Fil 2:6 Ons moet bedink dat dit vir Paulus nog altyd om die eenheid van die gemeente gaan. Hoe leef ons as 'n egte eenheid in liefde en waarheid saam? Daarby is die onmisbaar om nie vir jouself te leef nie maar vir die ander. Dat ons persoonlik daarop gerig is dat ons mekaar wil help, mekaar ook na Christus wil bring en by Hom hou. Juis Christus is die die grootste en diepste voorbeeld van die leef vir die belange van ander. Vir die belange van God se uitverkore kinders. Hy is God se Seun. Hy is God self. As ons in ons vers lees dat Hy in die gestalte van God was, beteken dit nie dat Hy net die vorm van God gehad het nie. Hy was en is regtig God. Ook al sou 'n mens dit nie sê as jy Hom tydens Sy lewe net gesien het nie. Sy uiterlik was die uiterlik van 'n mens. 'n Heel gewone mens. Selfs 'n mens waarvan Jesaja in die profesie oor Hom sê: "Hy het geen gestalte of heerlikheid gehad, dat ons Hom sou aansien nie, en geen voorkoms, dat ons Hom sou begeer nie." 53:2 Uiterlik het die Here Jesus tydens Sy lewe op aarde Sy Goddelikheid nie uitgestraal nie. Hy het Sy Goddelikheid ook nie as 'n roof geag nie. Dit beteken dit was nie iets waarvan Hy gedink het dat Hy die heerlikheid van die Goddelikheid moes vashou nie. Hy het dit opgegee terwyl Hy nogtans God gebly het. Hy het Homself regtig verneder. Wie die Here Jesus gesien het en nie meer nie het net 'n mens gesien. Dit was nodig om vir ons sondige mense die straf te dra. Hy het mens geword vir ons ewig belang. Sou ons dan nie vol liefde vir die belange van ander leef nie?!