Die McMahon-ooreenkoms - Geskiedenis Tydlyne - 2021
Die McMahon-Hussein-ooreenkoms van Oktober 1915 is deur die Britte aanvaar as 'n belofte deur die Britte dat na die Eerste Wêreldoorlog, grond wat voorheen deur die Turke gehou is, aan die Arabiese onderdane wat in daardie land gewoon het, teruggegee sou word. Die McMahon-Hussein-ooreenkoms sou die geskiedenis van die Midde-Ooste baie bemoeilik en het gelyk of dit direk bots met die Balfour-verklaring van 1917.
In 'n poging om 'n derde front teen die Sentrale Magte (Duitsland, Oostenryk en Turkye) te bewerkstellig, het die Geallieerdes die Arabiese bevolking in die Ottomaanse Ryk aangemoedig om teen hul Turkse heersers op te staan ​​en sodoende die oorlogspoging van die Sentraalmagte op drie maniere te verdeel.
Sir Henry McMahon, wat namens die Britse regering optree, het in 1915 met Sherif Hussein van Mekka vergader en 'n reeks beloftes vir die Arabiese bevolking gemaak. Hierdie 'beloftes' is later deur die Britse regering betwis en, soos met baie kwessies rakende die onlangse geskiedenis van die Midde-Ooste, was dit oop vir interpretasie.
Hussein vertolk die korrespondensie wat McMahon aan hom gegee het, as 'n duidelike aanduiding dat Palestina aan die Palestyne gegee sou word sodra die oorlog geëindig het. Die Britse regering het later hierdie interpretasie betwis. Hulle het beweer dat enige landomskrywings slegs naastenby was en dat 'n kaart wat destyds opgestel is (maar nie deur McMahon of 'n lid van die Britse afvaardiging nie) Palestina uitgesluit het van grond wat aan die Arabiese volk teruggegee sou word.
Die verwarring spruit uit een klein frase in die korrespondensie tussen McMahon en Hussein. Land dit "Daar kan nie gesê word dat dit suiwer Arabies is nie" is uitgesluit van die ooreenkoms - wat die Britte betref. Hussein, en baie Arabiese mense, het Palestina as 'suiwer Arabies' beskou. Die Britte het Palestina verskillend gesien omdat die Turke, terwyl hulle meesters oor Palestina was, ander godsdienstige groepe in Jerusalem toegelaat het om te bestaan ​​- vandaar dat hulle glo dat Palestina "nie bloot Arabies kan wees nie".
Teen die tyd dat die oorlog in November 1918 geëindig het, het twee verskillende denkskole oor Palestina ontstaan:
1) Dat die Britte Palestina aan die Arabiere belowe het nadat die oorlog geëindig het, in ruil vir hul steun aan die Geallieerdes in die oorlog.
2) Dat die Britte ingestem het om hul steun aan die Jode vir 'n vaderland in Palestina te gee, soos uiteengesit in die Balfour-verklaring van 1917.
In werklikheid sou dit ook nie verskyn nie, aangesien die Volkebond Palestina aan die Britte gegee het om as mandaat te regeer. Dit het baie Palestyne laat voel dat hulle deur die Britse regering verraai is. Terselfdertyd het baie Jode Palestina begin binnekom as gevolg van wat hulle glo dat die Balfour-verklaring hulle aangebied het. Die Britte het in Palestina wetgewing en orde gewaarborg - iets wat hulle al hoe moeiliker gevind het om te doen.