Die nalatenskap van Hugo Chavez - EU-verslaggewer
Hugo Chavez, wat oënskynlik onvernietigbaar is, skelm in die olyfkleurige uniform, het al die voordele van 'n groter figuur as die lewe. Chavez het homself vir byna 14 jaar uitgebeeld as hierdie vaderfiguur wat elke aspek van die Venezolaanse lewe voorsit. Charismatiese en omstrede, hedendaagse Robin Hood vir sommige, slim outokraat vir ander, hy was Latyns-Amerika se langsdienende president - maar teen wat kos dit? Sy lewenslange ambisie om Venezuela in 'n sosialistiese utopie te verander, het miskien sy gang geloop, maar die somber nalatenskap van politieke en ekonomiese ondergeskiktheid sal bestaan.
Die dood van Chavez dra 'n gevaarlike presedent wat daarop gemik is om kontinuïteit te verseker terwyl hy ongewenste verandering afweer. Immers, geen self-geabsorbeerde heerser hou daarvan om die stelsel wat hy so noukeurig bedink het, ongedaan te maak na sy fisiese afsterwe nie. Van smeerveldtogte tot uitdeelstukke, Chavez se optrede val net op sy pad na politieke sukses. Daar is reëls vir die vul van die kragvakuum, beginsels wat elke beginner sal nakom as hy deur die geledere wil optrek. Net soos ander leiers in die geskiedenis wat 'n soortgelyke gat gelaat het, wou Hugo Chavez hê dat sy ideologie moes voortleef.
Sy nalatenskap ontvou 'n stap vir stap politieke gambit, 'n moet vir elke aspirant-caudillo:
Stap 1: behaal die beste leiersposisie. Word 'n verkose outokraat
Hierdie professionele bofbalspeler wat president wou word, het op 23-jarige ouderdom die eerste keer teen die regering saamgesweer. Jare later, in 1992, het Chavez 'n bloedige dog mislukte staatsgreeppoging teen die demokraties verkose Carlos Perez gelei. Na 'n oneervolle ontslag en 'n gevangenisstraf van twee jaar het hy Kuba besoek en 'n hegte vriendskap met Fidel Castro begin. Van die ouer leier Chavez verneem dat om deur en deur 'n militêre man te wees, nie genoeg is nie, dat verkiesings 'n beter, minder verdelende roete na mag bied as geweld. Die belofte om armoede en korrupsie uit die weg te ruim, het hom in 1998 die presidentskap besorg. Die gebruik van die behoeftes en frustrasie van die mense het hom die middele gegee om legitimiteit te skep. Dit maak nie saak hoe omstrede sy optrede was nie, hy kon altyd na die stembus gaan vir goedkeuring.
Chavez het aan die wen drie presidensiële verkiesings deelgeneem, almal beskadig deur onreëlmatighede. As president sou hy nooit skroom om sy wetgewende teenstanders te omseil en per besluit te regeer nie. Geen onafhanklike instelling is ongeskonde gelaat nie. Hy het 'n lojalis in die Hooggeregshof aangestel, terwyl hy die Sentrale Bank omskep het in 'n agent vir buite die begroting. Hierdie sogenaamde mens van die volk het nooit toegegee aan die strengheid van die verkose amp nie. Hy het nie net sterk bande met die weermag behou nie, maar ook sy mag gedurende sy presidentskap uitgebrei. Agter Chavez se militêre bewerking het 'n opregte wantroue in die bekroonde onderdruktes gestaan. Die hele tyd het hy goed geweet op wie om te vertrou. Waarskuwing genoeg om dit nooit te vertoon nie en miskien gegriefdheid onder sy behoeftige volgelinge aan te wakker, het Chavez sy politieke oorlewing te danke aan die getroues in uniform.
Stap 2: verlam alle opposisie
Op maat van sy politieke ambisies herskryf Chavez die Grondwet soos hy goed dink. Dit was een van sy eerste optredes nadat hy sy amp gewen het. Die verswakking van kontrole en saldo's op die uitvoerende gesag, deur wetgewing by wetgewing, wat sy termyn tot ses jaar verhoog het, het gehelp om meer mag bymekaar te maak ten koste van die opposisie. Met verloop van tyd het Chavez die stelsel verder laat verdwyn toe hy ná 'n aanvanklike terugslag in 2007 daarin kon slaag om die hoogste wet weer te wysig en sodoende die termbeperkings heeltemal te herroep.
Die koei van die opposisie het 'n doel op sigself geword. Nadat hy in 2004 'n referendum vir herroeping gewen het, het Chavez diegene getug wat gevind is wat die skuif ondersteun. Hy suiwer media, ontslaan staatsamptenare en weier selfs paspoorte aan wie teen hom gestem het.
Die voordele van beloning blyk later van onskatbare waarde te wees. Sy oorheersing was byna absoluut. Chavez beveel die luggolwe terwyl hy staatsbronne doen. Hy was op elke TV-stasie, te eniger tyd, dag en nag, en het ure aaneen gewankel, terwyl die opposisie slegs drie minute per dag toegelaat is.
Namate sy invloed toegeneem het, het sy onverdraagsaamheid teenoor alle moontlike onenigheid toegeneem. Telkens wanneer die opposisie goed sou vaar in plaaslike en nasionale verkiesings, sou die president maniere vind om streeksliggame en die nasionale wetgewer van baie van hul magte te stroop. Alles wat Hugo Chavez gedoen het, was bedoel om steun te verleen en enigiemand te belemmer om sy gesag uit te daag.
Stap 3: Ontwikkel 'n handelsmerk
Een van die bekendste leiers in Latyns-Amerika, is Chavez baie van sy sukses te danke aan sy persoonlike charisma. Hy
ontwikkel 'n handelsmerk, wat anti-Amerikaans en anti-kapitalisties is, 'n opvolger van Che Guevara en Fidel Castro.
As u die president van die Verenigde State blykbaar 'n swaelagtige duiwel voor die Algemene Vergadering van die VN noem, help dit u verkiesingsvooruitsigte. Chavez gebruik soos geen ander Bush se wêreldwye ongewildheid om veld te wen nie. Hy het nooit 'n kans gemis om die Amerikaanse president in die openbaar te skel nie.
Chavez het sy manipulerende talente gebruik om scenario's verder te versinnebeeld, sodat die VSA onophoudelik beplan om hom omver te werp. Die Verenigde State het die eksterne bedreiging geword wat elke outokraat dringend nodig het. Dit het die sondebok geword vir Venezuela se ekonomiese ellende en 'n bron van legitimiteit vir die president se bekoorlike aanval in die buiteland.
Stap 4: afhanklikheid van vervaardiging
Wat Chavez so 'n skerpsinnige politikus gemaak het, was sy begrip dat dit op groot skaal afhanklikheid moet wees om aan bewind te bly. Hy het sementfabrieke, plase, staalfabrieke, telekommunikasieverskaffers en die oliebedryf genasionaliseer. Staatsubsidies het in trae sektore gestort terwyl die ekonomie dieper in hoë inflasie en lae arbeidsproduktiwiteit gesak het. Chroniese tekorte aan alles, van olie tot melk, het gevolg. En ondanks 'n oplewing in kommoditeitspryse, het Venezuela die laagste ekonomiese groei in Latyns-Amerika beleef.
Vir die skep van hierdie ekonomiese malaise en die ineenstorting van sy land se ineenstorting, is Chavez beloon met 'n vars verkiesingsmandaat. Ons verstaan ​​hier dat hoe korrup 'n stelsel ook al is, dat u net soveel kan bereik deur verkiesingsbedrog en afpersing. Die ware truuk agter dit alles is die korrupsie van die mense. Chavez het daarin geslaag om hulle nie net ekonomies afhanklik te maak nie, maar ook emosioneel gedemp. Mense het vir Chavez gestem omdat hy hulle goed oor hulself laat voel het. Hy het hul tekortkominge weerspieël en bewys dat die land se president so gebrekkig is soos hulle. Deur middelmatighede te bevorder en 'n onwrikbare gedrag te toon, het Chavez sy aanhangers getoon dat hulle ook eendag in sy voetspore kan volg. Hy het nooit toegegee dat hy die konvensionele wysheid aangevuur het dat Venezuela se toekoms van hom afhang nie.