Die olifantjie het luid getrompetter. Daar was ’n klomp seekoeie in die rivier en hy wou by hulle verbygaan na die res van sy trop. Eben Human vertel wat gebeur het.
Ná my besoek meer as twee dekades vantevore lyk die diere en voëls van Moremi en Savuti in Botswana vir my baie rustiger, skaars bewus van die paar mense wat hul wêreld betree.
In die 70’s en 80’s het die 4x4-manne van Suid-Afrika hierdie wildtuine soos ’n storm getref. Daar was min reëls. ’n Mens kon kampeer waar jy wou, en dit was ’n goedkoop bestemming.
Dieselfde rustigheid en saligheid ervaar jy ’n entjie verder noord by Kasane naby die Victoria-waterval op een van die gewilde skemervaarte op die Choberivier. Maar die natuur het ook soms sy dramatiese oomblikke.
Met my vorige besoek in die droë seisoen was die eiland in die Chobe vol buffels en olifante. Nou lyk die plek verlate en wonder ek kliphard hoe die gids op ’n vaart van drie uur sy gaste wakker gaan hou.
Skielik hoor ons ’n luide getrompetter agter ons. Op die wal van die rivier staan ’n olifantjie wat ’n groot geraas maak. Ons boot draai om en almal kan skielik dieretaal verstaan.
Met die olifante se terugkeer het een bul sy bek gerek (inlas). Die seekoeie (bo) vorm toe ’n hegte formasie, en ons dag hier kom ’n geveg.
Nou ja, ’n seekoei het ook sy waardigheid. Hy het die reputasie dat hy die dier is wat elke jaar die meeste mense in Afrika doodmaak.
As die seekoeie vir hom pad wou gee, sou hulle dit ook op ’n waardige manier moes doen. En toe doen hulle dit net soos ’n seekoei kan. Die koppe verdwyn onder die water.
Die ernstige en vrome seekoeie se gevrete sou die aand niks verraai van ’n aftog wat geblaas is nie.
Meneer Kordaat gaan staan voor die seekoeie. Hy lig sy slurp en beduie so oor die rivier en sê: “Dit is die pad wat ons olifante wil swem.”
Toe Moses met sy staf op die water geslaan het, het ’n wonderwerk gebeur. Chobe se wonderwerker kry toe dít reg wat jare gelede by die Rooisee gebeur het.