MARILU HENNER EN HAAR MAN DEEL HOE KANKER HUL VERHOUDING VERANDER HET. VOORKOMING - KANKER
In 2003 het die aktrise Marilu Henner en haar voormalige universiteitsvriend, Michael Brown - wat sy oorspronklik in 1970 ontmoet het - hulself in 'n warrelwind -romanse bevind wat Henner vir vriende laat weet het dat hy die een is. Slegs twee maande in die verhouding het hul vars liefdesvlinders egter meer ontstellend gewaai toe Brown die eerste keer met blaaskanker en daarna longkanker gediagnoseer is.
(Stop chroniese ontsteking en verlig simptome van meer as 45 siektes met die natuurlike oplossing Die hele liggaamskuur .)
In plaas daarvan om uit te buig, het Henner na die sentrale stadium gekom wat die versorging van haar nuwe lewensmaat betref. Dit was 'n uitdaging om 'n toneelspelloopbaan te bestuur en haar twee jong kinders groot te maak terwyl sy Brown ondersteun deur sy stryd teen kanker, maar Henner maak 'n grap dat haar natuurlik opdringerige persoonlikheid haar gehelp het. Vir Brown, 'n suksesvolle entrepreneur, was die oorgang van uitvoerende hoof na kankerpasiënt ewe moeilik.
Ter ere van November as die nasionale maand vir bewustheid van longkanker, Voorkoming het Henner en Brown, albei 65 jaar oud, asook die onkoloog Sarah Goldberg van die Yale Cancer Center ingehaal om te praat oor versorging, longkanker en wat dit beteken om 'n nuwe normaal te vind.
Voorkoming: Jou verhouding was so nuut toe Michael sy diagnose gekry het. Wat het verander toe u die rol as versorger aangeneem het?
Marilu Henner: Dit het die verhouding op baie maniere versterk en ons beide duidelikheid gegee oor hoe ons oor mekaar voel. Selfs net 'n paar maande nadat ek saam was, het ek gedink: Hy is die liefde van my lewe, en ek wil die res van my lewe saam met hom deurbring. Ek het dit gevoel vanaf ons eerste afspraak, so dit het onveranderd gebly. Die enigste ding wat moes verander, was om hierdie ekstra rol as versorger aan te neem, maar die liefde wat ons al so maklik gemaak het.
BTW: Wat maak 'n goeie versorger?
MH: U moet 'n goeie luisteraar wees en 'n oop gemoed en 'n oop gees vir die ander persoon hê. U moet uself as die notaboeker beskou, want die pasiënt moet ten volle teenwoordig wees vir wat 'n dokter destyds sê, maar moet ook later toegang tot die insigte en planne hê. U moet regtig aandag gee aan wat aangaan.
Ek het ook geleer dat 'n goeie versorger ook vir jouself moet sorg. Selfs die klein dingetjies, soos om warm aan te trek vir die koue hospitaalwagkamers, maak 'n verskil. En dra altyd voedsame versnaperinge. Maak veral seker dat u u eie ondersteuningstelsel het. Net soos jy sorg vir iemand vir wie jy lief is, moet jy ook ander hê wat vir jou kan sorg. (Hier is meer wenke om 'n geliefde met longkanker te ondersteun , wat Marilu saamgestel het met die hulp van The Lung Cancer Alliance.)
Dit is die uiteindelike joga -houding vir stresverligting:
PVN: Hoe was die verskuiwing vir u, Michael?
Michael Brown: Dit was 'n aanpassing; Ek was nog nooit op hierdie manier versorg nie. Daar was so 'n intense band deur daardie emosionele ondersteuning, en dit was die sleutel om my te help om my kop bymekaar te hou terwyl ek deur die hele reis gegaan het. Ek dink aan albei kante kan dit 'n uitdaging wees om gebalanseerd te wees om daar te wees vir mekaar.
Dit was van kardinale belang vir die groot identiteitsverandering wat ek ook op sommige maniere moes aanbring. Toe ek die eerste keer gediagnoseer is, het die dokter vir my gesê: U is nou 'n voltydse kankerpasiënt, moenie dit vergeet nie. Maar ek het 'n vervullende loopbaan gehad wat ek vir my eie gesonde verstand wou aanhou. Terselfdertyd sou ek aan die werk gaan en ek kon sien hoe mense die onderneming om my probeer bestuur, want hulle was nie seker hoe lank ek nog daar sou wees nie. Sommige mense skryf u af sodra u 'n kankerdiagnose kry. Dat almal terugkeer na 'n sterk versorger, om u deur sulke dinge te sentreer.
PVN: Wat was die belangrikste uitdagings van behandeling?
MB: Ek het ontdek dat daar spesifiek 'n stigma aan longkanker is. Alhoewel die oorsaak van die omgewing kan wees, soos blootstelling aan gifstowwe, is daar ook 'n groot risiko vir rook - en ek was 'n roker. Ek voel dus verantwoordelik daarvoor dat ek dit oor myself gebring het. Dit kan dit moeilik maak om hulp te aanvaar as u skuldig is aan u siekte. Maar dit is die soort emosie waarmee u net moet praat en dit kan regkry. Dit is nie 'n maklike gesprek nie, maar dit is 'n noodsaaklike gesprek.
BTW: Hoe het jou verhouding verander toe Michael in remissie gegaan het? Was dit moeiliker of makliker as wat u verwag het?
MH: Ons het dit uitgevind net voor Thanksgiving, en toe stel Michael my 'n dag later voor. [Lag] So, hoe is dit om die dinamika van die verhouding te verander? Maar eintlik het ons 'n span geword tydens die kankerreis, en ons bly 'n span. U moet werk om gesond te bly, en dit is iets waarop ons saam fokus.
MB: Vergifnis is ook 'n moeilike woord. Met die blaaskanker het ek duidelik geword, maar longkanker is nie so skoon soos dit nie - u het 'n wagtyd wanneer dit kan terugkom. Ek het nie regtig asemgehaal tot 'n paar jaar later nie. Op sommige maniere is dit goed, want dit hou jou waaksaam en fokus op die handhawing van gesonde gewoontes.
PVN: Wat is die mees algemene wanpersepsies oor longkanker en aanbevelings vir sifting?
Dr Sarah Goldberg: Die grootste is dat slegs rokers longkanker kry. Dit is beslis 'n groot risiko as dit by hierdie tipe kanker kom, maar daar is baie mense wat nog nooit gerook het nie, en hulle dink dat hulle 'n nul risiko het.
Die ander probleem is dat longkanker meestal op 'n later stadium voorkom, want teen die tyd dat daar simptome soos hoes of asemhalingsprobleme is, kan die kanker redelik gevorderd wees. Dit is wat dit so 'n dodelike kanker maak in vergelyking met ander wat dikwels in vroeë stadiums vasgevang word.
Die aanbeveling is dat as u wel 'n paar risikofaktore het, soos 'n geskiedenis van rook, of selfs in 'n gesin wat rook, u met u dokter wil praat oor sifting.
sonskerm vir 'n olierige vel wat geneig is tot aknee
PVN: Marilu, jy en Michael noem jou boek oor hierdie kankerreis, Changing Normal. Waarna verwys dit?
MH: Vanaf die oomblik van sy diagnose het niks normaal gevoel nie, maar dit is omdat u u definisie van normaal moet verander. Almal kies hul eie pad deur kanker - en dit geld vir beide pasiënte en versorgers - en u moet voortdurend ontleed en evalueer wat vir u werk. U moet u normale vind.