Omkopery is die daad om geld, goedere of ander vorme van vergoeding aan ’n ontvanger te gee in ruil vir ’n verandering van hul optrede (vir die voordeel of belang van die gewer) wat die ontvanger andersins nie sou gedoen het nie.
Geskenke van geld of ander waardevolle artikels wat andersins aan almal beskikbaar is op ’n basis van teenprestasie en nie vir oneerlike doeleindes nie, is nie omkopery nie. Deur ’n afslag of ’n terugbetaling aan alle klante te bied, is ’n wettige korting en is nie omkopery nie. Dit is byvoorbeeld wettig vir ’n werknemer van ’n nutsmaatskappy wat betrokke is by elektriese regulering om ’n korting te gee op ’n elektrisiteitsdiens wat die koste van elektrisiteit verminder as die korting beskikbaar is aan ander huishoudelike elektrisiteitsverbruikers. Deur die korting egter te gee sodat die verbruiker die elektrisiteitsverskaffer se verhogingaansoek goedkeur, sal egter as omkopery beskou word.
Die omkoopgeld of -artikel is die geskenk wat gegee word om die ontvanger se optrede te beïnvloed. Dit kan geld, goedere, eiendom, voortrekkery, voorregte, vergoeding, waardevolle artikels of ’n voordeel wees, of bloot ’n belofte om die optrede, stemming of invloed van ’n persoon in ’n amptelike of openbare hoedanigheid teweeg te bring of te beïnvloed.
’n Foto van die kontant wat in William J. Jefferson, ’n lid van die Amerikaanse kongres, se vrieskas gekry is in ’n strooptog in Augustus 2005, word op 8 Julie 2009 aan die jurie gewys.
’n Mens moet versigtig wees wat verskillende sosiale en kulturele norme betref wanneer omkopery ondersoek word. Die verwagtinge van wanneer ’n monetêre transaksie aanvaarbaar is, kan van plek tot plek verskil. Bydrae tot ’n politieke veldtog in die vorm van kontant word byvoorbeeld in sommige lande as omkopery beskou, terwyl dit wettig is in die Verenigde State, solank dit voldoen aan die verkiesingswet. Om ’n fooitjie te gee word as omkopery beskou in sommige gemeenskappe, terwyl dit in ander gemeenskappe nie net aanvaarbaar is nie, maar ook aangemoedig word.
Die vorme wat omkopery aanneem, is veelvuldig. ’n Motoris kan byvoorbeeld ’n polisiebeampte omkoop om nie vir hom ’n boete vir ’n spoedoortreding te gee nie, of ’n inwoner wat dokumente of ’n nutsaansluiting benodig, kan ’n beampte omkoop vir vinniger diens.
Omkopery kan ook in die vorm van 'n geheime kommissie wees - 'n wins wat 'n agent in die loop van sy werk maak sonder dat sy hoof daarvan weet. Daar is talle eufemismes hiervoor, soos kommissie, versoeter, gunsloon en kickback. Omkopers het een gemene deler, naamlik die finansiële vermoë om iemand om te koop.
Daar kan 'n grys gebied bestaan wanneer die betalings gemaak word om transaksies gladder te laat verloop. In die Verenigde State is die wet veral streng om besighede se vermoë om te betaal vir die toekenning van kontrakte deur buitelandse regerings te beperk. Die buitelandse korrupte praktyke-wet bevat agter 'n uitsondering vir "grease payments". Basies laat dit die betaling toe aan amptenare sodat hulle departementele werk sal doen wat hulle wetlik verplig is om dit te doen, maar wat sonder so 'n betaling lank vertraag kan word. In sommige lande is hierdie praktyk die norm, wat dikwels die gevolg is van 'n ontwikkelende land wat nie die belastingstruktuur het om aan staatsamptenare 'n voldoende salaris te betaal nie. Nogtans beskou die meeste ekonome omkopery as 'n slegte ding, want dit moedig omkopery aan. 'n Staat waar omkopery 'n lewenswyse geword het, word 'n kleptokrasie genoem.
Farmaseutiese maatskappye probeer dokters dikwels oortuig om eerder hul medisyne pleks van ander soortgelyke medisyne voor te skryf. As heelwat van die medisyne voorgeskryf word, kan hulle die individu deur middel van geskenke beloon. Die Amerikaanse Mediese Vereniging gepubliseer etiese riglyne vir geskenke van die farmaseutiese bedryf, wat die beginsel insluit dat dokters nie geskenke mag aanvaar as hulle ten opsigte van die dokter se voorskrifpraktyk is nie. Twyfelagtige gevalle sluit toelaes in vir 'n reis na 'n mediese konferensie, wat dan terselfdertyd 'n vakansiereis is.
Politici ontvang veldtogbydraes en ander uitbetalings van groot maatskappye, organisasies of individue in ruil vir die neem van besluite wat in die belang van die gewer is, of 'n verwagte gunstige beleid. In die Verenigde State is dit nie onwettig nie en maak 'n groot deel uit van die finansiering van 'n veldtog. Dit is moontlik om die partye in die hof skuldig te bevind as daar konkrete bewyse is as 'n spesifieke bedrag omkoopgeld aan 'n spesifieke aksie gekoppel kan word. Sulke getuienis word dikwels verkry met die hulp van geheime agente, aangesien 'n quid pro quo-verhouding moeilik is om te bewys. Onlangse bewyse dui daarop dat eise vir omkoopgeld 'n nadelige uitwerking het op die land se burgers se vertroue in en betrokkenheid by die politieke proses.
Werknemers, bestuurders of verkoopsmense van 'n besigheid kan geld of geskenke aan 'n potensiële kliënt bied in ruil vir transaksies.
In sommige gevalle waar die regstelsel nie goed geïmplementeer word nie, kan omkopery die enigste manier wees vir 'n maatskappye om te kan aanhou sake doen. In die geval waar doeane-amptenare byvoorbeeld 'n sekere maatskappy of produksie-aanleg teister en amptelik verklaar dat hulle onreëlmatighede ondersoek, kan hulle produksie staak of die ander normale aktiwiteite van die maatskappy onderbreek. Die ontwrigting kan verliese vir die maatskappy veroorsaak wat heelwat meer is as die bedrag waarmee die amptenare omgekoop kan word. Die omkopery van amptenare is 'n algemene manier om hierdie probleem die hoof te bied in lande waar daar nie 'n behoorlike stelsel is om hierdie semi-onwettige aktiwiteite te rapporteer nie. In sekere lande, soos Suid-Afrika, is daar spesiale telefoonnommers wat iemand kan skakel om onwettighede te rapporteer.
Daarbenewens het 'n opname deur die ouditfirma Ernst & Young in 2012 bevind dat 15 persent van die top- finansiële bestuurders bereid is om omkoopgeld te betaal om besigheid te behou of te verkry. 'n Verdere 4 persent het gesê hulle sal bereid wees om finansiële prestasie te versin. Hierdie ontstellende ongeërgdheid dui op 'n groot risiko vir hul besigheid as 'n mens hul verantwoordelikheid in ag neem.
Skeidsregters en beoordelaars kan geld, geskenke of ander vergoeding aangebied word om 'n spesifieke uitkoms in 'n atletiek- of ander sportkompetisie te waarborg. 'n Bekende voorbeeld van hierdie soort omkopery in sport was die 2002 Olimpiese Winterspele-sierskaatsskandaal, waar die Franse regter in die pare-kompetisie vir die Russiese skaatsers gestem het om die Franse skaatsers in die ysdanskompetisie te bevoordeel.