Hierdie artikel is 'n ondersoek na Hugh Masekela se vind van sy self as 'n musiektroebadoer, en die raamwerke waardeur die konstruksie van die herinneringsproses toegelaat word om te ontvou. Daar word aangevoer dat, in teenstelling met outobiografiee wat onbetwisbaar weerstandsliteratuur is, Masekela se Still Grazing (2004) 'n ongewone mengsel van weerstandsliteratuur, sy vind van homself as troebadoer, van skollie-agtige ondeundheid, en die internasionalisering van sy self is. Hierdie sonderlinge mengsel verhul net soveel as wat dit openbaar oor Masekela en sy verbintenis tot 'n voortgaande proses van selfvinding. Die teks wemel van Eros-vieringe, brassery en beredeneerde maneuvers van die uitgewekene. In did proses word die idee van nasionale identiteit en krisisse ingetrek by die skolliemetafoor met die doel om afskuwelike episodes te distansieer. Laasgenoemde word op vernuftige wyse weergegee en gerasionatiseer. In die ware gees van die skollieraamwerk eindig die outobiografie in 'n toon van hervorming, gedra deur 'n ernstige belydende trant met betrekking tot die onbesonnenhede van die verlede, terwyl nog 'n verdere raamwerk vir vind van die self na vore kom: did van die man wat ontkom het aan die tand van die tyd.