Wie het Denemarke in die Tweede Wêreldoorlog bevry? - Inligting - 2022
Wie het Denemarke in die Tweede Wêreldoorlog bevry?
Die voor die hand liggende ensiklopediese webwerf bevat verbasend niks hieroor in sy artikel oor Denemarke in die Tweede Wêreldoorlog nie. Dit verwys na 'n Britse besettingsmag daarna die oorlog, maar dit is nie duidelik wie hulle werklik bevry het nie gedurende die oorlog.
So wie was dit? Britte of Sowjets? En waar kan ek meer lees oor die spesifieke bevryding?
Uit die artikel wat jy gekoppel het:
Die grootste deel van Denemarke is in Mei 1945 bevry van die Duitse bewind deur Britse magte onder bevel van veldmaarskalk Bernard Montgomery; die oostelikste eiland Bornholm is bevry deur Sowjet -magte, wat amper 'n jaar daar gebly het '.
Gegewe die datums, dink 'n mens dat (soos in baie ander dele wat nie in die hoofweg na Berlyn was nie) die bondgenote dit nie eintlik tydens die oorlog bevry het nie, maar dit beset het / die Duitse garnisoen gevange geneem het nadat Duitsland reeds oorgegee het; die kaart in hierdie ander artikel bevestig dit. Dus, geen gevegte (nie groot of klein nie) en nie te veel aktiwiteit nie (in vergelyking met ander bevrydings).
'Bevryding' is 'n bietjie misleidend. Die Duitse besetting van Denemarke het geëindig as deel van die oorgawe van Duitse troepe op 4 Mei in Denemarke, Nederland en Noordwes -Duitsland. Geen werklike geveg of inval was betrokke nie; troepe onder veldmaarskalk Montgomery het in wese onbestrede ingestap.
Bornholm is gedurende 1945-1946 deur die Sowjette beset.
'N Tweede bron met skakels vir elke deel van Denemarke
Vasteland: Die geveg was meestal tussen Danes se weerstand/german_hilf_polizei (ook Danes).
Groenland: Tydens die oorlog beskerm deur Brittanje, Kanada en die VSA. Volgens ooreenkoms met Deense ambassadeur Kaufmann.
Ysland: Van 1918 tot 1944 was Ysland selfregerend, maar die Deense koning was staatshoof van Denemarke en Ysland. Soos met die Faeröer -eilande, het die Verenigde Koninkryk Ysland beset (om 'n Duitse besetting voor te berei), maar dit later aan die Verenigde State oorgegee, voordat daardie land in 1941 in die oorlog getree het. .
Faeröer -eilande: Na die besetting van Denemarke het Britse magte 'n voorkomende inval op die Faeröer -eilande uitgevoer - toe nog 'n Deense amt (graafskap) - om hul besetting deur Duitse troepe te voorkom.
Denemarke is meestal 'bevry' deur 'n oorgawe van die Duitse weermag in Nederland, Noordwes -Duitsland en Denemarke aan die Britse veldmaarskalk Bernard Montgomery Dit het op 4 Mei 1945 by Luneberg Heath, Duitsland, plaasgevind.
Hierdie oorgawe is begin deur die Flensburgse regering in die nabygeleë Flensburg, Duitsland, onder admiraal Karl Doenitz, wat aangestel is as Hitler se opvolger in Hitler se laaste testament en testament (die vloot was die enigste tak wat Hitler nie teleurgestel het nie).
Die Bornholm -eiland, oos van die res van Denemarke, is op 9 Mei 1945 beset deur Sowjet -troepe, nieteenstaande die vroeëre oorgawe van Denemarke wat hierbo bespreek is.
Die ongekende verskrikking oor hoe Dene Duitse krygsgevangenes gedwing het om myne na die Tweede Wêreldoorlog op te ruim
Duitse krygsgevangenes wat ná die Tweede Wêreldoorlog deur Britse en Kanadese troepe gehou is. AP
'N Bietjie bekende deel van die geskiedenis na die Holocaust-die gebruik van gevange Duitse soldate om myne onmiddellik na die einde van die Tweede Wêreldoorlog van die Deense kus te verwyder-is aan die lig gebring deur 'n nuwe Deens-Duitse film wat 'n verhaal wat tot dusver selde gedramatiseer is, aan die lig gebring het selfs deur Deense akademici bespreek.
Wie het Denemarke in die Tweede Wêreldoorlog bevry? - Geskiedenis
Dit is verstommend en diep ontstellend dat die geskiedenis van die gebeurtenis 75 jaar na die einde van Wêreldwêreld twee voor ons oë oorgeskryf word.
Die oorlog het gelei tot meer as 50 miljoen dood met meer as die helfte van die slagoffers uit die Sowjetunie. Dit bevat die ergste misdade teen die mensdom, insluitend die stelselmatige massamoord op miljoene wat deur Nazi -Duitsland uitgevoer is, bekend as die Holocaust. Die slagoffers was Jode, Slawiërs, Roma, Sowjet-krygsgevangenes en ander wat die fascistiese Nazi's as "Untermensch" ("Subhumans") beskou het.
Die Sowjetse Rooi Leër het die Nazi -magte van Rusland tot deur Oos -Europa teruggeveg en uiteindelik die Derde Ryk in Berlyn verslaan. Byna 90 persent van alle Wehrmacht -slagoffers wat tydens die hele oorlog gely is, het op die Oosfront teen die Rooi Leër gely. Dit alleen getuig van hoe die Sowjetunie onder die geallieerde nasies hoofsaaklik die nederlaag van Nazi -Duitsland was.
Vyf en sewentig jaar gelede, op 27 Januarie 1945, was dit soldate van die Rooi Leër wat die berugte Auschwitz-Birkenau-doodskamp bevry het. Dit was tydens die Vistula-Oder-offensief wat die Nazi's uit Pole verdryf het en die weg gebaan het vir die uiteindelike oorwinningsgeveg in Berlyn sowat drie maande later.
Dit is ongelooflik dat binne die lewende geheue hierdie objektiewe feite van die geskiedenis oor die mees rampspoedige oorlog wat ooit gevoer is, vervals of verraderlik verdraai word.
Duitsland se mees geleesde tydskrif Der Spiegel, Amerikaans-Europese tydskrif Politico, 'n aankondiging van die Amerikaanse ambassade, sowel as die Amerikaanse vise-president Mike Pence, is een van onlangse bronne wat die heldhaftige rol van die Sowjetunie in die bevryding van Auschwitz verval het of verkleineer het. Dit is deel van 'n ontstellende neiging om die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog te herskryf, waardeur die Sowjetunie belaglik met Nazi -Duitsland gelykgestel word. Sulke verderflike fiksie moet deur alle pligsgetroue historici en burgers weerstaan ​​en verwerp word.
Der Spiegel en die Amerikaanse ambassade in Denemarke moes albei verleë verskonings uitreik nadat hulle afsonderlik gesê het dat dit Amerikaanse magte is wat Auschwitz bevry het. Dit is verstommend hoe so 'n fout op die 75ste herdenking van een van die mees ikoniese gebeure in die geskiedenis gemaak kon word-deur 'n toonaangewende tydskrif en 'n diplomatieke korps.
Meer onheilspellend was 'n artikel wat op 24 Januarie in Politico gepubliseer is, geskryf deur die Poolse premier Mateusz Morawiecki wat beweer: "Die Sowjetunie was verre van 'n bevryder, 'n fasiliteerder van Nazi -Duitsland."
Die Poolse politikus is geen uitsondering nie. Dit het die afgelope paar jaar 'n belangrike argument geword deur ander Poolse leiers en politici uit die Baltiese state wat die geskiedenis van die oorlog wil hersien en die Sowjetunie die skuld gee dat hulle 'n medepligtige met Nazi -Duitsland was. Die korrupsie van die geskiedenis word deels gedryf deur 'n begeerte om die onheilspellende rol wat hierdie lande gespeel het, as 'n toets vir die Derde Ryk, wat dit gehelp het om die Holocaust uit te voer, af te was.
Die toespraak van vise -president Pence tydens die Holocaust -gedenkgeleentheid in Jerusalem op 23 Januarie was nog 'n treurige handjie. In sy toespraak het hy nooit een keer melding gemaak van die feit dat die Sowjet -magte die poorte van Auschwitz oopgemaak het nie. Pence het bloot gesê: "Toe soldate die poorte van Auschwitz oopmaak ..." 'n Sin later het hy verder gesê hoe "Amerikaanse soldate Europa van tirannie bevry het."
Dit is verbasend hoe wreedaardig valse vertellings oor die Tweede Wêreldoorlog vertel word, nie net deur Neo-Nazi-simpatiseerders en krukas buite die bleek nie, maar deur vermeende senior politici en agbare media. Dit is verbysterend hoe die heldhaftige rol van Sowjet -bevelvoerders, soldate en mense ondermyn word, met die lug geborsel word en selfs tot iets grotes teenoorgesteld word.
Washington se strydlustige geopolitieke agenda om Rusland te probeer isoleer en ondermyn, lê ongetwyfeld onder die proses om die geskiedenis te herskryf om Rusland van morele gesag te ontneem en dit as 'n kwaadaardige nasie te heroorweeg. Die obsessiewe Russofobie van Poolse en Baltiese politici speel natuurlik netjies in hierdie agenda.
Hierdie laakbare revisionisme is in flagrante teenstrydigheid en ontkenning van internasionale biblioteke met gedokumenteerde geskiedenis, argiewe, amptelike en persoonlike korrespondensie, foto's, sowel as eerstehandse getuienisverslae.
'N Uitstekende opstel van Martin Sieff vandeesweek vertel hoe Sowjet -soldate en medici die oorblywende 7 000 ellendige gevangenes van Auschwitz versorg het. Meer as 'n miljoen ander is deur die Nazi's uitgeroei voordat hulle van die opkomende Sowjetmagte gevlug het.
Die Sowjet -offisier in bevel van die bevryding van Auschwitz was luitenant -kolonel Anatoly Shapiro. Hy was self 'n Russies-gebore Jood. Die Sowjet -soldate het oor hul afgryse en hartseer gepraat toe hulle die helse omstandighede ontdek het waarin skeletale mans, vroue en kinders op die rand van die dood wankel. Oral dooies lê oral tussen poele bevrore bloed.
'N Ander Joodse Sowjet -offisier kolonel Elisavetsky het vertel hoe Russiese dokters en verpleegsters sonder slaap of kos gewerk het om die uitgeteerde gevangenes te probeer red.
Soos Sieff sê: 'Vir kolonel Shapiro moet die idee dat hy, sy Rooi Leër-kamerade en die mediese personeel wat geveg en gesterf het om Auschwitz te bevry en wat so hard gewerk het om die jammerlike min oorlewendes te red, terloops gelykgestel word aan die massamoordenaars van die Nazi's. sou belaglik en minagtend gewees het ... Die ware verhaal van die bevryding van Auschwitz moet vertel en oorvertel word. Dit moet oral in die kele gestamp word van Russies-haatlike grotes en strydlustiges. "
Die behoud van die historiese rekord oor die Tweede Wêreldoorlog - die fascistiese oorsprong en die nederlaag daarvan - is nie net 'n kwessie van nasionale trots vir Russe nie. Onheilspellend, as die geskiedenis ontken, vervals en verdraai kan word, kom die gevaar van herhaling terug. Ons moet nooit die heldhaftige rol van die Sowjetunie laat vergeet of verkleineer nie, veral nie deur mense wat 'n voorliefde vir fascisme het nie.
Deur John W. Osborn, Jr.
Op die nag van 8 April 1940 het byna vier miljoen mense in vrede gaan slaap te midde van 'n wêreldoorlog. Teen die tyd dat hulle ontbyt geëet het, was hulle in die middel daarvan, en Denemarke se weerstand, so min as wat dit was, was reeds verby. Die Duitse inval in Denemarke in die Tweede Wêreldoorlog was die vinnigste militêre verowering in die geskiedenis - minder as drie uur - maar het nog steeds oomblikke van hoë drama gehad.
'Ek kon Denemarke nie verwyt as sy oorgegee het aan 'n Nazi -aanval nie,' het die Britse premier, Winston Churchill, toegegee. 'Die ander twee Skandinawiese lande [Noorweë, Swede] het ten minste 'n sloot waaroor hulle die tier kan trotseer. Denemarke is so ontsettend naby dat dit onmoontlik sou wees om haar te verdedig. "
Denemarke was net 250 "vreeslik naby" myl van Berlyn self, sy grens van 42 myl met Noord-Duitsland onverdedigbaar. Die Jutland -skiereiland, wat 200 myl tot in die Oossee strek en 70 persent van Denemarke se net 16,629 vierkante myl uitmaak, was met sy baie vlakheid ideaal vir die tipe militêre maneuver wat die Duitsers pas in Pole vervolmaak het: blitzkrieg, of weerligoorlog.
Die res van die land was 'n geografiese figuursaag van 500 eilande, net 100 bewoon, niemand meer verdedigbaar as Jutland nie. Die meeste van hulle is verbind deur vaardig gekonstrueerde brûe, waaronder die belangrikste twee kilometer lange Storstrom, wat Masnedo-eiland met Sjaelland verbind, en daarop, die hoofstad Kopenhagen. Die bevolking was te klein om 'n belangrike leër te bou, en die laaste keer dat die land 'n oorlog gevoer het, was in 1864, wat eindig in 'n nederlaag deur Pruise.
'Ek twyfel nie dat die Duitsers oral in Denemarke sal wemel wanneer dit hulle pas nie,' het Churchill afgesluit. 'Ek sou in elk geval nie onderneem om Denemarke te waarborg nie.'
Sulke pessimisme het ook tot bo in Kopenhagen geloop. 'Denemarke is nie die waghond van Skandinawië nie. Wat is die punt?" het premier Thorvald Stauning gevra. Hy en die ewe depressiewe en wanhopige minister van buitelandse sake, Peter Munch, moes hul hoop-en Denemarke se lot-op 'n nie-aggressiewe ooreenkoms met Duitsland vestig. Teen die tyd dat dit op 31 Mei 1939 onderteken is, het Hitler se blatante oortreding van die München -verdrag en twee maande tevore na Praag opgeruk, geen twyfel gelaat oor wat Hitler se woord werd was nie.
In 1937 kla 'n Deense kolonel: "Uit die Duitse siening nooi ons eintlik besetting uit." Stauning en Munch het dit ná die uitbreek van die oorlog nog meer laat lyk, en het eintlik die leër van Denemarke teen April 1940 in die helfte gesny tot 7 450, waarvan 7 840 dienspligtiges met slegs twee maande diens.
LINKS: Voor die Duitse inval in die lente van 1940, ry die Deense koning Christian X met sy perd deur die strate van die hoofstad Kopenhagen. REGS: Terwyl hy op 13 Januarie 1941 'n lesing bywoon, praat Cecil von Renthe-Fink (links) met die Deense premier, Thorvald Stauning.
As hulle Hitler wou wys dat Denemarke geen bedreiging is nie, het hulle ook getoon dat dit geen probleem sou wees as die tyd vir inval ooit sou kom nie. Uiteindelik sou Hitler 'n voorwendsel vind om binne te val deur 'n voorval waaroor die Denene geen beheer gehad het nie, en Duitsland se inbeslagneming van Denemarke sou 'n stapsteen wees om 'n ander land binne te val wat die werklike Duitse teiken was.
'Dit is in ons belang dat Noorweë neutraal bly', het generaal Franz Halder, hoof van die Duitse algemene staf, op Nuwejaarsdag 1940 in sy dagboek opgeteken. Die Duitsers was tevrede, solank broodnodige ystererts uit Swede gestuur uit die noordelikste hawe van Noorweë in Noorweë, het dan veilig in sy bevrore fjords afgevaar na Duitsland.
Halder merk nietemin onheilspellend op: "Ons moet bereid wees om ons siening hieroor te verander, sou Engeland die neutraliteit van Noorweë bedreig."
Vanuit die Duitse oogpunt het die Royal Navy presies dit gedoen en Noorse soewereiniteit geïgnoreer om die waters binne te gaan om die Duitse voorraadskip Altmark te bestorm, en byna 300 Britse koopvaarders bevry wat in sy besit was.
Die Britte sou sê dat die Duitsers die eerste oortreding begaan het toe hulle die gevangenes nie een keer in neutrale waters vrygelaat het nie, en die Noorweërs was aandadig omdat hulle nie daarop aangedring het nie, alhoewel die gevangenes se geknal en geskreeu eenvoudig gehoor kon word. Die voorval was genoeg vir Hitler om te beveel dat Noorweë beset sou word, en as 'n nadagte ook Denemarke.
Deense vliegvelde is erken as noodsaaklik vir enige Noorse veldtog. Die aanvanklike beplanning het voorgestel dat diplomatieke druk op die Dene geplaas word om dit te gebruik - met die oog op die feit dat hul koning, Christian X, en Noorweë se eie koning, Haakon VII, broers was - maar die generaal in beheer van die veldtog, Nikolaus von Falkenhorst, dring daarop aan beset Denemarke as '' 'n landbrug '' na Noorweë.
Die eerste Duitsers wat Denemarke binnegeval het, was in die gedaante van toeriste, 'n meer bekende vorm van buitelanders.
Een stap langs die bruisende Langelinie (Long Canal) van Kopenhagen in die middestad van die stad, en stap dan na die Kastellet, die vesting uit die 16de eeu, en in 'n ander era, in Denemarke se Pentagon. Hy het 'n sersant gevra vir 'n 'toer' deur die vesting. 'Hy het op my vriendelikste manier aan my versoek voldoen', sou die 'toeris' onthou. 'Om mee te begin, het hy my na die kantine van die korporaal geneem, waar ek saam met hom 'n glas bier gedrink het. Terselfdertyd het hy my iets vertel van die Citadel, die garnisoen en die belangrikheid daarvan. Na 'n bietjie bier saam met hom, het hy my die kwartale van die bevelvoerders, die militêre kantore, die telefooncentrale, die wagposte en die ou hekke by die noordelike en suidelike ingange gewys. "
Met die toer verby, vlieg die Duitser huis toe. Hy sou oor vyf dae terug wees - op besigheid.
Ander 'toeriste' was nuuskierig besig met sommige van Denemarke se beslis minder skilderagtige besienswaardighede, soos Masnedo -eiland en die Storstrom -brug. In 'n plaaslike kroeg hoor hulle praat oor die forte van die eiland wat die brug bewaak, self bewaak deur "blanke Italianers." 'N Spesiale militêre eenheid? Die 'toeriste' neem kennis, versamel intelligensie en rapporteer die militêre raaisel aan Berlyn, met komiese gevolge.
Die Duitse generaal Nikolaus von Falkenhorst (links) het die Duitse invalle van Denemarke en Noorweë beplan en gelei. Die Deense minister van buitelandse sake, Peter Munch, wou glo dat Hitler nie van plan was om sy land binne te val nie.
Terwyl Deense amptenare hoopvol was, het Deense offisiere geleer hoe hopeloos hul situasie werklik was. Majoor Hans Lunding het 'n spioenasie in Noord -Duitsland bestuur, wat hom verslae gestuur het oor troepekonsentrasies, toenames in militêre verkeer en die voorraadopslag. In Berlyn het die Deense vlootattaché die woord gekry van die Nederlandse militêre attaché, wat dit van 'n anti-Nazi-offisier in die Abwehr (Duitse intelligensie) gekry het. 'Denemarke word volgende week beset.'
Op 7 April kom 'n laaste Duitse 'toeris', generaal Hans Himer, met die trein aan, sy binnekort uniform in beskermde diplomatieke bagasie.
Himer was nie daar om die toerisme -aantreklikhede te sien nie, net om die stad in sy oë te hê, 'n besige dag te maak, langs die Langelinie te kyk of dit ysvry was, omring dan die Kastellet en vind sy swakste punt op die suidoos King's Gate. Hy het die inligting met kode na Hamburg gebel en toe uiteindelik gereël dat 'n vragmotor oor twee dae op die Langelinie sou wees - om vieruur.
Die volgende dag het die Britte hul eie besluit geneem met betrekking tot Noorweë, en sy territoriale waters ontgin. Alhoewel dit 'n Sondag was, het Munch, minister van buitelandse sake, met die jarelange Duitse ambassadeur, Cecil von Renthe-Fink, vergader. Hy was 'n eervolle oorblyfsel uit die Hindenburg-era, wat te lank en gemaklik in Kopenhagen gestamp is.
'Hitler het geen oorlogsvoornemens teenoor Denemarke nie', het Renthe-Fink werklik geglo, en hy het Munch gerusgestel, wat tot die einde toe optimisties stom was. Binne 'n paar uur sou hulle 'n verpletterende, skokkende, oproerige terugkeer na die werklikheid hê, in Nazi-styl.
'N Dag tevore het die Duitse lugbevelvoerder Walter Giercke sy eie vergadering in 'n plaaslike hoofkwartier in Hamburg in 'n aangevraagde hotel gehou na 'n noodoproep om onmiddellik van sy basis in Stendahl te vlieg. Hy bevind hom in 'n kamer vol senuweeagtige generaals, wat voor 'n majeur staan ​​met 'n kaart wat die muur agter hom bedek.
"Sien jy hierdie brug?" die majoor wys na die kaart. Dit was die Storstrom. 'Ons moet hierdie brug ongeskonde vasvang. As u laat val word, dink u dan dat u dit kan hou totdat infanterie aankom? "
Kaptein Walter Giercke het die eerste lugoperasie in die geskiedenis gekry!
Dit was 'n laaste toevoeging tot die inval as gevolg van die berig van die onbekende 'blanke Italianers'. Al wat hy vir intelligensie gehad het, was 'n brosjure en 'n poskaart wat tydens 'n 'toeriste' besoek geneem is, maar Giercke het hulle verseker dat daar geen probleem sou wees nie. 'Die verligting van die generaals om my was tasbaar', onthou hy na die oorlog.
Gedurende die voorafgaande Sondag is Duitse oorlogskepe van Jutland af waargeneem. Vragmotorbestuurders wat uit Hamburg teruggekeer het, het berig dat hulle 30 myl verby Duitse troepe gery het. By die grens bel 'n joernalis sy redakteur in Kopenhagen en vertel hom dat hy die onmiskenbare wapenrusting in die verte van sy venster gehoor het.
Hierdie groep selfversekerde Deense soldate het op 9 April 1940, op die dag dat die Duitsers hul vaderland binnegeval het, vir 'n foto opgestel. Volgens oorspronklike inligting wat by die beeld vergesel is, is twee van die soldate op die foto later die dag in aksie dood.
Majoor Lunding het sy finale verslag ingedien waarin hy 'n inval om 04:00 voorspel het. In Berlyn het die waarskuwende vlootattaché 'n verdagte aanbod van die Duitsers gekry om die Wesfront te besoek, aangesien dit 'n teken was dat hulle hom uit die pad wou hê. By 'n banket in die Amalienbord-paleis van Kopenhagen, daarenteen, verwerp die 70-jarige koning Christian X, wat sedert 1912 regeer het, die gesprek oor oorlog en gaan na die Royal Theatre om te lag deur Shakespeare's The Merry Wives of Windsor.
Dit was die laaste lekker lag vir die koning vir vyf lang, somber jare.
Kaptein Giercke was besig om sy deel voor te berei om hulle so terug by sy basis te maak. 'Die valskerms was verpak, die ammunisievoorrade en die wapens in hul houers,' het hy kort daarna geskryf. 'Alles het vinnig plaasgevind onder die dekmantel van 'n waarskuwingsoefening. Die atmosfeer was nie gespanne nie, maar eerder geordend en rustig. Die aktiwiteite op die aanloopbaan was onophoudelik: vragmotors voorsien vliegtuie, Fallschirmjäger met hul valskerms gereed wag op bestellings en enjins word nagegaan. Nog vliegtuie het aangekom: Stukas en bomwerpers. Uiteindelik stap die valskermsoldate aan boord van die vliegtuig, wat langs die aanloopbaan begin beweeg het. Die eskaderbevelvoerder het berig dat sy eenheid 'n 'oefenvlug oor die see' gaan maak. Die vliegveld was vol bedrywighede in die merkbaar gespanne atmosfeer, en almal was op sy pos. Die ondersteuning en lugverdediging was noodsaaklik. Die kantines was volgepak en oral kon liedjies en optogte gehoor word.
'Slegs die pelotonbevelvoerders, saam met hul kommandant van die kompanie, het in die kaserne oorgebly - hulle het die waarheid van die' oefening 'geken,' het Giercke voortgegaan. 'Hulle het ook geweet sodra hulle die kodewoord ontvang het, kon hulle die sending bespreek wat hulle opgedra het. Dit het nie lank geduur nie. Dieselfde middag is bevele aan die troepe gegee. Die sersant -majoor versamel die geselskap. Die mans luister aandagtig na hul bevelvoerder: 'Die Führer het besluit om Denemarke en Noorweë aan te val om die Ryk te beskerm. Ons het môre die bevel ontvang om Denemarke te beset. ''
Die inval van Denemarke, amptelik om 4:15 vm., 9 April 1940, het in die geheim ure tevore onder die dekmantel begin, met Abwehr -agente wat kommunikasie onderbreek het terwyl spesiale magte oorbrug het langs die grens, wat die senuweeagtige Deense regering in die vorige dae gehad het troepe weggetrek om verskonings vir inval te vermy. Maar dit is ook begin deur 'n wrede vertoning van diplomatieke bedrog.
Vyftien minute vroeër in Kopenhagen is minister van buitelandse sake, Munch, in sy ministerie-woonstel wakker gemaak deur 'n oproep wat hom meedeel dat Renthe-Fink reeds op pad is vir 'n dringende vergadering. Munch het net genoeg tyd om 'n pak aan te trek toe Renthe-Fink daar aankom, die diplomaat met trane in sy oë. Die vorige aand het generaal Himer vir hom 'n verseëlde koevert gegee met instruksies om dit op hierdie vreemde uur af te lewer, en hy hoef dit nie te lees om die inhoud daarvan te ken nie.
Munch het gou die nood van die diplomaat verstaan.
"Die Reich-regering het vandag begin met sekere militêre operasies wat sal lei tot die besetting van strategiese punte op Deense bodem," het Renthe-Fink aangekondig. 'Die Reich -regering', het hy gedreun, 'verklaar aan die koninklike Deense regering dat Duitsland nie van plan is om deur haar maatreëls nou of in die toekoms die territoriale integriteit en politieke onafhanklikheid van die Koninkryk Denemarke aan te raak nie.'
Beide mans was bitter bewus van wat die woorde werd was. Renthe-Fink vertrek en noem Hitler ''n man sonder eer', aangesien sy eie regering sy persoonlike eer gebruik het. Munch moes haastig bel vir Amalienborg, maar geen reaksie kry nie. Hy moes straat toe jaag en een van die min taxi's so vroeg uitstap en dan vir die koning ry.
Op die oomblik stroom die Duitse 170ste en 198ste Infanteriedivisie en die 11de gemotoriseerde geweerbrigade, altesaam 40 000 troepe, oor die knelpuntgrens met Jutland, wat uiteindelik 25 myl noordwaarts gery het. Die drie grenswagte wat probeer weerstaan ​​het, is geskiet.
Daar was nog minder weerstand teen aanlandings rondom die skiereiland. Op 'n plek het Deense soldate gehelp om 'n Duitse patrollieboot aan te dok, waarna die soldate wat daar onder was, uitgestorm het. Elders het 'n Deense garnisoen wat spesiaal opgelei is om 'n Duitse landing te weerstaan, geslaap terwyl dit gebeur het.
'Die beskikbaarheid van tenks en gepantserde motors was die grootste belang,' het 'n Duitse offisier gesê. 'Hulle het die eerste Deense posisies verbreek.'
'N Deense vuurwapenbemanning wat 'n 20 mm Madsen-snelvuurkanon beman, staan ​​wakker by 'n kruispad in die stad Abenra, Denemarke, 16 myl van die Duitse grens. Skerp botsings het wel die oggend van 9 April plaasgevind, maar die gewig van Duitse wapens was oorweldigend.
Denemarke het onwaarskynlik van die beste 20 mm en 37 mm antitankgewere ter wêreld vervaardig. In sakke van nie meer as 30 nie, het Deense soldate in die klein dorpies en langs die paaie langs die pad vinnig versperrings van afgekapte bome en waentjies gebou en daarna weggeskiet. 'Miskien nie slim van voorkoms nie, maar dit is taai en skietskote,' het 'n Duitse kolonel toegegee oor hierdie vasberade, skelm Danes.
Hulle sou eintlik 'n kwartet tenks en 'n dosyn gepantserde motors uitslaan. In 2005 onthul die argief van die Deense geweervervaardiger dat die Duitsers toegegee het dat hulle 200 slagoffers in die paar ure in Jutland gehad het, wat die legende van geen weerstand deur die Denene weerspreek nie. Na die skietery is die Dene vinnig omring of teruggetrek in die dorpe om skote om die hoeke in die agterstrate te ruil.
Een geselskap van Deense troepe het ontsnap en die gewone oggendveerboot na Swede geneem. Nog 'n Duitse aanval sou uit die lug kom, met die doel om militêre geskiedenis te maak, maar eindig net as 'n klugvoet.
Kaptein Giercke was op pad na sy teiken, die Storstrom -brug, met sy vermeende wit Italianers. 'Alles was gereed om te gaan', het hy oor die voorbereidings geskryf. 'Die enjins is herhaaldelik nagegaan. Die soldate beweeg soos skaduwees op die aanloopbaan. Stadig, onmerkbaar, het die nag plek gemaak vir die dagbreek, wat 'n gevoel van verligting vir die kaptein van die vervoerskader gebring het. Die son sou binne 'n uur opkom. Die lig op hierdie tyd van die dag het dit byna onmoontlik gemaak om die lug van die see te onderskei in die mengsel van wolke en donkerte. Ons vertrek kort daarna, beskut in die grys donkerte van die oggend. Die Deense kus het soos 'n blink strook gelyk. Die lugvuurvuur ​​het ook geskyn. Die son het soos 'n reusagtige rooi bal bo die horison verskyn. Onder ons was groot huise wat leeg en aan die slaap was, en die see om ons was soms met klein bootjies. Skielik verskyn die groot brug. 'N Groot konstruksie, ons was in 'n japtrap klaar. Die vliegtuig daal verder af, en ons sien weer land, die eiland Masnedo. Ons kon ook die pad sien, sowel as die spoorlyn wat die eiland oorsteek. Kort daarna verskyn 'n skoorsteen. Uiteindelik kry ons die sein: 'Spring!'
Giercke en sy Duitsers het wel om 05:35 van 500 voet gespring, 20 minute agter die skedule. Hy het geskryf dat hy die plaaslike fort bestorm: "Die Deense matrose het met hul hande omhoog en bene geskud, angs op hul gesigte." Trouens, al die Dene wat hy gevind het, was 'n burgerlike opsigter, Henry Schmidt, en privates Adolf Kernwein en Ole Jensen. Hulle enigste wapen was 'n verouderde Remington -geweer sonder koeëls.
'N Duitse tenk rol langs die straat verby die Jorgensens -hotel in die stad Horsens in die ooste van Denemarke. Nuuskierige burgers loop langs die straat verby Duitse soldate en wagte wat by die ingang van die hotel gepos is.
Die Dene het die fort 'n geruime tyd vroeër verlaat. Die "wit Italianers" waaroor die Duitsers bekommerd was, was hoenders, 'n ras wat deur die opsigter Schmidt aangehou word.
Die valskermsoldate gryp fietse, trap af na die brug, vang dit sonder weerstand en skakel spoedig, soos beplan, met die opgang van Wehrmacht -eenhede. 'N Tweede lugval 45 minute nadat Giercke 'n meer kritieke teiken ingeneem het, die vliegveld by Allborg aan die noordelike punt van Jutland. Die verowering van Kopenhagen volg spoedig.
Teen die tyd dat ambassadeur Renthe-Fink en minister van buitelandse sake mekaar die hoof gebied het, het 'n Duitse passasierskip die troepevervoer, die Hansestadt Danzig, onbelemmerd deur die hawe van Kopenhagen gegly. Die bevelvoerder van die hawe -fort het probeer om 'n waarskuwingskoot af te vuur, maar die winter het die geweer se vet laat vries. Die enigste ander verset daardie dag in Kopenhagen sou blykbaar dodeliker wees in sy soldaatsimboliek.
Die Hansestadt Danzig lê verder by die Langelinie aan, en voor die paar verbaasde hawe -werkers wat reeds aan die werk was, het 850 Duitse soldate langs die gang afgestorm, en die "toeris" is nou terug op "besigheid".
Die Duitsers het in drie kolomme verdeel, twee op pad na die Kastellet, die laaste na die Amalienborg -paleis. Een hek by die Kastellet is deur 'n voortydige ontploffing omgewaai en 'n Duitse soldaat dood. Die Duitsers het eenvoudig deur die ander geloop, sonder om die wagte te oorskry. Die struktuur, garnisoen en Deense stafhoof is sonder skoot geneem. Generaal Kurt Himer, wat die gebeure vanaf sy hoteltelefoon gestuur het totdat die Deense posowerhede hom uiteindelik afgesny het, was spoedig weer in kontak met sy magte in Denemarke en sy hoofkwartier in Hamburg toe 'n vragmotor wat van die Hansestadt Danzig vervoer is, met radiotoerusting aankom.
Nog twee desperate beamptes was in beweging deur die stad. Die Deense opperbevelhebber, generaal Walter Wein Prior, het die Kastellet skaars verlaat net voordat die Duitsers ingekom het, op pad na die oorlogsbediening. Prior ontmoet sy vlootgenoot, vise -admiraal Hjalmar Rechnitzer, wat die omstrede figuur van die dag se gebeure sou gewees het, behalwe dat daar nooit iemand sou wees wat vir sy kant sou argumenteer nie. Prior het gebel om Denemarke se lugmag, slegs 48 vliegtuie, in werking te stel. Net een het daarin geslaag om binne 'n paar minute in die lug te kom, die vlieënier en waarnemer vermoor. Die helfte van die ander is vinnig beskadig of vernietig op die grond, terwyl 'n enkele ongelukkige Messerschmitt Me-110-vegvliegtuig die enigste verlies van die Luftwaffe sou wees, neergelê deur lugvuur. Die vlieënier en sy bemanningslid het oorleef. Toe hulle die enigste gevangenes geword het wat die Dene gedurende die oorlog geneem het, land 'n ander Duitse vlieënier, klim uit, bedank die Dene wat vir hulle sorg en vertrek daarna. Die Dene was te verbaas om 'n derde gevangene te neem.
Geboue en toerusting brand in vlamme by die Duitse skeepswerf van die torpedoboot in Kopenhagen. Die brand en die gevolglike ontploffings was die handewerk van Deense weerstandsvegters.
Intussen het Prior en Rechnitzer na Amalienborg gegaan om hul burgerlike eweknieë te vind, wat bang was vir die geluid van verspreide skote buite en telefonies met ambassadeur Renthe-Fink in desperate dialoog. Die Duitse diplomaat het gewaarsku dat Kopenhagen gebombardeer sou word as die Dene nie sou oorgee nie. Die Dene het geantwoord dat hulle die koning se toestemming nodig het. 'N Paar minute later het nog 'n oproep aanleiding gegee tot die mees omstrede gesprek van die dag. Dit kom van die vloothoofkwartier en vra magtiging om te begin skiet.
Met die dreigende krisis het Rechnitzer die vorige dag van sy beste bevelvoerders op skielike verlof gestuur. Nou het hy in werklikheid die hele Deense vloot met verlof gesit. Sonder om sy eweknie, die kabinet of die koning te raadpleeg, het Rechnitzer die bevel gegee om nie af te dank nie. Daarop bars Prior in 'n woede -uitbarsting uit, en die verontwaardiging moes nie net by hom eindig nie.
Buite die koningspaleis, om 06:00, staan ​​Duitse soldate uit die 20ste eeu in grys uniforms voor Deense lewenswagte, geklee in uniforms uit die Napoleontydperk, gedompel met shakos van beervelle. In 'n kort brandstryd is ses wagte dood, 'n dosyn gewond. Verbaas oor die onverwagte weerstand, het die Duitsers weggejaag om voor te berei op 'n sterker aanval, maar dit het nooit plaasgevind nie. Binne die paleis het die skietery die kabinet tot pure paniek laat terugkeer. Hulle gemoedstoestand sou verbeter toe koning Christian uiteindelik verskyn.
Author John W. Osborn, Jr., is resident of Laguna Niguel, California. He has written for WO II geskiedenis on a variety of topics.