Klip in die bos | Waar die klip tref, spring iets dalk uit
Posted on Oktober 19, 2015	by klippie
Toe ons kinders was, het ons altyd ons knope getel: huis, paleis, pandok, varkhok. Waar ook al die teller opgehou het, het ons vir mekaar gesê: "Jy's gelukkig, jy gaan in 'n paleis bly" of "Arme jy, jy gaan heeldag jou varkhok moet skoonmaak."
Watter wonderlike tye was dit nie. Ons was onbesorg en het glad nie voorsien of kon dink dat daar hartseer of moeilike tye in ons lewens sou wees nie. Niks van die teleurstellings wat op ons pad sou kom, was toe sigbaar nie. Maar ook niks van die blydskap en vreugdes wat ons sou smaak nie.
So baie van my herinneringe is gebonde aan die plek waar ek gebly het, maar ek wonder of dit die hele omgewing eerder as net die huis was? Is die huis net die dop waarin ons herinneringe gestalte kry?
Posted in Afrikaanse taal, Herinneringe	| Tagged gedigte, huis paleis, Olga Kirsch	| 2 Kommentaar
Posted in Herinneringe, Kos	| Tagged inmaak, perskekonfyt, perskes	| 4 Kommentaar
Posted in Gewoontes, Herinneringe, Mense en hul dinge	| Tagged dans, haarstyle, harewas	| 4 Kommentaar
Posted on Oktober 12, 2015	by klippie
Nou die dag het my meisiekind verjaar. Iets om na uit te sien, want nie alleen is dit 'n spesiale dag nie, maar die dag was onbeskryflik mooi. En ons het op die strandfront geëet. Die see was so glad soos 'n spieël en daar was net 'n ligte briesie wat gewaai het. Durban strand is ook rolstoelvriendelik wat 'n bonus is want ons kan vir 'n ver ent langs die see stap.
Ons gaan ook uit op die pier en dan voel mens of jy in die middel van die see is wanneer jy na die deining van die branders kyk. Die skepe op pad na die hawe is pragtig en die seilbote met hul gespande seile vertoon pragtig teen die helder blou lug.
Ag, ek verlang na die dae lank verby toe ek op my eie voete langs die see kon stap, in die sand kon vroetel met my tone en tussen die branders induik. Die jonges het my aangepor want ek was altyd eerste in die branders.
Dan is ons by die restaurant. Dit kyk uit op die see met vensters wat wyd oopmaak sodat mens een met die omgewing voel. Ek geniet my steak met die heerlikste kaaskoek as nagereg.
Wat 'n voorreg om saam met my dogter haar spesiale dag te geniet.
Posted in Familie, Vakansie	| Tagged durban, strandfront, verjaarsdag	| 4 Kommentaar
Posted in Gewoontes, Keuses	| Tagged onreg, vergifnis	| 3 Kommentaar
Posted on Augustus 31, 2015	by klippie
Vammelewe se dae, so begin baie van ons oues se vertellings. Dit is wanneer ons herinneringe uit die verlede opdiep. Die kinders en kleinkinders kritiseer ons gereeld oor die ewigdurende terugkeer na die verlede. Maar wanneer ons alleen is en wanneer ons wakker lê en wag vir die dag om te begin, gaan ons gedagtes onwillekeurig terug na die ou dae.
Baie oues is alleen in 'n ouetehuis of versorgingsoord. Die kinders is ver, in 'n ander stad of selfs die buiteland. Wanneer die verlange kom, kan mens vir 'n paar minute oor die foon praat of selfs Skype. Maar partykeer wil mens mos 'n geliefde met 'n vel om naby jou hê, nie 'n beeld op die rekenaar nie. Dit is net nie dieselfde nie.
So vanmelewe se dae is voortdurend op die voorgrond. Vir die jonges is dit nie so lekker om na die stories te luister nie. Vir hulle is dit soms vervelig en afgesaag en, buitendien, die lewe gaan aan. Hulle is besig om vir hulleself 'n lewe te bou, nuwe dinge te ontdek en die tegnologie laat ons oues agter.
Wanneer jy alleen is en afhanklik is van ander se arms en bene, dan is vanmelewe se dae nie net 'n herinnering aan gelukkiger tye nie, maar ook 'n vertroosting. Dan onthou jy vriende en familie en die geborgenheid wat jou ouerhuis jou gebied het. So, wanneer ons weer die verlede opdiep, wees maar geduldig.
Posted in Afrikaanse taal, Herinneringe	| Tagged oudword, oudword is nie vir sissies nie, vanmelewe, verlede	| 6 Kommentaar
Posted on Julie 8, 2015	by klippie
In die ou dae op die plaas moes ons boor vir water. Soms het 'n boorgat droog geraak en nuwe gate moes geboor word of soms het mens net meer water nodig gehad omdat jy jou landerye vergroot het.
Wanneer daar besluit is om te boor, het ons 'n persoon wat as 'n waterwyser bekend was, genader. Omdat geld skaars was, kon ons nie bekostig dat 'n droë boorgat geslaan word nie. Die persoon wat jy genader het, moes die naam van waterwyser gestand kon doen. 'n Afspraak is gemaak om seker te maak dat hy op 'n bepaalde dag beskikbaar sou wees.
Op die ooreengekome dag, het sy mikstok of 'n mik wat hy met bloudraad aanmekaar geslaan het, saamgebring. Hy het dan ewe plegtig die mikstok in sy hande geneem. Natuurlik het ons, uit pure nuuskierigheid, saamgeloop. Terwyl hy die betrokke stuk veld deurgeloop het, het hy die mikstok in albei hande vasgehou.
Dan het die ritueel in alle erns begin. Soos hy gestap het, sou die stok hier en daar afdraai. Dan het hy geweet dat daar 'n aanduiding van water onder die oppervlak van die grond was. Daar waar die stok afgedraai het, word 'n hopie klippe gepak sodat mens die plek later weer maklik sou kry. Dan loop hy weer oor die area met sy mikstok om seker te maak dat dit die regte plek is om te boor.
Daarna kom die boorman en word hy gewys waar geboor moet word. Elke dag is die vordering angstig dopgehou want die waterbron het die sleutel tot die toekoms gehou.
Uiteindelik breek die dag aan wat jy met 'n spieël in jou hand die water onder in die boorgat kan sien borrel. Dan sê jy sommer daar en dan dankie vir die genadegawe van die water wat raakgeboor is.
Water is regtig die bron waarsonder geen lewe op aarde kan klaarkom nie.
Posted in Herinneringe	| Tagged lewegewende gawe, water, waterwus	| 4 Kommentaar
Die wit broek
Posted on Julie 4, 2015	by klippie
Die wit broek sit nie mooi nie
want die wit broek het nie 'n plooi nie.
Die wit broek sit nie nice nie
want hy's nie regte size nie.
Vroegoggend en die deuntjie bly maal in my kop. Dit laat my dink aan die ou dae toe daar nog 'n opsitkers gebrand is wanneer die jongetjie vir die meisie kom kuier het. Daardie tyd het 'n meisie nog uitgesien na haar kêrel se kuier. Jy het gewonder wat het hy vir jou saamgebring. Dalk 'n pakkie vryerspepermente of gekleurde boodskaplekkers.
In die ou dae was dit 'n vereiste vir 'n jong man om 'n wit broek te besit. Die wit broek was 'n statussimbool en moes daarom baie goed opgepas word. Die wit broek is spesiaal "gepress" sodat die plooi vlymskerp kon wees. Baie jong mans was arm en moes 'n plan maak vir die aankoop van 'n wit broek. Onthou nou die winkel in die omgewing het nie altyd kon voorsien in die regte grootte van die broek nie en moes dit nog georder word. Maar 'n wit broek moes 'n jong man hê om die meisie te beïndruk.
Spesiale aandag is ook aan die hare gegee. Kort aan die kante en agter met 'n regte pierewaaier kuif. Brylcreme en Vitalis is in alle jong manne se badkamers aangehou om die kuif die heel dag mooi te laat lyk.
Baie jong mans het net 'n fiets as 'n ryding gehad en die broek se pype is met wasgoedpennetjies vasgeknyp om dit uit die pedale te hou. Maar niks het die die jongman weggehou van sy meisie op 'n Saterdag nie. Dan is daar opgesit of gedans tot stiptelik om middernag. Maar 'n jong man het nie kaalhand by die meisie opgedaag nie. 'n Bossie blomme is sommer uit sy ma se tuin gepluk om vir die aanstaande skoonma te gee.
Dis so anders as deesdae. Nou lyk die jongetjies of hulle geskrik het vir iets met die aardigste haarstyle of sommer kaal geskeerde koppe. Van opsit weet hulle niks – kort voor lank hoor jy dat hulle nou saambly. Ag ja, waar is die dae?
Posted in Herinneringe, Leefstyl	| Tagged haarstyl, opsit, wit broek	| 3 Kommentaar
Posted on Junie 29, 2015	by klippie
Ons lewe in 'n era waar alles vinnig moet gebeur. Kitskos moet binne 'n kits afgesluk word, want daar is 'n saak wat binne 'n kits besleg moet word.
Waar is die dae toe ons as gesinne nog al ons etes saam aan 'n tafel geëet het? Nou gebeur dit al hoe minder. Ontbyt word so staan-staan geniet. Reg om, sodra die laaste happie gesluk is, uit te hardloop na die kar om darem betyds by die werk aan te kom.
In die kantoor aangekom, moet daar direk aan die werk gespring word om al die e-posse te beantwoord. Mense soek antwoorde in 'n kits en dis slegte werketiket om e-posse nie so gou moontlik te antwoord nie.
So haas jy voort tot middagete. Jy kan dalk vir 'n uur ontspan as daar nie iets dringens op jou wag om gou-gou uit te klaar nie. Wat sou jy wou gee om net so 'n wyle 'n uiltjie te knip. Maar dan moet jy terugjaag kantoor toe waar die stapel lêers maar net nie minder wil word nie.
Dan is dit huistoe-gaan-tyd. Nou moet jy gou-gou die lysie van goed wat by die huis benodig word in jou kop agtermekaaar kry. Miskien was jy slim en het 'n lysie op jou selfoon gemaak. Moet tog nie vergeet van die kind wie se taak môre ingehandig moet word nie. Daar is spesiale papier vir die drukker nodig daarvoor. Maar daar is 'n gemors op die paaie. Dit lyk of almal vandag op hierdie oomblik iewers moet wees.
Wanneer jy by die huis kom, is jy so moeg dat jy opsien om nog te dink aan aandete. Almal neul oor alles wat hulle nog moet doen. "Kan Ma nie net gou-gou hier help nie? Waar moet die prentjie kom?" vra die kind wie se taak nog nie klaar is nie.
Dan is aandete uiteindelik afgehandel en nou kan jy ook rus, net so bietjie TV kyk. Maar, nee, Pa dink dis nou tyd dat jy aan hom aandag gee.
Voordat jy jou oë kan uitvee, lui die wekker en begin die dag. Gou-gou ontbyt afsluk …..
Posted in Familie, Gewoontes, Leefstyl	| Tagged huislewe, rat race	| 1 Kommentaar
Posted in Gewoontes, Herinneringe	| Tagged blou Maandag, Maandag, strykdag, wasdag	| Lewer kommentaar