Beperkende eetversteurings in normale en hoërgewig-individue
Dit is histories aanvaar dat individue met anorexia nervosa uitkyk en baie lae gewig het. Trouens, tot die mees onlangse uitgawe van die diagnostiese handleiding wat gebruik word om die siekte te diagnoseer, was een noodsaaklike maatstaf "gewig minder as 85 persent van die verwagte." Wat minder algemeen erken word, is dat beperkende eetversteurings, wat gekenmerk word deur dieetbeperking of gewigsverlies, kan manifesteer in individue op hoër gewigte.
In my eie kliniese praktyk het ek individue by gewigte gesien wat normaalweg as "normaal" beskou sou word wat beperkende eetversteurings gehad het, kompleet met amenorree (gemis menstruasie tydperke) wat 'n algemene newe-effek kan wees op 'n vermindering van ideale liggaamsgewig . Volgens my pasiente se verslae het hul vorige dokters nooit voorgekom dat die amenorrhea weens dieetbeperking te danke was nie. Hierdie dokters het talle ander moontlike oorsake vir die pasiënt se gebrek aan menstruasie gehad en kon hulle nie met 'n eetversteuring diagnoseer nie.
In 'n samelewing met vertonings soos "The Biggest Loser" wat uiterste gewigsverlies (en eetversteurde gedrag) bevorder, kan die gevolge van hierdie onkunde wydverspreid wees. Kai Hibbard, 'n wenner van "The Biggest Loser," het uitgedaag oor haar wanordelike eet en die mediese gevolge wat voortspruit uit haar uiterste gewigsverlies.
Oor haar ervaring op "The Biggest Loser," het Kai Hibbard berig
So ek het tot op 'n punt gekom waar ek net sowat 1 000 kalorieë per dag eet en ek het tussen vyf en agt uur per dag gewerk. . . En my hare het begin uitval. Ek was in kneusplekke bedek. Ek het donker kringe onder my oë gehad. Nie te heeltemal grafies nie, maar my tyd het heeltemal opgehou en ek het net drie uur per nag geslaap.
Haar laagste BMI (aan die einde van die skou) was 23.2, wat binne die "normale" reeks tussen 18.5 en 24.9 beskou word.
Lebow en kollegas het 179 inname-evaluerings vir adolessente wat vir eetversteuringsevaluasies by die Mayo Clinic aangebied is, nagegaan. Alle adolessente was op soek na hulp vir 'n beperkte eetversteuring, wat gekenmerk word deur gewigsverlies en / of dieetbeperking. Die bevindinge het aan die lig gebring dat diegene met 'n geskiedenis van oorgewig is, in vergelyking met individue sonder hierdie geskiedenis:
Aangebied met 'n gewigstatus in 'n reeks wat tradisioneel as 'gesond' beskou word (BMI tussen 18.5 en 24.9) ten tye van die behandeling
Het 'n groter daling in BMI ervaar
Was siek vir sowat 10 maande langer
Het eetversteurings gehad wat net so ernstig was in terme van algemene simptome, amenorrée en aantal gerapporteerde fisiese simptome.
Alhoewel sommige adolessente en kinders (en waarskynlik selfs volwassenes) dalk op gesonde of normale gewigte voorkom, kan hulle aansienlik fisies of emosioneel benadeel word as hulle 'n eetversteuring of wanorde eet. Byvoorbeeld, ander navorsing het getoon dat pasiënte wat 'n groter persentasie van hul baseline BMI verloor het mediese probleme so ernstig soos dié van pasiënte wat teen 'n laer BMI aangebied het, maar wat minder gewig oor die algemeen verloor het.
Daar is beduidende implikasies vir hierdie bevindinge:
Baie ernstige eetversteurings kan ongemerk word omdat ons op absolute gewigte te veel gefokus word as barometers vir die gesondheid.
Fisieke komplikasies van semi-hongersnood en gewigsverlies-rooi vlae in 'n lae gewig-word dikwels oor die hoof gesien in pasiënte met hoër gewig.
'N BWI wat in die hoër gewigskategorieë val, is normaal vir sommige individue. Hierdie mense kan ondersteuning van professionele persone nodig hê om te leer om 'n liggaamsgewig te aanvaar wat hoër is as wat die kultuur oor die algemeen wenslik ag.
Selfs in die afwesigheid van lae gewig, moet die praktisyns bly fisiese gevolge van wanvoeding of eetversteurde gedagtes en gedrag.
By die beoordeling van 'n individu met eet-simptome en / of gewigsverlies, moet verskaffers die gewigsgeskiedenis van 'n volwassene (of in die geval van 'n adolessent, die volle ontwikkelingsgroeikromme ) eerder as 'n enkele data-punt oorweeg.
Individue met 'n geskiedenis van oorgewig kan langer ly voordat hulle geïdentifiseer word. Aangesien vroeë identifikasie die beste voorspeller is van volle herstel van 'n eetversteuring, moet groter aandag aan hierdie bevolking betaal word.
Beide in gesondheidsorginstellings en die samelewing in die algemeen word 'n vetsugtige of oorgewigspersoon se gewigsverlies dikwels as positief beskou. Dit kan egter die persoon van hoër gewig in gevaar stel vir die ontwikkeling van 'n beperkende eetversteuring. Oor die algemeen ondersteun die wetenskap dat ekstreme dieet moedeloos moet wees. Verder en veral fundamenteel, is dit belangrik om te onthou dat eetversteurings met enige gewig kan voorkom.
> Lebow, J., Sim, L., & Kransdorf, L. (2014). Voorkoms van 'n geskiedenis van oorgewig en vetsug by adolessente met beperkte eetversteurings. Blaar van Adolessente Gesondheid, 19-24.
> Neumark-Sztainer, D. (2015). Hoër gewigstatus en beperkende eetversteurings: 'n Oorgemaakte kommer. Blaar van Adolessente Gesondheid, 56, 1-2 .
> Peebles, R., Hardy, K., Wilson, J., en Lock, J. (2010) Is Diagnostiese Kriteria vir Eetversteurings Merkers van Mediese Erns? Pediatrie, 1193-1201 .