In hierdie artikel betoog ek dat die diagnose van, en kuur vir, eietydse Westerse moderniteit wat Bernard Stiegler voorstel, ’n belangrike bydrae lewer tot die voortgaande ontwikkeling van die visie van ’n regverdige, erbarmlike maatskaplike wêreldorde, maar dat sy bydrae versterk mag word deur ’n dialoog met die Zen-Boeddhisme. Eerstens word Stiegler se oorsig van industriële en hiperindustriële Westerse samelewings en hul ongesteldheid, wat Stiegler simboliese ellende noem, aangebied met besondere klem op die rol van aandag. Tweedens word sy kuur van ’n nuwe otium van die volk as die herkultivering van aandag deur kuns en onderwys aangebied. Derdens behandel ek ’n essensiële element van...