Waarom die onderrig van kreatiewe skryfwerk
Vir die laaste 30 jaar of so is die opkoms van kreatiewe skryfprogramme in universiteite met oënskynlik eendagwekkende huil van alle kere bevredig. Hanif Kureishi, romanskrywer, draaiboekskrywer - en professor in kreatiewe skryfkuns aan Kingston Universiteit - beskryf hulle as 'n "mors van tyd". Maar universiteite regoor die wêreld wil verskil, aangesien die toenemende aantal kursusse en studente getuig.
Die onlangse Sunday Times liga tafels vir universiteite het die gehalte van onderrig in kreatiewe skryfkuns aan die Universiteit van Bolton as die beste in die land bepaal. Die program het ook die hoogste posisie in terme van studentervaring.
Aangesien ek die enigste voltydse dosent in kreatiewe skryfkuns by Bolton is - en ook die program vir twee van die drie jaar gelei het, dek die onlangse figure - ek behoort ons sukses maklik te kan verduidelik en waarom ons studente ons onderrig so beoordeel hoogs. Ek sê "moet", want ek is nie seker van die antwoord nie.
Daar is maklike maniere om studente te leer om die onderrig baie te evalueer. Ons kan die klasse aanpas volgens hul persoonlike behoeftes en begeertes, en gee hulle alle hoë punte. Of ons kan hulle op 'n laer vlak leer as wat ons moet, sodat hulle 'n groter gevoel van prestasie voel. Maar by Bolton doen ons nie een van hierdie nie. So, wat is die geheim?
Die maatstaf van 'n punt
Hoe jy eintlik gaan oor die beoordeling van die gehalte van onderrig - veral met 'n onderwerp soos kreatiewe skryfwerk - is moeilik. Daar is die normale maniere waarop universiteite gebruik: portuurassessering, studenteterugvoer, die evaluering van personeel deur professionele persone wat spesialiseer in onderrig- ​​en leermetodes en personeelontwikkelingsprogramme. En aangesien Bolton 'n onderwysintensiewe, navorsingsgeoriënteerde universiteit is, doen ons baie van hierdie dinge, en ek dink ons ​​doen dit baie goed.
Maar ek wonder of wat in hierdie assesserings gemeet of geëvalueer word, meer is, is die styl van die onderwyser eerder as die inhoud. Die meeste assessors is kundiges in onderrigmetodes en -praktyke - en dit is onredelik om te verwag dat hulle gedetailleerde kennis van elke vak sal hê.
As nie-spesialiste kan hulle die vlakke van studente-betrokkenheid, akademiese uitdagings, meet of die "leeruitkomste" wat plaag universiteitsonderrig in kreatiewe skryfwerk bereik word, meet. En as jy dit so meet, dan is dit heel moontlik dat teenstanders soos Kureishi reg is.
'N plek vir speel
Behalwe dat die onderrig van kreatiewe skryfwerk, wanneer dit goed gedoen word, oor meer as die vaardighede en handwerk en tegniek handel, belangrik soos hierdie dinge is. En soos die skrywer en dosent Liam Murray Bell beskryf, skrywers moet vind en gebruik 'n konsekwentheid van toon, styl en stem.
Dit gaan ook oor die aanmoediging van studente om te speel, om verder te gaan as hul normale style en skryfbehoeftes, buiten hul gebruik van tradisionele strukturele, narratiewe en poëtiese vorme - en hulle te vra om te sien wat gebeur. In hierdie sin universiteit is 'n plek vir speel. Onderwyser en spelontwerper Eric Zimmerman het gedefinieerde spel as:
Die vrye ruimte van beweging binne 'n meer rigiede struktuur. Speel bestaan ​​beide as gevolg van en ook ten spyte van die meer rigiede strukture van 'n stelsel.
As studente nie aktief aangemoedig word om te speel nie, moedig ons hulle aan om net so staties te bly as wat hulle was toe hulle hoër onderwys ingeskryf het - selfs al is hulle meer vaardig om skrywers se vaardighede en tegnieke te gebruik.
Die geheim van sukses
Vir my lyk dit asof daar geen "geheim" vir goeie onderrig is nie. Jy doen die basiese beginsels, en jy doen hulle so goed as wat jy kan. U beperk klasnommers. Jy gee studente skrywers die individuele aandag wat hulle begeer. U maak seker dat u onderwysers goeie skrywers is en dat u skrywers goeie onderwysers is, sodat kundigheid effektief gedeel kan word.
En jy laat studente wyd lees. Hulle moet die klassieke lees, maar hulle moet ook die "nie-klassieke" lees - wat baie akademici sien as vuilnisfiksie. En hulle moet ook hul eweknieë en tydgenote lees.
Dit is belangrik dat hulle dinge soos advertensieborde en straattekens, die vorms van geboue, die kleur van die sypaadjie, die weer, die voorkoms in mense se gesigte moet lees. Skrywers moet asemhaal sodat hulle hul eie individuele reaksies en antwoorde kan asemhaal. By Bolton spandeer ons tyd om te lees en asemhaal, en dit help studente om stemme en interaksies te vind wat met die skryfkuns kan meng om werk te gee wat vir hulle iets beteken.
Baie min studente sal 'n skrywer verdien. Maar skryf is meer as dit en die vermoë om doeltreffend te kommunikeer is 'n seldsame en kosbare ding. Goeie onderrig moet nie gemeet word in die tekste wat studente produseer nie, maar in die kennis wat verkry word deur die handelinge van skryf - kennis wat vir ewig bestaan.
Uiteindelik, as studente hul studies geniet, en glo dat hulle vaardighede opdoen wat oordraagbaar in die werkplek is en dat hulle hulle ver buite die universiteit verduur, is dit miskien wat hulle as 'goeie onderrig' beskou. En miskien ook, hulle is die beste om te oordeel.