Charl-Pierre, jou insette waardeer ek baie en neem dit ter harte. ‘n Vorige poging met Atwood het ‘n heerlike gesprek hier veroorsaak: http://versindaba.co.za/2010/11/02/n-vertaalde-gedig-oor-n-digter-met-n-geel-oortrektrui/ Om in te skryf op die weeklikse nuusbrief tik jou e-pos adres hieronder. 'n Bevestigings e-pos sal aan jou gestuur word! Dit was die goeie ou dae toe jy in die oggend aan die Mona Lisa se glimlag kon werk (moet die mond ‘n bietjie boontoe of ondertoe krul?), helikopters in die middag kon ontwerp en in die aand skelm lyke kon gaan opgrawe om meer oor jou eie anatomie te leer. Die spreker erken haar verknogtheid aan die verlede in ’n gedig soos “foto van ’n landskap” (p.75) wanneer sy skryf: “want ek kleef aan vergane tyd / om alles te herleef […]”. Die vlek op die lessenaar waar sy sit en werk, is die skakel met die dood van die vader sowat veertig jaar gelede – ’n gebeurtenis wat sy byna lyflik in die hede herroep (“agter die lessenaar”, p.81-82).