Soutproe - 'n knippie volmaaktheid - Nuutste resepte - 2022
Die eenvoudigste, nederigste en miskien ondergewaardeerde bestanddeel in kombuise regoor die wêreld is sout. 'N Knippie kan 'n gereg verander, wat 'n diepgaande smaak gee na wat andersins saai en saai sou wees. Dit kan verbasend maklik wees om so 'n eenvoudige stof as vanselfsprekend te aanvaar, en dit ignoreer die feit dat dit verder gaan as die tipiese soutskudder, afkomstig van eksotiese plekke soos Salta, Argentinië en Hokkaido, Japan. Sout kom in verskillende kleure, groottes en geure wat opwindend is om te verken. Soos met wyn, kan sout saam met kos gekombineer word om sy unieke geure ten toon te stel, wat dit die perfekte tema maak vir u volgende partytjie. Hier is 'n paar idees om u kennis van sout te verhoog en u eie partytjie met soutproe aan die gang te kry.
U wonder miskien wat die een sout van die ander skei. Alhoewel dit subtiel is, kan die verskille u smaakknoppies verras. Rooi Hawaise sout kan byvoorbeeld ligter wees as tradisionele sout. Ander, soos swart seesout, bied 'n subtiele rokerigheid. Tekstuur is 'n ander faktor. Grys ​​seesout bevat dikwels meer vog, wat die mondgevoel verander. Pienk seesout kan groter korrels hê wat 'n bietjie crunch by 'n gereg kan voeg. Vlokkiesout, perfek om af te werk, los saggies op die tong op. Die prettige deel van al hierdie verskillende soorte sout is dat daar geen reëls is nie. Daar is natuurlik klassieke kombinasies (byvoorbeeld fleur de sel caramels), maar die opsies is eindeloos. Eksperimenteer met verskillende kombinasies en deel u ontdekkings met u gaste.
Die keuse van soute: Om te besluit watter soute u moet proe, is 'n voordeel om die gasheer te wees. Hier is geen reëls nie, maar as u van riglyne hou wat help met die besluitnemingsproses, kan u by sout uit 'n spesifieke streek soos Hawaii, Suid-Amerika, Asië of Europa bly. 'N Ander opsie sou wees om 'n tema te skep rondom die kleur van u soute. U kan byvoorbeeld pienk seesoute uit verskillende streke probeer, met die fokus op die subtiele verskille wat deur elke omgewing geskep word. As u die tyd het, kan u 'n kombinasie van hierdie temas doen. 'N Maklike kombinasie om te gebruik, veral vir beginners, is om drie soute soos wit, rooi en swart te gebruik. Daar is duidelike kontraste wat maklik is om vas te stel. As daar genoeg belangstelling is, kan u later uitbrei na 'n groter verskeidenheid soute.
Besoek Menuism vir meer wenke oor hoe u u eie soutproeier kan aanbied!
Hoe om 'n gereg soos 'n pro te proe en aan te pas
Is die resep te sout, soet of pittig? Hier is hoe om dit reg te stel.
Laat ons sê dat u vir sommige gaste (of miskien net uself) aandete maak, en u het besluit om 'n nuwe resep vir Franse uiesop te probeer. Weet u seker dat dit 'n treffer sal wees by u etegaste en wie hou dan nie van lekker, met kaas bedekte brood wat in 'n warm, ryk sous dryf nie? Giet die sop in bakkies, gooi 'n bietjie wyn en gaan sit en geniet dit.
Na die eerste lepel stop jy. Jy is geskok. Die sop is heeltemal sag. Die sous is meer soos water en die gekarameliseerde uie, wat baie lekker en soet moet wees, is meer soos nat noedels. Dan besef jy jou fout.
U het die resep gevolg, maar u het nooit u sop geproe nie, selfs nie een keer nie, voordat u dit aan u gaste bedien het.
As u die uie geproe het nadat u dit gekarameliseer het, sou u dit waarskynlik langer kon laat kook. En as u regtig u sop geproe het, het u besef dat u nie genoeg sout bygevoeg het nie. Miskien het u dit selfs versier met ekstra vars kruie en#xA0 om dit ekstra te gee.
Ons maak almal foute, veral as dit kom by kook. Maar as u 'n gereg in die verskillende stadiums proe, en indien nodig aanpassings maak, kan u help om 'n gereg te red voordat dit aan die etenstafel kom.
Met oefening, 'n bietjie geduld en 'n basiese begrip van hoe geure in die algemeen werk, is u op pad om kos soos 'n pro te proe en u geregte perfek aan te pas. Ons handige gids bevat alles wat u nodig het om aan die gang te kom, insluitend 'n uiteensetting van verskillende soorte geure en hoe u voedsel kan regmaak wat te sout, soet, suur, bitter of sag is.
Jamie Oliver resep warm sjokolade. Foto: Felicity Cloake
As die ster van die hele vertoning is die keuse van sjokolade hier nie van belang nie. Die meeste resepte, insluitend die van die Hairy Bikers en Jamie Oliver, vereis gewone sjokolade, laasgenoemde spesifiseer die 70% kakao -vaste stowwe wat die standaardkeuse vir kookdoeleindes blyk te wees. Die luukse warm sjokolade van die Good Food -tydskrif stel dit voor "of melksjokolade, afhangende van hoe sjokoladeagtig jy en die kinders daarvan hou".
Nadat ek albei probeer het, besluit ek dat, hoewel melksjokolade 'n soeter, flouerige, romerige resultaat gee wat aan my kinderjare herinner, ek die meer intense, aardse geur verkies wat die hoër kakao -weergawe bied. Miskien is ek uiteindelik 'n behoorlike volwassene.
Nigel Slater resep warm sjokolade. Foto: Felicity Cloake
Ek is egter nie so gesofistikeerd soos mnr Nigel Slater nie, wat sug dat "die meeste sjokolade te veel suiker bevat om bevredigend te wees om 'n warm drankie te maak. Dit eindig meer soos iets wat jy oor jou profiteroles kan gooi". Terwyl ek die stapelvoedsel van die buffettafel verafsku, interesseer dit my - kan ek op die punt staan ​​om 'n ander vlak van warm sjokolade -perfeksie te bereik? 'As u die drank ernstig wil opneem', gaan hy voort (o ek doen Nigel, ek belowe) 'gebruik die bitterste sjokolade wat u kan vind. Versoet dit dan self'.
Ek kan aan geen beter manier dink om my toewyding te bewys as om 50 g van my Venezolaanse swart 100% suiwer kakao aan die saak te bemaak nie. Sodra die sjokolade in die melk gesmelt is, voeg ek suiker na smaak by - en dit is deur God nodig. Selfs nadat ek 'n paar lepels demerara ingeroer het, behou die sjokolade 'n bitter rand, wat dit inderdaad baie volwasse laat voel. Ek kan dit beslis na 'n ete in 'n klein koppie bedien, maar dit raak nie die plek in die kokkelverwarmende stokke nie.
David Lebovitz resep warm sjokolade. Foto: Felicity Cloake
Kosskrywer en voormalige sjef David Lebovitz (skrywer van The Great Book of Chocolate) verskaf 'n resep van die Brusselse sjokolade Wittamer, wat 'n kombinasie van gewone en melksjokolade gebruik in 'n verhouding van 2: 1 - hoewel hy waarsku dat die leser 'moet soek' Dit is van goeie gehalte. Die meeste van die beter persone bevat die persentasie kakao op die etiket. Dit sal waarskynlik beter smaak as die stawe waar 'n klein hoeveelheid sjokolade basies as kleurstof gebruik word ". Dit is meer vreugdevol as die gewone sjokolade -weergawes wat ek probeer het, terwyl dit dieselfde smaak behou het wat hulle 'n interessanter voorstel gemaak het as die eenvoudige melk sjokolade weergawe - met ander woorde die beste van twee wêrelde. As dit oor sjokolade kom, weet die Belge regtig wat hulle doen.
Benewens gewone sjokolade, voeg Jamie ook kakaopoeier by sy Epic Hot Chocolate. Ek wonder of dit die lig wil hou deur die inhoud van die kakaobotter te verminder, sonder om die geurintensiteit in te boet, soos in die uitstekende brownie -resep van Nigel Slater, maar omdat hy dan mielieblom gebruik om dit te verdik, kan ek nie regtig die punt sien nie .
Perfeksie met 'n knippie sout
'N Man met 'n wipplank suid -Engelse aksent vra: "Sal ons 'n lied sing?". 'N Koor van hoë stemme stem saam dat ons dit moet doen. Ek sing beslis niks. Dit is 09:30 op 'n Saterdag. Ek is in die bed. Wie de hel is hierdie mense in elk geval?
Dit is moeilik om woede te onderhou onder die venster onder my slaapkamer. 'N Klein groepie jong kinders kom bymekaar in die keistraat. Hulle is op 'n toer deur Saltaire, die beroemde modeldorpie wat deur Sir Titus Salt buite Bradford, West Yorkshire, in die industriële noorde van Engeland gebou is. Hulle is een van 'n handjievol toere (nie almal wat sing nie) wat gedurende die dag by my huis sal verbygaan.
Saltaire is op 'n somersdag op sy mees boeiende. Die geel sandsteen verhelder soos 'n sonneblom in die son en skep 'n dorpie goud, wat die rykdom weerspieël wat dit in sy geskiedenis gegenereer (en verloor het). Mense speel krieket op die grasperk van Roberts Park. 'N Skuit bied busritte langs die kanaal, terwyl 'n alomteenwoordige roomyswa die tema pas van Match of the Day.
Ek kan nie help om te dink dat ek my in 'n museum gevestig het nie - een onder voorsitterskap van die vaderspeile van die uitvinding, en met groot liefde en trots in hul eer bewaar. Vreemd genoeg is die gevoel van die oorspronklike inwoners op een of ander manier uitgewis. Hulle spoke het gekies om nie in die pophuis van iemand anders te bly nie.
Sedert 1985 word die dorp vir bewaring gelys, maar meer onlangs is dit deur die regering aan UNESCO as moontlike wêrelderfenis kandidaat gestuur. Dit sou dit in dieselfde liga as die Taj Mahal, die Groot Muur van China en die Piramides plaas.
Saltaire, wat aan die rivier die Aire gebou is, fokus op twee meulens. Die Ou Meule is in 1853 gebou en die Nuwe Meule in 1868. Sout het vir sy werkers gesorg deur huise, 'n kerk, winkels en skole, 'n hospitaal en aalmoesehuise wat onder die argitektoniese juwele van die dorp is. Victoriaweg, die boomryke hoofweg, lei u vanaf die top van die stad, verby hierdie geriewe en die treinstasie na die meulens.
Die Old Mill staan ​​internasionaal bekend as die tuiste van die David Hockney -galerye. Dit bestaan ​​uit drie galerye wat elk 'n ander faset van Hockney se visie verteenwoordig. Sy nuwe uitstalling van ontwerpe vir operastelle stel hierdie maand oop. Op 8 Junie het Hockney 'n eregraad van die Universiteit van Leeds ontvang. Junie het hom ook bekroon as Freedom of the City of Bradford, sy tuisdorp. Die New Mill is aan die ander kant van die kanaal geleë en is omskep in nuwerwets woonstelle aan die rivier.
Salt was 'n suksesvolle en welgestelde eienaar van die 19de-eeuse meule met vyf fabrieke in Bradford. Alhoewel die stad in die 1840's hoogty gevier het, was die lewensomstandighede haglik. Daar was geen riool nie en dit word beskou as een van die vuilste dorpe ter wêreld. Met die uitbreek van cholera in 1849 het Salt, wat die vorige jaar tot Bradford se tweede burgemeester verkies is, tot aksie oorgegaan. Deur 'n industriële nedersetting of modeldorpie buite die stad te bou, het hy geglo dat lewens- en werksomstandighede minder gevaarlik sou wees. Sy werkers kon geriefliker vir almal naby die meul woon onder aangename toestande soos skoon water en vars lug.
Die Saltaire -meule is in 1853 geopen. Dit is gemaak van vuurvaste bakstene, klipvlae en gietyster en is 800 000 vierkante meter, ses verdiepings hoog en Italiaans. As ons dit nou in sy elegante gerestoureerde vorm bekyk, is dit moeilik om die onophoudelike moeite wat daarin plaasgevind het, voor te stel. Die werkers van Salt was voorsien van 'n huis, watertoevoer, privaat en gas. Die aard van sy paternalisme is egter getemper deur die outokrasie en ydelheid wat sy werkers die reg geweier het om hul wasgoed in hul erf op te hang om droog te word (hy het gedink dit lyk onnet) en die strate in die dorp vernoem na sy eie gesin.
Sout sterf 23 jaar na die voltooiing van die meule. Oor 'n tydperk van ongeveer 10 jaar het die onderneming uit die hande van die Salt -familie oorgegaan na 'n konsortium. In 1892 word James Roberts die nuwe eienaar.
In die daaropvolgende jare het veranderinge in mode en verhoogde belastingbelasting die wolbedryf in Bradford onder groot druk geplaas. Oorsese ondernemings het strawwe mededinging veroorsaak. Kleiner meulens wat nie die nodige toerusting kon bekostig om die materiaal wat deur die mode voorgeskryf is, te maak nie, het gesluit. Net baie groot ondernemings het deurgedring.
Saltaire's Old Mill is uiteindelik oorgeneem deur Illingworth Morris, wat ook 'n meule in Tullamore, Co Offaly, bedryf het. Maar teen die vroeë tagtigerjare kon selfs nie hierdie moeiliker ondernemings die spanning onderhou nie. Bradford se tekstielbedryf, die wol- en worstedelpunt van die wêreld, wat groot ekonomiese en individuele rykdom geskep het, het in duie gestort. Die New Mill was reeds verlate en die eienaars van die Old Mill het dit gesluit en op die mark gebring.
Die behuising, wat dringend onderhoud nodig het, is reeds via die Bradford Property Trust aan sitende huurders verkoop, wat die begin van private eienaarskap in die dorp was. Toe dit lyk asof dinge nie erger kan word vir die gebied nie, is 'n bod ingedien deur die departement van vervoer, Bradford Metropolitan District Council en die West Yorkshire County Council om 'n snelweg deur Roberts Park te bou.
Maar dinge het omgedraai. In 1984 is die Saltaire Village Society gestig en het binne 'n jaar die Engelse erfenis oortuig om die dorp te noem. In 1984 het die spoorwegstasie ook heropen. Dit het beteken dat die behuising 'n kort entjie se ry van beide Bradford en Leeds af was, en die moontlikheid om in die land te woon en maklik toegang tot werk in die stad te kry, lok professionele persone, soos dit nog steeds is.
In 1987 het die selfgemaakte miljoenêr Jonathan Silver die Old Mill gekoop. Hy het gepas sy fortuin verdien deur middel van 'n ketting klerewinkels. En so is "Soute" verander. Behalwe vir die Hockney -galerye, is die fabriek ook die tuiste van elektroniese vervaardigingsondernemings soos Pace Micro Technology plc en Filtronic Comtek plc, wat dit op die voorpunt van moderne kuns en moderne tegnologie bring.
Soms voel ek in my klein sandsteenhuisie dat ek ook deel is van die uitstalling. Ek verstaan ​​dat mense na hierdie buitengewone plek (wat anders as baie historiese plekke nog steeds daagliks gebruik word) gekyk het, hul gevoel kan verloor wanneer hulle moet terugtrek. Hulle nuuskierigheid is sag en relatief onbelangrik, soos dié van 'n kind. Meer besonders, vir 'n Ierse vrou, wek dit my ook 'n gevoel van trots op en waardering vir waar ek woon.
Die skooltoer begin om later vervang te word deur 'n groep volwasse toeriste met 'n amptelike gids. 'N Mens kan nie help om te wonder wat van die plek kan word met die aanslag van toeriste wat sou aankom as Saltaire die status van wêrelderfenis sou bereik nie. Dit vermaak reeds 750 000 besoekers per jaar.
Tog, in sy huidige besige toestand, behou die dorp steeds 'n lug van kalmte. Dit is 'n oase aan die rand van Bradford, onder toesig van sy voorouers wie se name die strate geniet, en deur die vier groot klipleeus wat buite die Saltaire Club and Institute geleë is. Hulle was oorspronklik bedoel om Nelson's Column op die Trafalgar -plein te stuur en verteenwoordig oorlog, vrede, waaksaamheid en vasberadenheid.
Die temperatuur van u bestanddele maak eintlik saak. As u vergeet het en regtig nie 'n paar uur wil wag totdat u botter reguit uit die yskas gereed is nie, maak 'n bak in die mikrogolfoond warm (of vul dit 'n paar sekondes met kookwater om dit op te warm) en bedek dan u botter vir 'n paar minute daarmee en dit sal gereed wees om te gaan.
Benewens 'n sout smaak, voeg sout tekstuur en ander interessante geure by jou bier. Ons wys u die basiese beginsels en gee u 'n paar idees om te probeer!
Sout in bier word byna uitsluitlik geassosieer met die 'herontdekte' Duitse bierstyl, gose. In hierdie tert, pittige koringstyl, voeg die sout 'n lekker, skerp, pittige noot by om die tertgeure te kontrasteer. Tipiese resepte vir gose benodig slegs ongeveer 'n half tot 'n volle ons sout vir 'n bondel van vyf liter. Dit word gewoonlik laat in die kook bygevoeg, miskien om subtiele geure te handhaaf wat kan vervorm, maar dit sal waarskynlik nie nadelig wees om dit vroeër te kook nie. Ek sal dit waarsku om dit nie in die mengsel te plaas nie, aangesien dit die aktiwiteit van die ensiem op ongewenste maniere kan beïnvloed.
Aangesien sout in 'n relatief klein hoeveelheid gebruik word, kan 'n brouer vergewe word omdat hy nie te veel nadink oor die tipe sout wat hy moet gebruik nie. Aangesien dit so 'n unieke en kenmerkende bestanddeel van die styl is, is dit die moeite werd om die regte sout te pluk vir 'n gewenste impak. U kan 'n belaglike aantal soutvariëteite op die mark vind, en alhoewel hulle almal spesiaal gebruik word, word sommige tipes beskou as gevolg van hul tekstuur en oplosbaarheid op die tong. Miskien kan meer verfynde verhemelte die genuanseerde tekstuele verskille opspoor van 'n spoggerige Franse seesout in hul gose, maar ek dink dat ons vir hierdie gesprek kan bly by variëteite wat 'n invloed kan hê op die smaak en 'oplosbaarheid' kan vergelyk met die foodies.
In 'n knippie (voluit bedoel) kan kosjer sout die gewenste doelwit lewer om sout aan 'n bier te voeg, en dit is omtrent dit. Dit bevat nie die jodium of anti-koekmiddel (natriumaluminosilikaat) wat in tipiese tafelsout voorkom nie (MOENIE GEBRUIK NIE), maar dit is byna uitsonderlik natriumchloried. Dit bied geen ander mineraliteitseienskappe wat sommige van die gewenste moutgeure kan verbeter nie. Dit sal vinnig in die wortel oplos, so dit kan baie laat bygevoeg word. Kosher sout is 'n bruikbare alternatief, maar seesout behoort die eerste keuse te wees.
Daar is 'n magdom verskillende seesoute beskikbaar, en 'n brouer kan dit geniet om 'n boetieksout van 'n spesifieke geografie te kies om 'n sekere gevoel van plek by sy/haar bier te voeg. Uiteindelik is dit die spoorminerale in die sout wat die ekstra geur toevoeg. Tipiese wit seesout sal effens meer mineraal wees as sy koosjer eweknie. Dit bevat spoormagnesium, mangaan, kalsium en kalium, wat 'n algehele "pekelagtige" karakter kan gee in plaas van 'n unieke sout karakter, en kan ook die algemene gesondheid van die gis verbeter. Hierdie bykomende komponente, saam met hul chloriedkation, kan die mout- en koringkarakters in die bier aanvul.
Dit is belangrik om die minerale inhoud van u water in ag te neem. As u te min sulfate het, kan al die ekstra chloriede die onderliggende souterigheid verhoog, wat kan aflei van die skerp helderheid van 'n gose. Kleur is die duidelikste aanduiding van watter bykomende minerale in die seesout gevind kan word. Pienk Himalaja -sout of Hawaiiaanse Alaea -seesout het 'n verhoogde ysteroksiedinhoud, dus die rooierige/pienk kleur. Spooryster kan 'n interessante komponent by die bier voeg, maar hoewel dit vleis baie goed aanvul, kan dit 'n effense bloedagtige karakter aan die bier gee as dit oorgedra word. Dit kan ook die langtermynstabiliteit beïnvloed deur oksidasie te verhoog, maar vir 'n bier wat bedoel is om vars en vinnig ingeneem te word, is dit minder kommerwekkend. Kauai seesout het 'n bykomende houtskoolkomponent, wat 'n duidelike grys/swart kleur en 'n rookkarakter gee, wat 'n ongelooflike kompleksiteit kan toevoeg tot 'n vrugtige gose (gebraaide pynappelgans met Kauai seesout klink ongelooflik).
Buiten die gose kan sout die soetheid of suurheid in 'n styl balanseer of sommige van die onderliggende ryk geure verbeter. Handwerkbrouers begin die veelsydigheid van sout in 'n aantal verskillende style toon, soos die onlangse nie-gose gesoute vrystellings uit New Belgium (Fort Collins, Colorado), Monkey Paw (San Diego, Kalifornië), Fonta Flora (Morganton, Noord) Carolina) en Jester King (Austin, Texas) getoon. Met al die verskillende soute en seesoute op die mark, sal 'n onverskrokke brouer nooit sonder opsies wees om te eksperimenteer nie.
'N Geïllustreerde gids om die elemente van kook te bemeester - sonder resepte
Samin Nosrat het bekend geword as die sjef wat Michael Pollan leer kook het, nadat die beroemde kosskrywer haar in sy boek verskyn het Gaar en sy gelyknamige Netflix -program.
Bemeester die elemente van goeie kookkuns
Nou deel sy haar wysheid met die massas in haar nuwe, geïllustreerde kookboek genaamd Sout, vet, suur, hitte: bemeester die elemente van goeie kook. Die sleutel tot goeie kookkuns, sê sy, is om te leer om die elemente in balans te bring en jou instink te vertrou, eerder as om net resepte te volg.
Nosrat se eie formele kookkuns het gekom by Chez Panisse, die legendariese restaurant in Berkeley, Kalifornië, gestig deur Alice Waters. Sy het eers daar gegaan as 'n eetplek, daarna 'n pos gevra en 'n werk gekry. En dit was tydens die kook by Chez Panisse dat Nosrat die onthulling gekry het wat uiteindelik tot hierdie kookboek gelei het - dat sout, vet, suur en hitte die belangrikste elemente van goeie kos is.
'Die elemente en beginsels van professionele kookkuns word nie altyd vertaal na die huiskok nie,' vertel sy aan Rachel Martin, NPR. "Resepte moedig jou nie aan om jou eie sintuie te gebruik en jou eie oordeel te gebruik nie. En sout, vet, suur en hitte kan jou kompas wees as jy dalk nie ander gereedskap het nie."
Nosrat maak haar lesers vry om hul eie sintuie te gebruik in plaas van maatbekers.
Sy sê ons moet dinge sout totdat dit soos die see proe - dit is 'n pragtige beeld, maar dit klink ook na baie sout.
'N Knippie sout Met vergunning van Wendy MacNaughton steek onderskrif weg
Met vergunning van Wendy MacNaughton
'Gebruik net meer as waarmee u gemaklik is, ek dink dit is 'n goeie reël vir die meeste mense,' sê sy. U weet, veral as u dinge in soutwater kook, is die idee dat die meeste kosse nie baie tyd in die water spandeer nie. Die idee is dus om dit sout genoeg te maak sodat die kos genoeg sout kan absorbeer en van binne gekruid word. Baie keer gebruik jy in totaal minder sout as jy die sout van binne kry, want dan is die ding nie te sterk aan die buitekant nie, maar sag in die middel. "
Die gesprek van Nosrat met Martin word hieronder opgesom. Die transkripsie is geredigeer vir duidelikheid.
RACHEL MARTIN: Laat ons dus vet word, wat die volgende sentrale element in kook is. Dit is iets waarvoor mense bang is. Alhoewel ons die verskil tussen goeie en slegte vet verstaan, kry vet steeds 'n slegte kook tydens kook.
Vir my is dit 'n tragedie, want ek dink vet het hierdie merkwaardige vermoë om ons al hierdie verskillende en baie interessante en heerlike en watertandige teksture in ons kos aan te bied. En dit gaan net daaroor om te leer hoe om die teksture uit die vet te verwyder wat u reeds gebruik.
Wat bedoel u as u oor suur in ons kos praat?
Vir my gaan dit net daaroor om die lekker, pittige balans te kry in 'n hap, in 'n maaltyd of in 'n gereg. En u kan dit kry deur sitrus en asyn en wyn, wat miskien die drie duidelikste en bekendste suurbronne is. Maar dan is daar suur in soveel ander dinge. Byna elke spesery wat ons by ons kos voeg, is suur, daarom is u altyd honger na salsa en suurroom en guacamole as u 'n burrito met boontjies en kaas kry, want dit is 'n goeie idee om dit op te sit. geur.
Wat beteken 'sout om te proe' eintlik?
'Sout na smaak' kan 'n verwarrende instruksie in resepte wees, aangesien 'quotaste' nie 'n konkrete meting is nie. Kookblog The Kitchn laat ons weet wat hierdie dikwels verwarde frase werklik beteken.
& quot; Sout na smaak & quot; beteken nie & quotry om jou geregte te maak nie sout. & quot Hou eerder in gedagte wat sout as geurmiddels doen: dit verminder bitterheid en bring die geure van ander, meer subtiele bestanddele na vore.
As u 'n gereg wat plat of bitter smaak, kan 'n bietjie sout die enigste oplossing wees. Voordat u nog speserye of speserye byvoeg, moet u net 'n teelepel of 'n gesonde knippie sout met drie vingers byvoeg. Proe weer en kyk of die geure verbeter het. Voeg nog 'n bietjie by. Proe weer.
En vergeet nooit die belangrikste deel nie: die proe. Klik op die skakel om meer te lees.
Die ikoniese merk vir bitters voeg sedert die verbod 'n pienk tint en 'n tikkie speserye by die kookkuns.
Alhoewel die kookwenke wat tans op die groot papieretiket op 'n bottel Angostura -bitters gedruk is, u anders sou laat glo, was daar aanvanklik nie veel kombuiseksperimente by die House of Ango nie. Die aromatiese bitters-wat in 1824 geskep is deur dr. Johann Siegert, 'n Duitse geneesheer wat in Angostura, Venezuela woon, en nou alomtegenwoordig is in kwaliteit cocktailbars, goed ingerigte tuisbars en drinkplekke tussen-is oorspronklik ontwikkel as 'n medisinale hulpmiddel terwyl Siegert chirurg -generaal van Simón Bolívar se leërs was. Dit het gewerk, en in 1850 tree Siegert uit die weermag om op sy groeiende onderneming te fokus. Hy het Angostura begin uitvoer na Engeland, die Verenigde State en die hele Karibiese Eilande, waar die genesing vinnig opgeval het.
Vyf jaar na Siegert se dood in 1870 verhuis die gesin en die onderneming na Trinidad en Tobago om politieke onrus in Venezuela te vermy, en sy seuns, Carlos, Alfredo en Luis het die onderneming oorgeneem. Die tydsberekening was toevallig, aangesien die goue era van skemerkelkies net meer as 'n dekade oud was, en binnekort is Angostura hermerk as 'n onontbeerlike cocktailkomponent - een wat 'die aromatiese geur van die trope aan u drank verleen', volgens 'n advertensie uit 1902 van verspreider JW Wuppermann. Dieselfde advertensie het ook belowe dat Angostura 'die maag versterk', vermoedelik as daar te veel geurige gees ingesluk is.
Die onderneming het nuwe maniere bedink om Angostura buite die kroeg en medisynekas te gebruik, en belowe verbruikers dat dit ''n uitstekende smaak' 'bied, van vrugte en slaaie tot vis.
Eers toe die Verbod, met die Volstead -wet wat die verbruik van alkohol tussen 1920 en 1933 effektief onwettig gemaak het, het die bemarkingsmasjien van Angostura bitter as 'n kulinêre 'geurversterker' aangewys sodat die onderneming kon voortbestaan. Anders as sy mededingers, het Angostura "daarin geslaag om die Amerikaanse regeringsamptenare te oortuig dat dit te bitter was om alleen te drink, sodat dit tydens die verbod wettig verkoop kon word," het Mark Bitterman gesê. Bitterman se Veldgids vir Bitters en Amari. Tog was dit noodsaaklik dat die onderneming nuwe maniere bedink het om Angostura buite die kroeg en medisynekas te gebruik, wat die verbruikers belowe dat dit ''n uitstekende smaak' 'bied, van vrugte en slaaie tot vis.
In 1934 word 'n promosieboekie genoem Angostura resepte debuut, met hartige en soet geregte wat ontwikkel is deur 'n lys van die beste sjefs van die dag. Die kombuis, kieskeurig en Eurosentries, was waarskynlik intimiderend vir huiskokke wat deur depressie geteister is-met resepte soos lamniere turbigo (van sjef steward Gaston Michel van Roosevelt Hotel in New York) en filet sole vigneronne à la Angostura (van chef de cuisine Emmanuel de Runigo, SS Paris, French Line) in die 32-resepteversameling. Die resultaat was die van Angostura Vir tuisgebruik, wat 'n jaar later gepubliseer is, vir die bereiking van meer toeganklike (en vermoedelik tuis-ekonoom-ontwikkelde) tariewe, soos gestoofde pruimedante, Angostura-roomys, kaashaas (gebraai, dan gestoof, konyn, stadig gekook en bedien in 'n hawe - en met Angostura-versterkte sous), skaapvleisbouillon, en iets wat 'roosterwater' genoem word, wat 'bruin, hard geroosterde brood' in koue water moes deurdring, die gevolglike sous besmeer en met bitter salf gesmeer het.
Die onderneming se poging om bitters van die kroeg na die huiskombuis te vervoer, het in 1958 voortgegaan met die koms van Die geheim van goeie smaak: die Angostura -kookboek, wat Amerikaners onderrig het oor hoe 'n tikkie bitter alles van Tunanoodle Dinner tot Meat Ball Gems ''n skeut internasionale flair' kan gee. Teen die vroeë sestigerjare het selfs die etiket van Angostura kookkuns bevat, en dit het opgemerk dat alles van pomelo en sop tot "maalvleis" en puddings baat by 'n bietjie bitter.
Terwyl sommige van die handelsmerke van die handelsmerk deur die jare-soos selderystingels gevul met maaskaas met 'n bietjie Angostura-as 'n bietjie gekonfronteer is, is baie van die middel-eeuse resepte vandag nog relevant. Roereier, souse en sampioensop kry 'n hupstoot van umami uit 'n paar druppels vloeibare ink, terwyl geregte met koue weer soos versuikerde patats met Angostura crème fraîche nuwe moontlikhede bied vir 'n ou klassieke. Bitter werk ook goed in nageregte, en voeg 'n aanloklike sweempie speserye by sjokoladesous en pikant tot appelbitter, volgens die webwerf van die onderneming.
Parallel met die opkoms van Angostura in die Verenigde State, is die gebruik van bitter in die Wes -Indiese Eilande - waar Jamaikane, Trinidadiërs en Barbadiërs sedert die begin van die handelsmerk fanaties was oor bitters - maar hulle gebruik die bestanddeel meer in drank soos rum punch of as 'n afwerking vir gin en tonics. Gemeng met warm water, word dit gebruik as 'n middel vir 'n maagpyn (of 'n babelaas).
Sê die Jamaikaanse sjef en skrywer Michelle Rousseau, wat saam met haar suster, Suzanne, 'n restaurant in Kingston genaamd Summerhouse is, 'Ons gebruik blatjang, pepersous en warm piekels as smaakversterkers of as toevoegings tot 'n maaltyd, maar nie bitter nie. Tog is Angostura so gewild dat die handelsmerk sinoniem is met die bestanddeel. As jy sê 'voeg 'n bietjie Angostura by', weet almal presies wat jy bedoel. " Na 196 jaar in besigheid, so hulle moet.
L.E.O. (Lox, eiers en uie)
Resep aangepas van Gabe Kennedy, wenner van ABC se 'The Taste'
½ koppie fyngekapte wit ui (½ klein wit ui)
8531 koppie (2 onse) lox, in klein blokkies gesny
1. Verhit die botter in 'n medium-kleefvrye pan oor medium-lae hitte. Voeg die uie by, geur met 'n knippie sout en kook tot sag en deurskynend, roer af en toe, 7 minute.
2. Breek intussen die eiers in 'n medium bak en klits tot die eierwitte en eiergele 20 tot 30 sekondes bymekaar is. Wees versigtig om nie te veel te hoog te wees nie. Voeg die eiers by die uie en kook, roer voortdurend met 'n rubberspatel totdat die eiers sag word en amper gaar is, 2 ½ minute. Verwyder van die hitte en roer die laks onmiddellik by. Versier met die grasuie, besprinkel met Aleppo -peper en skilferige sout, en sit voor.