#Brexit: Brexit maak saak vir Italië - verslaggewer van die EU
Op die oomblik is die moontlikheid van Brexit en die bespreking op 18-19 Februarie by die Europese Raad in Brussel nie 'n warm onderwerp in Italië nie, skryf Giacomo Fracassi. Daar is egter baie Italianers en ook Italiaanse premier Matteo Renzi is beslis aandag te skenk aan die situasie.
'N vinnige blik op koerant en TV-nuus in Italië te sien hoe min die land gee om vir hierdie onderwerp. Die meeste van die media is besig met die nasionale politiek. Onlangs het die enigste tyd wanneer die Europese politiek betree die openbare debat was toe Renzi is gepleit vir 'n sterker rol vir Italië. In 'n tipiese Italiaanse mode, is die EU gedebatteer net in sy interaksie met Italië en nie vir meer algemene onderwerpe, tensy hulle is van groot belang, soos die Griekse krisis van die afgelope somer.
Maar, ten spyte van die irrelevansie in die oë van die algemene publiek, Brexit nie saak vir Italië. Indien nie aan die land, ten minste tot 'n aansienlike aantal Italianers. In hierdie tydperk van ekonomiese onsekerheid, het die Verenigde Koninkryk is by verre die mees aantreklike land vir jong expats. Amptelik rondom 250,000 Italianers is geregistreer in die VK. Maar hierdie nommer is verkeerd, want daar is ten minste 'n ander 250,000 ongeregistreerde expats in die Verenigde Koninkryk, stoot die aantal Italianers om ongeveer 'n half miljoen, 'n goeie helfte van wat in Londen woon. Baie Italianers het die Verenigde Koninkryk hul huis, met 'n hoë profiel werk en boonop nie van plan om terug te kom na Italië, waar werkloosheid onder die jeug is nog steeds baie hoog. Al hierdie mense is op soek na Brexit met geregverdig bekommernis. Wat sal gebeur as Brittanje verlaat die EU? Sal al die Italianers (of al die Europeërs burgers) het oornag onwettige immigrante? Hierdie aspek is nie duidelik bespreek en sal sekerlik 'n warm onderwerp word tydens die verkiesings tydperk, ook gegewe die aantal Britte in die buiteland woon in die Europese Unie, wat tans 2 miljoen.
Politiek gesproke steun premier Matteo Renzi David Cameron ondubbelsinnig in sy versoeke aan die Europese Unie. Dit kan vanuit 'n buitestanders perspektief verbaas: Renzi se Demokratiese Party is nie net die grootste sentrum-linkse party in die Europese Parlement nie, maar die party is die enigste groot politieke party wat eksplisiet pro-Europees in Italië is. Die sentrum-regse partye is almal min of meer Euroskepties, met Berlusconi se Forza Italia die mildste en die Lega Nord die sterkste. Selfs die post-ideologiese Vyfsterbeweging het 'n harde Euroscepticus, wat die UKIP in die Verenigde State ondersteun Europa van vryheid en demokrasie Groep (EFD). Hulle is ook besig om 'n referendum oor die EU kry, spesifiek oor die vraag of Italië in die eurosone moet bly of gaan terug na sy eie geldeenheid (ten spyte van die feit dat dit nie moontlik is volgens huidige Europese verdrae).
Net gister het Gianni Pittella, lid van die Demokratiese Party en president van die S&D in die Europese Parlement, gesê 'as sommige lede van die EU wil integreer met gemeenskaplike beleid, kan hulle dit doen sonder dat die Verenigde Koninkryk grense stel. As die Verenigde Koninkryk wil integreer, is dit goed. As dit nie wil nie, is dit vry om dit nie te doen nie, maar dit kan die ander nie keer om voort te gaan [met integrasie] nie. " 'N Verklaring wat, al is dit nie hard nie, ten minste duidelik is in die implikasies daarvan: die Verenigde Koninkryk moet kies vir sy eie toekoms in die EU, maar kan nie sy siening aan die res van die lidlande afdwing nie. Hierdie toespraak, gehou deur een van die mees gerespekteerde Italiaanse politici in die Europese parlement, strook perfek met die siening van Renzi en sy regering oor Europese aangeleenthede.
So hoekom nie Renzi ondersteun Cameron?
Die hoofrede is heeltemal politieke: oor die afgelope maande Renzi begin bevraagteken die huidige Duitse-geleide beleid, vra vir meer buigsaamheid en 'n definitiewe einde van die soberheid metings steeds in plek. Ver van wil die einde van die Unie, Renzi gepraat van 'n gereformeerde Unie.
Ondanks Renzi se beste bedoelings, word Italië egter steeds gesien as 'n onbetroubare vennoot en het hy nie 'n sterk hefboomwerking in die Europese Unie nie. Dus het Renzi begin soek na bondgenote onder ander Europese leiers om 'n front te skep in teenstelling met die huidige Duits-Franse leierskap.
Ten spyte van heeltemal ander sienings oor die EU, deel Cameron steeds die wil van die EU. Dit maak die Britse premier 'n perfekte vennoot vir Renzi. En ook vir Cameron is die ondersteuning van Renzi belangrik, want hy moet sekere lande hê as dit nie ten volle aan sy kant is nie, ten minste nie openlik vyandig nie. Renzi is onder diegene wat 'n kompromisooreenkoms vra, en ondersteun Donald Tusk se teenvoorstelle as 'n goeie transaksie.
Vir hierdie belangrike Europese beraad kan en wil Renzi nie afwyk van die algemene opdrag om die beste ooreenkoms te bereik om die Verenigde Koninkryk in die EU te handhaaf nie, die beste ooreenkoms wat nie die belang van Italië moet benadeel nie. Veral die nie-euro-beskermende versoek word in Italië (maar ook in Frankryk) nie baie goed gesien nie, omdat dit een land spesiale behandeling gee en 'n gevaarlike presedent skep. In die laaste verklaring van Renzi oor die onderwerp word duidelik gemaak dat Italië nie sal afsien van die kern van die Euro nie en dit ook duidelik maak dat Italië die rigting van Europa sterk wil bevestig.
Die langtermyn-doel van Renzi is om Cameron aan sy kant te hê sodra Italië sy stabiliteitswet aan die Europese Unie sal voorlê, om meer buigsaamheid te hê om die stadige herstel van Italië te bevorder. Dit is 'n groot waagstuk vir Italië, want in die geval van Brexit sal Italië nie net 'n potensiële bondgenoot verloor nie, maar ook sy beeld met ander lidlande in gevaar stel.