Camino Frances 2016 - Dag 10: Van Hospital da Condesa na Samos (ongeveer. 26 km) 7 - opvoedingLees Meer
Hoof opvoeding Camino Frances 2016 - Dag 10: Van Hospital da Condesa na Samos (ongeveer. 26 km) 7
Maandag 12de.09.2016 - hitte, koeie, beenkrampe
Vandag is ons al drie meer as vroeg op, want die nag in die 20-persoon-koshuis by Hospital da Condesa was allesbehalwe gemaklik. Ek het gevries, in my slaapsak verstrengel geraak en sommige medepelgrims het so gesnork dat selfs oordopjes nie gehelp het nie. Boonop het een van die Nederlandse vroue 'n erge nagmerrie gehad en in die middel van die nag soos 'n woeste gebrul. Gemaklik en ontspanne is beslis anders en daarom pak ons ​​ons goed om 05:30 en vat vlug. Kom ons kom uit hierdie aaklige plek.
Begin in die donker
Dis nog baie donker buite en my bui is nogal in die kelder. Ek is moeg, honger en ek weet dat dit vir 'n rukkie nou baie steil opdraand gaan wees. Dat ek gister vir niks ter wêreld wou hardloop nie, irriteer my al baie. Aan die ander kant is ek egter nie seker wat op die ou end beter sou gewees het nie: Gister in die middag hitte teen die berg of vanoggend in die koelte, maar met honger en onwilligheid. Die feit is, ek voel verskriklik swak vanoggend. Baie swakker as gistermiddag. Maar dit help nie: Santiago wag. En so sukkel ek uiteindelik opwaarts, meter vir meter.
Wanneer ek reeds glo dat ek vir ewig vasgevang is in hierdie hel van duisternis, honger en strawwe opgang, verskyn die volgende dorpie uiteindelik voor ons. Halleluja! Ons gaan die dorpsplein binne en die eerste ding wat ek sien is 'n yslike hond wat sonder 'n leiband om die plein hang. Ek is seker ek sou myself van vrees vies gemaak het as ek nie so graag 'n blaaskans wou gehad het nie. En 'n koffie. Gelukkig is een van die eerste huise 'n albergue met 'n kafee / restaurant. En die lig is reeds aan. Die Hospitalero laat ons vriendelik in vir 'n kort rustyd en ek kan om sy nek val, ek is so dankbaar.
Dit gaan uiteindelik weer af
Met Cafe con Leche en vars croissants lyk die wêreld baie beter en ek is uiteindelik lus om die dag aan te pak. Veral omdat ons uiteindelik die werklik strawwe bergverhoë agter die rug het. Van nou af gaan dit weer af. Streng gesproke, selfs sowat 850 meter hoog. Buite raak dit al donker toe ons die laaste happie croissant met die laaste sluk koffie afspoel en ons pad weer verfris begin. Die yslike hond kuier nog op die dorpsplein, maar ignoreer ons heeltemal. Hy is seker selfs baie gaaf. Net oorgroot. As ons nog aan die monsterhond dink, stap ons uiteindelik uit die dorp, gelukkig die dag in en maak vinnig etlike kilometers. Die temperatuur vanoggend is puik. Dis lekker vars, maar nie so koud dat jy vries nie. Boonop gaan dit geleidelik afdraand op aangename paadjies en die landskap is absoluut wonderlik. Galicië laat my 'n bietjie aan Ierland dink en ek is reeds mal oor die streek.
Koeie, koeie en nog koeie
Terwyl ons afdraand stap, verskyn daar skielik 'n trop koeie voor ons. Behalwe kalwers. Die trop versprei gelukkig oor 'n groot deel van die pad en dit is onmoontlik om die diere te vermy. My hart sak en ek moet dink aan 'n storie wat my ma gereeld vertel het. Sy is een keer deur 'n koei gejaag en sedertdien hou sy net van koeie op haar bord. Ek sal nou so 'n steak verkies, maar dit help nie. Eers die monsterhond vanoggend en nou gaan dit ook deur 'n trop koeie. Wat doen jy nie om by Santiago uit te kom nie. Baie stadig sluip ons verby die yslike diere en ek dink ek hou my asem die hele pad op. Die koeie is baie onbeïndruk deur ons en staar net vreemd. Ons word nie gejag of geskop nie en goddank laat ons die trop vinnig agter ons. Heeltemal onbeskadig, maar met 'n goeie dosis adrenalien in die bloed.
'n Paar minute nadat sy die trop koeie ontmoet het, raak Sandra vir die eerste keer aansienlik agter op ons reis. Nie meer met Speedy Gonzales nie. Sy sleep haarself altyd die berg af met erger pyn in haar voet. Terwyl sy kwaai vloek, sê ek elke paar minute vir haar dat ons verseker onder sal wees. Maar ons is natuurlik nie en ek is baie bly as daar na 'n rukkie uiteindelik 'n kroeg voor ons verskyn. Terloops, weer perfekte tydsberekening, want dit is nou kort na 10:00 en dus tyd vir ons bier & Fanta breek.
Toe ons by die kroeg instap, gewaar ek dadelik 'n paartjie wat ook 'n blaaskans vat en by die kroeg sit met koffie en koek. Al sien ek hulle eers net van agter af, word dit vinnig duidelik dat dit Gini en Andi is. Nadat ons mekaar gister oral gemis het, is die vreugde twee keer so groot dat ons mekaar weer gevind het. En ek sien baie uit na wat hulle twee te sê het oor die briefie wat ons gister vir jou gelos het op die opgang na O Cebreiro. Ongelukkig het hulle glad nie ons boodskap gesien nie en ek is ietwat teleurgesteld. Sou pret gewees het.
Terwyl ek en Dirk met Gini en Andi gesels, merk ek na 'n paar minute dat Sandra vermis word. Sy wou eintlik net vir 'n oomblik badkamer toe gaan, maar op een of ander manier het sy nooit teruggekom nie. Ek het 'n slegte gevoel en as 'n voorsorgmaatreël gaan soek ek haar. Sy is nie op die toilet nie – maar ek kry haar by een van die tafels voor die kroeg. Sy sit in die son, rook 'n sigaret en tjank van snot en water. Ek besef dat die pyn in haar voet seker baie erger is as wat aanvanklik gedink is. Met nog 'n sigaret oorweeg ons saam wat ons nou kan doen. Gelukkig het ek 'n paar kinesio-bande by my en ons besluit ons gaan dit probeer. Ons het geen idee hoe om hulle behoorlik vas te plak nie, maar op een of ander manier verbind ons die enkel met kleefband in turkoois en pienk en hoop vir die beste.
Terug in die kroeg vertel Andi en Gini vir ons dat hulle vandag na San Xil wil voortgaan en vra of ons nie saam met hulle wil kom nie. Dit is nog 'n lang pad om daar te kom en ons twyfel of Sandra dit met haar voet kan doen. As 'n voorsorgmaatreël stel ons ons dus nie 'n besonder ambisieuse doelwit nie en laat Gini en Andi vir eers alleen aanbeweeg. Op die laatste in Santiago sal julle mekaar weer sien.
Nadat Sandra uiteindelik bietjie bedaar het en seker is dat ons weer bietjie kan stap, sit ons ook weer weg en pak die laaste afdraande na Triacastela aan. Daar aangekom, soek ons ​​eers 'n apteek en koop Voltaren en 'n verband. Ons stop in 'n kroeg reg in die hoofstraat, bederf onsself met 'n paar bocadillo's vir middagete in die middagson, behandel Sandra se voet met die pyngel en dink oor hoe om nou te werk te gaan.
Ten spyte van haar pyn wil Sandra bitter graag 'n bietjie verder gaan en ek kan dit baie goed verstaan. Triacastela is regtig nie die mooiste idille nie en ek is nie besonder lus om vandag hier te bly nie. As 'n verdere gedeelte van die roete stel ons pelgrimsgids twee verskillende roetes voor. Ons kan Gini en Andi steeds na San Xil volg, hoewel die pad hierheen baie strawwe en steil behoort te wees. Of ons neem die alternatiewe roete via Samos. Dit is 5 kilometer langer, maar volgens die pelgrimsgids behoort dit veel minder inspannend te wees. Uit inagneming van Sandra se enkel besluit ons om die roete via Samos te vat en vir vandag daar klaar te maak.
Hol paadjies, trappaadjies, beenkrampe
Die paadjie lei aanvanklik rustig teen die berg af op 'n mooi plattelandse pad. Dan gaan dit voort op klein bospaadjies. Sandra se enkel word stadig beter en sy vorder weer redelik goed. Ongelukkig het ek self weer op 'n punt gekom waar alles my vies maak. Dit is nou vroegmiddag, die koelte van die oggend het plek gemaak vir aaphitte en die son slaan so uit die lug neer dat elke tree marteling is. So 5 kilometer voor Samos kry ek skielik 'n kuitkramp. Sandra en Dirk is nêrens te sien nie, maar hulle kon my in elk geval nie gehelp het nie. Die laaste paar kilometer na Samos baklei ek my pad teen die berg af deur myself huppelend van verskriklike pyn en vir die laaste kilometer voel dit of ek 'n hele uur nodig het.
Die pad gee jou wat jy nodig het wanneer jy dit nodig het
Dirk wag vir my voor die ingang na Samos en lyk van ver af totaal gelukkig. Soos ek nader kom, sien ek hoekom: Voor een van die eerste huise is daar 'n tafeltjie met krasse vol koel water, glase en vars vrugte. Spesiaal blootgestel vir moeë pelgrims. Vry. My waterbottel is al etlike kilometers leeg en ek was dors vir wat soos 'n ewigheid voel. Die vars water is dus soos 'n geskenk uit die hemel en 'n ou pelgrimswysheid kom dadelik by my op: "Die pad gee jou altyd presies wat jy nodig het wanneer jy dit nodig het". Die Camino is fassinerend.
Toe ek uiteindelik mank, maar darem in 'n baie beter bui, in Samos aankom, sit Sandra gemaklik in 'n kroeg. Sy wag al sowat 45 minute vir ons terwyl sy aan haar bier teug. Gelukkig om uiteindelik daar te wees, sit ons saam met Sandra, bestel ook 'n bier, en sy vertel ons dat die Hollanders van gister en eergister ook hier is. Dit lyk amper of hulle ons agtervolg. Of ons die Nederlanders. Afhangende van hoe jy daarna kyk. Die groep is darem baie gaaf en omdat daar nog plekke beskikbaar was in die Albergue langs die kroeg en die Nederlanders gaande was oor die duvets daar, het Sandra ons klaar gereël om daar te slaap.
Verveling en vreemde ontmoetings
Die res van die dag in Samos gee nie veel meer nie. Sandra se enkel is nog bietjie gehawend en my kuit is nog baie seer van die kramp op die afdraande. Ons verken dus net vlugtig die stad 'n bietjie, koop 'n paar goedjies in die supermark en gaan eet dan krokettes en toebroodjies. Ons besoek nie eers die bekende klooster van Samos nie, wat in retrospek 'n absolute skande is. Nie net is die klooster veronderstel om pragtig te wees nie, maar dit is ook bekend as een van die oudste kloosters in die Westerse wêreld.
In plaas daarvan om die klooster te besoek, hou die Weg van St. Jakobus vandag net nuuskierige ontmoetings vir ons in. Ons leer Rik oor aandete ken. 'n Totaal mal ou van Skandinawië wat dadelik 'n oog op Sandra werp. Hy gaan sit saam met ons aan tafel, nooi Sandra vir 'n bier en vertel verwarde stories oor homself, half in Engels en half in Duits. Hy wil Sandra reguit na sy tent in die bos neem en as voorsorgmaatreël vlug ons. Voor die deur van die Albergue ontmoet ons weer die Nederlandse groep. Hulle sit op die trappe, drink wyn en bied ook vir ons 'n glas aan. Ons aanvaar met dank. Enigiets beter as daardie vreemde Rik.
Cheers vir knus duvets
Wanneer dit stadig donker word buite, maak ons ​​uiteindelik ons ​​pad na ons beddens. Ek sien uit na Kersfees soos 'n klein kindjie op die duvet. Kuier uiteindelik weer in 'n dik kombers. Na dae in die slaapsak voel dit soos die hemel. Ongelukkig word my vreugde oor die wonderlike plafon redelik vinnig gedemp as ek die weerberig vir môre sien. Reën word voorspel. Vir die eerste keer sedert ons 10 dae gelede begin het. 'n Kykie na buite bevestig die voorspelling: Donker wolke trek saam wat regtig nie goed lyk nie. Maar ek wil nie eers daaraan dink dat ek môre deur die reën moet stap nie. En so kruip ek in my kombers in, skakel my oudioboek aan en raak amper dadelik aan die slaap.