Die Viëtnam-oorlog 1954-1968 - Artikels - 2022
Teen 1954, in die nadraai van die Genève -ooreenkoms, sukkel die Viëtnamese regering om die uitdagings waarmee hy te staan ​​gekom het, die hoof te bied. Die land is verlam deur ekonomiese, politieke en sosiale probleme, waarmee die gediskrediteerde en swak georganiseerde regering nie die hoof kon bied nie. Wat nodig was, was 'n sterk leier, 'n charismatiese leier wat die faksies agter 'n samehangende ideologie kon verenig om die kommunistiese bedreiging en Ho Chi Minh se leierskap teen te werk. Die probleem was dat min interne pro -Amerikaanse leiers die wetsontwerp pas, die meeste leiers het óf by die kommuniste aangesluit óf deur die Franse vermoor in die voorafgaande konflik. Die beste beskikbare kandidate Ngo Dinh Diem word in Junie 1954 die premier van Suid -Viëtnam.
Diem kom uit dieselfde streek in Noord -Sentraal -Viëtnam as Ho Chi Minh (Nghe An), maar was 'n heel ander karakter as sy mededinger. Diem word beskou as 'n asketiese Katoliek met sterk Confuciaanse wortels, soms beskryf as ''n mengsel van monnik en Mandaryns'. Hy regeer Suid -Viëtnam met 'n sterk gevoel van sy eie onfeilbaarheid, amper as 'n goddelike monarg eerder as 'n premier. Hy het geweier om die skikking van Genève te eerbiedig en het Amerikaanse steun gekry, maar wou nie as 'n Amerikaanse marionet beskou word nie, daarom ontwikkel Diem en sy broer hul eie ideologie wat bekend staan ​​as Personalisme. Dit was 'n Christelik -geïnspireerde alternatief vir kommunisme en Westerse liberalisme, wat menswaardigheid eerder as materialisme meegevoel het. Die fokus was op familie- en sosiale groepe in die hoop dat dit entoesiasme onder die mense sou wek. Diem het sy krag as die sleutel tot enige toekomstige harmonie beskou, en het stelselmatig begin om enige uitdagings aan sy gesag te verwyder.
Sy eerste probleem was die plaaslike krygshere, waarvan Hoa Hoa, Cao Dai en Binh Xuyen die sterkste was. Diem het meer as twee jaar lank teen hierdie groepe geworstel, en sy oorwinning, wat vir baie 'n verrassing was, het hom die vertroue gegee om die presidentskap van die Republiek Viëtnam in Oktober 1955 uit te daag en te wen. kragtige staatsdiens en daarna die weermag om seker te maak dat elke organisasie so ongeorganiseerd is dat hy nie 'n staatsgreep sou ondervind nie. Hy het doelbewus sy intelligensiedienste teen die weermag afgespeel, die twee organisasies wat hy nodig gehad het om saam te werk as hy die hoop sou hê om die kommunistiese bedreiging te verslaan. In werklikheid het die gevegte en sy vrees vir verraad die fokus geword, en die VC (Viet Cong) was 'n sekondêre oorweging.
In hierdie nuwe Republiek is alle mag deur die Ngo-familie gehou, met die nuwe heersers Diem, sy broer Nhu en skoonsuster Madam Nhu. Sommige kommentators het selfs voorgestel dat dit Nhu was wat die werklike mag agter die troon was, en Diem het 'n beperkte begrip van die werklike gebeure. Omdat hulle nie bereid was om te delegeer en paranoïes te maak nie, het hulle die bevolking vinnig vervreem, en hul enigste magsbasis was onder die sentrale Viëtnam en mede -katolieke. Die Amerikaners het gou bekommerd geraak dat hierdie magsbasis te klein was, en in die poging om 'Hearts and Minds' te wen, het hulle Diem oorreed om toegewings te maak. Ondanks 'n mate van onwilligheid het Diem 'n paar grondhervormings aangebring in die vorm van 'n hervestigingsbeleid wat bekend was onder die term Agrovilles, maar later bekend sou staan ​​as die Strategic Hamlet -program. Die idee was om die sukses van die Britte te kopieer tydens die Maleise noodgeval, waar kleinboere met geweld na versterkte strategiese dorpe verplaas is om die kommunistiese opstandeling se toegang tot rekrute en voorrade te weier. Anders as Malaya, is hierdie program uitgevoer met 'n wrede gebrek aan bevoegdheid, en die dorpe was baie moeiliker om te isoleer as in Malaya, maar baie het gou onder VC -beheer geval.
Intussen hergroepeer die Kommuniste; hulle het pas 'n uitgerekte oorlog teen die Franse gevoer en moes hul krag in die noorde herbou, terwyl hulle altyd geglo het dat Diem se regime in elk geval binnekort sou ineenstort, indien nie na die geskeduleerde verkiesings van 1956 nie. Dit was 'n fout, aangesien die VSA vinnig ingegryp het om Diem se regime te versterk met militêre adviseurs en toerusting. Met hierdie hulp het die weermag van die Republiek van Viëtnam (ARVN) in 1956 'n baie suksesvolle veldtog teen Vietminh -selle in die Mekong Delta -streek uitgevoer. Teen 1957 was dit duidelik vir die kommuniste dat die geskeduleerde verkiesing nie sou plaasvind nie, dus het planne begin om die Suide weer in te neem. Die Genève -ooreenkomste verbied enige militêre opbou aan weerskante van die grens, sodat die kommuniste die National Liberation Front (NLF) geskep het om die groepe wat teen Diem gekant is bymekaar te bring - aangesien dit 'n Suid -Viëtnamese organisasie was, het dit nie die bepalings van die verdrag oortree nie .
Die VC het hom gevestig in die Mekong -delta en die sentrale hooglande, gebiede waarvan die moeilike terrein tradisioneel 'n skuilplek vir bandiete was. Die terrein het die VC in staat gestel om die tyd, plek en tempo van enige ontmoeting met regeringsmagte te beheer. Dit was ook 'n maklike gebied om plaaslike steun te kry weens die lyding van mense in die streek. Die ARVN was ondanks Amerikaanse hulp nie 'n wedstryd vir die VC nie, maar die ARVN -bevelvoerders het 'n minder entoesiastiese benadering gehad, omdat hulle glo dat hulle slegs kantoorure sou werk en 'n paar ongevalle (en dus so min risiko's) as moontlik sou neem, anders kan hul bevorderingsvooruitsigte benadeel word . 'N Voorbeeld hiervan was die slag van Ap Bac in Januarie 1963. Die geveg illustreer die ARVN se totale gebrek aan leiding op die slagveld, aggressiwiteit en 'n byna nie -bestaande bevelketting. Alhoewel 80% van die oorlog in die Mekong -delta plaasgevind het, was slegs twee van die ARVN se afdelings daar, maar die res was in gebiede wat die Ngo -gesin of hul belange beskerm, wat duidelik illustreer hoe die Amerikaanse adviseurs 'n strik gehad het om Diem se strategie te beïnvloed.
In skerp kontras was die VC op byna alle maniere beter, goed gedissiplineerd en het geen illusies gehad oor die aard van die oorlog wat hulle voer nie. Hulle was toegewyd en sou geen liggame of uitgeputte patrone agterlaat nie, en ontken die regeringsmagte enige tevredenheid of voel selfs dat hulle iets bereik. Die VSA het gehoop dat deur meer mans en geld op die probleem te werp, resultate sou kry, maar Diem wou net nie hervorm nie of sy oortuiging dat hy 'n konvensionele oorlog voer, verander. Namate Diem sy greep verskerp het, het Suid -Viëtnam in 1962 'n diktatuur geword met al die onderdrukking en beheer van 'n kommunistiese staat sonder die ideologie of motivering. Die Amerikaanse beleid is deur die joernalis Homer Bigart beskryf as "Sink of swem saam met Ngo Dinh Diem"
In die lente van 1963 het regeringsmagte 'n krisis veroorsaak, nadat hulle verskeie Boeddhistiese monnike vermoor het om te demonstreer dat hulle nie vlae kon waai om Boeddha se verjaardag te vier nie, ondanks die feit dat Katolieke 'n paar dae tevore toegelaat is om vlae te laat vaar. Die krisis het vier maande geduur en 'n klimaat geskep wat die VSA in staat gestel het om van rigting te verander en die ondergang van Diem teweeg te bring. Godsdienstige besware het vinnig ander kwessies omvat en al die teenstanders van Diem het tot die saak gekom, maar die ondergang van Diem sou onmoontlik gewees het sonder die Amerikaanse medepligtigheid. Die Amerikaanse president Kennedy was gefrustreerd oor Diem se onvermoë om dissidente te versoen, en daarom het hy die nuwe Amerikaanse ambassadeur in Suid-Viëtnam die trekpas gegee om senior offisiere in die ARVN aan te moedig om 'n staatsgreep te voer. Die mans wat na vore gekom het om die staatsgreep te lei, was Duong Van Minh en Tran Van Don, maar die CIA het vinnig besef dat die sleutel tot sukses die bevelvoerder van Saigon se spesiale magte was, generaal Ton That Dinh. Hy is uiteindelik oorgehaal om by die staatsgreep aan te sluit.
Nhu was bewus van die komplot en het voorlopige openings aan die kommuniste begin maak terwyl hy sy eie teen -staatsgreep beplan het, wat ironies genoeg ook op generaal Dinh se steun staatgemaak het. Uiteindelik het die staatsgreep na baie uitstel plaasgevind op 1 November 1963. Nhu en Diem het uit die paleis gevlug na die Cholon -distrik Saigon, waarna hulle hulself uiteindelik die volgende dag oorgegee het. Daar is ooreengekom dat hulle gespaar sou bly, maar die wag het hulle albei op 'n oop afstand geskiet terwyl hulle in 'n pantservoertuig vervoer is; president Kennedy het min kans gehad om dit te bedink, aangesien hy drie weke later self vermoor is.
In die tydperk 1963 tot 1968 het die vlak van Amerikaanse ingryping in Viëtnam drasties toegeneem; sy rol het verander van die staking van 'n regime tot die geleidelike oorneem van die oorlog. Die Amerikaners het gehoop dat met die verdwyning van Diem 'n sterk burgerlike regering sou ontstaan, maar hierdie hoop is vinnig in die wiele gery toe 'n militêre staatsgreep deur Doung Van Minh aan bewind gekom het. Die nuwe administrasie was korrup en ongeskik en in baie opsigte selfs erger as die van Diem. Einde 1963 is hierdie junta self deur die flambojante Nguyen Khanh afgesit. Die Amerikaners sou 'n demokratiese regering verkies het, maar Khanh het ten minste 'n sterk regering gegee, hoewel interne magstryd nog steeds die oorlogspoging belemmer het.
Lyndon B Johnson word Amerikaanse president na Kennedy se dood in November 1963 en staan ​​voor die besluit om die Amerikaanse betrokkenheid te eskaleer of 'n skikking te soek. Baie mense dring daarop aan dat die oorlog 'veramerikaniseer' word, wat hulle meer beheer gee oor hoe die oorlog eintlik gevoer word; die uitdrukking was om van 'swaai vlieë' na die 'misstapel' te gaan. Die gesamentlike stafhoofde het 'n plan voorgestel wat insluit lug- en kommando -aanvalle in Noord -Viëtnam, vlugte oor Laos en Kambodja vir intelligensie en die gebruik van Amerikaanse gevegsmagte. Johnson was 'n besonder binnelandse president, maar teen 1964 het Viëtnam 'n probleem geword wat hy nie meer op die agtergrond kon plaas nie. Hy het 'n presidentsverkiesing in November 1964 ondergaan en moes wys dat hy nie 'sag' op kommunisme gegaan het nie. Johnson se antwoord was om die aantal Amerikaanse militêre adviseurs tot 15,000 te verhoog. Op 2 Augustus 1964 het die Golf van Tonkin -voorval plaasgevind toe die Amerikaanse verwoester Maddox deur Noord -Viëtnamese patrolliebote aangeval is - Johnson het gevolglik 'n kongresresolusie gekry wat hom toegelaat het om alle en enige maatreëls te tref om aanvalle op Amerikaanse magte in Vietnam af te weer. Intussen het die VC meer gewaagd geraak in hul aanvalle op Amerikaanse magte in Viëtnam, insluitend aanvalle op die vliegbasis Bien Hao en 'n hotel in Saigon waarin Amerikaanse amptenare huisves. Uiteindelik het 'n VC -aanval op 'n basis naby Pleiku in die sentrale hooglande 8 Amerikaanse sterftes en meer as 100 beseerdes veroorsaak, wat Amerikaanse vergelding in die vorm van 'Operation Flaming Dart' veroorsaak het. Die operasie het slegs 2 weke geduur en 'n doelgerigte NVA -kamp (Noord -Viëtnamese leër), toe dit eindig, is dit vervang deur die beroemde 'Operation Rolling Thunder', 'n swaar deurlopende bomprogram wat drie jaar lank sou duur. Op 8 Maart 1965 arriveer twee Amerikaanse mariene bataljons by Danang en teen die einde van die jaar het hulle getalle reeds toegeneem tot 200,000. Met Amerikaanse eer sowel as die reputasie van president Johnson op die spel, was die VSA nou ten volle verbind tot die oorlog, veral met inagneming van die toenemende chaos van die binnelandse regime.
In die middel van 1964 verklaar Khanh 'n noodtoestand en stel 'n nuwe grondwet vir Suid -Viëtnam op, wat die mense in so 'n mate woedend gemaak het dat hulle uit protes die strate ingevaar het. Dit was nie verbasend dat daar op 13 September 'n staatsgreeppoging was nie, maar dit het binne 24 uur in duie gestort. Die VSA verloor nou geduld met Khanh en vra hom om te bedank, wat hy verbasend weier om te doen en verduidelik aan hulle dat hy die mag het om hulle nie te verdryf nie. In Februarie 1965 val Khanh uiteindelik op 'n staatsgreep onder leiding van 'n burgerlike dr Phan Huy Quat, maar dit was nog 'n swak regering wat slegs tot Junie geduur het toe dit deur generaal Nguyen Van Thieu, wat president geword het, en president van die lugdiens, Marshall Nguyen Cao Ky, verdring is. Eerste Minister. Thieu het die president van Suid -Viëtnam gebly totdat hy in April 1975 na Taiwan gevlug het in die lig van 'n dreigende kommunistiese oorname. Die nuwe regering was relatief stabiel, maar die ou probleme van 'n nie -reagerende en korrupte burgerlike en militêre hiërargie het gebly. Dit was 'n groot aanwins vir die VC wat die plaaslike owerhede op die platteland kon ondermyn en regeringsamptenare vervang het met mense wat lojaal was aan hul saak. Die Amerikaners het besef dat die sosiaal-ekonomiese struktuur van Suid-Viëtnam die VC gehelp het, sodat Thieu en Ky probeer oorreed het om 'n 'Pasifikasie'-program aan te neem om' Hearts and minds 'te wen. Pasifikasie was 'n ambisieuse militêre, ekonomiese en sosiale program onder Amerikaanse beheer wat daarop gemik was om veiligheid en ekonomiese ontwikkeling op die platteland te bring. As dit baie vroeër begin is, was dit moontlik suksesvol, maar op hierdie stadium was dit te laat. Die program het eers in 1967 eers begin en het beperkte ondersteuning van die regime gehad, aangesien teen hierdie tyd die Amerikanisering van die oorlog die werklike aansporing tot hervormings verminder het. Die Amerikaners was ook nou daartoe verbind om die oorlog militêr te wen en wou voorkom dat hulle te betrokke raak by die interne politiek van Viëtnam as hulle beskuldig word van neo-kolonialisme. Op hierdie tydstip, met die geheime operasie, het die Phoenix -program ook 'n uiters omstrede program begin wat mense wat belasting invorder, gemik het om die VC te finansier. Dit was ietwat suksesvol, maar dit was weer te min te laat.
Die Amerikaanse weermag wat in 1965 opgebou is, was nie net die Amerikaanse mariene korpsmagte nie, maar het grootskaalse gebruik van artillerie, taktiese lugsteun en grootskaalse gepantserde sweep ingesluit. Sommige adviseurs wou hê dat die mariniers net Amerikaanse basisse moet verdedig, maar generaal Westmoreland het aangehaal "'n Goeie aanval is die beste verdediging". 'N Beperkingsbeleid is gevolg en die berugte lyk van dooie VC, maar dit was altyd 'n gebrekkige manier om militêre sukses te meet. Die uitputting het twee doeleindes gedien, om die kommuniste te oortuig dat hulle nie met groot koste kan wen nie en om die Suid -Viëtnamese regering ongeskonde te hou. Om hierdie strategie te ondersteun, het die aantal Amerikaanse troepe in Viëtnam geleidelik teen die einde van 1968 toegeneem tot 'n ontsaglike 540 000 man. Om politieke redes het hierdie toename in fases plaasgevind om dit vir die Amerikaanse publiek meer smaaklik te maak, maar dit het die kommuniste meer gegee tyd om die verhoogde druk te absorbeer en hul infiltrasietempo te verhoog om by die Amerikaanse opbou te pas.
Oor die algemeen was die hele Amerikaanse beleid in Viëtnam tussen 1965 en 1968 beperk, wat te veel interne betrokkenheid behou en die opbou van troepe beperk om 'n openbare terugslag te vermy, en bombardemente is beperk om enigiets te voorkom wat China in die oorlog kan bring en herhaal die Koreaanse oorlog of veroorsaak te veel burgerlike sterftes en waag 'n openbare oproer. 'N Verbasend beperkte inspanning en 'n beperkte oorlog het beperkte resultate opgelewer. Die bombardement was ver van koste -effektief en kos $ 900 miljoen, maar het slegs $ 300 miljoen skade aangerig. Die Noord-Viëtnamese het vinnig van elke aanval herstel en hul vasbeslotenheid was steeds verswak, want hulle het byna 20 jaar lank dieselfde oorlog gevoer. Die Amerikaanse uitroeiingsoorlog het die VC in werklikheid min gedoen, maar het die Amerikaanse publiek se geduld met die oorlog verslyt. Teen 1967 het die oorlog 21 miljard dollar per jaar gekos en meer as 6000 Amerikaanse lewens gekos. Anti -oorlogsveldtogte het in die VSA toegeneem en selfs Johnson se minister van verdediging, Robert McNamara, het die Amerikaanse beleid gekritiseer en daarna vervang. Teen 'n ander presidentsverkiesing in 1968, word generaal Westmoreland teruggebring om die Amerikaanse publiek te verseker dat die oorlog gewen word; hy het verskillende 'aanwysers' van sukses uiteengesit en gesê dat 'n beperkte onttrekking vroeg in 1968 kan begin. Johnson het gesê dat 'pasifikasie' werk en 67% van Viëtnam nou veilig is. Hierdie beeld is 'n week later verpletter toe die VC 'n massiewe offensief binne Saigon self begin het. Die Tet -offensief het die VC duur te staan ​​gekom, maar was polities uiters skadelik vir die VSA. Te midde van binnelandse politieke druk, verwerp president Johnson die oproep van Westmoreland om oorwinning via militêre uitbreiding en op 31 Maart 1968 verklaar dat die VSA gereed is om vrede met Noord -Viëtnam te bespreek, sien diegene wat vrede soek dit die begin van die einde, maar Johnson weet dat dit sou net die Amerikaanse kommuniste se swakheid aandui en hulle aanspoor tot groter pogings. Johnson kies om nie herverkiesing in 1968 te vra nie en in die daaropvolgende verkiesing word die Republikein Richard Nixon president, wat Johnson se verbintenis tot Viëtnam erf.
Die Viëtnam -oorlog 1954-1968 - Geskiedenis
"Vietnam -oorlog." Aanlynkaart/nog steeds. Ensiklopedie Britannica.
Noord -Viëtnam vs. Suid -Viëtnam
Kommunistiese regering van Noord -Viëtnam,
Viëtkong van Suid -Viëtnam, Sowjetunie, China
Regering van Suid -Viëtnam,
Verenigde State, Suid -Korea, Thailand, Australië, Nieu -Seeland.
Noord -Viëtnam wou 'n verenigde Viëtnam met Suid -Viëtnam onder 'n kommunistiese regering hê. Suid -Viëtnam nie.
Noord -Viëtnam verloor 2 miljoen burgerlikes en 1,1 miljoen soldate.
Suid -Viëtnam het 2 miljoen burgerlikes en 250 000 soldate verloor.
Die VSA het 58 200 soldate verloor (sommige van hulle Kanadese.)
Suid -Korea het 4 000 soldate verloor.
Thailand het 350 soldate verloor.
Australië het 500 soldate verloor.
Nieu -Seeland het 40 soldate verloor.
Gevegte van die Viëtnam -oorlog
Slag van Ia Drang - 14-20 November 1965
Op 16 Maart 1968 vermoor Amerikaanse soldate 400 tot 500 ongewapende burgerlikes in wat bekend geword het as die My Lai -slagting .
Hier is meer oor Ron Ridenhour wat die lef gehad het om te fluit.
Kaart Plek My Lai
Een van die soldate wat in Viëtnam geveg het, was John Kerry.
Die Viëtnam -oorlog kon in 1968 geëindig het, maar danksy Richard Nixon het dit nog 5 jaar voortgeduur.
Die Tweede Indochina -oorlog begin
7 Mei 1954: Die Franse ly 'n beslissende nederlaag tydens die Slag van Dien Bien Phu.
21 Julie 1954: Die Geneefse Ooreenkoms skep 'n skietstilstand vir die vreedsame onttrekking van die Franse uit Viëtnam en bied 'n tydelike grens tussen Noord- en Suid -Viëtnam op die 17de parallel. Die ooreenkomste vra vir vrye verkiesings in 1956. Kambodja en Laos ontvang hul onafhanklikheid.
26 Oktober 1955: Suid-Viëtnam verklaar homself tot die Republiek Vietnam, met die nuutverkose Ngo Dinh Diem as president.
1956: President Diem besluit teen die verkiesings wat in die Genève -ooreenkomste vereis word omdat die noorde beslis sou wen.
8 Junie 1956: Die eerste amptelike Amerikaanse sterfgeval is die tegniese sersant van die lugmag, Richard B. Fitzgibbon, jr., Wat deur 'n ander Amerikaanse vliegtuig vermoor is terwyl hy met plaaslike kinders gesels het.
Julie 1959: Die leiers van Noord -Viëtnam neem 'n verordening aan wat vra vir voortgesette sosialistiese revolusies in die noorde en suide.
11 Julie 1959: Twee dienspligtiges van die Amerikaanse militêre adviseurs, majoor Dale Buis en meester-sersant Chester Ovnand, word dood toe 'n guerilla-aanval op Bienhoa hul gemorsaal getref het.
Noord -Viëtnam, Suid -Viëtnam
Viëtnam het 'n lang geskiedenis van heerskappy deur buitelandse moondhede, en dit het daartoe gelei dat baie Viëtnamese die betrokkenheid van die Verenigde State in hul land as neo-kolonialisme beskou het. China verower die noordelike deel van die moderne Viëtnam in 111 v.C. en behou beheer tot 938 nC. Dit het tot 1885 steeds 'n mate van beheer oor die Viëtnamese uitgeoefen. die Suid -Chinese See en wes na Kambodja. Die bevolking in die suide was meestal saamgevoeg in 'n paar gebiede langs die kus, en die noorde het altyd 'n groter bevolking geniet. Die twee afdelings was nie anders as Noord en Suid in die Verenigde State voor die burgeroorlog nie, hulle het mekaar nie ten volle vertrou nie.
Frankryk se militêre betrokkenheid in Viëtnam het begin toe dit oorlogskepe in 1847 gestuur het, skynbaar om Christene te beskerm teen die heersende keiser Gia Long. Voor die 1880's het die Franse Viëtnam beheer. In die vroeë 20ste eeu het die Viëtnamese nasionalisme begin toeneem, wat bots met die Franse koloniale heersers. Teen die tyd van die Tweede Wêreldoorlog het 'n aantal groepe Viëtnamese onafhanklikheid gesoek, maar aangesien Vo Nguyen Giap-wat die leër van Vietnam na die Tweede Wêreldoorlog sou bou-dit uitgespreek het, was die kommuniste die beste georganiseerde en aksiegerigste van hierdie groepe.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog kon Vichy Frankryk weinig doen om sy kolonie teen die Japannese besetting te beskerm. Na die oorlog het die Franse probeer om weer beheer te vestig, maar het georganiseerde verset van die Viet Minh (afkorting vir Viëtnam Doc Lap Dong Minh Hoi, of League for the Independence of Vietnam), onder leiding van Ho Chi Minh en Giap, ondervind. Die Franse het 'n groot nederlaag by Dien Bien Phu in 1954 gely, wat gelei het tot onderhandelinge wat geëindig het met die Genève -ooreenkomste, 21 Julie 1954. Onder hierdie ooreenkomste het Kambodja en Laos - wat deel was van die Franse kolonie - hul onafhanklikheid gekry. Viëtnam was egter verdeel op die 17de parallel. Ho Chi Minh het 'n kommunistiese regering in die noorde (Demokratiese Republiek Vietnam) gelei met sy hoofstad Hanoi, en 'n nuwe Republiek van Suid -Viëtnam is gestig onder president Ngo Dinh Diem, met sy hoofstad in Saigon.
Die afdeling was veronderstel om tydelik te wees: in beide afdelings moes in 1956 verkiesings gehou word om die toekoms van die land te bepaal. Toe die tyd aanbreek, het Diem egter die verkiesings teëgestaan, aangesien die meer bevolkte noorde beslis sou wen. Hanoi het die Viet Minh weer geaktiveer om guerilla-operasies in die suide uit te voer, met die doel om die regering van president Diem te destabiliseer. In Julie 1959 het die leiers van Noord -Viëtnam 'n verordening aangeneem waarin gevra word vir voortgesette sosialistiese rewolusie in die noorde en 'n gelyktydige rewolusie in Suid -Viëtnam.
Ongeveer 80 000 Viëtnamese uit die suide het na die noorde verhuis nadat die Genève -ooreenkomste onderteken is. (Tien keer soveel Vietnamees het uit die noorde gevlug, waar die Kommunistiese Party sy mededingers doodgemaak het, beslag gelê het en die groot Katolieke bevolking onderdruk het.) 'N Kader is getrek van diegene wat noord gegaan het, hulle is opgelei, toegerus en teruggestuur na die suide om te help met die organisering en begeleiding van die opstand. (Sommige in die Noord -Viëtnamese regering het gedink dat die verloop van die oorlog in die suide onverstandig was, maar hulle is oor die hoof gesien.) Hoewel die oorlog in die suide in die openbaar as 'n burgeroorlog in Suid -Viëtnam beskryf is, is dit gelei, toegerus en versterk deur die kommunistiese leierskap in Hanoi. Die opstand is die National Liberation Front (PLF) genoem, maar sy soldate en agente het meer algemeen onder hul opponente bekend gestaan ​​as die Viet Cong (VC), kort vir Viëtnamese kommuniste. Die VC is dikwels aangevul deur eenhede van die People's Army of Vietnam (PAVN), wat meer dikwels bloot die Noord -Viëtnamese weermag (NVA) genoem word deur diegene wat daarteen veg. Na die Tet -offensief van 1968 moes die NVA die groot gevegsrol aanvaar omdat die VC tydens die offensief gedesimineer is.
Die Viëtnam -oorlog
Noord -Viëtnam vuur op 'n Amerikaanse verwoester in die Golf van Tonkin -voorval wat uiteindelik die Amerikaanse betrokkenheid by die Viëtnam -oorlog sou toeneem, kry kaptein Roger Donlon die eerste ere -medalje van die Viëtnam -oorlog vir die suksesvolle afweer van 'n groot Viëtnam -aanval Viëtnamese oorlog: 'n motor bom ontplof voor die Amerikaanse ambassade in Saigon, 22 mense dood en 183 ander gewond Viëtnam-oorlog: Amerikaanse, Australiese en Nieu-Seelandse magte loods Operation Hump, 'n soek-en-vernietig-operasie naby Bien Hoa in Suid-Viëtnam, 15-25,000 demonstreer teen oorlog in Viëtnam in Washington, DC. Die Georgia House of Representatives stem 184-12 om te ontken Julian Bond sy sitplek as gevolg van sy opposisie teen die Viëtnam-oorlog Groot protesoptogte teen die Viëtnam-oorlog vind in die Verenigde State plaas, onder meer in New York, Washington, DC en Chicago Vietna m Oorlog: Amerikaanse vliegtuie bombardeer die Noord -Viëtnamese hoofstad Hanoi en die hawestad Haiphong vir die eerste keer dat Amerikaanse burgers teen die oorlog in die Viëtnamse militêre werkshond demonstreer & quot; Nemo & quot; red die lewe van sy hanteerder Airman Robert A. Throneburg tydens die Viëtnamese oorlog, en oorleef 'n skietwond aan die neus
1967-02-23 Noam Chomsky se anti-Viëtnamese oorlogsopstel & quotThe Responsibility of Intellectuals & quot word uitgegee deur die New York Review of Books
Protes teen oorlog het tot simboliese uitdrukkingsgevalle gelei
Baie van die ander gevalle wat tydens die Viëtnam-oorlog ontstaan ​​het, betrek protesoptogte teen oorlog, waarvan baie verbale toespraak met simboliese uitdrukking vermeng het. In Verenigde State v. O & rsquoBrien (1968) bevestig die Hooggeregshof die skuldigbevinding van 'n man wat 'n konsepkaart verbrand het uit protes teen die Viëtnam -oorlog. In die proses om vas te stel dat die regering se belangstelling in die behoud van die konsep groter is as die reg van simboliese protes, het die hof 'n toets geskep wat dit nog steeds gebruik in gevalle wat oor simboliese spraak handel. In teenstelling met O & rsquoBrien & rsquos se oortuiging, in Tinker v. Des Moines Independent Community School District (1969), het die hof die reg van hoërskoolleerlinge bevestig om swart armbande te dra om die oorlog te protesteer.
In Watts teen die Verenigde State (1969) het die hof die skuldigbevinding van 'n jong Afro-Amerikaanse man omgedraai wat na bewering dreigende opmerkings teen president Johnson gemaak het as deel van 'n protesoptog teen oorlog, en bevind dat die verklarings van die man meer retories as 'n bedreiging was. En hoewel die saak nie direk met die oorlog verband gehou het nie, was die Vietnam -era ook die besluit Brandenburg teen Ohio (1969) wat aangedui het dat die hof nie wette sal handhaaf wat spraak onderdruk wat waarskynlik nie 'n dreigende wettelose optrede sou veroorsaak nie.
Hierdie artikel is oorspronklik gepubliseer in 2009. William W. Riggs was 'n professor aan die Texas A & ampM International University.
Die vader van Naval Special Warfare ' het die geskiedenis van die Viëtnam -oorlog amper verander
Phil H. Bucklew was 'n veteraan uit die Tweede Wêreldoorlog met 'n paar goeie jare oor toe die Verenigde State by Viëtnam betrokke geraak het. Die padda het reeds 'n militêre loopbaan gehad, maar die jongste konflik in Amerika het getoon dat hy nog meer moet doen.
Bucklew het presies gesien hoe die Noord -Viëtnamese Suid -Viëtnam infiltreer, want dit is presies hoe hy, 'n jarelange onreëlmatige kryger, dit sou gedoen het. Die vloot het sy beoordeling verontagsaam, en dit kan die oorlog vir ewig verander het.
As 'n jong man het Bucklew die eerste keer in 1930 by die Naval Reserve aangesluit terwyl hy voetbal gespeel het op 'n dag wat die NFL sou word. Maar sy lewe het 'n totale wending vir die weermag geneem nadat die Japanse aanval op Pearl Harbor die Verenigde State in die Tweede Wêreldoorlog gebring het. As 'n nuwe vlootoffisier sou hy leer om nie net op die ontluikende veld van spesiale oorlogvoering te werk nie, maar ook die hele toekoms daarvan.
Die Navy Scouts and Raiders was een van die voorlopers van die Navy SEALs wat die VSA vandag wêreldwyd in diens het. Tydens die Tweede Wêreldoorlog was die konsep van spesiale oorlogvoering nog lank nie verfyn nie, maar die werk van hierdie gevegswemmers was by die meeste geleenthede eenvoudig genoeg: soek na die strand vir sy verdediging en keer terug met die inligting.
Dit was die soort werk wat Bucklew en ander paddas gedoen het voor die beplande amfibiese landings gedurende die oorlog. Bucklew het saam met die Scouts en Raiders gedien tydens Operation Torch, die Amerikaanse inval in Noord -Afrika, sowel as op Sicilië, Salerno en Normandië.
Bucklew het eintlik baie keer op die Omaha-strand geland voor die werklike D-Day-invalle, monsters geneem van sand, inligting gekry oor die metaalhindernisse en booby-lokvalle wat op die geallieerde tenks wag, sodat hulle die weg na landingsvaartuie kon skoonmaak.
Toe D-Day kom, lei Bucklew 'n reeks landingsvaartuie wat tenks op die strande in Normandië vervoer het. Nadat hy ingelig is oor die algehele invalplanne, is hy nie toegelaat om self te land nie, uit vrees dat hy gevang sou word.
Nadat sy tenks op die strand was, het hy gehelp om verdrinkende infanteriste te red, wat probeer om aan wal te gaan, sy boot gebruik en soortgelyke hulp verleen langs die strande. 'N Reis na China om inligting te versamel en die Chinese nasionaliste daar op te lei, het Bucklew se missies van die Tweede Wêreldoorlog afgerond, maar nie sy militêre loopbaan nie.
Teen die vroeë 1960's was Viëtnam die volgende vlampunt van die Koue Oorlog, en die vaardighede van Bucklew was broodnodig. Die Viet Cong, kommunistiese guerrillas wat openlik in Suid -Viëtnam werksaam was, het manne en voorrade suidwaarts deur die Viëtnamese gedemilitariseerde gebied beweeg, net deur dit deur Kambodja te vervoer in plaaslike vissersbote langs die Mekongrivier.
Die pogings van die Amerikaanse vloot om die vloei van hierdie voorraad te stuit, het net veroorsaak dat die kommuniste die vloei verhoog het. Dit het Market Time, 'n vloot, Amerikaanse kuswag en Suid -Viëtnamese moniterings- en interdikasie -operasie geloods wat kusvaartuie deursoek en tonne materiaal gevang het wat na kommunistiese eenhede in Suid -Viëtnam gelei is. Die Amerikaanse vloot het ook Operation Game Warden geloods, 'n soortgelyke operasie wat gebruik is om die Mekongrivier en sy delta te patrolleer.
Bucklew het aangevoer dat hierdie patrolliebedrywighede nie voldoende was nie, en dat meer konkrete, deeglike stappe nodig was om kommunistiese toevoerroetes te beheer. Hy het aangevoer oor dinge soos kontrolepunte, versperrings en aandklokreëls om die verkeer te beheer. Die vloot het sy aanbevelings verontagsaam.
Die see -infiltrasies deur kommunistiese magte het jare geduur. Ondanks die patrollies van die Amerikaanse vloot wat agt jaar lank die kommunistiese voorraadopbrengste suksesvol onderskep het, het die noorde nog steeds die nodige voorraad opgeneem om die Tet -offensief van 1968 te begin. Die verrassingsaanval het die Amerikaanse openbare mening vir die eerste keer teen die oorlog gedraai.
As die Verenigde State die Tet -offensief verhinder het deur die verskaffingspunte van die vlak water te verstik, was die hele geskiedenis van die oorlog moontlik anders as in 1968.
Maar Bucklew was lank voor 1968 verby, nadat hy na die Pentagon oorgeplaas is voordat hy in 1969 geheel en al uit die weermag teruggetrek het. Hy word onthou as die "Father of Naval Special Warfare", en die Coronado, California Naval Special Warfare Center is na hom vernoem, Phil Bucklew is dus die eerste naam wat SEAL -rekrute leer wanneer hulle na BUD/S- of SWCC -opleiding gaan.
Booby Traps van die Viëtnam -oorlog
As u 'n film oor die Viëtnam -oorlog wil maak, is daar 'n paar dinge wat u benodig. U het natuurlik die 60 's klankbaan nodig: Hendrix 's weergawe van Dylan 's Al om die uitkyk toring, Creedence Clearwater Revival 's Hardloop deur die oerwoud of Gelukkige Seun, gooi miskien 'n paar Rolling Stones en 'n Motown -treffer of twee in, en u het u klankbaan gesorteer.
Jong Noord -Viëtnamese militêre vroue leer hoe om booby -strikke te stel.
Dan benodig u 'n oerwoud. Baie daarvan. Maak nie saak dat baie van Viëtnam eintlik meer bos en vlaktes is as werklik nie oerwoud, maar u het dit in elk geval nodig vir u fliek. Dit is meer atmosferies op die manier. U benodig ook dwelms en soldate wat dwelms gebruik.
'N Bietjie rasseverband na baie spanning. Amptenare wat volslae idiote is wat die "grom" wil "frag". Baie helikopters, 'n paar grashutte, Vietnamees in swart pyjamas. Nou is u gereed.
One more thing: an American GI or Marine screaming on the ground with perhaps his foot blown off or a bamboo stake stuck in his side, and his comrades screaming at "Charlie" to come out and fight like men. Of course, these are all stereotypical. But the last scene of our fictitious movie begs the question: Why sou they come out and fight??