James McDougall, Universiteit van Oxford
Die sentrum reg doen vandag dieselfde. Brexit, Trump en die verre regtervanger in Europa dui daarop dat die praat van a regse revolusionêre oomblik is nie oordrewe nie. En die Franse presidensiële verkiesing kan volgende op die kalender wees.
Die skok wat deur die status-quo-liberale gevoel word en die angs wat aan die linkerkant ervaar word, word slegs deur die tevredenheid van diegene aan die regterkant reggekry wat uiteindelik hulle wen. Die sogenaamde "volwasse" liberale demokrasieë het dit al lank geslaag om hulle te marginaliseer. Hulle het hulleself lankal gesien as verontwaardig omdat hulle die gewone man se onverbiddelike waarhede aan onbelemmerde elite gespreek het. Nou is hul kampioene die stormloop met die politieke hoofstroom.
En te midde van die ongeloof, hartseer en protes, probeer sentrum-regse politici en kommentators om te normaliseer en gerus te stel. Hulle ontslaan "Whingers" en "moaners". Hulle vertel ons om daaroor te kom en om 'n nuwe fascisme as 'n ongeskonde scaremongering uit te spreek.
Selfs onder historici, blykbaar - as die konserwatiewe Britse skrywer Niall Ferguson veroordeel om die Griekse ekonoom Yanis Varoufakis te vertel - analogieë met die 1930s word slegs deur die maklik verwar.
Die omstandighede van die samelewing, die ekonomie en geopolitiek is so verskillend, ons word vertel dat vandag se regse populisme nie 'n fascistiese herlewing genoem kan word nie. Die hoofstroom sentrum reg verseker ons dat alles goed sal wees in die nasleep van Trump se verkiesing. Dit het dieselfde gedoen na die Britse referendum van die Verenigde Koninkryk, selfs as haat misdaad syfers hoogte ingeskiet. Konserwatiewe politici bly daarop aandring dat die regte nuus oor die wonderlike geleenthede wat voorlê, gaan.
Maar dit is presies waar die ware analogie met Europa in die 1920s en 1930s lê. Die omstandighede van 2016 is inderdaad baie anders as dié teen watter militêre party skok troepe vegstryde geveg het, en monargiste het gesoek na 'n sterk man om gewilde griewe te vang en hulle te red van die Bolsjewistiese revolusie.
Maar historiese omstandighede, soos individue, is altyd uniek en onherstelbaar. Die punt van vergelyking is nie om voor te stel dat ons al die 1930s redux leef nie. Dit is om die baie sterk familie ooreenkoms te herken in idees wat deur die vroeë 20-eeu verre regs en sy nabootsing vandag gekenmerk word.
Bespreking van fascisme ly aan 'n oormaat van definisie. Dit laat ironies genoeg baie regsgroepe en hul verontschuldigers om die etiket te verwerp weens 'n paar blokkieskarakteristieke waaraan hulle gesê kan word om te ontbreek. Maar net soos ons sosiaal kan praat as 'n herkenbare politieke tradisie sonder om te aanvaar dat alle sosialisme sedert die 1840's uit een vorm gesny is, kan ons praat van 'n herkenbaar fascistiese politieke styl in Europa, die VSA, Rusland en elders. Dit word verenig deur sy voorstelling van 'n stel kernidees.
Die teatrale machismo, die man of vrou "van die mense" -beeld, en die doelbewus uitdagende demagogiese slagspreuk wat ongeduldig op 'n rasionele, bewyse-gebaseerde argument en die heersende onderhandeling van verskillende perspektiewe opsy sit - die substansie van demokrasie, met ander woorde - is slegs die uiterlike vorm wat hierdie styl van politiek neem.
Belangriker is sy kenmerkende memes. Fascisme bring 'n maskulinis, xenofobiese nasionalisme wat daarop aanspraak maak om die mense eerste te stel, terwyl hulle teen mekaar draai. Dit word aangevul deur anti-kosmopolitiese en anti-intellektualisme. Dit veroordeel wêreldkapitalisme, wat die gewone mense se ellende op 'n vreemde "plutokrasie" blameer in 'n taal wat implisiet antisemities en eksplisiet anti-immigrant is, terwyl dit geen ware alternatiewe ekonomie bied nie. In die VSA was dit perfek in Trumps se afsluitingsveldtog.
Trump se siening van die wêreld.
'N Uitsig van die wêreld word aangebied wat gesentreer is op vrese van "nasionale selfmoord" en beskawing, waarin blankes demografies oorweldig word deur "minderwaardige" mense, minderhede en immigrante. Vandag is dit die paranoïese fantasie van die Franse regs le grand remplacement. Geopolitiek word gedefinieer deur latente godsdienstige oorlog. In die 1930'e het dit 'n doodstryd met kommunisme beteken. Vandag lyk dit, en voer oorvloedig op, Islamitiese ekstremisme en die Islamitiese staat, met die naam "Islam" as 'n geheel geïdentifiseer.
Dit is 'n nuwe fascisme, of ten minste naby-fascisme, en die middelreg is gevaarlik onderskat sy potensiaal, presies soos dit 80 jaar gelede gedoen het. Toe was dit konserwatiewe anti-kommuniste wat geglo het dat hulle die ekstremistiese rand kon beheer en beheer. Nou is dit die hoofstroom konserwatiewes, wat klein verkiesingsuitdaging uit die linkerhand in die wiele gery het. Hulle vrees die drif van hul eie kiesers aan meer spier-, anti-immigrant demagoges aan die regterkant. Hulle aanvaar dus die regte prioriteite en akkommodeer sy haatspraak. Hulle verseker almal dat hulle dinge onder beheer het, selfs as die neoliberale orde ná die Koue Oorlog, soos die oorlogsbeskadigde burgerlike goue era van die vorige eeu, sink onder hulle.
Die risiko, ten minste vir die Weste, is nie 'n nuwe wêreldoorlog nie, maar bloot 'n vergiftigde openbare lewe, 'n demokrasie verminder tot die tirannie van klein meerderhede wat emosionele bevrediging vind in 'n gewelddadige, wrewelagtige retoriek terwyl hul nouverkose leiers wegneem hul regte en vervolg hul bure. Dit kan dalk nogal sleg wees.