Daniel Mitrione - Nuus - 2022
Daniel Mitrione is op 4 Augustus 1920 in Italië gebore. Die gesin het na die Verenigde State geëmigreer en in 1945 word Mitrione 'n polisiebeampte in Richmond, Indiana.
Mitrione het in 1959 by die Federale Buro vir Ondersoek (FBI) aangesluit. Die jaar daarna is hy by die Staatsdepartement se Internasionale Samewerkingsadministrasie aangestel. Hy is daarna na Suid -Amerika gestuur om 'gevorderde tegnieke vir teenopstand' te leer. Sy spesialiteit was om die polisie te leer hoe om politieke gevangenes te martel sonder om hulle dood te maak.
Volgens A.J. Langguth van die New York Times, Werk Mitrione vir die CIA via die Office of Public Safety (OPS) van die International Development. Ons weet dat hy in verskeie buiteland was, maar tussen 1960 en 1967 het hy baie tyd in Brasilië deurgebring en was hy betrokke by die poging om die linkse president João Goulart te ondermyn, wat die bewind oorgeneem het nadat president Juscelino Kubitschek in 1961 uit sy amp bedank het.
João Goulart was 'n welgestelde grondeienaar wat gekant was teen kommunisme. Hy was egter ten gunste van die herverdeling van rykdom in Brasilië. As minister van arbeid het hy die minimum loon met 100%verhoog. Kolonel Vernon Walters, die Amerikaanse militêre attaché in Brasilië, beskryf Goulart as "basies 'n goeie man met 'n swak gewete omdat hy ryk is."
Die CIA het planne begin maak om Goulart omver te werp. 'N Program vir sielkundige oorlogvoering wat deur Henry Kissinger op versoek van die telekommunikasie -reus ITT tydens sy voorsitter van die 40 komitee goedgekeur is, het Amerikaanse PSYOPS -disinformasie -spanne gestuur om gefrustreerde gerugte oor Goulart te versprei. John McCloy is gevra om 'n kommunikasiekanaal op te stel tussen die CIA en Jack W. Burford, een van die senior bestuurders van die Hanna Mining Company. In Februarie 1964 is McCloy na Brasilië om geheime onderhandelinge met Goulart te voer. Goulart verwerp egter die ooreenkoms wat Hanna Mining bied.
Die volgende maand het Lyndon B. Johnson die trekpas gegee vir die omverwerping van João Goulart (operasie broer Sam). Kolonel Vernon Walters het gereël dat generaal Castello Branco die staatsgreep lei. 'N Taakmag van 'n Amerikaanse vlootdraer is beveel om homself aan die Brasiliaanse kus te vestig. Soos dit gebeur, het die Brasiliaanse generaals nie die hulp van die taakspan nodig gehad nie. Goulart se magte was nie bereid om die demokraties verkose regering te verdedig nie en hy was gedwing om in ballingskap te gaan. Hierdie optrede het die demokrasie in Brasilië vir meer as twintig jaar beëindig. Volgens David Kaiser (Amerikaanse tragedie) hierdie gebeurtenis dui op die verandering in die buitelandse beleid wat deur John F. Kennedy ontwikkel is. Weer eens het Johnson getoon dat sy beleid was om nie-demokratiese, maar anti-kommunistiese, militêre diktature te ondersteun, en dat hy Kennedy se neutraliseringsbeleid heeltemal laat vaar het.
Mitrione het in Brasilië gebly om die nuwe regering te help met die ondersteuners van João Goulart. Volgens Franco Solinas was Mitrione ook in die Dominikaanse Republiek na die Amerikaanse ingryping in 1965.
In 1967 keer Mitrione terug na die Verenigde State om sy ervarings en kundigheid oor 'teenguerilla -oorlogvoering' by die Agency for International Development (AID) in Washington te deel. In 1969 verhuis Mitrione na Uruguay, weer onder die AID, om toesig te hou oor die kantoor van openbare veiligheid. Op die oomblik is die Uruguayaanse regering gelei deur die baie ongewilde Colorado Party. Richard Nixon en die CIA was bang vir 'n moontlike oorwinning tydens die verkiesing van die Frente Amplio, 'n linkse koalisie, volgens die model van die oorwinning van die Unidad Popular-regering in Chili, onder leiding van Salvador Allende.
Die OPS het die plaaslike polisie sedert 1965 gehelp om wapens en opleiding te verskaf. Daar word beweer dat marteling reeds sedert die 1960's beoefen is, maar Dan Mitrione was na bewering die man wat dit roetine gemaak het. Hy word aangehaal: "Die presiese pyn, op die presiese plek, in die presiese hoeveelheid, vir die gewenste effek." Daar word beweer dat hy hawelose mense vir opleiding gebruik het, wat na bewering tereggestel is nadat hulle hul doel bereik het.
Op 31 Julie 1970 ontvoer die Tupamaros Daniel Mitrione en 'n agent vir internasionale ontwikkeling, Claude L. Fly. Alhoewel hulle Fry vrygelaat het, het hulle Mitrione ondervra oor sy verlede en die ingryping van die Amerikaanse regering in Latyns -Amerikaanse aangeleenthede. Hulle het ook geëis dat 150 politieke gevangenes vrygelaat word. Die Uruguayaanse regering, met Amerikaanse steun, het geweier, en Mitrione is later dood in 'n motor aangetref. Hy is twee keer in die kop geskiet, maar daar was geen bewyse dat hy gemartel is nie.
Die minister van buitelandse sake, William P. Rogers, en president Nixon se skoonseun, David Eisenhower, het die begrafnis van Mitrione bygewoon. Die Uruguayaanse ambassadeur, Hector Luisi, het belowe dat die mense wat verantwoordelik is vir Mitrione se dood 'oral die woede van beskaafde mense sal maai'.
'N Paar dae na die begrafnis het 'n senior polisiebeampte in Uruguay, Alejandro Otero, aan die Jornal do Brasil gesê dat Mitrione aangestel is om die polisie te leer om' gewelddadige tegnieke van marteling en onderdrukking 'te gebruik. Die Amerikaanse regering het 'n verklaring uitgereik waarin hierdie aanklag 'absoluut onwaar' was en het daarop aangedring dat hy 'n ware lid van die Agency for International Development is.
In 1978 publiseer Manuel Hevia Cosculluela, 'n CIA -agent wat saam met Mitrione in Montevideo gewerk het, 'n boek oor sy ervarings (Agt jaar met die CIA). Volgens Cosculluela het Mitrione tydens 'n seminaar in 1970 vier bedelaars met elektriese skokke doodgemartel om sy tegnieke vir polisie -leerlinge in Uruguay te demonstreer. Cosculluela het berig dat Mitrione onder William Cantrell, 'n CIA -agent, gewerk het. Mitrione het aan Cosculluela gesê: "Voor alles moet jy doeltreffend wees. U moet slegs die streng skade aanrig, nie 'n bietjie meer nie. Ons moet ons humeur in elk geval beheer. U moet optree met die doeltreffendheid en netheid van 'n chirurg en met die volmaaktheid van 'n kunstenaar. Dit is 'n oorlog tot die dood. Daardie mense is my vyand. Dit is 'n harde werk, en iemand moet dit doen. Dit is nodig. Aangesien dit my beurt is, gaan ek doen As ek 'n bokser was, sou ek probeer om die wêreldkampioen te wees. Maar ek is nie. Maar hoewel ek nie in hierdie beroep my beroep is nie, is ek die beste.
James Abourezk, wat Suid-Dakota in die Amerikaanse senaat verteenwoordig het, het ontdek dat die kantoor van openbare veiligheid die polisie in Latyns-Amerika al jare lank opgelei het om linkse aktiviste te martel. Abourezk het hierdie inligting openbaar gemaak en in 1974 verbied die Kongres die voorsiening van die VSA vir opleiding of hulp aan buitelandse polisie en die OPS is gesluit.
In die somer van 1970 is Mitrione en 'n AID -medewerker genaamd Claude L. Fly ontvoer deur Uruguayaanse guerrillas van Tupamaros. Persverslae identifiseer Mitrione as 'n 'Amerikaanse polisie -adviseur' vir die militêre junta wat Uruguay regeer; sy opdrag was na bewering die 'spesiale opleiding' van milisiepersoneel in 'teenrevolusionêre' taktiek. Die Tupamaros was meer pejoratief in hul weergawe van Mitrione se kundigheid: in 'n brief wat aan sy liggaam vasgemaak is nadat hulle hom doodgeskiet het, beskuldig hulle hom van 'n 'CIA -moordenaar' en 'leraar van gruwelike martelingen' wie se gruweldade teen die revolusionêre nie ongepubliseer bly. Vlieg is ongedeerd vrygelaat. Die aangeleentheid is 'n rolprent uit 1972, Staat van beleg, met Yves Montand as Mitrione.
Alhoewel die Phoenix -program die grootste en bloedigste CIA -ondervragingspoging was, was dit die OPS -polisieopleiding in Latyns -Amerika wat 'n poging van die Senaat tot gevolg gehad het om martelingopleiding heeltemal te beëindig. Ironies genoeg was dit die moord op 'n Amerikaanse polisie -adviseur in Uruguay wat Openbare Veiligheid se betrokkenheid by marteling blootgelê het en die afskaffing van die program tot gevolg gehad het.
Die verhaal breek in Augustus 1970 toe die New York Times berig dat 'n Amerikaanse polisie -adviseur, Dan A. Mitilitrione, deur Tuparnaro -guerrillas in Montevideo ontvoer is. Die eerste verslae beskryf hom as 'n gewone gesinsman uit Indiana wat aan die hoof was van die program vir openbare veiligheid in Uruguay om 'verantwoordelike en menswaardige polisie -administrasie' aan te moedig. In 'n onbedoelde wenk van die werklike missie van Mitrione, het die verslag bygevoeg dat hy "ongetwyfeld meer weet van die Tuparnaro -bedrywighede as enige ander amptenaar in die Verenigde State." Tien dae later het die New York Times het opgemerk dat hy "beskou word as 'n wesenlike bydrae tot die regering se anti-guerrilla-veldtog." Nietemin het 'n meegaande hoofartikel die koerant se "skok en afgryse" uitgespreek: "Slegs siek gedagtes kon die verswakking van die kapitalistiese stelsel of die vooruitgang van die sosiale revolusie in Amerika in die neerlaag van hierdie pa van nege uit Indiana sien."
Toe ek hierdie boek afsluit met 'n kort verslag van wat met baie van sy mense gebeur het in die jare na Dan Mitrione se dood, was die dubbelagent genaamd Manuel die Kubaan, 'n man van wie ek geen verdere inligting verwag het nie. Ek het net geweet dat hy sy CIA -kontakte deeglik bedrieg het en dat hy na Kuba teruggekeer het. Ek het nie sy van of sy naam gehad nie, en Kuba was nie 'n maklike land om in te gaan nie. Dit lyk asof Manuel 'n verleidelike minderjarige in die hartseer verhaal van Uruguay bly.
Toe, in Augustus 1978, was ek in Londen toe 'n verslaggewer van die Washington Post. Op 'n perskonferensie in Havana, het hy gesê, het 'n Kubaan met die naam Manuel Hevia Cosculluela ernstige aanklagte teen die Amerikaanse polisieprogram gemaak waarin hy beweer het dat hy in Uruguay gedien het. Ek het aan my oproeper gesê dat die beskrywing pas by die dubbelagent wat ek in my boek genoem het, en dat as dit dieselfde man was, sy geloofwaardigheid indrukwekkend was, hoewel ek nie kon antwoord vir sy waarskynlike politieke vooroordeel nie. Die oproep het my hoop gewek dat ek eendag Manuel Hevia sou ontmoet en self sy verhaal sou hoor.
Vroeg in 1979 is ek genooi om saam met 'n groep omroepers en joernaliste na Kuba te toer, waarvan baie verbonde is aan die San Francisco State College. Ons het op 6 April met aandete in Havana aangekom, en die volgende oggend, 'n Saterdag, het ek vertrek om Hevia te vind.
By die vyfde kantoor wat ek besoek het, die National Union of Cuban Writers and Artists, het 'n amptenaar met 'n aangename gesig deur 'n stapel papiere gegrawe en die boek gebind wat Manuel geskryf het, Pasaporte 11333: Agt jaar by die CIA. In ruil het ek die amptenaar, Joaquin Santana, 'n afskrif van Versteekte verskrikkinge blaai na die bladsy oor Manuel die Kubaan.
'Dit is vir my 'n groot verrassing,' het Santana gesê. "Ek was die redakteur van Manuel se boek, en ek het die inleiding daarvan geskryf."
Dit blyk dat Hevia, nou in diens van die Ministerie van Vervoer, buite Kuba gereis het en nie sou terugkom voordat ek na die Verenigde State teruggekeer het nie. Santana het egter twee keer lank met my gepraat, en hy het my aan een van Manuel se goeie vriende voorgestel. Uit hierdie gesprekke, maar hoofsaaklik uit Manuel se boek, kom hierdie voetnoot:
As 'n jeugdige het Manuel aan die Taft -skool in Watertown, Connecticut, gestudeer en het hy aan die regsskool in Havana gestudeer. Toe die CIA hom in die vroeë sestigerjare openbaar maak, het hy amptenare in Kubaanse intelligensie ingelig, wat hom aangeraai het om die CIA -opdrag te aanvaar.
'N Groot deel van sy verhaal handel oor die spanning in die lewe van 'n dubbele agent: klandestiene vergaderings, ontwyking van agtervolging, om die pad na die leuenverklikker van die CIA te bluf. Manuel se hoof CIA-kontak, William Cantrell, was 'n ordelike, pyprokerige man wat toegewyd was aan sy gesin. Cantrell was 'n adviseur in die Amerikaanse AID -program om die polisie in Uruguay op te lei.
Teen die laat 1960's het die Tupamaro -rebelle sowel Washington as die regering in Montevideo ontstel; en terwyl Cantrell bereid was om na die Verenigde State terug te keer, het hy met Manuel gepraat oor sy opvolgers. Die een was die naam Richard Martinez; die ander was self nie 'n CIA nie, maar was 'n betroubare ondersteuner van 'ons program'. Dit was Dan Mitrione. Cantrell het baie bemoedigende berigte gehoor oor Mitrione se doeltreffendheid in Brasilië.
In 'n vergadering met Manuel het Mitrione verduidelik dat die reëls verander en dat die Amerikaanse adviseurs nie veel tyd by die Montevideo -polisie se hoofkwartier sal deurbring nie. In plaas daarvan het Mitrione 'n huis in die Malvm -gedeelte van die stad beveilig met 'n kelder en 'n deur na die binnekant van die motorhuis.
Mitrione het persoonlik toesig gehou oor die geluidsisolasie van die kelder. Hy het 'n rekord van Hawaiiaanse musiek op 'n fonograaf op volle volume geplaas en na bo gegaan om seker te wees dat dit nie in die woonkamer gehoor kan word nie. Hy het ook daarop aangedring dat sy span 'n pistool onder afvuur terwyl hy hierbo geluister het vir 'n spoor van geluid. 'Goed, baie goed', 'sê Manuel vir Mitrione. "'Hierdie keer kon ek absoluut niks hoor nie. Nou bly jy hier terwyl ek afgaan.' 'Die toetsing het telkens voortgegaan.
Die eerste kursus wat in die kelder gehou is, was hoofsaaklik afkomstig van gegradueerdes van die International Police Academy in Washington. Die vroeë sessies handel oor insinuasie: beskrywings van die menslike anatomie en die sentrale senuweestelsel. 'Baie gou', het Manuel later geskryf, 'het dinge sleg geword. ondervraging, slegs 'n demonstrasie van die verskillende spannings op die verskillende dele van die menslike liggaam, tesame met die gebruik van 'n middel om braking te veroorsaak - ek weet nie hoekom of waarom nie - en 'n ander chemiese stof. " . "
By die lees van Manuel se boek was ek veral spyt dat ek hom nie kon bevraagteken nie. Was Mitrione teenwoordig terwyl die instruksie gegee is? Het hy die sterftes gesien? Die bewoording is vaag. In Brasilië, sover die slagoffers geweet het, het geen Amerikaanse adviseur die martelingsklas bygewoon nie. Hulle was te verstandig om hulself so direk in die gedrang te bring.
In Uruguay het ek baie beskuldigings gehoor oor Mitrione se rol in die marteling, en ek het daardeur gesif en probeer om akkuraat en eerlik vir sy geheue te wees. Sommige Tupamaros het aan my erken dat hul kollegas rede het om Mitrione in die donkerste kleure te skilder om hom te vermoor. En ek het die mening gehou wat Manuel Hevia later op sy perskonferensie in Havana voorgehou het: dat Mitrione nie uniek is nie, nie 'n monster nie; dat dit te gemaklik was om aan te dui dat elke nasie en elke beroep sy brute het.
Die hantering van die materiaal vir hierdie boek het my versigtig gelaat, bewus daarvan dat 'n paar gevolgtrekkings voorlopig moet bly nadat al die bewyse geweeg is. Maar op elke punt wat Hevia en ek dieselfde voorval behandel het, het ons inligting wat onafhanklik ingesamel is, saamgevoeg in een uitgebreide verhaal. Sy laaste bladsye met hul onbewaakte monoloog van Mitrione is vir my waar.
En omdat ek oortuig is van die akkuraatheid van die trotse roem, dink ek nou dat ek die effek van sy tien jaar in 'n afstotende handel in Mitrione gesoek het na eienskappe wat ons almal deel. Ek het beslis nie sy vreeslike openhartigheid en wreedheid verwag nie, terwyl hy homself aan Manuel, die een professionele persoon, die een realis, aan die ander belas het.
Dit was die winter van 1970, ses of sewe maande voordat Mitrione ontvoer is. Nadat hy later in Montevideo aangekom het as wat hy verwag het, bel Manuel vir Mitrione tuis in plaas van by die Amerikaanse ambassade. "Mitrione het my gevra om hom te kom sien, en ons het saam in 'n klein kamer in sy huis gesit. Ek weet nie hoekom hy my genooi het nie. Ons het 'n paar drankies gehad en gesels oor ons lewensfilosofie."
Mitrione beskou ondervraging as 'n kuns, het hy aan Manuel gesê. Eerstens is daar 'n tyd waarin die gevangene versag word. Die doel is om hom te verneder, hom te laat verstaan ​​dat hy heeltemal hulpeloos is en hom te isoleer van die werklikheid buite hierdie sel. Geen vrae nie, net houe en beledigings. Dan waai dit in totale stilte.
Na alles begin die ondervraging. Nou moet die enigste pyn kom van die instrument wat u gekies het om te gebruik. Mitrione het gesê: "Die presiese pyn, op die presiese plek, in die presiese hoeveelheid om die effek te bereik."
Tydens die sessie moet u nie toelaat dat 'n persoon alle hoop op lewe verloor nie. As u te ver stoot, word hulle bedank om te sterf. 'Laat hulle altyd hoop, 'n verligte lig.'
Manuel haal Mitrione aan: "As jy kry wat jy wil hê, en ek kry dit altyd, kan dit goed wees om die sessie nog langer aan die gang te hou met meer slaan en vernedering. Nie om nou inligting te kry nie, maar as 'n politieke instrument om skrik hom weg van verdere rebelle -aktiwiteite. "
Die praatjie het meer vertroulik geword. 'Daarna het hy vir my gesê:' As u 'n onderwerp ontvang, is die eerste ding wat u moet doen om sy fisiese toestand, sy mate van weerstand te bepaal deur 'n mediese ondersoek.
"'' N Voortydige dood ', het hy beklemtoon,' beteken 'n mislukking deur die tegnikus. '
'' Nog 'n belangrike ding om te weet is presies hoe ver u kan gaan, gegewe die politieke situasie en die persoonlikheid van die gevangene. ' Dan was regtig opgewonde. Hy het die soort gehoor nodig gehad wat hy in my gevind het. Hy het voortgegaan: 'Dit is baie belangrik om vooraf te weet of ons die luukse het om die onderwerp te laat sterf.' Dit was die enigste keer in al die maande dat sy plastiese oë skitter.
Uiteindelik kom hy tot die gevolgtrekking: "Voor alles moet u doeltreffend wees. Maar hoewel ek nie in hierdie beroep my beroep is nie, is ek die beste." '
Loved & Lost: Vito Mitrione was die altyd handige te-en-ster-vervaardiger
Hierdie verhaal is deel van Loved and Lost, 'n staatswye mediasamewerking om die lewe van elke inwoner van New Jersey wat aan COVID-19 gesterf het, te vier. Besoek lovedandlostnj.com vir meer inligting en om 'n geliefde se naam in te dien om geprofileer te word.
Vito Mitrione het moontlik 'n blou kraag gewerk, maar van die klok af het sy presisieversorging en modieuse kleredrag 'n ander storie vertel.
Hy was 'n veteraan uit die Tweede Wêreldoorlog as 'n geneesheer in Europa en het die grootste deel van sy werkslewe as werktuig-en-sterfmaker deurgebring en as voorman by die National Manufacturing Co in Chatham aangestel.
'Hy was baie handig', het sy dogter, Sandra Latona, gesê. "Hy kon alles regmaak. Hy het nie baie stokperdjies gehad nie, was nie besig met sport nie. Hy het altyd om die huis rondgeslinger, mure neergeslaan, kaste ingesit, geskilder. Hy het dit geniet."
Maar Sandra was meer vertroud met die warm, vriendelike manier van haar dapper pa en sy passie vir geskiedenis, ou flieks en perdewedrenne tydens haar opvoeding in Union voordat sy 36 jaar gelede na Freehold verhuis het.
'Almal wat hom geken het, sou vir jou sê dat hy 'n wonderlike ou was wat die hemp van sy rug af sou gee,' het sy gesê.
As hy dit gedoen het, sou die hemp wat u ontvang het 'n kwaliteit kledingstuk wees.
'As my pa uitgegaan het, was hy altyd aangetrek,' het Sandra gesê. "Selfs as hy tuis was, het hy altyd 'n broek met 'n hoë middel aangetrek, tensy hy besig was om te skilder of iets, altyd 'n hemp met knope en 'n trui oor hom."
Selfs in die somer het Vito "altyd 'n kortbroek en 'n gholfhemp of iets gedra."
Hy was 60 jaar getroud met die voormalige Yolanda Riccardi voor haar dood in 2008.
"Later in die lewe toe hy in die verpleeginrigting was, het die dames gewoonlik gesê: 'Ag, ek kan nie oor jou pa kom nie. Hy is so aantreklik'," het Sandra gesê. "En hoe lekker was dit om te sien hoe iemand op hierdie tydstip aantrek. En jy weet, my ouer broer is dieselfde manier, altyd aangetrek."
Sandra het gesê dat haar pa besig was en tot die einde toe skerp was.
Hy is dood op 21 April 2020. Hy was 96.
'Hy het tot op 93 -jarige ouderdom gery,' het sy gesê. "Hy het [na Freehold -renbaan] gegaan die week voordat hy siek geword het."
Vit, trots op sy militêre diens, het 'n passie vir veterane gehad en was 'n gereelde bydraer tot die Wounded Warriors -projek.
"Die presiese pyn, op die presiese plek, in die presiese hoeveelheid, vir die gewenste effek. " 1
Die woorde van 'n instrukteur in die kuns van marteling. Die woorde van Dan Mitrione, die hoof van die Office of Public Safety (OPS) sending in Montevideo.
Amptelik was OPS 'n afdeling van die Agency for International Development, maar die direkteur van OPS in Washington, Byron Engle, was 'n ou CIA -hand. Sy organisasie handhaaf 'n noue werksverhouding met die CIA, en agentskapsbeamptes werk dikwels in die buiteland onder OPS -dekking, hoewel Mitrione nie een van hulle was nie. 2
OPS werk sedert 1965 formeel in Uruguay en voorsien die polisie die toerusting, die wapens en die opleiding wat dit moes doen. Vier jaar later, toe Mitrione aankom, het die Uruguayane 'n spesiale behoefte aan OPS -dienste gehad. Die land was te midde van 'n langdurige ekonomiese agteruitgang, sy voorspelde voorspoed en demokrasie het vinnig na die vlak van sy Suid-Amerikaanse bure gedaal. Arbeidsstakings, studentedemonstrasies en militante straatgeweld het die afgelope jaar normale gebeurtenisse geword, en die kommerwekkendste vir die Uruguayaanse owerhede was die revolusionêre wat hulself Tupamaros genoem het. Die Tupamaros, miskien die slimste, vindingrykste en mees gesofistikeerde stedelike guerrilla wat die wêreld nog ooit gesien het, het 'n behoorlike aanraking gehad om die verbeelding van die publiek vas te vang met verregaande optrede en om sympathiseerders te wen met hul Robin Hood -filosofie. Hulle lede en geheime partisane beklee sleutelposisies in die regering, banke, universiteite en die beroepe, sowel as in die weermag en die polisie.
" Anders as ander Latyns-Amerikaanse guerrillagroepe, " the New York Times in 1970 vermeld, vermy die Tupamaros gewoonlik bloedvergieting indien moontlik. Hulle probeer eerder om verleentheid te skep vir die regering en algemene wanorde. " 3 'n Gunstelingstaktiek was om die lêers van 'n privaat korporasie in te val om korrupsie en bedrog op hoë plekke bloot te lê, of om 'n prominente figuur te ontvoer en voor 'n verhoor te probeer. 8220Mense se hof ". Dit was moeilik om 'n openbare skurk te kies wie se optrede deur die wetgewer, die howe en die pers ongesensureer is, hom onderwerp word aan 'n ingeligte en kompromislose ondervraging en dan die resultate van die intrigerende dialoog bekend maak. Eens het hulle 'n eksklusiewe nagklub van hoogstaande gehalte ontplof en op die mure gekrabbel, miskien hul onvergeetlikste slagspreuk: O Bailan Todos O No Baila Nadie … Of almal dans of niemand dans nie.
Dan Mitrione het nie die gebruik van politieke gevangenes in Uruguay bekendgestel nie. Dit is soms ten minste vanaf die vroeë 1960's deur die polisie uitgevoer. In 'n verrassende onderhoud wat in 1970 aan 'n toonaangewende Brasiliaanse koerant gegee is, verklaar die voormalige Uruguayaanse polisiehoof, Alejandro Otero, dat Amerikaanse adviseurs, en veral Mitrione, marteling as 'n meer roetine maatreël ingestel het om pyn te veroorsaak , hulle het wetenskaplike verfyning bygevoeg en daarby 'n sielkunde om wanhoop te skep, soos om 'n band in die volgende kamer te speel van vroue en kinders wat skree en die gevangene vertel dat dit sy gesin is wat gemartel word. 4
Die gewelddadige metodes wat begin gebruik word, het Otero gesê 'n toename in die aktiwiteite in Tupamaro. Voorheen het hul houding getoon dat hulle geweld slegs as 'n laaste uitweg sou gebruik. " 5
Die koerantonderhoud het Amerikaanse amptenare in Suid -Amerika en Washington baie ontstel. Byron Engle het later probeer om dit alles weg te verduidelik deur te beweer: "Die drie Brasiliaanse verslaggewers in Montevideo het ontken dat hulle die verhaal ingedien het. Ons het later uitgevind dat iemand in die komposkamer by die papier in die papier geglip het Jornal do Brasil." 6
Otero was 'n gewillige agent van die CIA, 'n student aan hul International Police Services -skool in Washington, wat deur die jare geld ontvang het, maar hy was nie 'n martelaar nie. Wat hom uiteindelik gedryf het om uit te spreek, was miskien die marteling van 'n vrou wat, terwyl hy 'n Tupamaro -simpatiseerder was, ook 'n vriend van hom was. Toe sy hom vertel dat Mitrione haar marteling dopgehou en bygestaan ​​het, het Otero by hom gekla oor hierdie spesifieke voorval asook oor sy algemene metodes om inligting te ontgin. Die enigste uitkoms van die ontmoeting was Otero se degradering. 7
William Cantrell was 'n operasiebeampte van die CIA wat in Montevideo gestasioneer was, oënskynlik as lid van die OPS -span. In die middel van die sestigerjare het hy 'n belangrike rol gespeel in die oprigting van 'n Departement van Inligting en Intelligensie (DII), en dit voorsien van fondse en toerusting. 8 Sommige van die toerusting, wat deur die CIA 's afdeling vir tegniese dienste vernuwe is, was vir marteling, want dit was een van die funksies wat die DII uitgevoer het. 9
Een van die toerusting wat nuttig gevind is, en#8221 voormalige New York Times het korrespondent A. J. Langguth geleer: 'n Draad was so dun dat dit tussen die tande in die mond geplaas kon word en deur die tandvleis te druk, verhoog die elektriese lading. En dit was deur die diplomatieke sak dat Mitrione van die toerusting gekry het wat hy nodig gehad het vir ondervragings, insluitend hierdie fyn drade. " 10
Dinge het so erg geraak in Mitrione se tyd dat die Uruguayaanse senaat genoodsaak was om 'n ondersoek te doen. Na 'n studie van vyf maande het die kommissie eenparig tot die gevolgtrekking gekom dat marteling in Uruguay 'n normale, gereelde en gewone gebeurtenis geword het, wat sowel Tupamaros as ander toegedien is. Onder die tipes marteling waarna die kommissie se verslag verwys het, was elektriese skokke op die geslagsdele, elektriese naalde onder die naels, brand met sigarette, die stadige sametrekking van die testikels, daaglikse gebruik van sielkundige marteling en#8230 " swanger vroue was onderworpe aan verskillende wreedhede en onmenslike behandeling " … " sekere vroue is saam met hul baie jong babas gevange geneem en aan dieselfde behandeling onderwerp " … 11
Uiteindelik het die DII as dekking vir die Escuadrón de la Muerte (Death Squad), soos elders in Latyns -Amerika, hoofsaaklik uit polisiebeamptes, wat die huise van vermeende Tupamaro -simpatiseerders gebombardeer en bestraf het en besig was met moord en ontvoering. Die Death Squad het 'n paar van sy spesiale plofbare materiaal van die afdeling vir tegniese dienste ontvang, en waarskynlik is sommige van die vaardighede wat hul lede aangewend het, onderrig in die Verenigde State. 12 Tussen 1969 en 1973 het minstens 16 polisiebeamptes in Uruguay 'n kursus van agt weke by CIA/OPS-skole in Washington en Los Fresnos, Texas, ondergaan in die ontwerp, vervaardiging en gebruik van bomme en brandstoftoestelle. 13 Die amptelike OPS -verduideliking vir hierdie kursusse was dat polisiemanne sulke opleiding benodig om bomme wat deur terroriste geplaas is, te hanteer. Daar was egter geen instruksies oor die vernietiging van bomme nie, maar ook om die studente by minstens 'n aangemelde geleentheid te maak, nie polisiemanne nie, maar lede van 'n privaat regse organisasie in Chili (sien hoofstuk oor Chili). 'N Ander deel van die kurrikulum wat moontlik ook van waarde was vir die Death Squad, was die klas oor Assassination Weapons en 'n bespreking van verskillende wapens wat deur die moordenaar gebruik kon word, en hoe OPS dit stel. 14
Sulke toerusting en opleiding is bykomend tot die wat gewoonlik deur OPS verskaf word: oproerhelms, deursigtige skilde, traangas, gasmaskers, kommunikasietoerusting, voertuie, polisiekolonne en ander toestelle om skares te beperk. Die aanbod van hierdie handelsinstrumente is in 1968 vergroot toe openbare steurnisse die vonkpunt bereik het, en teen 1970 is ongeveer duisend Uruguayaanse polisiemanne Amerikaanse opleiding in oproerbestrydingstegnieke gegee. 15
Dan Mitrione het 'n geluiddemende kamer in die kelder van sy huis in Montevideo gebou. In hierdie kamer vergader hy geselekteerde Uruguayaanse polisiebeamptes om 'n demonstrasie van martelingstegnieke waar te neem. 'N Ander waarnemer was Manuel Hevia Cosculluela, 'n Kubaan wat by die CIA was en saam met Mitrione gewerk het. Hevia het later geskryf dat die kursus begin met 'n beskrywing van die menslike anatomie en senuweestelsel
Gou het dinge onaangenaam geword. As proefpersone vir die eerste toets het hulle bedelaars, wat in Uruguay bekend staan ​​as bichicomes, van die buitewyke van Montevideo af geneem, asook 'n vrou blykbaar uit die grensgebied met Brasilië. Daar was geen ondervraging nie, slegs 'n demonstrasie van die uitwerking van verskillende spannings op die verskillende dele van die menslike liggaam, asook die gebruik van 'n middel wat braking veroorsaak. Ek weet nie hoekom of waarvoor nie. en 'n ander chemiese stof. Die vier van hulle is dood. 16
In sy boek sê Hevia nie spesifiek wat Mitrione se direkte aandeel hieraan was nie, maar later het hy in die openbaar gesê dat die OPS -hoof vier bedelaars persoonlik met elektriese skokke doodgemartel het. 17
By 'n ander geleentheid het Hevia saam met Mitrione in die laasgenoemde huis gesit, en 'n paar drankies het die Amerikaner aan die Kubaanse sy filosofie van ondervraging verduidelik. Mitrione beskou dit as 'n kuns. Eerstens moet daar 'n versagtingsperiode wees, met die gewone slae en beledigings. Die doel is om die gevangene te verneder, hom te laat besef dat hy hulpeloos is, om hom van die werklikheid af te sny. Geen vrae nie, slegs houe en beledigings. Dan blaas dit net in stilte.
Eers daarna, het Mitrione gesê, is die ondervraging. Hier moet geen ander pyn veroorsaak word as die wat veroorsaak word deur die instrument wat gebruik word nie. Die presiese pyn, op die presiese plek, in die presiese hoeveelheid, vir die gewenste effek, " was sy leuse.
Tydens die sessie moet u voorkom dat die onderwerp alle hoop op lewe verloor, want dit kan tot hardnekkige weerstand lei. Jy moet hom altyd hoop gee en 'n verligte lig. "
As u kry wat u wil hê, en ek kry dit altyd, " gaan Mitrione voort, en dit kan goed wees om die sessie 'n bietjie te verleng om nog 'n versagting toe te pas. Nie om nou inligting te onttrek nie, maar slegs as 'n politieke maatreël, om 'n gesonde vrees vir inmenging by ondermynende aktiwiteite te skep. "
Die Amerikaner het daarop gewys dat by die ontvangs van 'n onderwerp die eerste ding is om sy fisiese toestand, sy mate van weerstand, deur middel van 'n mediese ondersoek te bepaal. 'N Voortydige dood beteken 'n mislukking deur die tegnikus Dit is belangrik om vooraf te weet of ons onsself die luukse van die onderwerp se dood kan toelaat. " 18
Nie lank na hierdie gesprek nie, verdwyn Manual Hevia uit Montevideo en draai in Havana. Hy was die hele tyd 'n Kubaanse agent en 'n dubbele agent.
Ongeveer 'n half jaar later, 31 Julie 1970 om presies te wees, is Dan Mitrione ontvoer deur die Tupamaros. Hulle het hom nie gemartel nie. Hulle het die vrylating van ongeveer 150 gevangenes geëis in ruil vir hom. Met die vasberade steun van die Nixon -administrasie het die Uruguayaanse regering geweier. Op 10 Augustus is die lyk van Mitrione op die agterste sitplek van 'n gesteelde motor gevind. Hy het op sy vyfde dag as gevangene 50 geword.
Terug in die tuisdorp Richmond, Indiana, in Mitrione, Indiana, het die minister van buitelandse sake, William Rogers, en die skoonseun van president Nixon, David Eisenhower, die begrafnis bygewoon vir Mitrione, die voormalige polisiehoof van die stad. Frank Sinatra en Jerry Lewis het na die stad gekom om 'n voordele -vertoning vir die gesin van Mitrione op te voer.
En woordvoerder van die Withuis, Ron Ziegler, het plegtig gesê dat "Mnr. Mitrione se diens aan die oorsaak van vreedsame vooruitgang in 'n ordelike wêreld sal 'n voorbeeld bly vir vrye mans oral. " 19
'N Perfekte man, " het sy weduwee gesê.
'N Groot humanitêre,' sê sy dogter Linda. 20
Die militêre toetrede tot die toenemende konflik dui op die begin van die einde vir die Tupamaros. Teen die einde van 1972 sak die gordyn op hul guerrillateater neer. Ses maande later was die weermag in beheer, die kongres is ontbind en alles wat nie verbied is nie, was verpligtend. Uruguay het die volgende 11 jaar sterk meegeding om die eer om Suid -Amerika se mees onderdrukkende diktatuur te wees. Dit het op 'n stadium die grootste aantal politieke gevangenes per capita in die wêreld gehad. En soos elke menseregte -organisasie en voormalige gevangene kon getuig, is elkeen gemartel. " Marteling, " het gesê 'n aktivistiese priester, " was gereeld en outomaties. " 21
Niemand dans in Uruguay nie.
In 1981, tydens die veertiende konferensie van Amerikaanse leërs, het die Uruguayaanse weermag 'n referaat aangebied waarin dit subversie omskryf as 'n aksie, gewelddadig of nie, met uiteindelike doeleindes van politieke aard, op alle terreine van menslike aktiwiteite binne die interne sfeer van 'n staat en wie se doelwitte as ongemaklik beskou word vir die algemene politieke stelsel. " 22
Die dissidente Uruguayaanse skrywer, Eduardo Galeano, vat sy era van diktatorskap in die land so op: " Mense was in die gevangenis sodat pryse gratis kon wees. " 23
Die film "State of Siege " verskyn in 1972. Dit fokus rondom Mitrione en die Tupamaros en beeld 'n Uruguayaanse polisiebeampte af wat opleiding ontvang by 'n geheime bomskool in die Verenigde State, hoewel die film meer probeer om 'n saamgestelde beeld van die rol wat die VSA speel in onderdrukking in Latyns -Amerika. 'N Geskeduleerde vertoning van die film in die federaal gefinansierde John F. Kennedy Arts Center in Washington is gekanselleer. Daar was reeds toenemende openbare en kongreskritiek oor hierdie donker kant van die Amerikaanse buitelandse beleid sonder om daaraan toe te voeg. In die middel van die sewentigerjare het die Kongres egter verskeie wetgewing uitgevaardig wat die hele program vir openbare veiligheid afgeskaf het. Op sy tyd het OPS opleiding vir meer as een miljoen polisiemanne in die Derde Wêreld verskaf. Tienduisend van hulle het vooraf opleiding in die Verenigde State ontvang. Na raming is $ 150 miljoen se toerusting aan polisiemagte in die buiteland gestuur. 24 Nou, die " -uitvoer van onderdrukking " sou ophou.
Dit was op papier. Die werklikheid blyk ietwat anders te wees.
In groot mate het die Drug Enforcement Administration (DEA) eenvoudig opgetel waar OPS opgehou het. Die dwelmagentskap was ideaal geskik vir die taak, want sy agente was reeds oral in Latyns -Amerika en elders in die buiteland ontplooi in roetine skakeling met buitelandse polisiemagte. Die DEA het in 1975 erken dat 53 " voormalige " werknemers van die CIA nou in diens was en dat daar 'n noue werksverhouding tussen die twee agentskappe bestaan. Die jaar daarna het die Algemene Rekeningkantoor berig dat DEA -agente baie dieselfde aktiwiteite as die OPS uitgevoer het.
Boonop is 'n paar opleiding van buitelandse polisiemanne oorgedra na FBI-skole in Washington en Quantico, en in Virginia, het die departement van verdediging voortgegaan om polisietoerusting te verskaf aan militêre eenhede wat betrokke is by interne veiligheidsoperasies, en Amerikaanse wapenvervaardigers doen 'n bloeiende onderneming met wapens en opleiding aan regerings van die Derde Wêreld. In sommige lande is kontak tussen hierdie maatskappye en buitelandse wetstoepassers vergemaklik deur die Amerikaanse ambassade of militêre missie. Die grootste van die wapenvervaardigers, Smith en Wesson, het sy eie Akademie in Springfield, Massachusetts, bestuur, wat Amerikaanse en buitelandse " openbare en industriële veiligheidsmagte van kundige opleiding in oproerbeheer voorsien het. 25
Die Argentynse minister, Jose Lopez Rega, het gesê by die ondertekening van 'n verdrag teen Amerika teen Argentinië in 1974: "Ons hoop om die dwelmverkeer in Argentinië uit te wis. Ons het guerrillas gevang ná aanvalle wat baie op dwelms was. Die guerrilla's is die belangrikste dwelmgebruikers in Argentinië. Daarom sal hierdie veldtog teen dwelms ook outomaties 'n veldtog teen guerrilla wees. " 26
En in 1981 verklaar 'n voormalige Uruguayaanse intelligensiebeampte dat Amerikaanse handleidings gebruik word om martelingstegnieke aan sy land se weermag te onderrig. Hy het gesê dat die meeste offisiere wat hom opgelei het, klasse bygewoon het wat deur die Verenigde State in Panama aangebied is. Onder die ander dinge, het die handleidings 35 senuweepunte gelys waar elektrodes aangewend kan word. 27
Philip Agee, nadat hy Ecuador verlaat het, was van Maart 1964 tot Augustus 1966 in Uruguay gestasioneer. Onder die veelvuldige vuil truuks wat straffeloos deur Agee en sy agentskapsgroepe afgetrek is, vorm die volgende 'n interessante steekproef: 28
'N Latyns -Amerikaanse studente -konferensie met 'n linkse leun, gehou in Montevideo, is ondermyn deur die valsheid te bevorder dat dit niks anders as 'n wese van die Sowjetunie was nie, afkomstig, gefinansier en gelei deur Moskou. Redaksies oor hierdie tema, geskryf deur die CIA, verskyn in toonaangewende koerante waartoe die agentskap daagliks toegang het. Dit is gevolg deur 'n vervalste brief van 'n studenteleier wat die Sowjet -kulturele attaché bedank vir sy hulp. 'N Banieropskrif in een koerant verklaar: "Documents for the Break with Russia ", wat inderdaad die hoofdoel van die operasie was.
'N Oormatige hoeveelheid tyd, energie en kreatiwiteit is bestee, met matige sukses, aan skemas wat daarop gemik is om 'n verskeidenheid Russe, Oos -Duitsers, Noord -Koreane, Tsjegge en Kubane uit Uruguayaanse grond te verdryf, indien nie die verbreking van betrekkinge met hierdie lande. Benewens die verspreiding van afbrekende mediapropaganda, het die CIA probeer om inkriminerende inligting te bekom deur die pos en diplomatieke kabels na en van hierdie lande te lees, op ambassade -telefone te tik en allerhande foute en bedrog te betree. Die agentskap sal dan verslae voorberei met genoeg feitelike inligting om aanneemlik te wees, wat dan onskuldig in die hande van invloedryke amptenare gekom het, tot en met die president van die republiek.
Anti-kommunistiese indoktrinasie van studente op sekondêre vlak is bevorder deur finansiering van spesifieke skoolorganisasies en publikasies.
'N Kongres van die mense, wat 'n magdom gemeenskapsgroepe, arbeidsorganisasies, studente, regeringswerkers, ens., Kommunisties en nie-kommunisties, bymekaarbring, het die CIA versteur weens die moontlikheid dat 'n verenigde front vir kiesdoeleindes gevorm kan word. Gevolglik is koerantartikels en artikels gegenereer wat die kongres aanval as 'n klassieke kommunistiese oorname-/duperingstaktiek en 'n beroep op nie-kommuniste doen om nie deel te neem nie, en 'n posbrief is versprei waarin die kongres 'n beroep op die Uruguayaanse mense doen om 'n opstandelike staking te begin met onmiddellike besetting van hul werksplekke. Duisende wetsontwerpe is uitgedeel, wat woedende ontkennings van die kongres se organiseerders veroorsaak het, maar soos gewoonlik in sulke gevalle, is die skade reeds aangerig.
Die Uruguayaanse Kommunistiese Party was van plan om 'n internasionale konferensie aan te bied om solidariteit met Kuba uit te spreek. Die CIA moes hulle net tot hul (betaalde) vriend, die minister van binnelandse sake, wend en die konferensie is verbied. Toe dit na Chili verskuif is, het die CIA -stasie in Santiago dieselfde towerkuns uitgevoer.
Uruguay was in hierdie tyd 'n toevlugsoord vir politieke ballinge van onderdrukkende regimes soos in Brasilië, Argentinië, Bolivia en Paraguay. Die CIA het deur toesig en infiltrasie van die ballingskapgemeenskap gereeld inligting versamel oor ballinge en aktiwiteite, medewerkers, ensovoorts, wat na die CIA -stasies in die ballinge gestuur sou word, met moontlike oordrag na hul regerings, wat wou weet wat hierdie moeilikheidmakers was gereed en het nie gehuiwer om hulle oor grense te teister nie.
Ander operasies, " het Agee geskryf, " was ontwerp om beheer oor die strate weg te neem van kommuniste en ander linkses, en ons groepe, dikwels met die deelname van polisielede, sou hul vergaderings verbreek en oor die algemeen terroriseer hulle. Marteling van kommuniste en ander ekstreme linkses is in ondervraging deur ons skakelagente in die polisie gebruik. "
Die monitering en teistering van kommunistiese diplomatieke missies deur die CIA, soos hierbo beskryf, was standaard in die Westerse wêreld. Dit spruit selde uit iets anders as 'n jeugdige koue-oorlogse refleks: om die gemeenskap moeilik te maak. Vanuit elke hoek gekyk, was dit polities en moreel nutteloos. Richard Gott, die spesialis van Latyns -Amerika van Die voog van Londen, 'n staaltjie wat relevant is:
In Januarie 1967 vra 'n groep Brasiliane en 'n Uruguayaan om politieke asiel in die Tsjeggiese ambassade in Montevideo en verklaar dat hulle na 'n sosialistiese land wil gaan om hul revolusionêre aktiwiteite te beoefen. Volgens hulle was hulle onder konstante toesig en teistering van die polisie in Uruguay. Die Tsjeggiese ambassadeur was geskok oor hul versoek en gooi hulle weg en sê dat daar geen polisievervolging in Uruguay was nie. Toe die revolusionêre in sy tuin kamp opslaan, het die ambassadeur die polisie ontbied. 29
Naskrif: In 1998 het Eladio Moll, 'n afgetrede Uruguayaanse vloot-admiraal en voormalige hoof van die intelligensie, getuig voor 'n kommissie van die Uruguayaanse Kamer van Afgevaardigdes, dat tydens Uruguay se doodse oorlog en 8221 (1972-1983) bevele van die Verenigde State om gevange lede van die Tupamaros dood te maak nadat hulle dit ondervra het. Die leiding wat uit die VSA gestuur is, " het gesê Moll, " was dat wat met die gevange guerrillas gedoen moes word, was om inligting te bekom, en dat hulle daarna nie verdien het om te lewe nie. " 30
CIA Torturer Dan Mitrione se Wikipedia -inskrywing
" .. Sy begrafnis is grootliks deur die Amerikaanse media bekend gemaak, en dit is bygewoon deur onder andere David Eisenhower en Richard Nixon se minister van buitelandse sake, William Rogers. Frank Sinatra en Jerry Lewis het 'n voordelekonsert vir sy gesin in Richmond, Indiana, gehou. … "
Daniel A. Mitrione (4 Augustus 1920-10 Augustus 1970) was 'n Italiaans-gebore Amerikaanse polisiebeampte, FBI-agent en 'n Amerikaanse veiligheidsadviseur van die CIA in Latyns-Amerika.
5 Bibliografie en film
Mitrione was 'n polisiebeampte in Richmond, Indiana, van 1945 tot 1947, en het hom in 1959 by die FBI aangesluit. AJ Langguth, 'n voormalige kantoorhoof van die New York Times in Saigon, beweer dat Mitrione een van die Amerikaanse adviseurs was wat die Brasiliaanse polisie geleer het hoeveel elektriese skok op gevangenes toegedien moet word sonder om hulle dood te maak . Langguth het ook beweer dat ouer polisiebeamptes vervang is toe die CIA en die Amerikaanse polisie -adviseurs hulle tot strenger maatreëls en sterker mans gewend het. Mitrione, die Verenigde State, het 'n stelsel van landwye identifikasiekaarte ingestel, soos dié in Brasilië ... [en] marteling het gereeld by die Montevideo [polisie] jefatura geword. " 
Van 1960 tot 1967 werk Mitrione saam met die Brasiliaanse polisie, eers in Belo Horizonte en daarna in Rio de Janeiro. Hy was 'n afrigter in martelingsklasse wat aan die Brasiliaanse polisie in Belo Horizonte gegee is, en hy het 'n praktiese demonstrasie gelei van martelingstegnieke deur gevangenes en bedelaars van die straat af te haal. Volgens 'n voormalige student het Mitrione, in ooreenstemming met die CIA -handleiding, aangedring dat effektiewe marteling wetenskaplik is. Die presiese pyn op die presiese plek, in die presiese hoeveelheid, was sy leuse. [geneem uit State of Shock deur Naomi Klein.] Hy het in 1967 na die VSA teruggekeer om sy ervarings en kundigheid oor "counterguerilla -oorlogvoering " by die Agency for International Development (AID) in Washington DC te deel. In 1969 verhuis Mitrione na Uruguay, weer onder die AID, om toesig te hou oor die kantoor van openbare veiligheid. Draaiboekskrywer Franco Solinas, lid van die Italiaanse Kommunistiese Party, beweer Mitrione was ook in die Dominikaanse Republiek na die Amerikaanse ingryping in 1965. 
In hierdie tydperk het die Uruguayaanse regering, onder leiding van die Colorado Party, sy hande vol gehad met 'n ineenstortende ekonomie, arbeids- en studentestakings, en die Tupamaros, 'n linkse stedelike guerrillagroep. Aan die ander kant was Washington bang vir 'n moontlike oorwinning tydens die verkiesing van die Frente Amplio, 'n linkse koalisie, volgens die model van die oorwinning van die Unidad Popular-regering in Chili, onder leiding van Salvador Allende, in 1970.  Die OPS het die plaaslike polisie sedert 1965 gehelp om wapens en opleiding te verskaf. Daar word beweer dat marteling reeds sedert die 1960's beoefen is, maar Dan Mitrione was na bewering die man wat dit roetine gemaak het.  Hy word gesê dat hy een keer gesê het: "Die presiese pyn, op die presiese plek, in die presiese hoeveelheid, vir die gewenste effek. polisie in die kelder van sy huis in Montevideo, insluitend die gebruik van elektriese skokke wat aan sy slagoffers gelewer is en#8217 monde en geslagsdele.  Hy het ook gehelp om buitelandse polisie -agente in die Verenigde State op te lei in die konteks van die Koue Oorlog. Daar word beweer dat hy hawelose mense vir opleiding gebruik het, wat na bewering tereggestel is nadat hulle hul doel bereik het. 
Namate die gebruik van marteling toegeneem het en die spanning in Uruguay toegeneem het, is Mitrione uiteindelik op 31 Julie 1970 deur die Tupamaros ontvoer. Hulle het hom ondervra oor sy verlede en die ingryping van die Amerikaanse regering in Latyns -Amerikaanse aangeleenthede. Hulle het ook geëis dat 150 politieke gevangenes vrygelaat word. Die regering van Uruguay, met Amerikaanse steun, het geweier, en Mitrione is later dood aangetref in 'n motor, twee keer in die kop geskiet en sonder ander sigbare tekens van mishandeling (verder as dat Mitrione tydens die ontvoering in sy een skouer geskiet is — waarvoor hy blykbaar in gevangenskap behandel is).
Nadat hy uit die tronk vrygelaat is, het die leier van die Tupamaros, Raul Sendic, onthul dat Mitrione nie daarvan verdink is dat hy die polisie martelingstegnieke geleer het nie. Hy het die polisie opgelei in onlustebeheer en is vir ontvoering gerig as weerwraak vir die dood van studentebetogers. 
Mitrione was getroud en hy het nege kinders. Sy begrafnis is grootliks deur die Amerikaanse media bekend gemaak, en dit is bygewoon deur onder andere David Eisenhower en Richard Nixon se minister van buitelandse sake, William Rogers. Frank Sinatra en Jerry Lewis het 'n voordelekonsert vir sy gesin in Richmond, Indiana, gehou. Hoewel hy by sy dood gekenmerk is as 'n man wie se toegewyde diens aan die saak van vreedsame vooruitgang in 'n ordelike wêreld as voorbeeld vir vrye manne oral sal bly, deur Ron Ziegler, woordvoerder van die Withuis, en as 'n groot humanitêr deur sy dogter Linda, sou later bewyse verskyn van sy geheime aktiwiteite wat hierdie persepsie weerlê het, meestal deur die Kubaanse dubbelagent Manuel Hevia Cosculluela.
Een van sy seuns, Dan Mitrione jr., Het ook by die FBI aangesluit en later betrokke geraak by 'n skandaal met omkoopgeld, smokkel en moord tydens 'n FBI -dwelmondersoek genaamd Operation Airlift.  Daar is steeds baie raaisels rondom Airlift, waaronder die verdwyning van Gary Weaver, 'n pa van twee wat laas in die Bahamas gesien is.
'N Kort geskiedenis van Amerikaanse marteling
Amerikaanse marteling is weer terug in die nuus, aangesien Gina Haspel, president Donald Trump se besluit om aan die hoof van die Central Intelligence Agency te staan, voorberei op 'n ruwe bevestiging van die Senaat, met 'n paar moeilike vrae oor haar rol wat toesig hou oor 'n geheime martelingsgevangenis in Thailand en die vernietiging van bande van brutale ondervragingsessies.
Die benoeming van Haspel, en in mindere mate haar vroeëre aanstelling as adjunk-direkteur van die CIA, heropen weer wat meer bedoelende waarnemers, waaronder die marteloorlewende, senator John McCain (R-AZ), 'een van die donkerste hoofstukke' in die Amerikaanse geskiedenis genoem het, die sogenaamde "versterkte ondervraging" -mishandeling van mans, vroue en kinders wat vasgevang was in Amerika se eindelose oorlog teen terreur. Misbruik van gevangenes na 9/11 kan egter slegs 'n hoofstuk genoem word as ons besef dat dit deel uitmaak van 'n veel groter verhaal, wat begin met 'n paar van die eerste Europese woekers wat hul voete op Noord-Amerikaanse grond gesetel het en een wat in wese voortduur ononderbroke tot vandag toe.
Volksmoord en slawerny
Marteling is byna altyd 'n misdaad wat toegeskryf word aan ander, minder beskaafde mense. As die meeste Amerikaners wel dink aan die marteling van hul eie land, dink hulle gewoonlik daaraan dat dit 'n betreurenswaardige afwyking is van die beskaafde norm te midde van die terreur en woede wat veroorsaak is deur die dodelikste aanval op Amerikaanse bodem in geslagte. Tog is marteling sedert die vroegste koloniale dae 'n onuitgesproke wapen in Amerika se arsenaal. In 'n land wat gebaseer is op volksmoord en slawerny, was gruwelike geweld, insluitend wydverspreide marteling, 'n kritieke hulpmiddel om blanke oorheersing te beveilig en te handhaaf op dieselfde manier as wat groot wêreldwye geweld deurslaggewend was vir die voortbestaan ​​van Amerika se supermoondheidstatus in die moderne tyd.
Dieselfde stigters wat grondwetlik 'wrede en ongewone straf' verwerp het, onderskryf en pleeg die gruwelikste misdade teen inheemse Amerikaners en swart slawe - getuie Thomas Jefferson wat 'n uitroeiing of verwydering van Virginia se Indiane pleit. Ooit bang vir opstand en wraak, het wit Suidlanders swart slawe onderworpe aan sommige van die wreedste strawwe wat denkbaar is om hul fisiese en sielkundige weerstandsvermoë te verbreek.
'N Wêreld van seer
Teen die aanbreek van die twintigste eeu het Amerikaanse marteling wêreldwyd toegeneem ná die keiserlike verowering van voormalige Spaanse kolonies, insluitend die Filippyne, waar Amerikaanse besettings troepe in die gesig gestaar het om onder meer krygshowe te gaan vir onder meer misdade deur waterboord gevange versetstryders. Intussen tuis, is swart Amerikaners verskroei, gevlek, ontbeel en gekastreer terwyl hulle nog geleef het deur andersins opstandige burgers, insluitend vroue en kinders, tydens baie van die duisende lynchings wat die Jim Crow -suide en ver daarbuite geteister het.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is die grootste deel van die mees barbaarse marteling deur die Duitse en Japannese vyande van Amerika gepleeg. Maar eerder as om sommige van die ergste oortreders te straf, het die Verenigde State beide Nazi's en Japannese oorlogsmisdadigers betaal vir hul grimmige kennis, aangesien hulle 'n voorsprong bo die Sowjetunie gesoek het in biooorlog, wapens, verstandsbeheer, spioenasie en ander tegnologieë en tegnieke. Dit het nie lank geduur voordat die VSA sy eie martelprogramme uitgevoer het nie, soos die berugte projek MK-ULTRA, terwyl hulle hulp verleen het of pleeg ter ondersteuning van wrede diktators in verskillende hotspots van die Koue Oorlog regoor die wêreld, van Viëtnam tot Iran tot Griekeland, Suid -Amerika en die meer onlangse volksmoorde in Guatemala en Oos -Timor. Daar is te veel ander voorbeelde om in hierdie 'kort geskiedenis' op te noem.
Marteling deur die boek
Vanaf die vroeë 1960's het die CIA, destyds die Amerikaanse weermag, martelinghandleidings opgestel wat gebruik is om sowel Amerikaanse as buitelandse personeel op te lei in ontvoering, ondervraging, sluipmoord en demokrasie -onderdrukking. Hierdie handleidings het baie van die metodes bekendgestel of vervolmaak wat die wêreld later te bekend sou word as die 'verbeterde ondervragingstegnieke' wat die George W. Bush-administrasie in die post-9/11-era gebruik het. Operateurs van die Koue Oorlog, soos Dan Mitrione, 'n amptenaar van die USAID wat hawelose Uruguayane ontvoer en daarna gemartel het in 'n klankdigte Montevideo-kerker om plaaslike veiligheidsmagte te onderrig, ingeligte en geïnspireerde amptenare uit die Bush-era wat al te gewillig sou wees om afskuwelike fisiese en sielkundige marteling te magtig. in die naam van nasionale veiligheid.
Teen 11 September 2001 het die Verenigde State die boek - 'n hele reeks daarvan - letterlik oor marteling geskryf. Die skokkende slagting van byna 3 000 Amerikaners op daardie helder, blou Dinsdagoggend, tesame met die harde ideologie van baie vooraanstaande Bush-amptenare, het daartoe gelei dat marteling 'n amptelike leerstuk van die administrasie geword het. Bush het valslik aangevoer dat binnelandse en internasionale wette teen marteling nie meer van toepassing was in die nuwe wêreldwye oorlog nie. John Yoo, advokaat van die departement van justisie, het selfs beweer dat die president onbeperkte oorlogstydbevoegdhede het om die slagting van 'n hele dorpie burgerlikes te beveel as hy dit wou.
'As die gevangene sterf, doen u dit verkeerd'
Alhoewel administrasie en CIA -prokureurs nou 'wrede, onmenslike of vernederende' behandeling van aangehoudenes onderskryf het, solank dit in die buiteland gebeur het, was daar 'n groot onduidelikheid oor hoeveel marteling te veel was. Yoo het suksesvol aangevoer dat mishandeling slegs marteling is as die pyn wat gelyk is aan 'n orgaanversaking, 'n verswakte liggaamlike funksie of selfs die dood. Jonathan Fredman, 'n CIA -prokureur, het beweer dat "as die aangehoudende sterf, doen u dit verkeerd." Baie gevangenes sou inderdaad sterf, maar ons is nog nie heeltemal daar nie.
Eers het Guantánamobaai gekom, waar mans en seuns wat tydens die vroeë dae van Bush se anti-Islamistiese kruistog gevange geneem is, baie van hulle verkoop is vir ondervraging. Bush noem hierdie mense die 'ergste van die ergste'. Volgens kolonel Lawrence Wilkerson, wat die stafhoof van minister van buitelandse sake was, het Colin Powell, Bush, visepresident Dick Cheney en sekretaris van verdediging, Donald Rumsfeld, almal geweet dat die meerderheid GITMO -gevangenes onskuldig was, maar geweier het om hulle vry te laat, grootliks vir politieke redes.
Nietemin is gevangenes in Guantánamo onderworpe aan marteling, insluitend erge slae, onderbrekings van verdrinking (beter bekend as waterboord), wrede sodomisering, boei in ontsettende "stresposisies", langdurige slaap, sensoriese en dieetgebrek, eensame opsluiting en blootstelling aan uiterste temperature herhalende harde musiek. Mediese personeellede, insluitend vooraanstaande psigiaters en sielkundiges, het aktief deelgeneem aan en selfs bedink aan hierdie martelingsessies en tegnieke.
"U kan nie mishandeling sonder Abu spel nie"
Namate die oorlog teen terreur uitgebrei het tot lande wat absoluut niks met die 9/11 aanvalle te doen gehad het nie, is mense wat die Amerikaanse inval en besetting teenstaan, asook onskuldige mans, vroue en kinders, opgesluit en mishandel. Die bekendste van hierdie martelingsgevangenisse was Abu Ghraib naby Bagdad, Irak, waar langdurige mishandeling, seksuele vernedering en doodsdreigemente algemeen was, en waar mans, ten minste een seuntjie en na bewering talle vroue deur hul tronkbewaarders verkrag is. Soos 'n voormalige wag daar gesê het: 'jy kan nie mishandeling sonder Abu spel nie.'
Abu Ghraib -gevangenes is gedwing om in matige selle te slaap, sonder kussings, naak gestroop en gedwing om soos honde te kruip en te blaf, met honde aangeval, gedwing om Islam te vervloek en varkvleis en kos uit vuil toilette te eet. Ou vroue word aan hul hare rondgesleep, soos esels gery en deur soldate soos sers. Charles Graner, wat daarvan gehou het om onskuldige aangehoudenes met gevindde voorwerpe te sodomiseer.
'Die Christen in my sê dit is verkeerd,' het Graner gesê oor die marteling van gevangenes. 'Maar die regstellende beampte in my sê:' Ek hou daarvan om 'n volwasse man homself te laat pis. '
Genl. Antonio Taguba, wat 'n skerp verslag opgestel het oor die martelingskandaal in Abu Ghraib, het tot die gevolgtrekking gekom dat die meerderheid gevangenes daar - die Rooi Kruis sê 70 tot 90 persent - onskuldig is. Vroulike familielede van gesoekte Irakse opstandelinge is ook in Abu Ghraib tronk toe gestuur as onderhandelingsskyfies. Een vrou is in die sel gegooi met die lyk van haar vermoorde seun. Die mees skokkende, maar min bekende feit oor Abu Ghraib is dat ten minste 34 aangehoudenes daar gesterf het terwyl hulle in die Amerikaanse aanhouding was, met byna die helfte van hierdie sterftes wat amptelik as moord gelys is. Teen 2006 het minstens 100 gevangenes in die Amerikaanse aanhouding in Irak en Afghanistan gesterf, die meeste van hulle gewelddadig.
Tot die dood gemartel
Die bekendste dood van gevangenes gebeur op die berugte "Salt Pit", 'n swart perseel van die CIA, of geheime gevangenis, in Afghanistan, waar Gul Rahman dood is aan onderkoeling nadat hy naak gestroop en vasgeketting was aan 'n muur in bykans vriesende temperature. Misbruik van gevangenes, wat dikwels uit derde lande ontvoer is in 'n praktyk wat bekend staan ​​as buitengewone weergawe, het hoogty gevier op swart terreine regoor die wêreld, waaronder Detention Center Green in Thailand, wat Gina Haspel aan die einde van 2002 bedryf het.
Swart gevangenes is dae lank aan kettings aan die plafonne gehang, in bokse gestop, slaap ontneem, kaal geboei in koue temperature en blootgestel aan bespotlike teregstellings. Voor Haspel se aankoms, het die CIA -martelaars by Detention Center Green 83 keer in 'n maand die verkeerde man, 'n koöperatiewe man, aan boord gebring. Benewens die toesig oor die Detention Center Green, het Haspel ook 'n sleutelrol gespeel in die vernietiging van die opgemaakte CIA -martelingsessies.
Talle vriendelike nasies sowel as sommige van die berugste diktators ter wêreld, waaronder Bashar al-Assad in Sirië, Muammar Gaddafi in Libië en die mullahs van Iran, het saamgewerk met die CIA se uitvoeringsprogram. Die VSA het ook marteling en ondervraging uitgekontrakteer deur ontvoerde na hierdie en ander lande te stuur met die wete dat hulle misbruik sou word, sowel as deur agente van sommige van die ergste menseregteskenders ter wêreld, waaronder China, Oesbekistan, Saoedi -Arabië en Libië, te laat ondervra en selfs gevangenes in Guantánamo mishandel.
Bush straffeloos, Trump -geleentheid
Daar was wydverspreide hoop dat die verkiesing van Barack Obama, wat beloof het om 'n einde te maak en marteling te ondersoek, 'n era van geregtigheid en deursigtigheid sal inlui. Obama het egter nie net die beleid en optrede van die Bush -amptenare wat marteling gemagtig en geregverdig het, versuim om te vervolg of selfs ondersoek te doen na die beleid en optrede van die Bush -amptenare wat marteling gemagtig en geregverdig het nie. vir hul misdade. Obama wou ook nie 'n kenmerkende verslag van die Senaat van 2014 wat die brutale, selfs dodelike, mishandeling van gevangenes deur die CIA -agente uiteensit, en marteling in Guantánamo en elders onder sy toesig voortgaan nie, ondanks 'n vroeë uitvoerende bevel wat dit verbied het.
In 'n werklike sin, het Obama se twyfelagtige besluit om 'vorentoe te kyk' die raam vir president Trump gemaak om terug te kyk in die donkerste dieptes van ons land se verlede en openlik marteling te omhels, wat hy op die veldtog in 2016 gedoen het toe hy belowe het om ' terug baie erger as waterboord "en tydens sy presidentskap toe hy twee martelondersteuners benoem het om aan die hoof van die CIA te staan. Anders as die dramatiese toename in burgerlike ongevalle na Trump se belofte om "die kak uit" Islamitiese Staat se militante te bombardeer en hul onskuldige gesinne dood te maak, was daar geen sprake van 'n styging in marteling onder die huidige administrasie nie. Daar is egter voortgesette bewerings van mishandeling van gevangenes in Guatánamobaai.
Daar is ook goed gedokumenteerde gevalle van mishandeling, insluitend wydverspreide seksmisdade, in gevangenisse, baie van hulle vir winsbejag, met immigrante en asielsoekers wat jare lank agter tralies kwyn terwyl hul sake stadig deur die stelsel gaan. Intussen word afsondering - wat die voormalige krygsgevangene van die Viëtnam, John McCain en ander, 'n vorm van marteling net so erg as fisieke pyniging genoem het - gebruik om gevangenes, insluitend kinders, te straf en te breek in gevangenisse, gevangenisse en aanhoudingsfasiliteite in Amerika.
Keer terug na Duisternis?
Tot vandag toe is nog nie 'n enkele Amerikaanse regering, militêre of intelligensie-amptenaar wat Amerika se dekades oue martelregime bedink, gemagtig, onder toesig of geïmplementeer het, selfs voor die straf gebring of selfs strafregtelik ondersoek nie weens ernstige oortredings van binnelandse en internasionale reg. Dit lyk nie asof die Amerikaanse mense omgee nie. Uit 'n opname van die Internasionale Rooi Kruis in 2016 is gevind dat byna die helfte van die Amerikaners van mening is dat dit aanvaarbaar is om vyandige vegters te martel om belangrike inligting te bekom. Dit, ondanks die feit dat militêre en intelligensie -veterane, sowel as die martelverslag van die Senaat, saamstem dat marteling nie werk nie en op sy beste onbetroubare inligting lewer.
Ontkenning - van die hoogste regeringsvlakke tot hoofstroommedia wat nog steeds huiwerig is of weier om selfs die woord marteling te sê of af te druk aan 'n publiek wat steeds marteling omhels ondanks sy barbaarsheid en ondoeltreffendheid - is aan die orde van die dag wanneer dit kom by die gesig staar in Amerika se gemartelde geskiedenis . Ons land se versuim om sy donkerste dade eerlik te ondersoek, roep die al te werklike vooruitsig op herhaling op, 'n koue moontlikheid wat waarskynliker lyk as ooit, gegewe Trump se keuse van Haspel, iemand wat daarvan beskuldig word dat hy gemartel het-en dit geniet.
Brett Wilkins is personeelskrywer vir Common Dreams en lid van Collective 20.
Een van die eerste name wat genoem is, was Randy Krugh.
'Ag, my God,' het sy gesê. "Hy was die beste man op my troue. Hy het Gary na die Bahamas gestuur."
En daarmee het Donna nuwe hoop om te ontdek wat met haar man gebeur het, en Airlift het 'n nuwe raaisel.
Sy het FBI-, DEA- en hofrekords op Airlift gesoek, en dit het duidelik geword dat sommige van die ergste misdade wat tydens die operasie gepleeg is, nooit vervolg is nie. Sy glo een van hulle was die moord op haar man. Donna het ook die waarheid geleer oor Krugh, Gary Weaver se baas en jeugvriend uit Ohio wat hom na die Bahamas gestuur het om skynbaar aan boot- en vliegtuigmotors te werk. Gedurende die vroeë tagtigerjare was Krugh een van die produktiefste vlieëniers met dwelmsmokkelaars in Suid-Florida en 'n regeringsinformant wat baie vyande gemaak het.
Een van die vyande, het sy geleer, was Daniel A. Mitrione, jr., 'N onderduimse FBI-agent wat 'n sterk rol in dwelmsmokkelaars sou word terwyl hy Airlift georkestreer het. Mitrione. Die naam spook by haar. Vir Donna simboliseer dit nie net haar man se vreeslike lot nie, maar ook die donkerste deel van haar land se hart. Die verhaal begin nie by die voormalige agent nie, maar met sy pa, 'n man wat albei as 'n nasionale held beskou is en daarvan beskuldig word dat hy een van die ergste martelaars in die geskiedenis van Amerika is.
Daniel A. Mitrione, oudste was nog nooit 'n FBI nie; hy was 'n klein polisiehoof in Indiana, wat gehelp het om 'n geheime oorlog teen linkse groepe in Latyns-Amerika te lei.
Aan die einde van die vyftigerjare, Mitrione, is senior amptelik in diens van die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake, hoewel die CIA baie betrokke was by sy werk. Hy is eers na Brasilië en daarna Uruguay gestuur om die polisie te vertel wat die staatsdepartement 'openbare veiligheid' noem. Saam met hom reis sy vrou Henrietta en nege kinders, waaronder die jong Dan, wat in 1947 gebore is en basies in Suid -Amerika grootgeword het, Spaans geleer het en sy vader afgod het.
Maar in 1970, na meer as 'n dekade in vreemde lande, het 'n ramp die Mitrione -stam getref. Dan, oudste, is ontvoer deur die Tupamaro -guerrillagroep in die Uruguayaanse hoofstad Montevideo. Terwyl die gesin - en Amerika - angstig wag en na die nasionale nuusberigte oor die beproewing kyk, word hy elf dae lank aangehou. Die groep het die vrylating van talle politieke gevangenes geëis, maar die Uruguayaanse regering het geweier om te onderhandel. Op 10 Augustus is Mitrione se vasgebinde en gesnelde lyk in die bagasiebak van 'n gesteelde Buick -omskepbare motor in 1948 in 'n straat in Montevideo ontdek. Hy is twee keer in die kop geskiet.
In die Verenigde State word die gevalle vader as 'n held en martelaar vir vryheid beskou. President Richard Nixon het sy skoonseun, David Eisenhower, minister van buitelandse sake, William Rogers, en 'n rooi, wit en blou gedenkkrans gestuur na die begrafnis in die tuisdorp van Richmond, Indiana, in Mitrione.
"Mitrione se toegewyde diens aan die oorsaak van vreedsame vooruitgang in 'n ordelike wêreld sal 'n voorbeeld bly vir vrye manne oral," het Ron Ziegler, woordvoerder van die Withuis, gesê.
Frank Sinatra en Jerry Lewis vlieg na Richmond en bied 'n voordelekonsert aan wat $ 20 000 vir die gesin ingesamel het. 'Ek het nooit die seun van Richmond, Dan Mitrione, ontmoet nie,' het Sinatra aan die skare gesê nadat Lewis hulle opgewarm het. "Tog was hy my broer. Soos ons almal in Amerika broers is."
Wat die algemene publiek nie geweet het nie, was dat Mitrione, Sr., veel meer gedoen het as om nuttige polisietaktieke in Suid -Amerika te leer. Voormalige polisiebeamptes in Uruguay en CIA -agente beweer Mitrione het brutale, dodelike martelingstegnieke in die kelder van sy huis in Montevideo geleer. Hulle beweer dat hy onder meer afgryslik sy slagoffers se monde en geslagsdele geskok het. In een van die mees ontstellende onthullings, berig 'n CIA -werker uit Kuba met die naam Manuel Hevia Conculluela, het Mitrione geoefen op bedelaars wat uit die strate van die hoofstad opgetel is, waarvan vier na bewering gesterf het terwyl hulle as menslike proefkonyne gedien het.
Een eenvoudige definisie van politieke geweld is die gebruik van geweld en dwang deur georganiseerde huishoudelike groepe om hul nasionale politieke doelwitte te bereik. Soos so gedefinieer, was politieke geweld in die middel van die 20ste eeu feitlik endemies in die meeste Latyns-Amerikaanse lande. Voornemende revolusionêre in die periferie van die politieke spektrum het nie net opstandveldtogte aangewend om die gevestigde orde te vernietig nie, maar elite-groepe naby die sentrum van mag het ook tot staatsgrepe en ander dwanghandelinge gewend om die orde te behou, hul spesiale belange te beskerm , en die hantering van nasionale probleme.
Miskien was die mees dramatiese geval van politieke geweld in Latyns -Amerika in die vroeë sewentigerjare die stedelike opstand van die Tupamaros in Uruguay. Die naam Tupamaro het ontstaan ​​uit die geskiedenis en miskien ook in die legende. Tupac Amaru was die laaste oorlewende lid van die Inca -koninklike familie en is in 1571 deur die Spaanse veroweraars in Peru tereggestel. Ongeveer 200 jaar later het 'n Peruaanse mestizo die naam Tupac Amaru II aangeneem om 'n opstand teen die Spaanse heerskappy te lei, ook hy is tereggestel. , en op 'n ongelooflike barbaarse manier.
In die vroeë negentiende eeu is opstandige elemente in die verre streke van Uruguay 'tupamaros' genoem - spottend deur die gesaghebbendes, met trots deur diegene wat dit uitdaag. Die term is vervolgens toegepas op 'n opeenvolging van outlaw en opstandige groepe in Latyns -Amerika. Die Tupamaros het die tradisionele rustigheid van die land herhaaldelik ontwrig deur optrede soos die ontvoering van buitelandse en plaaslike hooggeplaastes, die beroof van banke, die bombardement van buitelandse sakeondernemings, diefstal van dokumente wat die korrupsie van binnelandse entrepreneurs aan die lig gebring het, die moord op polisiemanne , en die beslaglegging van radiostasies vir die aflewering van revolusionêre lesings.
Die formele naam van die Uruguayaanse revolusionêre is die Beweging vir Nasionale Bevryding. Die leiers van die Tupamaros was hoofsaaklik lede van die intelligentsia en jong professionele persone. Die oorgrote meerderheid rekrute het oor die jare waarskynlik uit die geledere van universiteitstudente gekom, maar die beweging het ook 'n paar lede uit alle lewensterreine aangetrek, waaronder sakelui en burokrate , sowel as suikerwerkers en ander arbeiders, en miskien 'n paar aangebore outlaws en avontuurlustiges.
Die grootste probleem vir hierdie rustelose en idealistiese jeugdiges was nie werk en veiligheid nie, maar werklike invloed en beduidende prestasie in 'n saai en statiese samelewing. Hulle rede, die voorbeeld van Castro en Che Guevara se propaganda, was om 'n revolusionêre situasie te bewerkstellig deur 'n meedoënlose veldtog van gewelddadige optrede. Hulle doel was om die samelewing te polariseer en die bevolking sensitief te maak tot die punt waar revolusie moontlik sou word. Drif en selfvoldaanheid, tesame met die heersende burgerlike mentaliteit, moes letterlik onder die bevolking uitgeskiet word. Mettertyd sou militêre optrede enige ander vorm van politieke twis belet, en die goed georganiseerde en geleide revolusionêre magte sou wen.
Die stigters, veral Raul Sendic, was oorspronklik verbind met die Sosialistiese Party van Uruguay en ander wettig saamgestelde politieke groepe heel links. In die vroeë 1960's het hulle 'n tyd lank organisatoriese werk op die platteland gedoen om die suikerwerkers, een van die min geteisterde groepe in die land, te radikaliseer. Toe, in 1963, ontmoedig deur die swak opbrengste vir hul verkiesings- en vakbondbedrywighede en beïnvloed deur Castro se aandrang dat Latyns -Amerikaanse rewolusionêres rewolusies maak - het Sr. Sendic en die geselskap hulle tot 'n veldtog van politieke geweld gewend.
Hul eerste beurt as guerrillas kom in Julie 1963, met 'n suksesvolle aanval op 'n provinsiale geweerklub waar hulle 'n tiental wapens opdrag gegee het. Destyds was daar waarskynlik nie meer as 'n dosyn of so aktiewe opstandelinge nie. 11. Die keuse van die Tupamaros van stedelike terrorisme as 'n taktiek is in die eerste plek deur aardrykskunde bepaal. Daar is min berg- of andersins ontoeganklike platteland in Uruguay, maar die metropolitaanse gebied van Montevideo, wat ongeveer die helfte van die land se 2,9 miljoen inwoners bevat, bied 'n magdom strate en geboue wat 'n oorvloed kwesbare teikens en onkwetsbare wegkruipplekke. As die Tupamaros twyfel daaroor gehad het toe hulle in 1963 begin het, sou die verloop van rewolusionêre oorlogvoering in Latyns -Amerika oor die volgende paar jaar hul keuse van slagveld bevestig het.
Die Tupamaros was sedert 1963 in die veld, maar so onlangs as 1968 het min waarnemers hulle as 'n besonder sterk guerrillagroep beskou, of het Uruguay in elk geval veral vatbaar vir 'n groot opstandsveldtog. Uruguay het weliswaar jare lank gely onder 'n agteruitgang van die ekonomie en 'n taamlik onberispelike politieke leierskap, maar dit lyk nog steeds geseënd (volgens Latyns -Amerikaanse standaarde) met 'n merkwaardig oop politieke stelsel, 'n hoë lewenstandaard, 'n basies homogene en relatief selfvoldane bevolking. , en 'n gebrek aan ooglopende sosiale ongeregtighede. Soos in die verlede was daar altyd 'n vooruitsig op 'n militêre staatsgreep om die uitweg van 'n regeringskrisis te vergemaklik, maar terreur en teenterror as 'n lewenswyse lyk wêreldwyd weg.
Hulle uitdaging aan die owerheid van die staat is miskien die beste tydens 1970-1971 gesien deur hul vermoë om hul slagoffers in 'mense se gevangenisse' te hou so lank as wat hulle wou, en tog om reëlings te tref vir massiewe gevangenisbreke van gevange opstandelinge uit regeringsgevangenisse. Die Tupamaros het probeer om deur stedelike terrorisme dit wat Fidel Castro bewerkstellig het deur guerrilla -oorlogvoering op die bergagtige platteland van Kuba aan die einde van die vyftigerjare te dupliseer - die kragtige omverwerping van die gevestigde politieke stelsel.
Daar was min betroubare gegewens oor die totale lidmaatskap, maar uit die styl en frekwensie van Tupamaro-aanvalle sou u (in Desember 1971) ongeveer 500 terroriste kon voorstel, en ten minste 'n gelyke aantal toekomstige aanhangers (hoofsaaklik hoërskoolleerlinge) en deeltydse helpers. Die Uruguayaanse bevolking nader drie miljoen, sodat dieselfde deelnamekoerse wat vir die Amerikaanse bevolking geld, 'n minimum van 75 000 terroriste en vurige ondersteuners sou oplewer.
Die Tupamaros het deur die jare iets van 'n reputasie van Robin Hood gekry as gevolg van die lighartigheid van sommige van hul kappertjies, en omdat baie van hul oefeninge die magtiges in diskrediet sou bring en die armes tot voordeel strek (bv. Blootstelling aan korrupsie, die verspreiding aan werkersklas distrikte van gesteelde voedsel).
Toe draai die Tupamaros 'n baie meer genadelose gesig na die publiek. Laat in 1969 het die terroriste polisiemanne begin doodmaak om die veiligheidsmagte te intimideer en waaghalsige aanvalle geloods om die doeltreffendheid van die regering in die algemeen te demoraliseer en te vernietig. In Julie -Augustus 1970 het hulle altesaam vyf lede van die diplomatieke gemeenskap ontvoer: een wat ontsnap het, is betyds vrygelaat, maar een slagoffer, 'n polisie -adviseur uit die Verenigde State, is vermoor.
Geoffrey Jackson, toe die Britse ambassadeur in Uruguay, in wrede omstandighede deur die Tupamaros -guerrillas gyselaar gehou is, en beskryf sy ervarings in die gevangenis van mense. Hy het in sy eie gedagtes vasgestel dat oral waar hulle hom neem of wat hulle ook al mag doen, hy die ambassadeur sal bly en die kodes en tradisies van sy amp sal handhaaf. Behalwe dat hy 'n man met groot moed is, is hy ook 'n praktiserende Katoliek en het hy 'n diepe liefde en kennis van letterkunde. Waar moontlik lei hy sy gedagtes af van sy penarie na aangename gedagtes. Op 'n tydstip het hy 'n jong studentemeisie wat hom beskerm, probeer troos toe sy heimwee gehad het.
In 1970 het die Tupamaros, 'n revolusionêre Marxistiese guerrillagroep in Uruguay, ontvoer en aangehou vir losprys Daniel Mitrione, 'n Amerikaanse polisiebeampte wat as adviseur vir die Uruguayaanse polisie gedien het. In hierdie geval tree die Nixon -administrasie terug en druk nie die amptenare van Uruguay om aan die eise van die ontvoerders te voldoen nie. Tien dae later het die Tupamaros Mitrione vermoor. Terwyl Mitrione by die Amerikaanse Agentskap vir Internasionale Ontwikkeling gewerk het, word destyds beweer dat die agentskap as 'n front gebruik is om buitelandse polisie op te lei in metodes teen opstand.
In die Costa-Gavras-film "State of Siege" uit 1972 is die karakter van Yves Montand gebaseer op Dan Mitrione, wie se lot dieselfde was as dié wat Montand uitgebeeld het. "State of Siege" is 'n wonderlike film met dieselfde voorkoms en gevoel as Costa-Gavras se ander klassieke van die tydperk, "Z". Die fliek is opbouend en neerdrukkend, humoristies en afgryslik. Kykers word gedwing om kronkelend deur kontrasterende elemente diep persoonlik en hoogs polities.
In wanhoop om die uitdaging slegs deur gewone polisie -optrede die hoof te bied, het die regering 'n veldtog van "teenterrorisme" geborg om bekende opstandelinge uit te skakel en vermeende ondersteuners te intimideer. Voor die Tupamaros, het die Uruguayaanse politieke intelligensieapparaat bestaan ​​uit slegs vier of vyf mans wat nie eens 'n motor gehad het nie en slegs 'n klein huis vir die hoofkwartier.
Gedurende 1970 het amptelik geborgde terreurgroepe begin werk teen vermeende Tupamaros en hul simpatiseerders om die kans effens te vergroot. In 1972 het die militêre diktatuur die mag in Uruguay oorgeneem. Die hele struktuur wat teen 1975 opgerig is, is gebou om aan hierdie nuwe soort oorlogvoering te voldoen.
Uruguay het meer inligting verskaf oor die aantal mense in die tronk en diegene wat vrygelaat is. Vanaf September 1976 was die totale aantal subversiewe gevangenes in Uruguayaanse tronke 2,054. 1.800 gevangenes is sonder meer vrygelaat en het hervestig, behalwe die paar wat gekies het om na die buiteland te gaan. As Uruguay die terroriste net doodgemaak het en in die Rio de la Plata gestort het, sou niks van menseregte -organisasies gehoor het nie. In plaas daarvan is die Tupamaros onder beter omstandighede as gewone misdadigers in die tronk gesit.
Die totale aantal mense wat tydens die Tupamaro -era aan beide kante vermoor is (weermag, polisie en Tupamaros) was slegs 200 of 150, of selfs minder.
Die beslissende politisering van die Uruguayaanse weermag het blykbaar in September 1971 begin toe president Pacheco hulle in beheer van alle anti-guerrilla-aktiwiteite geplaas het. Martin Weinstein skryf: "Die weermag, gegewe carte blanche en sonder belemmering deur geregtelike of konstitusionele beperkings, het onderdrukkende tegnieke aangewend wat veel verder strek as dié wat enige administrasie op enige sistematiese of volgehoue ​​wyse wou aanwend. Die gebruik van marteling en dwelms was wapens wat die Tupamaros nie kon weerstaan ​​nie. In die daaropvolgende maande het die weermag byna totale sukses behaal teen die guerrillas, maar dit het hul infrastruktuur vernietig, honderde aktiewe ondersteuners gevang en duisende ander verdagtes aangehou. "
Hul oorwinning oor die Tupamaros het blykbaar die Uruguayaanse weermag 'n selfvertroue gegee wat hulle nog nooit gehad het nie. Dit is nie duidelik hoeveel hulle beïnvloed is deur die ekonomiese prestasie van die Brasiliaanse weermag nie, of as hulle direk deur die Brasiliane beïnvloed is om die beheer oor Uruguay oor te neem.Sekerlik het hulle in president Bordaberry 'n man gehad wat bewys het van outoritêre heerskappy en 'n vasberadenheid om Uruguay uit sy lang stagnasie te bring.
Die weermag was egter nie tevrede met 'n burgerlike sterk man nie. In Februarie 1973 het hulle opgestel wat Weinstein 'n 'quasi-staatsgreep' noem. Bordaberry is toegelaat om sy amp voort te sit, maar hy het magte gedeel met 'n nuutgeskepte Nasionale Veiligheidsraad wie se lede die opperbevelhebbers en 'n aantal ministers sou insluit. Die kongres is later deur Bordaberry ontbind. Sommige afgevaardigdes is in die gevangenis geplaas vir linkse politieke partye en organisasies wat ontbind is, vakbonde is afgeskaf, belangrike arbeidsleiers in die gevangenis, opposisiekoerante is gesluit en baie redakteurs en verslaggewers is gearresteer.
Uruguay was die hedendaagse voorbeeld van 'n land wat sy terroristebedreiging uitskakel. Uiteindelik gegalvaniseer deur die moord op die Amerikaanse polisie -adviseur Dan Mitrione, het dit die Tupamaros beslissend verslaan. In die proses is 'n gematigde, progressiewe, pluralistiese en burgerlike land omskep in 'n militêre diktatuur. Op die historiese kontinuum van linkse revolusie is dit deur sommige as 'n wenslike uitkoms beskou. In 'n nederlaag het die Tupamaros 'n groot bydrae gelewer deur die objektiewe omstandighede te skep waarin 'n opstand kan ontstaan.
Die MLN-T, die voormalige stedelike guerrilla-organisasie wat in 1962 gestig is en in 1972 deur die weermag ontbind is, het amnestie van die Algemene Vergadering in Maart 1985 gekry. Die MLN-T herorganiseer en verskyn in die politieke arena in Julie 1986, maar wettig erken tot Mei 1989. Met 'n paar honderd lede was dit polities onbeduidend. Om kandidate by die verkiesing in November 1989 aan te bied, het die MLN-T saam met ander ultra-linkse magte-die PVP, PST en MRO-die People's Participation Movement (Movimiento de Participation Popular-MPP) geskep.
Merk: Daniel A. Mitrione
Daniel Mitrione verruil die integriteit van sy FBI -skild vir 'n vinnige boot, modieuse klere, luukse huise, duur reise en 20 silwer stawe. Sy verhaal is die van die erosie van beginsel deur hebsug en korrupsie. Mitrione se vennoot in 'n nege maande lange FBI-geheime operasie was Hilmer B. Sandini (60) en#8230
Die verraaiers onder ons. . .
Die Federale Buro vir Ondersoek (FBI) is onwettig polities, verraadlik, korrup en werk as 'n geheime polisiemag terwyl dit ons burgerlike vryhede en persoonlike vryhede doelbewus ondermyn.
Elke agent in die buro is meestal 'n verraaier wat hierdie vorm van tirannie teen die Amerikaanse volk ondersteun. Hierdie agente is ten volle bewus daarvan en kan hierdie verraadlike dade stop, maar hulle kies voortdurend ook nie. Dit maak vir hulle geen verskil as dit deur die wet vereis word nie, of dat dit 'n oortreding van hul eed is om die Grondwet van die Verenigde State te verdedig teen alle vyande, buitelandse en binnelandse.
Mitriones Eltern migrierten mit ihrem Sohn von Italien nach Richmond, Indiana. Dort word 1945 vir Polizeichef (Polisiehoof) ernannt.
1959 word die spesiale agent van die FBI van Mitrione. 1960 kam er zur Internasionale samewerkingsadministrasie van US-Außenministeriums. Die Kennedy-Regierung versuchte João Goulart, ab dessen Amtsantritt 1961 in Brasilien zu isolieren. Die Regierung Johnson het op 31 Maart 1964 een Militärputsch gegen Goulart in Szene gestig. Van 1960 tot 1967 oorlog Mitrione als Polizeiberater in Belo Horizonte und Rio de Janeiro eingesetzt. Er lehrte técnicas avanzadas de contrainsurgencia, worunter is die nichttödliche Folter mit Elektroimpulswaffen verstand.  Daniel Mitrione war an der Operation Power Pack beteiligt.
Van 1967 tot 1969 word Mitrione an der Internasionale Polisie Akademie, einem Institut des Kantoor vir Openbare Veiligheid in Washington, beskäftigt. Zu den Schülern von Mitrione soll Roberto D'Aubuisson Arrieta gehört haben.  Im Juni 1969 was die Mitrione mit seiner Frau en ses ihrer neun Kinder nach Montevideo, Hauptstadt und Regierungssitz Uruguays.  Daniel Mitrione war im Einsatz des JY HET GESÊ zur Fortbildung der Repressionskräfte der Regierung Jorge Pacheco Areco. Sein Führungsoffizier von der CIA oorlog William Cantrell. Angeblich ermordete Mitrione bei einem Seminar für uruguayisches Sicherheitspersonal drei Bettler mit einer Elektroimpulswaffe um seine Verhörmethoden zu demonstrieren. 
Op 31. Julie 1970 word Mitrione, Claude L. Fly und der brasilianische Vizekonsul Aloysio Mares Dias Gomide von den Tupamaros verschleppt. Die Tupamaros warfen Mitrione vor, die Verhörmethoden der uruguayischen Sicherheitsbehörden wissenschaftlich zu optimieren. In een verlautbarung word die Tupamaros mit, dat ein Austausch von Mitrione gegen 150 Gefangene der Regierung Pacheco möglich sei. Die Regierung Pacheco verhängte den Ausnahmezustand, durchsuchte Wohnung für Wohnung, verhaftete tausende Personen und folterte. Unter den zahlreichen Verhafteten were auch Tupamaros. Mitrione is am frühen Morgen des 10. August 1970 gefesselt en geknebelt op die Rücksitz eines 1948 Buick Cabrio gefunden. Daar is 'n moontlikheid dat ons in die Hinterkopf -omgewing kan werk. 
Aloysio Mares Dias Gomide word op 22 Februarie 1971 en Claude L. Vlieg om 2. Maart 1971 van die Tupamaros -vryskut.  Costa-Gavras machte aus dem Thema den Film État de siège.
Moordpogings: Dan A. Mitrione Staatsagent Deel 2
Die slagoffer: DAN A. MITRIONE. Mitrione Amerikaanse regeringsagent
Die gebeurtenis: In Augustus 1970 is Dan A. Mitrione ontvoer deur die Tupamaros (MLN), 'n gedissiplineerde revolusionêre ondergrondse in Uruguay. Ondanks byna krygswet kon die owerhede nie die ontvoerders opspoor nie. Vyf dae later het die Tupamaros 'n aantal amptelike dokumente vrygestel wat die polisie en FBI -status van Mitrione aantoon. Die uruguayaanse senaat en pers het baie vrae gevra, en die verhaal het 'n groot internasionale voorval geword. Die Tupamaros eis dat 'n groot aantal politieke gevangenes vrygelaat word in ruil vir Mitrione se lewe. Die Regering het geweier. Mitrione is tereggestel.
Die wêreldpers het die gebeure verdraai en 'n prentjie geskets van 'n toegewyde en goedaardige weldoener wat genadeloos vermoor is deur 'n bende terroriste. Die ware inligting het egter begin uitlek en Mitrione se dood het die wêreld 'n beduidende blik gegee op die onderdrukkende aard van Amerikaanse 'buitelandse hulp'.
The Assassins: The Tupamaros (MLN-Movimiento de Liberacion Nacional) is 'n groep linkse stedelike guerrillas in Uruguay. Skrywer John Gerassi beskryf hul oorsprong so: "... Die Tupamaros het begin as 'n militante vakbondgroep vir suikerwerkers, georganiseer deur Raul Sendic, 'n sosialistiese party. Na verskeie onvrugbare wettige protesoptogte en betogings vir beter werksomstandighede, was 'n deel van die groep ondergronds gegaan en Sendic verdwyn. Toe, in Julie 1963, het ''n onbekende groep' 'op 'n geweerklub toegeslaan. Kort daarna het gewapende mans begin om banke op te hou, die kas van Amerikaanse ondernemings te beklee en ongewilde regerings- of polisiebeamptes te ontvoer ... "
Die Tupamaros het ook voedsel van ryk ondernemings onteien en dit aan die armes oorgegee. Hulle het polisie-uniforms gesteel vir gebruik in hul doeltreffendheidsaksies, en het inkriminerende dokumente van die regering en korporasies geneem. Hulle optrede gaan gepaard met politieke verduidelikings en programme vir 'n demokratiese verdeling van rykdom en mag.