Integriteit | MaanKind
30 Sondag Jun 2013
Dis een van die moeilikste goed wat iemand my nog gevra het: Vertel ons van ‘n insident waar jy nie met integriteit opgetree het nie. Dis nou Korrelkop Kahuna wat my op hierdie kolletjie sit waar ek al in die rondte dans, maar uitkomkans is daar nie. Ek sal moet vertel. Want ek het gevra. En soos hy tereg sê: Integriteit is dit wat jy doen wanneer jy dink niemand sien jou nie.
Ek het al gesteel. Op skool. Ek moes eers lank en hard dink om iets te kry waar ek in my hart weet ek het verkeerd gedoen, nie met integriteit opgetree het nie, maar dit klink so goody-goody om dit te sê. Tot ek aan twee insidente op skool gedink het. En toe besef ek, dit kou nog al die jare aan my. Dit sit iewers in my agterkop, en as ek daar roer, dan weet ek ek het iemand benadeel. En waar bieg mens nou? Vir wie vertel jy dit? Dalk het Katolieke dit maklik, want as jy dit eers aan jouself en aan ander erken het, glo ek kan jy jouself vergewe en dit agterlaat.
Die een keer het ‘n paar van ons die roomysverkoper se aandag afgetrek, en van sy roomyse gesteel. Ek het nooit daaraan gedink dat hy dit waarskynlik self sal moet inbetaal nie. Die ander keer het ‘n standerd ses meisie wat in die snoepie gewerk het, vir ons doelbewus te veel toffies en chips gegee, dan het ons met ‘n handvol sente betaal. ‘n Paar maal. Sy wou graag in wees by my vriendinne (Ek was nie die cool een nie. Ek wou seker ook in wees by hulle.) Ons was wel arm, maar dis nie asof ek nie ‘n paar toffies kon koop as ek lus was daarvoor nie. En dis nie hoe ons grootgemaak is nie.
Ek weet nie watter grade van verkeerd en van nie met integriteit opgetree nie aanvaarbaar sou wees vir Kahuna nie, want ek moes sekerlik baie dinge in my lewe gedoen het wat ‘verkeerd’ was in ander se oë. Maar hierdie twee goed het my oor die jare gepla. En ek is regtig jammer ek het dit gedoen.
Daar was nog iets wat ek gesteel het. As grootmens. Maar snaaks genoeg voel ek nie sleg daaroor nie. Ek het hierdie melkbekertjie een aand tydens ‘n formele funksie (sien vorige pos) uit die Burgemeester van Johannesburg se kantoor gesteel. Waarom weet ek nie regtig nie. Ek en ‘n vriendin het ons blink aandsakkies gevat om te gaan ‘neus poeier’ soos dit toe genoem is, en het bietjie afgedwaal en gaan loer hoe lyk die Burgemeester se kantoor. En toe neem ons elk ‘n aandenkinkie. Waarskynlik as ‘n soort rebellie teen die formele funksies waarheen ons ons mans week na week moes vergesel.
Maar dis nie waaroor hierdie inskrywing gaan nie.
Love all, trust a few, do wrong to none. ~ William Shakespeare
Edit: Dis ongelooflik hoe dinge tegelykertyd gebeur. Gister het ek hierbo geskryf oor bieg en regmaak na baie jare, en vandag kry ek ‘n oproep. Iemand het my verskoning gevra vir ‘n insident wat in 1975 gebeur het, toe hy hom onnodig vir my gewip het. In 1997 het hy ‘n NDE gehad, en in die tyd wat hy ‘dood’ was, het hy ‘n boodskap gekry dat hy moet regmaak met my daaroor. Die insident was so onbenullig dat ek dit aanvanklik glad nie onthou het nie, maar toe hy by die detail kom van wat ons geëet het daartydens, kon ek vaagweg onthou. Vir jare na die NDE het dit hom gepla en selfs ‘n invloed gehad op sy idee oor sterflikheid en die dood, en vandag kon ons saam lag daaroor. Maar die synchronicity dat ek gister dieselfde gedoen het, verstom my. En hy het nie hierdie gelees nie…
Luister asseblief ook hierna:
12 thoughts on “Integriteit”
3 Julie, 2013 om 11:49 vm
ek het geld gesteel by my ouers (vyftig sente) om chips & budgies mee te koop by die skool. Ek het egter nog nooit regtig sleg gevoel daaroor nie. Hulle was natuurlik baie kwaad en bekommerd oor die dief in hulle midde, maar ek het nooit regtig sleg gevoel daaroor nie. Ander se goed vat het my nog nooit ge-interesseer nie (behalwe vir die 50 sente), maar ek het wel al aangehou met moreel aanvegbare dinge wat ekself gevoel het was verkeerd – en ja, dit doen niks vir jou gemoedsrus of jou sielsgesondheid nie. En op die ou end betaal jy wel ‘n prys daarvoor.
Terug pieng: Red jou huwelik… | MaanKind
1 Julie, 2013 om 1:54 nm
Maankind, so het ons almal iets om te vertel. En soms is dit ‘n grys area, soort van “ja, jy het, maar darem nie heeltemal nie…” Tog, as jy dit vierkant in die oe moet kyk, kan jy dit net een ding noem: Steel. Myne het ek gebieg, baie jare gelede, aan iemand wat ‘n geestelike ouer vir my was, maar ook nie reggemaak nie.
Dis goed ons kyk dit in die oe en bieg dit en gooi dit dan oor ons skouer. En ek wil ook nie die stelling maak dat dit ‘klein sondetjies’ is nie. Wat verkeerd is is verkeerd.
Op ‘n manier is dit soos die vriendin van my wat so vreeslik gevloek het, ook op haar kindertjies. Verder was – is sy so ‘n aangename mens. ‘n Ander vriendin spreek haar toe aan daaroor. Waarop sy die vriendin uitdaag om HAAR kinders te vra of sy hulle al ooit gevloek het. Elke kind het ‘n insident onthou waar Mamma gese het ‘bliksem’ of iets en hulle het dit met groot, ronde, ontstelde oe vertel. Toe roep die eerste vriendin wat haar kinders elke liewe dag vloek, haar kinders. “Het Mamma jou al OOIT gevloek, ……..? Of vir jou ……..? “NEE Mamma,” koor hulle sonder ‘n oomblik se aarseling.
1 Julie, 2013 om 1:50 nm
Jammer as die vraag jou in ‘n ongemaklike plek geplaas het, maar ek moet eerstens darem my blognaam gestand doen en tweedens glo ek vas dat min dinge die beste in mense uitbring soos om so bietjie buite die gemaksone geplaas te word.
Die vraag se ontstaan lê iewers baie myle in die truspieëltjie op die ou litnet blogs toe ons eendag kommentare gewissel het oor eise by die mediese fonds, jy het saam met my gestem terwyl meeste van die ander kommentaar in die ander rigting geswaai het.
Ewenwel, integriteit het waarskynlik ‘n ander interpretasie vir elke persoon waarmee jy gesels maar een ding wat ons almal in gemeen het is dat niemand ‘n 100% rekord het nie. Derhalwe behoort die evaluasie van iemand anders se integriteit nie net die uitslag in ag te neem nie, maar ook die omstandighede en intensie. In ‘n wêreld waar moraliteit al meer onder die mikroskoop beland is hierdie nuutgevonde insig nogal ‘n drastiese afwyking van die uwe se tradisionele swart-en-wit benadering, so ek moes dit eenvoudig toets.
1 Julie, 2013 om 9:50 nm
Dankie hoor. En ook vir hierdie vraag en jou antwoord daarop. Intensie is vir my altyd die deurslaggewende faktor by enige situasie.
1 Julie, 2013 om 11:15 vm
Ek wens met my hele hart dat ek kon sê dat ek lekkers gesteel sou ek die vraag moes beantwoord.
Hoop jy kom nou tot rus na die bekentenis 😉
1 Julie, 2013 om 10:04 vm
Selfs ek, wat eerlikheid so hoog aanslaan, het ook op ‘n keer gesteel. Dit was wel op ‘n manier onbewustelik, maar ek kon dit wel later regstel en het nie. Nou praat ek nie van skryfbehoeftes van die werk wat dikwels ‘per abuis’ in my pennesakkie beland het nie. Daarvoor sê mens mos so half vir jouself. ‘Ag, dis nie werklik steel nie, ek gebruik dit om mee te werk.’ Ek het darem nooit my kinders se lysies vir hul skool skryfbehoeftes saamgeneem werk toe nie.
My werklike steel het oor iets heel anders gegaan. Ek het op ‘n keer ‘n pragtige goue armband gehad, nog in Pretoria. Gegrafeer en nogal met ‘n veiligheidskettinkie aan. Dit wou nooit lekker sluit nie, maar ek het my altyd getroos aan die kettinkie. Ek het dit gewoonlik netjies gebêre in ‘n juweelboksie wat uitgevoer was met geel watte.
Op ‘n dag toe ek dit weer wil gebruik is dit net skoonveld weg. Ek het oral gesoek en selfs probeer onthou wanneer die vorige keer was wat ek dit gedra het. Ek kon dit nêrens vind nie en het onthou dat ek dit op ‘n Saterdag gedra het toe ek in Atterbury Value Mart gaan inkopies doen het. Dit was een winkel uit en ander een in, hordes van hulle.
Uiteindelik het ek kwotasies gekry en dit van die assuransie geeis. Ek wou nie weer so ‘n armband hê nie, het toe iets anders gekoop, kan selfs nie eens meer onthou wat nie, darem iets in die lyn van juweliersware.. Op ‘n dag, baie lank daarna kry ek dit toe – in ‘n ander juweleboksie waar ek ‘n verskeidenheid van goetertjies gebêre het. Dit het onder die watte ingeskuif. Ek weet ek kon die versekering daarvan in kennis gestel het, maar ek het nie. Ek het ook net nooit, maar nooit weer die armband gedra nie. Nou onlangs, seker omtrent twaalf jaar daarna, het ek die armband vir vriendin Rita gegee. Nou rus my siel, maar my gewete sal altyd vir my tot ‘n aanklag wees.
Uiteindelik, daar is dit nou, ek het gebieg.
1 Julie, 2013 om 1:21 nm
Ek wens ek het iemand geken wat niks hier kon bydra nie.
3 Julie, 2013 om 11:43 vm
Sou so iemand human wees, Maankind? Ek dink nie so nie?
3 Julie, 2013 om 11:45 vm
Hmmm, dis seker waar.
Anton J Jansen said:
30 Junie, 2013 om 11:44 nm
Liewe Maankind, troos jou daaraan dat jy beslis nie die enigste een op aarde is wat al iets gesteel het nie – hetsy uit behoefte of blote rebelsheid. Ons almal steel daagliks, maar ons troos ons aan die feit dat dit nie juis saakmaak nie. Ek het ook as kind lekkers gesteel, maar het ongelukkig nie daarmee weg gekom nie. Die blote dreigement van die “tronk” was genoeg om my vir ewig daarvan te heel.
1 Julie, 2013 om 1:22 nm
Ek dink die verskil is wanneer jy iets doen en dit vóél verkeerd, en jy weet dis verkeerd, maar jy doen dit steeds.