Ander geskrifte wys daarop dat die vroulike sieners die lot van oorlog-gevangenes bepaal het. Tacitus, die Romeinse geskiedkundige, wys in sy werkstuk The Histories, daarop dat die vroue as ambassadeurs opgetree het, en dat hulle die volk verteenwoordig het uit die stamme wat teen die grense gevestig was. Hierdie vroue het die samesprekings tussen die Romeine en Germane gelei. In sy ander werk The Germania, skryf Tacitus oor ‘n stam wat as die Naharvali bekend was. Hy noem dat dié stam ‘n heilige gedeelte in hulle bos gehad het, en dat die priester wat vir die gedeelte verantwoordelik was, soos ‘n vrou aangetrek het. Meeste antropoloë stem ooreen dat hierdie verskynsel en ander kontemporêre waarnemings daarop dui dat die geestelike vlak ‘n gebied vir die vrou was, en dat die man hom soos ‘n vrou moes klee om toegang te kon verkry.
Hierdie gemeenskappe waaruit ons afstam, sou die vrou se instinkte nie verniet so hoog aangeskryf het nie. Kyk dan in welke lig is Siener van Rensburg beskou, en hy klink vir my soos ‘n vulletjie teenoor sy oer ouma grootjie, Veleda!
Vandag moet daardie instinkte erkenning soek lang die weë van vrouebevryding organisasies. Vandag opponeer die man en die vrou mekaar, opponeer die vrou en die sisteem mekaar omdat die vrou se waardevolle instinkte uitgesluit word van die bestuur van die mens.