Luister: Gemoedsrus op pad na die doodFoto ter illustrasie. (Foto: Sabine van Erp/Pixabay) In die laaste oomblikke van ŉ persoon se lewe, wanneer hy of sy smag na ŉ hand om vas te hou, onophoudelik bid in die soeke na die eindbestemming en hunker na sy of haar geliefdes, bied ŉ doodsdoula troos en empatie. ŉ Geliefde wat op sy of haar sterfbed lê is iets waarmee elkeen in ŉ stadium van die lewe te doen kry. Dit is ŉ proses wat sagkens en met empatie aangepak moet word; ŉ mens wil tog hê dat die pad wat na die onafwendbare lei een moet wees van gemak, omgee en liefde. Dié pad word dikwels vergemaklik deur ŉ sterwensbegeleier, oftewel doodsdoula, ŉ persoon wat iemand wat sterwend is aan die einde van sy of haar lewe bystaan en ondersteun. Alida Pretorius, ŉ doodsdoula, of troosdoula soos wat sy na haarself verwys, het in Maroela Media se ateljee gekuier om ŉ bietjie meer oor die rol van ŉ doodsdoula in ŉ sterwende persoon se lewe te vertel. Hoewel oomblikke van gebede, liefde en verlange dikwels die laaste stadiums van ŉ sterwende persoon se lewe vul, is daar sekere administratiewe take wat ook afgehandel moet word tydens die sterwenspad. ŉ Doodsdoula vergesel die sterwende persoon in elkeen van daardie emosionele oomblikke en neem die administratiewe rol in om te verseker dat die persoon kan sterf met die wete dat alles wat agtergelaat word, in orde is. “ŉ Doodsdoula is ŉ persoon wat jou help om seker te maak dat dit wat jy nog wou klaarmaak in jou lewe, klaar is. Sodat jy kan vrede hê en met vrede kan sterf.” Nie net maak die doodsdoula seker dat alle wetlike dokumente reg is nie, maar hanteer dikwels ook die sluit van sosialemediaprofiele en die neerskryf van belangrike inligting. So ŉ persoon behartig ook dikwels die afskeidsproses, of dit is om ontmoetings te reël tussen die sterwende en mense wat hom of haar na aan die hart lê, of ŉ wegbreeksessie te reël waartydens die sterwende sy of haar familie behoorlik kan groet. ŉ Doodsdoula help die familie om voor te berei, veral wanneer mense nog nie met die sterwensproses van ŉ geliefde te doen gehad het nie. Sonder empatie en geduld is dit nie moontlik om ŉ doodsdoula te wees nie. Pretorius verduidelik dat ŉ doodsdoula dikwels sy of haar eie oordeel en lewenswyse eenkant toe moet skuif om die pasiënt ten volle by te staan. Of dit nou die sterwende persoon is wat die werklikheid van die dood moet trotseer en of dit die familie is wat besig is om afskeid van ŉ geliefde te neem, die sterwensproses gaan dikwels gepaard met die diepste rou en seer van die lewe. Mense haal hul maskers af, die hoflike voet wat ten alle tye voor gesit word, is skielik weg. “As doula moet jy konfliksituasies kan hanteer. Jy moet na mense kyk met liefde in plaas van oordeel.”