Die slotgedagte korrespondeer weer met die van Hagar. Soos da Costa op grond van Jesaja 60 'n toekomsbeeld van Sion ontwerp, word hier met 'n berijming van Jesaja 35 'n ‘nuwe tijdkring’ aangekondig vir die binnelande van Afrika.
Wilgerboom-bogies (1912) is 'n bundel ‘vergeet-mij-nietjies’, gewij aan die nagedagtenis van ‘drie liewe dode’. Self sê die digter daarvan:
Weemoed en berusting is die grondtoon van die ‘ligte liedjies’, waarvan die inhoud, soos reeds die tietel aandui, grotendeels simbolies van aard is. Die wilgerboom in sij winterkleed is vir die digter 'n sinnebeeld van eie sielstoestand:
‘Uit d' eeuwe her’ roep die digter 'n beeld op: die bijbelse Rachelfiguur, ‘al-lijdens-Moeder’, verpersoonliking van vrouweleed. Haar lewensloop vorm die sentrale gedagte van die hele digstuk, maar met 'n doorlopende sinnebeeldige strekking. Telkens laat die digterverbeelding sij prototype van ‘lang verlee’ los om 'n oomblik te verwijl bij 'n ander beeld van ‘kort gelee’, en so word die eerste 'n simbool van die laaste, Rachel van die Boerevrouw uit die oorlog.
Rachel is 'n verse-snoer bestaande uit 'n voorsang en nasang, met die verse daartussen verdeel in drie groepe, elk waarvan weer
Rachel siek in die veld! Dit gee aanleiding tot 'n tussensang oor die genot daarvan ‘om siek te wees en dan 'n bed te hê’, en onwillekeurig denk die digter aan soveel Rachels sonder 'n bed:
Teen die end van die tweede afdeling krij ons nog 'n mooi natuurbeeld in Stof en 'n intiem-huiselike tafereeltjie in Die liewe poppespel. In die aanhef van die derde afdeling heet dit:
Die gedagte van die laaste koeplet word verder verduidelik in die daaropvolgende tussensang Skulpie van die See, wat herinner aan 'n strofe uit die voorsang en kenmerkend is vir Totius.