Geskryf deur Katherine Hutchinson
Om na een van die mees afgeleë dele van die planeet te reis om waardevolle oseaandata in te samel. Verskaf deur skrywer.
Ysrakke, massiewe drywende ysliggame, is bekend vir hul buffereffek op ysplate op land, terwyl dit hul vloei na die see vertraag. Hierdie buffereffek speel 'n belangrike rol in die moderering van die styging in die seevlak.
Die Antarktiese Skiereiland het die afgelope dertig jaar groot veranderingsvlakke ervaar as gevolg van atmosferiese en seebasering. Larsen A Ice Shelf het in 1995 ineengestort en Larsen B het in 2002 opgebreek. Die afsterwe van sy bure het vrae laat ontstaan ​​rakende die toekomstige stabiliteit van Larsen C, Antarktika se vierde grootste ysrak.
Die verbeterde smelt van ysrakke is kommerwekkend, want dit lei tot die verdunning en versnelling van hul sytakgletsers, wat beteken dat meer vars water in die omliggende oseaan ingespuit word. Die gevolg hiervan is 'n styging in seevlak en 'n verandering in die see-eienskappe. Albei het moontlik rampspoedige gevolge vir menslike bevolking en natuurlike stelsels.
In die afgelope 30 jaar het Larsen C aansienlike variasie getoon in ysdikte en omvang. Tog is die rol van die oseaan in die bestuur van hierdie veranderinge onduidelik.
Om te verstaan ​​watter prosesse aan die gang was, het ek begin met die Weddell Seeekspedisie na een van die mees afgeleë gebiede van ons planeet, die Antarktiese Weddellsee. Ek en my span het ons oseanografiese metings gefokus op die gebied van die blootgestelde oseaan tussen Larsen C en die onlangs gekalfde ysberg A-68.
Die ysige landskap van die Weddellsee. Katherine Hutchinson
Ons wou die eienskappe van die oseaan langs Larsen C Ice Shelf meet om uit te vind watter prosesse speel. Die doel was om ons begrip van hoe die oseaan die stabiliteit van die ysrak kan beïnvloed, te verbeter. Hierdie gebied is van kardinale belang om die eienskappe van die Antarktiese bodemwater te bepaal.
Die Antarktiese bodemwater vorm die diep ledemaat van die globale vervoerband vir die oseaan wat die wêreldklimaat beheer.
We kon identifiseer dat 'n vreemde watermassa op die kontinentale rak langs Larsen C spoel en hitte na die gebied gebring het. Ons data toon 'n hoë mengsel tussen hierdie warm water en die plaaslike baie koue water. Dit kan gevolge hê vir die smelt van die ysplank en 'n verandering in die eienskappe van die moederwater van die Antarktiese bodemwater.
Voorheen was daar weinig bekend oor die vermenging en transformasie van watermassa in die buiteland van Larsen C as gevolg van strawwe see-ystoestande. Die digte ys verhoed dat baie skepe die gebied kan navigeer en uitgebreide oseanografiese metings kan kry. Dit het 'n onvolledige beeld van die prosesse tydens die spel gelaat en ons verhinder om die verband te sien tussen die warmwatermassa wat op die kontinentale rak spoel en die toestande in die oseaan op staanplekke langs die ysplankfront.
Kaart met die belangstelling in Antarktika. Die rooi kolletjies wat wys waar ons oseanografiese metings onderneem het as deel van die Weddell Sea Expedition. Katherine Hutchinson
Breek nuwe grond
Die metings wat ons in die Weddellsee aangrensend aan Larsen C Ice Shelf gedoen het, verteenwoordig die hoogste ruimtelike resolusie-steekproefneming tot nog toe in hierdie gebied. Dit het ons 'n duidelike oorsig gegee van die onderwatertoestande in 'n gebied met baie min inligting.
Die magtige SA Agulhas II, 'n magtige ysklasskip, het ons in staat gestel om data met 'n hoë resolusie te versamel tydens die Weddell Sea Expedition. Die resultate aan die lig gebring dat die hitte wat in die gebied gebring word, weer versprei word deur effektiewe vermenging met plaaslike rakwater. Dit het getoon dat die potensiaal is vir transformasie van die bronwater van die Antarktiese bodemwater.
Ons het ook die moontlikheid vir 'n vloei van die vastelandswater in die holte van die ysplank onder Larsen C geïdentifiseer, wat vrae laat ontstaan ​​oor die smelt en uitdunning van die ysplank.
Wetenskaplike toerusting word ontplooi in die Weddellsee teen die Antarktiese middernagson. Katherine Hutchinson
'N Wêreldwye verband
Die Antarktiese bodemwater is die swaarste watermassa in die wêreldsee. Meer as 50% daarvan word langs die ysrakke van die Weddellsee gevorm.
Ons bevindings van die ekspedisie is belangrik, aangesien die hoë vermengingsvlakke getoon het dat enige veranderinge wat ver vanaf die kuslyn van Antarktika plaasgevind het, via die indringing van die warm water op die kontinentale rak aan die binneland gekommunikeer kan word. Die vermenging van hierdie water met die ouerwater van die Antarktiese bodemwater kan op sy beurt die eienskappe van hierdie wêreldwye belangrike watermassa verander.
Die kenmerke van die bodemwater is noodsaaklik vir ons wêreldklimaat deur die rol wat hierdie Antarktiese watermassa speel om die vervoer van hitte, sout, koolstof, suurstof en voedingstowwe oor die wêreld se oseane te vergemaklik.
Die metings wat ons in die Weddellsee gedoen het, is buitengewoon waardevol en bied groot insig in 'n afgeleë en datagewasde deel van ons oseaan. Maar wetenskaplikes moet verder gaan as waarnemings. Ons moet gebruik maak van innoverende instrumente soos numeriese klimaatmodelle om die interaksie tussen die ys en die ys te verstaan ​​en die gevolge daarvan op die wêreldsee te gee.
Nie een van die wêreldwye klimaat gekoppelde modelle wat tans gebruik word om die Interregeringspaneel oor Klimaatsverandering in te lig nieIPCC), stimuleer die sirkulasie direk onder ysrakke. 'N Gevolg van hierdie tekort is dat belangrike interaksie tussen die ys en die prosesse wat onderwater gevorm word, nie eksplisiet opgeneem word in die modelle wat gebruik word om klimaatsbeleid en aanpassingstrategieë te help nie.
Ons globale klimaatprojeksies ontbreek dus 'n sleutelstuk in die legkaart.
Om dit aan te spreek, die oseaanklimaat modelleringsgemeenskap is in die vroeë stadiums om die interaksie tussen die ys en die ys by toekomstige klimaatprojeksies in te sluit. Dit is 'n opwindende volgende stap in die klimaatwetenskap.
Katherine Hutchinson, postdoktorale navorsingsgenoot aan die Sorbonne Universiteit en die Universiteit van Kaapstad, Universiteit van Kaapstad
Jy is hier: Tuis > Sosiale en Politieke > omgewing > klimaat > Bewyse van verhitting > Die laaste ystydperk vertel ons waarom ons moet sorg vir 'n 2 ℃ temperatuurverandering