Voedingstudie ontbloot: Wat kos ons kos regtig? - Nuus - 2022
Vervaardigingskoste en verkooppryse verskil baie
Daar is 'n groot verskil tussen die voedselpryse wat ons in die supermark betaal en die koste wat tydens produksie ontstaan. 'N Augsburg-studie onthul die geweldige prysverskil wat bestaan ​​tussen die winkelprys en die vervaardigingskoste. Verbruikers word in die duister gelaat oor die verborge koste. Betaal ons te veel of te min vir ons kos?
Navorsers aan die Universiteit van Augsburg het onlangs die resultate van hul nuwe studie oor die onderwerp "Hoeveel kos die gereg - wat kos kos ons regtig?" Op 'n perskonferensie van Tollwood GmbH vir kulturele en omgewingsaktiwiteite aangebied. Die navorsingspan het gekyk hoeveel kos eintlik kos en hoeveel die verbruiker betaal. Sodoende het hulle 'n geweldige gaping tussen produksiekoste en werklike verbruikerspryse ontbloot. Die studieresultate kan op die Tollwood Society-webwerf gesien word.
Wanpryse en vervorming van die mark
"Ons studie onthul 'n beduidende wanprysing en dus markvervorming as gevolg van die prysverskil tussen die huidige produsentepryse en die werklike koste," berig dr. Tobias Gaugler van die Instituut vir Materiaalhulpbronbestuur (MRM) aan die Universiteit van Augsburg in 'n persverklaring oor die studie. Die studie onthul onder meer waarop verbruikerspryse gebaseer moet wees, sodat dit redelik gekoppel is aan produksiekoste.
Betaal ons te veel of te min?
Die navorsers het massiewe koste ontbloot wat by die produksie van voedsel ontstaan, maar is tans nie by die kleinhandelpryse ingesluit nie. "Die hoogste eksterne opvolgingskoste en dus die grootste verkeerde pryse gaan gepaard met die produksie van konvensioneel vervaardigde produkte van dierlike oorsprong," verduidelik Gaugler.
Hoeveel kos kos regtig?
Volgens die resultate van die studie sal diereprodukte uit die konvensionele landbou onderhewig moet wees aan 'n toeslag van 196 persent om die werklike produksiekoste te dek. Dit sou alle konvensionele vleisprodukte drie keer duurder maak as voorheen. Konvensionele suiwelprodukte sal ook twee keer so duur moet wees om die werklike koste te dek (96 persent toeslag).
Watter kosse het die beste verhouding?
Volgens die Augsburg-studie is die beste verhouding tussen produksiekoste en verbruikerspryse vir organiese plantaardige produkte. 'N Toeslag van ses persent kan die produksiekoste hier dek. Oor die algemeen is die kosteverhouding vir organiese voedsel ietwat meer geskik vir produksie. 'N Toeslag van 35 persent dek byvoorbeeld organiese suiwelprodukte en 'n toeslag van 82 persent sal organiese vleisprodukte dek.
Waarom is daar sulke geweldige prysvervormings?
"Vir diereprodukte kan die vlak van eksterne koste en toeslag veral verklaar word deur die energie-intensiewe grootmaak van plaasdiere," skryf die Augsburg-span. Talle opvolgingskoste ontstaan ​​tydens die grootmaak en aanhou van diere, wat nie of slegs gedeeltelik by die finale prys ingesluit is nie. Dit sluit die volgende faktore in, byvoorbeeld:
Verhitting en ventilasie van die stalle,
Loslaat van reaktiewe stikstof,
hoër energieverbruik as met plantprodukte.
Waarom is die verhouding beter met organiese voedsel?
"Die meerderheid van die opmerkings kan toegeskryf word aan die stikstofdrywer, gevolg deur kweekhuisgasse en energie," het die studie skrywers opgesom. In die produksie van organiese voedselsoorte, sou die afwesigheid van minerale stikstofkunsmisstowwe vir plantverbouing en die verminderde gebruik van industriële konsentraat vir veeboerdery lei tot 'n beter verhouding tussen verbruikersprys en produksie.
Het die mark misluk?
"Vir baie negatiewe gevolge op die klimaat, omgewing en gesondheid wat voortspruit uit die produksie van voedsel, is nóg die landbou nóg die verbruikers tans verantwoordelik," benadruk Dr. Gaugler. Hy beskou die huidige prys en die vervorming van die mark as 'n markmislukking wat met ekonomiese beleidsmaatreëls teengewerk moet word. Soos die navorsers rapporteer, kan aanvaar word dat die werklike koste nog verder sal verskil, aangesien onvoorspelbare faktore soos weerstand teen antibiotika en die ekologiese gevolge van die gebruik van plaagdoders nog nie by die berekening ingesluit is nie.
"Die gemeenskap betaal ekologiese en sosiale koste en nie die verbruiker nie," sê die besturende direkteur van die Schweisfurth Foundation Dr. Niels Kohlschütter. Die heersende pryse hou geen verband met die waarheid nie. "Dit kan nie aanvaar word dat die koste van ekologiese skade in voedselproduksie nie geprys word nie en dat dit eerder deur die algemene publiek betaal moet word," voeg Stephanie Weigel van Tollwood GmbH by. Verbruikers sal mislei word. Volgens Weigel sou baie meer mense organiese produkte koop as al die voedsel 'n finale prys ontvang wat gepas is vir hul produksie, aangesien dit dan skaars duurder sou wees as konvensionele produkte.
'N Berekeningsvoorbeeld - wat sal verbruikers moet betaal?
As die verborge koste wat in die studie ontbloot is, by die verkooppryse gevoeg is, sou die gemiddelde prysstygings die volgende wees: