Daar is ‘n paar dooie takke tussen die vrugbares, maar dit is seker te verstane vir so ‘n ou boom. ‘n Brosjure wys daarop dat dit eintlik ‘n misverstand was: die lemoenbome en sy oranje vrug op die landswapen moes oorspronklik ‘n wilde olyfboom gewees het. Sy het jare lank met sielkundige probleme geworstel (is selfs eenkeer in ‘n inrigting geplaas net om ‘n gedig te skryf en weer ontslaan te word!) en dit is so te sê al waaroor sy geskryf het. Nou ja. Die lees hiervan grens sekerlik aan die kyk na Keeping up with the Kardashians, of die lees van vrouetydskrifte met suikersoet artikels. Dit is só grusaam dat jy dit skoon geniet. (En waarom, wonder ek, geniet ek heimlik hierdie soort irritasie? Maar dit daar gelaat.) In die teks word ‘n eksterne verteller benut en dit handel oor ‘n verbode liefdesverhouding tussen twee inwoners van die Boesmanlandse dorpie Namies. ‘n Jood genaamd Max Steinmetz, wat by sy broer, Nathan Steinmetz, die algemene handelaar in Namies werk, raak verlief op “Susannah”, die “grandniece” van die “Trek-Boer”, “Old Schalk Hattingh”.