Vitamien D-tekort - oorsake, simptome en behandeling - Simptome - 2022
Vitamien D-tekort is normaal gedurende die herfs- en wintermaande en lei tot depressiewe simptome. In die verlede het dokters gedink vitamien D is net belangrik vir gesonde bene en tande, maar onlangse navorsing beskou dat die stof meer uitgebreide funksies het: 'n Tekort aan vitamien D speel 'n rol in verskillende gesondheidsprobleme, insluitend hartsiektes, depressie en selfs kanker.
Helena, 'n persoon wat geraak word, skryf: 'Ek het die afgelope twee jaar geleidelik agteruitgegaan in my prestasie, wat uiteindelik geëindig het in groot geheue, konsentrasieprobleme, innerlike rusteloosheid, uitputting. Ek het voortdurend geïrriteerd en al hoe meer oorweldig gevoel, selfs in my privaatlewe. Ek was toenemend depressief. Op dieselfde tyd was ek chronies prikkelbaar. Rugpyn het my baie maande lank geteister. My kollegas was ernstig bekommerd, sodat hulle my baas genader het wat my met 'n gedwonge pouse gestuur het. Ek het probeer herstel. Na 'n fase van twee weke in die son het ek beter gevoel. '
Die sonnige gees
Mense weet al sedert die vroegste tye dat die son (in matigheid) positiewe gevoelens meebring en dat baie Duitsers in die koue seisoen of na Thailand vlug na Spanje. Populêre clichés noem "suidelike lande" 'n 'verhitte humeur', terwyl die Russe en Skandinawiërs as buierig en 'koud' beskou word. Hierdie idees het beide obskure en gevaarlike rasteorieë geïnspireer. Die stigter van die irrasionele "antroposofie", wat na bewering aan skisofrenie gely het, het gefantaseer dat "die neger" swart vel het omdat "die hitte in sy bloed kook".
In werklikheid is selfmoordsyfer hoog in Noord-Rusland en Skandinawië, net soos alkoholmisbruik: Depressie is wydverspreid in lande waar die son al maande lank nie skyn nie, en diegene wat daar woon, help hulself nou met UV-strale van die solarium. Kabel lewerolie of kabeljou lewer word beskou as die aspiriene van Noorweë en die Arktiese gebied - en nie sonder rede nie.
Die organisme produseer vitamien D hoofsaaklik met behulp van sonlig op die vel. Voedsel bevat ook vitamien D, maar dit is slegs 'n fraksie van wat ons van die son af kry.
In 'n nou sin is vitamien D nie 'n vitamien nie, want vitamiene is organiese stowwe wat die liggaam opneem - maar die liggaam produseer vitamien D. Min voedsel bevat vitamien D, veral vis met 'n vet vet soos paling, haring, salm en veral kabeljoulewer, maar selfs voedingsaanvullings kan ons nie genoeg vitamien D gee om ons gesond te hou nie.
Hoeveel vitamien D die liggaam benodig, wissel met ouderdom, liggaamsgewig, die persentasie liggaamsvet, velkleur, breedtegraad, die gebruik van sonblokkers, individuele blootstelling aan die son, en basiese siektes of die algemene fisiese toestand.
Vitamien is vetoplosbaar en word in die lewer- en vetweefsel geberg. Daarom het mense met baie liggaamsvet die vermoë om 'n besonder groot hoeveelheid vitamien D op te berg en terselfdertyd te voorkom dat dit in die liggaam geïmplementeer word,
Ultravioletstrale in sonlig verander cholesterol in die vel na vitamien D. Vir 'n ligte vel is 20-30 minute sonlig per dag op die gesig en onderarms ongeveer twee tot drie keer per week rondom die middaguur genoeg om in die somermaande in Duitsland of Groot-Brittanje te wees. genoeg vitamien D te produseer Mense met donker vel en / of ouer ouderdom, daarenteen, het baie meer tyd nodig om genoeg vitamien D te hê.
'N Eenvoudige bloedtoets kan die vlak in die bloed bepaal. Vitamiene word in nanogramme per milliter gemeet. 20 ng / ml tot 50 ng / ml is 'n voldoende vlak vir bene en algemene gesondheid, terwyl 'n vlak onder 12 ng / ml 'n vitamien D-tekort impliseer. Baie kenners beskou 'n hoër vlak van 35-40 ng / ml as nodig om die gesondheid permanent te stabiliseer. Hoër vlakke het geen bykomende voordeel nie.
Vitamien D verantwoordelik vir velkleur?
George Chaplin en Nina G. Jablonski het die proefskrif in 2003 voorgestel dat die swart en wit vel van mense ontwikkel het as 'n aanpassing tot te veel en te min son. Dit sou 'n balanserende handeling gewees het.
UV-strale kan 'n vernietigende effek op kaal vel hê, en rooibruin tot swart melaniene is natuurlike sonskermmiddels en voorkom velkanker. Mense met 'n ligte vel in streke met 'n sterk blootstelling aan die son, soos Anglo-Australiërs, loop veral 'n risiko vir velkanker.
Mense met 'n mooi vel het egter ook lae vlakke van foliensuur in hul bloed nadat hulle aan sterk kunsmatige sonlig blootgestel is. As 'n mens menslike bloedserum vir een uur met kunsmatige sonlig bestraal, daal die inhoud van hierdie B-vitamien met die helfte.
Foliensuurtekort lei weer tot ernstige fisieke gestremdhede by pasgeborenes, met dele van die rugmurg blootgestel, sowel as die gesplete lip en verhemelte. Om dit te voorkom, word swanger vroue in die Verenigde State en Europa aangeraai om foliensuuraanvullings te neem. B-vitamien kom hoofsaaklik voor in eiergeel, lewer, koringkiem en blaargroente.
Volgens die navorsers is donker vel geskep om die foliensuur in die liggaam teen UV-straling te beskerm. In die sonarm arm noorde het UV-B egter in elk geval amper die vel binnegedring. Dit het nie 'n verligting gebring nie, maar 'n probleem, aangesien UV-B-strale gevaarlik is, maar ook noodsaaklik is omdat dit die sintese van vitamien D aktiveer en daarom van wesenlike belang is vir die kalsium- en fosfaatmetabolisme, wat op sy beurt help om bene te bou. kontrole.
Die vel in die noordelike breedtegrade moes lig wees om genoeg UV-B-strale op te neem sodat mense die vitamien kon produseer. Sonder D-vitamiene kan die liggaam nie kalsium absorbeer uit die ingewande wat die bene vorm nie, en die skelet kan nie normaal ontwikkel nie. Sonder kalsium breek die immuunstelsel ook af. Michael Hollick van die Universiteit van Boston (Massachusetts) en sy kollegas het hierdie verhoudings met hul mediese studies die afgelope twee dekades verder bevestig. Hulle het ook getoon dat sonlig op hoër breedtegrade in die winter nie voldoende is vir produksie nie omdat te min UV B-strale die vel bereik. Noord van die 50ste parallel, wat beteken dat Frankfurt am Main, volgens Chaplin en Jablonski, sal mense ses maande of langer aan vitamien D-tekort moet ly, of dit met kos moet vergoed.
Dit is waarom mense in die verre noorde nooit regtig bruin word nie, omdat hul vel altyd soveel son as moontlik moet vang, terwyl mense in die middelste breedtegrade donker word in die somer en hul vel bleek word in die winter, wat beteken dat daar min sonlig hierdie seisoen is. om in die somer teen oormatige son op te slaan en te beskerm. In die trope is die bestraling egter so sterk dat genoeg vitamien D ook met beskermde pigmente geproduseer word.
Inuïete in Alaska, Groenland en Noord-Kanada het 'n donkerder vel, maar het eers ongeveer 5000 jaar na die Arktiese gebied getrek, en aan die ander kant het hulle grotendeels onafhanklik van die son geword: tradisioneel het die Inuïte buitengewone vet vis geëet en dus die voedsel met die hoogste konsentrasies vitamien D
In Afrika, die Khoisan, het die Boesmans in suidelike Afrika 'n baie ligter vel gehad as die Bantoe-mense naby die ewenaar, volgens Chaplin en Jablonski is dit waarskynlik 'n aanpassing aan die laer UV-straling in Suid-Afrika.
Chaplin en Jablonski sê vandag dat mense dikwels nie vinnig genoeg by die son in 'n nuwe huis aanpas nie, en dit is meestal weens onkunde. Dit lei tot siektes waarvoor die onderskeie groepe mense nie voorheen geraak is nie. Byvoorbeeld, baie Indiërs wat na die Verenigde Koninkryk gekom het as burgers van die Commenwealth in die noorde van Engeland en Skotland, het ly aan ragitis en ander vitamien D-magma-simptome.
Die velkleure van mense het dus niks met biologiese rasse te doen nie, maar slegs met aanpassings aan verskillende omgewings en is die minste betekenisvolle eienskap om groepe mense te herken.
Bleke adel- en steenkoolkinders - vitamien D in moderne tye
Die geskiedenis van vitamien D word hoofsaaklik ragitis genoem, 'n siekte waarin die bene versag en vervorm en die oorsaak waarvan ons voorouers nie geweet het nie.
Die siekte self is reeds in die 17de eeu in Engeland beskryf en is as 'n siekte van die fyn mense beskou. Destyds was dit hoofsaaklik die hoë samelewing wat hierdie siekte opgedoen het: die armes, as hulle nie in die mynbedryf werk nie, het in die buitelug gewerk en daarom genoeg vitamien D. gekry. Die adel het homself egter presies gedefinieer deur nie fisiek te hoef te werk nie en dit was belangrik om dit te doen Om velkleur te demonstreer. Gevolglik het haar vel te min sonlig opgeneem.
Die industriële rewolusie het die tekort, en daarmee saam rakette, 'n massa-verskynsel gemaak - veral onder kinders. Kinders het verkies om in myne te werk omdat hulle in die smal tonnels pas. Daarbenewens was daar swak higiëne en heeltemal onvoldoende voeding, wat die liggaam verswak het.
Sommige van hierdie kinderslawe wat onder die grond begrawe is, het die son vir weke in die winter nie gesien nie en die steenkoolkarretjies tot twaalf uur per dag opgetrek.
Die ragitis is toe 'kinders se beensiekte' genoem. Babas wat aangetas is, het 'kuile' op die agterkant van hul koppe gehad omdat die bene van die skedel sag geword het en die hydrocephalus verruim het. As die siekte gevorder het, het die skedel afgerond, het hy sy ovaalvorm verloor en soos 'n bal gelyk. Die basis van die skedel het gestyg as gevolg van die versagting en die hele skedel sak. 'N Tipiese simptoom was 'n waterkop met verhoogde intrakraniale druk en 'n buitengewone breë gesig.
Die asse van die bene het gebuig, en 'n bolvormige buik het ontwikkel, die bors het vervorm en die ruggraat het krom geword, net soos die knieë en gewrigte. In die tweede lewensjaar het die liggaamsgewig so 'n effek op die sagte bene gehad dat die femorale nek verlaag het. Die interne struktuur van die bene was vrot en onvolledig, die heupe sonder krag, die buikspiere kon nie sonder die heupe funksioneer nie, en diegene wat geraak is, het aan chroniese hardlywigheid gely.
Die trek van die diafragma op die sagte bors het 'n "hoenderborsie" geskep. Die polse het geswel, veral die punte van die voorbene - die groeisones. Die afstand tussen die nek en skouers is verkort weens die siekte van die servikale ruggraat. Uiteindelik het die kinders se bene gereeld gebreek.
In 1822 het die Poolse dokter Sniadecki erken dat plaaskinders minder geneig is om ragitis te hê as dié in Warskou. In die laat 19de eeu het Theodore Palm, 'n sendeling, ook opgemerk dat kinders naby die ewenaar geen ragitis gehad het nie en dat hulle vermoedelik sonbad was as 'n moontlike genesings- en voorbehoedstrategie.
Sir Edward Mellanby het in 1918 suksesvol ragitis by honde veroorsaak deur net pap vir hulle te voed en binne die son binne te hou, terwyl hy rachitiese honde genees het met lewertraan - die voedsel wat die meeste vitamien D bevat. Destyds was hierdie kabeljou bekend as 'n middel teen blindheid en beenbreuke.
McCollum het erken dat die anti-rachitiese effek in lewertraan 'n nuwe stof was en het die naam Vitamien D. Hudshinsky ontdek dat die son kinders met ragitis genees het. Steenbock en Black het in 1924 opgemerk dat voedsel wat aan UV-strale blootgestel is, ook ragitis kon genees, wat gelei het tot die besef dat UV-lig 'n stof wat in voedsel en vel gestoor is, kon omskep in 'n ander vorm. Die ontdekkings dui op 'n noue verband tussen sonblootstelling en vitamien D.
Die belangrikheid van vitamien D vir babas
Vitamien D-tekort by babas het dieselfde oorsake as by volwassenes: Onvoldoende inname van vitamien D deur voedsel en 'n gebrek aan sonblootstelling, afwykings wat vitamien D-inname beperk of die oordrag van vitamien D na die lewer en nier belemmer.
'N Tekort by babas kan vinnig 'n slegter impak hê as by volwassenes omdat die eerste jaar van 'n kind gekenmerk word deur vinnige groei, beenstruktuur en vorming van die ruggraat. Hulle word dus veral deur ragitis beïnvloed.
Kinders met chroniese siektes, veral die lewer, en kinders wat medikasie aanval, kan soms vitamien D sleg inneem en die risiko van ragitis neem toe. Vitamien D-tekort maak babas ook meer vatbaar vir aansteeklike siektes.
Kinders wat geborsvoed word, kry nie vitamien D nie omdat hul borsmelkinhoud minimaal is. As 'n moeder wat verpleeg, self 'n vitamien D-tekort het, sal dit vir die baba nog moeiliker wees om genoeg van die stof te kry. Kinders wat kommersiële babakos ontvang, benodig gewoonlik geen ekstra vitamien D nie, want dit is reeds hierby ingesluit.
Risiko's vir vitamien D-tekort
Mense met 'n donker vel loop 'n groter risiko as mense met 'n skoon vel. Mense wat gedurende die dag min tyd in die buitelug deurbring, het nie vitamien D nie omdat hulle te min sonlig kry: huiswerkers, nagwerkers of langdurige pasiënte in die hospitaal word byvoorbeeld geraak.
Mense wat die hele tyd hul vel met sonskerm of klere bedek, loop ook die gevaar. Dit geld byvoorbeeld vir vroue in Islamitiese lande wat gedwing word om die niquab of die burka te dra.
Mense wat in die verre noorde woon, kan ook min vitamien D opbou - in Finland, Noord-Rusland of Alaska. Hul vel kry maande lank glad nie sonlig nie.
Ouer mense met spierswakheid kan vitamien D swak in die liggaam produseer, en in die algemeen word seniors blootgestel aan baie risikofaktore: dun vel, min sonlig en 'n beperkte opname van vitamien D in die lewer en niere.
Om oorgewig te wees verhoog die risiko van 'n lae vlak, want hoe meer gewig 'n persoon het, hoe meer vitamien D het hy nodig. Omgekeerd verhoog die vitamientekort die risiko om oorgewig te word. Vitamien D en kalsium onderdruk die eetlus.
Simptome van vitamien D-tekort
Depressie en angsversteurings
In baie dele van die brein word vitamien D-reseptore aangetref. Hierdie reseptore is ook in die dele van die brein waar depressie ontwikkel. Daarom is 'n vitamien D-tekort ook gekoppel aan depressie en ander sielkundige probleme.
'N Bykomende probleem ontstaan ​​wanneer diegene wat geraak word en dokters nie weet van die tekort nie. Hulle kyk dan logies na sielkundige redes vir hul sielkundige klagtes: verhoudings, professionele probleme of geestesversteurings. As 'n vitamien D-tekort egter depressiewe buie veroorsaak, het dit baie min met kliniese depressie te doen. Diegene wat geraak word, het nie gedragsterapie of psigoanalise nodig nie, maar UV-B-strale en vitamien D-aanvullings.
Een van die eerste tekens van 'n vitamien D-tekort is 'n sweetagtige kop. Om hierdie rede vra dokters moeders van pasgeborenes of hulle baie sweet. Oormatige sweet is ook 'n aanduiding van 'n onderproduksie van die vitamien by babas.
'N Tekort aan vitamien D vertoon homself as pyn in die bene, as spierspasmas en lyding in die gewrigte. Mense wat nie genoeg vitamien D het nie, kan slegs 10 tot 15% van hul daaglikse kalsiuminname eet, volgens 'n studie wat in die American Journal of Clinical Nutrition gepubliseer is.
Maar dit is nodig vir staar en gesonde bene. Die gevolg van die gebrek aan kalsium is swak, sagte en pynlike bene.
Hierdie siekte word gekenmerk deur 'n lae beenmassa en 'n afname in beenweefsel - die bene word broos en die beenbreuke is die gevolg. Die oorsaak word beskou as onvoldoende inname van kalsium, maar 'n tekort aan vitamien D kan lei tot onvoldoende inname van kalsium.
Osteoporose is 'n uiterste gevolg van vitamien D-tekort en kan selde direk daarna opgespoor word, maar: ouer mense, postmenopousale vroue en mense wat nie genoeg oefen nie, kan voldoende vitamien D en voldoende kalsium voorkom om osteoporose te voorkom. .
Die gebrek lei ook tot 'n verhoogde risiko van erektiele disfunksie. Vaatprobleme veroorsaak ongeveer die helfte van alle erektiele disfunksies, en Vitam-D-tekort verswak die vate. Uv-lig is nie net die belangrikste bron van vitamien D nie, dit verhoog ook die konsentrasie stikstofoksied in die bloed, wat weer die risiko van erektiele disfunksie verlaag.
Skildklierprobleme kan gepaard gaan met vitamien D-tekort, maar daar is 'n wetenskaplike kontroversie oor oorsaak en gevolg. In elk geval speel genetiese aflewerings, voeding en algemene gesondheid ook 'n rol. Outo-immuun siektes speel 'n rol in skildklierkliënte, en vitamien D is net so onvoldoende soos 'n genetiese aanleg om dit nie te kan produseer nie.
Vitamien D speel 'n belangrike rol in die immuunstelsel. Dit versterk die liggaam se beskerming teen virusse en bakterieë wat siektes veroorsaak. Dit is direk in wisselwerking met die selle wat verantwoordelik is vir die bestryding van infeksies. As iemand gereeld siek word, veral as hulle verkoue of griep het, kan vitamien D-tekort die sneller wees. Verskeie metastudies het getoon dat 'n tekort verband hou met infeksies soos gewone verkoue, bronchitis-longontsteking.
Bloedarmoede vind plaas wanneer die liggaam nie genoeg rooibloedselle produseer wat suurstof na verskillende dele van die liggaam vervoer nie. Die oorsaak is waarskynlik vitamien D-tekort.
In 'n studie by die John Hopkins Children's Centre is bevind dat mense met 'n lae hemoglobienvlak ook te min vitamien D het. Alhoewel die presiese rol van vitamien S en bloedarmoede ondersoek word, is daar min twyfel oor die verband tussen bloedarmoede en vitamien D-tekort.
Vitamien-tekort hou verband met onvrugbaarheid, en paartjies wat kinders wil hê, moet hul vlakke ondersoek. Navorsing toon dat vroue met voldoende vitamien D-vlakke meer geneig is om swanger te raak en gesonder embrio's te produseer. Lae vlakke by mans beteken ook dat die begeerte om kinders te hê dikwels nie vervul word nie.
Twee van die belangrikste parameters vir spermkwaliteit, naamlik beweging en vorm, kan deur vitamien D beïnvloed word. As die sperm stadig beweeg, sal dit moeiliker wees om vorentoe te kom en 'n eier te bevrug. In 'n studie met 300 mans met 'n hoë vitamien D-vlak het 'n groter deel van die mobiele sperma getoon. Omgekeerd, by mans met 'n lae vitamien D-vlak, was die sperma vinniger en het meer sperm abnormaal gevorm.
Dit lyk asof vitamien D kankerselle vernietig en seldeling voorkom. 'N Studie om beengesondheid te toets, het bevind dat vroue na-menopousale wat kalsium- en vitamien D-aanvullings geneem het, 60% minder geneig was om kanker te ontwikkel.
Vitamien D vertraag selgroei, 'n faktor wat die risiko van die meeste kankers met tot 50% kan verminder. 'N Tekort aan hierdie vitamien, daarenteen, dui op 'n verhoogde risiko van prostaat- en borskanker van 30 tot 50%.
Nuwe navorsing dui daarop dat vitamien D belangrik is vir die immuunstelsel van die liggaam en dat sekere gene die vermoë het om te werk of nie. Dit is 'n logiese verklaring dat vitamien D die risiko van kanker verlaag.
Mense met te min of te veel vitamien in die bloed het 'n groter risiko vir hartsiektes. Dood as gevolg van 'n hartaanval of 'n mislukking van die hartspiere verdubbel selfs as die vitamien D-waarde onder 50 nmo / L daal. Hartseer neem ook toe wanneer die vitamien D-vlak tot meer as 100 nmol / L toeneem.
'N Te hoë vlak kan die hart sowel as die bloedvate en niere beskadig.
Lae vlakke vitamien D dieet hou verband met 'n groter risiko vir beroerte, kongestiewe hartversaking en hartsiektes. Aan die ander kant kan hoë vlakke van vitamien D-tekort toksisiteit veroorsaak en die hart, bloedvate en niere beskadig.
Behandeling van vitamien D-tekort
Die tekort kan met drie metodes vergoed word: sonlig, kunsmatige UV-B-lig en voedingsaanvullings.
Hoe lank iemand aan sonlig blootgestel moet word om aansienlike hoeveelhede vitamien D te produseer, hang af van 'n verskeidenheid fisiese en persoonlike faktore, en die omgewing speel ook 'n rol. Oor die algemeen is die duur van die sonbad om 'n voldoende vitamien D-vlak te kry, onder die perk waarteen die vel brand en rooi word. Dit is die rede waarom kort verblyf in die son help om die Vitam D-waarde tot die optimale vlak te verhoog.
In gematigde breedtegrade soos Duitsland, is dit daarom belangrik in die koue seisoen om die huis te verlaat binne enkele ure wanneer die son skyn. Met ander woorde: as u in Desember met u hond gaan stap, fietsry of in die dag buite in die daglig spandeer, sal u minder probleme hê met u vitamien D-balans of glad nie. Daar moet in gedagte gehou word dat klere met die hele liggaam in die winter beteken dat minder vel aan die son blootgestel word, wat ook minder intens is. Om vitamien D te "vul", is dit sinvol om jou handskoene tussenin uit te haal en jou hande aan die son bloot te stel en nie jou gesig met 'n serp te bedek nie.
Solariums kan nie die sonlig heeltemal vervang nie, en u moet beslis 'n dokter raadpleeg oor die kunsmatige "sonbad" of u vitamien D-vlak gemeet word. Die oormatige gebruik van kunsmatige UV-lig hou gesondheidsrisiko's in.
Daar is geen osoonlaag tussen die vel en die drie golflengtes UVA, UVB en UVC nie. UVC-strale is gevaarlik vir die vel en verswak die immuunstelsel. 'N Hoër dosis UVA en UVB as die natuurlike son verhoog die risiko van velkanker.
As dit in matigheid gebruik word, kan die son op hoë hoogte die vitamienvlak normaliseer en sodoende die risiko van kanker verlaag - insluitend velkanker.
Oordosis vitamien D
Vitamien D het ook 'te veel van 'n goeie ding'. 'N Te hoë vitamien D-vlak hou die risiko in vir angs, oormatige urinering, hartaritmie en nierstene. Ons kan slegs 'n oordosis vitamien D deur voorbereidings kry - selfs intense sonlig lei nie tot 'n verhoogde vlak nie.
Die son stel die liggaam slegs in staat om vitamien D te produseer. Die organisme stop egter sy eie produksie wanneer 'n voldoende vlak bereik word. Voedsel wat ryk is aan vitamien D, soos kabeljoulewer, gerookte paling of salm, maak dit bykans onmoontlik om u normale vlak te verhoog.
Pasop vir dwelmmiddels
Anti-epilepsie medikasie kan vitamien D-vlakke permanent verlaag. Epileptika moet hul vitamien D-vlak gereeld monitor en dit, as dit te laag is, stabiliseer met sonlig, sonligte of preparate. (Dr. Utz Anhalt)
Robert Koch Instituut: www.rki.de (verkrygbaar: 30 Augustus 2019), antwoorde van die Robert Koch Instituut op gereeld gestelde vrae oor vitamien D.
Linsey Utami Gani; Choon How How: "Vitamin D deficiency", in: Singapore Medical Journal, Volume 56 Issue 8, 2015, NCBI
Opinder Sahota: "Understanding vitamin D deficiency", in: Age and Aging, Volume 43 Issue 5, 2014, Oxford Academic
K. Kruse: "Huidige aspekte van rickets met vitamien D-tekorte", in: Monthly Pediatrics, Volume 148 Issue 6, 2000, Springer Link
Wolfgang Gerok (red.) Interne medisyne: naslaanwerk vir die spesialis, Schattauer Verlag, 2007
Francis Mimouni; Adi Huber-Yaron; Shlomi Cohen: "Vitamien D-vereistes in die kinderskoene: 'n sistematiese oorsig", in: Huidige mening oor kliniese voeding en metaboliese versorging, Deel 20 Uitgawe 3, 2017, Ovid