Nuuskommentaar: ‘Dit is nou my beurt’Herman Toerien. Foto: Verskaf Die ontvoering van ’n kleuter, wrede misdaad teen vroue, xenofobiese aanvalle en ander vorme van geweld beteken dat elkeen statisties die “geleentheid” kan kry om ’n slagoffer te wees. In plaas daarvan om in sak en as te sit, laat ons probeer kyk of dit moontlik is om die wiel in ’n positiewe rigting te laat draai. Misdaad, verkeersongelukke en siektes – dit word so algemeen dat daar by baie mense ’n gevoel bestaan dat dit net ’n kwessie van tyd is voordat hulle ook as slagoffers aan die beurt gaan kom. “Dit is nou ons beurt.” Dit was ook die uwe se belewenis. Ek het aan ’n nuuskommentaar gewerk en my gedagtes was baie diep in die onderwerp ingesuig, sodat dit nie dadelik tot my deurgedring het dat die bejaarde huishulp, Mitah, luid aan die gil was nie. ’n Toeloop van omstandighede het veroorsaak dat ons huis se veiligheidsmaatreëls nie waterdig was nie. My vrou is gou winkel toe en soos die gebruik was, was die groot hek teen die sypaadjie net toegestoot. Die voetgangerhek by die voordeur moes dan egter toe wees, en dié het sonder my wete oopgehang omdat Mitah aan die buitekant daarvan gevee het. Die aanvallers kon haar dus oorval, en bloot by die huis instap, en in die proses by die pepersproei by die voordeur verbystap. Ek het dadelik besef ons is in die moeilikheid. Ek was in daardie stadium besonder verswak van kanker en chemo, en het in my rolstoel gesit en werk. Die rowers was tussen my en die pepersproei. Al “wapen” was ’n erdepot waarmee die een rower gepot is. Maar die pot het met die trefslag gebreek. Mitah, wat net aanhou skree en skree het, is ses keer met ’n mes gesteek, en haar kop is oplaas teen die muur verpletter, skaars vier meter van waar ek vasgebind was. ŉ Dag later is sy dood. Die twee duidelik baie goed ingeligte rowers het laat spat toe ons outistiese seun van by die twee meter uit sy slaapkamer kom. Hulle was duidelik onbewus daarvan dat die seun ook in die huis was. Dit was die beurt van my gesin, om wêreldwyd die nuus te haal. Daar word tot ’n TV-onderhoud met my gevoer terwyl ek in die hospitaal lê om chemo te ontvang. Ek benoem Mitah self vir die FW de Klerk-stigting se jaarlikse aanwysing van die persoon wat die meeste vir gesonde tussengroepverhoudige gedoen het. Al hoe meer mense vertel van hul byna gelate ervaring van “dis nou my beurt” wanneer hulle die slagoffer word van ’n plaasaanval, ’n motorongeluk, by die huis kom en agterkom daar is ingebreek, met ’n motorkaping uit jou motor gepluk word (en soms die Vader dank dat die baba nie in sy karstoeltjie vasgemaak is en saam met die kapers vort is nie). Sosioloë en sielkundiges is ontsteld oor die rol wat veral sosiale media speel om die “sindroom” van “dis nou my beurt” te skep. Dit hoort gewoon nie te wees dat die mens die gevoel moet ervaar dat die boosheid so sterk teenwoordig is dat dit nie ŉ geval is van óf ek aan die beurt gaan kom nie, die vraag is net wannéér? En hierby aansluitend: Gaan my beurt kom voor, of ná ek die land kon verlaat en so dié lot kon ontsnap. Die redes is al voos ontleed. Dit sluit in korruptes wat die land van sy toekoms beroof, die inkomstegaping, die werkloosheidskoers wat die gaping tussen verwagtinge en werklikheid te groot maak terwyl politici onmoontlike beloftes maak en die blaam probeer verplaas, die gebrekkige morele voorbeeld wat leiers stel, naakte rassisme en onewehandige optredes. Pas het die Vryheidsfront Plus in ’n verklaring die ANC daarvan beskuldig dat sy beleid en ideologie verhinder dat die ekonomie groei en werk kan skep, en dat dit verander moet word. Omtrent elke regrukplan sneuwel in die knyptang van sosialistiese beheptheid en verslaafdheid aan korrupsie, en gerugsteun deur sake soos kaderontplooiing – onlangs weer “geregverdig” deur oudpres. Jacob Zuma. Suid-Afrika is miskien los voor in die resies van uitrafeling, maar nie alleen nie. In Nederland wentel die “meting” van gewelddadige misdaad in die hoeveelheid polisielede wat deur misdadigers beseer word, veral in Rotterdam. Pas is byvoorbeeld berig oor ’n “huwelikstoet” wat deur die polisie voorgekeer is. ’n Passasier het uitgeklim en ’n polisieman met ’n vuishou harpuis laat ruik. Die bruidegom het sy huweliksnag in ’n sel deurgebring. In die VSA word weer kliphard besin oor die oorsake van die massaskieterye. Sedert die 70-ger jare het die aantal mense wat jaarliks weens massaslagtings gesterf het, nou van 5,7 tot 51 gestyg. Ons moet probeer anders kyk na “dis my beurt”. Soos om by Solidariteit met sy plan B aan te sluit. Of by AfriForum en te help om slaggate in die strate toe te maak. Ja, daar is diegene wat radikaal wil reageer en selfs onregeerbaarheid steun om radikale ingryping te “regverdig”. Maar lees gerus ds. Erika Ferreira se artikel “Wat kan Simon die Seloot ons leer van ekstremisme?” hier. Bid vir ’n meer konstruktiewe beurt om dinge te help regruk.