Geskryf deur Mikael Klintman
Die sameswering van die plat aarde word al hoe gewilder. Elena Schweitzer
Ten spyte van kreatiewe pogings om dit aan te pak, geloof in samesweringsteorieë, alternatiewe feite en vals nuusprogramme geen teken van afneem nie. Dit is duidelik 'n reuse-probleem soos gesien klimaatverandering, entstowwe en kundigheid in die algemeen - met anti-wetenskaplike houdings toenemende politiek beïnvloed.
Waarom kan ons nie keer dat sulke sienings versprei nie? My mening is dat ons dikwels nie hul oorsake verstaan ​​nie as ons aanvaar dat dit onkunde is. Maar nuwe navorsing, gepubliseer in my boek, Kennisweerstand: Hoe ons insig van ander vermy, toon aan dat die vermoë om geldige feite te ignoreer waarskynlik deur die menslike evolusie aanpasbare waarde gehad het. Daarom is hierdie kapasiteit vandag in ons gene. Uiteindelik is dit die beste opsie om die probleem te probeer besef.
Openbare intellektuele het tot dusver ongeveer twee kernargumente oor ons post-waarheidswêreld gemaak. Die dokter Hans Rosling en die sielkundige Steven Pinker argumenteer dat dit ontstaan ​​het as gevolg van tekorte in feite en beredeneerde denke - en daarom voldoende met onderwys aangepak kan word.
Intussen is die Nobelpryswenner Richard Thaler en ander gedragsekonome het getoon hoe bloot die voorsiening van meer en beter feite reeds gepolariseerde groepe lei om nog meer gepolariseer te word in hul oortuigings.
Tyler Merbler / Flickr, CC BY-SA
Die gevolgtrekking van Thaler is dat mense diep irrasioneel is en met skadelike vooroordele werk. Die beste manier om dit aan te pak, is dus om ons irrasionele breine te versmoor, byvoorbeeld deur inenting teen masels te verander van 'n opt-in na 'n minder lastige opsie om uit te kies.
Sulke argumente het dikwels goed geklink by gefrustreerde klimaatwetenskaplikes, openbare gesondheidskundiges en landbouwetenskaplikes (wat kla oor GMO-teenstanders). Tog is hul oplossings duidelik onvoldoende vir die hantering van 'n feitebestande, gepolariseerde samelewing.
In my uitgebreide studie het ek 'n onderhoud met talle vooraanstaande akademici aan die Universiteit van Oxford, London School of Economics en King's College in Londen gevoer oor hul siening. Hulle was kundiges op die gebied van sosiale, ekonomiese en evolusionêre wetenskappe. Ek het hul kommentaar geanaliseer in die konteks van die jongste bevindings oor onderwerpe wat wissel van die oorsprong van die mensdom, klimaatsverandering en inenting tot godsdiens en geslagsverskille.
Ek het ontdek dat baie van weerstand teen kennis beter verstaan ​​kan word as 'n manifestasie van sosiale rasionaliteit. In wese is mense sosiale diere; om in 'n groep aan te pas is die belangrikste vir ons. Dikwels kan objektiewe kennissoeke help om groepbinding te versterk - soos wanneer u 'n goed nagevorsde aksieplan vir u kollegas by die werk opstel.
Maar wanneer kennis en groepverband nie saamval nie, prioritiseer ons dit dikwels om die mees geldige kennis in te span. In een groot eksperiment het dit geblyk dat beide liberale en konserwatiewe aktief was vermy gesprekke met mense van die ander kant oor dwelmbeleid, doodstraf en geweerbesit. Dit was die geval, selfs toe hulle 'n kans gekry het om geld te wen as hulle met die ander groep gesels. Deur die insigte van opponerende groepe te vermy, het mense daartoe bygedra om die siening van hul eie gemeenskap te kritiseer.
Net so, as u gemeenskap hewig teenstaan ​​teen wat 'n oorweldigende deel van die wetenskap oor die inenting of klimaatsverandering tot die gevolgtrekking kom, prioritiseer u onbewustelik dat u nie konflik daaroor kry nie.
Dit is verder gerugsteun deur navorsing wat toon dat die klimaatsnegers wat die hoogste punte behaal het op wetenskaplike geletterdheidstoetse, meer vertroue het as die gemiddelde in daardie groep dat klimaatsverandering nie plaasvind nie - ondanks die bewyse dat dit die geval is. En diegene onder die betrokke klimaat wat die meeste op dieselfde toetse behaal het, is meer vertroue as die gemiddelde in daardie groep dat klimaatsverandering plaasvind.
Hierdie logika om die middele te prioritiseer wat ons aanvaar en beveilig word in 'n groep wat ons respekteer, is diep. Die een van die vroegste mense wat nie bereid was om hul geloof te deel nie, loop die risiko om wantrouig te wees en selfs uitgesluit te word.
En sosiale uitsluiting was 'n geweldige verhoogde bedreiging teen oorlewing - wat hulle kwesbaar maak vir doodmaak deur ander groepe, diere of met niemand om mee saam te werk nie. Hierdie vroeë mense het dus baie laer kanse op voortplanting gehad. Dit blyk dus billik te wees dat die bereidheid om kennis en feite te weerstaan ​​'n evolusionêre, genetiese aanpassing van mense is tot die sosiaal uitdagende lewe in jagter-versamelaars samelewings.
Ons is vandag deel van baie groepe en internetnetwerke, en ons kan in 'n sekere sin 'soek' vir nuwe bondgenootskappe as ons ou groepe nie van ons hou nie. Tog deel die mensdom vandag dieselfde binêre ingesteldheid en 'n sterk strewe om te voorkom dat ons sosiaal uitgesluit word as ons voorouers wat net van 'n paar groepe geweet het. Die groepe waaraan ons deel is, help ook om ons identiteit te vorm, wat dit moeilik kan maak om groepe te verander. Individue wat voortdurend van groepe en menings verander, kan ook minder vertrou word, selfs onder hul nuwe eweknieë.
In my navorsing wys ek hoe dit belangrik is as dit kom by die hantering van feitelike weerstand. Uiteindelik moet ons sosiale aspekte in ag neem. Dit kan wees deur die gebruik van rolmodelle, nuwe maniere om probleme op te stel, nuwe reëls en roetines in ons organisasies en nuwe soorte wetenskaplike vertellings wat ooreenstem met die intuïsies en belangstellings van meer groepe as ons eie.
Daar is natuurlik geen kitsoplossings nie. Maar as klimaatsverandering vanuit die liberale / linkse morele perspektief hervorm word van die behoefte aan wêreldwye billikheid tot konserwatiewe perspektiewe van respek vir die gesag van die vaderland, dan is die heiligheid van God se skepping en die reg van die individu om nie hul lewensprojek deur die klimaat in die gedrang te bring nie. verander, kan dit beter konserwatief wees.
As ons sosiale faktore in ag neem, sal dit ons help om nuwe en kragtiger maniere te skep om geloof in samesweringsteorieë en valse nuus te beveg. Ek hoop dat my benadering gesamentlike pogings sal stimuleer om verder te gaan as geskille, vermom as kontroversie oor feite, en in gesprekke oor wat dikwels dieper vir ons as sosiale wesens belangrik is.
Mikael Klintman, PhD, professor, Lund Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Hoe geloof gewortel word in evolusie en nie onkunde nie