Die Afrikaanse sanger Bouwer Bosch se liedjie “Kleurblind” het al in November 2014 op YouTube verskyn. Met die onlangse vlaag van rassisme wat Suid-Afrika getref het, het hierdie liedjie nuwe prominensie verkry en is dit wyd op sosiale media versprei. In die lied sing Bosch onder meer dat God nie wit is nie, dat niemand tegelyk ’n Christen en ’n rassis kan wees nie en dat Jesus vir niemand se velkleur gesterf het nie. Volgens hom mis mense die punt wanneer hulle óf net op die wit klawers, óf net op die swart klawers van die klavier fokus aangesien albei belangrik is om ’n lied te laat sin maak.
Dat hy daarin slaag om op ’n paar gevoelige senupunte te druk, is nie te betwyfel nie. Die vraag is egter of kleurblindheid ons regtig in staat gaan stel om verby die problematiek te beweeg en of ons nie maar bloot net ’n nuwe problematiek daardeur skep nie?
Globalisasie is ’n faktor wat lank reeds ’n baie groter invloed op ons denke het as wat ons wil toegee. Die koms van iets soos die internet het nie net ’n era van groter toegang tot inligting ingelei nie, maar ook ’n era waarin die wêreld waarin ons woon, kleiner geword het. Deur middel van die media beleef ons gebeure wat in ander lande afspeel asof dit op ons voorstoep plaasvind. Met ’n uitgebreide lugvaartnetwerk het selfs die mees afgeleë plekkies vir ons bereikbaar geword.
Uniekheid gaan verlore in ’n gesiglose samelewing waarin die man op straat se identiteitloosheid uiteindelik lei tot ’n gevoel van waardeloosheid. Ten diepste kan hierdie proses as liefdeloos beskryf word aangesien dit die mens van sy Godgegewe uniekheid en waarde as beelddraer van God stroop.
Die tragiese is egter dat hierdie oplewing ook tegelykertyd die vernietiging van ander etniese groepe tot gevolg het. Die voorreg om jou identiteit, wat ook jou etnisiteit insluit, te omhels, word net aan sekere groepe in Suid-Afrika gegun. Die eensydigheid van hierdie bewuswording word beklemtoon deur die feit dat groepe soos die Afrikaner hierdie einste voorreg ontneem word.
Wie die skeppingsgeskiedenis van Genesis 1 lees, kan nie anders nie as om bewus te word van die kleurvolheid van God se skepping. Hy het nie ’n gryse, eenvormige wêreld sonder enige verskeidenheid geskep nie. “Volgens hulle soorte” impliseer dat diversiteit ingebed is in die DNS van die skepping. Wanneer God voorgestel word as kleurblind deur ’n samelewing van grys wêreldburgers te bepleit, word sy liefde vir verskeidenheid geïgnoreer. Wanneer etniese en kulturele eilande geskep word waarin die uniekheid van gemeenskappe en volke verhef word tot die hoogste goed, word God se liefde vir kleurvolheid gereduseer tot ’n liefde vir een kleur. Nie een van die twee kompleteer God se wese nie.
Psalm 96 beklemtoon die feit dat God nie kleurblind, maar ook nie eendimensioneel is nie. Hy is ’n God wat die kleurvolle verskeidenheid van sy skepping lief het. Daarom moedig die psalmdigter gelowiges aan om God se lof en eer en verlossingsdade onder al die nasies te verkondig, sodat die geslagte van die volke aan die Here eer en sterkte kan gee.
Wie die kleurvolheid van God se skeppingsverskeidenheid tot sy reg wil laat kom, kan nie anders nie as om die liefdesgebod in die gesigsveld te bring. Jy moet jou naaste liefhê soos jouself. ’n Gebod wat in ewewig gehou word deur die fyn spanning wat daarin opgesluit is. Aan die een kant die opdrag om die naaste lief te hê, maar aan die ander kant die opdrag tot selfliefde. Om ’n ander lief te hê, om respek te toon vir ’n ander se uniekheid, impliseer ’n gesonde vorm van selfliefde. Wie nie die waarde van sy eie, Godgegewe uniekheid besef en waardeer nie, sal ook geen respek en waardering vir die uniekheid van ’n ander hê nie. ’n Kritieklose selfliefde lei egter tot bose selfverheffing en loop uit op die miskenning en in sommige gevalle selfs op die vernietiging van ander se uniekheid. Uiteindelik kom die kleurvolle kaleidoskoop van God se skepping in gedrang.
Is Bosch reg? Is God kleurblind? Moet ons opgaan in ’n kleurlose samelewing waarin ons nodig het om God te verander ten einde in te pas by ’n wêreld wat omvorm is deur ons eie sondigheid en liefdelose selfverheffing?
“Sonder aansien des persoons” noodsaak nie ’n eenvormige grysheid nie. Die probleem is nie ’n kleurvolle, multi-etniese samelewing nie. Die probleem is nie die teenwoordigheid van kleur nie, maar wel die afwesigheid van liefde – liefde vir jouself en liefde vir jou naaste. Hierin is Bosch reg. Alleen Jesus Christus kan hiervoor ’n oplossing bied. Wanneer verskeidenheid gekoester word as ’n gawe en nie verheerlik word as ’n afgod nie, word God se wêreld verander en kry ons ’n voorsmakie van die hemel waarin elke volk en taal en nasie in en deur hulle kleurvolle verskeidenheid aan die grote God lof sal betuig (Openbaring 7:9-10)!
Hierdie meningstuk is oorspronklike op die webwerf van die Afrikaanse Protestantse Kerk gepubliseer en met die toestemming van die skrywer op Maroela Media gebruik.