Hobkirks Hill - Geskiedenis Podcasts - 2021
Nathanael Greene aan Samuel Huntington, president van die kongres.
Ek het die eer gehad om aan die Edelagbare die 2de oomblik, April, te skryf om u in kennis te stel dat ons laer opgeslaan het voor Camden, omdat dit onmoontlik was om die stad te probeer bestorm met hoop op sukses; en sonder 'n ander alternatief as om so 'n standpunt in te neem dat die vyand daartoe aanleiding sou gee om uit hul werke te kom. Vir hierdie doel het ons onsself op 'n hoogtepunt geplaas, ongeveer 'n kilometer van die dorpe naby die grootpad wat na Wacsaws lei. Dit was bedek met bos en aan die linkerkant geflankeer deur 'n onbegaanbare moeras. Die grond tussen hierdie plek en die stad is bedek met 'n dik bos en struikgewas. In hierdie situasie was ons voortdurend waaksaam en gereed vir aksie op 'n oomblik se waarskuwing.
Op die oggend van die 25ste, omstreeks elfuur, het ons gevorderde plakkers die eerste vuur van die vyand ontvang en dit warm teruggegee. Die lyn is in 'n oomblik gevorm. Generaal Huger se brigade regs; Kolonel Williams se Maryland -brigade aan die linkerkant; die artillerie in die middel; Kolonel Read met 'n paar militia, vorm 'n soort tweede reël; Kaptein Kirkwood, met die ligte infanterie, was in ons voorkant geplaas, en toe die vyand gevorder het, was hy spoedig met hulle besig en beide hy en sy manne gedra hulle met groot dapperheid; die optredes onder kapteins Morgan en Benson het ook nie met minder moed of gereeldheid opgetree nie.
Met die opmerking dat die vyand vorder met slegs 'n paar manne, het ek luitenant-kol. Ford, met die 2de Maryland-regimente om hulle aan die linkerkant te flank, terwyl luitenant-kol. Campbell sou dieselfde regs doen. Kolonel Gunby, met die Ist Maryland Regiment, en luitenant-kol. Hawes, saam met die 2de Virginia Regiment, het terselfdertyd bevele ontvang om van die vooraanstaande af te daal en vooraan te val; en ek het Lieut.-kol. Washington terselfdertyd om die regterflank te verdubbel en die agterkant van die vyand aan te val.
Die hele lyn was spoedig in werking te midde van 'n baie slim vuur, sowel as uit ons handwapens as uit ons artillerie, wat onder bevel van kolonel Harrison op die voorkant van die vyand aanhou speel het, wat begin meegee het aan alle kante, en hulle links absoluut om terug te trek; toe ongelukkig twee kompanie regs van die 1st Maryland Regiment heeltemal in die wiele gery het; en deur nog 'n gelukskoot het kolonel Clunby beveel dat die res van die regiment, wat opgang was, 'n nuwe posisie in die agterkant sou inneem, waar die twee kompagnies saamtrek. Hierdie beweging het die hele regiment 'n idee gegee van 'n terugtog, wat spoedig deur die 2de Regiment versprei het, wat dienooreenkomstig teruggetrek het. Hulle het daarna almal saamgedrom, maar dit was te laat. Die vyand het die vernaamste geword, die artillerie stilgemaak en ons verplig om dit af te trek.
Die 2de Virginia -regiment het 'n bietjie neergedaal en die flank naak gelaat deur die terugtrekking van die Marylanders, en die vyand het dadelik op hulle verdubbel en hulle aangeval, beide op die flank en voor. Kolonel Campbell se regiment was in verwarring en het 'n bietjie teruggetrek. Ek het dit daarom nodig geag dat kolonel Hawes ook moes terugtrek. Die troepe het meer as een keer saamgedrom; maar die wanorde was te algemeen en het te diep geraak sodat 'n mens sou kon dink om die fortuin van die dag te herstel, wat ons aan die begin die mees volledige oorwinning beloof het; want kolonel Washington, op pad om te verdubbel en aan die agterkant aan te val, het die vyand, te voet en te voet, met neerslag na die stad teruggetrek en meer as tweehonderd gevangenes, saam met tien of vyftien offisiere, voor hy besef dat ons troepe die slagveld verlaat het. Die kolonel, by hierdie geleentheid, en inderdaad sy hele korps het geen onbeduidende deel van eer verwerf nie.
Ons het toe twee of drie myl van die aksietoneel af teruggetrek sonder om artillerie, waens of proviand te verloor, nadat ons die voorsorgmaatreël getref het om ons bagasie aan die begin van die aksie weg te stuur. Die vyand het baie aansienlik onder die knie gekom; ons magte was byna ewe groot; maar ek het besluit dat as ons daarin geslaag het, die hele leër van die vyand in ons hande moes val, sowel as die stad Camden ....
Hoe die Aberfan -mynramp in 1966 die grootste spyt van Elizabeth II geword het
Die sneeustorting het teen 'n steil heuwel in Aberfan, Wallis, geloop en alles in sy pad in die chaos ingesuig: landskap, geboue, 'n hele skoolhuis. Toe David Evans, die eienaar van 'n plaaslike kroeg, daarvan hoor by 'n buurman, hardloop hy die straat in. Alles was so stil, so stil, " het hy aan die historikus Gaynor Madgewick gesê. Al wat ek kon sien was die toppunt van die dakke. "
Die sneeustorting was nie sneeu nie, dit was steenkoolafval wat teen 'n reënversadigde berghelling afgegly het. Op 21 Oktober 1966 val bykans 140 000 kubieke meter swart mis teen die heuwel bo Aberfan af. Dit het alles wat daaraan geraak is vernietig en uiteindelik 144 mense doodgemaak, waarvan die meeste kinders in hul skoolklaskamers gesit het.
Die tragedie in Aberfan sou een van die ergste mynrampe in die Verenigde Koninkryk word, en dit was heeltemal vermybaar.
Ondanks die omvang van die ramp, het koningin Elizabeth II aanvanklik geweier om die dorp te besoek, wat kritiek in die pers veroorsaak het en vrae gevra het waarom sy nie sou gaan nie. Uiteindelik, nadat sy haar man, prins Philip, vir 'n formele besoek in haar plek gestuur het, het sy agt dae na die ramp na Aberfan gekom om die skade te ondersoek en met oorlewendes te praat. Byna vier dekades later, in 2002, het die koningin gesê dat dit nie haar grootste spyt was om Aberfan onmiddellik na die ramp te besoek nie.
Koningin Elizabeth II lê 'n krans ter herdenking van die slagoffers van die Aberfan -ramp van 1966, jare later in September 1973.
Die grondslag van die ramp is byna 'n eeu tevore gelê toe die Merthyr Vale Colliery, 'n steenkoolmyn, in die gebied geopen is. Wallis het tydens die Industriële Revolusie bekend geword vir steenkoolmynbou, en op sy hoogtepunt in 1920 het 271 000 werkers in die land se steenkoolputte gewerk. Teen die 1960's het steenkoolmynbou agteruitgegaan, maar was nog steeds 'n reddingsboei vir ongeveer 8 000 mynwerkers en hul gesinne in Aberfan.
Steenkoolmynbou skep afval, en die rots word in 'n gebied wat 'n wenk genoem word, gestort. Merthyr Vale het sewe wenke. Teen 1966 was die sewende punt, wat in 1958 begin is, ongeveer 111 voet hoog en bevat byna 300 000 kubieke meter afval. Dit is gevaarlik op sandsteen geplaas bo 'n natuurlike fontein, wat op die steil heuwel bo die dorp gelê het.
Namate die mynbou gevorder het, het die hope afval gegroei en gegroei. In 1963 en 1964 het inwoners en plaaslike amptenare by die National Coal Board, wat die myn besit en bedryf het, kommer uitgespreek oor die sewende tip 's -ligging. Hulle was veral bekommerd omdat die punt net bokant die Pantglas Junior School geleë was, wat deur ongeveer 240 studente bygewoon is.
Die bekommernisse was al te ernstig, maar die National Coal Board het dit geïgnoreer. Die bedreiging was implisiet, " merk op die BBC: " maak oproer en die myn sal sluit. "
Op 21 Oktober was studente by Pantglas slegs geskeduleer vir 'n halwe skooldag voor 'n halftermyn-pouse. Dit was 'n reënerige dag, maar dit was nie ongewoon nie, maar dit het nie net weke lank gereën nie, maar die gebied het jaarliks ​​minstens 60 sentimeter reën gekry. Die kinders het pas by die skool aangekom toe dit gebeur: versadig deur reën, vloei die fyn steenkoolmateriaal wat op die heuwel gestapel word, in 'n dik mis op en begin na hulle toe storm.
Dit het so vinnig gebeur dat niemand kon voorberei nie. Studente het 'n geluid soos 'n straalvliegtuig gehoor. Dit was 'n swart dryfsand wat alles op sy pad begrawe het. Die mis tref die skool, slaan sy mure in puin en stort deur die vensters. Pype bars en water begin buite die skool vloei.
Af teen die heuwel het die stad, wat begin stroom het uit strome wat met puin verstop was, in werking getree. Nooddienswerkers en vrywilligers het na die skool gehardloop om te help. Burgerlike verdedigingspanne, mynwerkers, polisiemanne, brandweermanne en ander vrywilligers het wanhopig geswoeg en soms die koolpuin met hul blote hande verskeur om die kinders uit te haal, " berig Die New York Times. " Bulldozers het puin eenkant toe gestoot om by die kinders uit te kom. 'N Stilte val een keer op die redders toe ligte geroep in die puin gehoor word. "
Alix Palmer, 'n jong joernalis op sy eerste groot taak, het na Aberfan gegaan om verslag te doen oor die reddingspogings. Dit was ure nadat iemand lewendig uitgetrek is. Die vaders reguit uit die put was besig om te grawe, en hy skryf daarna aan sy ma. Niemand het nog regtig die hoop opgegee nie, alhoewel logika vir hulle gesê het dat dit nutteloos is. "
In die nadraai het die ware omvang van die ramp duidelik geword. Honderd vier-en-veertig mense is dood, 116 van hulle kinders. Die helfte van die dorp se kinders is dood. Al ons vriende was weg, en Jeff Edwards, wat die ramp onder sy lessenaar oorleef het, het in 2016 aan die BBC gesê.
'N Tribunaal het later tot die gevolgtrekking gekom dat die nasionale steenkoolraad verantwoordelik was vir die ramp nadat hy 300 uitstallings ondersoek en 136 getuies ondervra het. Die ramp in Aberfan kon en moes voorkom gewees het, het die tribunaal in sy verslag gesê. Die ramp was 'n kwessie, nie van goddeloosheid nie, maar van onkunde, onbekwaamheid en 'n mislukking in kommunikasie, en dit is geskryf.
Twee rye wit boë naby die bokant van die Aberfan -begraafplaas, soos hier in 2016 gesien, dui op die grafte van die kinders wat in die kolonie -ramp in 1966 dood is.
Groot -Brittanje het vinnig namens die mense in Aberfan gemobiliseer. Die Aberfan Disaster Memorial Fund, wat op die dag van die ramp gestig is, het $ 16,6 miljoen in moderne dollars ingesamel. Die geld is gebruik om te betaal vir herstelwerk in die dorp en die versorging van diegene wat beseer en bedroef is tydens die ramp.
Maar die geld moes ook help om te betaal vir die verwydering van die oorblywende wenke wat bo die dorp skuil. Die hoof van die National Coal Board het geweier om Aberfan te besoek en ouers van kinders moes bewys dat hulle hul kinders was om 'n betaling van 򣔀 van die raad te ontvang. Die geld vir die verwydering van die wenke is eers in 1997 terugbetaal sonder rente.
Iemand anders het langdurige hartseer oor die Aberfan -ramp gehad: Elizabeth II. In plaas daarvan om haarself te besoek, het sy prins Philip in haar plek gestuur. Ons het voortgegaan om die argumente aan te bied, en 'n adviseur het aan biograaf Robert Lacey gesê, maar niks wat ons gesê het, kon haar oorreed nie. inwoners en treffende hartseer en 'n onkenmerk emosionele vertoning vir die gewoonlik stoïese koningin.
Vir die mense van Aberfan was die besoek deel van die genesingsproses. Hulle was bo die politiek en die gejaag en hulle het aan ons bewys dat die wêreld by ons is en dat die wêreld omgee, en Marjorie Collins, wat haar agtjarige seun in die ramp verloor het, het in 2015 gesê Maar niks kan dit minder bitter maak om 'n kind te verloor nie. Ek het my dogter verloor en ons was gelukkig om die seuntjie te red, 'n pa van Aberfan het gesê LEWE in 1967. " Geen geld sal een van hulle terugbring nie, of hoe?
Op hierdie dag in die geskiedenis -25 April 1781
Op hierdie dag in die geskiedenis, 25 April 1781, verloor generaal Greene die Slag van Hobkirk's Hill naby Camden, Suid -Carolina. Dit was 'n taktiese verlies vir die kontinentale leër in die suide, maar was deel van 'n algehele strategie wat die Britte uiteindelik genoop het om die binneland van Suid -Carolina en Georgië te laat vaar.
Algemeen Nathanael Greene het die verwoeste Amerikaanse magte in die suide in Desember 1780 oorgeneem. Na 'n reeks oorwinnings vroeg in 1781 het Greene die Britse luitenant -generaal gedwing Charles Cornwallis na die kus van Noord -Carolina om te hergroepeer en weer te voorsien. Greene het gehoop om Cornwallis terug te trek na die binneland om hom verder te betrek, maar toe Cornwallis nie vir die aas val nie, draai Greene suidwaarts om Suid -Carolina terug te kry.
Generaal Nathaniel Greene
Die Britte het 'n rits forte langs die binnekant van Suid -Carolina en Georgië gebou om die agterland te behou. Greene het sy magte in verskillende groepe ingedeel wat verskeie van hierdie poste aangeval het in die hoop om hul kommunikasie- en toevoerlyne af te breek om hulle te dwing om terug te keer na die kus.
Greene se 1 500 man is na die stad Camden, wat die Britte al byna 'n jaar lank gehou het. Greene het geweet dat hy nie die krag het om die stad se verdediging te verbreek nie, en daarom het hy gehoop om dit uit die stad te trek en in die stryd te tree. Sy mans het laer opgeslaan op 'n rant, bekend as Hobkirk's Hill noordwes van die stad.
Op 25 April het die Britse kolonel Francis Rawdon marsjeer uit Camden, net soos Greene gehoop het en op die rant begin marsjeer het. Die manne van Rawdon het in 'n nou formasie teen die rant opgetrek, waardeur Greene van voor en van beide kante af kon aanval en 'n vroeë voordeel kon behaal wat die Britte groot ongevalle veroorsaak het. Kort nadat die geveg begin het, is verskeie van die belangrikste Amerikaanse leiers egter geskiet, wat veroorsaak het dat hul eenhede uitmekaar breek en vlug. Rawdon het hierdie voordeel geneem en teen die heuwel geloop, wat veroorsaak het dat Greene in volle terugtrek terugtrek, alhoewel hy 'n baie groter mag gehad het. Die Amerikaners het 270 vermoor, gevange, gewond of vermis verloor, terwyl die Britte 261 verloor het.
Rawdon het 'n klein groepie draakone (soldate te perd) laat vashou Hobkirk's Hill en neem die res van sy manne terug na Camden. Nadat hy hergroepeer het, het generaal Greene egter sy manne teruggebring, en hulle het die dragone weggejaag en die heuwel herbeset.
Die Slag van Hobkirk's Hill was 'n taktiese verlies vir Greene. Rawdon was egter feitlik vasgevang in Camden saam met Greene in die noorde, generaal Thomas Sumter na die suide, kol. Andrew Pickens na die weste en generaal Francis Marion tussen Camden en Charleston. Die Britse poste het een vir een begin val en Rawdon het geweet dat hy uit Camden moes kom en terug na die kus moes gaan.
Op 9 Mei, presies twee weke na die Slag van Hobkirk's Hill, Verlaat Rawdon Camden, nadat hy sy openbare geboue en baie privaat huise vernietig het, en begin die opmars terug na Charleston. Greene se strategie het tot dusver skitterend gewerk deur die noordoostelike Suid -Carolina van die Britse bewind te bevry. Einde Junie sou die hele binneland van Georgia en die Carolinas weer in Amerikaanse hande wees en die Britte sou beperk wees tot Charleston en Savannah aan die kus.
Slagoffers [wysig | wysig bron]
Die Britse slagoffers was 39 dood, 210 gewond en 12 vermis. Α ] Die Amerikaanse ongevalle kan vasgestel word uit twee dokumente wat deur kolonel Otho Holland Williams, adjunk-generaal van generaal Greene, geskryf is. Die eerste hiervan, 'n 'Lys van die offisiere wat gedood, gewond en gevange geneem is, in die aksie voor Camden, die 25ste April, 1781', bevat 1 beampte en 18 aangewese mans wat vermoor is, 5 offisiere en 108 aangewese mans gewond, 2 beamptes gevang (een van hulle gewond) en 136 mans wat vermis is. Williams skryf: 'Die grootste deel van die vermiste mense het nie die opdrag om by Saunder se spruit saam te vat, goed begryp nie. 47 van hulle is gewond, en in die vyand se hospitaal het ons 'n tyding van ongeveer 'n derde van die oorblywende getal. en hoop dat hulle by ons sal kan aansluit ". Ώ ] Die tweede van hierdie dokumente is 'n brief van Williams aan sy broer, gedateer 27 April, waarin hy skryf: "Kaptein I. Smith van die Derde, en kapt Lunt [Lieut] Bruff is albei gevangenes, laas gewond . Lieut Trueman is 'n gevangene, en daar word gesê dat nege en dertig soldate van ons leër geneem word, behalwe 'n aantal gewondes, wat 'n totaal van ongeveer vyftig beloop. "ΐ ] afgesien van die 1 offisier en 47 aangewese mans wat gewond en gevange geneem is. Die totale Amerikaanse verlies op Hobkirk's Hill sou dus blykbaar 19 vermoor 113 gewondes 48 gewonde gevangenes 41 afgewikkelde gevangenes en 50 vermiste ontvoerders, waarvan sommige dood is.
Die jaar is 1907, president Theodore Roosevelt loods die Great White Fleet, Ellis Island verwerk meer as 'n miljoen immigrante, aktrise Katherine Hepburn word gebore en in Camden, Suid -Carolina, ontmoet 'n groep dames die Hobkirk Hill Chapter van die National Society Daughters van die Amerikaanse Revolusie (NSDAR of DAR).
1907- Hobkirk Hill Chapter NSDAR georganiseer.
1908- Die Robert Mills Court House gekoop en herstel. Vergaderings en sosiale funksies is gehou in "Chapter Hall". Lesings en relikwiekamers is vir die publiek oopgemaak.
1909- 'n Groot granietmonument op die Camden-slagveld opgerig ter ere van baron DeKalb.
1912- William Edwards skenk aan die hoofstuk een akker grond wat die DeKalb-merker omring het.
1930- In 1939 word die oorspronklike grafsteen van Baron DeKalb agter die buitestrappe van die Robert Mills Court House geïnstalleer.
1933- Robert Mills Court House het dit vir 'n klein bedrag aan die stad Camden gegee, met die voorwaarde dat dit as 'n oorblyfselsmuseum gebruik kan word.
1942- Die versorging van die Joseph Kershaw-begraafplaas word aan die deLoach-gesin oorgegee.
1942- William Edwards skenk aan die hoofstuk vyf ekstra hektaar aangrensend aan die oorspronklike akker by Camden Battlefield.
1948- Gestig "DeKalb Park" by Camden Battlefield.
1957- 'n Monument opgerig ter viering van die 176ste herdenking van die Slag van Hobkirk Hill.
1959- Plaas 'n groot gedenksteen in die Quaker-begraafplaas ter nagedagtenis aan Samuel Wyly, wat twee honderd jaar tevore vier hektaar grond gegee het vir "'n vergaderhuis en begraafplaas."
1961- Camden Battlefield word 'n nasionale historiese landmerk verklaar.
1965- 'n Bronsmerk aangebring by die graf van die voormalige regent, Sadie von Tresckow.
1965- Verhuis Slag van Hobkirk Hill-monument van Broadstraat na Kirkwood Common op versoek van die eienaars van die oorspronklike terrein.
1965- Drie historiese merkers regs van Broadstraat geplaas.
1966- Camden Battlefield ingesluit in die National Register of Historic Places.
1977- Rigtingwyser US Highway 521 vir Camden Battlefield-terrein opgerig.
1996- Toewyding gehou vir National Historic Landmark-gedenkplaat vir Camden Battlefield.
2005- Die eiendom van ses hektaar op die Battle of Camden-terrein het aan Palmetto Conservation Foundation geskenk vir die ontwikkeling van die park.
2006- Toewyding gehou vir DAR Bronze Plaque in Robert Mills Court House.
2007- Ons vier die 100ste herdenking van die hoofstuk met programme, publisiteit, uitstallings, boomplanting en ander geleenthede.
Kaart Skets van die Slag van Hobkirks Hill, naby Camden, op 25 April 1781.
Slag van Hobkirk Hill
Slag van Hobkirk Hill in die Revolusionêre Oorlog het op hierdie rant plaasgevind 25 April 1781. Die Britse leër was onder bevel van generaal Lord Rawdon, die kontinentale leër deur generaal Nathanael Greene.
Opgerig 1956. (Merkernommer 28-2.)
Onderwerpe. Hierdie historiese merker word in hierdie onderwerplys gelys: Oorlog, Amerikaanse rewolusionêr. 'N Beduidende historiese datum vir hierdie inskrywing is 25 April 1986.
Ligging. 34 & deg 15.859 ′ N, 80 & deg 36.282 ′ W. Marker is in Camden, Suid -Carolina, in Kershaw County. Marker is in Lyttletonstraat, aan die regterkant as u noord ry. Raak vir kaart. Marker is in hierdie poskantoor: Camden SC 29020, Verenigde State van Amerika. Raak vir aanwysings.
Ander merkers in die omgewing. Minstens 8 ander merkers is binne loopafstand van hierdie merker. William Washington's Ride (hier, langs hierdie merker) Struggle for the Hill (binne skree afstand van hierdie merker) Greene's Counterblow (ongeveer 300 voet weg, gemeet in 'n direkte lyn) Forced to Retreat (ongeveer 600 voet weg) Fruitless Victory (ongeveer 700 voet weg) The British Attack (ongeveer 700 voet weg) 'n Laaste ontmoeting (ongeveer ½ kilometer ver) Algemene Greene se hoofkwartier (ongeveer ½ kilometer ver). Raak aan vir 'n lys en kaart van alle merkers in Camden.
Slag van Hobkirk's Hill
In April 1781 het die Amerikaanse en Britse leërs weer in Camden gebots.
Van Junie 1780 tot Mei 1781 was Camden 'n versterkte Britse garnisoen onder bevel van Francis, Lord Rawdon. Camden se strategiese ligging het die Britte in staat gestel om die primêre vervoerroete van die binneland van Suid -Carolina na die laagland te beheer.
In April 1781 het die Amerikaanse leër onder bevel van generaal Nathanael Greene na Camden opgeruk en kamp opgeslaan op 'n gebied wat bekend staan ​​as Hobkirk's Hill. Op 25 April val die magte van Rawdon die kontinentale magte aan tydens die Slag van Hobkirk's Hill. Alhoewel die Britte die stryd gewen het, was Greene se terugtrekkende leër 'n samehangende vegmag en die Britte keer terug na die versterkte mure van Camden. Na die verlies van Fort Watson, 'n belangrike skakel in die Britse toevoerlyn van Charleston na die agterland, beveel Rawdon die ontruiming van Camden en trek terug na die see.
Alhoewel die slagveld nou 'n woongebied is, kan padtekens besoekers in die voetspore van die soldate volg wat geveg het om die toekoms van Suid -Carolina te bepaal.
Brosjures met inligting oor die gebeure van die Slag van Hobkirk's Hill kan by die Camden Archives and Museum opgehaal word.
'N Kaart met die Slag van Hobkirk 's Hill, met vergunning van die Universiteit van Suid -Florida
Om 10 of 11 uur die oggend van 25 April 1781, een en 'n half kilometer van Camden, Suid -Carolina, het Britse troepe gevorder op soldate van die kontinentale weermag, onder bevel van generaal -majoor Nathaniel Greene, wat hul ontbyt geëet het. Die kontinentale kamp, ​​op 'n lae, maar sterk en moeilike rant met die naam Hobkirk's Hill, wat ongeveer duisend meter strek, omring deur dik woude en 'n moeras in die ooste, is verras.  Die Britte, onder bevel van Lord Rawdon, het geweet van Greene se bewegings, moontlik van 'n deserteerder, of van die vastelande wat tydens skermutselings voor die geveg gevang is.  Elke persoon in die leër van Rawdon, insluitend tromspelers, was gewapen met 'n vuurwapen, waaronder 60 draakons, en helder oordag het hulle, onder leiding van Ierse vrywilligers, deur die moeras en die bos opgetrek en die voorkant bereik Kontinentale lyne.  Wat die gewere van North Carolina, genaamd John Mooney, 'n kort geveg met 'n heer Rawdon by Camden genoem het, het gevolg. 
Generaal Greene het beskryf dat die kontinentale weermag op die heuwel wag vir versterkings, aangesien hulle dit nie as prakties beskou het om die stad te bestorm nie.  Gevorderde regimente van sy leër is afgevuur, met 'n verdedigingslinie wat vinnig gevorm is om die Britte af te weer. Talle afdelings van die kontinentale weermag is aangesê om aan te val en op Britse flanke te vorder en die Britte te weerhou.  Twee kompanie in die Tweede Maryland -regiment het egter 'n wanorde geword en die bevelvoerder van die regiment, kolonel John Gunby, het 'n bevel gegee om 'n posisie aan die agterkant in te neem, terwyl ander Marylanders agterna volg.  Terwyl albei hierdie groepe saamtrek, het die Britte Hobkirk 's Hill gekry en die Amerikaanse flank omgedraai.
Tydens al hierdie oproerigheid het die kontinentale weermag nie goed gevaar nie. Talle regimente is in die wiele gery, kaptein William Beatty is dood, luitenant -kolonel Benjamin Ford is in die elmboog geskiet en ernstig gewond, en die geveg het in die guns van die Britte gedraai.  Ierse vrywilligers het die vasteland van die heuwel afgedruk en die Britte het die weermag drie myl agtervolg, ondanks die aanvalle van kolonel William Washington op Britse agterkant.  Tog was hierdie stryd nie 'n volledige nederlaag vir die Kontinentale Weermag nie. Die kontinentale kavallerie en infanterie het die aand van 25 April op die Britte gelas wat in Camden teruggetrek het, en die vasteland het hul artillerie ongeskonde gehou. 
Nadat die rook uit die geveg, wat moontlik net 15 minute geduur het, verdwyn het, het die Britte daarin geslaag om die vasteland van Camden af ​​te trek, maar teen 'n hoë prys.  Aan die Britse kant is 258 dood, gewond of vermis. 
Wat die Kontinentale betref, was dit 'n ander verhaal. Die Britse parlement 's Jaarlikse register verklaar dat aan die einde van die geveg,
Die vyand se dood en gewondes van die vyand was versprei oor so 'n grondgebied dat hulle nie vasgestel kon word nie Lord Rawdon meen dat die skatting te laag sou wees as dit op vyfhonderd Greene -rekening beoordeel word, dit te laag maak & #8230 ['n] honderd gevangenes is geneem en 'n aantal van hul mans het na Camden gegaan en beskerming opgeëis onder die skyn dat hulle woestyne was. " 
Na die geveg, wat sir Henry Clinton as 'n oorwinning vir die Britte oor generaal Greene beweer het, was die slagoffers nie so erg soos wat Britse ramings beweer het nie.  Lord Rawdon versterk hierdie syfer deur te sê dat die aantal kontinente wat gedood of gewond is meer as 400 soldate is, terwyl ander skattings dit op 266 slagoffers stel.  Die totale aantal gewondes, gedoodes of vermiste van die kontinentale leër tydens die geveg was 247, met slegs 17 van die mense wat doodgemaak is, wat wys dat die Britte oordryf deur te sê dat bloed oor die slagveld gestort het. . Die totale aantal ongevalle is nie naastenby die Britse skatting nie.  As Greene egter reg het, neem die Britte � gevangenes en tien of vyftien offisiere " in die stad self. 
In die maande na die geveg het elke leër sy eie gang gegaan. Generaal Greene en sy magte verhuis na 'n plek twaalf of veertien myl van Camden af, vergader sy troepe en ontvang versterkings.  In Mei het die leër van Rawdon Camden in die steek gelaat, sy bagasie, winkels en talle ander dele van Camden verbrand, wat die stad 'n bietjie meer gelaat het as 'n hoop ruïnes soos Greene dit gestel het. 
Greene blameer dele van sy leër omdat hy hom nie die oorwinning behaal het nie. Hy het beweer dat die vasteland die voordeel het, maar dit is vermors.  Hy het kolonel Gunby spesifiek die skuld gegee dat hy die vyand die voordeel van die dag gegee het, terwyl hy toegegee het dat die Marylanders die beste soldate in die veld was. "  Greene se argument was dat Gunby se optrede het die "disorder " veroorsaak en kon die kontinentale nie die Britte op die slagveld verslaan nie.
Die moontlike redes vir die Amerikaanse nederlaag is talryk. Die beseer van Ford en die dood van Beatty het moontlik hul troepe in die wiele gery.  Die kontinentale troepe was egter reeds op die verdediging, verras deur 'n openlike aanval van die Britte. Die Jaarlikse register het dit regstreeks aangespreek en gesê dat die nederlaag as gevolg van Britse verrassing was:
Hierdie neerlaag word deur genl Greene toegeskryf aan die wangedrag van 'n deel van die Maryland Regiment. Dit kan waar wees. Maar dit is duidelik dat sy leër verbaas was. Die Amerikaanse dissipline is ver van perfek, die fasiliteit waarmee Greene onder sy omstandighede sy troepe byeengeroep en gevorm het, het hom voldoende getoon om 'n dapper en bekwame offisier te wees " 
Gunby het, soos sommige aangevoer het, die kontinentale leër van die Britte gered.  Ongeag wie die skuld kry, daar is geen twyfel dat die Amerikaners buitensporig was nie, en dat die beweging van Gunby moontlik gevorm is na 'n soortgelyke stap tydens die Slag van Cowpens in Januarie 1781, wat suksesvol was.  'n Ander faktor in die rigting van Gunby kan wees dat sy perd onder hom geskiet is en die kavallerie terugtrek onder kolonel Washington. 
Die rede waarom die kontinentale leër nie in die Slag van Hobkirk 's Hill gewen het nie, kan voortdurend bespreek word. Wat duidelik is, is dat die soldate van die kontinentale weermag met moegheid kon uitgewerk word soos tydens die beleg van Ses-en-negentig, 'n maand of wat na die geveg teen Hobkirk en Hill.  Na die geveg in April was die kontinentale mense egter in 'n goeie gees. , toe Greene voel sy leër het genoeg krag om die Britte weer te konfronteer.  Teen September het die Britse vloot aangekom en begin met die ontruiming van Charleston, nog 'n stap na die einde van die Revolusionêre Oorlog.
 Andrew Augustus Gunby, Kolonel John Gunby van die Maryland Line: Rekening hou van sy bydrae tot die Amerikaanse vryheid (Cincinnati: Robert Clarke Company, 1902), 68-69 Die jaarlikse register of 'n siening van die geskiedenis, politiek en letterkunde vir die jaar 1781 (Londen, J. Dodsley, 1782), 81-82.
 Chronicle of America (Mount Kisco: Chronicle Publications, 1988), 177 Die jaarlikse register, 81.
 Die jaarlikse register, 81-2
 Pensioen van John Mooney, p. 13, Revolusionêre Oorlogspensioen- en Bounty Land Warrant -aansoeklêers, NARA M804, Rekordgroep 15, Rol 1751, Pensioennommer R.7,306. Met vergunning van Fold3.com.
 Brief van Nathaniel Greene aan Samuel Huntington, 27 April 1781, p. 47, Briewe van genl.maj Nathaniel Greene, 1776-85. Referate van die kontinentale kongres. Nasionale Argief. NARA M247. Rekordgroep 360. Rol pcc_418178_0001. Artikelnommer 155. Met vergunning van Fold3.com.
 Andrew Augustus Gunby, Kolonel John Gunby van die Maryland Line, 71 Brief van Nathaniel Greene aan Samuel Huntington, 27 April 1781, p. 48
 Brief van Nathaniel Greene aan Samuel Huntington, 27 April 1781, p. 47-48.
 Gunby, 71-72 Steven E. Siry, Greene: Revolusionêre generaal (Washington DC: Potomac Books, 2006), 78 Otho Holland Williams, Lys van opdragte en gevangenes in die aksie voor Camden 25 April, bl. 133, Transkripsies van briewe van genl.maj. Nathaniel Greene, 1780-82, Vol I, National Archives, NARA M247, Record Group 360, Roll pcc_217696_0001. Met vergunning van Fold3.com. Benewens Ford, is drie ander Maryland -beamptes gewond.
 Luitenant -kolonel Tarleton, 'N Geskiedenis van die veldtogte van 1780 en 1781, in die suidelike provinsies van Noord -Amerika (Dublin: C olles, Exshaw, White, H. Whitestone, Burton, Byrne, Moore, Jones en Dornin, 1787), 480-1 Die jaarlikse register, 82
 Tarleton, 'N Geskiedenis van die veldtogte van 1780 en 1781, 480-1 Brief van Nathaniel Greene aan Samuel Huntington, 27 April 1781, p. 49-50 Die jaarlikse register, 82.
 Die jaarlikse register, 83 Tarleton, 481.
 Die jaarlikse register, 83.
 Verslag oor Amerikaanse manuskripte in die Royal Institution of Great Britain Vol. II (Boston: Gregg Press, 1972), 283.