Michael Keaton in gesprekke met die stigter van McDonald's - Nuwe resepte
Na berig word, dink Michael Keaton daaraan om Ray Kroc te speel
Michael Keaton het na bewering die rol van McDonald's se stigter Ray Kroc aangebied in 'n komende film wat vergelyk word met Die sosiale netwerk.
Michael Keaton het pas die Golden Globe vir beste akteur gewen vir sy optrede in Voëlman, en nou is hy glo in gesprek om die rol van die stigter van McDonald's, Ray Kroc, aan te neem in 'n komende film oor die vroeë dae van McDonald's.
Volgens The Telegraph word die fliek genoem Die stigter, en dit volg die verhaal van hoe Ray Kroc, 'n milkshake-verkoopsman, broers en restaurante Mac en Dick McDonald ontmoet het en uiteindelik hul burgerburger in Kalifornië verander het in die sneldiensryk wat ons vandag ken.
Na verneem word, sal die rolprent regie behartig word Saving Mr. Banks regisseur John Lee Hancock, en sal geskryf word deur Robert Siegel, wat 2008's geskryf het Die worstelaar. Die stigter dit klink ook nie na 'n besonder lighartige film nie. The Hollywood Reporter sê die draaiboek word donker en intens beskryf en word vergelyk met Die sosiale netwerk en Daar sal bloed wees.
Resensie: 'Die stigter', die verhaal van 'n groot sakeman
Ray Kroc, die wervelende sentrum van "The Founder", kom nie voor as 'n vleis-en-aartappelsman nie-nog minder 'n magie wat bestem is om hamburgers en patat te smul. Soos gespeel deur Michael Keaton, 'n akteur wat geweldige sentrifugale krag opwek, lyk Ray meer na 'n man wat 10 koppies koffie aangevuur het voordat hy dit 'n aand met 'n bottel Scotch noem. "The Founder" vind nooit uit wat hom laat draai en hardloop nie, maar dit gee jou wel vir meneer Keaton soos die Road Runner. Sy kinetiese optrede verbeter die film nie is die fliek.
Die ware Ray Kroc (1902-1984), soos sakeskoolleerlinge en meer as 'n paar kitskosverbruikers dalk weet, is die entrepreneur wat die groot getalle op die McDonald's-bordjie geplaas het. In die vyftigerjare was dit 'n geringe miljoen, maar is sedertdien vervang deur die onpeilbare, ietwat skrikwekkende 'biljoene en miljarde'. Kroc noem homself graag die stigter van McDonald's. Sy memoires, "Grinding It Out: The Making of McDonald's," beloof dat dit "Die persoonlike verhaal agter die ongelooflike sukses van stigter Ray Kroc is!" 'N Deel van die sin is waar, die suksesgedeelte is in elk geval. Dit was beslis 'n sukses van McGreat, alhoewel een vol McFibs was.
"Die stigter", 'n versigtige revisionistiese werk, vertel 'n outydse soet-en-suur fabel van goeie Amerikaanse kapitalisme teenoor slegte, en hoe Ray Kroc sy fortuin opgebou het deur Mac en Dick McDonald-die broers wat die eerste McDonald's gebou het-voor te stoom gaan in vir die korporatiewe moord. Die geskiedenis het hierdie broers soms as naïef uitgebeeld, amper as patsies. "The Founder", daarenteen, dui daarop dat die McDonalds nie op afstand gewelddadig genoeg was om hom af te weer nie. Hulle is trots en tevrede met wat hulle opgebou het en die warm, treurige optredes van Nick Offerman as Dick en die onskatbare John Carroll Lynch as Mac, is argumente vir ordentlikheid. (Dit is lekker, maar dit gaan nog steeds oor Ray.)
"The Founder" word in 1954 geopen met Ray wat kilometers versamel het om milkshake -mengers te verkoop. Hy is koud, maar die kliënte koop nie. Sy lot verander wanneer hy op 'n bruisende hamburgertjie in San Bernardino, Kalifornië, met die naam McDonald's afkom, waar menigtes glimlaggende kliënte deur snel bewegende lyne vaar. Hy is beïndruk met die opkoms, maar hy is meer ingenome met die naatlose doeltreffendheid van die McDonalds Speedee Service System. Die broers bring Ray in hul besigheid en wys hom hoe dit gedoen word, sonder om te besef dat hulle 'n slang in hul tuin genooi het. Mnr. Keaton sweef byna van die vloer af in sulke oomblikke en skep 'n hoë kontak.
Die regisseur, John Lee Hancock, hou dinge te netjies en netjies (alles skyn of blink), maar hy laat die storie ook neurie, selfs as sakepraatjies dreig om dit te vertraag. Net soos Ray lyk dit asof hy deur die McDonalds opgehef word, en daar is 'n ware hart en plesier in 'n terugblik waarin hulle die choreografie van hul stelsel agterkom en jong, deurmekaar werkers soos skaakstukke rondbeweeg. Die McDonalds se bekendstelling van Fordisme aan hul onderneming het werknemers in fabriekswerkers verander en die restaurantbedryf verander, hoewel die film die wêreldwye belangstelling ontwrig. Dit hou meestal by mylpale en vertonings tot die handdruk -ooreenkoms wat alles verander het.
Mnr. Hancock neig na onnodige ophef, oorskiet en te veel sny wanneer hy die kamera moet laat loop. (Ek het die telling verloor van al die hoeke wat hy gebruik om te wys hoe Ray 'n kaart lees.) Dit is jammer, want sommige van die beste oomblikke van die film behels Ray alleen, insluitend 'n toneel waarin hy - in boksershorts, 'n bottel - die naald laat val op 'n motiveringsrekord. As akteur kom mnr. Keaton dikwels so jitterig voor as 'n volbloed by die hek, en as hy stilstaan, voel dit asof iets belangrik gebeur. Ray bly 'n onbeantwoorde, nie veral oortuigende, vraag, maar meneer Keaton is naby om jou te laat glo dat daar siel is om saam met die friet en frenetisme te gaan.
Namate Ray se ambisie toeneem, word hy ook meer eiebelang, en pas hy 'n suiwer instrumentele benadering tot ander mense aan wat in sy huislike lewe insluip. 'N Waarheid oor grootman-films is dat jy nie een kan kry sonder om te knaag of 'n liefdevolle vrou te hê nie. Ray het albei. Laura Dern speel Ethel the tjag, die voorgereg wat eerste frons inkom. Mevrou Dern doen wat sy kan met 'n slegte beligting, 'n treurige omgewing en 'n swak idee. As Joan, Ray se derde vrou, vaar Linda Cardellini beter. Eerstens kan sy glimlag (sy lig die kamer op en Ray), mooi klere dra en die vrugte van sy prestasies geniet. (Die tweede mev Kroc, Jane Dobbins Green, bly M.I.A.)
Rolprentvervaardigers het 'n stralekrans gepoleer om 'n verhaal van 'n wonderlike man te vertel, en is geneig om die prentjie noukeurig te bemoeilik, en beklemtoon sy swakhede en ondeugde, drank en gedrang. Selfs met 'n paar penne vas in hom, bly die groot man groot en baie die charismatiese, triomfantlike individu. Dit geld ook vir Ray, wat vir al sy slegte dade nooit as 'n ware swaarkry beskou word nie. Mnr. Keaton is 'n goeie geselskap, en boosaardigheid werk net nie in sulke vermaak nie, wat ons nie kan waag nie. Gelukkig is daar altyd prokureurs, in hierdie geval, Harry J. Sonneborn (B. J. Novak), wat na Ray gly om te verduidelik waar die geld is. Al wat Ray doen, is om dit te volg.
Michael Keaton op die stigter van McDonald 's, Ray Kroc
Deur Karl Quinn
Die amptelike weergawe van die McDonald 's-verhaal verloop net so glad en ordelik soos wat elkeen van die kitskosreuse se franchise-bedrywighede bedoel is.
'N Enkele burgerstand in Kalifornië gee geboorte aan 'n wêreldwye handelsmerk. Die mense wat dit begin het, broers Dick en Maurice McDonald, kyk gelukkig hoe die man wat die potensiaal daarvan gesien het, dit in die VSA uitrol. En as Ray Kroc hulle in 1961 $ 3 miljoen bied vir volle regte op die naam en die onderneming ('n bedrag ter waarde van ongeveer $ 24 miljoen in vandag se geld), loop almal van die tafel af en voel McHappy tevrede met hulself.
Net dit is nie heeltemal hoe dit afgespeel het nie.
Die weergawe van die McDonald 's -verhaal wat in John Lee Hancock 's vertel word Die stigter is baie anders as die weergawe wat u op die McDonald's -webwerf sal vind, alhoewel beide Ray Kroc voor en in die middel plaas. In die amptelike weergawe is hy 'n inspirasie en 'n visioenêr. Maar die weergawe van Kroc wat so briljant in die film deur Michael Keaton uitgebeeld word, is ook 'n sny-keel, 'n dronk persoon en 'n volslae kêrel.
"Werk hard en moenie tjank nie": die nuutste rol van Michael Keaton het die Oscars -kenners aan die gons. Krediet: Art Streiber
Dus, vra ek Keaton, het Ray Kroc u, toe u die rol aangebied is, as 'n heldhaftige of boosaardige karakter beskou?
& quotHy het my opgeval as 'n interessant karakter, & quot, sê hy. Op baie maniere is dit nie eens 'n biopie nie. Dit gaan oor 'n ding, 'n ding wat deur Ray Kroc verpersoonlik word. Dit is die verhaal van die stelsel van vrye ondernemings oor kapitalisme. & Quot
Die stigter maak vierkantig oop Die dood van 'n verkoopsman gebied, met Kroc 'n sukkelende reisverteenwoordiger vir 'n maatskappy wat melkskommelmasjiene verkoop. Hulle is lywig, duur en moeilik om te verskuif. Ons kry toneel vir toneel hoe Kroc een van hierdie gegote aluminium-diere uit die bagasiebak van sy motor sleep en op die toonbank van 'n vervuilde melkstaaf in die middel van die uitgestrekte Amerikaanse hartland, net om begroet te word deur die klipperige onverskilligheid van die eienaar. Die enigste ding wat u vermy, is dat hy die maatskappy, Prince Castle, besit.
Wenners is grinnikers: kan Keaton se beurt as Ray Kroc 'n Oscar -glorie uitspreek? Krediet: Roadshow
Dit is net die nuutste in 'n lang reeks matige suksesvolle ondernemings waarin Kroc hom gedruk het, ontdek ons ​​gou. Sy vrou, gespeel deur Laura Dern, wil hê dat hy moet tevrede wees met wat hulle gekry het - 'n groot huis, etes by die country -klub, 'n plek in 'n beleefde samelewing as hy net lank genoeg bly staan ​​om die aanbod te aanvaar. "As dit genoeg is vir jou?" vra sy hom in 'n stadium. "Waarskynlik nooit," antwoord hy.
Die lewe van Kroc verander wanneer hy 'n bestelling vir ses masjiene van een operateur in San Bernardino, Kalifornië, kry. Hy is geïntrigeerd en ry duisende kilometers om te kyk. Wat hy daar sien-'n kitskos-gesamentlike uitvoering soos 'n motorvervaardigingsaanleg, met die McDonald-broers '-gepatenteerde Speedee-stelsel en 'n werkruimte wat tot in die duim beplan is-laat hom ontstel. Dat die hamburgers goed is, die patat bros en die milkshakes dik is, en alles wat hy sekondes nadat hy bestel is, by hom afgelewer het, verseël slegs die ooreenkoms.
Michael Keaton speel die rol van Ray Kroc in The Founder, die verhaal van hoe McDonald's van 'n burgerstand na 'n wêreldwye handelsmerk gegaan het. Die rolprent is geregisseer deur John Lee Hancock en speel ook Linda Cardellini, Laura Dern, Nick Offerman en John Carroll Lynch. Krediet: Roadshow
Keaton sê dit is vir ons moeilik om te besef hoe revolusionêr dit alles was in 1954. Ek dink nie mense besef hoeveel McDonald dinge kultureel verander het nie. Die manier waarop ons eet - oral waar u wil. U het geen silwerware nodig nie, u het niks nodig nie. Ons dink nie nou daaraan nie, maar dit het dinge regtig verander. & Quot
Daar is nou meer as 36,000 McDonald's en wêreldwyd winkels. Die onderneming werk in 119 lande. Vir baie van ons blyk dit altyd daar te wees (die eerste McDonald's in Australië het vandag in 1971 geopen, hier is meer as 900 winkels).
Keaton het niks geweet van die oorsprongverhaal voordat hy die draaiboek gelees het nie. "Jy ry net deur die groot boë, daardie groot M, en jy dink dit is net 'n ding soos 'n boom, 'n ding wat ek elke dag sien," sê hy. "Ek het nie eers geweet dat daar broers van McDonalds is nie."
Dit is waarskynlik net soos Ray Kroc dit sou wou gehad het.
"Dit is presies reg," sê hy laggend.
Daar is baie wonderlike oomblikke in Die stigter, maar een van die beste het Kroc 'n besigheidskaartjie gemaak met die enkele woord & quotFounder & quot onder sy naam. Teen die tyd dat hy dit uit sy sak gehaal het, weet ons sonder twyfel dat hy nie die stigter is - of ten minste nie die stigter van die hamburgers, die friet, die produksielyn, die goue boë, die naam of enige van die ander dinge wat ons gewoonlik met McDonald's verbind. Maar hy is die man wat die potensiaal daarin gesien het, die man wat die McDonald -broers oortuig het - hier met 'n baie reguit kolf gespeel Parke en ontspanningNick Offerman en die akteur John Carroll Lynch - om hom die konsep te laat franchise.
Mac McDonald (John Carroll Lynch) en sy broer Dick (Nick Offerman) in Credit: Roadshow
Tot 'n mate, Die stigter is regtig 'n meditasie oor die deugde of andersins van outeursreg. Ja, die idee behoort aan die McDonald -broers, maar as dit by hulle gebly het, sou die volle potensiaal daarvan moontlik nooit verwesenlik gewees het nie (en baie mense sou redeneer dat dit nie 'n slegte ding sou wees nie). Ja, Kroc is 'n bietjie skelm, maar om alles wat die burger staan ​​te sien en te ontsluit, is hy ook iets van 'n genie.
"Dit was regtig die begin van handelsmerk, en Ray Kroc het handelsmerk verstaan," sê Keaton. Hy het alles verstaan ​​wat die McDonald -broers nie verstaan ​​het nie. En hulle het die kans gehad om op te spring, hulle het elke kans in die wêreld gehad om saam te ry, en toe hulle nie gesê het nie, oké, ek gaan hierdie rit sonder jou . & quot
Keaton is diep ambivalent oor Kroc. Wat ek bewonder, is sy werksetiek, sy vasberadenheid, sy ambisie, sy gewoel, sy begeerte-ɾm gees. Dat ek die hele dag sal verdedig. & Quot
Maar, sê hy, en die keuses wat hy maak aan die einde nadat hy suksesvol is, is hard, man - ek bedoel hard - en niks wat ek ooit sou doen nie, niks wat die meeste mense ooit sou doen nie. Maar dit is een van die meer interessante dinge van die film, as u my vra. & Quot
Sy gunsteling toneel in die fliek, sê hy, "het selfs 'n dialoog" Dit is net Kroc wat in die nag agtergebly het, nadat almal huis toe gegaan het, om die voorhof van sy winkel in Des Plaines, Illinois, obsessief te vee en skoon te maak (die eerste een is onder sy bestuur geopen). "My oudste broer het 'n droogskoonmaakonderneming bedryf en hy het so gewerk," sê hy.
Keaton was een van sewe kinders wat deur sy Katolieke ouers in 'n plaashuis in Pennsylvania grootgemaak is. In die toespraak wat hy in 2015 by die Golden Globes gehou het, toe hy die beste akteur in 'n komediefilm gewen het Voëlman, het hy gesê & quot; ek onthou nooit 'n tyd toe my pa ['n siviele ingenieur] nie twee poste gewerk het nie & quot.
Michael Keaton het alles laat uithang
Ray Kroc sou volkome gemaklik gewees het met die beginsels wat die ouers van die man, gebore Michael Douglas, ingestel het (hy het van voor die hand liggende redes sy naam verander toe hy begin optree het). "In die huishouding waarin ek grootgemaak is, was die temas redelik eenvoudig," het hy by die Globes gesê. & quotWerk hard. Moenie ophou nie. Wees waarderend. Wees dankbaar. Wees dankbaar. Wees respekvol. Ook om nooit te tjank nie. Ooit. Moet nooit kla nie en hou altyd 'n sin vir humor, want u wil hardop huil. & Quot
Die genadelose kant van Kroc pas nie so goed by Keaton, 'n toegewyde demokraat nie (hoewel hy graag in die natuur wil jag naby sy huis in Montana), maar daar was nooit sprake van versagting van sy skerp kante vir die skerm nie.
"Om iets te probeer bedek, het ek geen belangstelling daarin gehad nie," sê hy. & quot Om eerlik te wees met jou, ek vind dit nogal laf as akteur om altyd liefgehê te moet word, om simpatie te smeek.
Die mense vir wie ek lief is, soos Joaquin Phoenix en Daniel Day-Lewis, die mense van wie ek hou, werk nooit in hul gedagtes nie. Die karakter is die karakter. Die storie is die storie. My taak is om dit te dien. & Quot
Dit is redelik om te sê dat Michael Keaton op 65 'n loopbaanrenaissance geniet wanneer die meeste mense oorweeg om af te tree. Dit is nie dat hy ooit opgehou werk het nie: tussen Batman in 1989 en Voëlman in 2014 het hy 24 flieks gemaak, waaronder een as ster en regisseur (Die vrolike here, 2008), en 'n klomp TV ook. Dit is net dat hy op die een of ander manier onverbiddelik van die rigting wat vir sterre gereserveer is, gly en terug in die geledere van die werkende akteur (alhoewel die werkende akteur steeds rolprente in Hollywood kry).
Maar daar is geen twyfel nie Voëlman het sy loopbaan weer laat styg. Met die verbleikende ster wat veral bekend is vir die speel van 'n superheld, het die film van Alejandro Inarritu gelyk of dit spesifiek vir Keaton geskryf is, alhoewel dit nie die geval was nie. Maar dit het die wêreld beslis herinner aan wat dit ontbreek het.
Keaton het die Golden Globe gewen en is sterk aangewys om die beste akteur Oscar by te voeg. Maar terwyl die film vier standbeelde in Februarie 2015 gewen het, het Keaton Eddie Redmayne (vir sy vertolking van Stephen Hawking in Die teorie van alles), en die arendsoog het vir hom gekrimp toe die kamera Keaton vlugtig in die oë sien van sy aanvaardingstoespraak in sy sak.
Dit moes 'n bittersoet ervaring gewees het, stel ek voor.
"Dit was net 'n lieflike ervaring," skiet hy terug. & quotSoet, soet, soet. Elimineer die bitter. Soet, soet, soet soos dit kan wees. Ek was net mal daaroor, het dit alles liefgehad. & Quot
Daar is 'n groeiende gevoel dat Die stigter kan hom nog 'n kraak gee, sekerlik is die vrystelling van die film afgetrek vir 'n Oscar -ren, en die gons daaroor, en die prestasie van Keaton, is sterk. Ons kan beslis verwag dat daar in die Hollywood -handelsblaaie 'n uitslag van advertensies vir u oorweging in die volgende paar maande sal verskyn.
Skep dit enige druk?
"Dit is vleiend, maar dit beïnvloed my nie regtig nie," sê Keaton. Ek bedoel dat dit u raak omdat dit groter is as u, dit 'n reuse -internasionale bedryf is, en dat u 'n idioot moet wees om heeltemal onbewus te wees van die proses. Maar ek sal op die een of ander manier nie sterf nie. Ek sal aanhou doen wat ek doen, in my loopbaan en in die lewe. & Quot
Karl Quinn is op Facebook by karlquinnjournalist en op Twitter @karlkwin
McDonald 's film 'Founder ' het geen byt nie
Volgens & ldquoThe Founder, & rdquo Ray Kroc & mdash, die man wat McDonald & rsquos in die Godzilla van die restaurantwêreld gemaak het, was energiek, glad, vinnig en bereid om alles te doen om 'n ooreenkoms te sluit.
Kortom, dit is 'n heuning van 'n rol vir Michael Keaton. Wedergebore as akteur met die sukses van & ldquoBirdman, bring & rdquo Keaton sy opwindende energie en wolfagtige aptyt tot 'n dubbele dekker deel. Dit is die grootste plesier om na hom te kyk hoe hy in die materiaal lê. & Rdquo
Die titel is bedoel om dubbelsinnig te wees: Ray Kroc was nie die stigter van McDonald's nie, selfs as almal gedink het hy was. Maar hy was moontlik die grondlegger van 'n sekere soort hucksterisme in die middel van die 20ste eeu wat kleurvolle hustlers tot winsgewende posisies verhef het ver bo die mense wat die werk van hul ondernemings doen.
Robert D. Siegel en rsquos se draaiboek stel Kroc bekend as 'n middeljarige verkoopsman wat nooit die koperring wat hy desperaat soek, vasgryp nie. In die middel van die vyftigerjare struikel Kroc oor die superdoeltreffende hamburger wat deur die McDonald-broers in San Bernardino, Kalifornië, bestuur word en het 'n epifanie.
Wat as u hierdie netjiese operasie in elke stad in Amerika kon doen? En moet elke maaltyd presies dieselfde wees?
Die film wys selfs hoe Kroc & rsquos se plan 'n briljante bemarkingskema was en 'n uitverkoop van die McDonald-broers se kommer oor kwaliteit en integriteit.
As Keaton & rsquos Kroc die film en rsquos -motor is, gee die reguit draaie deur Nick Offerman en John Carrroll Lynch as Dick en Mac McDonald die prentjie sy siel. Hulle ontdek die helde van 'n Frank Capra-prentjie, maar hulle word oorweldig deur die haai van & ldquoJaws. & Rdquo
Die rolverdeling sluit in Laura Dern as Kroc & rsquos se besorgde vrou en Linda Cardellini en Patrick Wilson as 'n sakepaar wie se trajek met die burgerman bots.
Die film galop saam en vertel 'n interessante verhaal, maar regisseur John Lee Hancock (& ​​ldquoThe Blind Side & rdquo) kan die uiteindelike verskuiwing van hoogmoedige Americana na verraad en bitterheid navigeer. Die fliek het tande nodig om in sy soute onderwerp vas te byt. Miskien kan 'n regisseur soos Paul Thomas Anderson dit regverdig.
Sonder die senuwee om heeltemal daarmee te werk, sit & ldquoThe Founder & rdquo op die oppervlak vas. U kan uit hierdie film kom en 'n lus kry vir 'n Big Mac en friet, wat nie na die bedoelde wegneemetes lyk nie.
& ldquoThe Founder & rdquo (2 1/2 sterre)
Die verhaal van Ray Kroc ('n heuning van 'n rol vir Michael Keaton), die man wat die McDonald & rsquos -burgeridee geneem het en dit in die Godzilla van die restaurantwêreld verander het. Dit is 'n interessante sny Americana, en Nick Offerman en John Carroll Lynch is net soos die oorweldigde McDonald -broers, maar die film het nie tande om 'n werklike indruk te maak nie.
Resensie: Michael Keaton onthul die gesig van Amerikaanse hebsug in die skerpsinnige McDonald's -drama 'The Founder'
Justin Chang resenseer "The Founder", geregisseer deur John Lee Hancock en met Michael Keaton in die hoofrol. Video deur Jason H. Neubert.
"Wat het jy ooit dink aan iets?!" Hierdie vraag kom naby aan die einde van "The Founder", 'n skerp en bevredigend vetvrye weergawe van hoe 'n snaakse verkoopsman 'n winsgewende burgerbar in Suid-Kalifornië geneem en dit in die wêreld se grootste kitskos-ryk verander het. Gegewe wat ons tot op daardie stadium gesien het - 'n huiwerige ooreenkoms met die duiwel wat twee hardwerkende broers maar net uit hul eie onderneming gedryf het - is dit 'n redelike genoegsame ondersoek.
U word moontlik herinner aan 'n soortgelyke smalende vraag ("Wat doen u doen?! ") Verskyn in 'n ander onlangse biografie van 'n baie meer ikoniese Amerikaanse entrepreneur. In elke film word geïmpliseer dat die verantwoordelike man - Steve Jobs van Apple, Ray Kroc van McDonald's - niks meer is as 'n verheerlikte parasiet nie, 'n korporatiewe maverick met 'n genie om die bydraes van sy meer talentvolle, meer beginselvaste onderlinge.
Jobs en Kroc was natuurlik baie verskillende mense en sakemanne, en "Steve Jobs" en "The Founder" is dus verskillende films. "Die stigter", wat deur John Lee Hancock uit 'n skerp draaiboek deur Robert Siegel geregisseer word, beweeg vinnig en verseker van die een goed opgeboude toneel na die volgende, aangedryf deur strome van dialoog wat, terwyl hulle prikkel en boeiend was, niks van Aaron Sorkin se hiper het nie -woordelike mondelinge vuurwerke.
Wat die twee flieks in gemeen het-met mekaar en met 'n ander drama van Sorkin, "The Social Network"-is 'n bekoring van 'n sterk ontwrigtende oomblik in Amerikaanse handel. Hulle bewys ook meer as bereid om die tradisionele, dikwels vervelige, dramatiese logika te trotseer dat 'n protagonis-veral een wat gebaseer is op 'n werklike persoon-'n inherente heldhaftige of aangename figuur moet wees.
Dit wil nie sê dat ons niks voel vir Kroc nie, wat gespeel word met afwisselend ratelende en reptielagtige intelligensie deur Michael Keaton-'n akteur wat te vrygewig en te instinktief billik is, om nie eers sy mees onaangename alter ego's met ten minste 'n sprankie te laat deurdrenk nie van siel.
Toe ons Kroc in 1954 die eerste keer ontmoet, terwyl ons moeg milkshake-masjiene by instappers in die hartland smous, is ons beïndruk deur die praktiese vloeiendheid van sy verkooppunt, selfs al voel ons die gekorrodeerde gees daaragter, maar die kenmerke van persoonlike mislukking en teleurstelling is so onmiskenbaar en oorweldigend soos die reuk van braaivet.
Maar as Kroc hoor van McDonald's Hamburgers, 'n restaurant in San Bernardino wat 'n oornag -sensasie geword het, maak hy die lang rit wes om Richard "Dick" McDonald (Nick Offerman) en Maurice "Mac" McDonald (John Carroll Lynch) te ontmoet. Die broers verduidelik met graagte hoe hulle die problematiese inrymodel uit die weg geruim het en stel die soort snelheid, konsekwentheid en gemak voor-papierverpakking, 'n gemeganiseerde produksie- en samestelsel-waarmee ons lankal nie net die McDonald's-handelsmerk, maar die kitskosbedryf in die algemeen.
Die terugflits-swaar volgorde wat dit alles bymekaar bring-styf onder redaksie van Robert Frazen, in ritme met die McDonald's-werknemers se eie uurwerk-presiese bewegings-is 'n klein meesterstuk van narratiewe kompressie. Dit is ook 'n bedrieglik optimistiese huldeblyk aan Amerikaanse innovasie in aksie. U kom moontlik nie uit die "The Founder" wat lus is vir 'n hamburger met 'n masjienverwerkte ui, piekels, ketchup en mosterd nie, maar u kan nie anders as om die vaardigheid en vindingrykheid waarmee dit alles saamkom te bewonder nie.
Iets soortgelyks kan gesê word oor "The Founder", wie se skelm glans in die toonbeheer lê, die manier waarop ons ons eie simpatie en ideale in twyfel trek. By elke stap eer die film die eerlikheid en nederigheid van die McDonald -broers, hul heroïese toewyding om kwaliteit te verseker op hul vlagskip San Bernardino. (Lynch en Offerman se goeie-bro-sleg-bro-roetine is 'n plesier.) Maar dit stel ons ook in staat om Kroc se opwindende, enorme visie te waardeer van die hemelse Golden Arches wat van kus tot kus strek. Uiteindelik wen hy die broers en sê vir hulle: "Doen dit vir Amerika."
Hancock spoor die uitval van hierdie Faustiaanse winskopie op met indrukwekkende nuanses, duidelikheid en streng aandag aan die soort prosedurele besonderhede - die wette en skuiwergate van franchise -eiendom, die morele en logistieke implikasies van 'n poeiermelkskommel - wat moontlik 'n bietjie minder kon val. verseker vertel. Deur dit te doen, verander hy die onwaarskynlike onderwerp van 'n kitskos-ketting in 'n kwasi-godsdienstige satire, 'n gelykenis van Amerikaanse strewe en uiteindelik 'n studie van ambagsintegriteit wat geleidelik tot kommersiële kompromie lei.
Die spanning was ook die kern van Hancock se vorige film, "Saving Mr. Banks", 'n ondergewaardeerde komiese portret van die skrywer P.L. Travers en haar stryd met Walt Disney vir die siel van Mary Poppins. Net soos die film versterk "The Founder" sy voorsprong met verskeie perfek gekalibreerde ondersteunende optredes, waaronder BJ Novak as Harry Sonneborn, die finansies wat uiteindelik die eerste president en uitvoerende hoof van McDonald's Corp. sou word, en Linda Cardellini as Joan Smith, 'n sakevennoot wie se verleidelike meedoënloosheid by Kroc se eie pas. Die beste van alles is Laura Dern, wat haar natuurlike uitstraling demp en 'n stille tragedie laat afspeel in die gesig van Kroc se lank verwaarloosde vrou, Ethel.
Hancock, een van die gladste en betroubaarste vakmanne wat nou in Hollywood werk, het 'n besondere gevoel vir slim, onfeilbare verhale wat in die Amerikaanse hartland afspeel (net soos Siegel, wat die draaiboeke vir "The Wrestler" en "Big Fan" geskryf het). Hy bring ook 'n subtiel sardoniese houding na die tafel wat help om die sentimentalisme wat om die kante van sy flieks kom, deur te sny, waaronder 'The Rookie' en 'The Blind Side'.
Die houding word veral uitgespreek in "The Founder", soos blyk uit Carter Burwell se humeurige geelsug en deur die werk van die kinematograaf John Schwartzman, wat dikwels lang skote verkies bo close -ups, 'n taktiek wat veral pas by die visuele huldeblyk van die film aan die bloeitydperk van die Amerikaanse inry-eetplek, sowel as die grimmige montages van McDonald's-plekke wat identies lyk, wat staat na staat, stad na stad, oopmaak.
"The Founder" is nie 'n McDonald's -verwydering nie, soos byvoorbeeld Morgan Spurlock se dokumentêr "Super Size Me", dit is op 'n enkele manier 'n elegansie vir wat die onderneming sou kon wees, maar dit is ook wys genoeg om te weet dat McDonald's is net interessant as gevolg van wat dit geword het. Nie sonder rede nie, sal baie die film interpreteer as 'n tydige studie oor Trumpiese dekadensie, die verhaal van 'n beginselvrye, selfgemaakte sakeman wat die hoër ideale van 'n land vertrap.
Ek kon self nie anders as om te wonder of die film 'n besondere klank tref by uitvoerende vervaardigers Bob en Harvey Weinstein, twee keiserbouers wat eerstehands weet hoe dit voel om 'n gesinsmerk van hulle af te neem nie. Ek moes my ook verstom oor die ironie dat 'n film oor die uitdagings van promosie en verspreiding tot nou toe so lomp in die departemente verkeerd hanteer is - tot en met die besluit van Weinstein Co., na maande van herposisionering van 'The Founder' "Op sy vrystellingskalender vir 2016, om op die laaste minuut sy Oscar-kwalifiseringswedloop te verbeter.
Die film speel nou 'n week in die Arclight Cinemas in Hollywood en sal op 20 Januarie oopgaan. Of jy dit nou of later sien, dit is 'n lekkerder, voedsamer maaltyd as wat die verpakking impliseer.
Michael Keaton speel nog 'n vleeslike rol in die verhaal van McDonald's 'The Founder'
Te midde van die gekletter en gewoel van 'n Santa Monica -restaurant aan die kus, trek Michael Keaton sy skouers op en beskryf sy besluit om in "The Founder" te speel as "baie eenvoudig." Selfs al is die eenvoud duidelik vir niemand behalwe die Oscar-genomineerde akteur self nie.
Die biografiese drama-wat onlangs sy vrystellingsdatum na 7 Desember verskuif het vir 'n week lange Oscars-kwalifiseringswedstryd voor sy vrystelling op 20 Januarie-bevat Keaton as Ray A. Kroc, die briljante, boelie-sakebestuurder wat die McDonald's se kitskos-franchise in 'n multimiljard-dollar Happy Meal-juggernaut, maar het ook in die middel van die vyftigerjare die beheer van die werklike "stigters" Richard en Maurice McDonald afgeskud.
Volgens voorkoms en geaardheid het Kroc (wat in 1984 gesterf het) egter niks soos Keaton gelyk nie. En toe die akteur die rol in 2015 aangebied word, was hy reeds amper 'n dosyn jaar ouer as die voormalige burgerkoning gedurende die tydperk wat in die film vertoon is. Boonop erken Keaton dat hy min geweet het van die Machiavelliaanse, vooruitstrewende-of-ster-reeks van die milkshake-masjien, en hy begroet aanvanklik die rol wat hy nie gesien het nie, met 'n 'meh'.
'Daar is dinge in die lewe waaraan u nooit regtig aandag gee nie. Hulle het net is, " sê Keaton (65). 'McDonald's is net iets wat is. Ek dink: 'Wie is Ray Kroc?'
Sy aanvaarding het op drie faktore neergekom: die draaiboek van Rob Siegel, wat op die 2014 Swartlys van Hollywood se beste ongeproduseerde draaiboeke was, regisseur John Lee Hancock (agter die bekroonde vorige biopics "The Blind Side" en "Saving Mr. Banks") en, nie die minste nie, die manier waarop die produksieskema van "The Founder" die ster se ewewig in diens teenoor diens buite die diens sou beïnvloed.
'Dit pas by my lewe', sê Keaton, wat die tyd verdeel tussen 'n luukse huis in Pacific Palisades en 'n boerdery van 1500 hektaar in Montana, waar die ster met Hemingway-gusto jag. "Ek kyk rond en sê:' Wat moet ek in die lewe doen? 'My persoonlike lewe is vir my belangrik. Ek dink John se werk is regtig goed. Ek het gedink die draaiboek is regtig goed. En dit pas waar ek destyds was. "
Die manier waarop 'The Founder' in Keaton se nuutste loopbaaninkarnasie inpas, is baie duideliker. The fact-based drama — which kicks off with Kroc's eureka discovery of the McDonald brothers' assembly line system of on-the-go dining and ends with the executive hornswoggling the business for himself through cutthroat corporate maneuvering — rounds out a trio of masterful performances in awards season movies, capping off a career resurgence that might have seemed inconceivable a few years ago.
That could be because the McDonalds empire we know today, with nearly 37,000 stores in more than 100 countries, exists largely because of a man whose last name is nie McDonald.
The Founder is a movie about success. Despite the title, it is not quite a personal story. Tellingly, it's more a movie about how a brand was born – a biography of an idea if you like. That's the first clue that this is a film with very mixed feelings about its central figure.
Tone was always going to be an issue in developing this yarn for the movies. As director John Lee Hancock said recently, the raw material could be developed in any number of ways: as a dark penetrating story of a mogul who fails as a human being (Citizen Kane of There Will Be Blood), as a barbed satire (Die Wolf van Wallstraat) or, as a story of betrayal (Die sosiale netwerk).
Hancock using a screenplay by Robert Siegel (The Wrestler) and rumoured to be highly worked over has opted for an angst-free mood and go for a style that reminded me of light social comedy/drama: a bit like early Barry Levinson (Diner, Tin men) minus the frequent one-liners.
The Founder then is a movie experience of incidental pleasures. I liked the acting and some of the lines sting: "McDonald's can be the new American church."
Hanging over the film is the question of what drove Kroc. What was he pursuing? It's never quite answered. But near the end, there is a hint at his unease with his own identity. There is the tantalising suggestion that his business acumen was founded not on some intellectual acumen, but a self-loathing and a desire for re-invention. Here Keaton's characterisation shifts to hint at a kind of mad, unquenchable thirst for success that feels no consequence. It's a great chilling scene. I just wish The Founder had more of them.
"If my competitor was drowning, I'd walk over and put a hose right in his mouth," says Ray Kroc (Michael Keaton) in John Lee Hancock's savoury drama about the travelling salesman who seized McDonald's in the 1950s and made it what it is today. With a Trumpian timeliness which was probably not intentional – The Founder shot in May 2015 and has flip-flopped its US release several times via The Weinstein Company – John Lee Hancock's depiction of the origins of the company's success turns out to be a queasy indictment of American post-war capitalism.
Perhaps The Founder moved around the calendar due to anxiety over a potential corporate McNightmare. In its frank and finger-pointing portrayal of the greedy foundations on which the company's global real estate empire is built, the film is similar to Die sosiale netwerk of Steve Jobs it's also driven through choppy narrative waters by a single powerhouse performance. The release uncertainty could, however, simply be down to TWC's corporate woes as foreign partners fire the gun and The Founder goes out in Australia through Roadshow this week ahead of a Jan 20 wide push in the US.
Keaton's drilling performance reminds the viewer in Trump's America that "nothing in the world can take the place of persistence" (if you believe in The Power of the Positive, that is). Whether there's a current commercial appetite for that kind of sour takeaway note remains to be seen, but Keaton should push The Founder through to Awards contention (the film now also qualifies – after another last-minute tweak - for the UK's BAFTAS through StudioCanal where it opens on February 10).
Previous films by John Lee Hancock (The Blind Side, Saving Mr Banks) have been softer-edged Tom Hanks portrayed Walt Disney in Saving Mr Banks as a tough but twinkly-eyed mogul. En The Founder, as scripted by Robert Siegel (The Wrestler) sets the scene softly in the MidWest in 1954 where the toothy travelling salesman Kroc – never too far from a bottle of rye – hawks his milk-shake machines through lacklustre car-hop drive-ins across an impeccably-designed Missouri.
Chunking chewy buns of exposition at the audience for almost 45 minutes, The Founder sets itself up as a tussle between Kroc and the McDonald brothers his is a take-no-prisoners approach to empire building they're steadfast in their desire to protect their vision of a fast food nirvana. (The Founder relied on testimony from family members and McDonald's food is consistently portrayed as wholesome in the end, it all boils up over milkshake powder versus the real thing).
Kroc is depicted as desperate he watches On The Waterfront and his favourite song is Pennies From Heaven, he's evangelical about the potential of McDonald's, and his marriage to Laura Dern has hit a wall, which makes this "professional leech" a "wolf in the henhouse" with everything to play for. But the extent of Kroc's greed is The Founder's unique playing card, and John Lee Hancock delivers it with a depressingly special sauce.
Produced by Aaron Ryder for FilmNation Entertainment and the actor Jeremy Renner with his partner Don Handfield through their The Combine label, The Founder "by no means tarnishes McDonald's," according to FilmNation, but that's all a matter of taste at the end of this film - are you with Kroc's genius or the brothers' integrity?