoordeel, maar die opmars het geleidelik vorentoe gestoot. Die twee eskaders van Kittyhawks het deurlopende steun vir hierdie beweging verskaf, insluitend 'n presiese aanval wat 'n lastige Japannese artillerie -stuk stilgemaak het. Eskaderleier Bluey Truscott en Flying Officer Crossing duik vertikaal van 2500 voet toe hulle vuur in die geweerplasing gooi. Hulle is later as 'n aandenking met die gestremde veldgeweer aangebied. Verse landingsbakke, wat oornag by die Japannese afgelewer is, is ook buite werking gestel. Daardie aand, as 'n direkte gevolg van die Kittyhawks wat die Japannese troepe gedurende die dag vasgehou het, is 'n groep van 300 van hulle in 'n hinderlaag gelei deur Australiese eenhede terwyl hulle na donker probeer terugkeer na hul linies.
Die volgende dag het Australiese troepe vorentoe gestoot terwyl die Kittyhawks lugbedekking verskaf het. Teen 2 September het hulle 6 km gevorder langs die oerwoudbedekte voorhoeke van die baai. Die weer was eenvormig stormagtig, maar die Kittyhawks het aangehou vlieg waar moontlik. Gedurende die volgende drie dae het hulle verskeie aanval- en bomaanvalle gedoen terwyl die Australiese leër vorentoe gesoek het en elke lyn van Japannese weerstand verbreek het. Teen 5 September is die belangrikste Japanse voorraadbasis ingeneem. In die nag van 5/6 September het die Japannese vloot 1300 oorlewendes ontruim uit die noordoostelike kuslyn van Milne Bay met behulp van die kruiser Tenryu. Hulle het 600 dooies agtergelaat.
Ten spyte van voorkoms, is hierdie mans nie soldate nie, maar die RAAF-bemanning van No.6 Squadron Hudson A16-246.
Hulle het aanvalle op lae vlak op die Japannese vloot by Milne Bay gevlieg. Hulle bontgevoerde vlieënde stewels
en blikhoede maak 'n interessante modeverklaring in die sauna-agtige omgewing.
Oorwinning by Milne Bay
Die georganiseerde Japannese verset het opgehou, maar 'n paar verdere skermutselinge het later op 6 September plaasgevind toe hardnekkige Japannese agterstanders uitgeskakel is. Ander Japannese oorlewendes het in die oerwoud verdwyn in 'n poging om terug te stap na hul basis by Buna aan die noordkus. Hierdie mans was bestem om in die wildernis te honger of om deur Australiese patrollies gejag te word.
Die Slag van Milne-baai was die keerpunt van die hele Geallieerde veldtog in Papoea. In die veel groter en meer beroemde Kokoda Trail -stryd (wat op dieselfde tyd 300 km weswaarts ontplof het) is die opkomende Japannese weermag beveel om terug te trek omdat die nederlaag by Milne Bay hulle die nodige lugdekking vir hul Moresby -aanval geweier het. .
75 en 76 eskaders is gegroet as die deurslaggewende faktorIn hierdie eerste suksesvolle geallieerde verdediging teen die Japannese indringer. Deur die noordelike Japannese mag op Goodenough -eiland vas te lê, lug superioriteit oor die slagveld te behou en die mobiliteit en voorrade van die belangrikste vyandelike mag te vernietig, het hulle die voorwaardes vir oorwinning verseker.
Terwyl RAAF Kittyhawks by baie ander beroemde gevegte betrokke sou wees (uiteindelik om die RAAF se talrykste vliegtuigtipe te word) was die spel nooit so hoog nie, en ook nie die verantwoordelikheid so gefokus soos in Milne Bay nie.
Ironies genoeg was Milne Bay teen 1945 grootliks vergete deur die nuus van die vele ander oorwinningsgevegte wat gevolg het. Maar dit kan nie ontken word nie, vir die modder geweekte RAAF Kittyhawks, hierdie was hul beste uur.
Polisieer , 'n outentieke Milne Bay Kittyhawk, word prominent op die Australiese Oorlogsmonument in Canberra vertoon. Die vliegtuig word pragtig aangebied. (Alhoewel dit miskien nie heeltemal modderig genoeg is nie!)
Teks saamgestel deur James Oglethorpe
Foto's uit die versameling van die Australiese Oorlogsmonument.
Gedenkplaatwebwerf op die slagveld van Milnebaai.
& quotMilne Bay 1942 & quot Boek deur Clive Baker, Greg Knight
Die beslissende faktor: 75 en 76 eskaders, Port Moresby en Milne Bay, 1942 Boek deur David Wilson.
Milne Bay, eerste nederlaag vir die keiserlike Japan
Op hierdie dag, 75 jaar gelede, 25 Augustus, 1942, Japannese elite -vloottroepe, bekend as die Kaigun Tokubetsu Rikusentai (Special Naval Landing Forces) het met twee tenks aangekom en ons by Milne Bay aangeval.
Hulle het vinnig die binneland ingedruk en na die vliegveld begin vorder.
Op hul pad staan ​​die Australiese Militie. Australië het weereens twee leërs gehad, die milisie - basies die CMF – en die professionele weermag. Die milisie, meestal vrywilligers en dienspligtiges, het heroïek verset, maar is geleidelik teruggedruk, en uit die niet staan ​​die elite -Jappe skielik van aangesig tot aangesig met eenhede van die tweede AIF.
Dit was 'n skok vir die Japannese; hulle het nie die tweede AIF verwag nie. Dit was veronderstel om 'n pushover te wees.
Maar hierdie keer het ons geweet dat hulle sou kom.
Die geveg het twee weke lank voortgeduur, maar uiteindelik was dit kwaai. Dit was van hand tot hand en van tone tot tone, maar die Japannese is met groot ongevalle teruggedryf, om nooit weer terug te keer nie.
Daar is baie betekenis in hierdie stryd van twee weke by Milne Bay.
Tot dan het Australiërs selde baklei om hul eie land te verdedig. Ons grawe het die meeste van hul bloed gestamp ver van die huis af. By Milnebaai kan regverdig gesê word dat ons die rug teen die muur het.
Alhoewel die Japannese weermag hier en daar min terugslae in hul aggressiewe swart oorlog gekry het, het hierdie terugslae hulle nooit gedwing om heeltemal terug te trek en hul strategiese doel te laat vaar nie. Hierdie keer was hulle.
Ofskoon Tokio 'n volskaalse inval in Australië wou of nie, die belangrikheid van die oorwinning is moeilik om te onderskat. Dit het 'n diepgaande sielkundige uitwerking op die moraal van alle geallieerde troepe. Sir William Slim, leier van die Britse magte in Birma, het later gesê:
Australiese troepe het die Japannese hul eerste ongetwyfelde nederlaag op die land in Milnebaai in Nieu -Guinee toegedien. As die Australiërs dit gedoen het, in omstandighede wat baie soos ons s'n was, sou ons dit ook kon doen. Sommige van ons vergeet dalk die van al die Geallieerdes dit was die Australiese soldate wat die eerste keer die betowering van die onoorwinlikheid van die Japannese leër verbreek het die van ons wat in Birma was, het rede om te onthou.
Milne Bay het 'n nog groter uitwerking op die moreel van Australiërs tuis gehad. Darwin is gebombardeer, die Kokoda -vliegveld is slegs 'n maand tevore in Japannese hande gelê, en Port Moresby was so naby dat die Japannese dit kon sien.
Daar was ook Rabaul, net oor die water van Milne Bay.
Op 20 Januarie, net sewe maande tevore, het meer as 100 Japannese vliegtuie Rabaul in verskeie golwe aangeval. Teen hulle het die RAAF 'n jammerlike tien liggewapende Wirraway -opleidingsvliegtuig en vier Lockheed Hudson -ligbomwerpers gehad.
Drie RAAF is neergeskiet, twee het neergestort en nog een is beskadig. Ses Australiese vliegtuigbeamptes is in aksie dood en vyf gewond. Die volgende dag het 'n RAAF Catalina -vliegbootbeampte die invalsvloot opgespoor en sy bemanning kon 'n sein stuur voordat dit ook neergeskiet is.
Nadat die kans groot was dat die Australiërs aansienlik gestyg het, het die vleuelbevelvoerder Lerew die hoofkantoor van RAAF in Melbourne beduie met die Latynse leuse "Nos Morituri Te Salutamus " – " ons groet u en groet u.
Dink nou, met hierdie treurige litanie van Japannese suksesse oral, hoe u as 'n Australiër sou voel om te hoor, in die stad en in die bos, in die werk en in die kroeë, dat die Aussies skielik die Japannese in hul spore gestop het.
Die herdenking ontsnap gewoonlik weer aan die media, maar op die 70ste herdenking het die verhaal van een Aussie uit die Milne Bay -veldslag die bladsye van die Canberra Times gehaal.
Ek moes die vloei van bloed stuit. Ek het opgemerk dat iemand langs die oewer oorkant my beweeg en hulp ontbied. Sonder 'n woord haal hy die verband uit en draai dit styf om die wond. Ek het beter gevoel. Ek het hom bedank. Hy knik en verdwyn in die oerwoud, nog steeds sonder 'n woord. Ek wonder nog steeds wie hy was en of hy die oorlog oorleef het.
Ons manne – ons grawe – God seën hulle.
Die verliese wat die ANZACS in Gallipoli gely het, word tereg betreur. Tog sou baie min Australiërs daarvan bewus wees dat dieselfde gees van moed en vasberadenheid van Gallipoli 'n geslag later daar was. In ons skooldae is Milnebaai, selfs in die verbygaan, in geen geskiedenishandboek genoem nie.
Die oorwinning op Milne Bay is een waarop Australië met reg trots kan wees, en dit verdien 'n baie meer prominente plek in ons geskiedenis, in ons bewussyn. Miskien selfs 'n dag – Milne Bay Day.
Dit is nie om 'n oorwinning te vier nie, alhoewel dit 'n oorwinning was, dit is om die feit te vier dat Milne Bay en Rabaul gedemonstreer het dat ons Aussies, in die woorde van Churchill, ons eiland sal verdedig, ongeag die prys! "
Linksgesinde media versadig die nuus. Terug baklei. Stuur artikels na u vriende, politici, plaaslike media en facebook.
My oom Perce (9de Div reguit uit Egipte) was daar en het oorleef en het oorgegaan. Sodat ons nie vergeet
Daar was ook 'n ou seuntjie van my skool wat 'n VC daar gewen het. Ek het die slagveld persoonlik besoek. 'N Pragtige deel van die PNG Hoskins -lugstrook hierbo is nog steeds in gebruik
Dus het die japs ​​nooit Hoskins geneem nie, en is dit nog steeds nie tot vandag toe nie. Whacko!
Milnebaai behoort net so goed aan Australiërs bekend te wees as Gallipoli. Of die Japannese van plan was om binne te val of nie, die verowering van die vliegveld sou hulle 'n beginpunt vir Port Moresby en noordooste van Australië gegee het. Die Diggers stoot hulle terug.
By Milne Bay het ons span gewen.
Die inval in Australië was nog nooit Japan se strategiese doel nie, en dit was ook nie militêr haalbaar nie. Dit was beslis deur die Geallieerdes bekend, maar die Curtin -regering het besluit om vrees vir inval in die bevolking in te boesem om die oorlogspoging aan te dryf. Ek kan onthou hoe 'n lugaanval skuiling gegrawe is in ons agterplaas in die voorstedelike Brunswick, Victoria.
Die militêre doel van Japan was om Fidji en ander SW -eilande in die Stille Oseaan te beset, sodat hulle Australië kan isoleer en gebruik as 'n Amerikaanse operasionele basis kan voorkom.
Niks daarvan doen natuurlik afbreuk aan die edele pogings by Milnebaai nie.
En regerings wek steeds vrees in die bevolking, dit is die enigste ding wat hulle weet.
Dit is die eerste keer dat ek van hierdie inval gehoor het. Dit wys dat ons ons soldate tuis en buite ander lande moet hou. Laat oom sam die soewereiniteit van ander nasies binnedring.
Die verhaal oor hoe die Australiërs op die inval by Milnebaai ingelig is, is die moeite werd om te herhaal. 'N Australiese onafhanklike maatskappy (die voorlopers van die kommandoregimente) wat aan die noordkus van Nieu -Guinee agtergebly het, het 'n nagaanval op die Japannese hoofkwartier in Salamaua aan die PNG -noordkus gedoen.
'N 18 -jarige Australiese soldaat is aangestel om die pad buite die stad te bewaak om te waarsku oor enige Japannese versterkings wat in reaksie op die aanval kan kom. Hy het 'n Japannese doodgeskiet wat 'n vlieënierhelm opgehad het en 'n kort saak gedra het wat probeer het om uit die stad te ontsnap. (Daar word geglo dat hy 'n seevliegtuigvlieënier was wat na sy vliegtuig toe was.) Omdat die 18 -jarige Australiër erken het dat die kort saak belangrike dokumente kan bevat, het hy dit teruggekeer en na die aanval aan sy offisier oorgedra. Die beampte het gesien dat dit belangrik kan wees en het een van sy soldate gesê om dit van Salamaua na Wau te neem, waar dit aan boord van 'n RAAF Auster gebring is en na Port Moresby geneem is.
(Die hardloop, terloops, van Salamaua tot Wau, sou daar gewees het om 'n marathon te hardloop, met 'n klim in onmoontlik ruige berge ingegooi en 'n ongelooflike atletiese prestasie, om nie te sê dat hy die grond was nie deurloop is beset deur 'n gewaarskude vyand wat daarop gemik was om hom dood te maak.)
Die aktetas bevat die planne vir die aanval op Milne Bay, en die ontdekking daarvan het die Geallieerdes die tyd gegee om eersteklas AIF -troepe na die gebied te skuif om die baie swak Militia -magte wat die verdediging daar beset het, te ondersteun. (Die Militia, van wie die meeste minimale opleiding gehad het, was in klein getalle versprei om 'n aantal moontlike landingsplekke langs die kus te verdedig. , die mees kritieke dae van die Kokoda -veldtog, en dit was 'n Militia -eenheid, die 39ste bataljon, wat die Japannese neus bebloed het by die kritiek belangrike Slag van Isurava genoeg om hul vordering te vertraag tot die mate dat dit nie alles kon volhou nie Die pad na Port Moresby.) Ek was gelukkig om Milnebaai te besoek. 'N Mens kyk na die vliegvelde daar met betrekking tot die strande, en selfs iemand sonder 'n militêre agtergrond kan sien hoe naby dit was. Die RAAF Kittyhawks was letterlik besig om die indringende Japannese magte aan te val voordat hulle hul onderstel heeltemal teruggetrek het, en wat sommige die krisispunt van die geveg sou noem, het plaasgevind toe die Australiërs, aan die een kant van die aanloopbaan van een van die verlate vliegvelde verdedig, die agter die Japannese aanval toe hulle 'n halfdosyn lugbomme ontplof wat hulle aan die ander kant van die aanloopbaan laat oprig het, waar die Japannese mariniers besig was om aan te val. Dit was die eerste keer dat die Japannese gedwing is om terug te trek sedert die begin van die oorlog in die Stille Oseaan. Tot dan toe het hul bereidwilligheid om te sterf 'n aura van onoorwinlikheid in die oë van die Geallieerde troepe gebied, en die feit dat Milne Bay bewys het dat hulle KAN verslaan word, was van onmeetbare belang.
Daar moet ook gesê word dat die troepe wat verslaan is, nie infanterie was nie, maar elite mariniers. My pa (9de Div Commando Regt) het later in die oorlog teen hierdie mans baklei, en hy het eenkeer vir my gesê: 'Glo u nie die verhale dat die Japannese soldate kort en bandagtig was soos in die Hollywood -rolprente wat die Japannese sien nie? mariniers was almal ses voet lank en ongelooflik goeie soldate. "
Dit moet en kan ontwikkel word tot 'n baie goeie uiteensetting vir onderrig oor vryhede, diegene wat daarvoor geveg het en diegene wat voordeel getrek het deur ander. Miskien sou ons 'n beter samelewing wees as 'n bietjie meer bekend sou wees oor oorlog, opoffering en vryheid.
Na die val van Singapoer in Februarie 1942, het die fokus van die Stille Oseaanoorlog nader aan Australië beweeg.
Japannese magte het Darwin gebombardeer en 'n aanval op Papua & rsquos Owen Stanley Ranges geloods om Port Moresby te verower.
'N Wanhopige en kwaai veldtog van sewe maande het gevolg, waarin 600 Australiese soldate dood en 1600 gewond is, vergeleke met meer as 10 000 Japannese sterftes. In Januarie 1943 het die Japannese verset op Papoea opgehou.
Die veldtog was 'n deurslaggewende punt om die Japannese opmars oor die Stille Oseaan en na Australië te stop.
Luitenant-generaal Tsutomu Yoshihara, stafhoof van die Japanse weermag in die Suidsee:
In die Kokoda -stryd het [die Australiese soldate] se eienskappe van aanpasbaarheid en individuele inisiatief hulle in staat gestel om 'n geweldige vermoë te toon as vegmanne in die oerwoud. Hulle was puik.
Na die val van Singapoer in Februarie 1942, het die fokus van die Stille Oseaan -oorlog verder ooswaarts beweeg. Japanse magte het Timor op 20 Februarie 1942 binnegeval en om die toevoerlyne wat nodig is vir 'n teenaanval te ontwrig, Darwin die vorige dag gebombardeer. Die aanval was ook bedoel om die Australiese moraal te verlaag.
Die aanval, wat 54 landbomwerpers en 188 vliegtuie van lugvaartuie in die Timorsee gelanseer het, het 243 mense dood gelaat, tot 400 gewondes en die grootste deel van die burgerlike en militêre infrastruktuur in die stad is vernietig. Baie inwoners was bang dat dit die voorloper van 'n inval was en het uit die stad begin stroom. Uiteindelik het die helfte van die bevolking gevlug.
Die Japannese het nie binnegeval nie, maar hulle het Darwin nog 63 keer tydens die oorlog sowel as ander dorpe in die noorde van Australië gebombardeer.
Op 23 Januarie 1942, 'n maand voor die bomaanval op Darwin, het die Japannese weermag Rabaul, aan die noordpunt van die eiland New Britain, gevange geneem. Rabaul het die grootste Japannese basis in die suidweste van die Stille Oseaan geword en van daar af het die Keiserlike Japanse leër beplan om Port Moresby, die hoofstad van die Papoea -gebied, te verower.
Die eerste Japanse poging om Port Moresby, Operasie Mo, te vang, het in April begin. Die Amerikaanse vloot was onbekend aan die Japannese vloot en het van die Japanse taakmag geleer deur Japannese gekodeerde kommunikasie te ontsyfer. Die Amerikaanse vloot onderskep die Japannese vloot tydens die Slag van die Koraalsee en dwing hom om terug te trek.
Dit was 'n strategiese oorwinning omdat dit die eerste keer in die Tweede Wêreldoorlog was dat 'n Japannese invalsmag teruggedraai is.
Die verowering van Port Moresby het 'n Japannese prioriteit gebly, aangesien dit hulle in staat sou stel om belangrike geallieerde basisse in Noord -Australië te bombardeer.
'N Tweeledige aanval op die hoofstad is begin, eerstens met 'n poging om Milne-baai oos van die stad te vang, waarvandaan hulle 'n amfibiese aanval sou loods, daarna 'n landing by Buna en Gona aan die noordekant van die eiland, vanwaar hulle sou die ruwe Owen Stanley Ranges na die hoofstad oorsteek.
Die Kokoda -roete, 'n rowwe voetroete wat die berge deurkruis het, was die enigste lewensvatbare roete van die noorde na die suide van die eiland.
Op 21 Julie 1942 land die 15de Onafhanklike Ingenieursregiment van die Japannese leër by Buna en Gona. Die groep was veronderstel om die lewensvatbaarheid van 'n aanval oor die vlakke te evalueer, maar 'n algehele offensief het spoedig ontwikkel toe hulle aangeval word deur die Papoeaanse Infanteriebataljon en 'n Australiese militia-eenheid, die 39ste Bataljon.
Teen 24 Julie het die Japannese meer as 4000 man aan wal gehad, terwyl die Australiërs slegs 420 verspreide troepe gehad het, bekend as Maroubra Force. Klein skermutselings het tussen die magte plaasgevind totdat die Japannese bevelvoerder, generaal-majoor Tomitaro Horii, sy posisie versterk het en sy manne 120 kilometer die berge in gedwing het.
'N Maand later het hy 3000 man in gevorderde posisies gehad en 'n aanval op die Australiërs by Isuvara geloods. Alhoewel hy die Australiërs terugtrek, kon hy die Maroubra -mag nie vernietig nie. Die Australiërs hergroepeer en word by Efogi versterk, maar die Japannese kon hulle oortref en weer 'n terugtog dwing.
Intussen het die Japannese vloot op 26 Augustus by Milnebaai byna 2000 man geland om die nuut voltooide geallieerde vliegveld te beset, maar hewige gevegte het gevolg en hulle is teruggedruk.
Op 14 September het die Japannese hul verste vordering op die Kokoda -roete gemaak en die Iorobaiwa -rif bereik, ongeveer 40 kilometer van Port Moresby. Hier het 'n dooiepunt ontstaan ​​totdat Amerikaanse magte Guadalcanal op die Salomonseilande binnegeval het.
Die verlies van meer as 31 000 Japannese troepe in die Guadalcanal -veldtog het die Japannese weermag genoop om troepe uit Nieu -Guinee te herontplooi en terug te trek na die noordekant van die Owen Stanley Ranges.
Op die Kokoda -roete was die Australiërs nou op die aanval. Hulle het waardevolle oerwoudoorlogsvaardighede opgedoen, was beter toegerus en hul troepe is versterk.
Die Japannese was van plan om 'n verdedigende standpunt te maak by Oivi-Gorari, waar die Australiërs op 4 November 1942 aankom. Generaal Horii laat 2800 man in die dorp ingrawe, maar die Australiërs het hulle omring en dwing om terug te trek na Buna en Gona, wat die Geallieerdes beleër vir die volgende drie maande.
Uiteindelik, op 21 Januarie 1943, het alle Japannese weerstand op Papua opgehou. Meer as 600 Australiese soldate is dood en 1600 gewond. Meer as 10 000 Japannese is ook dood.
Kokoda was 'n desperate en bose veldtog wat aan beide kante enorme lyding beleef het. Dit was egter van deurslaggewende belang vir die Geallieerdes om die Stille Oseaan -oorlog van een van verdediging na 'n aanval te verander.
THOMAS ORITI: Wel, daar is geen twyfel dat die Kokoda Track -veldtog in baie mense se gedagtes geëts is as een van die belangrikste en moedigste prestasies van die land tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Maar ongeveer dieselfde tyd, in 1942, was die Slag van Milne -baai 'n belangrike keerpunt.
Die oorwinning het die opmars van die Japannese na Australië gestuit en dit is vandag die 75ste herdenking van die begin van die geveg. Dit val ook saam met die bekendstelling van 'n uitstalling by die Australian War Memorial ter herdenking van die geleentheid.
Om te bespreek wat in die geveg gebeur het en die groter betekenis daarvan, het ek met dr Lachlan Grant, 'n senior historikus by die War Memorial, gesels.
LACHLAN GRANT: In Milne Bay, met die Japannese wat op pad was na Moresby op die Kokoda Trail, 'n Japannese landmag, het Japannese mariniers met die ondersteuning van twee tenks by Milne Bay geland om die geallieerde vliegvelde wat in die gebied gebou is, te vang.
THOMAS ORITI: Wat is die betekenis van Milne Bay self in terme van die ligging daarvan? Kan u meer verduidelik waarom dit so belangrik was in die Stille Oseaan -veldtog?
LACHLAN GRANT: Die vliegvelde by Milne Bay het gehelp om die punt van die eilande van Nieu -Guinee te beskerm. Die vliegvelde beskerm dus die toevoerlyne tussen Australië en Amerika en Nieu -Seeland en die benaderings tot Port Moresby self.
Die Japannese het dus probeer om die vliegvelde van die Geallieerdes af te sny.
THOMAS ORITI: Milne Bay is bekend vir sy moeraslande en hoë reënval. Het die geografie van die gebied 'n struikelblok in die stryd geblyk?
LACHLAN GRANT: Dit was beslis een van die ergste toestande waarin Australiërs in die Tweede Wêreldoorlog geveg het. Onophoudelike reën en ons praat nie van die soort reënval waaraan ons in Australië gewoond kan wees nie, tropiese reën, meer as 3 000 milliliter per jaar in Milne Bay, en dit het byna konstant gereën gedurende die hele geveg.
Hierby kom natuurlik die hitte, die oerwoud, die plantasies waarin hulle veg en die tropiese siektes heers in die omgewing.
Malaria was endemies, baie van die troepe was siek aan tropiese siektes, en baie van die gevegte is eintlik in die nag gevoer, sodat die reën, die duisternis van die oerwoud, die toestande wat in die nag geveg word, so was nogal 'n skrikwekkende ervaring vir die Australiese troepe wat die twee Japannese tenks in die gesig staar.
THOMAS ORITI: En die Japannese magte was verbaas oor die aantal militêre personeel wat die gebied verdedig het, nie waar nie? Hoeveel bondgenote was daar?
LACHLAN -TOEKENNING: Tweeduisend, agthonderd Japannese troepe wat by Milnebaai geland het, het 'n veel groter aantal Australiërs in die gesig gestaar, wat ook 'n paar Amerikaanse ingenieurs ingesluit het en die Japannese het gedink dat daar slegs een vliegveld by Milnebaai was, en daar was eintlik drie en baie belangrik omdat die vliegvelde word deur twee Australiese vegvliegtuie, nommer 75 en nommer 76, gebruik, en daar speel die P-40 Kittyhawks van die Royal Australian Air Force 'n deurslaggewende rol in die geveg.
Hulle het baie van die Japannese landingsbakke laat sink toe hulle na Milne Bay gekom het, die Japannese magte wat aan die land was, afgesny en toe die Japannese soldate op die grond aangeval.
THOMAS ORITI: Hoeveel mense is aan die kante aan beide kante dood?
LACHLAN -TOEKENNING: Wel, van die 2800 Japannese wat geland het, het slegs 1300 die ontruiming dae later op die 6de en 7de September bereik.
Ongeveer 750 Japannese het dood gelê in die omgewing en ander het probeer om oor die berge te ontsnap, na Buna en meer as 160 Australiërs het hul lewens in die geveg verloor en 14 Amerikaners is dood en daar was ook 50 of 60 Papoea's wat tydens die geveg vermoor is .
THOMAS ORITI: As ons kyk na die erfenis van die slag by Milne Bay, hoe was dit dan 'n keerpunt in die Stille Oseaan -oorlog?
LACHLAN GRANT: Wel, Milne Bay was een van die eerste beslissende nederlae op die grond in die Stille Oseaan -oorlog. 1942 was die donkerste jaar van die Tweede Wêreldoorlog, baie het skeefgeloop. Singapoer het tot groot skok geval, Darwin is aangeval. Sydney Harbour is aangeval.
Japannese magte was besig om Australiese gebiede in Nieu -Guinee in te dring en baie Australiërs was bang vir 'n Japannese inval, sodat die gety by Milne Bay baie belangrik was en die gevange toerusting en Japannese toerusting by Milne Bay het aan die Geallieerdes baie inligting verskaf oor die Japanse magte, omtrent hul benadering tot gevegte in die oerwoude, en dit het die Australiërs en die Amerikaners groot vertroue in hul vermoëns gegee vir die taak om in die oerwoude in die Stille Oseaan te veg.
THOMAS ORITI: 1942, jy beskryf dit as 'n besonder donker jaar in die Tweede Wêreldoorlog, en die Kokoda Track -veldtog het ongeveer dieselfde tyd plaasgevind. Het die slag van Milne Bay 'n impak gehad op wat uiteindelik daar gebeur het?
LACHLAN GRANT: Absoluut het die Japannese verhinder om die vliegvelde te verower, 'n belangrike rol gespeel in die Kokoda -stryd.
Ons dink dikwels aan hierdie gevegte in isolasie, maar uit Japannese perspektief is dit almal deel van een groot veldtog, en as die Japannese die vliegvelde by Milne Bay sou verower het, sou Port Moresby in gevaar gewees het en in die stadium dat die slag van Milne Bay het plaasgevind, die Japannese was 84 kilometer van Port Moresby af, so Port Moresby was tans baie bedreig.
Die oorwinning by Milne Bay was dus 'n ware keerpunt.
THOMAS ORITI: Ons hoor gereeld van die stryd om Australië as ons praat oor hierdie tydperk in die militêre geskiedenis. Kan u my meer vertel waarom Australië hierdie bedreiging van inval ondervind?
LACHLAN GRANT: Wel, beslis Australië, want die oorlog het aangesluit by die Britse keiserlike verdedigingstrategie wat fokus op die verdediging van Singapoer en die skepping van Singapoer as 'n belangrike militêre basis.
Natuurlik, met die val van Singapoer op 15 Februarie 1942 in 'n groot skok vir die wêreld en vir Australië, het dit Australië baie kwesbaar gelaat en Japanse magte het deur Indonesië gevee en hulle het in Nieu -Guinee geland, sodat Australië baie baie geïsoleer en Australië se strydgevegseenhede, was die veteraan -eenhede van die 2de AIF nog in Noord -Afrika en die Middellandse See toe hierdie gevegte plaasgevind het en was net terug om die militiese troepe te versterk wat aanvanklik die Japannese in Nieu -Guinee gekonfronteer het.
En dit is in Milne Bay, waar sommige van die veterane van plekke soos Tobruk vir die eerste keer met die milisie saamgespan het.
THOMAS ORITI: As ons na die erfenis van die slag by Milnebaai kyk, is dit 'n konflik wat in Papoea -Nieu -Guinee onthou en erken word?
LACHLAN -TOEKENNING: Ja, dit word onthou in Papoea -Nieu -Guinee en daar is 'n groep legatiers wat op die oomblik daar is vir die herdenking van die geveg, maar ek dink ons ​​moet ook 'n paar van die ander gevegte van 1942 onthou.
Kokoda kry natuurlik baie aandag in Australië, maar 'n ander belangrike slag is Milne Bay, en 'n ander belangrike veldslag waarin Australiërs 'n belangrike rol speel, is ook by Alamein wat in Oktober 1942, Oktober, November, in Egipte plaasgevind het, die tweede geveg by Alamein.
Die Australiese 9de afdeling speel daar 'n sleutelrol en een van die ander belangrike draaipunte van die oorlog, maar Kokoda kry dikwels die meeste aandag, maar daar is 'n aantal belangrike gevegte waaraan Australië gedurende 1942 deelneem.
THOMAS ORITI: Soos u sê, veldslae soos die Slag van Milne -baai, het hulle nie dieselfde erkenning as ander konflikte waarby Australiese soldate betrokke was nie, die Kokoda Track -veldtog is een. Hoekom dink jy dit is?
LACHLAN GRANT: Wel, ek dink ons ​​het dit nogal onder kollegas hier bespreek, en ek dink in wese kom dit neer op 'n visuele geskiedenis van hierdie veldslae.
By Kokoda het jy Damien Parer gehad wat sy bekroonde, Oscar-bekroonde dokumentêr, Kokoda Frontline, gemaak het.
Die fotograwe was by Kokoda, die koerantverslaggewers het gebeure by Kokoda behandel.
Die landing by Milne Bay was iets wat skielik gebeur het en dit het nie dieselfde dekking nie, die oorlogskorrespondente was nie daar nie, die filmmakers was nie daar nie. Die amptelike oorlogskunstenaars was nie daar nie, en ons het beeldmateriaal en foto's van die slagveld in die dae nadat die geveg plaasgevind het, maar nie van die werklike geveg self nie, terwyl Kokoda ons 'n baie sterk en baie ikoniese visuele rekord van die geveg het.
THOMAS ORITI: Dr Lachlan Grant, dankie dat u met The World Today gepraat het.
LACHLAN GRANT: Dit was 'n plesier, dankie.
THOMAS ORITI: Dr Lachlan Grant, 'n senior historikus by die Australian War Memorial.
Verste Japanese Advance, Milne Bay - Geskiedenis
Turnbull Airfield was geleë naby Gili Gili wat grens aan Swingerbaai (ook bekend as Stringerbaai) in Milne Bay. Vooroorlog en tydens die Tweede Wêreldoorlog in die gebied van Papoea. Gedurende 1942 bekend as & quotNo. 3 Strook & quot. Op 14 September 1942 herdoop Turnbull Field. Ook bekend as Turnbull Airfield. Vandag geleë in Milne Bay Province (MBP) in Papoea -Nieu -Guinee (PNG).
Hierdie gebied was in besit van Lever Brothers en beplant met klapperpalms om copra te oes.
Hierdie vliegveld was in aanbou tydens die Slag van Milne Bay. 'n enkele aanloopbaan is ongeveer oos na wes in Milnebaai gebou. Gedurende sy vroeë bedryfsdae was die strook gemaak van 5000 'marstonematte (Pierced Steel Plank, PSP).
Die geskiedenis van die Stille Oseaan -teater van die Tweede Wêreldoorlog
Tydens die Slag van Milne Bay vorder die Japannese 5de Kure SNLF uit die ooste. Die Australiese A-Coy (25ste bataljon), die 61ste bataljon en die 43ste ingenieurs van die Amerikaanse weermag was die verdediging van die strook. Doringdraad is oor die aanloopbaan gespan en halfspore, gewere en mortiere aan die ander kant. Japannese val die strook op 31 Augustus 1942 tussen 1: 00-5: 00 uur aan, sonder om die strook vas te trek, trek hulle terug.
Op 14 September 1943 het hierdie vliegveld amptelik die naam Turnbull Field gekry, ter ere van die Royal Australian Air Force (RAAF) eskaderleier Peter St George.
Lockheed Hudson Mark IIIa reeksnommer A16-239
Beskadig tydens 17 Januarie 1943 tydens Japannese lugaanval, 20 Januarie 1943 vernietig
Amerikaanse eenhede gebaseer op Turnbull (No. 3 Strip)
8ste FG, 36ste FS (P -39) Garbutt Field 18, 42 - 22 Feb, 43 Mareeba
8ste FG, 80ste FS (P -39) 10 November 1942 - einde Januarie 1943 Mareeba
43ste BG, 403ste BS (B -17) Ysterreeks 11 23, 42 - 01 21, 43 Mareeba
418ste NFS (P-38, P-70) uit die VSA 2 Nov-22 Nov 1943 Dobodura
71ste TRG, 82ste TRS (B-25, P-39) VSA 11-6-11 23 43 Dobodura
421ste NFS (P -70) uit die VSA 4 Jan - 1 Feb 1944 Nadzab
RAAF -eenhede gebaseer op Turnbull (No. 3 Strip)
6 Eskader (Hudson) Wyk Drome 14 Desember 1942 - 26 November 1943 Vivigani
Slegs die voormalige aanloopbaan is sedert die oorlog onbruikbaar.
Na die geveg van 31 Augustus 1942 het twee privaat persone 'n eenvoudige bord op die Japannese massagraf aan die rand van die strook opgerig. Oorspronklik het die bord gelees:
Die monument het 'n gewilde plek geword om foto's te neem. In Mei 1944 is 'n permanente gedenkplaat opgerig.
'N Metaalplaat is op die vliegveld geplaas wat die geskiedenis vertel van Sqn Ldr Peter Turnbull, opgerig deur skenkings van familie en veterane, en skroef wat deur die RAAF geskenk is.
U staan ​​aan die oostekant van
wat in 1942 nommer 3 Airstrip later genoem is
Ter ere van Sqn Ldr Peter St George Turnbull, D. F. C.
C. O. van No 76 Eskader
Gebore Armidale NSW 9-2-1917
Gedood in aksie 27-9-1942 tydens 'n strawing
hardloop op vyand naby Sandersonsbaai
Om te strewe - om te soek - om te vind
Nie om op te lewer nie
Opgestel deur skenkings van familie, veterane
en die wat onthou
Propeller geskenk deur R.A.A.F.
. 'N Mens hoor baie humor tydens die vertoning, maar selde so 'n naïewe voorbeeld as wat gister deur die mededinger in die bulhondwedstryd deur Superintendent Conquest van die Armidale Ambulance gerig is. (Bulldogging is die jaagtog van 'n vinnige bul deur 'n ruiter wat afduik, die dier by die horings gryp en hom gooi.)
Meneer Conquest was op die punt om na die hoogspring te stap, as 'n uitkykpunt om die afloop tydens die bulldogging -gebeurtenis te sien, toe 'n jong kêrel op 'n veerperd, in die middel van die ring, in toom kom, praat .
& quot U gaan nie weg nie, meneer? & Quot vra hy sonder omgee in sy stem.
Antwoord die superintendent met 'n glimlag, "Ek gaan nie weg nie"
Die verligting was die duidelikste. & quotDit is goed. Ek het nog nooit 'n voorsprong op hierdie bulldog -onderneming gehad nie, en ek het jou dalk nodig. Ek veronderstel ek sal my nek kraak. & Quot
Die jeug se vrese was ongegrond. Hy het sy 'smack' by die bul gehad, soos 'n veteraan opgetree en gewen.
Die jeug was Peter Bruce Turnbull, wat drie jaar later sou word "Hawkeye", "Tomahawk Joe" en die & quotVliegende Cowboy& quot van die Midde -Ooste, wen die Distinguished Flying Cross met Australië se nommer 3 woestynvegter eskader en ontmoet sy einde langs 'n gebreekte palm op die oerwoud van Milne Bay. Hy was 25.
Die aantal byname wat 'n jong man kry, is 'n duidelike aanduiding van toegeneentheid. Pete Turnbull het 'n vierde plek behaal. Dit was "Bower Bird". Alan Rawlinson, D.F.C. en Bar, 'n oorspronklike van nommer 3 met Turnbull, staan ​​laggend in vir die verhaal wat Turnbull gebruik het om van almal toerusting te hou en altyd met drie of vier tassies gereis het. Die ritueel het soos volg verloop:
Petrus: & quotDit is myne! & quot Ander vlieënier: & quot Dit is nie! & quot
Dan, & quotis - is nie - is - is nie, & quottotdat die O.P. opgegee het en Peter wat die voorwerp ook al in sy sak gestoot het. Na 'n paar daarvan het niemand veel bekommerd geraak nie. Dit was Petrus se gewoonte om moeg te raak vir soveel vol tasse en op 'n gepaste tydstip groot dinge aan almal uit te deel. Alle artikels sou dus mettertyd hul regmatige eienaars vind - of het hulle dit gedoen?
Stewige bloed van die Skotse grens loop in Peter se are. Sy oupa Turnbull vestig hom vroeg in Australië en sy pa met grazier is een van die bekendste perde- en beesbeoordelaars van die Gemenebest. Peter self was een van ons beste rowers. Met sy sterkte van 'n Hercules was hy lank, pragtig in verhouding, en word beskou as een van die beste fisiese standaarde om Point Cook te betree toe 200 gekies is tussen 3000 en 4000 in 1938. Dat hy 'n neef gebruik het Intermediêre Sertifikaat om aan die opvoedkundige vereistes te voldoen, was slegs een aanduiding van sy hulpbron!
Ian McLachlan, D.F.C., eerste bevelvoerder in die Midde -Ooste van No.3 Squadron, wat soveel uitstekende vegvlieëniers opgelewer het, beskou Tumbull as die beste van die vroeë span. Hy het vinnig gevegstaktieke aangeleer, was vinnig besig om dood te maak en was in staat en moedig in die leierskap. In April 1941, toe sy formasie 16 Messerschmitts aanval, het Turnbull drie van hulle neergeskiet. Hy het sy D.F.C. na 116 operasionele vlugte, die aanhaling waarin hy gesê het "wonderlike veggees."
Dit was die vreeslose gees wat floreer in die skoon wind en die vars sonsopkoms van die bosland, die gees wat jy vind by mans wat perde en beeste hanteer en nie bang is vir die oggend nie. Hy het hard geveg en hy het hard gespeel met die yster grondwet van die jeug. Daar was gevalle waar hy en sy kamerade, nadat hulle dit in 'n geveg met Duitsers en Italianers vermeng het, ontspanning sou vind in die nagklubs van Kaïro. Rawlinson het 'n gelukkige geestelike prentjie van Peter, bruin hare met blombeddings, wat 'n band met 'n skaapvleisbeen voer. Dit was sy gevoel van plesier. Almal het dit geniet omdat Peter almal se vriend was, met die sonnige natuur van 'n Truscott, die stewigheid van 'n John Jackson en die aangebore 'quotwildness' van 'n Winten. Benewens die geveg in die lug, was hy die liefste vir dans.
Uit die vaal afval van Libië en die kleur van Egipte, is hy skielik geswaai om 'n belangrike rol te speel in die vroeë verdediging van Australië teen die Japannese. Maar voor dit het sy onbeskaamde humor 'n grimmige noodsaaklikheid oor die woestyn gerig. No 3 se vroeë vliegtuie was nie vinnig genoeg om die vinnige Italiaanse Capronis te vang nie. Terug by die huis Peter se kampperd Ortogo kon hom jaag langs 'n vlugtende stuur wat gereed was vir die sprong. In die woestyn het die Capronis weggekom. Teen Kersfees het Peter op sy gevegsverslag geskryf, blykbaar na 'n vrugtelose jaagtog: & quotStuur asseblief vir my, Kersvader, 'n orkaan! & quot Dit was die grap van die eskader, maar uiteindelik het die orkane gekom en Peter het syne genoem Ortogo.
Bo in Nieu -Guinee, vroeg in 1942, het hy saam met "ou John" Jackson en 75 eskader gestaan ​​om die Japannese aanvalle op Port Moresby te trotseer. John was 'n kameraad van die woestyn en Peter het beheer geneem by Moresby toe Jackson agt dae vermis was. Toe Turnbull 'n paar maande later, as bevelvoerder van suster 76 -eskader, in aksie vermoor word, veg 75 met hom. Daar, by Milne Bay, het die twee Kittyhawk-eskaders een van die merkwaardigste non-stop-gevegte van die Stille Oseaan-oorlog gevoer. Les Jackson, D.F.C., wat saam met sy broer oor Moresby en Lae en Salamaua baklei het, het 75 gelei. Peter Turnbull het hom as vlugbevelvoerders gehad Bluey Truscott, D.F.C. en Bar, en die skraal, donker en aantreklike Bardy Wawn, D.F.C., wat lank en goed saam oor die Engelse kanaal geveg het.
Mans van onherstelbare aard soos hierdie was in daardie dae nodig. Om 01:00 op 26 Augustus het Japanse troepe in reën en lae wolke geland met die Milne Bay -vliegbane as doel. Hulle is in Mei deur die Amerikaners verslaan in die Slag van die Koraalsee, en het nou hul tweede voorsprong gemaak in die plan om Australië te belê. Daar is op hulle verwag. Australiese troepe het gewag en 75 en 76 eskaders was daar ter ondersteuning.
Milne Bay was toe een van die ergste malaria -terreine ter wêreld. Dit moet ook een van die ergste luggevegsgebiede wees en een van die natste. Ses sentimeter reën het op een dag geval toe die eskaders hul tente oprig. Masjiene het vasgesteek sodra hulle die aanloopbaan verlaat het. Wolkebui het afgekom met die snelheid van duikvliegtuie. Grondpersoneel het gewerk en geëet in die reën skimmel, geïmpregneerde klere, besmette haarborsels, wat aan komberse gehang het. Koors en disenterie het hulle aangeval.
Die glimlag en die ligte hart van 'n Turnbull het dit alles draaglik gemaak. Syne was die taak van "Ou John" weer en weer - die taak van inspirerende en inspirerende. Australiese troepe het op daardie 26 Augustus kontak met die vyand gemaak en bitter gevegte het plaasgevind in 'n deurmekaar oerwoud wat aan die kus grens. Die Turnbull- en Jackson -eskaders was teen dagbreek uit, kom eers in die donker in. Hulle het landingsvaartuie, stoor- en ammunisiehope gevind en verbrand en hul gewere op die indringers gedraai wat hulle nie in die oerwoud daaronder kon sien nie.
Die volgende dag was hulle weer besig. Die Japs het gevorder. Hulle het agt kilometer oos van hul beoogde aanvalpunt geland. Die Kittyhawks, wat saam met die weermag saamgewerk het, het hulle onophoudelik met lood van boomtophoogte bespuit. Dit was iets wat die voorraadhouer van ses voet geniet het. Met sy manne kom hy in, herlaai, gaan terug. Modder het duim diep op vlerke en remme gebak. Water lê sentimeter diep op die aanloopbaan. Daar was watergevulde holtes 50 meter lank in die gaas. Vliegtuie het opgestyg en te lande gekom, omhulde met slik, gevaarlik op hierdie manier en dat. Moddergekapte gewere loop warm. Uiteindelik het sommige slegs twee uit ses wat sou werk. Daardie dag het hulle 85 000 rondtes in die Japannese lyne ingepomp, waarskynlik 'n wêreldrekord vir twee eskaders. Hulle het dit die volgende dag herhaal, en tussendeur geveg om nulle in te val en roofsugtige bomwerpers neergeskiet.
MILNEBAAI, PAPUA. CURTISS P40 KITTYHAWK FIGHTER AIRCRAFT VANAF 76. RAAF SQUADRON, WAT 'N GROOT DEEL gespeel het by die afweer van die JAPANSE AANVAL OP MILNEBAAI.
'N GRONDBESTAANLID SIT OP DIE VLEUGTIP OM DIE PILOT TE LEI WAT NIE OOR DIE NEUS KAN SIEN TERWYL OP DIE PIERCED-STEEL PLANKING (& quotPSP & quot) RUNWAY NIE. [AWM 026645]
Snags het vyandelike oorlogskepe die baai ingeglip om die Australiese linies aan te val. Hulle gly voor dagbreek uit. Daar was slaap vir nie soldaat of vliegtuig nie. Peter Turnbull se donkerbruin oë verloor hul sprankel. Hy hardloop hulle angstig oor sy manne. Hulle was moeg en moerig, hulle het dysenterie, malaria, hoë temperature, maar nie een van hulle sou dit sê nie.
"Net moeg, Pete, dis al," sou hulle sê en bly soos hy geweet het.
Teen skemer gaan hy uit en kom nie terug nie. Die Japannese vorder steeds. Een van hul tenks bedreig ons posisies. Peter vlieg laag om dit vas te maak. Hy het dit opgeskiet. Kerville, sy nr. 2, was verstom toe hy sien hoe die vliegtuig reguit aan en in gaan.
& quot; Inhoudende bakleiery en gebrek aan slaap, & quot sê Kerville, & quothad geëis het van sy skynbaar onvermoeide energie. & quot
In die nag van 31 Augustus bereik die Japannese die strook die verste oos. Daar was 'n metaalklank. 'N Australiese wagter het 'n vuurpyl afgevuur. Dit het 'n paar honderd Japannese wat vir aanval aangeval is, in die lig gewerp. Daar was 'n vinnige ratel van gewere en masjiengewere. Dit was die eerste keer dat die vyand in 'n oop vuurveld vasgevang is. Die meeste van hulle is doodgemaak. Ander het gebreek en gehardloop. Ons het die Slag van Milne Bay gewen. Dit was die eerste keer in die geskiedenis dat Australiese vlieëniers en Australiese soldate wat as 'n komponentmag werk, 'n vyand ontmoet en oorwin.
Dit was nog 'n belangrike keerpunt in die Stille Oseaan -oorlog.
Generaal-majoor Clowes, in bevel by Milne Bay, het sy waardering vir die werk van die vegvliegtuie aangeteken.
"As die verhaal volledig is," hy het gesê, Daar sal gevind word dat hul aanhoudende aanvalle oor drie opeenvolgende dae die deurslaggewende faktor was in die besluit van die vyand om weer te begin wat van sy mag oorgebly het. & quot
Die bevelvoerende generaal, Allied Air Forces, het syne bygevoeg & quoternse waardering & quotvan hulle "vasberadenheid, vasberadenheid en vreesloosheid."
Dus het Tomahawk Pete tevergeefs gesterf. 'N Derde deel van die oostelike lugstrook wat hy so baie gedoen het om te verdedig, is 'n onbeskofte steenbak met 'n houtkruis. Dit is die verste punt wes wat die vyand bereik het. Dit herdenk die offisiere van die Australiese weermag, NCO's en mans wat hul lewens verloor het. Hieronder lê die gebleikte bene van Japannese mariniers.
Die naam van die strook herdenk amptelik die lieflike en lagwekkende Bower Bird van die Midde -Ooste. - Dit is Turnbull Field genoem. ..
DOWA DOWA, MILNEBAAI, PAPUA. 1942-08-20. KRUIS GERIG TOT DIE GEDENK VAN DIE VEILIGE LEIER PETER TURNBULL, DFC,
Bevelhebbende, 76 SQUADRON, RAAF, WIE 1942-08-27 GEMOORD WORD TOE SY VLIEGTUIG IN DIE JUNGLE INGEBREEK HET
TYDENS 'N STRAFING RUN TEGEN JAPANSE KRAGTE TYDENS DIE BATTLE VIR MILNEBAAI.
Milne Bay -provinsie neem beide die vastelandse kusdistrikte rondom Milne Bay self en die eilande in die ooste en noord in, insluitend Kiriwina, Fergusson, Goodenough, Woodlark en die Louisiade -argipel.
Geleë aan die oostelike punt van die vasteland van Nieu -Guinee, is die strategiese belangrikheid van Milnebaai vinnig deur die Australiese en Amerikaanse bondgenote erken en begin met die bou van vliegvelde en hawe fasiliteite daar in Junie 1942. Australiese troepe, met Amerikaanse steun, het begin aankom en die tyd van die Japannese landings aan die einde van Augustus van daardie jaar, was daar 'n groot genoeg kontingent om die indringers te kon afweer, na 'n geveg wat twee weke geduur het.
Alhoewel die Japannese verslaan is in hul poging om die vliegvelde in beslag te neem, was hulle 'n konstante bedreiging deur hul teenwoordigheid op sommige van die nabygeleë eilande en die gereelde lugaanvalle op die winkels, depots, vliegvelde en hawe -fasiliteite, wat tot in 1943 voortgeduur het. gebied het gedurende die hele oorlog 'n groot bevolking van Australiese en Amerikaanse dienspligtiges en vroue aangebied. In 1943 is meer vliegvelde op die eilande gebou, waaronder Kiriwina en Woodlark vir die gebruik van geallieerde vliegtuie wat tydens die bombardering van die hoof Japanse basis by Rabaul gedurende die res van die oorlog betrokke was.
Beide mans en vroue uit Milne Bay is deur die Geallieerdes gewerf - vroue as verpleegsters en bediendes, mans as draers en in 'n verskeidenheid ondersteuningsrolle. 'N Beduidende aantal Papua -infanteriebataljonlede kom uit Milne Bay en die nabygeleë eilande.
Die landings [wysig | wysig bron]
Woodlark [wysig | wysig bron]
Op 25 Junie het 2 600 troepe van Woodlark Force, onder leiding van kolonel Julian W. Cunningham, bestaande uit eenhede van die 112ste Kavalerieregiment, die 134de Veldartilleriebataljon, die 12de Mariene Verdedigingsbataljon en kwartiermeester, hawe-, munisipale-, en ingenieurs -eenhede, 'n vlootbasis -eenheid en 'n konstruksiebataljon vertrek uit Townsville, Australië aan boord van ses LST's, met een subchaser SC-749 en twee vernietigers, Bagley en Henley, as begeleier. Aankoms by Woodlark, met landing op 30 Junie om 21:00. Brooks en Humphreys ander troepe van Milnebaai vervoer het om 01:00 op 1 Julie aangekom, met verdere voorraadklasse wat in LCI's en LST's aangekom het. Γ ]
Kiriwina [wysig | wysig bron]
Op 30 Junie het 2 250 troepe Kiriwina Force, onder leiding van kolonel J. Prugh Herndon, bestaande uit 158ste Infanterieregiment (minus die 2de Bataljon), die 148ste Veldartilleriebataljon met ander artillerie, ingenieur, munisipaliteit, lugweer en kwartiermeesters, vertrek uit Milnebaai aan boord van twaalf LCI's, begelei deur ses vernietigers. Aankoms by RED Beach naby Losuia, Kiriwina om 21:00. 'N Voorraadskerm het op 30 Junie aangekom, bestaande uit twaalf LCT's en sewe LCM's. Δ ]
Dit is 'n verkorte & quotquick-read & quot-weergawe van die volledige rekening wat hieronder verskyn. Klik hier vir die volledige weergawe.
Dit was 'n veldtog wat grootliks oorskadu was deur die Papoea -veldtog wat dit voorafgegaan het en deur die gevangenskap van Lae wat gevolg het. Die Salamaua -veldtog is ontwerp om die voorbereidings vir die Lae -offensief te ondersoek en as 'n magneet te dien om versterkings van Lae na Salamaua te trek.
Die verowering van Lae, die middelpunt van die Japannese verdedigingslinie in Nieu -Guinee, was die geallieerde teiken ná die nederlaag van die Japannese in Papoea. Generaal Sir Thomas Blamey, die Australiese opperbevelhebber, het beveel dat Salamaua uitgehonger moet word nadat Lae gevange geneem is.
Die Japannese land op Lae en Salamaua op 8 Maart 1942. Die New Guinea Volunteer Rifles en oorlewendes van die 2/22ste Bataljon uit Rabaul vernietig alle militêre voorrade en trek terug na die binneland waar hulle die Japannese opbou waarneem. In Mei is Kanga Force, wat die 2/5 Independent Company insluit, per vliegtuig na Wau geneem om as 'n guerrillamag teen die Japanners in die Markhamvallei te werk. Op 29 Junie het Kanga -mag 'n klopjag uitgevoer op Salamaua wat groot ongevalle meegebring het en die eerste Japannese toerusting en dokumente wat deur die Australiese leër geneem is, vasgelê.
Op 31 Augustus het 'n sterk Japannese groep by Mubo aangekom, maar met die Japannese op die offensief langs die Kokoda -roete en by Milnebaai was versterkings eers beskikbaar vir Kanga Force in Oktober toe 2/7de Independent Company aangesluit het.
Herowering van Salamaua
Op 26 Augustus is Savige en sy hoofkwartier van die 3de afdeling herleef deur generaal Milford en sy hoofkwartier van die 5de afdeling.
Die 5de afdeling het die laaste operasies rondom Salamaua uitgevoer, wat deur die 42ste Bataljon op 11 September, 'n week nadat die Lae -offensief geopen het en vyf dae voor die 7de en 9de Australiese afdeling in Lae ingekom het.
Die lang winterveldtog van die derde afdeling van 1943 het indrukwekkende strategiese winste behaal.
'N Groot deel van die sterkte van die XVIII Japannese leër is afgelei van die gebiede wat die doelwitte van die offensief sou wees, wat eers in die lente aangebring kon word, toe veteraanafdelings gerus en heropgelei sou word, landingsvaartuie beskikbaar was en lug meerderwaardigheid toegeneem. Terselfdertyd is uiters waardevolle ervaring opgedoen in die oerwoudtaktieke en metodes om te voorsien.
Vir die eerste keer het Australiese infanterie en onafhanklike maatskappye in 'n lang veldtog nou saamgewerk en elkeen het van die ander geleer. Artillerie is op 'n skaal gebruik wat tot dusver nie in bergoorlogvoering in Nieu -Guinee bereik is nie. Leerstellings is ontwikkel wat die Australiërs beslissende taktiese en administratiewe meerderwaardigheid gegee het bo die Japannese in bosoorlogvoering. In die ses maande tot Augustus 1943 is die sterkte van die XVIII Japannese leër uitgeput en versprei, terwyl die sterkte van die Geallieerdes in die Suidwes -Stille Oseaan sterk toegeneem het agter die front waarop die 3de Australiese afdeling geveg het.
Dit is 'n meer volledige weergawe van die optrede wat gelei het tot die stryd om Salamaua. Dit is direk vanaf die Vetnet -webwerf gekopieer
Op 23 April het die 3de afdeling onder bevel van generaal-majoor Savige beheer geneem in die Wau-Bulolo-gebied en Kanga Force het opgehou bestaan. Savige se mag het oorspronklik slegs die 17de brigade en drie onafhanklike kompagnies (2/3de, 2/5de en 2/7de) ingesluit. Savige het opdrag gekry om die gebied in 'n aktiewe operasionele gebied vir mobiele verdediging te verander. Na raming was daar 5 500 Japannese rondom Lae en Salamaua met tussen 6 000 en 8 000 by Madang en 9 000 tot 11 000 by Wewak. Savige, wat beveel is om Salamaua nie direk aan te val nie, het besluit om stewige basisse so ver as moontlik te vestig en die vyand met patrollies te teister. Slegs klein magte kon egter in die voorste gebied gehandhaaf word en geen nuttige militêre doel is gedien deur aanvalle en aanvalle wat nie behoorlik georganiseer was nie, ondersteun deur superieure vuur en volledig huis toe gedryf.
Die Japannese is ingegrawe op die Pimple, Green Hill en Observation Hill langs die hoofspoor van Wau na Mubo. Op 24 April val 'n geselskap van die 2/7de die Pimple en Green Hill aan, vier vliegtuie bestraf die Japanse posisie en dan vorder die geselskap in twee kolomme ondersteun deur mortier, maar die vyand was stewig vasgelê op die neerslag en die Australiërs was gestop. Die volgende dag misluk nog 'n aanval, ondersteun deur vliegtuie en die 1ste bergbattery, beperk tot vyftig rondes 'n geweer. Op 7 Mei is 'n maatskappyaanval weer op die Pimple geloods, maar dit het weer misluk.Op 9 Mei val die Japannese self in die Pimple -gebied aan en omring die voorste Australiese kompanie, wat eers die middag van die 11de verlig is, teen agt aanvalle deur dele van twee Japannese bataljons.
Die 2/3 onafhanklike maatskappy het diep ondersoek en sien dat die Japannese Bobdubi Ridge maar liggies vasgehou het om toestemming te kry om dit aan te val. Op 3 en 4 Mei is die Japannese van 'n deel van Bobdubi Ridge afgestamp en in die daaropvolgende dae Japannese teruggery om dit weer in te neem. Van Bobdubi af kon die 2/3 Independent Company die Japannese ernstig teister met aanvalle en hinderlae. Die taktiek van die 2/3 Independent Company was so suksesvol dat Savige gedwing was om hulle te waarsku om nie te veel te probeer nie: 'voortydige verbintenisse in die Salamaua -omgewing kan tans nie deur 'n voldoende krag ondersteun word nie', het hy gesê.
Die druk is om Bobdubi aangehou en op 11 Mei het 'n patrollie gevind dat die rant laat vaar word, dit vinnig beset en vuur met die vyand uitgeruil op Komiatum Ridge waarop die hoofspoor gery het. Die Japannese het sterk op hierdie bedreiging vir hul kommunikasie gereageer en op die 14de 'n aanval op groot skaal geloods wat deur gewere en mortiere ondersteun is en die Australiërs gedwing om terug te trek. Op 15 Mei het meer as 100 Japannese vliegtuie die Australiese posisies in drie swaar aanvalle aangeval. Die Japannese het hul lugaanvalle in die daaropvolgende dae onderhou, maar gewoonlik teen teikens verder na die Australiese agterkant. Op 17 en 18 Mei het groot formasies van Japannese vliegtuie op die vliegveld van Wau toegeslaan.
Einde Mei het die 2/6de Bataljon die 2/7de Bataljon en die 15de Brigade se hoofkwartier verlig en 'n ander bataljon van die brigade het in Savige se gebied begin aankom. Gedurende Mei het Australiese Beaufighters en Bostons met Amerikaanse Mitchells Madang en Lae aangeval, met konstante druk op hierdie basisse. Die RAAF het nou drie eskaders wat min of meer aan die Salamaua -bedrywighede gekoppel was, met vier eskaders gebaseer op Milnebaai en was hoofsaaklik betrokke by aanvalle op skeepvaart en verkenning. Twee eskadrone van die Catalina-vlieënde boot, gebaseer op Cairns, het ook 'n rol gespeel in die operasies in Nieu-Guinee deur myne in die hawe van die vyand te laat val, nagaanvalle te doen en kuswagters te ondersteun in vyandelike gebied.
Daar is instruksies uitgereik vir 'n gevorderde basis aan die kus wat binne 60 km van Lae beslag gelê kan word, dit is die verste afstand wat landingsvaartuie in een nag troepe kan vervoer. Nassau -baai is gekies en sy besetting sou die mag om Mubo ten minste gedeeltelik per see verskaf. Benewens die baai sou beslag gelê word op die hoë grond rondom Goodview Junction en die berg Tambu en die rant wat daarvandaan na die see loop.
Die fokus van die operasies teenoor Salamaua was om die Japannese van Lae weg te trek, en Salamaua sou eers ná die Lae -operasie aangerand word. Totdat die Lae -offensief begin het, moes die Japannese glo dat Salamaua die hoofdoel was.
Op 19 en 20 Junie was daar tekens dat die vyand die geallieerde aanval sou verwag. Hulle patrolleer aggressief tydens die 20ste vyandelike vliegtuig wat meer as tagtig bombardemente teen die Australiese posisies uitgevoer het. Die regtergeselskap van die 2/6th, wat sy wye gebied na Nassaubaai gehou het, was die middag van die 20ste onder skerp vuur. Die volgende oggend word 'n sterk aanval in die namiddag versprei, 'n sterker aanval is uitgevoer en die Australiërs was binnekort nou betrokke. 'N Nuwe onderneming versterk die een wat aangeval is.
Teen die aand het die Japannese hulle teruggetrek nadat hulle na raming 100 manskappe verloor het, maar hulle het die aanval op die 22ste en 23ste hernu, toe die beleërde troepe opgewonde geraak het toe Beaufighters langs die baan gespan het. Die middag het die Japannese aanvalle opgehou. Die 150 Australiërs op Lababia Ridge verloor elf mense is dood en twaalf gewond. Die twee is aangeval deur twee Japannese bataljons, 1 500 troepe, wat 41 dood is en 131 gewondes.
Die 162ste Amerikaanse regiment het die nag van 29/30 Junie by Nassaubaai geland en die volgende oggend uit die brugkop beweeg. Op 1 Julie het die oostelikste kompanie van die 2/6de bataljon gevorder na die kus langs die suidelike arm van die Bitoi wat 'n kompanjie Japannese afgejaag het. Die oggend van die derde dag aan wal, 2 Julie, het die belangrikste Amerikaanse magte om die strand gebly, maar die middag het een kompanie na die Bitoi gevorder. Die volgende dag is vier 75 mm-gewere by Nassau geland, 'n belangrikste versterking, en teen die 4de was meer as 1400 troepe aan wal. Papoeaanse soldate wat voor die 162ste Amerikaanse regiment langs die kus gevorder het, het op 9 Julie die Salusmeer bereik en daarna na Tambubaai gestoot.
Op die oggend van 7 Julie het die 2/6th Observation Hill aangeval en teen die nag die meeste daarvan gehou. Die volgende dag vorder die toonaangewende Australiese onderneming 'n stap verder na 'n spruit waar dit met die Amerikaners uit die Bitoi kon skakel. Op die 9de, nou ondersteun deur die Amerikaanse veldwapens, terwyl daar voorheen slegs twee berggewere agter hulle was, het vyf Australiese maatskappye met aggressiewe patrollies aangegaan totdat op die 10de slegs vyf-en-sewentig Japannese in die gebied oorleef het, en hul lyn. van terugtog is gesny.
Op 12 Mei is die puisie beset. Op 13 Mei was daar 'n algemene opmars en op 14 Mei is Mubo -vliegveld en Green Hill geneem. Die Japannese het Old Vickers steeds stewig verdedig waar hulle sterk ingegrawe is om die baan na Salamaua te verdedig en op 7 en 9 Julie die aanvalle deur die 58ste/59ste bataljon gestaak.
Die Amerikaanse III/162ste Bataljon (majoor Archibald B Roosevelt) is teen 12 Julie in Nassaubaai bymekaargemaak as 'n voorlopige stap om artillerie in Tambubaai te vestig. Op die 21ste het die Amerikaanse bataljon Tambubaai bereik en voorrade word daar afgelaai. Die taak van die Amerikaners was om Scout Ridge vas te vang met 'n uitsig oor die baai. Aanvalle op die 22ste het misluk en 'n tweede bataljon (die VS II/162ste) is gestuur om die aanval te versterk.
Op 16 Julie het 'n kompanie van die 2/5de bataljon die berg Tambu met 'n groot storm aangeval en alles behalwe die belangrikste noordelike knou gevang. Die Japannese het die aand weer en weer teenaanval gedoen, ondersteun deur mortierbomme en skulpe van 'n berggeweer. 'N Tweede onderneming het die oggend die gebied bereik. Die nag van die 18 Mei het die Japannese die twee Australiese maatskappye op Tambu aangeval en amper omsingel, en die volgende dag het 'n hewige stryd ontstaan. Teen 14:30, na baie slag van die Japannese, aanvaar hulle 'n nederlaag en laat die Australiërs in besit van die suidelike hange.
Verder noord, op 15 Julie, ná mortier en Vickers-vuurwapen, het twee peloton van die 2/3 Independent Company Ambush Knoll suid van Namling aangeval, terwyl die 58ste/59ste bataljon teen Bobdubi aangeval het in 'n ander poging om die Japannese kommunikasie te onderbreek. Die een peloton van die Independent Company het die Japanners uit hul voorste posisies verdryf, die ander het hulle van Orodubi afgedryf, en daardie nag het die Japannese Ambush Knoll verlaat. Die aanval op die 58ste/59ste was egter ontsteld deur Japannese teenaanpassings. In 'n hernude aanval op die 17de het die Independent Company weer sy taak uitgevoer, maar die 58ste/59ste is opgehou.
Die vestiging van die Nassaubaai -basis het dit moontlik gemaak om 'n aansienlike hoeveelheid artillerie in te bring en te voorsien. Teen 23 Mei was twee Amerikaanse veldartilleriebataljons, twee Australiese veldbatterye, die 1ste Australiese bergbattery, die 2/6de Australiese opnamebattery en vier lugafweerbatterye in plek. Aan die regterkant maak die Amerikaanse regiment nog steeds min vordering. In die vierde week van Julie het die Amerikaanse II/162ste bataljon sy aankoms by Tambubaai voltooi en die taak gekry om 'Roosevelt Ridge' te vang, soos dit nou genoem is. Die bataljon val aan en wen en hou vastrapplek op die rand. Die Japannese is goed ingegrawe en moet nie deur frontaanvalle verdryf word nie. Roosevelt se bataljon, bygestaan ​​deur Papoea -patrollies, is nou in diens geneem om die vyand se toevoerroete na die weste te sny.
Op 28 Julie het 'n flankaanval deur 'n geselskap van die 2/6th 'n funksie van Ambush Knoll geneem. Op dieselfde dag het die 58ste/59ste bataljon, ondersteun deur artillerie, mortier en vuurwapen, uiteindelik die hardnekkige Old Vickers-posisie ingeneem en die Japannese van Bobdubi Ridge verdryf. Daar word beraam dat die 15de Brigade in die ses weke tot 6 Augustus 400 Japannese doodgemaak het vir 'n verlies van ses en veertig gedood en 152 gewondes, 'n aanduiding van die toenemende taktiese superioriteit van die aanvallers.
Die voorste bataljon van die 29ste Australiese brigade, die 42ste, is vorentoe na die Nassaubaai -gebied geskuif en daarvandaan marsjeer noordwaarts en gaan uiteindelik in posisie tussen die Amerikaners aan die regterkant en die 17de brigade, waarvan dit deel geword het. Ter voorbereiding op die vang van Mount Tambu het die 42ste Bataljon Davidson Ridge tussen Tambu en Roosevelt Ridge beset. Op 13/14 Augustus het die II/162ste Bataljon Roosevelt Ridge geneem na 'n swaar artillerieversperring wat plantegroei belemmer het.
Die 15de Brigade se aanval het op 14 Augustus geopen. Nege en twintig swaar bomwerpers het Coconut Ridge akkuraat met 'n verwoestende effek gebombardeer, en gewere, mortiere en masjiengewere het 'n spervuur ​​laat val. 'N Kompanjie van die 2/7de Bataljon val toe teen 'n krans aan wat so steil is dat die mans op hande en knieë moet kruip, maar vroeg in die middag het hulle die posisie van die Noord -Klapper gekry. In die nag van die 16/17 Augustus het die Japannese South Coconuts laat vaar.
Die 2/6de Bataljon het sy aanval op Komiatum Ridge op 16 Augustus geopen. Nadat ongeveer 500 skulpe in die Japannese posisies afgevuur is, het twee maatskappye aangeval en binne vyf en twintig minute die doel bereik. Die vyand in die Mount Tambu -omgewing is nou omring, en hul roete na die noorde is op Komiatum en Davidson Ridges gesny. Daar word verwag dat 'n gebrek aan rantsoene (patrollies ontdek het dat hulle elke drie dae afgelewer word) die Japannese op die derde aand sou laat uitbreek. Op 19 Augustus vind patrollies van die 2/5de Goodview Junction verlate en die Amerikaanse I/162ste Bataljon het Tambu beset sonder opposisie.
Die 15de Brigade druk nou in na die baan wat na Salamaua lei. Na 'n bombardement op 17 Augustus het twee peloton van die 2/3 Independent Company gevorder, die kruising van die Bobdubi-Salamaua-spoor en 'n ander spoor uit die suide beset, maar die ander is gehou. Swaar gevegte het ontwikkel, die Japannese het sterk teenaanvalle geloods. Op 19 Augustus het Savige gelas dat alles moontlik gedoen moet word om die vyand se ontsnappingspaaie tussen Komiatum en Bobdubi Ridges te sluit. Die volgende dag val die brigade op 'n wye front aan, en die 58ste/59ste slaag daarin om die Komiatum -baan op verskeie plekke af te sny.
Ter voorbereiding van die nuwe offensief, is Savige opdrag gegee dat sy mag so georganiseer moet word dat dit teen 28 Augustus sonder lugtoevoer uit die see gehou kon word. Vanaf 21 Augustus het die 29ste Brigade begin om die 17de Brigade (behalwe die 2/7de Bataljon verbonde aan die 15de Brigade) te verlig, wat sedert Januarie deur die oerwoud geklede berge van Wau na Salamaua geveg het. Die Australiërs het vinnig gevorder na Salamaua, maar Savige het beveel dat die Japannese nie so hard gedruk moes word dat dit vroeë ontruiming van Salamaua sou veroorsaak nie.
Op 26 Augustus is Savige en sy hoofkwartier van die 3de afdeling herleef deur generaal Milford en sy hoofkwartier van die 5de afdeling. Die 5de Afdeling het die laaste operasies uitgevoer rondom Salamaua wat op 11 September deur die 42ste Bataljon beset was, 'n week nadat die Lae -offensief geopen het en vyf dae voordat die 7de en 9de Australiese Afdeling Lae binnegekom het.
Die lang winterveldtog van die derde afdeling van 1943 het indrukwekkende strategiese winste behaal. 'N Groot deel van die sterkte van die XVIII Japannese leër is afgelei van die gebiede wat die doelwitte van die offensief sou wees, wat eers in die lente aangebring kon word, toe veteraanafdelings gerus en heropgelei sou word, landingsvaartuie beskikbaar was en lug meerderwaardigheid toegeneem. Terselfdertyd is uiters waardevolle ervaring opgedoen in die oerwoudtaktieke en metodes om te voorsien. Vir die eerste keer het Australiese infanterie en onafhanklike maatskappye in 'n lang veldtog nou saamgewerk en elkeen het van die ander geleer.
Artillerie is op 'n skaal gebruik wat tot dusver nie in bergoorlogvoering in Nieu -Guinee bereik is nie. Leerstellings is ontwikkel wat die Australiërs beslissende taktiese en administratiewe meerderwaardigheid gegee het bo die Japannese in bosoorlogvoering. In die ses maande tot Augustus 1943 is die sterkte van die XVIII Japannese leër uitgeput en versprei, terwyl die geallieerde krag in die Suidwes -Stille Oseaan sterk toegeneem het agter die front waarop die 3de Australiese afdeling geveg het.