In ’n studie van sulke magsgroepe soos die Council on Foreign Relations en sy Britse eweknie, die Royal Institute of Internatio­nal Affairs, sal dit blyk dat die politieke mag in die Westerse wêreld deur klein, dog magtige, elite-groepe_gerig word. Hierdie elite-groepe, wat in die geheim werk, is nie baie lief vir persfotograwe nie en hulle invloed op die gang van wêreldsake moet dus afgelei word uit die bedrywighede van die agentskappe wat hulle in hulle diens het. Daar is talle van hierdie agentskappe, waarvan een van die belangrikste die Bilderbergerroep is. Dit is noodsaaklik dat kortliks stilgestaan word by hierdie groep.
Waarom het hierdie mense daar in die geheim vergader? Wie het hulle daarheen gestuur? Wie het hulle byeenkoms geborg? Wat het hulle bespreek? Watter besluite het hulle geneem? Watter opdragte het hulle ontvang? Watter gemene deler van belange was daar tussen hulle? Die antwoord op die laaste vraag, wat ook die antwoorde sal verstrek op die ander vrae, was dat hulle almal bevorderaars van die internasionalisme was. En hulle belangrikste oogmerk was die bevordering van die gedagte van ’n eenwêreldstaat, soos mnr. P.W. Botha in 1973 die CFR ten laste gelê het.
’n Berig in die Sunday Times van Londen in Oktober 1957 is in die verband baie betekenisvol. Dit het gelui dat finansiers en sakemanne van die VSA, Brittanje, Kanada en nog dertien Wes-Europese lande in Fiuggi, Italië, met samesprekings begin het met die oog op die skepping van ’n Europese vryhandelsgebied en die stigting van ’n Europese Gemeenskapsmark. Daar was sestig afgevaardigdes teenwoordig. Dit is glad nie moeilik om in hierdie byeenkoms die hand van prins Bernhard se geheime Bilderberger-groep te bespeur nie, veral as gelet word op die mense wat daar teenwoordig was en ’n vergelyking dan getref word met die afgevaardigdelys na die stigtingsbyeenkoms op St. Simons-eiland.