portret van die kunstenaars as twee ooms
"Dit was daai tyd toe ek met Kerkorrel begin vrede maak het, besef het ek moet drugs los, dit was 'n oorgang na 'n meer aanvaarbare bestaan, ek het gesoek na nuwe vriende, ouens buite daai kultuur... maar laat ek nie name noem nie, har-har-har."
Koos: "Ons het ook nog dieselfde Calvinistiese agtergrond..."
Koos se 24-uur-middeljare-krisis is ook agter hom. Toe hy in 2004 met sy rooi klompe uit sy huis geloop het, deur sy voorhek, pad af...
In sy boek skryf Koos die Voëlvrybeweging het hom gedamage...
"Jis, hectic. Ek weet ons moes dit doen. En ek is bly ons het. Ons was baie brave en 'n bietjie mal, maar... ek kan nie dínk oor daai tyd nie, weet jy. Jissis. Al daai interpersonal relationships wat so skeefgeloop het, oor so baie redes. Die helfte van die ouens is al dood en hier sit ek nou."
Koos: "My pa was 'n small town conman wat Golden Products verkoop. Hy't nooit gedrink nie, my nooit gebliksem nie, maar hy was nie dáár nie. Ek en my ma... sy's nou 96 en ons is nogal besig om close te raak, haar kop is nog fine. Haar generasie vroue het geluister vir die man, en nou's hy dood en steeds kan sy niks leliks van hom sê nie, sy dink net ek en hy het mekaar nie mooi verstaan nie.
"Wat waar is, nè..."
Ons neem foto's. Hulle tjommel oor hul dogters, die misterie van meisiekinners, Stef se Lorelei, gebore au natural in 'n plastiekbad vol water in hul sitkamer teen die hange van Tafelberg, Marleen wat reken pa Koos se poging tot 'n kinderverhaal suig...