View cart “Die merk: Die heerskappy van die dier / Tim LaHaye en Jerry B. Jenkis” has been added to your cart.
Handleiding by die Nuwe Testamente IV / AB du Toit Turkse bad - Wikipedia
’n Hamam in Istanboel wat deur Mimar Sinan ontwerp is.
In ’n moderne hamam.
’n Hamam (van Arabies: حمّام, ḥammām) is ’n Midde-Oosterse weergawe van ’n stoombad. In Wes-Europa was die Turkse bad as ’n manier om te was en ontspan veral in die Victoriaanse tydperk gewild. Om ’n Turkse bad te gebruik is soortgelyk aan ’n sauna, maar dit is nader verwant aan antieke Griekse en Romeinse badgeriewe.
Die woord ḥammām is afgelei van die Arabiese stam ḥmm wat hitte beteken en waarvan baie ander woorde afgelei is wat met warm verband hou, soos warmbron, koors, ens.
Marmerwasbak met goue kraan, Topkapı-paleis.
Die hamam kombineer die funksies en struktuur van sy voorgangers in Anatolië, die Romeinse Ryk en die Bisantynse Ryk met die Sentraal-Asiatiese Turkse tradisie van stoombaddens, rituele reiniging en respek vir water. Die Ottomaanse hamans het egter ontwikkel van annekse aan moskees tot sosiale instellings en eindelik, danksy arigtekte soos Mimar Sinan, tot groot komplekse. Die beste voorbeeld hiervan is die Çemberlitaş Hamamı in Istanboel, wat in 1584 gebou is.
’n Tipiese hamam bestaan uit drie kamers wat vebind is: die sıcaklık, die eerste warm kamer, die tepidarium, die tweede warm kamer, en die soğukluk, die afkoelkamer.
Die sıcaklık het gewoonlik ’n groot koepel met klein vensters wat net min lig deurlaat. Dit het ook ’n groot marmerblad in die middel waarop kliënte kan lê en fonteine in die hoeke. Die tepidarium word gebruik om met seep en water te was en die soğukluk is om te ontspan, aan te trek en iets verfrissends te drink.
Hamams het gewoonlik aparte geriewe vir mans en vroue of hulle word op verskillende tye toegelaat. Omdat die hamams in die Ottomaanse tydperk sosiale vergaderplekke was, was hulle in feitlik elke stad te kry. Daar was dikwels tradisionele vermaak soos dans en kos, asook spesiale seremonies soos voor troues, vir die viering van vakansiedae, geboortes, ens.
Daar is gewoonlik spesiale bykomstighede in ’n hamam, soos ’n peştemal (’n spesiale sy- of katoenlap om die lyf mee te bedek), nalın (houtskoene sodat ’n mens nie op die nat vloere gly nie), kese (rowwe vingerlose handskoene vir masserings), en soms juweliersdosies, vergulde seepkissies, spieëls, parfuumbottels, ens.
Cosgrove, J. J. (2001), Design of the Turkish Bath, Books for Business, ISBN 9780894990786, http://books.google.com/books?id=D4cHAAAACAAJ Yilmazkaya, Orhan; Deniz, Ogurlu (2005), Turkish Baths: A Light Onto a Tradition and Culture (2 ed.), Çitlembik, ISBN 9789756663806, http://books.google.com/books?id=psdNPwAACAAJ Eksterne skakels[wysig | wysig bron]
Hamams in die Islamitiese tradisie
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Turkse_bad&oldid=1436532"	Kategorie: Kultuur in Turkye	Navigasie-keuseskerm
العربيةБългарскиBosanskiCatalàDanskDeutschΕλληνικάEnglishEspañolEuskaraفارسیSuomiFrançaisGalegoעבריתहिन्दीHrvatskiMagyarBahasa IndonesiaItaliano日本語Қазақша한국어LatviešuМакедонскиമലയാളംNederlandsNorsk bokmålOccitanPolskiPortuguêsРусскийSrpskohrvatski / српскохрватскиСрпски / srpskiSvenskaTürkçeУкраїнськаOʻzbekcha/ўзбекча中文	Wysig skakels	Die bladsy is laas op 21 Maart 2016 om 16:51 bygewerk.