Betablokkers na hartaanval - Gesondheid - 2022
Borspyn tydens inspanning is tipies tydens 'n hartaanval.
Die menslike hart is 'n pomp wat staatmaak op gespesialiseerde spierweefsel genaamd miokardium om bloed deur sy kamers in die longe en die res van die liggaam te dryf. Hartspier word beskadig wanneer are wat dit lewer verstop raak. Die resultaat is 'n miokardiale infarksie of 'n hartaanval. Betablokkeermiddels word gereeld gebruik om die risiko van dood weens 'n hartaanval te verminder en die kans op herhaalde aanvalle te verminder.
Beperking van hartspierbeskadiging
Die risiko van dood weens hartaanval neem toe met die hoeveelheid hartspier wat beskadig is. Betablokkers verlaag die hartklop, bloeddruk en spanning op die hartspier en verminder sodoende die kwesbaarheid daarvan vir skade wat veroorsaak word deur verminderde suurstoftoevoer vanaf die geblokkeerde slagaar. In 'n artikel in Februarie 2001 wat in Circulation gepubliseer is, het dokters getoon dat 'n betablokker meer effektief was om die hartaanval te verminder as 'n ander klas medisyne wat gereeld gebruik word. Die riglyne van die American Heart Association beveel egter versigtigheid en selektiwiteit in die roetine-toediening van binneaarse betablokkers aan, weens die risiko dat dit hartversaking veroorsaak.
Voorkoming van gevaarlike hartritmes
Hartaanvalle ontwrig soms die normale ritme van die hart. Die gevaarlikste abnormale ritme ná 'n hartaanval is ventrikulêre fibrillasie, waarin die beskadigde spier onbeheerbaar begin ruk en die bloedvloei aansienlik en dikwels dodelik verminder. Ventrikulêre fibrillasie word meestal geassosieer met dodelike hartaanvalle. Betablokkers verminder die voorkoms van ventrikulêre fibrillasie, en die American Heart Association beveel hul vroeë gebruik aan by hartaanvalpasiënte wat nie lae bloeddruk of hartversaking het nie.
Langdurige gebruik van betablokkers
In 'n oorsig wat in Februarie 2012 in 'Aktuele kardiologie-resensies' gepubliseer is, is aangetoon dat langdurige gebruik van betablokkers na 'n hartaanval die risiko van nadelige hartaanvalle verminder, insluitend tweede hartaanvalle, ventrikulêre fibrillasie en skielike dood. Die voordele is veral gesien by pasiënte met 'n hoë risiko ouer as 60 jaar en het binne die eerste jaar van behandeling duidelik geword. Daar is geen vaste wetenskaplike bewyse vir hoe lank die behandeling met betablokker na 'n hartaanval kan voortgaan nie. Volgens die skrywers van die oorsig is dit egter 1 tot 3 jaar die algemene praktyk.
Alhoewel vorige riglyne 'n breë, vroeë gebruik van beta-blokkers na aanleiding van 'n hartaanval aanbeveel het, het die erkenning dat sommige pasiënte eerder skade berokken as deur hierdie medikasie gehelp, tot gevolg gehad dat die standaard in 2009 gestaak word. skade op die lang en kort termyn. By die besluit of hulle beta-blokkeerders moet gebruik en wanneer die medikasie gestaak moet word, moet dokters die situasie van elke persoon afsonderlik evalueer, met inagneming van alle moontlike risiko's en voordele.