Onderhoud met Laurence Marvin - The Occitan War: A Military and Political History Of The Albigensian Crusade, 1209–1218 - Artikels - 2022
Onderhoud met Laurence Marvin - The Occitan War: A Military and Political History Of The Albigensian Crusade, 1209–1218
Die Albigensiese kruistog van die vroeë dertiende eeu was 'n belangrike oomblik in Europa se Middeleeuse geskiedenis. Die kruistog is in 1209 deur pous Innocentius III geloods teen die Kathare, 'n ketterse sekte van Christene wat in Suid-Frankryk woon. Dit het gelei tot 'n reeks militêre pogings om die Katare en hul ondersteuners uit te roei. Baie boeke is oor die Kathare en die Albigensiaanse kruistog geskryf, maar eers in 2008 is 'n wetenskaplike bundel oor die miltêre aspekte van hierdie gebeure geproduseer.
The Occitan War: A Military and Political History of the Albigensian Crusade, 1209–1218, deur Laurence W. Marvin, is die eerste militêre en politieke verslag van hierdie oorlog, wat fokus op die veldtogte wat deur die Kruistogleier Simon de Montfort gevoer is. Marvin ondersoek hoe Montfort militêre sukses beleef het ten spyte van 'n vyandige bevolking, onmoontlike militêre teikens, leërs wat elke veertig dae ontbind het, en 'n pous wat die kruistog dikwels nie moreel of finansieel ondersteun het nie. Hy bespreek ook die vermeende brutaliteit van die oorlog, waarom die inwoners so lank nie daarin geslaag het om hulle daarteen te verdedig nie, en die impak daarvan op die streek.
Ons het professor Marvin per e-pos ondervra:
U boek fokus op die militêre aspekte van die Albigensiaanse kruistogte - die veldtogte, gevegte en belegerings. Waarom dink jy is hierdie boek nodig?
In die middel van die negentigerjare het ek 'n onlangs gepubliseerde, buitengewone fyn boek van John France gelees, terwyl ek nog in die nagraadse skool was Oorwinning in die Ooste: 'n militêre geskiedenis van die eerste kruistog. Ek was getref deur 'n aantal dinge omtrent hierdie boek, en nie die minste nie dat die skrywer iets gedoen het deur wie niemand anders die moeite gedoen het nie. Die bibliografie oor die Eerste Kruistog is groot, maar niemand het die militêre veldtog ooit die fokuspunt van die studie gemaak nie. Met ander woorde, uit die 100's (1000's?) Boeke en artikels wat oor die Eerste Kruistog in die afgelope ongeveer 150 jaar geskryf is, het die militêre aspekte, dit wil sê die wat swaarkry en dood betref, meestal plaasgevind as 'n byvertoning van ander dinge. Sy boek was regtig 'n eerste.
Toe ek my proefskrif ondersoek, het ek in die Albigensiaanse kruistog gewoeker (alhoewel dit nie die fokuspunt van die proefskrif was nie), en dit het by my opgekom dat, net soos die Eerste Kruistog, niemand dit as 'n militêre gebeurtenis beskou het nie, deels omdat die godsdienstige aspekte van kettery is so vrugbaar en interessant. Ek het gevind dat die bronmateriaal relatief gesproke ongelooflik ryk was aan militêre besonderhede (meer hieronder), maar niemand het dit regtig getik nie. Ek het myself geskop omdat ek nie my proefskrif oor 'n militêre geskiedenis van die kruistog gedoen het nie, maar het belowe dat ek dit as my eerste boekprojek sou doen.
Die boek was om verskeie redes nodig, soos ek in my voorwoord uiteengesit het. Baie interessante en belangrike dinge word aan die kant gelaat, want die meeste skrywers dek 'n groot chronologie (1150-1350). Ek wou konsentreer op 'n kleiner chronologie, veral omdat die jare wat ek dek, die militêrste aktiwiteit was. Ek wou 'n militêre geskiedenis van die kruistog doen, want die kerk het in 1209 'n militêre oplossing vir die probleem van kettery in Suid-Frankryk gesoek. Geen skrywer het regtig op hierdie aspek gekonsentreer nie, so ek het geweet daar is 'n gat om te vul.
U boek, net soos almal wat aan die Albigensian Crusades werk, haal baie van die materiaal uit drie verhalende verhaalbronne. Kan u ons iets vertel van hierdie bronne en hoe u daarmee gewerk het?
Toe ek tydens my proefskrif met hierdie bronne gekuier het, is geen van hulle in Engels vertaal nie, alhoewel die vertalings kort daarna begin verskyn het. Al drie is nou algemeen beskikbaar. Die verskillende vertalers het hulle goed van hul taak gekwyt, insluitend baie goeie redaksionele opmerkings wat my werk bespaar.
Hierdie bronne bly problematies en daar word op verskeie maniere gekritiseer. Peter Vaux-de-Cernay is die mees omstrede omdat hy 'n kruistog was, wat hom ironies genoeg ook 'n baie belangrike getuie maak. Hy was in die vroeë twintigerjare tydens die kruistog en was getuie van baie gebeure wat hy bespreek. Sy oom, die abt van Vaux-de-Cernay, was bevriend met Simon van Montfort en Peter het twee keer as sy sekretaris na die suide gereis. Daarom het Petrus die kruistogleiers intiem geken. As 'n Cisterciënzer self het hy vurig in die kruisvaarder geglo en geen simpatie met die mense in die suide gehad nie. As gevolg hiervan word hy dikwels as propagandiste-fanatikus verdiskonteer, en oor sommige dinge wil ek saamstem met hierdie beoordeling. Maar sy besonderhede vir baie militêre gebeurtenisse word deur geen ander bron geëwenaar nie. Omdat hy 'n insider was, bied hy ons baie dinge wat 'n buitestaander nooit sou kon nie, insluitend sy eie ervarings tydens die kruistog. Uiteindelik kan ek sy standpunt waardeer. Hy was 'n jong man van buite die streek wat geskryf het met die passie en partydigheid wat jongmense dikwels doen.
Die tweede bron, die "Song" van die Albigensiaanse kruistog, is om verskillende redes ewe problematies. Die belangrikste is miskien dat dit 'n gedig is, nie 'n prosa nie, dus moes die skrywers dit wat hulle gesê het in rym en meter pas. As moderne is ons knie-reaksie om te wonder hoe goed enige gedig as bron kan wees (per slot van rekening sal 'n epiese gedig oor die Amerikaanse burgeroorlog normaalweg nie veel geloof kry nie), maar middeleeue of almal wat pre-modern studeer, gebruik alles.
'N Ander probleem is dat die liedjie duidelik deur twee mense geskryf is, waarvan net een ons weet (Willem van Tudela). Hy was eintlik 'n goeie getuie. Hy was 'n geestelike, maar uit die suide, en is oor die algemeen meer simpatiek teenoor die inwoners van Languedoc, hoewel hy nie simpatiek met die Katarisme is nie. Hy bied ons baie dinge aan wat Peter Vaux-de-Cernay doen, en bied sodoende goeie bevestiging, maar bied dikwels dinge wat PVC nie noem nie, so ons is net so swaar van hom afhanklik soos PVC.
Die ander deel van die lied is gekomponeer deur 'n anonieme skrywer wat moontlik van Toulouse afkomstig was. Hy het die kruisvaarders sonder twyfel gehaat, so hy is net so partydig soos PVC, eenvoudig op 'n ander manier. Uit ons oordeel sou ons sê dat hy goeie rede gehad het om so te voel, want dit was sy stad wat in 'n dekade drie keer beleër sou word (1211, 1217-18, 1219). Oor die algemeen vir die kruistog is hy nie so goed soos die ander twee nie, maar hy is op twee ander maniere beter as hulle. 1) hy bied baie gedetailleerde, hoewel gestileerde beskrywings van Middeleeuse gevegte. Ek is eintlik verbaas dat, na my wete, geen geleerde die Anonymous se weergawe regtig vir sy strydbeskrywings benut het nie. Ek het gevind dat hulle nie so nuttig was nie vanweë my eie fokus, maar daar is baie daar vir diegene wat die las wil opneem (wenk: moontlike doktorale proefskrif). 2) hy bied ons verreweg die mees gedetailleerde verslag van die 2nd beleg van Toulouse. Trouens, ongeveer 1/3 van die hele lied (beide skrywers) dek die 2nd beleg. Dit is dus ongelooflik gedetailleerd, natuurlik van die suidekant, maar uiters waardevol.
Die derde bron (maar vierde outeur) is William van Puylaurens. Ons het vroeër gedink ons ​​weet wie hy is, en sommige geleerdes lyk nog steeds seker, maar ons is nie so seker soos wat ons ooit was nie. William was waarskynlik 'n kapelaan in diens van Raymond VII, die laaste inheemse graaf van Toulouse. Hy was dus 'n suidelike persoon, hoewel hy nie die vitriool soos PVC mors nie. William is tref-en-mis as bron. Soms noem hy dinge wat niemand anders doen nie, en hiervoor is hy uiters waardevol. Eintlik word sy rekening beter met die jare, wat sy eie leeftyd weerspieël. Met ander woorde, hy is sketser aan die begin van die kruistog (1209), maar word beter teen 1220 en word die belangrikste bron. Hoe later 'n mens gaan, hoe afhankliker word jy van William. Hy is veral goed met karaktersketse op sommige van die inwoners van die suide, soos Raymond VII, wat hy waarskynlik redelik goed geken het.
Baie historici het opgemerk dat die oorlogvoering van die Albigensian Crusaders heftiger en brutaler was as wat in die Middeleeue gewoonlik was. Wat is u mening hieroor?
Sedert die boek uitgekom het, het ek 'n paar toesprake oor hierdie onderwerp gehou. Hier is my huidige gedagte: dit was nie erger as gewoonlik nie, met sekere kwalifikasies. Dit is: 1) dit was 'n oorlog wat voortgebring is deur godsdienstige ideologie. Alhoewel ek 'n historikus is, nie 'n sosiale wetenskaplike nie, lyk dit vir my asof oorloë met enige ideologie dikwels vieslik blyk te wees. Met ander woorde, dit lyk asof mense meer bereid is om diegene wat anders glo as hulle, dood te maak of te martel. 2) Simon van Montfort het 'n groot gebied gehad om te beheer en nooit genoeg soldate om die werk te verrig nie. Nie eens naby nie. Daarom het hy verplig gevoel om sy teenwoordigheid op enige manier moontlik te laat voel, en dit het beteken dat hy by geleentheid wreed opgetree het. Suidlanders het egter in natura gereageer, en 'n mens kan redeneer dat hulle, nie die kruisvaarders nie, die siklus in 1209 begin het, iets wat ek in die boek bespreek.
Dit is waarom ek dink die kruistog was nie erger in brutaliteit as tipiese Middeleeuse oorlogvoering nie. Enigiemand wat die militêre geskiedenis van die periode 1095-1453 bestudeer, kan hoofstukke en verse opsê toe mense wreedaardig gemaak of gemartel is. Heck, ons kan voor dit gaan of daarna. Die honderdjarige oorlog was geen piekniek nie, en sommige geleerdes meen dat die Dertigjarige oorlog erger was as enige Europese oorlog in sy brutaliteit tot minstens Napoleon. Dit is duidelik dat oorlog die slegste in mense na vore bring, en dit maak nie saak hoeveel reëls ons maak nie. Dit was waar in die dertiende eeu en is vandag.
Daar is baie redes waarom moderne mense gekies het om die Albigensian Crusade as veral wreed te beskou. Sedert die 18de diegene wat beïnvloed is deur deïstiese denke, het gesien dat moord in die naam van godsdiens besonder afskuwelik was, hoewel ek sou argumenteer dat moord in die naam van alles ewe sleg is. As 'n mens vyandiggesind is teenoor die Christelike tradisie, lyk die Albigensiaanse kruistog redelik afskuwelik, want mense sterf weens hul oortuigings of gebrek daaraan. Dit lyk asof die aard van PVC se weergawe daarop dui dat hy ok was met brutalisering, maar dit beteken nie dat dit meer gereeld tydens hierdie oorlog gebeur het as in konflik elders nie. Die standaard-oorlogvoering in Wes-Europa kan immers wreed wees. In een twaalfde-eeuse bron (Orderic Vitalis) sou 'n spesifieke Normandiese adellike na sy vyande se gebiede toeslaan, boere neem en hul voete afsny. Dit lyk nogal wreed, en hy het geen ander rede gehad om dit anders te doen as om persoonlik by 'n vyand terug te kom nie.
'N Ander rede waarom mense skynbaar dink dat die Albigensian Crusade erger was as normaal, sou wees dat die eerste groot wedstryd van die oorlog, die beleg en die sak van Béziers, so 'n skewe ding was in die Middeleeuse oorlogvoering. Goed geleë, goed verdedigde stede het eenvoudig nie op een dag geval nie. Tog het Béziers dit gedoen. Vanweë die manier waarop dit gedoen is, die konvensies van Middeleeuse beleëringsoorlogvoering en die gebrek aan bevel en beheer in die kruisvaardersleër, is die stad afgedank en ten minste gedeeltelik verbrand. Béziers is dan 'n skouspelagtige oomblik (op 'n aaklige manier) wat die Albigensiaanse kruistog soos 'n donderklap oopgemaak het. Niks soos hierdie het ooit weer tydens die kruistog gebeur nie, maar Béziers bly die berugste voorval van die kruistog.
Nog 'n ander rede is een wat ek in die boek noem, en dit is die reëlmaat van oorlogvoering, veral tussen 1209 en 1218. Soos baie adellikes elders, het die inheemse adel van die suide mekaar voortdurend oor land geveg en om ander semi-persoonlike redes. Daar was 'n sekere mate van gee en neem aan die soort oorlogvoering (meestal strooptogte) wat hulle aan mekaar gedoen het. Teen die herfs van 1209 het die kruisvaarders gekom om te bly, en daarna het die streek seisoen na seisoen byna konstante oorlogvoering onderwerp. Hier is my punt: die inwoners van die streek was nie jaar na jaar gewoond aan gereelde, volgehoue ​​konflik nie. Daarom lyk hierdie jare besonder verskriklik, verstaanbaar. Maar op 'n skaal van 1 tot 10 was hulle nie slegter as op ander plekke nie, behalwe in hul reëlmaat. As u gebeure in Languedoc tussen 1209 en 1218 vergelyk, lyk gebeure in Wallis gedurende dele van die dertiende eeu, of Engeland tydens die regering van koning Stephen in die twaalfde, as gebeure in Suid-Frankryk nie kwalitatief erger nie.
'N Belangrike karakter in die Albigensiaanse kruistogte was Simon de Montfort, wat 'n leier van die kruisvaarders was. Hy het sy oorwinning en nederlae behaal, maar ek het gewonder hoe u sy vermoëns as militêre bevelvoerder sou beoordeel?
Iemand anders het my onlangs daardie vraag gevra. Ek sou sê dat die meeste mense Simon van Montfort as 'n historiese figuur geïgnoreer het omdat hy so wreed gelyk het of omdat hy geen Willem die Oorwinnaar of Richard Lionheart was nie. Simon was 'n uitstekende taktiese bevelvoerder, geen twyfel daaraan nie. Hy was dapper en baie lojaal. Hy het na sy soldate gekyk en hulle goed beloon. Hy het byvoorbeeld van voor af gelei (Castelnaudary in 1211 en Muret 1213), wat skaars uitsonderings was. Die klein leër wat hy permanent kon bekostig, tussendeur die veldtogte, bestaan ​​uit langdiensprofessionele onder leiding van 'n bevelvoerder wat hulle geweet het hulle sou steun. Simon het hom ook uitstekend van sy taak gekwyt om die veel groter kruisvaarders wat gedurende die somers neergedaal het, te beveel om hul veertig dae diens te verrig. Dit was baie lastig, want hy moes dit vinnig gebruik voordat hulle vertrek. Hulle het nie die situasie in die suide geken nie, daarom het hy dikwels groot probleme gehad om hul leiers op dreef te kry, om troepe te kry waar hulle moes wees en dinge in te vou voordat hulle vertrek. Die bronne, veral PVC, noem baie voorbeelde van Simon wat by groepe gepleit het om langer te bly, en hy was dikwels suksesvol. Maar nie altyd nie.
Hy was ook 'n man wat altyd aan die beweeg was, wat hy natuurlik moes wees, soos 'n boswagter wat altyd op soek was na brandpunte. Ek is steeds verwonderd oor hoeveel terrein hy bedek het om rebellies te onderdruk.
Simon vertrou ook sy ondergeskikte bevelvoerders, wat hom gewoonlik lank gedien het. Verskeie bronne noem hulle by name, en daar is 'n Duitse doktorale proefskrif oor hierdie volgelinge. Hy was goed daaroor om verantwoordelikheid aan hulle te gee, maar om ondersteuning te bied sodat hulle lojaal aan hom kon bly.
Hy het wel 'n impulsiewe streep in hom gehad, wat na gelang van die omstandighede sleg of goed kan wees. Om gewillig te wees om te waag, het vrugte afgewerp op Castelnaudary en Muret, maar soms het dit teruggeval, soos by Beaucaire en twee keer in Toulouse. My finale beoordeling van Simon van Montfort takties is dat hy 'n baie goeie leier was om in die geveg te volg. Nog 'n voordeel wat hy gehad het, was dat sy opponente eenvoudig nie so goed was soos hy as 'n strydleier nie.
Strategies was Simon baie minder vaardig. Hier bots sy geloofsoortuigings met sy politieke sin en sy persoonlike gierigheid. Hy sou waarskynlik die gebied wat hy aanvanklik gekry het, kon besit (die Trencavel-lande), maar teen 1211 het hy verder gewaag om die graaf van Toulouse en die inwoners van Toulousain teë te kom. Hy was nie net op 'n swakker morele grond hier nie, maar hy het 'n baie groter gebied oopgemaak en baie meer mense wat hy sou moes beheer en onderwerp. Hy het weliswaar baie goed gevaar deur 1212; toe beheer hy immers feitlik die hele hart van die Toulousain behalwe die stad self. Tog kon hy nie die moeite volhou met die beperkte hulpbronne en ondersteuning wat hy ontvang het nie. Hy kon nie 'harte en gedagtes' vang nie.
As politieke / strategiese leier het hy 'n paar foute gemaak en dit het hom uiteindelik sy lewe gekos. Hy het nooit die mense van Toulouse op die regte manier hanteer nie, en dit het hom duur te staan ​​gekom. Hy het die stad in 1211 aangeval toe hy moontlik 'n sagter benadering sou volg wat die inwoners van Toulouse kon wen. Dit lyk asof hy die inwoners van Toulouse inklim met hul telling, wat nie die geval was nie; eintlik die teenoorgestelde. Maar weens hierdie aandrang om hulle as een blok te sien, het hy hulle saamgedryf. Hy het 'n paar keer te hard opgetree teenoor die inwoners van Toulouse, wat so bang vir hom geword het dat hulle eerder wou sien dat hul stad in 'n beleg vernietig word as onder sy regering.
Om regverdig teenoor Simon te wees, het die voortdurende druk van die onderwerping van 'n streek wat nie sou omrol nie, in die loop van die jare by hom gekom, soos blyk uit sy groeiende alternatiewe ongeduld en traagheid. In plaas van om die stad geduldig te beleër, het hy by Beaucaire probeer aanval en deur mans te verkwis en sy militêre hoofstad uiteindelik die stad in elk geval verloor. Hy was nog slegter by die 2nd beleg van Toulouse. In plaas daarvan om dit metodies te belê, 'n taktiek wat hom so goed gedien het in die vroeë jare van die kruistog, het hy aangedring op talle aanrandings wat mense en kos kos, maar niks vermag het nie. Namate die beleg voortduur, het die mense in Toulouse moediger geword en hul eie teenaanvalle gedoen. Simon reageer baie stadig. Ek dink (hoewel hy natuurlik geen manier het om te bewys nie) dat hy geestelik moeg was, deur al die jare uitgeput was. Ons sal immers nooit van 'n generaal verwag om nege jaar lank bevel te hou oor 'n 'warm' sone nie. Ons weet dat die verstandelike uithouvermoë van enige mens eindig en dat dit uiteindelik breek, gewoonlik vroeër as later. Teen 1218 was Simon in die middel van die vyftigs en moes hy rus, maar daar was regtig niemand wat sy plek kon inneem nie, vandaar die terugslae wat die kruistog na sy dood ondervind het.
Ons bedank professor Marvin vir die beantwoording van ons vrae.
Kyk die video: The Forgotten History of Celtic Anatolia (Mei 2022).
Copyright 2022 \ Onderhoud met Laurence Marvin - The Occitan War: A Military and Political History Of The Albigensian Crusade, 1209–1218...