Harry Blackmun - Inligting - 2022
Harry Blackmun - Geskiedenis
Harry Blackmun is op 12 November 1908 in Nashville, Illinois, gebore. Hy het grootgeword in St Paul Minnesota. Hy was 'n gegradueerde van beide Harvard College en Harvard School of Law. Blackmun, wat uit relatiewe onduidelikheid gepluk is deur Richard Nixon om die setel van Abe Fortas, wat bedank het, te vul, verhuis Blackmun uiteindelik van 'n relatief konserwatiewe houding op die hof na die sentrum, en uiteindelik na die meer liberale vleuel. Hy is miskien veral bekend daarvoor dat hy die omstrede besluit geskryf het wat aborsie gewettig het,
Geen ernstige regsgeleerde beweer dat Harry Blackmun 'n diepgaande regsgedagte gehad het nie, maar dat daar relatief min regters in die hooggeregshof was. Dit berus egter by Blackmun om die beslissing van die meerderheid van die hof te skryf in 'n saak wat toenemend 'n waterskeiding in die Amerikaanse regs- en politieke geskiedenis was. Meer verdelend, selfs, as Brown v Onderwysraad, wat die land basies opgeneem het. Sommige gerespekteerde geleerdes glo dat die logika agter die Bruin die besluit was wettig, maar niemand stel ernstig voor dat dit omgedraai word nie. Daaroor kan kwalik gesê word Roe.
Harry Blackmun is ses jaar gelede dood, maar hy is weer in die nuus. David Garrow beweer dat hy veral in sy latere jare op die hof 'n wese van sy klerke was (blaai af) en 'n glansryker rol as 'n aanwyser in hul werk gedien het. Vanoggend kla David Brooks aan dat 'regter Harry Blackmun ons demokrasie meer per ongeluk meer skade berokken het as enige ander 20ste-eeuse Amerikaner'. Deur die debat oor aborsies uit die wetgewers te haal en 'n grondwetlike reg op 'n aborsie te vind, voer Brooks aan, Blackmun en sy kollegas vergiftig die put van gesonde politieke gee en neem - onderhandelde wetgewende skikkings. Blackmun en Roe is die oorsaak van ons diep vervreemding.
Ek dink David is verkeerd - en verkeerd, nie omdat Blackmun 'n Goliat was nie. U kan die vervreemding vind in die stryd wat Nixon se benoemings van Clement Haynesworth en G. Harrold Carswell na die hooggeregshof verslaan het. Die titaniese hofbevestigingsgevegte het nie in 1988 by Robert Bork begin nie, maar met Lyndon Johnson se mislukte benoeming van Abe Fortas tot hoofregter in 1968 en veral Richard Nixon se mislukte benoemings van Haynesworth en Carswell in 1970. Die gevegte was nog nouer betwis as die veel later een oor Bork. Blackmun was die kleurlose, gesigbesparende benoemde wat beide kante nodig gehad het. Anders as Bork, maak hy geen aanspraak op glans nie. Brooks is verkeerd omdat hy sê dat die enigste oplossing vir ons huidige malaise is om te keer Roe - dit wil sê, ons polarisasie kan slegs beëindig word deur die geregtelike oorwinning van sy opposisie.
Geregtelike bevestigings kan onderhandel word. Clement Haynesworth was 'n redelike ordentlike genomineerde vir die hof. Hy is deels verslaan omdat die Demokrate van die Senaat vergelding wou hê vir Lyndon Johnson se mislukte benoeming van Abe Fortas as hoofregter. Richard Nixon het dit gespeel deur die benoeming van 'n veel minder bekende kandidaat aan die hof, G. Harold Carswell. Toe die president en die senaat hulself in die stryd uitgeput het, het hulle albei 'n bevestigbare genomineerde nodig gehad, en dit was kleurlose Harry Blackmun. President Bush moet deur uitputting leer wat Richard Nixon geleer het. Hy moet die gedagtes van die senaat raadpleeg voor nominasies - en genomineerdes stuur wat bevestig kan word.
Die moeilikheid met Harry
Klik hier om meer uit Slate's History Week te lees.
Regter Harry A. Blackmun, 'n eienaardige, maar sentrale lid van die Hooggeregshof vir 24 jaar, was 'n hoarder. Dit lyk asof hy alles gehou het, van sy kinderdagboeke tot kollege -korrespondensie tot elke papiertjie wat in die hooggeregshof na hom toe gekom het. Hy was ook Bob Graham-agtig deur 'n wye reeks daaglikse waarnemings neer te skryf-hy het gereeld nuusgebeurtenisse, reaksies op meningsopvattings en hofgesprekke opgeteken en afwykings waargeneem.
In Word Justisie Blackmun, Linda Greenhouse, die New York Times'Verslaggewer van die Hooggeregshof sedert 1978, beklemtoon haar vertroue in die Blackmun -koerante en kondig openlik aan dat sy geen poging aangewend het om teenstrydige verslae deur ander regters te versoen nie. (Sy erken dit selde.) Sy het 'n minimale oorsig van ander relevante materiaal onderneem en geen onderhoude gevoer nie. Die resultaat is 'n baie skewe weergawe van Blackmun se ampstermyn - nie net omdat dit net Blackmun se perspektief is wat geopenbaar word nie (of, meer akkuraat, die perspektief wat uit die skerwe van Blackmun se aantekeninge en papiere kom), maar ook omdat haar werk die besonderhede oorbeklemtoon. soos memorandums van wetstoepassers en Blackmun se wysigings van opiniekonsepte. Greenhouse verduidelik dat sy nie 'n 'konvensionele biografie' skryf nie, maar bloot 'n perspektief van Blackmun gee. Tog wil sy ook hê dat die koerante 'die verhaal' van 'die hof waarop hy gedien het' vertel. Ongelukkig lei die bygesiene fokus op die vraestelle, fassinerend soos dit is, tot 'n verwronge perspektief van die hof en Blackmun se rol daarin.
Die probleem is fundamenteel. Die beste weergawes van regters van die Hooggeregshof, soos die onlangse biografie van Justice Wiley Rutledge deur John Ferren, gee 'n oortuigende uitbeelding van die rol van 'n individu in 'n instelling wat gekenmerk word deur botsende perspektiewe, en behels uitgebreide navorsing van alle beskikbare bronne om 'n objektiewe beeld te skep as wat hulle kan van die ingewikkelde dinamika onder nege opinie -individue. Die vreemde alchemie van individuele onafhanklikheid en groepsafhanklikheid, van daaglikse dramas en lewensduur, vereis die oorweging van verskeie perspektiewe. Oliver Wendell Holmes het die hof beroemd beskryf as 'nege skerpioene in 'n bottel'. Greenhouse het 'n baie spesifieke siening van een skerpioen, maar dit moet nie as 'n akkurate beeld van die bottel beskou word nie.
Blackmun se nalatenskap as regter is hoogstens onseker. Alhoewel 'n mens dit nie uit Greenhouse se boek sou weet nie, het hy nie die oorredingsvaardighede van 'n William Brennan of die analitiese vaardighede van 'n John Paul Stevens gehad nie. (Volledige bekendmaking: ek het vir Stevens geklaar.) Sulke vaardighede is nodig om 'n ingrypende impak op die hof te hê. Elke geregtigheid besit natuurlik aansienlike mag met sy of haar stem. Maar Blackmun het nie die bykomende vuurkrag gehad om 'n invloedryke regsleer te bewerkstellig nie, een wat buite die mag van sy stem sou strek. Greenhouse gaan nooit hierdie vraag aan nie of bied haar lesers die gereedskap om so 'n oordeel te maak of te betwis.
Greenhouse is op sy beste in die verband met Blackmun se lewenslange verhouding met hoofregter Warren E. Burger. Hulle verhouding is 'n roman, en dit is 'n verhaal waarvoor Blackmun se subjektiewe aanhalings en lêers veral onthullend is. Die twee was seunsvriende in Dayton's Bluffs, 'n woonbuurt in St. Paul, Minn. * Blackmun was die beste man by Burger se troue, en hulle het gedurende 'n groot deel van hul volwasse lewe naby gebly. Nadat Burger in 1953 na Washington verhuis het, het hy 'n sleutelrol gespeel in die aanstelling van Blackmun by die Amerikaanse appèlhof in Minnesota in 1959. Richard Nixon het Burger in 1969 as hoofregter aangestel en Blackmun as mederegter in 1970. Waarnemers noem hulle vinnig die " Minnesota Twins. "
Maar iets het gebeur. Teen die tyd dat Burger die hof in 1986 verlaat het, het Blackmun sy onverbiddelike vyand geword. Benewens ideologiese geskille, het 'n diep persoonlike breuk tussen die kleuterskoolmaats ontstaan.
Alhoewel die breë kontoere van hul vervreemding bekend is, het Greenhouse 'n paar onthullende juwele opgediep. Terwyl Blackmun hom as 'n beursstudent aan Harvard bekommer het, stuur Burger vir hom ''n perske van 'n boks lekkergoed'. As jong prokureurs het hulle gefantaseer om die advokaatfirma "Burger en Blackmun" te begin. Elkeen was afhanklik van die ander as 'n betroubare anker. Nadat Burger na Washington verhuis het, het hy homself gereeld aan Blackmun belas en op 'n stadium vertel dat hy 'baie lank baie depressief was oor 'n aantal dinge', en andersyds dat hy in homself die 'brose porselein' herken "Kan binne 'n man woon." Blackmun het met sterk steunbriewe geantwoord en aan Burger gesê dat "ons sal lek wat u pla." Maar nadat Blackmun hom by Burger in die hof aangesluit het, het meningsverskille vinnig uitgebreek. Binne 'n paar jaar het Blackmun 'CJ aanhou gaps' in sy hofnotas neergeskryf en skerp sarkastiese opmerkings bygevoeg in die kantlyn van sy afskrifte van Burger se opinies - die manier waarop 'n gewonde vriend elke irritasie met toenemende woede opmerk.
Wat het gebeur? Kweekhuis bied verskillende verduidelikings. Soos baie groot twis, was die breuk gewortel in die persoonlike sowel as die inhoudelike. Burger het lugdienste gekry toe hy na die hoofregterskap gegaan het, en hy het dit as vanselfsprekend aanvaar dat Blackmun 'n lojale luitenant sou wees - alhoewel Burger 'n wisselvallige en vervreemdende hoof was. Blackmun het op sy beurt 'n lang geskiedenis van skerp reaksie op waargenome slagtings. Burger kon dit nie ondersteun nie Roe v. Wade kragtig nadat hy die belangrike mening van 1973 aan Blackmun toegewys het - en daarby aangesluit het - en sy afstand van Blackmun oor die handtekening -saak het gehelp om Blackmun in sy eie eensame baan te steek. Burger was ook mal oor Blackmun se deelname - saam met 'n handjievol ander regters - om in die geheim 'n alternatief op te stel vir Burger se weergawe van die hof se mening in die Nixon -band -saak in 1974. Na 'n jaar of twee se ervaring in die hof, het Blackmun se siening oor grondwetlike kwessies 'n beduidende verskuiwing ondergaan en meer liberaal geword, wat hom toenemend in stryd met Burger se standpunte gestel het. Hierdie kombinasie van persoonlike spanning en regsverskille het gelei tot 'n onstuimige verhouding wat nie een van hulle verwag het nie. Maar hulle het lewenslank onlosmaaklik verstrengel gebly.
Kweekhuis is 'n baie minder betroubare gids wanneer sy van die persoonlike na die institusionele oorgaan. Om die boek sy geld te gee, is sy 'n meesleurende skrywer. Sy beeld Blackmun se baan uit oor bewerings van geslagsdiskriminasie, van aanvanklike wrok en ambivalensie tot uitgesproke ondersteuning. Maar haar 'verhaal van die hof' is gedeeltelik en soms misleidend. Beskou hierdie sprekende illustrasie. Vermoedelik omdat sy interessante fragmente in die lêers gevind het, bespreek Greenhouse die onenigheid van Blackmun uitvoerig Bowers v. Hardwick, waarin die hof 'n anti-gay sodomiewet in 1986 bekragtig het. Sy noem egter nooit die belangrike feit dat, toe die hof dit herroep het nie. Bowers 17 jaar later in Lawrence v. Texas, het die hof gesê dat Stevens se bykomende meningsverskil (nie Blackmun nie) 'moes beheer het Bowers en moet hier beheer. " (Trouens, sy noem nooit eens dat die hof uiteindelik uitgesluit is nie Bowers.) Haar verslag bied aan die leser 'n onvoldoende grondslag vir die beoordeling van die langtermynbetekenis van Blackmun se optrede.
Greenhouse merk op dat sy soos 'n 'mynwerker' gevoel het na 'n 'naat' in die hoop dokumente. Haar verslag uit die ondergrondse streke van Harry Blackmun se koerante en gedagtes is opvallend. Maar 'n deurlopende evaluering van justisie Blackmun en sy rol in die hof, en die grense van sy invloed en nalatenskap, wag op 'n meer deeglike hersiening.
* Regstelling, 26 Mei 2005:Hierdie artikel het oorspronklik gesê dat die twee mans seuns was in Dayton Bluffs, Minn. Dit is eintlik Dayton's Bluff, 'n woonbuurt in St. Paul, Minn. Klik hier om terug te keer na die aangepaste sin.
Geskiedenis van aborsiewette in die Verenigde State
Volgens die hof is "die beperkende wette van kriminele aborsie wat vandag in 'n meerderheid van die state van krag is, van relatief onlangse ouderdom". Regter Harry Blackmun, wat 'n historiese analise oor aborsie gegee het, het opgemerk dat in die Griekse en Romeinse tyd 'abrupte' sonder skroom 'toegepas is.  Blackmun spreek ook die permissiewe en beperkende houdings en wette van aborsie deur die geskiedenis aan, en let op die meningsverskille tussen leiers (van alle verskillende beroepe) in die tydperke en die vormende wette en gevalle.  In die Verenigde State, in 1821, het Connecticut die eerste staatswet aanvaar wat aborsie kriminaliseer. Elke staat het teen 1900 aborsiewetgewing gehad.  In die Verenigde State word aborsie soms as 'n gemeenregtelike misdaad beskou,  hoewel justisie Blackmun tot die gevolgtrekking gekom het dat die kriminalisering van aborsie nie 'wortels in die Engelse gemeneregtradisie' het nie. ".  In plaas van die arrestasie van die vroue wat die aborsie onderneem het, het regsamptenare meer geneig om hierdie vroue te ondervra om bewyse te kry teen die aborsieverskaffer om die diensverskaffer se besigheid te sluit.  
In 1971 word Shirley Wheeler van manslag aangekla nadat personeel van die Florida -hospitaal haar onwettige aborsie by die polisie aangemeld het. Sy het 'n vonnis van twee jaar proeftydperk gekry en moes onder haar proeftydperk teruggaan na haar ouerhuis in Noord -Carolina.  Die Boston Women's Abortion Coalition het 'n saamtrek gehou vir Wheeler in Boston om geld in te samel en bewus te maak van haar aanklagte, asook om personeellede van die Women's National Abortion Action Coalition (WONAAC) by die saamtrek te laat praat.  Wheeler was moontlik die eerste vrou wat strafregtelik verantwoordelik gehou is vir die ondergaan van 'n aborsie.  Haar skuldigbevinding is deur die hooggeregshof in Florida ongedaan gemaak. 
Met die aanvaarding van die California Therapeutic Abortion Act  in 1967, word aborsie wettiglik op aanvraag in daardie staat. Swanger vroue in ander state kan na Kalifornië reis om wettige aborsies te bekom - as hulle dit kon bekostig. 'N Vlug van Dallas na Los Angeles het die bynaam' die aborsie -spesiale 'gekry, omdat soveel van sy passasiers om hierdie rede gereis het. Daar was voorverpakte reise, bekend as die 'nie-gesinsplan'. 
In Junie 1969 ontdek die 21-jarige Norma McCorvey dat sy swanger is met haar derde kind. Sy het teruggekeer na Dallas, waar vriende haar aangeraai het om valslik te beweer dat sy verkrag is, omdat hulle verkeerdelik geglo het dat Texas -wet aborsie in gevalle van verkragting en bloedskande toelaat toe dit eintlik aborsie toelaat slegs "met die doel om die lewe van die moeder te red". Sy het probeer om 'n onwettige aborsie te bekom, maar het gevind dat die ongemagtigde fasiliteit deur die polisie gesluit is. Uiteindelik is sy na die prokureurs Linda Coffee en Sarah Weddington verwys.   McCorvey sou uiteindelik geboorte gee voordat die saak beslis word, en die kind word vir aanneming voorgelê. 
In 1970 het Coffee en Weddington namens McCorvey (onder die alias Jane Roe) by die Amerikaanse distrikshof aansoek gedoen vir die Noordelike Distrik van Texas. Die verweerder in die saak was die distriksprokureur van Dallas County, Henry Wade, wat die staat Texas verteenwoordig het. McCorvey beweer nie meer dat haar swangerskap die gevolg van verkragting was nie en het later erken dat sy gelieg het dat sy verkrag is, in die hoop om 'n Texas -wet te omseil wat aborsies verbied, behalwe as die vrou se lewe in gevaar is.    "Verkragting" word nie in die geregtelike menings in die saak genoem nie. 
Op 17 Junie 1970 verklaar 'n paneel met drie beoordelaars van die distrikshof, bestaande uit regters Sarah T. Hughes in die distrik van Texas, William McLaughlin Taylor jr. En vyfde rondgaande hof van appèlregter Irving Loeb Goldberg, eenparig  Die wet van Texas is ongrondwetlik en bevind dat dit die reg op privaatheid in die negende wysiging skend. Boonop het die hof staatgemaak op die instemming van justisie Arthur Goldberg in 1965 Griswold v. Connecticut. Die hof het egter geweier om 'n bevel teen die handhawing van die wet toe te staan. 
Mondelinge argumente en aanvanklike besprekings
Roe v. Wade bereik die Hooggeregshof in appèl in 1970. Die regters vertraag om aksie te neem Roe en 'n nou verwante saak, Doe v. Bolton, totdat hulle besluit het Jonger v. Harris (omdat hulle voel dat die appèl moeilike vrae oor geregtelike jurisdiksie laat ontstaan) en Verenigde State v. Vuitch (waarin hulle die grondwetlikheid van 'n District of Columbia -statuut oorweeg wat aborsie kriminaliseer, behalwe waar die ma se lewe of gesondheid in gevaar is). In Vuitchhet die Hof die statuut nougeset bekragtig, maar aborsie word as 'n mediese prosedure beskou en verklaar dat dokters ruimte moet kry om te bepaal wat 'n gevaar vir (fisiese of geestelike) gesondheid inhou. Die dag nadat hulle hul besluit in Vuitch, het hulle gestem om albei te hoor Roe en Doe. 
Argumente is deur die volle hof geskeduleer vir 13 Desember 1971. Voordat die hof die mondelinge argumente kon hoor, het regters Hugo Black en John Marshall Harlan II afgetree. Hoofregter Warren Burger het Justice Potter Stewart en justisie Blackmun gevra om te bepaal of Roe en Doeonder andere gehoor moet word soos geskeduleer. Volgens Blackmun het Stewart gevoel dat die sake 'n eenvoudige toepassing van Jonger v. Harris, en hulle het aanbeveel dat die hof voortgaan soos geskeduleer. 
In sy openingsbetoog ter verdediging van die aborsiebeperkings, het advokaat Jay Floyd gemaak wat later beskryf is as die "ergste grap in die regsgeskiedenis".  Toe hy teen twee vroulike prokureurs verskyn, het Floyd gesê: "Meneer die hoofregter en mag dit die hof behaag. Dit is 'n ou grap, maar as 'n man teen twee pragtige dames soos hierdie stry, sal hulle die laaste woord hê. " Sy opmerking word met koue stilte ontdek, een waarnemer het gedink dat hoofregter Burger "van hom af van die bank af kom. Hy kyk hom af."  
Na 'n eerste ronde argumente was al sewe regters voorlopig dit eens dat die Texas -wet geskrap moet word, maar op verskillende gronde.  Burger het die rol van die skryf van die hof se mening in Roe (sowel as Doe) aan Blackmun, wat begin het met die opstel van 'n voorlopige mening wat beklemtoon wat hy as die vaagheid van die Texas -wet beskou.  (Op hierdie stadium is Black en Harlan vervang deur die regters William Rehnquist en Lewis F. Powell Jr., maar hulle het te laat gekom om die eerste ronde argumente te hoor.) Maar Blackmun het gevoel dat sy mening nie voldoende weerspieël nie. sy liberale kollegas se siening.  In Mei 1972 het hy voorgestel dat die saak weer aangevoer word. Regter William O.Douglas het gedreig om 'n meningsverskil uit die herbestellingsbevel te skryf (hy en die ander liberale regters was agterdogtig dat Rehnquist en Powell sou stem om die statuut te handhaaf), maar is deur sy kollegas uit die aksie gedwing, en sy onenigheid is bloot in die herbewysbevel sonder verdere verklaring of mening.   Die saak is op 11 Oktober 1972 aangevoer. Weddington bly verteenwoordig Roe, en die assistent -prokureur -generaal van Texas, Robert C. Flowers, vervang Jay Floyd vir Texas. 
Die opstel van die mening
Blackmun het in beide die reses in albei gevalle aan sy opinies gewerk, alhoewel daar geen waarborg was dat hy die taak sou kry om dit weer te skryf nie. Gedurende die reses het hy 'n week lank navorsing gedoen oor die geskiedenis van aborsie by die Mayo Clinic in Minnesota, waar hy in die 1950's gewerk het. Nadat die hof die tweede ronde argumente aangehoor het, het Powell gesê hy stem saam met Blackmun se gevolgtrekking, maar het aangevoer Roe die hoofrol van die twee aborsiesake wat oorweeg word. Powell het ook voorgestel dat die hof die privaatheidswet van Texas staak. Regter Byron White was nie bereid om by Blackmun se mening aan te meld nie, en Rehnquist het reeds besluit om daarteen te verskil. 
Voor die besluit het die regters die trimesterraamwerk lank bespreek. Justisie Powell het voorgestel dat die punt waar die staat kan ingryp, op lewensvatbaarheid geplaas word, wat regter Thurgood Marshall ook ondersteun.  In 'n interne memorandum aan die ander regters voordat die meerderheidsbesluit gepubliseer is, skryf justisie Blackmun: "U sal sien dat ek tot die gevolgtrekking gekom het dat die einde van die eerste trimester van kritieke belang is. Dit is willekeurig, maar miskien enige ander geselekteerde punt , soos versnelling of lewensvatbaarheid, is ewe arbitrêr. "  Roe -ondersteuners wys egter vinnig daarop dat die memorandum slegs die onsekerheid van Blackmun oor die tydsberekening van die trimesterraamwerk weerspieël, nie die raamwerk of die onderneming self nie.  In teenstelling met Blackmun verkies Justice Douglas die lyn van die eerste trimester.  Regter Stewart het gesê dat die reëls 'wetgewend' is en dat hy meer buigsaamheid en oorweging aan staatswetgewers wil hê, hoewel hy by Blackmun se besluit aansluit.  Regter William J. Brennan Jr. het voorgestel om raamwerke te laat vaar op grond van die ouderdom van die fetus en in plaas daarvan dat state die prosedure kan reguleer op grond van die veiligheid daarvan vir die moeder. 
Op 22 Januarie 1973 het die Hooggeregshof 'n beslissing van 7–2 ten gunste van Norma McCorvey ("Jane Roe") uitgevaardig wat lui dat vroue in die Verenigde State 'n fundamentele reg het om te kies of hulle aborsie wil ondergaan sonder buitensporige beperking deur die regering. , en het die verbod op aborsie van Texas as ongrondwetlik verwerp. Die beslissing is uitgereik saam met 'n metgesel, Doe v. Bolton, wat 'n soortgelyke uitdaging behels vir Georgië se aborsiewette.
Mening van die Hof
Sewe regters vorm die meerderheid en sluit aan by 'n mening wat deur regter Harry Blackmun geskryf is. In die mening word die feite van die saak voorgehou en daarna handel oor kwessies oor prosedure en regverdigheid voordat die hoofgrondwetlike aangeleenthede van die saak aangegaan word.
Die hof se mening het eers die regskwessies van standvastigheid en stemmigheid aangespreek. Onder die tradisionele interpretasie van hierdie reëls was die aantrekkingskrag van Norma McCorvey ("Jane Roe") sterk omdat sy reeds haar kind gebaar het en dus nie geraak sou word deur die uitspraak nie.  Aangesien sy nie 'n 'werklike saak of kontroversie' ('n grief en 'n eis om verligting) voorgehou het nie, sou 'n advies van die Hooggeregshof 'n advies wees. 
Die hof het tot die gevolgtrekking gekom dat die saak binne 'n gevestigde uitsondering op die reël val: 'n saak wat 'n kwessie wat "herhaalbaar, maar tog hersiening kan ontduik" kan oorweeg.  Hierdie frase is in 1911 deur justisie Joseph McKenna geskep Southern Pacific Terminal Co. v. ICC.  Blackmun se mening het McKenna aangehaal en opgemerk dat swangerskap gewoonlik vinniger sou eindig as 'n appèlproses: "As die beëindiging 'n saak maak, sal swangerskapgedinge selde veel langer as die verhoorstadium oorleef, en appèlbeoordeling sal effektief geweier word." 
Aborsie en reg op privaatheid
Nadat die hof gehandel het, gaan die hof na die hoofsaak van die saak: die grondwetlikheid van Texas se aborsiereg. Die hof het eers die regstatus van aborsie in die geskiedenis van die Romeinse reg en die Anglo-Amerikaanse gemenereg ondersoek.  Dit hersien ook die ontwikkelinge van mediese prosedures en tegnologie wat gebruik word by aborsies, wat eers in die vroeë 20ste eeu betroubaar geword het. 
Na sy historiese opname het die hof die konsep van 'n grondwetlike 'reg op privaatheid' bekendgestel wat in vroeëre sake wat ouerlike beheer oor kinderopvoeding behels, geïmplementeer het—Meyer teen Nebraska en Pierce v. Society of Sisters- en reproduktiewe outonomie met die gebruik van voorbehoeding -Griswold v. Connecticut.  Toe, "met feitlik geen verdere verduideliking van die privaatheidswaarde nie",  het die Hof beslis dat ongeag presies watter bepalings daarby betrokke was, die vryheidswaarborge van die Amerikaanse Grondwet 'n reg op privaatheid dek wat in die algemeen 'n swanger beskerm vrou se besluit om 'n swangerskap af te skaf of nie. 
Hierdie reg op privaatheid, ongeag of dit gegrond is op die konsep van die vryheid van die veertiende wysiging en beperkinge op staatsoptrede, soos ons voel, of. in die negende wysiging se voorbehoud van regte aan mense, is dit breed genoeg om 'n vrou se besluit te neem om haar swangerskap te beëindig of nie.
Die hof het geredeneer dat die verbod op aborsies 'n swanger vrou se privaatheid om verskeie redes kan skend: om ongewenste kinders te hê "kan 'n noodsaaklike lewe en 'n toekomstige lewe opdwing", kan 'n ernstige sielkundige skade aanrig wat die versorging van die kind kan belas, die liggaam se liggaamlike en geestelike gesondheid en omdat daar "nood vir alle betrokkenes kan wees wat verband hou met die ongewenste kind". 
Maar die Hof verwerp die idee dat hierdie reg op privaatheid absoluut is.  Dit het in plaas daarvan geglo dat die aborsiereg gebalanseer moet word met ander regeringsbelange.  Die hof het twee regeringsbelange gevind wat voldoende 'dwingend' was om state in staat te stel om 'n paar beperkings op die reg op 'n aborsie op te lê: eerstens die beskerming van die moeder se gesondheid, en tweedens die beskerming van die lewe van die fetus. 
'N Staat kan behoorlik belangrike belange inhou om gesondheid te beskerm, mediese standaarde te handhaaf en potensiële lewens te beskerm. Op 'n stadium tydens swangerskap word hierdie onderskeie belange voldoende dwingend om die regulering van die faktore wat die besluit oor aborsie bepaal, te handhaaf. . Ons kom dus tot die gevolgtrekking dat die reg op persoonlike privaatheid die besluit oor aborsie insluit, maar dat hierdie reg nie ongekwalifiseerd is nie en in ag geneem moet word teen belangrike staatsbelange by regulering.
Die staat Texas het aangevoer dat totale verbod op aborsie regverdigbaar is omdat 'lewe' begin op die oomblik van bevrugting, en daarom moet sy regeringsbelang by die beskerming van voorgeboorte op alle swangerskappe geld, ongeag hul stadium.  Maar die Hof het bevind dat daar geen aanduiding was dat die Grondwet se gebruik van die woord 'persoon' bedoel was om fetusse in te sluit nie, en daarom het dit Texas se argument verwerp dat 'n fetus as 'n 'persoon' met 'n wettige en grondwetlike reg beskou moet word op die lewe.  Dit het opgemerk dat daar nog groot meningsverskil bestaan ​​oor wanneer 'n ongebore fetus 'n lewende wese word. 
Ons hoef nie die moeilike vraag op te los wanneer die lewe begin nie. As diegene wat opgelei is in die onderskeie dissiplines van geneeskunde, filosofie en teologie, nie tot konsensus kan kom nie, kan die regbank op hierdie punt in die ontwikkeling van die kennis van die mens nie bespiegel oor die antwoord nie.
Die hof het besluit oor die drie trimesters van swangerskap as die raamwerk om die probleem op te los. Gedurende die eerste trimester, toe daar geglo is dat die prosedure veiliger is as bevalling, het die hof beslis dat die regering geen beperking kan plaas op 'n vrou se keuse om 'n swangerskap af te skort nie, behalwe minimale mediese voorsorgmaatreëls, soos om 'n gelisensieerde dokter te vereis om te verrig die prosedure.  Vanaf die tweede trimester het die hof beslis dat bewyse van toenemende risiko's vir die moeder se gesondheid 'n dwingende belangstelling bied, en dat dit mediese regulasies oor die prosedure kan opstel, solank dit redelik en 'nou' aangepas is moeders se gesondheid te beskerm.  Die begin van die derde trimester word beskou as die punt waarop 'n fetus lewensvatbaar geraak het onder die mediese tegnologie wat vroeg in die sewentigerjare beskikbaar was, en daarom het die hof beslis dat die staat in die derde trimester 'n dwingende belang het om die voorgeboortelike lewe te beskerm , en kan alle aborsies wettiglik verbied, behalwe waar nodig om die moeder se lewe of gesondheid te beskerm. 
Die hof het tot die gevolgtrekking gekom dat die statute van aborsie in Texas ongrondwetlik was en dit van die hand gewys:
'N Statuut van 'n misdaad aborsie van die huidige Texas-tipe, wat slegs 'n lewensreddende prosedure namens die moeder van kriminaliteit uitsluit, sonder inagneming van die swangerskapstadium en sonder erkenning van die ander betrokke belange, is in stryd met die behoorlike prosesbepaling van die Veertiende wysiging.
Verskeie ander regters het menings in die saak gelewer. Regter Potter Stewart het 'n ooreenstemmende mening geskryf waarin hy verklaar dat, alhoewel die Grondwet geen melding maak van die reg om te kies om sonder inmenging te aborteer nie, hy gedink het dat die hof se beslissing 'n toelaatbare interpretasie van die leerstuk van substantiewe behoorlike proses is, wat lui: dat die beskerming van die vryheidsklousule se vryheidsbeskerming verder strek as eenvoudige prosedures en sekere fundamentele regte beskerm.   Regter William O. Douglas het 'n ooreenstemmende mening geskryf waarin hy beskryf hoe hy van mening was dat hoewel die hof reg was om te bepaal dat die reg om 'n aborsie te ondergaan 'n fundamentele reg is, dit beter sou wees om dit af te lei dit uit die negende wysiging - wat lui dat die feit dat 'n reg nie spesifiek in die Grondwet opgesom word nie, uitgelê moet word in die feit dat Amerikaanse mense dit nie besit nie - eerder as deur die klousule oor die regte proses van die veertiende wysiging.   Hoofregter Warren Burger het 'n ooreenkoms geskryf waarin hy meen dat dit toelaatbaar is om 'n staat toe te laat dat twee dokters 'n aborsie moet sertifiseer voordat dit uitgevoer kan word. 
Twee regters het van die hof se beslissing verskil, en hul uiteenlopende menings het punte aangeraak wat tot latere kritiek op die Roe besluit. 
Die onenigheid van justisie Byron White is uitgereik Roe se metgesel -saak, Doe v. Bolton, en beskryf sy oortuiging dat die Hof geen grond het om te besluit tussen die mededingende waardes van swanger vroue en ongebore kinders nie. Hy was van mening dat die wettigheid van aborsie 'by die mense en die politieke prosesse wat die mense bedink het, moet gelaat word'. 
Ek vind niks in die taal of geskiedenis van die Grondwet wat die hof se uitspraak ondersteun nie. Die hof maak eenvoudig 'n nuwe grondwetlike reg vir swanger vroue aan en kondig dit aan, met bykans geen rede of gesag vir sy optrede nie, maar belê die reg met genoegsame inhoud om die meeste bestaande statute oor aborsie te ignoreer. Die gevolg hiervan is dat die mense en die wetgewers van die 50 state grondwetlik onbevoeg is om die relatiewe belangrikheid van die voortbestaan ​​en ontwikkeling van die fetus aan die een kant te weeg teen die spektrum van moontlike gevolge vir die vrou, aan die ander kant . As 'n uitoefening van rou geregtelike bevoegdheid, het die Hof miskien gesag om te doen wat hy vandag doen, maar myns insiens is sy uitspraak 'n onbedoelde en uitspattige uitoefening van die bevoegdheid van geregtelike hersiening wat die Grondwet tot hierdie Hof uitbrei.
Regter William Rehnquist se onenigheid vergelyk die meerderheid se gebruik van substantiewe behoorlike proses met die hof se verwerpte gebruik van die leerstuk in die 1905 -saak Lochner teen New York.  Hy brei uit op verskeie van White se punte en beweer dat die historiese ontleding van die hof gebrekkig was:
Om die resultaat te bereik, moes die Hof noodwendig binne die bestek van die veertiende wysiging 'n reg vind wat blykbaar heeltemal onbekend was aan die opstellers van die wysiging. Reeds in 1821 is die eerste staatswet wat direk oor aborsie handel, deur die Connecticut -wetgewer uitgevaardig. Teen die tyd dat die veertiende wysiging in 1868 aangeneem is, was daar ten minste 36 wette wat deur staats- of territoriale wetgewers uitgevaardig is wat aborsie beperk. Terwyl baie state hul wette gewysig of bygewerk het, bly 21 van die wette oor die boeke in 1868 vandag nog van krag.
Uit hierdie historiese verslag het Rehnquist tot die gevolgtrekking gekom: 'Daar was blykbaar geen twyfel oor die geldigheid van hierdie bepaling of enige van die ander staatswette toe die veertiende wysiging aangeneem is nie.' Daarom, volgens sy mening, "was die opstellers nie van plan om die veertiende wysiging te laat onttrek van die state aan die wetgewing ten opsigte van hierdie aangeleentheid nie." 
'N Statistiese evaluering van die verhouding tussen politieke verbintenis tot aborsieregte en kwessies teen aborsie toon aan dat die openbare mening baie meer genuanseerd is oor wanneer aborsie aanvaarbaar is as wat algemeen aanvaar word.  Die mees prominente georganiseerde groepe wat gemobiliseer het in reaksie op Roe is die National Abortion Rights Action League en die National Right to Life Committee.
Voorstanders van Roe beskryf dit as noodsaaklik vir die behoud van vroueregte, persoonlike vryheid, liggaamlike integriteit en privaatheid. Advokate het ook geredeneer dat toegang tot veilige aborsie en reproduktiewe vryheid oor die algemeen fundamentele regte is. Sommige geleerdes (insluitend geen lid van die Hooggeregshof nie) het die ontkenning van aborsieregte aan verpligte moederskap gelykgestel en aangevoer dat aborsieverbod dus die dertiende wysiging skend:
As vroue genoodsaak is om kinders te dra en te baar, word hulle blootgestel aan 'onwillekeurige diensbaarheid' in stryd met die dertiende wysiging ... [E] as die vrou bepaal het dat sy toegestem het tot die risiko van swangerskap, laat dit die staat dit nie toe nie om haar te dwing om swanger te bly. 
Ondersteuners van Roe beweer dat die besluit 'n geldige grondwetlike grondslag in die veertiende wysiging het, of dat die fundamentele reg op aborsie elders in die Grondwet gevind word, maar nie in die artikels waarna in die besluit verwys word nie.  
Elke jaar, op die herdenking van die besluit, marsjeer teenstanders van aborsie in die laan van Constitution Avenue na die Hooggeregshofgebou in Washington, DC, in die March for Life.  Ongeveer 250 000 mense het die optog bygewoon tot 2010.   Na raming was die bywoning van 2011 en 2012 op 400 000 elk,  en die 2013 March for Life het na raming 650 000 mense getrek. 
Teenstanders van Roe beweer dat die besluit nie 'n geldige grondwetlike grondslag het nie.  Soos die andersdenkendes in Roe, beweer hulle dat die Grondwet stil is oor die kwessie, en dat die regte oplossings vir die vraag die beste gevind kan word via staatswetgewers en die wetgewende proses, eerder as deur 'n allesomvattende uitspraak van die Hooggeregshof. 
'N Prominente argument teen die Roe Die besluit is dat, by gebrek aan konsensus oor wanneer 'n betekenisvolle lewe begin, dit die beste is om die risiko om skade te berokken te vermy. 
In antwoord op Roe v. Wade, die meeste state het wette uitgevaardig of gepoog om wette te beperk wat aborsie beperk of reguleer, soos wette wat toestemming van ouers vereis of ouerlike kennisgewing vir minderjariges om aborsies te verkry, wette vir wedersydse toestemming van eggenote, wette oor eggenootlike kennisgewing wat vereis dat aborsies in hospitale uitgevoer moet word, nie kliniekwette wat staatsfinansiering belet nie vir aborsiewette wat 'n verbod op ongeskonde uitbreiding en ekstraksie verbied, ook bekend as gedeeltelike geboorte aborsiewette wat wagtye vereis voor aborsies en wette wat verplig vroue om sekere soorte literatuur te lees en 'n fetale ultraklank te kyk voordat hulle 'n aborsie ondergaan.  In 1976 het die kongres die Hyde -wysiging aanvaar, wat federale finansiering van aborsies (behalwe in gevalle van verkragting, bloedskande of 'n bedreiging vir die lewe van die moeder) vir arm vroue deur die Medicaid -program belet. Die Hooggeregshof het sekere staatsbeperkings in 'n lang reeks sake van die middel-sewentigerjare tot die laat-tagtigerjare van die hand gewys, maar beperkings op befondsing, insluitend die Hyde-wysiging, in die geval van Harris v. McRae (1980). 
Sommige teenstanders van aborsie beweer dat die persoonlikheid begin by bevrugting of bevrugting, en dat dit daarom beskerm moet word deur die Grondwet  van die afwykende regters in Roe het in plaas daarvan geskryf dat besluite oor aborsie "by die mense moet bly en aan die politieke prosesse wat die mense bedink het om hul sake te bestuur." 
In 1995 onthul Norma L. McCorvey dat sy teen aborsie geword het, en van toe tot haar dood in 2017 was sy 'n sterk teenstander van aborsie.  In 'n dokumentêr wat voor haar dood in 2017 verfilm is, het sy haar steun vir aborsie herhaal en gesê dat sy betaal is deur groepe teen aborsie, insluitend Operation Rescue, in ruil vir ondersteuning.  
Regter Blackmun, wat die Roe besluit, staan ​​by die analitiese raamwerk waarin hy gevestig is Roe gedurende sy loopbaan.  Ten spyte van sy aanvanklike onwilligheid, het hy tydens die latere jare op die hof die hoofkampioen en beskermer van die besluit geword.  Liberale en feministiese regsgeleerdes het verskillende reaksies gehad Roe, gee nie altyd die besluit ongekwalifiseerde ondersteuning nie. Een argument is dat justisie Blackmun die korrekte resultaat bereik het, maar dat dit verkeerd gegaan het.  'n Ander is dat die doel bereik deur Roe regverdig nie sy regsmiddel nie. 
Regter John Paul Stevens, terwyl hy met die besluit saamstem, het voorgestel dat dit nouer op die kwessie van privaatheid gefokus moes gewees het. Volgens Stevens, as die besluit die trimester -raamwerk vermy het en bloot verklaar dat die reg op privaatheid 'n reg om aborsie te kies, 'vanuit 'n regsoogpunt baie meer aanvaarbaar was'. Regter Ruth Bader Ginsburg het, voor hy by die hof aangesluit het, die besluit gekritiseer omdat 'n ontluikende beweging om liberalisering van aborsiereg deur middel van wetgewing te beëindig, gekritiseer het.  Ginsburg het ook die hof se benadering beskuldig omdat hy "oor die vryheid van 'n dokter was om sy beroep te beoefen soos hy die beste dink. Dit was nie vrougesentreerd nie. Dit was doktergesentreerd."  Archibald Cox, aanklaer by Watergate, het geskryf: "[Roe As hy nie die saak in beginsel konfronteer nie, kan die mening soos 'n stel hospitaalreëls en regulasies gelees word. Nóg historikus, nóg leek, nóg prokureur sal oortuig word dat al die voorskrifte van justisie Blackmun deel van die Grondwet is. "
In 'n hoogs aangehaal Yale Law Journal artikel gepubliseer in die maande na die besluit, , het die Amerikaanse regsgeleerde John Hart Ely sterk kritiek gelewer Roe as 'n besluit wat van die Amerikaanse staatsreg ontkoppel is. 
Waaroor skrikwekkend Roe is dat hierdie superbeskermde reg nie afgelei kan word uit die taal van die Grondwet, die denkraamwerk van die raamwerk ten opsigte van die spesifieke probleem nie, enige algemene waarde wat afgelei kan word uit die bepalings wat hulle bevat, of die regering se struktuur van die land. . Die probleem met Roe dit is nie soveel dat dit die vraag wat dit aan hom stel stel nie, maar dat dit vir homself 'n vraag stel wat die Grondwet nie die saak van die hof gemaak het nie. . [Roe] is sleg omdat dit 'n slegte staatsreg is, of liewer omdat dit so is nie konstitusionele reg en gee byna geen gevoel van 'n verpligting om te probeer wees nie.
Professor Laurence Tribe het soortgelyke gedagtes gehad: 'Een van die nuuskierigste dinge oor Roe is dat, agter sy eie mondelinge rookskerm, die inhoudelike oordeel waarop dit berus, nêrens te vinde is nie. " professore Alan Dershowitz,  Cass Sunstein,  en Kermit Roosevelt het ook teleurstelling uitgespreek Roe v. Wade. 
Jeffrey Rosen  en Michael Kinsley  eggo Ginsburg en beweer dat 'n wetgewende beweging die regte manier sou gewees het om 'n meer duursame konsensus te bou ter ondersteuning van aborsieregte. William Saletan het geskryf: 'Blackmun se [Hooggeregshof] se papiere bevestig elke aanklag van Roe: uitvinding, oorreiking, willekeur, tekstuele onverskilligheid. " Benjamin Wittes het geskryf dat Roe "het miljoene konserwatiewes ontneem van 'n kwessie waaroor hulle baie omgee."  En Edward Lazarus, 'n voormalige Blackmun -klerk wat "liefgehad het Roe se skrywer soos 'n grootvader, 'het geskryf:' As 'n kwessie van grondwetlike interpretasie en geregtelike metode, Roe grens aan die onverdedigbare. Justice Blackmun se mening gee in wese geen argumente ter ondersteuning van sy besit nie. En in die byna 30 jaar sedert Roe 'se aankondiging, het niemand 'n oortuigende verweer van Roe op sy eie voorwaardes. "
Die bewering dat die Hooggeregshof 'n wetgewende besluit geneem het, word gereeld deur teenstanders van die uitspraak herhaal.  Die kriterium "lewensvatbaarheid" is steeds van krag, hoewel die lewensvatbaarheidspunt verander het namate die mediese wetenskap maniere gevind het om premature babas te help oorleef. 
Amerikaners was ewe verdeeld oor die kwessie, 'n Gallup-peiling in Mei 2018 het aangedui dat 48% van die Amerikaners hulself as 'pro-choice' beskryf en 48% hulself as 'pro-life' beskryf. 'N Peiling in Julie 2018 dui aan dat slegs 28% van die Amerikaners wou hê dat die Hooggeregshof moet omverwerp Roe v. Wade, terwyl 64% nie wou hê dat die beslissing omgekeer moet word nie. 
'N Gallup -peiling wat in Mei 2009 gedoen is, het aangedui dat 53% van die Amerikaners van mening is dat aborsies onder sekere omstandighede wettig moet wees, 23% glo dat aborsie onder alle omstandighede wettig moet wees en 22% dat aborsie in alle omstandighede onwettig moet wees. In hierdie peiling het meer Amerikaners egter vir die eerste keer na hulself verwys as "Pro-Life" as "Pro-Choice" sedert die peiling die vraag in 1995 gestel het, met 51% wat hulle as "Pro-Life" en 42% geïdentifiseer het as "Pro-Choice".  Net so het 'n peiling van Pew Research Center in April 2009 getoon dat die steun vir wettige aborsie in alle gevalle versag, in vergelyking met die vorige peilingsjare. Mense wat gesê het dat hulle aborsie in alle of die meeste gevalle ondersteun, het gedaal van 54% in 2008 tot 46% in 2009. 
Daarteenoor, 'n peiling van Harris in Oktober 2007 oor Roe v. Wade het die volgende vraag gevra:
In 1973 het die Amerikaanse hooggeregshof besluit dat wette wat dit onwettig maak vir 'n vrou om tot drie maande swangerskap te aborteer ongrondwetlik is, en dat die besluit of 'n vrou tot drie maande swanger moet aborsie, word aan die vrou en haar dokter oorgelaat om te besluit. Is u in die algemeen bevoordeel of gekant teen hierdie deel van die Amerikaanse hooggeregshofbesluit, wat aborsies tot drie maande swangerskap wettig maak? 
In antwoord hierop het 56% van die respondente guns getoon terwyl 40% teenkanting was. Die Harris -organisasie het uit hierdie peiling tot die gevolgtrekking gekom dat '56 persent nou die Amerikaanse hooggeregshofbeslissing bevoordeel'. Anti-aborsie-aktiviste het betwis of die Harris-peilingsvraag 'n geldige maatstaf is vir die openbare mening Roe se algemene besluit, want die vraag fokus slegs op die eerste drie maande van swangerskap.   Die Harris -meningspeiling het die algemene opinie opgespoor oor Roe sedert 1973:  
Aangaande die Roe besluit as 'n geheel, meer Amerikaners ondersteun dit as steun om dit omver te werp.  As meningspeilers verskillende regulasies beskryf wat Roe verhoed dat wetgewers instem, steun vir Roe druppels.  
Teenstand teen Roe op die bank het gegroei toe president Reagan, wat wetgewende beperkings op aborsie ondersteun het, in 1981 met federale geregtelike afsprake begin maak het. Reagan het ontken dat daar 'n lakmustoets was: 'Ek het nog nooit 'n lakmustoets afgelê aan iemand wat ek op die bank aangestel het nie ... Ek voel baie sterk oor die sosiale kwessies, maar ek vertrou ook dat die enigste ding wat ek soek regters is wat die wet sal interpreteer en nie die wet skryf nie. Ons het die afgelope jare te veel voorbeelde gehad van howe en regters wat wetgewing gee. " 
Benewens White en Rehnquist, het Reagan-aangestelde Sandra Day O'Connor begin afwyk van die aborsiesake van die hof en het in 1983 aangevoer dat die trimester-gebaseerde analise wat deur die Roe Die hof was 'onwerkbaar'.  Kort voor sy uittrede uit die bank stel hoofregter Warren Burger in 1986 voor dat Roe word 'herondersoek'  die mederegter wat Burger se plek in die hof beklee het - regter Antonin Scalia - het heftig teëgestaan Roe. Kommer oor omverwerping Roe het 'n groot rol gespeel in die nederlaag van Robert Bork se benoeming tot die hof in 1987 wat die man uiteindelik aangestel het om te vervang Roe-ondersteuner Lewis Powell was Anthony Kennedy.
Die Hooggeregshof van Kanada het die uitsprake in albei gebruik Roe en Doe v. Bolton as rede om die federale wet van Kanada wat toegang tot aborsies beperk, ongrondwetlik te vind. Daardie Kanadese geval, R. v. Morgentaler, is in 1988 besluit. 
Webster v. Reproduktiewe Gesondheidsdienste
In 'n 5-4 besluit in 1989's Webster v. Reproduktiewe Gesondheidsdienste, Het hoofregter Rehnquist, wat vir die hof geskryf het, geweier om uitdruklik te oorheers Roe, want "nie een van die uitgedaagde bepalings van die Missouri -wet wat behoorlik voor ons in stryd is, bots met die Grondwet nie."  In hierdie geval het die Hof verskeie aborsiebeperkings bekragtig en die Roe trimester raamwerk. 
In ooreenstemmende menings het O'Connor geweier om te heroorweeg Roe, en regter Antonin Scalia het die hof en O'Connor gekritiseer omdat hulle dit nie oorskry het nie Roe.  Blackmun - skrywer van die Roe besluit - het in sy meningsverskil gesê dat White, Kennedy en Rehnquist 'gevoelig' en 'bedrieglik' was, dat hulle verdien om van 'lafhartigheid en onwettigheid' aangekla te word, en dat hul meervoudige opinie 'die minagting van die wet' veroorsaak.  White het onlangs gemeen dat die meerderheid redeneer in Roe v. Wade was "skeef". 
Beplande Ouerskap v. Casey
Tydens aanvanklike beraadslaging vir Beplande Ouerskap v. Casey (1992) was 'n aanvanklike meerderheid van vyf regters (Rehnquist, White, Scalia, Kennedy en Thomas) bereid om effektief om te keer Roe. Kennedy het van plan verander na die eerste konferensie,  en O'Connor, Kennedy en Souter het by Blackmun en Stevens aangesluit om die sentrale besitting van Roe,  en sê: "Ons wet verleen grondwetlike beskerming aan persoonlike besluite rakende die huwelik, verwekking, voorbehoeding, gesinsverhoudinge, kinderopvoeding en opvoeding. [.] Hierdie aangeleenthede behels die mees intieme en persoonlike keuses wat 'n persoon mag neem in 'n leeftyd, keuses wat sentraal staan ​​in persoonlike waardigheid en outonomie, staan ​​sentraal in die vryheid wat deur die veertiende wysiging beskerm word. menslike lewe. "  Slegs Justice Blackmun sou behou het Roe geheel en al die aspekte van die statuut ter sprake in Casey. 
Scalia se onenigheid het erken dat aborsieregte vir baie vroue 'van groot belang is', maar het beweer dat dit nie 'n vryheid is wat deur die Grondwet beskerm word nie, omdat die Grondwet dit nie noem nie, en omdat die tradisionele tradisie dit toegelaat het om dit wettig te verbied. Scalia het tot die gevolgtrekking gekom: '[B] y sluit alle demokratiese afsetpunte uit vir die diepe passies wat hierdie kwessie wek, deur die kwessie te verban van die politieke forum wat alle deelnemers, selfs die verloorders, die bevrediging van 'n regverdige verhoor en 'n eerlike stryd gee, deur voort te gaan die instelling van 'n rigiede nasionale reël in plaas van voorsiening te maak vir streeksverskille, verleng en versterk die Hof net die angs. " 
Gedurende die negentigerjare het die staat Nebraska probeer om 'n sekere aborsieprosedure in die tweede trimester te verbied, bekend as ongeskonde uitbreiding en ekstraksie (soms gedeeltelike geboorte aborsie genoem). Die Nebraska-verbod het ander aborsieprosedures in die tweede trimester toegelaat, wat dilatasie- en ontruimings aborsies genoem word. Ginsburg (wat White vervang het) het gesê: "hierdie wet red geen fetus van vernietiging nie, want dit is slegs gerig op ''n metode om aborsie uit te voer'."  Die hooggeregshof het die verbod op Nebraska met 'n stemme van 5–4 van die hand gewys Stenberg v. Carhart (2000), met verwysing na die reg om die veiligste metode van aborsie in die tweede trimester te gebruik.
Kennedy, wat mede-outeur was van die 5–4 Casey besluit handhaaf Roe, was een van die andersdenkendes in Stenberg, skryf dat Nebraska niks ongrondwetlik gedoen het nie.  In sy meningsverskil beskryf Kennedy die aborsieprosedure in die tweede trimester wat Nebraska nie wou verbied nie, en voer aan dat aangesien hierdie dilatasie- en ontruimingsprosedure in Nebraska beskikbaar bly, die staat vry is om die ander prosedure wat soms 'gedeeltelik' genoem word, te verbied geboorte aborsie. " 
Die oorblywende drie teenstanders in Stenberg—Rehnquist, Scalia en Thomas — het weer hiermee saamgestem Roe: "Alhoewel 'n staat aborsie mag toelaat, bepaal niks in die Grondwet dat 'n staat dit moet doen nie." 
In 2003 het die kongres die wet op gedeeltelike geboorte-aborsie,  goedgekeur, wat gelei het tot 'n regsgeding in die geval van Gonzales v. Carhart.  Die Hof het voorheen beslis Stenberg v. Carhart dat 'n staat se verbod op 'gedeeltelike geboorte aborsie' ongrondwetlik was omdat so 'n verbod nie 'n uitsondering op die gesondheid van die vrou gehad het nie.  Die lidmaatskap van die Hof het verander na Stenberg, met John Roberts en Samuel Alito wat Rehnquist en O'Connor onderskeidelik vervang.   Die verbod wat ter sprake is in Gonzales v. Carhart was 'n federale statuut, eerder as 'n staatswet soos in die Stenberg geval, maar was andersins byna identies aan Stenberg, wat sy vae beskrywing van gedeeltelike geboorte aborsie herhaal en geen uitsondering op die gesondheid van die vrou maak nie. 
Op 18 April 2007 het die Hooggeregshof 'n 5 tot 4 beslissing gegee waarin die grondwetlikheid van die Wet op Gedeeltelike Geboorte Aborsie gehandhaaf word.  Kennedy het die meerderheidsmening geskryf en beweer dat die kongres in staat was om die prosedure in die algemeen te verbied, hoewel die hof die deur oopgelaat het vir uitdagings wat toegepas word. [ aanhaling nodig ] Die mening van Kennedy het nie die vraag bereik of die hof se vorige beslissings in Roe v. Wade, Beplande Ouerskap v. Casey, en Stenberg v. Carhart bly geldig, en in plaas daarvan het die hof verklaar dat die statuut wat betwis is, in ooreenstemming bly met die besluite uit die verlede, ongeag of die besluite geldig was al dan nie. [ aanhaling nodig ]
Hoofregter John Roberts, Scalia, Thomas en Alito het by die meerderheid aangesluit. Regters Ginsburg, saam met Stevens, Souter en Breyer, was ontevrede,   en beweer dat die uitspraak die presedent van die aborsie van die Hooggeregshof ignoreer en ook 'n gelykheidsgebaseerde regverdiging vir aborsie-presedent bied. Thomas het 'n ooreenstemmende mening ingedien, saam met Scalia, en beweer dat die hof se vorige beslissings in Roe v. Wade en Beplande Ouerskap v. Casey moet omgekeer word. [ aanhaling nodig ] Hulle het ook opgemerk dat die wet op gedeeltelike geboorte-aborsie moontlik die bevoegdhede van die kongres ingevolge die handelsklousule oorskry het, maar dat die vraag nie voor die hof gestel is nie. 
Hele Vrou se Gesondheid v. Hellerstedt
In die geval van Hele Vrou se Gesondheid v. Hellerstedt, die belangrikste saak oor aborsieregte voor die Hooggeregshof sedert Beplande Ouerskap v. Casey in 1992,    het die Hooggeregshof in 'n 5–3 -beslissing op 27 Junie 2016 die vorme van staatsbeperkings oor die manier waarop aborsieklinieke kan funksioneer, weggevee. Die wetgewer in Texas het in 2013 beperkings op die lewering van aborsiedienste uitgevaardig wat 'n onnodige las vir vroue wat aborsie opgedoen het, ingestel het deur te eis dat aborsiedokters 'toegelate voorregte' in 'n plaaslike hospitaal moeilik bekombaar moes hê en dat klinieke 'n duur hospitaal moes hê. -graad fasiliteite. Die hof het hierdie twee bepalings "gesigsaam" uit die betrokke wet geskrap - dit wil sê, die woorde van die bepalings was ongeldig, ongeag hoe dit in enige praktiese situasie toegepas kon word. Volgens die hooggeregshof behoort die taak om te oordeel of 'n wet 'n ongrondwetlike las op die vrou se reg op aborsie plaas, by die howe en nie die wetgewers nie. 
Dobbs v. Jackson Women's Health Organization is 'n hangende hooggeregshofsaak wat in die termyn van 2021–22 aangehoor word. Dit is 'n regsuitdaging teenoor Mississippi se Wet op Swangerskap van 2018, wat aborsies na 15 weke verbied het, met uitsondering op mediese noodgevalle of fetale abnormaliteit. Federale howe het die staat beveel om die wet af te dwing nadat die staat se enigste aborsiekliniek, Jackson Women's Health Organization, dadelik 'n saak aanhangig gemaak het nadat die federale howe geïdentifiseer het dat die wet die lewensvatbaarheidspunt van 24 weke Roe v. Wade. Die Hooggeregshof-na die dood van die regte voor aborsie Ruth Bader Ginsburg en die aanstelling van anti-aborsieregte in die plek van Amy Coney Barrett-het die petisie in Mei 2021 gesertifiseer, beperk tot die vraag "Of alle lewensvatbaarheidsverbod op elektiewe aborsies is ongrondwetlik "en dit stel die vraag of die hooggeregshof die saak kan gebruik om die hele of gedeeltelike Roe v. Wade.  
Aktiwiteite van Norma McCorvey
Norma McCorvey het in 1995 lid geword van die anti-aborsie-beweging en sy het gesteun om aborsie onwettig te maak tot kort voor haar dood in 2017.  In 1998 getuig sy aan die kongres:
Dit was my skuilnaam, Jane Roe, wat gebruik is om die reg op aborsie uit die niet te skep. Maar Sarah Weddington en Linda Coffee het nooit vir my gesê dat dit wat ek onderteken het, dit moontlik sou maak dat vroue 15, 20 jaar later na my toe kom en sê: 'Dankie dat ek my vyf of ses aborsies kon ondergaan nie. Sonder u sou dit nie gebeur nie' dit was nie moontlik nie. " Sarah het nooit genoem dat vroue aborsies as 'n vorm van geboortebeperking gebruik nie. Ons het gepraat oor werklik desperate en behoeftige vroue, nie vroue wat reeds kraamklere dra nie. 
As 'n party in die oorspronklike litigasie, wou sy die saak in die Amerikaanse distrikshof in Texas heropen Roe v. Wade omgeslaan het. Die Fifth Circuit het egter besluit dat haar saak ongemaklik is McCorvey v. Hill.  In 'n ooreenstemmende mening was regter Edith Jones dit eens dat McCorvey wettige vrae stel oor emosionele en ander skade wat gely word deur vroue wat aborsies gehad het, oor meer hulpbronne beskikbaar vir die versorging van ongewenste kinders en oor nuwe wetenskaplike begrip van fetale ontwikkeling . Jones het egter gesê dat sy verplig was om saam te stem dat die saak onbetwisbaar is. [ aanhaling nodig ]  Op 22 Februarie 2005 het die Hooggeregshof geweier om 'n lasbrief toe te staan, en die appèl van McCorvey is beëindig. [ aanhaling nodig ]
In 'n onderhoud kort voor haar dood het McCorvey gesê dat sy 'n standpunt teen aborsie ingeneem het omdat sy daarvoor betaal is en dat haar veldtog teen aborsie 'n daad was. Sy het ook gesê dat dit nie vir haar saak maak of vroue 'n aborsie wil ondergaan nie en dat hulle die keuse moet kies.      Robert Schenck, 'n pastoor en aktivis teen aborsie wat gehelp het om McCorvey te lok om te beweer dat sy van kant verander het, verklaar dat dit wat hulle met haar gedoen het, 'hoogs oneties' was en hy het 'diep spyt' oor die saak gehad. 
Aktiwiteite van Sarah Weddington
Nadat hy voor die hof gestry het in Roe v. Wade op 26 -jarige ouderdom was Sarah Weddington vir drie termyne 'n verteenwoordiger in die Texas House of Representatives.  Weddington het ook 'n lang en suksesvolle loopbaan as hoofadvokaat vir die Amerikaanse departement van landbou, assistent van president Jimmy Carter, dosent aan die Texas Wesleyan University, en spreker en adjunk -professor aan die Universiteit van Texas in Austin.  Sarah Weddington verduidelik in 'n toespraak by die Institute for Educational Ethics in Oklahoma waarom sy die klagte van valse verkragting tot by die Hooggeregshof gebruik het: 'My gedrag was moontlik nie heeltemal eties nie. Maar ek het dit gedoen vir wat ek gedink het goeie redes was. " In 2005 het sy die Hooggeregshof gevra om die uitspraak van 1973 te hersien en aangevoer dat die saak weer aangehoor moet word weens nuwe bewyse oor die skade wat die prosedure vir vroue aanrig , maar die versoekskrif is geweier.
President Richard Nixon het nie in die openbaar kommentaar gelewer oor die besluit nie.  In 'n privaat gesprek wat later as deel van die Nixon -opnames onthul is, het Nixon gesê: "Daar is tye dat 'n aborsie nodig is."   Nixon was egter ook bekommerd dat groter toegang tot aborsies 'permissiwiteit' sou bevorder, en het gesê dat 'dit die gesin breek'. 
Oor die algemeen is die presidensiële mening tussen die groot partye verdeel. Die Roe president Gerald Ford,  Ronald Reagan,  en George W. Bush is teen die besluit gekant.  President George H.W. Bush het ook gekant Roe, alhoewel hy vroeër in sy loopbaan aborsieregte gesteun het.  
President Jimmy Carter ondersteun wettige aborsie vanaf 'n vroeë punt in sy politieke loopbaan om geboortedefekte te voorkom en in ander uiterste gevalle moedig hy die uitkoms aan Roe en ondersteun in die algemeen aborsieregte.  Roe is ook ondersteun deur president Bill Clinton.  President Barack Obama het die standpunt ingeneem dat "aborsies wetlik beskikbaar moet wees in ooreenstemming met Roe v. Wade." 
President Donald Trump het die besluit in die openbaar gekant en beloof om regters teen aborsie in die hooggeregshof aan te stel.  By die uittrede van Justice Kennedy in 2018, het Trump Brett Kavanaugh genomineer om hom te vervang, en hy is in Oktober 2018 deur die Senaat bevestig. 'N Sentrale punt van Kavanaugh se aanstellingsverhore was sy standpunt Roe v. Wade, waarvan hy aan senator Susan Collins gesê het dat hy nie 'n "gevestigde presedent sal omverwerp as vyf huidige regters meen dat dit verkeerdelik besluit is nie".  Ten spyte van Kavanaugh se verklaring, is daar kommer dat die Hooggeregshof 'n sterk konserwatiewe meerderheid het Roe v. Wade sal omvergegooi word, gegewe 'n gepaste saak om dit te betwis. Verdere kommer is na die 5–4 -beslissing van die Hooggeregshof in Mei 2019 op ideologiese gebied Franchise Tax Board of California v. Hyatt. Alhoewel die saak niks met aborsieregte te doen gehad het nie, het die besluit 'n vorige besluit van 1979 van die hand gewys Nevada v. Hall sonder om die staar decisis presedent, wat aandui dat die huidige Hof -samestelling bereid sou wees om dieselfde toe te pas om om te keer Roe v. Wade. 
Staatswette t.o.v. Roe
Verskeie state het sogenaamde snellerwette uitgevaardig wat in werking sou tree indien dit Roe v. Wade word omvergewerp, met die effek van die verbod op aborsies op staatsvlak. Hierdie state sluit in Arkansas, Kentucky, Louisiana, Mississippi, Noord -Dakota en Suid -Dakota.  Boonop het baie state nie statute voor 1973 wat aborsie gekriminaliseer het, herroep nie, en sommige van die statute kan weer van krag wees as Roe omgekeer is. 
Ander state het wette aangeneem om die wettigheid van aborsie te handhaaf indien Roe v. Wade word omgeslaan. Hierdie state sluit in Kalifornië, Connecticut, Hawaii, Maine, Maryland, Nevada en Washington. 
Die Mississippi -wetgewer het probeer om aborsie onhaalbaar te maak sonder om om te keer Roe v. Wade. Die Mississippi -wet is vanaf 2012 in federale howe uitgedaag en is tydelik geblokkeer. 
Republikeine in Alabama House het op 30 April 2019 'n wet aanvaar wat aborsie kriminaliseer as dit in werking tree.  Dit bied slegs twee uitsonderings: ernstige gesondheidsrisiko vir die moeder of 'n dodelike fetale anomalie. Goewerneur van Alabama, Kay Ivey, het die wetsontwerp op 14 Mei onderteken, hoofsaaklik as 'n simboliese gebaar in die hoop om Roe v. Wade in die Hooggeregshof.   
Volgens 'n studie van 2019, as Roe v. Wade word omgekeer en aborsieverbod word geïmplementeer in snellerwetstate en state wat hoogs waarskynlik aborsie verbied, sal die toename in reisafstand na raming verhinder dat 93,546 tot 143,561 vroue toegang tot aborsiesorg kry. 
Hoe die stryd om wette teen Sodomie die kern van die huweliksgelykheid geword het
Foto-illustrasie deur Lisa Larson-Walker. Foto deur Ron Sachs/Consolidated News Pictures/Getty Images, Larry Downing/Reuters.
Bowers v. Hardwick (1986) het die grense van 'n privaatheidsreg op 'n nuwe gebied getoets, en die debat binne en buite die hof het tot op hede weergalm. Voor hierdie saak het die hof nog nooit aandag gegee aan die mate waarin state seksuele praktyke grondwetlik kon reguleer nie op sigself. Die kragtige onenigheid van Harry Blackmun was profeties en was die eerste stap op die pad na die belangrikste besluit van die vorige kwartaal oor huwelik van dieselfde geslag.
Hardwick behels 'n statuut van Georgië wat konsensuele sodomie gekriminaliseer het, met straf tot twintig jaar gevangenisstraf. Michael Hardwick is in sy eie huis gearresteer, en die distriksprokureur, wat probeer het om die betrekkinge met die gay gemeenskap te verbeter, het geweier om te vervolg. Hardwick het egter 'n aksie in die federale hof ingedien om die grondwetlikheid van die statuut van Georgië te betwis. Die appèlhof vir die elfde kring het bevind dat die statuut van Georgië die regte op privaatheid kragtens die negende en veertiende wysigings geskend het.
Vyf regters het gestem om die laer hof omver te werp - Burger, White, Powell, Rehnquist en O'Connor. Byron White het die vraag duidelik gestel: 'Die kwessie is of die federale grondwet homoseksuele 'n fundamentele reg verleen om sodomie te beoefen en die wette van die baie state wat hierdie gedrag nog steeds onwettig maak en dit al baie lank doen, ongeldig maak. " Gegewe hierdie lang geskiedenis van wette teen sodomie, was die reg wat Hardwick beweer, "op sy beste facetief."
Daar was twee meningsverskille, waarvan die van Harry Blackmun verreweg die magtigste is. Blackmun se openingsverklaring het die boodskap opgeneem:
Vir Blackmun het dit alles gegaan oor privaatheid, en hy betwis White se interpretasie. "Die hof beweer dat sy beslissing vandag bloot weier om 'n fundamentele reg om homoseksuele sodomie te beoefen, te erken, wat die Hof werklik geweier het om te erken, die fundamentele belang is wat alle individue het om die aard van hul intieme omgang met ander te beheer."
Om aan te toon hoe sterk hy gevoel het, besluit Blackmun om 'n deel van sy meningsverskil, insluitend die reël, voor te lees: 'Dit is veral omdat die kwessie wat in hierdie saak aan die orde kom, die hart raak van wat individue maak wat hulle is, dat ons veral sensitief moet wees vir die regte van diegene wie se keuses die meerderheid ontstel. " Toe hy klaar was, het Thurgood Marshall 'n brief aan hom deurgegee. Toe Blackmun die eerste keer op die bank kom, het Marshall sy junior kollega geskok omdat hy nie kon verstaan ​​hoe ander mense nie - mense wat anders was. Die nota lui: "Jy was wonderlik."
In hierdie menings, en veral in Blackmun se onenigheid, kry ons die belangrikste argumente wat die debat en dialoog oor gay -regte en die wet vir die volgende kwarteeu kan bepaal. Gedurende daardie tyd het die openbare begrip en aanvaarding van homoseksualiteit aansienlik toegeneem. Die gay-regte-beweging sou 'n paar terugslae op die hof beleef voordat dit sou seëvier, maar die oorwinning het vroeër gekom as wat iemand verwag het.
Romer v. Evans (1996) het gay -aktiviste hul eerste sprankie hoop gegee dat die Hooggeregshof moontlik van sy vroeëre en meer vyandige standpunt sou wegbeweeg. Die politieke aktivisme van gay en lesbiese voorspraakgroepe in Colorado het sukses behaal in die vorm van talle munisipale verordeninge wat diskriminasie in behuising en werk op grond van ras, geslag of seksuele oriëntasie verbied, en die staatswetgewer het sy sodomiewetgewing herroep. Sosiaal konserwatiewe evangeliese Christelike groepe, gekant teen homoseksualiteit as sonde, het daarin geslaag om 'n grondwetlike wysiging op die stembrief te kry wat spesifiek 'n staats- of plaaslike wetgewing wat die beskerming van homoseksuele, lesbiese of [van] biseksuele oriëntasie spesifiek herroep, en die verbod verbied. van enige wetgewing in die toekoms om hierdie mense te beskerm in hul 'gedrag, praktyke of verhoudings'. In November 1992 het 53 persent van die kiesers amendement 2 goedgekeur. Richard Evans, 'n stadsamptenaar in Denver, het Roy Romer, destydse goewerneur van Colorado, aangekla om wysiging 2 te laat nietig maak as 'n skending van die veertiende wysiging. Die hooggeregshof in Colorado was dit met die verhoorhof eens dat wysiging 2 ongrondwetlik was, deur 'n spesifieke klas te noem en dit te straf. Die staat het 'n beroep op die hooggeregshof gedoen.
In 'n duidelike afwyking van die sterk moraliserende toon van die meerderheid in Hardwick, Anthony Kennedy het vir ses van die regters gepraat - hyself en Stevens, O'Connor, Souter, Ginsburg en Breyer - om wysiging 2 af te skaf en die hoogste hof van die staat te bevestig.
Kennedy was veral woedend oor die idee dat die wet homoseksuele mense verhinder het om politieke of geregtelike beroep op diskriminasie te soek. Boonop kan 'n eerlike lees van Amendement 2 tot die gevolgtrekking lei dat "dit homos en lesbiërs selfs die beskerming van algemene wette en beleid ontneem wat arbitrêre diskriminasie in regerings- en privaat instellings verbied." Na sy mening het Kennedy nie een keer verwys nie Hardwick, hoewel hy na baie van die belangrikste sake in burgerregte verwys het.
Regter Antonin Scalia, saam met hoofregter Rehnquist en regter Clarence Thomas, het byna onmiddellik daarna verwys Hardwick, en hy sien geen kwaad in wat hy beskryf as '' 'n beskeie poging deur skynbaar verdraagsame Coloradans om tradisionele seksuele sedes te bewaar teen die poging van 'n polities magtige minderheid om die sedes om te keer deur die gebruik van die wette '. Die hof moet nie 'kant kies in die kultuuroorlog' nie. Scalia voel so Hardwick moes die beslissende presedent gewees het, en nie die burgerregte -sake wat Kennedy aangehaal het nie.
Romer v. Evans word deur baie mense gesien as 'n belangrike keerpunt in die stryd om gay -regte. Kennedy het aan advokate gegee wat hulle altyd gesoek het: erkenning dat vooroordeel op grond van seksuele oriëntasie ingevolge die Grondwet nie meer aanvaarbaar is as diskriminasie as gevolg van ras of godsdiens nie. Blackmun in Hardwick het 'n deel van die grondwetlike argument verskaf, naamlik dat wat toestemmende volwassenes in hul slaapkamers gedoen het, geen saak van die regering is nie, maar beskerm word deur die reg op privaatheid. Nou het Kennedy hulle 'n nog sterker basis gegee. Geen groep, volgens Kennedy, kan onder die gelyke beskermingsklousule minderwaardig gemaak en teen hom gediskrimineer word nie.
Homoseksuele en lesbiese voorspraakgroepe het nou geglo dat hulle 'n ommekeer kon kry Hardwick, en is op soek na die regte toetskas. Hulle het dit gevind in die saak van John Geddes Lawrence en Tyrone Garner, wat in hul woonstel in Houston gearresteer is omdat hulle die wet op sodomie in Texas oortree het. Die regters aanvaar Lawrence v. Texas in 2003, en het die raad aan albei kante gevra om verskeie vrae aan te spreek, waarvan die belangrikste was of Bowers v. Hardwick moet oorheers word.
Justice Blackmun, outeur van Abortion Right, sterf
Regter Harry A. Blackmun, 'n beskeie Republikein in die Midde -Weste wat 'n passievolle verdediger van die reg op aborsie in die hooggeregshof geword het, is vandag op 90 -jarige ouderdom oorlede.
Regter Blackmun, wat vyf jaar gelede uit die hof uitgetree het, is dood aan komplikasies ná 'n heupvervangingsoperasie, het die hof aangekondig. Hy het die prosedure verlede week ondergaan na 'n val in sy huis in die voorstedelike Virginia.
Met sy aftrede was hy 'n gereelde besoeker aan die hof, waar personeellede en voormalige advokate bygedra het om sy 90ste verjaardag in November te vier. Hy maak sy filmdebuut in 1997 en speel 'n rol as Justice Joseph Story in die Stephen Spielberg -film ' ' Amistad. ' '
Regter Blackmun was deeglik bewus daarvan dat sy naam ondanks 'n aktiewe loopbaan van 62 jaar as advokaat en regter vir ewig gekoppel sou wees aan die kwessie van aborsie en die mening wat sy handtekening gedra het, Roe v. Wade.
Toe Harry Blackmun op 9 Junie 1970 in die hooggeregshof gaan sit, sou min mense voorspel het dat hierdie saggeaarde 61-jarige regter, 'n lewenslange Republikein wat nooit bekend was daarvoor dat hy 'n nuwe baan gebreek het of die status quo uitgedaag het nie, op die punt om 'n buitengewone persoonlike reis te onderneem wat teen die tyd dat hy 24 jaar later afgetree het, hom een ​​van die laaste liberale stemme in 'n getransformeerde hof sou vind.
Selfs nie drie jaar in sy ampstermyn nie, het justisie Blackmun sy plek in die land se geregtelike, politieke en sosiale geskiedenis gewaarborg as die outeur van Roe v. Wade, die besluit wat 'n grondwetlike reg vir vroue om aborsies te bekom, gewaarborg het.
In die opinie, waaraan regter Blackmun langer as 'n jaar gewerk het, het die hof grondwetlike beskerming gevind vir die reg op persoonlike privaatheid, dit is genoegsaam om 'n vrou se besluit te dek of of om nie haar swangerskap te beëindig nie. ' '
Die stemming in Roe v. Wade was 7 tot 2, 'n aanduiding dat die besluit beslis nie 'n produk was van die persoonlike visie van Justice Blackmun nie, maar 'n breë konsensus oor die hof weerspieël dat die tyd aangebreek het om die strafverbod teen aborsie te beëindig. wat in 1973 nog deur die meeste state behoue ​​bly. Selfs so 'n konserwatiewe lid van die hof soos hoofregter Warren E. Burger, justisie Blackmun se jongmensvriend van St. Paul, was van mening dat hy regter Blackmun opgedra het om te skryf.
Nietemin was dit justisie Blackmun wat die persoonlike simbool geword het van die aborsiekwessie wat 'n toenemend dominante en verdelende rol in die Amerikaanse politiek aangeneem het. Teenstanders van aborsie het sy kamers in die hof met tienduisende briewe oorstroom.
' ' Dink aan enige naam, ' ' het hy in 'n 1983 -onderhoud gesê. Ek het dit in hierdie letters genoem. ' '
Toe hy in die openbaar verskyn, selfs jare na die besluit, word justisie Blackmun soms gekonfronteer met pikkewyne en spoekers.
Teen die einde van sy loopbaan in die hof, namate die meerderheid ten gunste van 'n grondwetlike reg op aborsie afgeneem het, het regter Blackmun 'n ander simbool geword as 'n grimmige oorlewende van 'n geregtelike teenrevolusie. In 1989 het die hof in Webster v. Reproductive Health Services gestem om 'n Missouri -wet te handhaaf wat toegang tot aborsie beperk. Die 5-tot-4-beslissing het Roe v. Wade nie vernietig nie, maar het aangedui dat die raamwerk van die 1973-besluit nie meer 'n meerderheid in die hof vereis nie.
Regter Blackmun, destyds 80, het sy uiteenlopende opinie in 'n gespanne en bedaarde hofsaal gelees.
' ' Ek vrees vir die toekoms, ' ' het hy gesê. Die tekens is duidelik en baie onheilspellend, en 'n koue wind waai. ' '
Die daaropvolgende uittredings van die regters William J. Brennan Jr. in 1990 en Thurgood Marshall die volgende jaar het regter Blackmun as die enigste oorblywende lid van die meerderheid Roe v. Wade nog in die hof gelaat. Roe v. Wade het inderdaad verdoem gelyk.
Hierdie baie ongelukkige tydperk vir justisie Blackmun het egter nie in 'n nederlaag geëindig nie, maar in 'n persoonlike triomf toe 'n nuwe meerderheid in 'n besluit van 1992 wat 'n groot deel van die land verras het, saamspan om die grondwetlike reg op aborsie te bewaar en selfs te versterk.
Die meervoudige opinie in daardie geval, Planned Parenthood v. Casey, het die "x27 ɾssential holding" van Roe v. Wade, die reg van 'n vrou om in die eerste ses maande van swangerskap te kies, herbevestig, voordat die fetus buite die baarmoeder kan leef.
Justisie Blackmun het nie saamgestem met die meervoudige mening nie, wat gesamentlik deur die regters Sandra Day O ɼonnor, Anthony M. Kennedy en David H. Souter geskryf is. Hy sou al die aborsieregulasies in die Pennsylvania -wet wat voor die hof was, geskrap het, terwyl die meerderheidsmening die meeste daarvan bevestig het.
Maar hy, saam met regter John Paul Stevens, onderteken die gedeelte van die mening wat die grondwetlike raamwerk vir die reg op aborsie bevestig.
Net toe baie verwag het dat die duisternis sou val, het die vlam helder geword, en hy het in 'n aparte mening geskryf. Hy het regters O ɼonnor, Kennedy en Souter geprys vir 'n daad van persoonlike moed en grondwetlike beginsel. ' '
Regter Blackmun het ook sy afsonderlike mening gebruik om die kwesbaarheid van die hof se steun vir die reg op aborsie te beklemtoon, aangesien 'n afwykende mening wat deur vier regters onderteken is, gevra het dat Roe v. Wade omgekeer moet word.
' ' Ek vrees vir die duisternis, terwyl vier regters angstig wag op die enkele stem wat nodig is om die lig te blus, ' ' het hy gesê en bygevoeg: ' 'Ik is 83 jaar oud. Ek kan nie vir ewig in hierdie hof bly nie. ' ' Hy voorspel 'n hewige bevestigingstryd vir wie ook al genoem is, om na sy sitplek te slaag.
Maar die stryd het nie gerealiseer nie. Teen die tyd dat justisie Blackmun, op 6 April 1994, aangekondig het dat hy aan die einde van die hof se ampstermyn 1993-94 sou uittree, was 'n demokraat in die Withuis. Die steunmarge vir aborsieregte op die hof was 'n stewige 6 tot 3, die gevolg van die keuse van president Clinton deur Ruth Bader Ginsburg om Justice Byron R. White, 'n jarelange teenstander van Roe v. Wade, wat in 1993 afgetree het, te vervang. .
Om justisie Blackmun op te volg, het president Clinton Stephen G. Breyer, 'n federale regter van die appèlhof, gekies wat algemeen aanvaar word dat hy aborsieregte ondersteun, hoewel hy dit nie uitdruklik gesê het nie. Regter Breyer is in elk geval maklik bevestig na 'n vier dae lange verhoor waarin die reg op aborsie-wat nie meer op die spel beskou word nie-nooit 'n probleem geword het nie.
Die evolusie van 'n regsgedagte
Regter Blackmun het deur die jare sy loopbaan in onderhoude en gesprekke hersien, voorstelle wat hy verander het sedert president Richard M. Nixon hom in 1970 vir die hof gekies het, afgeweer.
Dit het dit beslis gehad, en tog was die bewyse van sy eie evolusie onmiskenbaar. Hy het self slegs maande voor sy aftrede die mees direkte en dramatiese getuienis gelewer, toe hy aangekondig het dat hy, nadat hy jare lank by die Hooggeregshof se menings aangesluit het wat die doodstraf gehandhaaf het, tot die gevolgtrekking gekom het dat die doodstraf -eksperiment misluk het. en dat dit tyd is dat die hof die ' ' -waan ' ' laat vaar dat doodstraf uitgevoer kan word op 'n manier wat in ooreenstemming is met die Grondwet.
Van hierdie dag af sal ek nie meer met die masjinerie van die dood te doen kry nie, ' ' Justice Blackmun het geskryf.
Die voertuig vir sy aankondiging was 'n opinie van 22 bladsye wat verskil van die weiering van die hof om 'n appèl van 'n gevangene in Texas, Bruce E. Callins, aan te hoor.
Daar was niks ongewoons aan die misdaad nie - 'n kroegmoord - waarvoor die gevangene ter dood veroordeel is.Vir justisie Blackmun het die gewoonte van die saak getoon dat die doodstraf nooit anders as willekeurig of willekeurig kan wees nie, ondanks die beste pogings van die hof om dit gelykmatig en regverdig te maak. Mnr. Callins is ter dood veroordeel, terwyl baie ander wat dieselfde wreedaardige misdade gepleeg het, dit nie gedoen het nie.
Dit lyk asof die besluit of 'n mens moet lewe of sterf so inherent subjektief is, vol lewensbegrip, ervarings, vooroordele en hartstogte, dat dit onvermydelik in stryd is met die rasionaliteit en konsekwentheid wat die Grondwet vereis, ' ' Regter Blackmun het in sy meningsverskil geskryf, waarby geen ander regter aangesluit het nie.
Hy het erken dat hy nie vinnig bekeerlinge na sy mening sou wen nie, maar het gesê hy glo dat die hof betyds met hom sal saamstem. ' ' Ek mag die dag dalk nie sien nie, maar ek het die vertroue dat dit uiteindelik sal kom, het hy gesê.
Sy standpunt oor doodstraf was slegs die belangrikste voorbeeld van die transformasie in die sosiale visie van Justice Blackmun en in sy siening van die rol van die hof. Regter Blackmun, 'n suksesvolle prokureur en regter van middeljarige ouderdom, het 'n mate van selfvoldaanheid en oortuiging dat die regering die meeste van die tyd goed werk vir die meeste mense sonder ingryping van die federale regbank. Deur die jare het hy die Hof gesien as 'n noodsaaklike stem vir die kwesbare en magteloses.
Die evolusie was redelik vinnig. In 1973 skryf hy die mening vir 'n 5-tot-4-meerderheid in die Verenigde State teenoor Kras, en handhaaf 'n element van die federale bankrotwet wat vereis dat mense 'n aansoek om bankrotskap eis om 'n fooi van $ 50 te betaal. Die vergoeding is uitgedaag as 'n ontkenning van 'n grondwetlike regsproses, deur 'n man wat beweer hy is te arm om dit te betaal.
Justisie Blackmun se mening het gesê dat dit redelik is dat die kongres die bankrotstelsel vir homself wil laat betaal. Die kongres kan voorsiening maak vir 'n kwytskelding van die fooi, maar dit is nie grondwetlik verplig om dit te doen nie. Hy het opgemerk dat die wet toelaat dat die fooi in nege maande in paaiemente betaal word, teen 'n weeklikse betaling, minder as die prys van 'n fliek en min meer as die koste van 'n pakkie of twee sigarette. ' &# x27
Hierdie opmerking ontlok 'n skerp herhaling van justisie Marshall, wat uiteenlopend van mening was dat fliek deur arm mense, waarvan die meerderheid blykbaar 'n byna weeklikse aktiwiteit is, 'n seldsame film is. luukse. Justisie Marshall het bygevoeg: ' ɽit is skandelik dat 'n interpretasie van die Grondwet gegrond is op ongegronde aannames oor hoe mense leef. ' '
Teen 1977 het regter Blackmun 'n opvallend ander siening gekry van die omvang van die regering se verpligtinge teenoor armes. In Beal v. Doe het die hof beslis dat state wat aan die federale Medicaid -program vir mediese sorg vir armes deelneem, nie vir aborsies hoef te betaal nie. Justice Blackmun en Justice Marshall was hierdie keer aan dieselfde kant, onenig.
Justisie Blackmun het geskryf: ' 𧶪r is 'n ander wêreld daar buite, waarvan ek vermoed dat die Hof dit verkies om te ignoreer of te vrees. En so sal die kanker van armoede aanhou toeneem. Dit is 'n hartseer dag vir diegene wat die Grondwet beskou as 'n mag wat almal gelyk wil dien en sodoende die lot van die armstes onder ons sal verbeter. ' '
Eens 'n 'Minnesota Twin ' En dan 'n verkoeling
Gedurende die eerste paar jaar van justisie Blackmun op die hof het sy stemme so sterk gelyk aan dié van hoofregter Burger dat dit blyk dat hy in sy ou vriend se skaduwee was. Alhoewel die twee in die volksmond as die ' 'Minnesota -tweeling geïdentifiseer is, het die bespottende etiket ook die duidelike implikasie gehad dat Justice Blackmun die junior tweeling was.
Die etiket bly staan ​​nadat dit lankal verouderd geraak het. Teen die termyn van die hof 1985-86, hoofregter Burger, verlede jaar op die bank, stem die twee minder as die helfte van die tyd saam in sake waarin die hof nie eenparig was nie. Die hoofregter het regter Blackmun selde gevra om menings in belangrike of selfs interessante sake te skryf.
Hul vroeëre vriendskap - mnr. Blackmun was die beste man tydens die Burgers ' troue in 1933 - het aansienlik afgekoel. Veral in burgerlike vryheidsgevalle was dit baie meer waarskynlik dat justisie Blackmun saam met die regters Brennan en Marshall sou stem as met die konserwatiewes van die hof. Teen die einde van sy loopbaan, nadat die twee regters afgetree het en justisie Blackmun die senior mede -regter van die hof geword het, was sy stem die betroubaarste vir burgerlike vryhede.
Parlementêr, deur die aantrek van 'n hoë amp, het justisie Blackmun minder geïsoleer geraak van die alledaagse wêreld en meer bewus geword van die mense agter die sake, en een van sy voormalige advokate, prof. Harold Hongju Koh van Yale Law School, het in The New York Times geskryf nadat Justice Blackmun sy aftreeplanne bekend gemaak het.
' 'Hy het sy werk ernstig opgeneem en sy eie werk gedoen, en professor Koh het geskryf. Die uitgestrekte dossier van die hof het hom blootgestel aan 'n breër, meer brutale deel van die lewe as wat hy ooit geken het. ' '
Regter Blackmun se aanstelling in die hooggeregshof was die gevolg van politieke gebeurtenisse. Dit kom op 'n tydstip in sy lewe toe baie mense begin dink oor aftrede. Hy het reeds 'n veelvlakkige regsloopbaan gehad, eers in privaat praktyk by 'n groot prokureursfirma, daarna as inwonende advokaat by die Mayo Clinic, en uiteindelik as 'n federale regter vir appèlhof, vir 11 jaar.
Hy was die derde keuse van Nixon om die vakature te vul wat ontstaan ​​het deur die gedwonge bedanking van regter Abe Fortas, wat die bank verlaat het te midde van berigte dat hy lesgeld en 'n regskoste aanvaar het terwyl hy in die hof gedien het. Die senaat het die eerste twee keuses van Nixon 's verwerp, Clement F. Haynsworth Jr., 'n federale regter vir appèlhof uit South Carolina, en G. Harrold Carswell. , 'n federale distriksregter uit Florida.
Die optrede van die senaat het die Nixon -administrasie se plan gefrustreer om 'n Suidlander by die hof aan te wys. Mnr. Nixon kyk toe noord op soek na 'n onbetwiste kandidaat wat maklik bevestig kan word en wat terselfdertyd sou voldoen aan die vereiste wat die president gestel het vir 'n ' ' wet en bevel ' ' regter.
Hoofregter Burger, wat Nixon die vorige jaar na die hooggeregshof genoem het, stel sy vriend Harry Blackmun voor. Binne 'n maand is regter Blackmun deur die senaat bevestig deur 'n stem van 94 op 0. Die setel van die Hooggeregshof was eens deur regters soos Oliver Wendell Holmes, Benjamin N. Cardozo en Felix Frankfurter beklee toe hy 'n jaar lank vakant was. het die eed afgelê.
Met inagneming van die gebeure wat tot sy benoeming gelei het, noem regter Blackmun homself wrang as ou nr. 3. Hy gee die bynaam saggies deur aan regter Anthony M. Kennedy, wat hom in 1988 by die Hooggeregshof aangesluit het nadat president Ronald Reagan onsuksesvol was met sy eerste twee keuses, Robert H. Bork en Douglas H. Ginsburg, vir die vakature wat ontstaan ​​het deur die uittrede van Justice Lewis F. Powell Jr.
As regter in die Amerikaanse hof vir appèl vir die agtste baan was regter Blackmun bekend vir sy stille ywer. Die Eighth Circuit dek sewe state van Minnesota suid tot Arkansas. Hy het sy kamers in Rochester, Minn., Gehou. Hy het meer as 200 menings vir die appèlhof geskryf, en later as sy gunsteling 'n saak genaamd Jackson v. Bishop genoem, wat die gebruik van swepe vir die straf van gevangenes in die Arkansas -gevangenisstelsel verbied het.
Hy is deur president Dwight D. Eisenhower aanbeveel vir die sitplek op die Agtste Kring deur senator Hubert H. Humphrey van Minnesota, wie se politieke loopbaan regter Blackmun stil ondersteun het. Warren Burger, destyds 'n aangestelde Eisenhower by die federale appèlhof in Washington, DC, het ook sy benoeming aangemoedig. Justice Blackmun was 'n Republikein, maar soos sy bewondering vir die liberale Humphrey aangedui het, was sy benadering tot politiek en openbare aangeleenthede onpartydig en nie -ideologies.
' Beste regsgeleerde wat ek nog ooit geken het '
Harry Andrew Blackmun is gebore op 12 November 1908 in Nashville, Illinois, die seun van Corwin Manning Blackmun en die voormalige Theo Reuter. Sy ma se familie het 'n meelmolen in Nashville besit. Die gesin verhuis na die Minneapolis-St. Paul gebied toe hy 'n klein kind was. Hy het grootgeword in St. Paul, waar sy pa in verskeie besighede gewerk het, en op 'n stadium 'n hardewarewinkel bedryf. Sy ma was 'n talentvolle musikant en het 'n lewenslange belangstelling in 'n wye verskeidenheid musiek aan haar seun oorgedra.
'N Buurman in die werkersklas Dayton Bluffs-afdeling van St. Paul was Warren Burger. Die twee seuns het saam na die laerskool gegaan en na skool koerante afgelewer.
Hulle lewens het uiteengegaan toe Burger na die hoërskool na die Universiteit van Minnesota gegaan het terwyl die Harvard Club van Minnesota Harry Blackmun 'n beurs aan Harvard aangebied het. Hy werk as bediende en tutor om ekstra geld te verdien, en stel 'n indrukwekkende akademiese rekord op. Hy is verkies tot Phi Beta Kappa en studeer summa cum laude in 1929 met 'n graad in wiskunde. Hy het probleme ondervind om te besluit tussen die regskool en die mediese skool. Hy het die Harvard Law School gekies, maar het 'n lewenslange belangstelling in en respek vir die mediese professie behou.
Hy het goed gevaar in die regsskool, het in 1932 gegradueer en 'n federale appèlhof in Minnesota met 'n regter van die agtste kring, John B. Sanborn, aanvaar. Dit was regter Sanborn wat hy 27 jaar later in die appèlhof opgevolg het. Regter Sanborn was die voorsitter van die aflegging van sy voormalige regsgeleerde en lewer kommentaar: Harry is die beste regsgeleerde wat ek nog ooit geken het. ' '
Na sy klerkskap het hy 'n jaar lank onderwys gegee aan die St. Paul College of Law, nou bekend as die William Mitchell College of Law. Warren Burger het sy regsgraad daar twee jaar tevore verwerf en snags bygewoon terwyl hy bedags as versekeringsverkoper gewerk het.
Blackmun het toe aangesluit by 'n gesogte regsfirma in Minneapolis, Dorsey, Colman, Barker, Scott & amp; Barber. Hy het 16 jaar daar deurgebring, gewerk aan belasting- en boedel sake en by die firma se jarelange verteenwoordiging van die Mayo Clinic, die mediese navorsings- en behandelingsentrum in Rochester. Hy het onder meer die testamente ondersoek van die Mayo -broers, wat die kliniek gestig het.
In 1950 verlaat hy die privaat praktyk om algemene raad van die kliniek te word. Hy was byna 10 jaar in die pos, 'n tydperk wat hy later gesê het die gelukkigste in sy professionele lewe was. Met die werk het hy sy regsvaardighede toegepas op sy lewenslange belangstelling in medisyne.
Hy en sy vrou, die voormalige Dorothy Clark, met wie hy in 1941 getrou het, het ook gedurende hierdie tydperk drie dogters grootgemaak. Die Blackmuns het mekaar in 1937 op 'n munisipale tennisbaan ontmoet, en hul lang huwelik was 'n openbare liefdesverhouding vir diegene wat hulle geken het. In 'n onderhoud van 1983 betreur hy dat die hof se swaar werk en die eise van sy lewe as regter die werk van sy vrou, wat bekend staan ​​as Dottie, gemaak het. ' ɽit is vir haar eensaam, ' ' het hy gesê.
Justice Blackmun se oorlewendes sluit in sy vrou en dogters, dr. Nancy C. Blackmun, 'n sielkundige, van Framingham, Mass. Sally Ann Blackmun, 'n prokureur, van Orlando, Florida, en Susan Blackmun, 'n vryskutskrywer, ook van Orlando , en vyf kleinkinders.
Beskeie manier, wye belange
Rondom die hof, waar hy elke oggend saam met sy vier advokate in die openbare kafeteria ontbyt gehad het, sou min toeriste Harry Blackmun as regter kon kies. Hy het nooit 'n spoor van eie belang gekry nie. Hy was beskeie in sy manier en voorkoms, maar het selde 'n pak aan die werk gedra. Hy was 'n goeie storieverteller en 'n uitstekende nabootser, en gebruik hierdie vaardigheid tot 'n verwoestende effek in die dooie neigings van sy kollegas op die hof. Sny en vinnig, selfs op gevorderde ouderdom, oefen hy daagliks in die gym van die Hooggeregshof.
Die Blackmuns het 'n deel van die baie somers in Aspen, Kol., Deurgebring, waar hy gehelp het om 'n seminaar oor ' 'justice and society ' ' vir korporatiewe bestuurders aan die Aspen Institute for Humanistic Studies te lei. Robert McDuffie, 'n jong violis wat die Blackmuns by die musiekfees in Aspen ontmoet het, het 'n goeie familievriend geword. Justice Blackmun was baie trots op die suksesvolle loopbaan van mnr. McDuffie en hy het verskeie privaat voordragte vir mnr. McDuffie en ander bekende musikante by die hof gereël. Die sanger Bobby Short was een van diegene wat by die middagkonserte opgetree het.
Benewens musiek was bofbal een van sy groot liefdes. Een van sy vroeë opinies, Flood v.Kuhn, in 1972, bevestig die professionele baseball en langdurige immuniteit van die federale antitrustwet. Die mening was nie net opvallend vir die belangrikheid daarvan in die bofbalwêreld nie, maar ook vir die lang uitstappie wat die skrywer deur die geskiedenis van bofbal geneem het. Justice Blackmun het selfs uit ' ⟊sey at the Bat ' ' aangehaal en sy gunsteling spelers gelys.
In 'n televisie -onderhoud van 1987 het regter Blackmun opgemerk dat sommige mense, waaronder sommige kollegas van die Hooggeregshof, die styl van die mening as ' ' onder die waardigheid van die hof beskou het. ' ' Maar hy het gesê, ' & #x27Ek sal dit weer doen, want ek dink bofbal het dit verdien. ' '
Vroeg in sy hooggeregshof het regter Blackmun 'n reputasie gekry as 'n stadige skrywer, wat lank geneem het om te besluit. In 'n 1983 -onderhoud vir The New York Times Magazine het hy toegegee dat hy op sy eie 'n advies verontagsaam het wat justisie Hugo Black hom gegee het toe hy die eerste keer by die hof aangekom het. Hy het Justice Black aangehaal en vir hom gesê: 'Harry, moet nooit in die openbaar pyn in die openbaar toon nie. Moet nooit sê dat dit 'n pynlike, moeilike besluit is nie. Skryf dit altyd asof dit duidelik is soos kristal. ' '
In die onderhoud het Justice Blackmun gesê: ' ' Ek pynig waarskynlik meer oor sake as wat ek moet en meer as wat die meeste van my kollegas doen. Ek het dit altyd gedoen, en dit is iets wat ek nie kon regkry nie. Maar terselfdertyd, sodra 'n besluit geneem is, verloor ek geen slaap daaroor nie. ' '
Regter Blackmun het nie die feit verberg dat sommige gevalle sy emosies betrek het nie. ' ' Arme Joshua! ' ' het hy in 'n mening van 1989 uitgeroep, anders as van die meerderheid se mening dat 'n staat geen grondwetlike plig het om 'n kind teen brutaliteit te beskerm teen sy vader nie. Sy kritici het hom daarvan beskuldig dat hy sentimentaliteit deur regsredene vervang het.
Kyk verby die regering en kyk
Justisie Blackmun se veranderende benadering tot sake wat onkonvensionele gedrag of trotseering van die regeringsgesag behels, het sy evolusie op die hof gemerk. In sy vroeë jare het hy in sulke gevalle byna outomaties die regering se kant gekies. In 1971 was hy byvoorbeeld onenig in die Pentagon Papers -saak waarin die hof die versoek van die Nixon -administrasie geweier het om The Times en The Washington Post te blokkeer om gedeeltes van 'n geklassifiseerde geskiedenis van die oorlog in Viëtnam te publiseer.
Hy was ook ontevrede in 'n ander saak van 1971, Cohen teen Kalifornië, waarin die hof beslis het dat 'n persoon nie vervolg kan word bloot omdat hy 'n baadjie gedra het wat 'n vulgêre kritiek op die ontwerp gelewer het nie. Regter John M. Harlan se meerderheidsmening, en let op dat 'n mens se vulgariteit 'n ander liriek is, en gesê dat die eerste wysiging selfs so 'n onaangename ' boodskap.
Regter Blackmun het in sy afwykende opinie die dra van die baadjie 'n 'absurde en onvolwasse antiek' genoem. x27 '
Vyftien jaar later het regter Blackmun sterk afgewyk van die weiering van die hof om die grondwetlike reg op privaatheid uit te brei tot homoseksuele gedrag tussen goedkeurende volwassenes. Sy afwykende mening, in Bowers v. Hardwick, word gekenmerk deur 'n toon van aanvaarding en begrip van 'n ander lewenstyl as sy eie.
'n Noodsaaklike uitvloeisel daarvan om individue die vryheid te gee om te kies hoe hulle hul lewens wil voer, is die aanvaarding van die feit dat verskillende individue verskillende keuses sal maak, en hy het gesê.
Een van sy belangrikste meerderheidsmenings was Bates v. State Bar of Arizona, 'n besluit van 1977 wat erkenning gee aan 'n eerste wysigingsreg vir prokureurs om die pryse sowel as die beskikbaarheid van hul dienste te adverteer. Sy mening het die geskiedenis van die georganiseerde regeringsreël teen reklame opgespoor en sy wortels gevind in die selfbeeld van die professie as bo die besigheid van verdienste.
In 'n saak van regstellende aksie van 1978, het Regents van die Universiteit van Kalifornië teen Bakke, Justice Blackmun, gedeeltelik teenoor mekaar gestem om 'n spesiale toelatingsprogram vir 'n staatsmediese skool te handhaaf, wat 'n 5 tot 4-meerderheid ongrondwetlik gevind het. In sy afsonderlike mening het Justice Blackmun geskryf: ' ' Om rassisme te oorkom, moet ons eers rekening hou met ras. Daar is geen ander manier nie. ' '
In Roe, die mening van 'n leeftyd
Sonder twyfel het niks anders wat Justice Blackmun ooit geskryf het so 'n groot uitwerking gehad nie, of dit is so noukeurig ondersoek as sy mening van 50 bladsye in Roe v. Wade, uitgereik op 22 Januarie 1973.
Die saak is ontwikkel deur 'n span advokate wat probeer het om die era van kriminele aborsieverbod te beëindig. Dit is ingedien onder die skuilnaam Jane Roe namens 'n vrou uit Texas wie se regte naam Norma McCorvey was. Onder die wet van Texas was die uitvoering van 'n aborsie wat nie nodig was om 'n vrou se lewe te red nie, 'n misdaad wat tot twee tot vyf jaar gevangenisstraf gestraf kan word. Gevolglik kon me. McCorvey nie 'n dokter kry om haar swangerskap te beëindig teen die tyd dat die saak die hooggeregshof bereik het nie.
Die sorg waarmee Justice Blackmun die kwessie benader het, blyk uit die openingsgedeelte van sy mening, waarin hy die diep en oënskynlik absolute oortuigings erken wat die onderwerp inspireer. ' ' Hy het bygevoeg: ' ' x27Een filosofie, een se ervaring, een blootstelling aan die ruwe kante van die menslike bestaan, een se godsdienstige opleiding, een se houding ten opsigte van die lewe en die gesin en hul waardes, en die morele standaarde wat 'n mens daarstel en wil waarneem , almal is geneig om 'n invloed te hê op en die kleur van 'n mens wat dink oor aborsie. ' '
Die mening, gedeeltelik gebaseer op navorsing wat justisie Blackmun in die biblioteek van die Mayo Clinic tydens die somervakansie van die hof in 1972 gedoen het, het sosiale, godsdienstige, mediese en wettige benaderings tot aborsie in die ou tyd hersien. Hy het tot die gevolgtrekking gekom dat aborsie, ten minste in die vroeë swangerskap, wyd geduld word onder die Engelse gemenereg en ten tyde van die aanneming van die Amerikaanse grondwet, en wettige verbod het eers laat in die 19de eeu wydverspreid geword.
In sy grondwetlike ontleding het die mening opgemerk dat die Grondwet nie uitdruklik melding maak van die reg op privaatheid nie. Nietemin, het regter Blackmun gesê, het die hof in 'n verskeidenheid kontekste erken dat 'n reg op persoonlike privaatheid, of 'n waarborg van sekere gebiede of gebiede van privaatheid, wel kragtens die Grondwet bestaan. '
Die mening bevat nie die reg op privaatheid in 'n spesifieke grondwetlike bepaling nie - 'n bron van baie toekomstige kritiek op Roe v. Wade - maar kom tot die gevolgtrekking dat die reg breed genoeg is om 'n vrou se besluit of dit om haar swangerskap nie te beëindig nie. ' '
'N Staat kan hierdie fundamentele reg slegs inmeng om 'n rede, het Justice Blackmun gesê.
Hy het gesê dat die regulering van aborsie twee belangrike staatsbelange dien, en die beskerming van die gesondheid van vroue en die potensiaal van die menslike lewe. in die regulering van aborsie ter wille van 'n swanger vrou se gesondheid kan nie dwingend wees gedurende die eerste drie maande van die swangerskap nie, omdat aborsies gedurende hierdie tydperk minder sterftes veroorsaak as 'n voltydse swangerskap en uiteindelike bevalling. Na die eerste trimester kan 'n staat die aborsieprosedure reguleer in die mate waarin die regulasie redelik verband hou met die behoud en beskerming van die gesondheid van moeders, het die hof gesê.
In die mening het die argument dat die staat se belangstelling in die beskerming van potensiële lewe 'n 'oortuigende' aborsie heeltemal is, in die bewys van die mees omstrede deel daarvan, aandag gegee.
Terwyl Texas aangevoer het dat die lewe by bevrugting begin, het justisie Blackmun gesê: 'Ons hoef nie die moeilike vraag op te los wanneer die lewe begin nie.'
Hy het bygevoeg: "As diegene wat opgelei is in die onderskeie dissiplines van geneeskunde, filosofie en teologie nie tot konsensus kan kom nie, kan die regbank op hierdie stadium in die ontwikkeling van die mens se kennis nie spekuleer nie. wat die antwoord betref. ' '
Regter Blackmun het gesê dat die staat se belangstelling in die beskerming van potensiële lewe eers op die punt van fetale lewensvatbaarheid geword het, die tydperk waarna 'n fetus moontlik buite die moeder kan woon. x27s baarmoeder, al was dit met kunsmatige hulp. Hy het gesê dat staatsregulering wat ontwerp is om 'n lewensvatbare fetus te beskerm, logiese sowel as biologiese regverdiging het. die lewe of gesondheid van die moeder. ' '
Vir die res van sy loopbaan beskou Justice Blackmun Roe v. Wade met trots en 'n kwaai gehegtheid.
As dit in die drein val, het hy in 1986 aan 'n groep regstudente gesê dat hy nog steeds daarvan hou om Roe v. Wade as 'n baken in die vordering van die emansipasie te beskou van vroue. ' '
Teen die tyd dat hy op 85-jarige ouderdom afgetree het, was Justice Blackmun die derde oudste persoon wat ooit in die hof gedien het. Slegs regter Oliver Wendell Holmes, wat op 90 afgetree het, en hoofregter Roger B. Taney, wat op 87 oorlede is, was ouer.
Ek weet wat die getalle is, en dit is tyd, het Justice Blackmun gesê toe hy saam met president Clinton op 'n perskonferensie in die Withuis op 6 April 1994 gestaan ​​het.
Die president het hom hartlik geprys en gesê: ' ' Regte was nie net sy titel nie, dit was ook sy leidraad. ' '
BLACKMUN'S SOLACE - GESKIEDENIS 'ROE' SKRYWER ONGEVANG DEUR ABORSIEKRITIEK
Verlede maand het regter Harry Blackmun, hooggeregshof, nog 'n groep aborsie -betogers gekonfronteer met tekens, hierdie keer in sy geboortestad St. Paul, Minn.
& quotBlackmun bekeer jou! & quot die tekens lees. Soos baie ander mense ook al gedoen het, het die groep Blackmun se outeur van die hof, wat moontlik die beroemdste uitspraak van die hof is, aan die kaak gestel: Roe vs. Wade, die besluit van 1973 wat aborsies gewettig het.
"So gaan dit," het Blackmun Saterdagmiddag in Orlando gesê en onthou die voorval in 'n seldsame onderhoud.
Blackmun sal vanoggend drie keer 'n preek lewer by die kerk in Sentraal -Florida wat sy dogter Susie, 'n inwoner van Orlando, die afgelope jaar bygewoon het. 'N Ander dogter, Sally, is 'n advokaat in Orlando.
Alhoewel die bedanking van anti-godsdiens onder aktiviste teen aborsie bedank het, is die 81-jarige geregtigheid die teenoorgestelde.
Blackmun, wat 30 jaar in die hoogste hof van die land gedien het, is 'n lewenslange metodis wat soms huil van emosie tydens 'n kerkdiens.
Godsdienstige oortuiging het hom gereeld opgehou - op en van die bank af, het Blackmun gesê.
"Dit is daar in tye van spanning," het hy gesê.
Die nasionale woede oor sy mening van Roe vs. Wade - wat almal behalwe twee van die hof se nege regters in 1973 ondersteun het - behaag Blackmun nie, maar hy aanvaar wat hy nie kan verander nie.
Ek was aktief op die hof op ander terreine van die wet. Soms word ek geïrriteerd dat ek so vasgevang is in die baie omstrede gebied, 'het hy gesê. Ek neem dit na my graf, dink ek. Mense assosieer my altyd daarmee. & Quot
Genoeg konserwatiewes het by die hof aangesluit sedert die Roe -besluit om die reikwydte daarvan te beperk, maar die hof het dit nie gewaag om die merkwaardige mening te keer nie. Dit sal die weg baan vir staatswette wat aborsies verbied.
Vanuit sy uitkykpunt op die hooggeregshof het Blackmun gesien dat die godsdiensgemeenskap van die land bitter verdeeld is oor die mening van Roe.
Blackmun het duisende briewe van partydiges aan weerskante van die aborsiestryd ontvang. Hy het gesê dat hy elkeen daarvan lees, selfs dié wat doodsdreigemente insluit.
"Natuurlik is die Christelike godsdiensgemeenskap beslis daaroor verdeeld," het Blackmun gesê. Die Rooms -Katolieke kerk is baie daarteen gekant, net soos die Mormone. Die meeste van die fundamentalistiese sektes is daarteen gekant - die Suidelike Baptiste tot 'n mate.
"Die hoof Protestante, aan die ander kant, is aan die ander kant," het Blackmun gesê. Hy het egter opgemerk dat hy gereeld pos ontvang van burgers aan beide kante van die saak wat hul eie kerkleiers teenstaan.
Het die jare van woedende briewe, dreigemente en betogers ooit sy eie godsdienstige geloof geskud?
"Nee, nie in die minste nie," het Blackmun gesê. Sy godsdienstige toewyding het vroeg in sy lewe begin, lank voordat hy in 1970 by die hof aangesluit het.
"My ouers was beslis betrokke," het Blackmun gesê. Hulle was gereeld kerkgaande metodiste. Ek het grootgeword om Sondagskool toe te gaan. & Quot
Voordat president Nixon hom in die hof ingedien het, beklee Blackmun verskeie gesagsposisies op plaaslike en nasionale vlak van die Metodiste -benaming, insluitend die National Board of Publications. Maar toe hy op die bank was, volg hy die hof se tradisie en bedank hy die poste.
Blackmun en sy vrou, Dorothy, was sedertdien gereelde gemeentelede by die Metropolitan Memorial United Methodist Church in Washington.
Die reis van die justisie na Orlando hierdie naweek is iets van 'n godsdienstige versoening vir pa en dogter. Susie (41) het as tiener belangstelling in die kerk verloor, wat haar pa en ma seergemaak het.
Maar verlede jaar - kort nadat sy saam met haar man William en die tweejarige dogter Kaia na Orlando verhuis het, het Susie teruggekeer kerk toe.
Ek het nooit 'n voet in die kerk gesit totdat ek hiernatoe getrek het nie, 'het Susie gesê.
Sy het haar pa verras deur hom te vra om die afgelope Kersfees saam met haar kerk toe te gaan.
"Hy het amper omgeval," het Susie gesê. "Hy kon dit nie glo nie." Sy het hom later gevra om terug te kom om by die kerk te praat.
Blackmun het gehoop dat Susie eendag weer by die Metodistekerk sou aansluit. Hy het waarskynlik haar belangstelling laat herleef deur 'n kind te hê.
Ek dink die meeste jongmense gaan deur 'n sekere tydperk. . . waar u 'n bietjie ontevrede raak en u belangstel in ander dinge, "het Blackmun gesê. En as ons kleintjies miskien saamkom, dink ek dat u weer van voor af begin en besef hoe belangrik dit is.
Ek is bly om te weet dat Susie hierdie verband met die kerk het, het hy gesê. Dit lyk asof sy daarin floreer en self tevrede is daarmee. & quot
Kort na die onderhoud keer Blackmun terug na 'n ander doel van sy reis en speel met sy kleindogter Kaia.
Die 2-jarige meisie weet niks van wat haar oupa beroemd maak nie. Wat sy geniet, is om te sien hoe hy springmielies in sy ore druk - wat hy met graagte verplig.
Amptelike geregtelike portret van Harry Blackmun, ca. 1975.
Harry Blackmun was die derde Minnesotan wat in die Amerikaanse hooggeregshof gedien het, na Pierce Butler (mederegter, 1923–1939) en Warren Burger (hoofregter, 1969–1986), en hy het die langste gebly: vier en twintig jaar. Hy was weinig bekend buite regskringe totdat hy die besluit in Roe v. Wade (1973) geskryf het wat die grondwetlike beskerming van aborsie tot stand gebring het.
Harry Andrew Blackmun het in moeilike omstandighede in die St. Paul's Dayton's Bluff -omgewing grootgeword. Sy pa, Corwin, het as vrugtehandelaar gewerk, met gereelde afwesigheid van die huis en min wêreldse sukses. Sy ma, Theo, het aan depressie gely. Jong Harry het die Van Buren -skool bygewoon, waar hy in die kleuterskool met 'n ander Dayton's Bluff -seun, Warren Burger, 'n vriend geword het. Die twee het sewentig jaar lank vriende gebly, maar nie tot die einde van hul lewe nie.
Blackmun het die St. Paul's Mechanic Arts High School bygewoon, waar hy 'n topstudent, 'n bekroonde spreker en president van sy senior klas was. 'N Vers in die jaarboek van Mechanic Arts uit 1925 het voorspel dat hy eendag 'n Amerikaanse ambassadeur in Duitsland sou word. Op sestien het Blackmun 'n beurs aan die Harvard Universiteit gekry, waar hy gegradueer het summa cum laude in wiskunde en het Phi Beta Kappa -eerbewyse verower. Hy het daar voortgegaan vir die regsgeleerdheid en het in 1932 gegradueer. Later het hy geskryf dat wat hy die meeste van Harvard geniet, in die Glee Club sing.
Na Harvard het Blackmun na St. Paul teruggekeer vir 'n klerk vir die Amerikaanse hof van appèl, John Sanborn. Daarna het hy 'n pos gekry by die Minneapolis -prokureursfirma wat baie jare later die kragstasie Dorsey & Whitney geword het. Hy spesialiseer in die wet van belasting en trusts en boedels.
In 1950 is Blackmun oorgehaal om na Rochester, Minnesota, te verhuis om as inwonende advokaat vir die Mayo Clinic te werk, 'n werk wat hom deels gepas het omdat hy eers ernstig oorweeg het om na die mediese skool te gaan in plaas van die regskool. Dit was die gelukkigste tydperk van sy lewe. In 1959 het president Eisenhower Blackmun aangestel by die Agtste Amerikaanse appèlhof, gevestig in St. Hy dien dié hof ywerig en sonder omstredenheid. Sy besluite toon deeglike geleerdheid, terughoudendheid en eerbied aan gevestigde gesag.
In 1970 het president Nixon twee keer misluk om 'n opening in die hooggeregshof te vul toe die senaat eers Clement Haynsworth, daarna Harrold Carswell, verwerp het. Op sy derde probeerslag het Nixon Blackmun gekies, en die senaat het hierdie afspraak 94–0 bevestig. Die hoofregter was toe Warren Burger, en omdat die twee saam in St. Paul grootgeword het (en albei Republikeine was), word hulle dikwels die Minnesota Twins genoem.
Op die hooggeregshof was Blackmun nie-ideologies en pragmaties, en hy het geen groot ambisies nie. Toe kom Roe v. Wade (1973), waarin die hof - met 'n 7–2 meerderheid wat Warren Burger ingesluit het - bevind het dat die reg op privaatheid wat in die Grondwet geïmpliseer word, staatsregerings verhinder om aborsie binne die eerste trimester van swangerskap 'n misdaad te maak . Blackmun het die meerderheidsmening geskryf.
Die besluit het lof en woede ontlok en Blackmun blootgestel aan 'n roem (of bekendheid) wat hy nie gesoek of geniet het nie. Sy regsredes in Roe is ontleed, gekritiseer en dikwels veroordeel, maar die kern daarvan - dat swangerskap 'n privaat aangeleentheid is waarin die staatsbevoegdheid streng beperk is - het meer as veertig jaar vasberade aanvalle oorleef.
Blackmun dien nog een-en-twintig jaar in die hooggeregshof en neem kreatief deel aan baie belangrike sake rakende die implikasies van Roe (hy het nooit opgehou om 'n vrou se reg op aborsie te verdedig nie), kommersiële toespraak, die Pentagon-dokumente, regstellende aksie, geslagsdiskriminasie en toenemend die doodstraf. Alhoewel Blackmun dit persoonlik teëgestaan ​​het (net soos aborsie), het hy deurgaans gestem om doodstraf te handhaaf. In Callins v. Collins (1994) het hy sy standpunt verander. Hy het aangekondig dat hy 'nie meer ... met die masjinerie van die dood' sou peuter nie en dat 'die doodstraf -eksperiment misluk het'.
Die toenemende konserwatisme van die hof tydens die Reagan- en George H. W. Bush -jare het Blackmun ongemaklik gemaak, en sy vriendskap met Burger het nie oorleef nie. Die verkiesing van die demokraat Bill Clinton as president in 1992, plus Blackmun se gevorderde jare, het die weg na uittrede geopen. Hy verlaat die hof in Augustus 1994. Harry Blackmun sterf op 4 Maart 1999 en word begrawe in die Arlington Nasionale Begraafplaas.
Oor Harry Blackmun, mederegter van die Amerikaanse hooggeregshof
Harold Andrew Blackmun (12 November 1908 – 4 Maart 1999) was 'n mede -regter van die Hooggeregshof van die Verenigde State van 1970 tot 1994. Hy is veral bekend as die skrywer van Roe v. Wade.
Vroeë jare en professionele loopbaan
Harry Blackmun is gebore in Nashville, Illinois, en het grootgeword in Dayton's Bluff, 'n werkersklasbuurt in Saint Paul, Minnesota. Hy het Harvard College bygewoon vir studiebeurse en behaal 'n baccalaureusgraad in wiskunde summa cum laude Phi Beta Kappa in 1929. Terwyl hy by Harvard was, het Blackmun by Lambda Chi Alpha Fraternity aangesluit en saam met die Harvard Glee Club (saam met wie hy in 1929 vir president Herbert Hoover opgetree het) gesing. , Blackmun se eerste besoek aan Washington). Hy studeer Harvard Law School (onder sy professore was daar Felix Frankfurter) en studeer in 1932. dan die St. Paul College of Law). Blackmun se praktyk as prokureur by die prokureursfirma, nou bekend as Dorsey & Whitney, fokus in sy vroeë jare op belasting, trusts en boedels en siviele litigasie. Hy trou in 1941 met Dorothy Clark en het drie dogters saam met haar, Nancy, Sally en Susan. Tussen 1950 en 1959 dien Blackmun as inwonende advokaat vir die Mayo Clinic in Rochester, Minnesota.
Verblyfreg op die hooggeregshof
Blackmun is op 4 April 1970 deur president Richard M. Nixon deur die Senaat in die hooggeregshof benoem en is op 12 Mei 1970 deur die Senaat bevestig deur 'n stem van 94 x 20130.  Hy ontvang sy opdrag op 14 Mei 1970. Sy bevestiging volg op omstrede gevegte oor twee vorige, mislukte benoemings wat Nixon in 1969 gestuur het, dié van Clement Haynsworth en G. Harrold Carswell.
Vroeë jare in die hooggeregshof
Blackmun, 'n lewenslange Republikein, sou 'n konserwatiewe interpretasie van die Grondwet volg. Die destydse hoofregter van die hof, Warren Burger, 'n jarelange vriend van Blackmun en beste man tydens sy troue, het Blackmun vir Nixon aanbeveel vir die pos. Daar word gereeld na die twee verwys as die "Minnesota Twins" ('n verwysing na die bofbalspan, die Minnesota Twins) vanweë hul algemene geskiedenis in Minnesota en omdat hulle so gereeld saam gestem het. Blackmun het inderdaad tydens sy eerste vyf termyne (1970 tot 1975) saam met Burger gestem in 87,5 persent van die nou verdeelde sake, en met Brennan, die voorste liberaal van die hof, in slegs 13 persent. In 1972 het Blackmun hom by Burger en die ander twee Nixon -aanstellings by die hof aangesluit in teenstelling met die Furman v. Georgia -beslissing wat alle wette wat destyds in die Verenigde State van krag was, ongeldig maak, en in 1976 het hy gestem om die doodstraf in Gregg v. Georgië, selfs die verpligte statuut vir doodstraf, hoewel hy in beide gevalle sy persoonlike mening oor die tekortkominge daarvan as 'n beleid aangedui het. Blackmun het egter volgehou dat sy politieke opinies geen invloed het op die grondwetlikheid van die doodstraf nie.
Dit het egter begin verander tussen 1975 en 1980, teen die tyd dat Blackmun hom by 54,5 persent van die verdeelde sake by Brennan aangesluit het, en in 45,5 persent by Burger. Kort nadat Blackmun verskil in Rizzo v. Goode (1976), omhels William Kunstler hom en & quotwelcom [ed] hom in die geselskap van die 'liberale en die verligtes'. & Quot in 70,6 persent van die afgehandelde sake, en Burger in slegs 32,4 persent.
In 1973 het Blackmun die hof se mening in Roe v. Wade geskryf, wat 'n Texas -statuut ongeldig maak, wat dit in die meeste omstandighede 'n misdryf maak om 'n aborsie toe te dien. Die hof se uitspraak in die begeleidende saak van Doe v. Bolton was ook van mening dat 'n minder beperkende Georgiese wet ongrondwetlik was. Beide besluite was gebaseer op die reg op privaatheid wat in Griswold v. Connecticut (1965) aangekondig is, en bly die primêre basis vir die grondwetlike reg op aborsie in die Verenigde State. Roe het onmiddellik opskudding veroorsaak, en Blackmun se mening het hom 'n teikenpunt gemaak vir kritiek deur teenstanders van aborsie, en ontvang groot negatiewe pos en doodsdreigemente oor die saak.
Blackmun het 'n passievolle advokaat vir aborsieregte geword, en het dikwels toesprake en lesings gelewer wat Roe v. Wade bevorder as noodsaaklik vir gelykheid van vroue en kritiek op Roe se kritici lewer. Verdediging van aborsie, in Thornburgh v. American College of Obstetricians and Gynecologists Blackmun, skryf:
" Min besluite is meer persoonlik en intiemer, meer privaat of meer basies vir individuele waardigheid en outonomie, as die besluit van 'n vrou met die leiding van haar dokter en binne die perke wat in Roe – gespesifiseer is haar swangerskap. 'N Vrou se reg om die keuse vrylik te maak, is fundamenteel. "
Blackmun het afsonderlike menings ingedien in die Webster v. Reproductive Health Services van 1989 en die Planned Parenthood in 1992 v. Casey, waarsku dat Roe in die gedrang is: & quot; ek is 83 jaar oud. Ek kan nie vir ewig in hierdie hof bly nie, en as ek uittree, kan die bevestigingsproses vir my opvolger hom moontlik toespits op die kwessie wat vandag voor ons lê. Dit is, betreur ek, presies waar die keuse tussen die twee wêrelde gemaak sal word. & Quot
As aanvulling op die primêre reg op aborsie, het Blackmun die beskerming van die eerste wysiging uitgebrei tot kommersiële toespraak in Bigelow v. Commonwealth of Virginia, 'n geval waarin die Hooggeregshof die skuldigbevinding van 'n redakteur wat 'n advertensie vir 'n aborsieverwysingsdiens laat loop het, omvergewerp het.
Na Roe het Blackmun begin wegdryf van die invloed van hoofregter Warren Burger om hom toenemend aan die liberale regter William J. Brennan te skaar om grondwetlike beskerming vir ongenoemde individuele regte te vind. Byvoorbeeld, Blackmun skryf 'n blitsende meningsverskil oor die hof se mening in 1986 in Bowers v. Hardwick, en ontken grondwetlike beskerming teen homoseksuele sodomie (Burger skryf 'n meningsverskil in Bowers waarin hy sê: "Om te beweer dat die daad van homoseksuele sodomie op een of ander manier beskerm word as 'n fundamentele reg sou wees om duisende morele onderrigtinge opsy te sit. & quot) Burger en Blackmun dryf uitmekaar, en soos die jare verbygaan, ontaard hul lewenslange vriendskap in 'n vyandige en omstrede verhouding.
Vanaf die termyn van 1981 tot en met die 1985 -termyn het Blackmun 77,6 persent van die tyd saam met Brennan gestem, en met Thurgood Marshall 76,1%.  Van 1986 tot 1990 was sy ooreenkoms met die twee mees liberale regters 97,1% en 95,8%. 
Blackmun se geregtelike filosofie het toenemend deur Roe gelei, selfs in gebiede waar Roe nie direk van toepassing was nie. Sy ooreenstemmende mening in die Michael M. v. Superior Court van 1981, 'n saak wat statutêre verkragtingswette handhaaf wat slegs op mans van toepassing was, maar nie Roe of aborsie impliseer nie, bevat nietemin 'n uitgebreide aanhaling van die hof se onlangse aborsiesake.
Ondanks sy verklaarde persoonlike kwotasie vir die doodstraf in Furman v. Georgia, het hy gestem om verpligte statute van doodstraf wat in 1976 in Roberts v. Louisiana en Woodson teen Noord -Carolina ter sprake was, te handhaaf, alhoewel hierdie wette outomaties die doodstraf sou opgelê het enigiemand wat skuldig is aan eersteklas moord. Maar op 22 Februarie 1994, minder as twee maande voor die aankondiging van sy uittrede, het Blackmun aangekondig dat hy nou die doodstraf soos altyd en in alle omstandighede ongrondwetlik beskou deur 'n meningsverskil oor die weiering van die hof om 'n roetine -doodstraf aan te hoor (Callins v. . Collins), en verklaar dat ek hierdie dag vorentoe nie meer met die masjinerie van die dood sal peuter nie. straf, met verwysing na en herhaling van sy Callins -onenigheid. Soos Linda Greenhouse en ander berig het, het Blackmun se regsgeleerdes voorberei wat die Callins -onenigheid sou word, voordat die saak voor die hof verskyn. vraestelle, die klerk wat die meningsverskil skryf, het Blackmun dit geskryf
Dit is 'n baie persoonlike meningsverskil, en ek het gesukkel om u 'stem' na die beste van my vermoë aan te neem. Ek het probeer om myself in u skoene te plaas en 'n meningsverskil te skryf wat die wysheid wat u opgedoen het, en die frustrasie wat u verduur het, weerspieël as gevolg van twintig jaar van die toepassing van die doodstraf op hierdie hof. "
Blackmun en sy klerke het daarna 'n geskikte saak gesoek om as 'n voertuig vir [die] meningsverskil te dien, en het hulle op Callins gevestig. Dat die saak die onenigheid gevind het, eerder as die meer tradisionele verhouding van die meningsverskil wat verband hou met die saak, word beklemtoon deur die mening se byna totale weglating van verwysing na die saak wat dit oënskynlik aangespreek het: maar vyf keer genoem in 'n mening van 42 paragrawe – drie keer binne die eerste twee paragrawe, en twee keer in voetnoot 2.
In sy emosionele meningsverskil in DeShaney v. Winnebago County in 1989, verwerp hy die grondwetlike aanspreeklikheid van die staat Wisconsin vir die vierjarige Joshua DeShaney, wat geslaan is tot sy brein deur sy mishandelde vader beskadig is. In sy onenigheid in Herrera v.Collins van 1993, waar die hof geweier het om 'n grondwetlike reg te vind vir veroordeelde gevangenes om nuwe bewyse van 'feitlike onskuld' in te dien met die oog op die verkryging van federale verligting, het Blackmun in 'n afdeling aangevoer deur geen ander geregtigheid dat 'n persoon wat kan wys dat hy onskuldig is, kom gevaarlik naby eenvoudige moord. & quot
In Stanton v. Stanton, 'n saak wat 'n staat se diskriminerende definisies van volwassenheid aantas (mans bereik dit op 21, vroue op 18), skryf Blackmun:
" 'n Kind, manlik of vroulik, is nog steeds 'n kind. Die wyfie is nie meer slegs bedoel vir die huis en die grootmaak van die gesin nie, maar slegs die mannetjie vir die mark en die wêreld van idees. As 'n bepaalde ouderdom van die minderheid vir die seuntjie vereis word om hom ouerlike ondersteuning te verseker terwyl hy sy opleiding en opleiding behaal, is dit ook vir die meisie. "
Verhouding met regsklerke
Daar word opgemerk dat Blackmun, in vergelyking met ander regters in die hooggeregshof, aan sy advokate toegelaat het om groot ruimte te gebruik om opinies vir hom te skryf, soos sy mening in Planned Parenthood v. Casey, geskryf deur Stephanie Dangel , nou 'n prokureur in Pennsylvania. Blackmun se Casey -opinie -konsep bevat skerp kritiek op hoofregter Rehnquist, wat volgens Dangel 'n sarkastiese verwysing na Rehnquist as 'The Chief' eerder as hoofregter bevat, omdat 'ek my twyfel of hy verdien om' geregtigheid 'hieroor genoem te word . & quot; Dangel het dit egter op aandrang van justisie Anthony Kennedy verander na & quotChief Justice & quot.
Dit is ook onthul deur Blackmun in 'n mondelinge geskiedenis van 1995 met Harold Koh dat sy onenigheid in Bowers v. Hardwick geskryf is deur 'n klerk, Pam Karlan. Blackmun het gesê dat die meningsverskil & quot [K] arlan baie effektief geskryf het, en ek is baie dank aan haar en haar vermoë om die onenigheid uit die weg te ruim. Sy het baie sterk daaroor gevoel, en ek dink dit is korrek in haar benadering. Ek dink die onenigheid is korrek. & Quot
Verhouding met ander regters
Toe Blackmun se vraestelle by die Library of Congress uitgereik word, het sy soms negatiewe opmerkings oor mede -regter Clarence Thomas aan die lig gekom. Thomas het egter positief oor Blackmun gepraat toe hy in 2001 verskyn tydens die inwyding van die Harry A. Blackmun Rotunda by die federale hof van St. Louis, en noem dat Blackmun met 'n blou Volkswagen Kewer gery het en vir kitskosbesoekers sou vertel dat hy & quotHarry was. Ek werk vir die regering. & Quot
Blackmun het in April 1994 sy uittrede uit die hooggeregshof aangekondig, vier maande voordat hy amptelik die bank verlaat het. Teen daardie tyd het hy die mees liberale geregtigheid van die hof geword. In sy plek het president Bill Clinton Stephen Breyer genomineer, wat 87-9 deur die senaat bevestig is.
Blackmun is die enigste regter in die hooggeregshof wat een in 'n rolprent gespeel het. In 1997 vertolk hy Justice Joseph Story in die Steven Spielberg -film Amistad.
Op 22 Februarie 1999 val Blackmun in sy huis en breek sy heup. Die volgende dag het hy 'n heupvervangingsoperasie in die Arlington -hospitaal in Arlington, Virginia, ondergaan, maar hy het nooit heeltemal herstel nie. Tien dae later, op 4 Maart, op 90 -jarige ouderdom, sterf hy om 01:00 aan komplikasies na die prosedure. Hy is vyf dae later by die Arlington National Cemetery begrawe. Sy vrou is sewe jaar later op 13 Julie 2006 op 95 -jarige ouderdom oorlede en langs hom begrawe.
In 2004 het die Library of Congress sy omvangryke lêers bekend gemaak. Blackmun het al die dokumente uit elke saak bewaar, let op die regters wat onderling deurgegee het, 10 persent van die pos wat hy ontvang het en talle ander dokumente. Nadat Blackmun sy uittrede uit die hof aangekondig het, het hy 'n mondelinge geskiedenis van 38 uur opgeteken saam met een van sy voormalige advokate, die voormalige dekaan Harale Koh, Yale Law School, wat ook vrygelaat is. Hierin bespreek hy sy gedagtes oor alles, van sy belangrike hofsake tot die klavier van die hooggeregshof, hoewel sommige hooggeregshofkenners soos David Garrow twyfel laat ontstaan ​​oor die akkuraatheid van sommige van Blackmun se herinneringe, veral sy gedagtes oor die hof se beraadslagings oor Roe v. Wade.
Op grond van hierdie artikels het Linda Greenhouse van The New York Times Becoming Justice Blackmun geskryf. Die hooggeregshof van Jan Crawford put ook baie uit die koerante.
Roe v. Wade beïnvloed deur valse geskiedenis en 'n ywerige hand van 'n jong klerk
As 'n joernalis skryf vir Kosmopolities in die sewentigerjare was sy getuie van die onheilige alliansie wat ontstaan ​​het tussen die feministiese beweging en die verskaffers van die seksuele revolusie. Haar unieke uitkykpunt in die beweging en vaardighede as 'n ondersoekende joernalis het haar toegelaat om vir die eerste keer skokkende besonderhede saam te stel oor die manier waarop die berugte Roe v. Wade besluit geneem is.
"Ek het dekades lank my tyd en talente belê in die bevordering van die seksuele revolusie, wat ek nou besef is op propaganda gebou," erken Sue Ellen Browder, skrywer van Subverted: Hoe ek die seksuele revolusie gehelp het om die vrouebeweging te kap.
Browder bestee aansienlike tyd aan die bestudering van die privaatstukke van justisie Harry Blackmun, skrywer van die Roe besluit om aborsie te wettig. Blackmun se papiere was eers in 2004 beskikbaar ná sy dood 'n paar jaar tevore.
"Ek het sy $ 15,000 per jaar gesien, die 28-jarige advokaat (George Frampton Jr.) het die geskiedenis vir Roe v. Wade geskryf en ek kon dit nie glo nie," roep Browder uit. "Ek was verstom!"
Hoofregter Warren Burger het die taak om die mening te skryf aan Blackmun opgedra, alhoewel die vakmanskap van Blackmun "nie fyn was nie" en hy "verreweg die stadigste skrywer op die hof was".
In Mei het Blackmun 1972 'n aanvanklike konsep van hom getoon Roe mening aan een van sy prokureurs, en die administrateur was 'verbaas' dat die konsep so grof geskryf en swak georganiseer is. Toe Blackmun die konsep aan die ander regters versprei, was sy meer liberale kollegas teleurgesteld en regter Byron White was sterk anders, het Browder in haar navorsing ontdek.
Terwyl Blackmun se skryfwerk nie flair ontbreek nie, was sy jong klerk, Frampton, 'n uitstekende skrywer. Hy was besturende redakteur van die Harvard Law Review voor sy graduering in 1969. Frampton het vrywillig aangebied om in die somer van 1972 in Washington te bly om Blackmun te help om navorsing te doen en opinies op te stel. Die twee het byna elke dag telefonies gesels, het Browder ontdek.
Frampton het 'n hoogs oortuigende boek raakgeloop, Aborsie, geskryf deur Larry Lader. Volgens Browder was dit 'n 'meesterstuk van propaganda'. Lader se "verhaal was gevul met giftige halwe waarheid, beperkte waarheid en waarheid buite konteks."
"Toe Blackmun Larry Lader, 'n blote tydskrifskrywer, as 'n betroubare gesag oor geskiedenis, filosofie en teologie aanvaar het, het hy 'n blinde geword deur 'n blinde gids," sê Browder in haar boek.
'Lader het homself ingestel as 'n gesag oor eeue se aborsie -regsgeskiedenis en ook oor twee millennia Katolieke
Mederegter Harry Blackmun
leringe oor aborsie - en Blackmun en sy klerk het die rede gekry. "
Lader's Aborsie Die boek is minstens sewe keer in die eindstryd aangehaal Roe besluit. Die ander groot invloed op die historiese onderbou van die besluit was referate wat geskryf is deur Cyril Chesnut Means Jr., 'n prokureur van die National Abortion Rights Action League (NARAL) wat die regsgeskiedenis van aborsies vervals het.
'N Groot deel van die valse aborsiegeskiedenis in Lader se boek is uitgevind deur Means. Joseph Dellapenna, professor in die regsgeskiedenis aan die Universiteit van Villanova, ontleed die historiese foute in Roe v. Wade in 'n totaal van 1 283 bladsye, Verwerp die mites van aborsiegeskiedenis:
"Middel het twee tot dusver onverwagte historiese 'feite' voorgehou: Eerstens, aborsie was nie krimineel in Engeland of Amerika voor die negentiende eeu nie, en tweedens dat aborsie gedurende die negentiende eeu gekriminaliseer is slegs om die lewe of gesondheid van moeders te beskerm, en nie om beskerm die lewens of gesondheid van ongebore kinders. Ongeag hoeveel keer hierdie bewerings herhaal word, is dit egter nie feite nie, dit is mites, "het Dellapenna opgemerk.
Middelbladsye is sewe keer in die Roe besluit. Dellapenna se ontdekking van die verdraaide geskiedenis wat daaraan verbonde was Roe was nie gemotiveer deur 'n konserwatiewe Christelike standpunt nie. Dellapenna beskryf homself as 'n 'vervalle Unitaris', wat Unitarisme 'te beperkend' gevind het.
Baie statistieke in die boek van Lader en later in die persverklarings van NARAL is volledig opgemaak. "Omdat ons geweet het dat ons 'n ware peiling sou kry, sou ons eenvoudig die resultate van fiktiewe meningspeilings vervaardig het," sê dr. Bernard Nathanson. Nathanson was 'n medestigter van NARAL en het 60 000 aborsies uitgevoer totdat die ultraklank uitgevind is dat hy die prosedure weerstaan.
Lader en Nathanson het ook die aantal onwettige aborsies wat jaarliks ​​in die VSA gedoen word, vervaardig, hoewel die werklike syfer ongeveer 100,000 was, het Nathanson gesê: "Die syfer wat ons herhaaldelik aan die media gegee het (en die syfer in die boek van Lader) was 'n miljoen."
Hulle het ook gelieg oor die aantal vroue wat jaarliks ​​aan onwettige aborsies sterf. Terwyl die werklike getal ongeveer 200 was, was die getal wat hulle aan die media gegee het, 10 000. Die valse vertelling is deur 'n gewillige nuusmedia versprei en nooit bevraagteken nie.
Toe Blackmun se jong klerk Frampton sy konsep van die Roe besluit, en hy het sterk staatgemaak op die vervalsde geskiedenis van Lader and Means, en hy het voorgestel dat Blackmun die nuwe konsep versprei sonder om te kontroleer, die soort gedetailleerde feitekontrole wat 'n geregtelike beslissing verseker. Hy was gretig om sy konsep te versprei voor mondeling
Frampton het drie redes aan Blackmun gegee om die proses te bespoedig: Eerstens sou dit die taak behartig (Blackmun's), "vrae en denke tydens mondelinge argumente beïnvloed", en "die stem kan baie beïnvloed", het Browder in haar navorsing ontdek. .
Die Pulitzer-bekroonde historikus, pro-aborsie, David J. Garrow, bestudeer ook Blackmun se koerante en kom tot 'n soortgelyke kommerwekkende gevolgtrekking oor die proses en verklaar dat Blackmun "te veel van sy geregtelike gesag aan sy klerke afgestaan ​​het" en dat sy klerke "Histories betekenisvolle en miskien deurslaggewende bydraes tot Roe en Doe" - 'n mate van betrokkenheid wat Garrow 'onverdedigbaar' genoem het.
'In elk geval,' skryf Browder, 'Harry is mislei deur Lader se propaganda, ses ander swart gewaad manne op die bank het saamgegaan en die tragiese gevolg was die mees omstrede beslissing van die Amerikaanse Hooggeregshof sedert die Dred Scott v. Sandford die besluit het in 1857 die swart Amerikaners persoonlik geweier. "
Kort na die besluit het die invloedryke professor in die regte in Harvard Law, Laurence Tribe, in die Harvard Law Review: "Een van die nuuskierigste dinge oor Roe is dat, agter sy eie mondelinge rookskerm, die inhoudelike oordeel waarop dit berus, nêrens te vinde is nie. "
'N Jaar later lyk dit of Blackmun self bekommerd is oor sy eie besluit Die Washington Post dit word beskou as 'een van die ergste foute in die geskiedenis van die hof of een van sy groot beslissings, 'n keerpunt.'