Tema Lockdown Sek video chat room – CLIPONYU | Video Chat Online
Tema Lockdown Sekannouncement...
HotBasicPremiumLuxuryToTema Lockdown SekJumlahPattern1888188288588888Sendchoose goods!!My Bag
Tema Lockdown Sek Elvis Van Athos
BrowseBrowseInterestsBiography & MemoirBusiness & LeadershipFiction & LiteraturePolitics & EconomyHealth & WellnessSociety & CultureHappiness & Self-HelpMystery, Thriller & CrimeHistoryYoung AdultBrowse byBooksAudiobooksComicsSheet MusicBrowse allUploadSign inJoinBooksAudiobooksComicsSheet Music1ELVIS VAN ATHOS deur Koos Heymans, Pierre Knobel, Sheree Rayfield en Pieter Uys 1978 was die eintlike jaar van Disco in Suid-Afrika en Athos in Pretoria was ’n tempel daarvan. Aan die westekant van Pretoria se middestad, naby waar Schoeman- in Potgieterstraat doodloop, was die klub in ’n snags verlate area geleë. ’n Gang wat eindig in ’n stel trappe het toegang tot Athos verleen. Wanneer jy deur die hek stap, het ’n magiese wonderwêreld rondom jou ontvou. Eers het die swart en wit dansvloer jou opgeval, en soos jou oë aan die disco-ligte gewoond raak, sien jy die tafels en stoele en aan die agterkant ’n verhogie met nóg sitplekke wat ’n ruim uitsig oor die dansvloer bied. 2 Daarna, onwillekeurig, merk jy die kleurvolle mense op. Tipes wat jy nooit in jou ergste koorsdrome as inwoners van Pretoria sou kon indink nie. Flambojante drag queens, soos die lang blonde Penny en die statige Mary wat daardie jaar as Mej Athos gekroon is. Uitspattig geklede ander queens maar ook mooi, fris jong boerseuns in denim en T-hemde of frokkies. Straight vriende wat aan die pret kom meedoen, veral kuns- en dramastudente van Tuks. Selfs ou mense – ouers of grootouers van die klubgangers. En dan was daar die lettas… beeldskone lipstif-
lettas, weermaglettas van “normaal” tot baie butch en lywig, te kus en te keur. Aan rare spesies het Athos nooit mank gegaan nie. Die klub was die speelplek van Iskor-kraandrywers en kunsdosente, van hoere en geneeshere, van jollers uit Faerie Glenn en Queenswood sowel as Daspoort, Danville en Proklamasieheuwel. Onder hulle was daar spesies waarvan dit onmoontlik was om die geslag te bepaal: skraal, lenige tipes wat jou aan ‘n Patti Smith in haar tomboyfase herinner het. Maar wat my verbeelding summier aangegryp het, was die ryke verskeidenheid lesbiërs: Groot, klein, rond, lank, skraal en natuurlik die gesofistikeerde lipstif-tipes. Om heeltemal eerlik te wees, het die butch lettas my die meeste geboei ten afkeur van my gay mansvriende wat my teen hulle vermaan het. Dit was skadelik vir ‘n mens se beeld. Hier het jy sommer drie jaar se grootste disco-treffers in een aand geniet. Onder die immergroen dansvloergunstelinge was Giorgio Moroder se hipnotiese From Here To Eternity, Grace Jones se risqué I Need A Man, Laurie Marshall se erotiese We Will Make Love, die Michael Zager Band se bekorende Let’s All Chant en die immergewilde I Feel Love van Donna Summer. Vroegoggend so twee-uur word die klub in blou lig gebaai vir die ritueel van Grace Jones se romantiese La Vie en Rose, waarop die lettas “close” gedans het. Soms komieklik wanneer albei dikketjies was sodat hulle vooroor moes buk om mekaar te omhels, soos in die geval van Celia Pampoenstreep en haar ewe lywige minnares. Maar Pampoenstreep was vriendelik en minsaam. Die ewe dikke maar langer Toska Ossewana wat as beskutte arbeid by die staatsdrukker gewerk het, was uitspattig en “common” maar ook onskadelik. En die slanke lipstif-letta Lynn Polse wat dikwels in die gang na die toilette staan en ween het, sou g’n moffie leed aandoen nie. Die snymerke op haar polse was te wyte aan ander lesbiërs se ongevoeligheid. Soos die blonde Marjorie, wat haar hart gewetenloos gebreek het. 3 Daar’s egter altyd uitsonderings… karakters by wie geweld altyd ‘n opsie was indien jy hul vriende sou beledig of enige gebaar maak wat as vyandig beskou kon word. Sulke mense was Shane en Elvis. Daar’s nooit konsensus verkry oor Shane se regte naam nie. Sommige beweer dit was Shana, ander Shano. Moontlik was haar doopnaam Shana wat toe vir die klub se doeleindes na Shano aangepas is en eindelik na Shane verkort is onder invloed van die destyds gewilde TV-reeks Shane. Sy was skraal en seningrig soos die sangeres KD Laing, en donker, met pikswart kort hare en ‘n blas vel. Haar voorkoms het ‘n element van sletterigheid bevat en haar houding was dié van ‘n roofdier. Jy het sommer aangevoel dat jy wye draaie om Shane moes gooi. 4 Haar vriendin Elvis, daarenteen, was groot en dik. ‘n Blok van ‘n vrou met ‘n ronde maangesig, en bedonnerd. Elvis het dag en nag kortbroek khaki safaripakke gedra met ‘n swart kam in die kous. Haar groot vriendekring het beide letties en moffies ingesluit, almal uit die westelike voorstede van Pretoria. Jockie was een van hulle. Sy is so genoem omdat sy Jockie onderbroeke gedra het. Daar is geglo dat beide Shane en Elvis hyskraandrywers was maar eintlik was sy ‘n busdrywer. Sy het ook op ‘n stadium sekere take in Club Athos verrig, waaronder die skoonmaak van toilette en vervang van toiletrolle. Shane en Elvis het hul sigarette in die buitenste vou van hul opgerolde moue byderhand gehou. Elvis kon lekker grootpraat. Het onder andere vertel dat haar darts 5 kg weeg. Ja, veerpyltjies was besonder gewild in dié geledere. Elvis-hulle het ‘n ritueel gehad om hul manlikheid te bewys. By 'n braai sou die butch met haar kaal hande 'n stuk van die braaivleis op die rooster afbreek en aan die fem oorhandig met die woord: "proestukkie". 5 Net die mees ingeligtes was destyds daarvan bewus dat beide Shane en Elvis ook Bok- en Foxstrate aan die oostekant van Kerkplein bewandel het om hul inkomste aan te vul. Van Shane is dit makliker om te glo maar ‘n mens sukkel steeds om daardie sy van Elvis te verwerk. Die butch Elvis wat spitsvondighede kwytgeraak het soos: “Jy’t nog nie swiets geëet as jy nog nie tjoklits geëet het nie.” Die gevreesde Elvis wat deur almal in Klub Athos met ontsag behandel is. Die formidabele Elvis wat enigiemand sou donner wat iets leliks oor haar vriende kwytraak. Miskien was hul clientele straight mans wat rowwe ervarings nagejaag het. Ter stawing kan mens byvoeg dat albei valstande gehad het, om beter te kan suig, my kind. Onder die créme de la créme van die moffies, was niemand meer gesog as Koos nie. Dis juis hy wat my aangespreek het oor my ondeurdagte bewondering vir, en sosiale omgang met, die lettas. Die aanvallige Mary, Mej Athos 1978, en Poppie, ‘n letta wat vir die HNP gewerk het, het ‘n woonstel in Arcadia in dieselfde blok as Koos gedeel. Dus was daar volop sosiale bedrywighede by daardie woonstelblok oorkant Haaspark in Pretoria. Synde so aantreklik en gewild, het Koos geen skaarste aan belangstelling ervaar nie. Morné was een so ‘n belangstellende, maar iemand het beweer dat Morné ‘n Clora was. Gevolglik het Koos daaroor navraag gedoen. Klieke het egter vele ore en gerugte oor navrae versprei vinnig. Hoewel daar ook verskillende tipes klieke bestaan. Neem nou maar die kliek waaraan Pierre behoort het. ‘n Streng diskriminerende slegs-moffies groep, waarin daar geen sprake van lesbiërs as lede was nie. Straight mense Ja, lettas Nee. Dalk eerder ‘n anti-letta kliek omdat ‘n mak straight wel nou en dan daarin aanvaar is. Die butch tipe letta is trouens in daardie kringe as die Antichris beskou. Hul blote bestaan het aanstoot gegee en by Athos is hulle teenwoordigheid meestal ontken en geïgnoreer. Behalwe daardie aand, toe Pierre homself nie kon keer nie. Sy groep het ‘n hele tafel beset op die verhogie met die mooi uitsig… en deel van die uitsig daardie aand was Elvis en haar minnares by ‘n tafel onder langs die dansvloer. Uiteraard het dié steurnis in die milieu-estetika ‘n rol by Pierre se optrede gespeel. 6 Elvis, as leier van haar geïntegreerde bende lettas en mowwe, het haar verantwoordelikhede ernstig opgeneem. Soos vermeld, durf niemand ‘n skewe woord oor enige van haar bendelede uiter nie. Tydens die verloop van die aand het die gegriefde Morné die verdagte, Koos, wat saam met sy “affair” Dewald Poliesman daar baljaar het, aan Elvis uitgewys. Koos, wat bloot navrae gerig het oor Morné se Clora-wees aldan nie. Dus was daar reeds onheil in die lug maar Morné sou nie waag om Koos direk te konfronteer nie omdat Dewald Poliesman ‘n fris boerseun was. ‘n Gawe, vriendelike knaap met ‘n mooi, oop gesig maar duidelik nie iemand met wie jy sukkel nie. Die volgende oomblik tref ‘n opgerolde papiertjie Elvis teen die agterkop. Pierre, uit irritasie met haar teenwoordigheid as milieu-bevlekker het talryke missiele afgevuur en een daarvan het eindelik die teiken getref. Gelukkig het Pierre se engelgesiggie hom heeltemal as skuldige uitgeskakel. Daarby het sy akteursvaardigheid bygedra om hom selfs nog meer engelagtig te laat voorkom. Toe die toornige Elvis dus met bultende spiere en polsende nek-are daar opstaan, was Pierre die onskuld vanself. Dit was die niksvermoedende Albert langs hom wat die toorn van Elvis moes ontgeld, toe sy dié brutaal aan sy kraag opruk en toesnou: “Doen dit weer en ek bliksem jou dood!!!” 7 Die skok en afgryse by die tafel was tasbaar, en hoewel die missiel uit daardie rigting gekom het, kon Elvis natuurlik ook nie bo alle twyfel weet dat haar slagoffer wel die skuldige was nie. Dus het sy sy kraag losgelaat sodat hy in die stoel terugval, en op haar macho manier teruggewaggel na haar sitplek. Nie lank daarna nie moes sy gaan seker maak dat alles in die damestoilette netjies en in orde was. Nou was sy egter reeds ontstoke en toe sy Koos in die gang herken – dieselfde gang waar Lynn Polse snot en trane staan en ween – as die verdagte wat haar bendelid Morné so beswadder het, was die gort gaar. Sy gryp Koos aan die bors en lig hom teen die muur op. “Het JY gesê Morné is ‘n Clora???” bulder sy in Koos se gesig. Oorbluf deur die onverwagse aanval, kon Koos geen woord uitkry nie. Weer bulder sy: “Is dit jy??? Ek sal jou vrek bliksem!!!” maar deur die genade van die voorsienigheid – net toe Koos die dringendste behoefte aan ‘n man ervaar het – kom Dewald Poliesman om die draai op die toneel af. So gespierd soos Dewald was, was hy ook ‘n aangename, koelkop tipe en doeltreffende geskilbeslegter. In plaas van om Elvis aan te val, het hy haar grimmigheid met ‘n sagte woord afgekeer. Bowendien, ongeag Elvis se brutaliteit en gebrek aan breinselle, sou geweld haar net benadeel, het sy darem besef. Dewald se lidmaatskap van die polisiemag was alombekend. 8 Deur die tussenkoms van die rede is ‘n aanranding en bloedvergieting dus vermy. Dewald se diplomasie het gesorg dat die saak met waardigheid aan beide kante opgelos is, hoewel Koos nog vir ‘n wyle daarna bleek om die kiewe was. Toe 2-uur egter aanbreek, die disco-ligte die klub in blou en indigo baai en die strelende klanke van La Vie en Rose die ruimte met romanse vul, het beide Elvis en haar minnares, en Koos en Dewald Poliesman, styf teen mekaar gedans. So het liefde oor geweld getriomfeer. Quand il me prend dans ses bras Il me parle tout bas je vois la vie en rose When he takes me in his arms and whispers love to me everything's lovely It's him for me and me for him all our lives and it's so real what I feel La vie en rose, la vie en rose la vie aaaah La vie en rose… 9 ELVISVANATHOS
10 DISKOGRAFIESE INLIGTING Grace Jones covered "La Vie en rose" in 1977 for her debut album Portfolio. It was the third and the last single off that album, and at the same time, her first single release on Island Records after having signed with the label. The single version was heavily edited from its original album version being more than seven minutes long to a 3.5-minute track. Jones' fairly radical bossa nova/disco interpretation of Édith Piaf's signature tune became her first international hit single and a staple of her repertoire. It was later performed as part of her 1981 A One Man Show, then the only track from her disco era to be included in the show. In Spain and Mexico the track was billed as "La Vida en rosa" on the 7" single release, although it was not a Spanish version of the song. Jones' recording of "La Vie en rose" was later re-released a number of times in the early 1980s and finally reached #12 in the UK charts when re-released as a double A-side with "Pull Up to the Bumper" in 1985. Grace Jones about the song: "That's a very special song to me. Oh God, I cry every time I sing it. I had quite a few French lovers, so every time I sing it I think about them." http://en.wikipedia.org/wiki/La_Vie_en_rose#Grace_Jones_version "I Need a Man" was the debut single for Grace Jones, originally recorded and released in France for the label Orfeus while Jones was still working as a fashion model. Its initial release passed fairly unnoticed. The track was later released in the U.S. on the minor disco label Beam Junction before Jones signed with Island Records, re-recorded the track and included it on her 1977 debut album Portfolio. "I Need a Man" then became a modest hit, reaching the number 1 spot on the Billboard dance chart. It also contributed to Jones' growing popularity on the gay scene. http://en.wikipedia.org/wiki/I_Need_a_Man_%28Grace_Jones_song%29 Elvis Van AthosUploaded by Pieter Uys29 viewsDownloadEmbedDescription: Haar vriendin Elvis, daarenteen, was groot en dik. ‘n Blok van ‘n vrou met ‘n ronde maangesig, en bedonnerd. Elvis het dag en nag kortbroek khaki safaripakke gedra met ‘n swart kam in die kous. Haa...See MoreHaar vriendin Elvis, daarenteen, was groot en dik. ‘n Blok van ‘n vrou met ‘n ronde maangesig, en bedonnerd. Elvis het dag en nag kortbroek khaki safaripakke gedra met ‘n swart kam in die kous. Haar groot vriendekring het beide letties en moffies ingesluit, almal uit die westelike voorstede van Pretoria. Daar is beweer dat beide Shane en Elvis hyskraandrywers was maar sy het ook op ‘n stadium sekere take in Klub Athos verrig, waaronder die skoonmaak van toilette en vervang van toiletrolle. Shane en Elvis en kie het hul pakkies sigarette in die buitenste vou van hul opgerolde moue byderhand gehou.Copyright: Attribution Non-Commercial (BY-NC)Download as PDF, TXT or read online from ScribdFlag for inappropriate content
More from Pieter UysSelfbeeld en SelfoonBabbel, Dasein, Vernaam- En Besorgdheid, Goeie Maniere en SelfoneThe First Second of the UniverseHildegard of Bingen's Spiritual RemediesAMERINDMeşkim Ḩūl ~ Maskim Xul AnşuƞgirMary Christmas 2015 Message. Lamia, Lamassu, LamaştuLilithDisburden Disciple by Jarboe; review by Pieter UysCerise MenuCerise MenuDIE VERSMADE BRUIDSKATDurga & Her Smile of Radiant VengeanceEurasiaties en NostratiesDie Skaap en die PerdeMara on Psychopathy & NarcissismDie Kommentare Van MaraAn Afrikaans Poem translated into Zulu and EnglishDurga Ambika en MahishasuraLamia, Lamma, Lillomma, Keskildimmen, Dimmekör.Orúgoşamgal, the hound of hellKESKILIDDE the Riverine OndineLilitirNemlil Ketsek (Flying Spirit of the Bark)Indemnity 2 by Jarboe. CD review.Mara Se Rate teen Toordery IIWraith of the RootPiety – Vroomheid – PietàTop Nonfiction on ScribdThe InnovatorsThe Emperor of All MaladiesHard ChoicesJohn AdamsThis Changes EverythingThe PrizeGrand PursuitTeam of RivalsRise of ISISA Heartbreaking Work Of Staggering GeniusSteve JobsAngela's AshesHow To Win Friends and Influence PeopleSapiensElon MuskYes PleaseDevil in the GroveTime to Get ToughThe World Is Flat 3.0The New Confessions of an Economic Hit ManA People's History of the United StatesThe Hard Thing About Hard ThingsSmart People Should Build ThingsBad FeministTop Fiction on ScribdThe Light Between OceansBrooklynThe Rosie ProjectThe First Bad ManThe FlamethrowersA Man Called OveThe MasterThe Blazing WorldWe Are Not OurselvesThe Perks of Being a WallflowerThe Kitchen HouseMy Sister's KeeperLittle BeeThe WifeOrdinary GraceGood in BedThe Constant GardenerExtremely Loud and Incredibly CloseThe Silver Linings PlaybookLife of PiThe Love Affairs of Nathaniel P.Bel CantoLovers at the Chameleon Club, Paris 1932The WallcreeperThe Bonfire of the VanitiesThe Cider House RulesWolf HallInterpreter of MaladiesA Prayer for Owen MeanyThe Art of Racing in the Rain