“Ek het vir julle arm geword; Ek het ‘n bedelaar vir julle geword; Ek is vir julle gekruisig; Ek is vir julle begrawe; in die hemel bid ek tot die Vader vir julle; Ek is deur die Vader na die aarde gestuur om vir julle in te tree.”
Dit is hierdie onverskilligheid oor ons siele, hierdie asem van God in ons aardse natuur, wat die onbestendigheid en die onveiligheid wat ons daagliks ervaar, aan die gang sit. Want as ons ons oor ons siele sou bekommer, sou ons die gebod van die liefde, die kerngebod van die Nuwe Testament, daardie verbond wat ons met God geteken het, in werking stel. Dan sou ons die hongeres voed, sou ons hulle wat dors het te drinke gee, sou ons almal in nood herberg gee, sou ons die pyn van die siekes stil, sou ons diegene in die gevangenis besoek.
En tog, selfs nou dat die liggaam van die mensdom ernstig siek is, moet ons ons hoop op die Here lewendig hou. Solank ons die selle van die liefde aktiveer in ‘n liggaam wat deur die gevaalike virus van haat besmet is. Haat vir iemand wat ‘n ander velkleur, godsdiens, taal, en ideologie het as ons s’n. Haat wat die God van liefde en vrede omskep in ‘n bestraffende en wraaksugtige God. Daardie haat wat nie die God van die Skepping aanroep nie, die God wat lewe in die wêreld lewe en vir die verlossing van Sy wêreld, maar ‘n kwaadwillige God wat die vernietiging van Sy skepping heilig.