Gaan heen en gaan koop vir jou `n boek. Een resensent het gesê dit is die beste bundel Afrikaanse kortverhale wat hy in `n lang tyd gelees het. Ek is seker jy sal dit ook geniet.
Ek sit myself nog so en bejammer, toe staan Sarie voor my sel se deur met ´n groot pak grondbone in haar hand. “Ek kon my f*kn ore nie glo toe hulle vir my sê jy is in die f*kn tronk nie,” babbel sy in haar gewone stortvloed van woorde wat sonder dat sy dink, by haar mond uit borrel. “Ek hoor altyd hulle sê jy moet vir iemand wat in die tronk is peanuts bring, toe dog ek ek sal gou kom hallo sê en vir jou peanuts bring dé hier is vir jou ´n f*kn sak vol mens weet nie hoe lank jy nog hier gaan bly nie en nou dat jy hier sit en f*kol doen kan jy sommer aan daardie boek van jou begin skryf jy moet my storie oor my geel panty heel voor in die boek sit hier is vir jou ´n pen en papier sodat jy sommer dadelik kan begin skryf….” toe raak haar asem op en die bewaarder sê haar tyd is om, sy moet nou gaan. Ek dog ek soen die man van dankbaarheid en neem my voor om hom te vra om my asseblief in eensame opsluiting toe te sluit sodat daardie vrou nie weer naby my kan kom nie.
So met die wegstap skreeu sy oor haar skouer vir my dat sy my nog ´n ander storie ook wil vertel vir my boek, ´n storie oor ‘n Priester, ´n paaldanser en ´n plot. Natuurlik spring die skrywer in my dadelik penorent en die idee van eensame opsluiting verdwyn soos mis voor die son.
Sarie was skaars weg, toe kom die bewaarder en sluit my seldeur oop. “Jy is vry, jy mag maar gaan,” sê hy saaklik en loop weg.
Vaagweg hoor ek vrouestemme wat fluister: “Ek was die hele nag hier by hom, hy was baie onrustig en het deurmekaar gemompel oor bloed op die vloer. Die afgelope uur is hy darem weer rustig.”
Ek is nog deurmekaar van die slaap, maar skielik onthou ek van die skietery en ek skrik myself wawyd wakker. Ek kom orent op die bed en soek desperaat na bloed teen die muur en op die vloer.
“Die korporaal. Hy is dood. Hy het hier langs my bed gelê, op die vloer, met ´n groot gat in sy kop. Sy het hom geskiet,” stamel ek onsamehangend.
Hy kyk my afwagtend aan en krap sy kop met sy pistool se loop. My maag maak draaie en my kop hardloop sirkels om planne te beraam om lewend uit hierdie gemors te kom. En daar dog ek die boek gaan my baie pret verskaf!
Die jare stap aan, dit wag vir niemand nie. Maak nie saak of jy mooi of lelik, dom of slim, ryk of arm is nie, een of ander tyd haal tyd jou in, trek jou hare uit jou kop uit, stoot jou maag soos brooddeeg oor jou belt, beplooi jou gesig en begrawe jou gisters asof dit nooit gebeur het nie. En dit is die maklike deel daarvan, hef aan lê en wag vir jou soos ´n honger luislang om die lewe stadig uit jou uit te wurg voor die ou sekelman genadiglik jou lewensdraad kom knip.
Soos op die inskrywing hier langsaan gesien kan word, is die boek wat die uwe geskrywe het nou ook op papier beskikbaar.