'N Virtuele rit op 'n Chinese trein - Diverse
'N Virtuele rit op 'n Chinese trein
Gaan ry 'n Chinese trein.
Om 04.45 uur word jy wakker van die saggies treurende trein en die vroeë, absurde vroeë, Chinese oggendlig. Dit word nou omstreeks 04:30 lig, waarskynlik omdat China die idee van tydsones verwerp ten gunste van nasionale solidariteit.
Om kwart voor vyfuur wakker te word - meestal die dikste slaggat van die nag met duisternis en drome op hul swaarste - en om 'n liggroen lig te sien opkom, is nog een van daardie gewoontes tussen die wêreld wat so gereeld in China voorkom.
As jy wakker word, is jy nie heeltemal seker waar en as jy is nie. Ontwaking in die trein is 'n ontstellende ervaring. Dit is vreemd dat albei aan die slaap raak en opstaan ​​in 'n merkbare beweging, soos in 'n ander, drywende dimensie.
Dan word die lig en die snorkende senior toergroep hieronder vinnig in die werklikheid gemaal, en dit is tyd om die badkamer in te slaan voordat vyftien mense dit probeer inpak en hul tande borsel en oor mekaar spoeg en mekaar in die gang verbysteek tee termoses, ah, die mensdom!
Binnekort vul die massas die smal gangetjies met al hul reuke en roetines, en gooi koppies warm tee en kou tandeborsels, maar nou, by die eerste lig, is dit nog steeds stil, is daar nog voete wat uitsteek onder die dekmantels en snorke en die bestendige , rustige geluid van die stil trein.
Jy gaan regop sit en jouself dadelik vang voordat jy jou kop op die trein se plafon klap. U het die beste stapelbed in die harde-slaapklas gekies. Hardeslaap is nie soveel soos 'n kramp nie; elke motor bevat tien klein deurlose kamers met ses beddens.
Hierdie is eintlik baie gemaklik en het groot, donsige wit lakens wat jy wil glo dat die nuwe witwassery is. Die drie beddens met een stapelbed het verskillende pryse; die laagste een is vyftien yuan duurder as die hoogste. Dit koop jou vermoedelik ruimte en gemak, behalwe vir die werklikheid wat diegene in die harde sitplekklasse, ewekansige verbygangers, hardnekkige oumas of mense in die boonste stapelbeddings gewoonlik gebruik om jou stapelbed te gebruik as 'n gemaklike raamstoel.
Die middelste stapelbed is in orde, maar sit nog steeds vol met die noedelverkopers en die nuuskierige kykers en die ewekansige arm of voet en is te sentraal vir u smaak. Die bopunt is dus die pad om te gaan, behalwe dat u ongeveer 'n voet minder kopruimte het as die ander twee stapelbedjies, sodat u voortdurend u nek krul in absurde S-vorms.
Maar sodra jy gaan lê, is jy in (relatief) vreedsame kalmte in jou eie individuele heelal. U kan daar lê en u kultuurbepaalde top-stapel-individualisme besin. Dit is nie die geslote deur nie, die ruim, sagte slaapkompartement met vier beddens en valse viltrose op die klein tafeltjies, maar dit is ook nie die harde sitplek met saadjies wat aan jou voete gespoeg word en trekarbeiders wat ook in jou skoot slaap nie.
So krul jy jou kop soos 'n lekker wurm om uit die bed te druk en die klein leer af te sit sonder om op iemand se voete of kop te trap. U stap in die smal gang, rock 'n bietjie, maak u reguit uit en neem die koringlande in wat soggens in die stil lig verbygaan.
Die oggend is waaghalsig en duiselig duiselig, en onder die landskap lyk dit eenvormig en eindeloos. U maak pad na die badkamer, waar u trots is op u ongelooflike stabiliteit met 'n hurk-toilet en 'n trein wat beweeg. Dan spat u u gesig met water, borsel u tande en kop terug na die twee klein uitvoubare sitplekke voor die venster om te sien hoe die oggend groei en die landskappe gly.
Stadig word die trein rondom jou wakker. Ou mans stut en buig en dwaal in hul stywe wit lang onderklere. Die senior toergroep is besig om hul tasse uit te pak op sakke met bisarre Chinese snack-kos. U tel vier tasse alleen saam met die twee ou dames in die onderste stapelbed van u kamer. Hulle dra die onmiskenbare rooi pette van Chinese toergroepe. Hul mansvriende, wat dieselfde pette geskenk het, kom kuier in die stapelbeddens vir 'n klein Chinese ontbytpartytjie.
Jy kyk hoe die fiesta ontvou. Hulle breek metaalbakke uit en die vrouens bedien gierst-congee. Dan is daar gekookte eiers vir almal ('n eend en 'n bietjie hoender) noukeurig geskil en verslind. Dan die fratsparade van vleis — wit worsies met hoender, hoendervoetjies en ondeunde onherkenbare wie-weet-wat. Dan, verfrissend, appelkose en kersies, wat 'n groot hoop kuiltjies op die klein tafel agterlaat. En uiteindelik klein witbroodkoekies uit 'n enorme sakkie wat sê: 'Fine French Bred!' en uiteindelik sak almal terug op hul sitplek om die laaste uur na Qingdao te wag.
Sjoe. U breek intussen u Franse pers uit om u bure te verwonder en te verbaas met koffie, daardie skandalige, kriminele drank. U sit twee soorte slypstukke in die Franse pers en vul dit met warm water (beskikbaar in alle Chinese treine) terwyl die senior toergroep versamel word met voorkoms van verontwaardiging tot verbasing.
Hulle fluister vir mekaar en jy hoor die af en toe 'laowai' (buitelander). Wat doen die buitelander ?! 'Haar maag verwoes!' is jy seker een vrou sê terwyl sy haar kop heen en weer klap. Die groep bejaarde toeriste met 'n rooi kappie hou die volle vier minute van die broeityd dop totdat u die Franse pers na onder druk en u koffie bedien, en hulle wag totdat u dit drink - sal sy dit doen, sal sy dit doen?!? - voordat hulle belangstelling verloor.
Van daar af is dit 'n gladde koffeinhoudende rit deur die plat, stil landskap. Reuse-kernaanlegte styg uit die waas en vervaag weer in die verdwynende koringlande. U sien groot stukke groentevelde waar die klein, verre silhoeëtte van boere gesien kan word wat honger en verlore gaan in hul werk. Van tyd tot tyd verskyn daar 'n pad tussen die onophoudelike plat velde en 'n meisie op die fiets.
Uiteindelik verwoes geboue bedek met pype en drade en antieke metaalwerktuie wat die landskap verower en jy weet dat jy nader kom. U ry verby 'n paar riviere en damme wat 'n groen olierige kleur het, direk uit geanimeerde TV-reekse. In die grys waas verskyn kolle van blou lug, en dan sien jy die treurige wolk wat voorlê, wat dui op rookmis en die beskawing wat inbreuk maak.
Die trein ry uiteindelik deur 'n landskap wat nou oorheers word deur geroeste dele en vetterige fabrieke van wie weet wat, en die af en toe rivier grens in helderkleurige vullis, meestal plastieksakke. Die laaste kilometer van die treinrit is die wreedste. Tientalle migrante met oranje hemp, waarvan die meeste ouer as vyftig is, is gebuig oor die wegspoor op die spore. Selfs die sterkste konstruksiewerkers het duidelike plastiese termoses tee.
Die stad begin te voorskyn kom uit hope stof en bakstene, en uiteindelik verskyn parallelle spore aan weerskante en treinwaens versper die natuurskoon en die trein word tot stilstand gebring. Almal neem terselfdertyd 'n grypplek vir tasse in 'n vrye-vir-almal-chaos, waar dit lyk asof sakke uit die lug val en ledemate oral rondspoel, en dan bespreek mense dit vir die deure. Jy gooi jou pak op jou rug en stap uit in die strome van verbygaande mense, in die Chinese oggend, in Qingdao.