Jensma was een van die groot literêre revolusionêre in ons land, en juis die revolusionêre aard van sy projek het hom te gevaarlik gemaak om binne die Suid-Afrikaanse literêre sisteem te assimileer (alhoewel daar binne ten minste die Engelse literêre wêreld pogings in dié verband aangewend is).
Terwyl die groot kokkedore van die politiek rondom die onderhandelingstafel sit en ’n bloudruk vir die sogenaamde nuwe Suid-Afrika ontwerp, lyk dit redelik seker dat een sisteem ’n ander sisteem gaan aflos, dat een “taal” die ander gaan vervang. Dis miskien juis hier dat Afrikaans en sy “klein” tale ’n geleentheid kan vind vir die bevrydende revolusionêre uitspraak, nie deur die status van die “groot” ampstaal te behou nie, maar inteendeel, deur klein te word. (Pakendorf 1993:105–6)