1951 Die hekserywette van 1735, wat die praktyk van heksery tot 'n misdaad in Groot-Brittanje gemaak het, is afgeskaf.
1951 Die hekserymuseum op die Isle of Man is geopen met steun van Gerald Gardner.
1954 publiseer Gardner die eerste nie-fiksieboek oor Wicca, Heksery Vandag .
1962, Raymond en Rosemary Buckland, begin Hekse, het na die Verenigde State gekom en ander begin oplei.
1971 Die eerste feministiese verbond is in Kalifornië deur Zsuzsanna Budapest gestig.
1979 Starhawk gepubliseer Die Spiraal Dans: Die wedergeboorte van die antieke godsdiens van die Groot Godin .
1986 Raymond Buckland gepubliseer die Volledige Boek van Heksery.
1988 Scott Cunningham gepubliseer Wicca: 'n Gids vir die alleenstaande praktisyn .
2007 Die Amerikaanse weermagdienste het toegelaat dat die Wicca-pentagram op grafte in militêre begraafplase geplaas word.
Gerald Gardner, 'n Britse staatsamptenaar, word gekrediteer met die skepping van Wicca, hoewel 'n mate van meningsverskil steeds swaai om of dit waar is of nie. Gardner het aangevoer dat hy in die New Forest Coven, deur Dorothy Clutterbuck in 1939, geïnisieer is. Lede van hierdie verbond beweer dat hulle 'n tradisionele Wiccan-verbond was, waarvan die rituele en praktyke sedert die voor-Christelike tye geslaag is.
In 1951 is wette wat die heksery in Engeland verbied, herroep, en kort daarna het Gardner in 1954 sy eerste nie-fiksieboek gepubliseer, Heksery Vandag (Berger 2005: 31). Sy rekening is in twyfel getrek, eers deur 'n Amerikaanse praktisyn, Aiden Kelly (1991) en daarna deur ander (Hutton 1999; Tully 2011). Hutton (1999), 'n historikus wat die mees omvattende boek oor die ontwikkeling van Wicca geskryf het, beweer Gardner het iets meer diepgaande as om net 'n verborge ou godsdiens te kododeer en te publiseer: hy het 'n nuwe lewendige godsdiens geskep wat oor die wêreld versprei het. Gardner is in hierdie strewe gehelp deur Doreen Valiente, wat baie van die poësie wat in die rituele gebruik is, gehelp het om hulle geestelik te laat beweeg (Griffin 2002: 244).
Sommige van Gardner se studente of studente van diegene wat deur hom opgelei is, soos Alex en Maxine Saunders, het variasies van Gardner se geestelike en rituele stelsel geskep, wat nuwe sektes of vorme van Wicca aangespoor het om te ontwikkel. Van die begin af was daar 'n paar wat beweer het dat hulle reeds in die eeue ondergronds was. Nie een hiervan het die sukses van Gardner se weergawe of die ondersoek gekry nie. Dit is waarskynlik dat sommige van hulle beïnvloed word deur baie van dieselfde sosiale invloede wat Gardner ingelig het, insluitend die Westerse okkultiese of magiese tradisie, folklore en die romantiese tradisie, Vrymesselary, en die lang tradisie van dorpsgeneser-genesers of wyse mense ( Hutton 1999).
Daar word gewoonlik geglo dat die Britse immigrante Raymond en Rosemary Buckland Wicca na die Verenigde State gebring het. Maar die geskiedenis is eintlik meer kompleks, aangesien bewyse daarop dui dat afskrifte van Gardner se fiktiewe rekening van Heksery en sy nie-fiksieboek, Heksery Vandag is voor die aankoms van die Bucklands (Clifton 2006: 15) na die Verenigde State oorgebring. Nietemin was die Bucklands belangrik in die invoer van die godsdiens omdat hulle die eerste Wiccan-verbond in die Verenigde State geskep het en ander begin het. Een keer op die Amerikaanse grondgebied het die godsdiens aantreklik geword vir feministe wat 'n vroulike gesig van die goddelike en omgewingsbewustes gehad het wat op die viering van die seisoensiklusse getrek is. Beide bewegings het op sy beurt gehelp om die godsdiens te transformeer. Alhoewel die Godin gevier is, het die owerheid wat deur die Hoëpriesteress Gardner gelei is, nie 'n feministiese vorm van spiritualiteit ontwikkel nie. Dit was algemeen, byvoorbeeld, dat die Hoëpriester moet word om af te gaan wanneer sy nie meer jonk was nie (Neitz 1991: 353).
Miriam Simos, wat onder haar magiese naam, Starhawk, skryf, was instrumenteel in die totstandkoming van feminisme en feministiese kommer aan Wicca. Sy is geïnisieer in die Fairie-tradisie van heksery en in die feministiese spiritualiteitsgroep van Zsuzsanna Budapest. Starhawk se eerste boek, Die Spiraal Dans: Die Wedergeboorte van die Antieke Godsdiens van die Groot Godin (1979), wat albei die onderwerpe van haar opleiding saamgevoeg het, het meer as 300,000 2002 eksemplare verkoop (Salomonsen 9: 2006). Gedurende dieselfde tydperk het die godsdiens oorgegaan van 'n raaiselgodsdiens (een waarin heilige en magiese kennis voorbehou is vir ingewydes), met die fokus op vrugbaarheid, na 'n aardse godsdiens (een wat die aarde as 'n manifestasie van die godin kom sien het). - lewend en heilig) (Clifton 41: XNUMX). Hierdie twee veranderinge het daartoe bygedra om die godsdiens aantreklik te maak vir diegene wat geraak word deur feminisme en omgewingswese in die Verenigde State en in die buiteland. Die verspreiding van die godsdiens is verder aangehelp deur die publikasie van relatief goedkoop boeke en tydskrifte en die groei van die internet.
Aanvanklik het die Bucklands, volgens Gardner se diktee, beweer dat 'n neofiet deur 'n derde graad Wiccan opgelei moes word, iemand wat in 'n verbond opgelei is en drie grade of grade van opleiding gehad het, soortgelyk aan dié van die Vrymesselaars. Raymond Buckland het egter sy posisie hieroor verander. Hy het uiteindelik 'n boek gepubliseer en 'n video geskep wat verduidelik hoe individue selfinisieer kan word. Ander, veral Scott Cunningham, het ook geskryf hoe boeke wat gelei het tot selfinitiasie wat algemeen geword het. Wicca: 'n Gids vir eensame praktyk (Cunningham 1988) alleen het meer as 400,000 kopieë verkoop. Sy boek en ander boeke het gehelp om die tendens vir die meeste Wiccans te oefen. Die groot aantal webwerwe en die groei van sambreelgroepe (dit is groepe wat inligting verskaf, oop ritueel, en soms godsdienstige retraites, verwys na as feeste) maak dit vir Wiccans en ander heidene moontlik om kontak met ander te hou of hulle oefen in 'n verbond of alleen. Die groei van hierdie boeke en webwerwe het gehelp om Wicca minder van 'n geheimsdiens te maak. Aanvanklik was dit in die verbond dat esoteriese kennis geleer is, dikwels as geheime kennis wat net oorgedra kan word aan ander wat in die godsdiens geïnisieer is. Min, indien enige, van die rituele of kennis bly nou geheim.
Geloof in Wicca is minder belangrik as ervaring van die goddelike of magie. Dit is algemeen dat Wiccans sê dat hulle nie in die Godin (e) en God (s) glo nie; hulle ervaar hulle. Dit is deur middel van ritueel en meditasie dat hulle hierdie ervaring van die goddelike en magiese dade verkry. Die godsdiens is nie-leerstellig, met die Wiccan Rede "Doen soos jy wil solank jy geen kwaad doen nie" die enigste harde en vinnige heerskappy wees. Die godsdiens, volgens Gardner, bestaan ​​in heel Europa voor die koms van die Christendom. In Gardner se aanbieding balanseer die Godin en die God wat hy manlike en vroulike energie genoem het. Groepe, waarna verwys word, is ideaal om die balans te naboots deur ses vroue en ses mans saam te stel met 'n addisionele vrou wat hoëpriester is. Een van die mans in die groep dien as die Hoëpriester, maar die Priesteres is die groepleier. In werklikheid het 'n paar covens die presiese aantal deelnemers, hoewel die meeste klein groepies is (Berger 1999: 11-12).
Die ritueelkalender is gebaseer op 'n landboukalender wat vrugbaarheid beklemtoon. Hierdie klem word weerspieël in die verandering
verhouding tussen die godin en die god soos uitgebeeld in die rituele. Die Godin word as ewig beskou, maar van die dogtertjie na die ma verander; dan, in die spiraal van tyd, kom sy terug as 'n jong vrou in die lente. Die God word in die middel van die ma gebore uit die ma, word in die lente haar maag, sterf om die groei van gewasse in die herfs te verseker; dan word hy wedergebore by die wintersonstand. Die God word uitgebeeld met horings, 'n teken van viriliteit. Die beeld is 'n ou een wat tot die beeld van die duiwel in die Christendom omgeskakel is. Alle godinne word beskou as aspekte van die een Godin, net soos alle gode geglo word om aspekte van die een God te wees.
Die beeld van Wicca as die ou godsdiens, gelei deur vroue, wat die vrugbaarheid van die land, diere en mense gevier het, is deur Gardner van Margaret Murray (1921) geneem. Hy het die voorwoord aan sy boek geskryf. Sy het aangevoer dat die heksproewe 'n aanval op beoefenaars van die ou godsdiens deur die Christendom was. Gardner het van Murray die beeld van hekse van die verlede as genesers geneem wat hul kennis van kruie en magie gebruik het om individue in hul gemeenskap te help om siekte, onvrugbaarheid en ander probleme te hanteer. Teen die tyd dat Gardner skryf, is Murray beskou as 'n kenner op die heksproewe, alhoewel haar werk later aangeval is en nie meer deur historici aanvaar word nie.
Magiese en magiese praktyke word geïntegreer in die geloofstelsel van Wiccans. Die magiese stelsel is een wat gebaseer is op die werk van Aleister Crowley, wat Westerse esoteriese kennis gekodifiseer het. Hy het magie gedefinieer as die daad van veranderende werklikheid om te wil. Magiese praktyke het wakker geword en afgeneem in die Weste, maar het nog nooit verdwyn nie (Pike 2004). Hulle kan teruggevoer word in die twaalfde eeuse bewyse van die Cabbala en antieke Griekse gebruike deur die Christendom en was belangrik tydens die wetenskaplike revolusie (Waldron 2008: 101).
Binne Wiccan-rituele word geglo dat 'n vorm van energie verhoog word deur dans, sang, meditasie of dromme, wat kan wees gerig op 'n oorsaak, soos om iemand te genees of 'n werk te vind, parkeerplek of huur woonstel. Daar word geglo dat die energie wat 'n individu uitstuur, drie keer aan hom / haar sal terugkeer en daarom is die mees algemene vorm van magie genesende magie. Uitvoerende genesing help om te bewys dat die heks magiese krag het en dat hy dit goed gebruik (Crowley 2000: 151-56). Vir Wiccans word die wêreld as magies beskou. Daar word algemeen geglo dat die Godin of die God 'n individu 'n teken kan stuur of hulle rigting in die lewe kan gee. Dit kan tydens 'n ritueel of meditasie of in die loop van die alledaagse lewe gebeur as mense op ou vriende gebeur of iets in die sand op die strand vind wat hulle glo van invoer is. Magie is dus 'n manier om met die goddelike en die natuur te verbind. Magie word beskou as deel van die natuurlike wêreld en dui op individue se verbintenis met die natuur, mekaar en die goddelike.
Wiccans hou tradisioneel 'n boek van skaduwees, wat insluit rituele en magiese verbintenisse wat vir hulle gewerk het. Dit is algemeen dat die Hoëpriesteres en Hoëpriester, leiers van die verbond, hulle boek van skaduwees met hul inisiatief deel, sodat hulle sekere rituele heeltemal kan kopieer. Elke boek van skaduwees is uniek aan die Wiccan wat dit geskep het en is dikwels 'n kunswerk in sy eie reg.
Die meeste, hoewel nie alle, Wiccans glo in reïnkarnasie (Berger et al. 2003: 47). Die dooies word geglo dat hulle na Summerland tussen lewens gaan, 'n plek waar hul siel of essensie die geleentheid het om te reflekteer oor die lewe wat hulle geleef het voordat hulle weer by die wêreld aangesluit het om hul geestelike groei voort te sit. Karma van hul verlede se handelinge sal hul plasing in hul nuwe lewe beïnvloed. Maar, in teenstelling met die oosterse konsepte van reïnkarnasie wat die begeerte om hierdie siklus van geboorte, dood en reïnkarnasie te beëindig, beïndruk, word Wiccans positief na die lewe teruggekeer. Die innerlike wese is in staat om weer te reageer met diegene wat belangrik was in vorige lewens, geestelik leer en evolueer.
Binne Wicca is rituele belangriker as oortuigings aangesien hulle help om die praktisyn in aanraking te bring met geestelike of magiese elemente. Die belangrikste rituele behels die sirkel van die jaar (die agt sabbats wat ses weke uitmekaar kom gedurende die jaar) en word uitgevoer op die solstices, equinoxes en wat bekend staan ​​as die kruisdae tussen hulle. Dit herdenk die begin en die hoogte van elke seisoen en die veranderende verhouding tussen die God en die Godin. Geboorte, groei en dood word almal gesien as 'n natuurlike deel van die siklus en word gevier. Die veranderinge in die natuur word geglo dat dit in individue se lewens weerspieël word. Samhain (uitgespreek Sow-en), wat plaasvind op Oktober 31 st, word beskou as die Wiccan New Year en is van besondere invoer. Die sluiers tussen die wêrelde, dié van die lewendes en dié van die gees, word vanaand besonder dun. Wiccans beskou dit as die maklikste tyd van die jaar om die dooies in kontak te bring. Dit is ook 'n tyd waarin mense magiese werk sal doen om hul lewens van gewoontes, gedrag en mense wat nie meer 'n positiewe krag in hul lewens is nie, te ontslae te raak. Byvoorbeeld, iemand kan 'n ritueel uitvoer om uitstel uit te skakel of om hulle te help om hul energie te versamel om 'n doodloopbaan of 'n doodlopende verhouding te verlaat. In die lente vier die sabbats lente en vrugbaarheid in die natuur en in mense se lewens. Daar is altyd 'n balans in rituele tussen die veranderinge in die natuur en die veranderinge in individue se lewens (Berger 1999: 29-31).
Esbats, die viering van die maan siklusse, is ook van invoer. Die tekening van die maan, wat moontlik die bekendste ritueel in Wicca is as gevolg van 'n boek deur daardie titel deur Margot Adler (1978, 1986), behels 'n aanroeping waarin die Godin of haar magte die Hoëpriesterin binnegaan. Vir die duur van die ritueel word sy die godin inkarnaat (Adler 1986: 18-19). Hierdie ritueel word op die volle maan gehou, wat in haar fase as Moeder met die Godin geassosieer word. Nuwe mane of donker mane, wat met die kroon geassosieer word, word ook tipies gevier. Minder dikwels word 'n ritueel gehou vir die halwe maan of maan. Daar is ook rituele vir huwelike (na verwys as handvaske); geboortes (Wiccanings); en die verandering van status van deelnemers, soos die ouderdom of 'n ouderling of 'n crone word. Rituele word gehou vir inisiasie en vir diegene wat eerste, tweede of derde graad Wiccans of Hekses word. Rituele kan ook gedoen word vir persoonlike redes, insluitende rituele vir genesing, vir hulp met 'n spesifieke probleem of probleem, vir die viering van 'n gelukkige gebeurtenis, of om die gode vir hul hulp te bedank.
Wiccans voer hul magiese en heilige rites binne 'n ritueel-sirkel wat geskep word deur die ruimte te "sny" met 'n athame (ritueel mes). Omdat Wiccans nie normaalweg kerke het nie, moet hulle heilige ruimte vir die ritueel skep in wat normaalweg alledaagse ruimte is. Dit word gedoen deur die Hoëpriesteresses en Hoëpriester in die sirkels om die sirkel rond te loop terwyl hulle hul atames voor hulle uitstrek en sing. Deelnemers visualiseer 'n blou of wit lig wat in 'n sfeer uitstraal om 'n veilige en heilige plek te skep. Die Hoëpriesteress en Hoëpriester roep dan die wachttoren in, of dit is die kragte van die vier rigtings (oos, suid, wes en noord) en die godhede wat met elkeen van hulle geassosieer word. Hulle vestig gewoonlik die sirkel en die deelnemers met elemente wat met elk van hierdie aanwysings geassosieer word, wat op 'n altaar in die middel van die sirkel geplaas word (Adler 1986: 105-106). Altare word tipies versier om die ritueel wat gevier word, te weerspieël. Byvoorbeeld, by Samhain, wanneer die dood as deel van die lewensiklus gevier word, kan die foto's van oorlede familielede en vriende die altaar versier; Op Mei Dag (Mei 1 st) is daar vars blomme en vrugte op die altaar, wat nuwe lewe en vrugbaarheid simboliseer.
Sodra die sirkel gegooi is, word daar gesê dat deelnemers tussen die wêrelde in 'n veranderde bewussynstoestand is. Die rit vir die Spesiale viering word dan gevoer. Die Sirkel dien ook om energie te bevat wat opgebou word gedurende die rites totdat dit gereed is om vrygelaat te word in wat bekend staan ​​as die Cone of Power. Sang, dans, meditasie en sang kan almal deur Wiccans gebruik word om krag tydens 'n ritueel te verkry. Die magskegel word vrygelaat vir 'n doel wat deur die Wiccan-praktisyns gestel word. Daar kan een gedeelde doel wees, soos die genesing van 'n bepaalde persoon of die reënwoud, of elke persoon het sy of haar eie spesifieke magiese doel (Berger 1999: 31). Die seremonie eindig met 'n koppie wyn wat opgewek word en 'n athame het daarin gedompel, wat die unie tussen die Godin en die God simboliseer. Die wyn word dan om die sirkel geslaag met die woorde "Geseënd wees" en dronk deur die praktisyns. Koeke word geseën deur die Hoëpriesteress en Priester; hulle word ook geslaag met die woorde "geseën" en dan geëet word (Adler 1986: 168). Soms word rituele naak uitgevoer (skyclad) of in rituele klere, afhangende van die Wiccan tradisie en die plek waar die ritueel uitgevoer word. Buitelewe of openbare rituele word gewoonlik in klere of straatklere aangebied. Aan die einde van die rituele word die sirkel geopen en die Watchtowers word simbolies afgeneem. Tradisioneel deel mense dan 'n maaltyd, aangesien eetgewoontes gesien word as wat nodig is om deelnemers aan die grond te gee (dws help hulle om 'n magiese staat te verlaat en terug te keer na die alledaagse wêreld).
Alleenstaande praktisyns mag saam met ander Wiccans of Pagans vir die sabbats of esabats saamwerk of die rituele alleen verrig. Sommige groepe bied openbare rituele, dikwels in 'n huurruimte in 'n liberale kerk of die agterkamer van 'n metafisiese boekwinkel. As die praktisyn 'n ritueel alleen doen, verander hulle die ritueel soos nodig. Boeke en 'n paar webwerwe bied voorstelle om individuele praktisyns in staat te stel om hierdie rituele individueel te doen.
Volgens die American Religious Identity-opname wat in 2008 uitgevoer is, is daar 342,000 Wiccans in die Verenigde State. Dit is in ooreenstemming met die aantal tieners en opkomende volwasse Wiccans wat in die Nasionale Opname van Jeug en Godsdiens gevind word. (Smith met Denton 2005: 31; Smith met Snell 2009: 104). Baie kenners meen hierdie syfer is te klein, gebaseer op boekverkope van Wiccan-boeke en verkeer op die heidense webtuistes. Nietemin, die godsdiens is 'n minderheids godsdiens. Wiccans woon dwarsdeur die Verenigde State, met die grootste konsentrasie in Kalifornië waar tien persent van alle Wiccans woon. Die Distrik van Columbia en Suid-Dakota het die laagste persentasie, met een tiende van een persent van Wiccans wat in een van daardie gebiede woon (Berger ongepubliseer).
Daar is geen enkele leier vir alle Wiccans of Hekses nie. Die meeste is trots om leierloos te wees. Tradisioneel is Wicca geleer in koekies, maar 'n groeiende aantal Wiccans is self-geïnisieer, omdat hulle geleer het oor die godsdiens, hoofsaaklik uit boeke en sekondêr van Websites. Sommige individue word gerespekteer en bekend binne die gemeenskap, hoofsaaklik as gevolg van hul skryfwerk. Miriam Simos, wat onder haar magiese naam, Starhawk, geskryf word, word die beroemdste Heks van die Weste (Eilberg-Schwatz 1989) genoem. Haar boeke het 'n belangrike impak op die godsdiens gehad, en sy was die stigter en een van die leiers van haar tradisie, The Reclaiming Hekses. Selfs diegene wat nie haar boeke gelees het nie, kan beïnvloed word deur die idees, aangesien hulle soveel deel van die kerndenke van baie in die godsdiens geword het. Daar is 'n paar heidense sambreelorganisasies soos die Verbond van die Godin (CoG), EarthSpirit Community en die Cirkel Sanctuary wat feeste organiseer, oop rituele vir die groot sabbats, 'n webblad met inligting verskaf en diskriminasie vir alle heidene bestry. Hulle hef gewoonlik 'n klein fooi vir 'n lid en ander fooie vir oop rituele en feesbywoning. Niemand is nodig om 'n lid te wees nie, en daar is 'n groeiende aantal Wiccans wat nie lede van enige organisasie is nie. Tog bly hierdie groepe belangrik en baie van hulle leiers is bekend binne die groter heidense gemeenskap.
Daar is 'n langdurige debat onder praktisyns oor die groep se heilige geskiedenis soos deur Gardner aangebied. Alhoewel die meeste Wiccans dit nou as 'n fondamentmite beskou, glo dit dat dit letterlik waar is. Verskeie akademici, soos Hutton en Tully, het hul geloofsbriewe en werk in die praktyk getref deur praktisyns wat nie met hul historiese of argeologiese bevindings verskil nie. Hutton (2011: 227) beweer dat diegene wat hom kritiseer en ander wat Gardner se aanspraak op 'n ongebroke geskiedenis tussen die oudheid en die huidige praktyke van heksery gehad het, geen nuwe bewyse verskaf het om hul eise te ondersteun nie. Hutton (2011, 1999), Tully (2011) en ander let op dat daar sekere elemente bestaan ​​van kontinuïteit tussen pre-Christelike praktyke en huidige, veral in terme van magiese oortuigings en gebruike, maar dat dit nie 'n ongebroke godsdienstige tradisie aandui of praktyk. Hutton argumenteer dat sommige elemente van vroeëre heidense gebruike in die Christendom geïnkorporeer is, en sommige bly as folklore en is kreatief deur Gardner geabsorbeer. Wiccan-praktyke word volgens hom en ander deur vorige praktyke ingelig, maar dit beteken nie dat diegene wat in die vroeë moderne tydperk as hekse uitgevoer is, praktisyns van die ou godsdiens was soos Margaret Murray beweer het of dat huidige praktisyns in 'n onafgebroke lyn van pree is nie. Christelike Europeërs of Britte.
Alhoewel Wicca die afgelope twintig jaar aanvaarding gekry het, bly dit 'n minderheidsgodsdiens en moet dit nog veg godsdienstige vryheid. Wiccans het 'n aantal hofsake gewen, wat beteken dat die pentagram 'n aanvaarde simbool op grafte in militêre begraafplase is, en onlangs in Kalifornië die erkenning dat Wiccan-gevangenes met hul eie geestelikes (Dolan 2013) voorsien moet word. Desondanks bly daar diskriminasie. Byvoorbeeld, op Sondag, Februarie 17, 2013 Vriende van Fox-ankers, het Wicca bespot toe hulle berig het dat die Universiteit van Missouri alle Wiccan-vakansies erken het (in werklikheid is slegs die Sabbats erken). Die drie ankers het Wiccans aangekondig, óf dungeons en drake, of twee keer geskeide vroue wat in landelike gebiede woon, is middelvroue en soos wierook. Hierdie portret is albei vernederend en onakkuraat, aangesien alle navorsing aandui dat terwyl die meeste Wiccans vroue is, hulle geneig is om in stedelike en voorstedelike gebiede te woon en waarskynlik so jonk as middeljarig is, en is geneig om beter opgevoed te wees as die algemene Amerikaanse publiek ( Berger 2003: 25-34). Na 'n protes lei hoofsaaklik deur Selena Fox of Circle Sanctuary, het die netwerk om verskoning gevra. Tog glo die meeste Wiccan dat negatiewe beelde, soos die een wat op Fox-nuus verskyn, algemeen voorkom en individue se kanse op promosies kan beïnvloed en hul vermoë om tyd uit die werk te neem om hul godsdienstige vakansiedae te vier. Daar blyk egter 'n verskuiwing te wees van Wiccans wat gesien word as gevaarlike duiwelaanbidders om as dom, maar onskadelik beskou te word. Baie Wiccans het gewerk om hul godsdiens as 'n wettige en ernstige praktyk te erken. Hulle is aktief in inter-geloofswerk en neem deel aan die Wêreldparlement van Godsdienste.
Adler, Margot. 1978, 1986. Teken die maan af. Boston: Beacon Press.
Berger, Helen., A. 2005. "Heksery en neopaganisme." Pp 28-54 in Heksery en Magie: Hedendaagse Noord-Amerika, geredigeer deur. H elen A. Berger, 28-54. Philadelphia: Universiteit van Pennsylvania Press.
Berger, Helen A. 1999. 'N Gemeenskap van Hekse: Hedendaagse Neo-Paganisme en Heksery in die Verenigde State. Columbia, SC: Die Universiteit van Suid-Carolina Press.
Berger, Helen A. ongepubliseer "Die heidense sensus hersien: 'n internasionale oorsig van heidene.
Berger, Helen. A., Evan A. Leach en Leigh S. Shaffer. 2003. Stemme van die heidense sensus: Hedendaagse: 'n Nasionale Survey of Witches and Neo-Pagans in die Verenigde State. Columbia: SC: Die Universiteit van Suid-Carolina Press.
Buckland, Raymond. 1986. Buckland se volledige boek of heksery. St Paul, Mn: Llewellyn Publikasies.
Clifton, Chas S. 2006. Haar Versteekte Kinders: Die opkoms van Wicca en Heidense in Amerika. Walnut Creek, CA: Alta Mira Press.
Crowley, Vivianne. 2000. "Genesing in Wicca." Bladsy 151-65 in Dogters van die Godin: Studie van Genesing, Identiteit en Bemagtiging, geredigeer deur Wendy Griffin. Walnut Creek, CA: Alta Mira Press
Cunningham, Scott. 1988. Wicca: 'n Gids vir die alleenstaande praktisyn. St Paul, MN: Llewellyn Publikasies.
Dolan, Maura. 2013 "Hof herleef regsgeding wat Wiccan-kapelane in vrouegevangenisse soek" Los Angeles Times , Februarie 19. Toegang verkry vanaf http://latimesblogs.latimes.com/lanow/2013/02/court-revives-lawsuit-over-wiccan-chaplains-in-womens-prisons.html op Maart 27, 2013.
Eilberg-Schwatz, Howard. 1989. "Witches of the West: Neo-Paganism and Goddess Worship as Enlightenment Religions." Tydskrif vir Feministiese Studie van Godsdiens 5: 77-95.
Griffin, Wendy. 2002. "Godin Spirituality and Wicca." Pp 243-81 in Haar stem, haar geloof: vroue praat oor wêreldgodsdienste, geredigeer deur Katherine K. Young en Arvind Sharma. Boulder, CO: Westview Press.
Hutton, Ronald. 2011 "Revisionism and Counter-Revisionism in Pagan History" Die granaatjie12: 225-56
Kelly, Aiden. A. 1991. Die kuns van kuns bewerk: Boek I. St Paul, MN: LLewellyn Publikasies.
Murray, Margaret A. 1921, 1971. Die Witch-Cult in Wes-Europa. Oxford: Clarendon Press.
Neitz, Mary-Jo. 1991. "In Goddess We Trust." Bls.353-72 in In Gods vertrou ons geredigeer deur Thomas Robbins en Dick Anthony. New Brunswick NJ: Transaksie Pers.
Pike, Sarah. M. 2004. New Age en Neopagan Religions in Amerika . New York: Columbia University Press.
Salomonsen, Jone. 2002. Enchanted Feminism: The Reclaiming Hekses van San Francisco. Londen: Routledge Press.
Smith, Christen met Melinda. L. Denton. 2005. Soul soek: Die godsdienstige en geestelike lewe van Amerikaanse tieners. Oxford: Oxford University Press.
Smith, Christen met Patricia Snell. 2009. Siele in oorgang: Die godsdienstige en geestelike lewe van opkomende volwassenes. Oxford: Oxford University Press.
Starhawk. 1979. Die Spiraal Dans. San Francisco: Harper & Row-uitgewers
Tully, Caroline. 2011. "Ondersoek na die verlede is 'n vreemde land: kognitiewe afwyking as antwoord deur praktisyns heidene op akademiese navorsing oor die geskiedenis van heidense godsdienste. ' Referaat gelewer tydens die jaarvergadering van die American Academy of Religion, Orlando, FL.
Waldron, Dawid. 2008. Die teken van die heks: moderniteit en die heidense herlewing. Durham, NC: Carolina Academic Press.