Sy komvandaan is ’n hok, maar vandag is HemelBesem groot. Hy bied Pasella op SABC2 aan. Hy speel in Noem my skollie. Hy werk saam met die ATKV en WOW. Hy besoek skole. Op RSG bied hy reekse aan. In Suid-Afrika, Namibië, Nederland en België trek hy vol sale. Hy was al op verskeie TV-reekse te sien en in talle verhoogproduksies.
Skaamteloos rap hy in Afrikaans, dink hy in Afrikaans, skryf hy in Afrikaans, omarm hy sy menswees in Afrikaans en vertel sonder skroom sy storie uit die perspektief van sy komvandaan, van diegene wat anders praat as die “een soort Afrikaans in die hoofstroom-media”.
Hy het ’n passie vir Afrikaans en is onder meer betrokke by die US Woordfees se projek Woorde Open Wêrelde (WOW), wat daarop gemik is om ’n liefde vir lees by skoolkinders te kweek. Hy is ook betrokke by die ATKV se jaarlikse Liedjieslypskool, wat daarop gemik is om nuwe Afrikaanse liedjieskryftalent te ontwikkel.
Twee silwer toekennings, Montagu Kunstefees, vir twee karakters uitgebeeld in Sneeuwitjie en die sewe bergies, ’n verwerking van Pieter W Grobbelaar se teks
In hierdie interessante outobiografie vertel HemelBesem oor sy grootwordjare in ’n “hok” en die merkwaardige pad wat hy na roem gestap het. Vandag gesels hy met professore in verskillende kontinente oor taal en Afrikaans, maar hy tree ook gereeld op vir die skoolkinders in die arm skole, want sy passie is om vir hulle te sê: Julle kan! Hy doen dit in Afrikaans.
Jy kry die fist-bump onder ons mense. Dis nou wanneer ’n ou sy vuis soos Bruce Lee na jou wys, en jy doen dieselfde, tot albei vuiste se kneukels teen mekaar raak. Dis die “power to power”-groet, of “power to you”. Dis vir daai ouens wat weet hulle deel dieselfde struggle.
Dan is daar die een waar jy jou oop hand oplig, wagtend vir die ander ou om sy hand effe te lig en ook oop te maak. Dan, as dit lyk of die uitnodiging aanvaar word, word die palms hard teen mekaar geslaan. Die hande omhels mekaar stewig, en die ou wat eerste gegroet het, trek die ander ou na hom toe, tot hulle twee se skouers mekaar vir ’n oomblik kan raak. Dis vir my ’n mooi gebaar, en een wat ek soveel as moontlik beoefen. Daai groet waar hande en skouers aan me kaar raak, sê indirek: Ek is saam met jou, en ek dra dieselfde burdens wat jy op jou skouer dra. Of: Ek wil daar wees vir jou. Dis die “ervaar”-deel van die groet. Ek het jou gesien, ek het jou gehoor, gevoel en nou ervaar ek jou ...
Sommige spel hom as “awe”, maar dis te na aan die Engelse awe. ’n Ander spelling is “awê”, met die kappie wat die klank trek. Dit stop vir my steeds te kort. “Aweh” moet vir my lank genoeg wees, dis hoekom die “h” vir my daar werk. Ag, ek weet ek is sommer bevooroordeeld. Weet jy hoekom? Dis omdat “aweh” vir my so naby aan “Yahweh” is. Dis die Joodse woord vir Jehova of God. Glo dit of nie, maar daar is vir my so ’n hip hop-gevoel aan die hele idee ...
Ek weet nie of dit so is nie, maar vir ’n oomblik kan ’n mens seker vertoef in die mooiheid daarvan ... Of miskien moet ek, soos ’n mens se ma kleintyd vir jou gesê het, my tong deur my mond trek en die nonsens proe wat ek hier praat!