Wat is die dinge wat ons nodig het om onsself te kan vertrou? Ons moet elkeen weet dat ons dapper en kreatief sal verstaan ​​en die nodige aksie sal neem vir ons groei en heelheid. Ons moet voel dat ons vertrou kan word om ons onderliggende agendas waarheid te sien. Ons moet weet dat ons op onsself kan reken op die vraag of 'n situasie vir ons gesond is of nie. Miskien kan ons onsself vertrou om 'n situasie te verander? Kan ons onsself vertrou om beperkende patrone of verslawings te gee? Om die waarheid te verdiep oor ons deelname aan herhalende negatiewe scenario's? Om te leef volgens waardes wat groei en vreugde bring?
Leer om te gaan gaan en vertrou op myself
Gedurende my tyd in 'n afgeleë kajuit in Alaska het ek besef dat as ek myself kon vertrou, sou dit makliker wees om ander te vertrou. Ek sou vry wees om te sien wie mense werklik is, in plaas van wat ek nodig gehad het om hulle te wees.
Toe was daar een persoon wat ek baie ontevrede was. Hy het my verskriklik verraai. Maar toe ek die saak eerlik ondersoek het, het ek gesien dat ek baie waarskuwings gegee het oor hoe hy was; Ek wou hulle net nie glo nie. In werklikheid kan ek hom vertrou om te bly hoe hy was. Maar ek kon myself nie vertrou om die waarheid van 'n situasie te sien en die regte aksie vir myself te neem nie.
Ek het opgehou vrees en obsessie oor wat hy aan my gedoen het en begin soek wat ek nodig gehad het om te weet en te doen om my situasie te verander. Dit is die kern van die saak. Mense sal wees wie hulle is. Ons kan daarop reken. Hulle sal altyd hul vrese, beperkings, hoop en drome uitwerk. As ons ons eie oordeel, keuses, genesingsvermoë en eerlikheid eer, word ons vry van die noodsaaklikheid om ander te "gedra" sodat ons veilig kan voel.
In die stilte van die kajuit het ek iets meer waardevol oor vertroue gekry. Ek het die vraag gevra: "Wat kan ek vertrou?" toe ek dit in my siel antwoord: "Jy kan vertrou dat jou lewe op koers is, dat jy presies is waar jy moet wees, in elke oomblik en situasie."
Ek het besef toe my lewe nie 'n reeks ongelukke was nie; Dit is met groot doel deur my siel bestuur. Om dit so te verstaan, het ek verstaan ​​dat ek die bron van my lewe in alle opsigte kan vertrou.
Die man het my vir weke besig gehou. Na my hartaanval was ek gedwing om my dieet te verander. Nou, by restaurante, by partytjies, by die fliek, is daar baie dinge wat ek nie meer kan eet nie. Daar is baie keer dat ek spesiale versoeke moet vra dat die kleedolie aan die kant gesit moet word, nie op die slaai nie, want die botter moet uit 'n resep gebêre word. Ek moet navraag doen oor bestanddele en versigtig wees.
Met 'n bietjie toevallige toeval was hierdie man dikwels daar en luister. Hy is agter my by die filmkonsessie, by die volgende tafel in die restaurant of by die gemeenskapspot. Elke keer rol hy sy oë en maak 'n onbeskofte opmerking. Hy word al hoe meer vet in hierdie, totdat dit nogal irriterend word. Natuurlik wonder ek watter verskil dit aan hom bied as ek botter eet of nie. Is dit enige van sy besigheid?
Een aand by 'n partytjie gaan die nageregblad om die kamer, en ek gee dit sonder monsterneming. Aan wie gaan ek terug as ek die skinkbord slaag? My konstante kritikus! Hy praat in sy bloeiende stem en vul die kamer. "Ja, sy sal nie hê nie. Sy sal dit nie hê nie, sy sal dit nie hê nie," sê hy in 'n strawwe singsong. "Sy kan ook glad nie eet nie." Dit was een van daardie oomblikke wanneer alle gesprek in 'n kamer stop en almal draai om te sien wat aan die gang is.
Ek kyk na my gesig wat my vriende herken: 'n wenkbrou lig, my oë effens vernou, my mond vorm 'n effense glimlag. Dit is 'n blik wat sê: "Genoeg! Nou gaan ek 'n einde maak aan hierdie."
My vriende dink, "Wat pret! Sy gaan hom in sy plek plaas, sy sny hom af op die knieë."
En in werklikheid leun ek in met net die klein beurt van die frase om die truuk te doen, om hom goed te sluit. Ek ken hom al jare, ons het almal, en hy is nie 'n gunsteling in die dorpie nie.
Ek neem 'n halwe stap vorentoe en teken 'n asem om my goedgesinde, slim klein opmerking te gee, wanneer iets eerder ongewoon gebeur. Tyd opskort, die oomblik strek, geen woorde kom uit my mond nie; sy gesig swem voor my uit. En daar uit sy gesig is daar die diepte van sy siel wat my uitsteek. Dit is 'n wonderlike siel, asemrowend in sy skoonheid. En daardie pragtige siel openbaar hierdie man vir my.
Ek het gelyk of hy binne-in van hom gestap het. Ek ken sy lewe, die gewig van sy pyn, die omvang van sy wanhoop, sy onverbiddelike eensaamheid en onwaardigheid. Ek voel sy moeg, geslaan liggaam, swaar en gevoelloos met sy sinlose houding. En ek voel die grootsheid van die siel wat hom liefhet en begelei. Ek sien my eie geseënde lewe; Ek sien my harde oordeel van hom en sy effekte op ons albei. Dit is 'n lang oomblik terwyl ek staar, oorgeplaas, by sy gesig, met almal in die kamer wat na my staar. Niemand asem nie, dit lyk.
Dan vul 'n windkloppie my longe en ek praat: "Ek het gewonder hoekom dit vir jou saak maak wat ek eet. Ek weet nie die antwoord nie. Maar hier staan ​​ek in die konfrontasie met jou, waaraan ek werklik getref is, is my eie diep wanhoop dat ons nie, soos mense, oog tot oog kan hê oor so 'n klein saak nie. In my hart wil ek 'n groter vrede hê. Maar ek weet nie hoe nie. Hoe kan ons ooit die voortdurende oorloë op ons planeet beëindig indien sulke onbeduidende dinge hou ons daagliks daarvan uit. Dis wat ek voel, "sê ek.
Die skottel slaag langs, mense skuif posisies, klein praat begin om die spasie te vul, en die partytjie gaan aan. Maar 'n week later maak die man 'n lyn vir my by die drogistery; Ek voel ongemaklik terwyl hy nader, maar hy verras my as hy praat.
"Ek wil om verskoning vra vir wat ek die ander aand gesê het." Hy skuif selfbewustelik in die gang. Die woorde is vreemd aan sy growwe stem. "Ek moes ook wonder hoekom ek omgee wat jy geëet het. En ek het daardie maaltye onthou toe ek 'n kind was ... Wel, hulle was hel. Die hel, die oom het op ons gekom vir alles. beweeg dan - kyk uit! Snaaks, dis die eerste keer wat ek oor baie van hierdie dinge gedink het. "
En hierdie man begin sy storie aan my openbaar. Dit is die storie wat jy kan voorstel, 'n verhaal van mishandeling en vrees en pyn. Die pyn vul steeds elke porie van sy liggaam, wat gedra word om dit te dra.
Soos ek luister, hoor ek ook sy hoop en drome, sommige van hulle lewe nog. Ek vind daar ook sy passie vir sy werk en die liefde wat hy vir sy seun voel.
Hy praat; Ek hoor die siel "praat storie." Ek hoor 'n menslike storie en ek weet wat dit is om 'n mens te wees.
Sien die siel van 'n ander
Elke keer as ons 'n menslike verhaal hoor, leer ons meer oor wat dit is om 'n mens te wees, met 'n menslike lewe hier op hierdie planeet. Dit is een van die maniere waarop ons ons mensdom ontdek.
Dit is belangrik om mekaar se verhale waar moontlik te vereer, want ons het elk 'n individuele heelal. En binne die heelal is ons altyd in verhouding met onsself. Selfs wanneer dit skynbaar met ander interaksie is, is ons regtig in verhouding met onsself. As gevolg van hierdie, wanneer ons 'n ander persoon hoor of waarneem, verstaan ​​ons baie van wat ons sien en hoor: Omdat die ervaring gefiltreer word deur ons eie perspektiewe, oortuigings, ervarings en behoeftes.
Sommige studies dui daarop dat minder as die helfte van wat ons sien, is gebaseer op inligting wat ons oë binnekom. Die res - die meerderheid - van ons sienpersepsie is die opbou van ons verwagtinge en konteks.
Daarom, wanneer 'n vriend nuwe glase kry of sy baard skeer, sien ons dit dikwels nie. Ons is so gewoond daaraan om hulle binne die raamwerk van ons gewone konteks te verwant, dat ons nie sien wat eintlik daar is nie. Ons filter dit uit sodat ons konteks onveranderd bly.
Daar is bewyse wat daarop dui dat die persentasies aangaande wat ons hoor, selfs laer is. Terwyl jy na ander by die werk, by die huis of by die kruidenierswinkel luister, herinner jou jouself dat die kans dat jy eintlik hul volle betekenis sal begryp, laat staan ​​hulle werklikheid, is redelik klein.
Met betrekking tot 'n ander se siel
Om die ander akkuraat en ten volle te verwant, moet ons met hul siel verband hou, of ons sal slegs in verhouding wees tot ons eie konteks. Gracie het my hierdie vyftien jaar gelede my geleer. Gracie was in haar sewentigerjare toe ek haar eers geken het. Sy het in 'n pragtige ou houtkajuit langs my kunsgalery gewoon. Trouens, my galery beset eiendom wat een keer deel was van die "spel" wat sy en haar man, Niles, in hul vroeë dae in Alaska gevestig het.
Deur die jare het die stad rondom hulle grootgeword, tot Gracie se blokkajuit die vreemde noot was in 'n rukkie van bruisende kommersiële eiendomme. Niles het 'n paar jaar gelede gesterf, en ek het van tyd tot tyd met Gracie gesit en stories vertel.
Sy het my vertel dat een van Niles se drome as 'n jong man vir 'n jaar oor die wêreld moes reis. Toe hy getroud was en kinders begin aankom, het daardie droom ingebring, maar die verlange het gebly. Gracie het my meegedeel dat sy op hoogte was van hierdie en uiteindelik aan Niles gesê het dat hy op daardie reis, kinders of nee moes gaan. En sy het hom vir 'n jaar verpak. Sy het gesê sy wou nie hê dat hy daardie soort spyt gehad het toe hy oud was nie; sy het geweet "dit was iets baie belangrik vir sy siel."
Gracie vertel dit dat sy ongelukkig was om met vier kinders agtergelaat te word, maar het binnekort opgehou om op te knap en jammer te voel en te wonder wat die verandering haar toelaat om te doen. Sy het 'n droom van haar eie ontdek. Sy wou altyd tyd in Hawaii spandeer, so sy het opgestaan ​​en met daardie vier kinders gelos om my tyd in die paradys te bie. Daar was nie veel geld nie, "het sy gesê," maar jy het nie veel nodig as jy nie in die paradys. "
Nege maande in sy reis, Niles het van 'n vreemde vreemdeling geroep en gesê hy was tevrede dat hy gesien het wat hy van die wêreld wou hê. Hy was tuis - wat was goed omdat Gracie destyds moeg was vir die paradys.
Dit het my verheug om te hoor dat Gracie geluister het na die siel wat Niles verlang, in plaas van om haar vrese en behoeftes op hom te stel deur hom te bind tot sy ooglopende verantwoordelikhede. Sy het nie sy diep begeerte ignoreer ten gunste van haar eie veiligheid nie. En sy luister na die stem van haar eie droom en skep ook die perfekte situasie vir haarself.
Lenedra J. Carroll is 'n kunstenaar, digter, skrywer, entrepreneur, sanger en filantroop. Sy bestuur ook die loopbaan van haar dogter, sanger / liedjieskrywer Jewel. Besoek Lenedra se webwerf by www.LenedraJCarroll.com. Vir inligting oor Higher Ground for Humanity en die Clearwater Project, besoek organisasies gestig deur Lenedra en haar dogter Jewel www.highergroundhumanity.org en www.clearwaterproject.org
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Die siel se agenda: leer om self en selfvertroue te vertrou