Een van die implikasies van n terugkeer na die Ou-Testamentiese wet is die oorskakeling na die eksklusiewe gebruik van Hebreeuse name vir die Here Jesus en sy Vader. n Beweging terug na hierdie name gaan gepaard met n vasberade poging om die Christelike geloof te Judaïseer en sy wortels na die Joodse kultuur te herlei. Johannes sê: En aan haar [die bruid] is gegee om bekleed te wees met rein en blink fyn linne, want die fyn linne is die regverdige dade van die heiliges (Op. 19:8). Dit is veral in die laaste ses gedigte van die bundel waar onthou as aktiwiteit, en herinneringe die belangrikste tematiese aspekte word.[xv] Hierdie gedigte behels ‘n bestekopname van die huweliksverloop én die verblyf in die vreemde, dus van die meer onlangse verlede, en getuig van ‘n blik op gelukkige persoonlike herinneringe, maar veral op die ongelukkige afloop wat in die hede reflekteer. Dit is betekenisvol dat Jesus buitekant Jerusalem in die steengroewe van Salomo gekruisg is, waar die klippe vir die bou van die tempel uitgekap is. 'n Groot gedeelte van die berg is vir boumateriaal uitgekap, tot op 'n plek waar die rotse bros geraak en nie meer as bouklip geskik was nie.