Matrieknostalgie | LitNet
Saretha van der Poll Fiksie 2020-03-09
Matrieknostalgie is dalk vir jou die reuk van nuwe handboeke of die kraak van blou penne teen papier. Dit is dalk die glimlag van jou eerste liefde of die smaak van KFC op ’n Vrydagmiddag. Dalk is dit die angs van die eerste keer agter ’n karstuurwiel sit.
Vir my is Matrieknostalgie die klank van verfkwaste wat teen mekaar klink in ’n waterglas wanneer ek my verfkwas skoonmaak voordat ek moet oppak om Afrikaans toe te draf. Dit is die smaak van swart koffie, laat in die aand wanneer ek ’n taak moet klaarmaak, die reuk van waterverf op koerantpapier.
Matrieknostalgie is die gevoel wat jy kry voordat jy jou geliefde soen op ’n matras wat op die agterkant van ’n bakkie lê. Dit is die laat aande wanneer McDonald's ál eetplek is wat oop is en die parkeergrond ’n parkie word. Die gevoel net voordat mens verdrink.
Matrieknostalgie is die eerste “Ek is lief vir jou” van ’n jong verhouding. Dit is die oggend wat jy laat is en graankos in die kar eet. Dit is die hartseer wat jy beleef voor die laaste keer wat jy iemand groet. Die moedeloosheid wat jy ervaar drie-uur in die oggend, wanneer nóg ’n kêrel jou per SMS verlaat het.
Laaste, maar nie die minste nie, is matrieknostalgie hoop. Hoop vir die jaar ná matriek, hoop vir ’n goeie verhouding. Hoop vir uitstekende vriendskappe wat storms kan weerstaan. Hoop dat die nostalgie jou nooit sal verlaat nie.