'n Man skryf in 'n koerantlesersbrief dat hy vir 30 jaar lank kerktoe gegaan het maar sy tyd gemors het aangesien hy nie eers die preke se inhoud kan onthou nie. 'n Ander leser reageer hierop met die stelling dat hy vir 30 jaar lank sy vrou se kos geëet het, nie die spesifieke spyskaarte kan onthou nie, maar weet dat dit hom al daardie jare aan die lewe gehou het...
Jaar na jaar kom duisende volksgenote oor die lengte en breedte van ons land op verskillende plekke byeen om die gelofte van 1838 te herdenk, en om deur die gesamentlike herhaling daarvan of die stilswyende nasê van ’n voorganger, dit weer af te lê. Daarmee verbind ook ons geslag ons telkens tot die gelofte en aanvaar ons die verpligting om dit wat ons daarmee belowe, na te kom.
Die stigting van ’n tempel tot Gods eer was nie afgedaan met die oprigting van die geloftekerkie in Pietermaritzburg nie, en ook nie met die oprigting en inwyding van die Voortrekkermonument in 1949 nie.
“Deur die verbintenis om ’n tempel te stig, neem die Geloftevolk voor die Here medeverantwoordelikheid om, as hulle uitgered word, ’n kerk en ’n deurlopende heilsame kerklike versorging van die volksgemeenskap tot stand te bring, wat uiteraard ook die oprigting van ’n doelmatige plek van samekoms, dit is ’n kerkgebou, insluit; en nie net eenmalig op een plek nie, maar ‘waar dit Hom behaag’.
“Dat hierdie heilsame proses van ‘stigting’ voortdurend volgehou word in die lewe van die volk, daartoe is die Geloftevolk as volk (buite sy kerk om) teenoor die Here verbind”.
Vorige geslagte het graag oor die volkslewe en die Goddelike wonders wat in ons geskiedenis plaasgevind het, gepraat. Ongelukkig is belangstelling daarin mettertyd verdring deur ander dinge soos geld en sport, want vir ’n materialistiese volk wat sy roepingsbesef kwytgeraak het, is die verlede verby, en wat kan tog belangriker wees as rugby?
Om net ’n kerkdiens te hou (waartydens soms maar baie oppervlakkig en rakelings na die historiese besonderhede verwys word), verskraal Geloftedag tot ’n soort ekstra Sondag, terwyl die ryke bedoeling van die gelofte totaal gemis word. Dit is daarom ook ’n slegte en betreurenswaardige gewoonte wat sommige mense openbaar om op Geloftedag slegs die erediens by te woon en dan met hul kinders te verkas. Sodoende ontneem hulle hulleself en hul kinders van die geleentheid om daardie broodnodige kennis van die geskiedenis en die volle betekenis van die gelofte te hoor. Mens vra jou af: wat word dan van die onderneming om die opkomende geslag op te voed en met ons daarin te laat deel? Hoe sal die opkomende geslagte kan begryp hoe groot die bedreiging was wat die Voortrekkers, die Groot Trek en ons volk in sy wordingsjare op daardie tydstip in die gesig gestaar het as hulle dit nie hoor nie? En as hulle dit nie weet nie, wat sal hulle dan oortuig dat die oorwinning by Bloedrivier ’n wonderdaad van God was en nie maar ’n geval van vuurwapens teen assegaaie nie? Sonder dié kennis verarm mense se begrip van die saak tot die basiese wete dat êrens in die verlede die Voortrekkers ’n geveg teen die Zoeloes gewen het — net maar een van vele gevegte wat in die verlede plaasgevind het toe ons die Swartes se grond met geweld van hulle afgeneem het, soos die kommunistiese propaganda-masjien die opkomende geslag leer.
Te midde van die leuenpropaganda wat ons oorspoel, is diepgaande kennis en verstaan van die geskiedenis uiters belangrik om ons teen sulke propaganda weerbaar te maak en ons te laat besef dat ons volk ’n blywende verbond met God gesluit het, wat Hy aanvaar het toe Hy aan ons voorouers die wonder-oorwinning by Bloedrivier geskenk het.