Hilda Smits: 'n onderhoud met die wenner van die Ingrid Jonker-prys 2017 | LitNet
Hilda Smits, Naomi Meyer Skrywersonderhoude 2017-09-20
Hilda Smits se digbundel die bome reusagtig soos ons was is die wenner van die Ingrid Jonker-prys vir 2017. Hilda vertel vir Naomi Meyer hoe dit voel om hierdie prys te wen.
Hilda, wie is jy (of: wie was jy, voorheen – kies 'n eie tydstip)?
Net myself, as ek nou moet eerlik wees. Dalk 'n pug of kaas in my vorige lewe.
Hilda Smits (foto verskaf)
Waarom skryf jy gedigte?
En aan die begin was daar rympies … Miskien ook omdat dit die naaste aan magic is wat 'n mens partykeer kan kom, al dan net vir 'n oomblik. 'n Manier om 'n oomblik soos 'n glipperige vis vas te vang & van nader te bekyk.
Die land waar jy nou woon. Of 'n vorige aangenome land. Brei uit daarop, asseblief.
Philadelphia. Ek werk in 'n metadoonkliniek, so ons bevind onsself kniediep in die opioïed-epidemie.
Ek krimp hom tussen hakies sodat hy nie ontsnap en elke mooi woord & hoop vernietig nie. Herfs & in die hoë lug & alles wat stil begin raak. Paul Klee soos my klein geheim in die museum. New York toe op die Megabus, ingepak soos sardientjies. My klein swart pug uitasem om die meer/vol refleksies. Drawwend in die aand wanneer die lig minder raak, visvangers met lang lui arms, ganse tydsaam oor die pad.
Die kleur of tekstuur as mens die dag 'n prys wen soos die Ingrid Jonker-prys; vertel asseblief.
Geel – ek dink baie aan my pa (wat eintlik kleurblind was). Tekstuur soos op 'n Daumier, jou oë besige voelers. My ma se pannekoek op reëndae.
Die sin van die lewe?
Ek het nie 'n benul nie. Ek leer so baie deur my werk as 'n psigoterapeut, en van mense. En van wat dit beteken om só diep te luister dat ek van myself vergeet. Vir my dan op die oomblik dalk iets te doene met om dáár, om present te wees, vir die stories van my mense.