‫** PONTAL HOSTEL, ריו דה ז'ניירו **‬
Pontal Hostel ריו דה ז'ניירו
Avenida Paulo Tapaj, ריו דה ז'ניירו, ברזיל
Pontal Hostel, ברזיל
/ Avenida Paulo Tapaj, ריו דה ז'ניירו, ברזיל / פרטי קשר
מלון ריו דה ז'ניירו Visconde 204
ריו דה ז'ניירו Apartamento Constante 902
ריו דה ז'ניירו Apartment La Plage 3
Rodeway in קיסימי Reunion - 4 Bedroom Private Pool Home, Game Room, Cinema in קיסימי Unno Boutique in קיסימי Bella Vida - 4 Bedroom With Private Pool in קיסימי Clarion Maingate in קיסימי Knights West in קיסימי In Sý hande is jy veilig
On April 26, 2014 April 26, 2014 By baptistekerkkemptonparkIn Verlossing
Toe ek in graad 10 was het ek vir die tweede span krieket gespeel. Tydens een wedstryd het ons teenstanders se kolwer die bal reguit in die lug opgeslaan. Ek het en ‘n ander speler het gehardloop om die bal te vang. ‘Myne!’, het ek genomineer. Ek het reg onder die bal gaan staan. Dit het tussen my arms en my bors deurgeval. Ek het dit nie eers geraak nie. Die volgende dag het almal in die skool van my blaps geweet. Ek het die bynaam ‘drop catch’ geërf.
God sal jou nie laat val nie. In Sý hande is jy veilig. Jesus het gesê: “En Ek gee hulle die ewige lewe, en hulle sal nooit verlore gaan tot in ewigheid nie, en niemand sal hulle uit my hand ruk nie. My Vader wat hulle aan My gegee het, is groter as almal; en niemand kan hulle uit die hand van my Vader ruk nie.” (Johannes 10:28-29). Genesis 11:10-32 illustreer dit. In Engels noem ons hierdie leerstelling ‘the preservation of the saints’.
Sem se nageslag (v.10-26)
Die geslagsregister in Genesis 11 dek ‘n tydperk van omtrent 550 jaar. Noag en Sem sou dus nog geleef het toe Abram en Isak op die aarde was. Kom ons sit dit in perspektief: As mense nogsteeds so oud moes word, sou Martin Luther (gebore in 1483) nóg gelewe het. Noag het 950 jaar oud geword (8:28-29). As hy in ons tyd gelewe het sou daar op sy grafsteen gestaan het: Noag – 1064 tot 2014. En moenie vir ‘n oomblik dink Noag se jare was korter as ons s’n nie. Genesis 1:14 het God die son en maan gemaak om te “dien as tekens sowel vir vaste tye, asook vir dae sowel as jare.” ‘n Jaar was nog altyd een omwenteling van die aarde op die son. Die Jode het wel ‘n maankalender gebruik, maar selfs dán is ‘n jaar tussen 330 en 380 dae.
In Genesis 5 was mense oud wanneer hulle kinders gehad het. In Genesis 11 kry hulle kinders wanneer hulle 30 is. Die rede is duidelik: hulle moes die aarde gou vul na die vloed. Daarom het hulle ook baie ‘seuns en dogters gehad’ (11:11). Die mens se lewensjare het drie keer gehalveer na die vloed. Voor die vloed het mense 900 jaar oud geword (cf. Genesis 5). Die eerste geslagte ná die vloed het 450 jaar oud geword (v.12-17). Later het mense 200 jaar oud geword (v.18-26, 32). Vandag word mense 100 of minder.
Hoekom fokus Moses in hierdie verse op Sem se nageslag? Hy wil vir die eerste lesers wys (die Israeliete in die woestyn) hoe húlle op die aarde beland het. Sem was hulle voorvader. Die seën wat oor Sem uitgespreek is was ook vir húlle bedoel: “Geseënd is die HERE, die God van Sem. Maar Kanaän moet sy dienskneg wees.” (9:26). Eber en sy seun Peleg is deel van hierdie geslagsregister (v.16). Eber was die vader van die Hebreërs (14:13), en in Peleg se dae het die episode by die toring van Babel plaasgevind (10:25, 11:8-9). In v.26 staan Abram se naam voor sy broers s’n. Dis nie omdat hy die oudste seun was nie. Sy oudste broer is gebore toe Tera (Abram se pa) 70 was. Abram is eers gebore toe sy pa 130 was (sien v.32, 12:4).
Wat leer ons uit hierdie geslagsregister? God het vir Eva belowe dat haar ‘saad’ (Jesus) die slang se kop sal vermorsel (3:15). God het dus sy uitverkore geslag deur die vloed behou. Ook toe mense by die toring van Babel verstrooi is, het God die uitverkore geslag veilig gehou. Die mense in Genesis 11 is deel van Jesus se voorgeslagte: “[Jesus]… die seun van Abraham, die seun van Tera, die seun van Nahor, die seun van Serug, die seun van Rehu, die seun van Peleg, die seun van Heber, die seun van Sela, die seun van Kainan, die seun van Arpágsad, die seun van Sem, die seun van Noag” (Lukas 3:34-36).
Dwarsdeur die geskiedenis het God sy volk veilig gehou. Abram moes vir Isak offer. Maar hoe kon dit wees; die Messias moes uit hierdie lyn gebore word? God het vir Isak gespaar. God het vir Josef Egipte toe gestuur om die koring in skure te versamel, sodat Hy die uitverkore geslag aan die lewe kon hou. God het sy uitverkore volk beskerm toe hulle in Egipte was. God het hulle vir 40 jaar in die woestyn behou. Hy het die Kanaäniete voor hulle oë verdryf, sodat hulle die land kon inneem. Die Messias moes uit Dawid se geslag gebore word. Saul en Absalom het vir Dawid probeer doodmaak, maar die Here het hom beskerm. Koningin Atalia wou die hele koninklike bloedlyn uitwis. Maar God het ‘n baba weggesteek, want die Messias moes uit hierdie nageslag kom (2 Kronieke 22:10-12). Die Israeliete is deur die Babiloniërs weggevoer. God het hulle behou en 70 jaar later teruggebring Jerusalem toe. Tussen die Ou- en Nuwe Testamente is daar ‘n 400 jaar stilte. Ook in hierdie tydperk het God sy volk bewaar. In Matteus 2 wou Herodes die Grote vir Jesus doodmaak. Hy was onsuksesvol. In Matteus 4 versoek die duiwel vir Jesus, maar weereens beskerm God Hom. In Lukas 4:29 wou Jesus se vyande Hom van ‘n krans afgooi. Hulle kon nie hul planne uitvoer nie. In Johannes 8:59 wil die Jode Hom stenig, maar sonder sukses. Uiteindelik word Jesus gekruisig, maar God wek Hom op uit die graf.
Soos wat God vir Jesus behou het, sal Hy sy uitverkore geslag (1 Petrus 2:9), sy kerk tot die einde toe bewaar: “sodat ons ‘n onverganklike en onbesmette en onverwelklike erfenis kan verkry, wat in die hemele bewaar is vir ons wat in die krag van God bewaar word deur die geloof tot die saligheid wat gereed is om geopenbaar te word in die laaste tyd.” (1 Petrus 1:4-5). Judas skryf aan “die wat geroep, in God die Vader geheilig en vir Jesus Christus bewaar is:… Aan Hom nou wat magtig is om julle van struikeling te bewaar en julle sonder gebrek voor sy heerlikheid te stel met gejuig” (Judas 1, 24). Paulus sê dat “Hy wat ‘n goeie werk in julle begin het, dit sal voleindig tot op die dag van Jesus Christus” (Filippense 1:6). En weer: “Want ek is versekerd dat geen dood of lewe of engele of owerhede of magte of teenwoordige of toekomende dinge of hoogte of diepte of enige ander skepsel ons sal kan skei van die liefde van God wat daar in Christus Jesus, onse Here, is nie.” (Romeine 8:38-39). Aan die einde van sy lewe het hy gesê: “En die Here sal my verlos van elke bose werk en my red om in sy hemelse koninkryk in te gaan. Aan Hom die heerlikheid tot in alle ewigheid! Amen.” (2 Timoteus 4:18).
Die Here sal jou veilig hou deur angs, twyfel, vals lering, vervolging, versoeking, sonde, die aanvalle van Satan, die wêreld, armoede, voorspoed, siekte, mense se vals klagtes teen jou, en alles. Party van my lesers dink: ‘Hierdie leerstelling sal Christene passief maak, sodat hulle sê: Ek hoef niks te doen nie, want God sal my behou.’ Dis onwaar. Judas 24 sê dat God ons tot die einde toe sal bewaar. Judas 21 sê dat ons onsself in die liefde van God moet bewaar. Wie is dit dan wat ons bewaar: God of ons? Beide. God behou ons juis deurdat ons volhard, deurdat ons gebruik maak van genademiddele soos die Bybel en gebed.
Tera se nageslag (v.27-32)
Abram se broer, Haran, het drie kinders gehad: Lot, Milka en Iska. Haran het in Ur van die Chaldeërs (suid-oos Irak) gesterf (v.27-29). Abram se ander broer, Nahor, het met sy broerskind (Haran se dogter, Milka) getrou. Abram het met Sarai getrou, maar sy was onvrugbaar (v.29). Die eerste lesers in die woestyn sou dadelik optel dat al die ander persone in v.10-26 kinders gehad het. Hulle sou gewonder het hoe húlle dan hier gekom het – onvrugbare Sarai was immers hulle groot, groot, groot…… oumagrootjie.
God het vir Abram uit Ur van die Chaldeërs geroep (Handeling 7:2-4). Voor God hom geroep het, het Abram afgode gedien (Josua 24:2). Ur was veral bekend vir hulle aanbidding van die maangod. Tera (Abram se pa) het sy kleinseun Lot opgepas toe Haran (Lot se pa) in Ur gesterf het. Toe God vir Abram geroep het om Kanaän toe te gaan, het Tera, Abram, Sarai en Lot saamgetrek (v.31). Hulle wou nie direk wes trek nie. Dit was wel die kortste pad, maar daar was ‘n groot woestyn tussen Ur en Kanaän. Hulle het toe besluit om noord-wes te trek; al langs die Eufraat rivier op. So het hulle genoeg water vir hulle en hul diere gehad. Toe hulle in die gebied van Haran (op die grens van Sirië en Turkye) kom, het hulle gestop (v.31).
Abram se broer en skoonsuster, Nahor en Milka, het nie saam getrek nie. Hulle het in Ur agtergebly, en eers later Haran toe getrek (24:10, 27:43). Tera self het nie verder as Haran getrek nie. Blykbaar was Haran ook ‘n sentrum vir die aanbidding van die maangod. Tera het in Haran gesterf (v.31-32). Tera het dus nooit die land gesien wat God aan Abram en sy nageslag belowe het nie. Genesis 11 begin met mense wat móés trek, maar ongehoorsaam was, en eindig ook so (v.2, 31, 9:1). Dit moes ‘n les gewees het vir die eerste lesers in die woestyn: moenie soos die mense van Babel of soos Tera wees nie – trek in die Beloofde Land in en moenie stop, totdat julle dit heeltemal ingeneem het nie.
Genesis 1-10 handel oor die wêreld se geskiedenis. Genesis 12-50 en die res van die Ou Testament praat van die geskiedenis van een klein volkie: Israel. In die Nuwe Testament verbreed die fokus weer na die geskiedenis van die wêreld toe, en sien ons hoe Jesus mense uit alle nasies na Homself toe roep.
Abram se vrou was onvrugbaar, sy broer Haran het gesterf, sy ander broer Nahor het in Ur agtergebly, hy moes ‘n lang (en seker gevaarlike) reis meemaak, hy het nie geweet waarheen God hom sou lei nie (Hebreërs 11:8), hy het afgode aanbid, sy pa Tera het kort gestop en nie saam na die Beloofde Land toe getrek nie. Deur al hierdie dinge het God vir Abram bewaar. Genesis 11 is seker geskryf om die eerste lesers te versterk; om vir hulle te wys dat God sy uitverkore geslag sal behou en vir hulle die land as erfdeel sal gee. Net so kan ons in die Nuwe Testament glo dat God sy kerk, te midde van baie hindernisse, sal behou. William Carey is ‘n goeie voorbeeld hiervan:
Hy wou ‘n sendeling word na Indië. Aanvanklik het niemand hom ondersteun nie. ‘n Vriend (Andrew Fuller) het toe die erns van die saak besef en hom bygestaan.
Sy vrou het vasgeskop en wou nie saam met hom gaan nie. Op die ou end het sy saamgegaan.
Omdat sy kollega slegte skuld gehad het, het die kaptein geweier om hulle aan boord die neem. Die skip het sonder hom weggeseil. Sy vriend het die skuld afbetaal. Hulle het toe plek gekry op ‘n ander skip.
In Indië het hulle teenkanting van die Hindus gehad. Hulle kon nie die Hindus van hulle afgode af wegdraai nie. Daar was ‘n vals bekering of twee. Na 7 jaar het hulle die eerste ware bekering gesien. Daarna het baie mense tot bekering gekom.
Die hitte van Indië was iets om aan gewoond te raak.
Carey se vrou het mal geword en hom van egbreuk en allerhande ander dinge beskuldig. Sy is tydjie later oorlede.
Die Britse regering het die sendelinge teengestaan. William Wilberforce het hulle saak beveg, sodat die werk kon voortgaan.
Carey het die Bybel in ‘n komp tale vertaal. ‘n Vuur het die drukkery afgebrand. Baie van die vertaalwerk is in die brand vernietig. Hulle moes van voor af begin. In Engeland het baie mense hiervan gehoor en ekstra geld gestuur.
Die ondersteuningspan in Engeland het druk begin toepas en vir die sendelinge voorgeskryf wat hulle moet doen. Dit het spanning op hulle verhouding geplaas. Daar het versoening gekom.
Carey se seun, Felix, het ‘n sendeling na Burma geword. Op een reis tussen Indië en Burma het die skip gesink. Felix se vrou en kind het verdrink. Dit het gelyk of Felix dit redelik goed hanteer, maar later het hy wêrelds geword, rykdom nagejaag, en gereeld dronk geword. Genadiglik het hy na die Here toe teruggedraai.
Die Bybel sê: “Ons moet deur baie verdrukkinge in die koninkryk van God ingaan.” (Handelinge 14:22). God stuur toetse om ons geloof te versterk. Onthou dat Hy elke toets kan oorkom. Verwag lyding, bid wanneer dit kom, en glo dat die Here jou sal deurhelp. Wees soos Abram wat tot die einde toe volhard het; Abram wat al die pad tot in Kanaän gereis het (12:4). Dalk wil jy jou lewe verander. Dalk het jy begin om kerk by te woon en jou Bybel te lees. Maar jy het nog nie jou hele lewe aan Jesus toegewy nie. Moenie kort stop soos Tera nie.
Jare gelede was daar ‘n Sanlam advertensie met twee hande wat ‘n bolletjie blou klei vashou. Die man op die advertensie het gesê: ‘Sanlam – in ons hande is jy veilig.’ Maar net soos wat Saambou gevou het, kan Sanlam ondergaan. Die enigste veilige hande is God s’n. Net Hý kan jou vir ewig bewaar.
 Hierdie leerstelling gaan saam met, maar is nie dieselfde as ‘the perseverance of the saints’ nie.
 Dan maak 47:8-9 perfek sin: “Daarop sê Farao vir Jakob: Hoeveel is die dae van jou lewensjare? En Jakob het Farao geantwoord: Die dae van die jare van my vreemdelingskap is honderd en dertig jaar. Min in getal en vol teëspoed was die dae van my lewensjare, en hulle het nie gehaal by die dae van die lewensjare van my vaders gedurende die dae van hulle vreemdelingskap nie.”
 Moenie verward raak tussen die Haran in v.28 en hierdie Haran nie. In v.28 is Haran ‘n persoon en in v.31 ‘n plek.
Ons het vir Jesus gesien!
On April 19, 2014 By baptistekerkkemptonparkIn Opstanding
Een man in ‘n charismatiese kerk het vir my gesê: ‘Een oggend toe ek stiltetyd hou, het ek voete langs my gesien. Toe ek opkyk was dit Jesus wat aan my verskyn het.’ Onder charismate is dit tipies om sulke dinge te hoor. Dit is asof hulle dink die Skrif is nie genoeg om soet gemeenskap met Jesus te ervaar nie. ‘Daar moet iets meer wees as net die Bybel,’ dink hulle. Maar Lukas 24 leer anders.
13 En twee van hulle was dieselfde dag op pad na ‘n dorp wat agt myl van Jerusalem af was, met die naam van Émmaüs. 14 En hulle was in gesprek met mekaar oor al hierdie dinge wat voorgeval het. 15 En terwyl hulle praat en mekaar ondervra, kom Jesus self nader en loop met hulle saam. 16 Maar hulle oë is weerhou, sodat hulle Hom nie kon herken nie. 17 En Hy sê vir hulle: Watter woorde is dit wat julle met mekaar loop en wissel, en waarom is julle bedroef? 18 En die een wie se naam Kléopas was, antwoord en sê vir Hom: Is U alleen ‘n vreemdeling in Jerusalem en weet U nie van die dinge wat in hierdie dae daarin gebeur het nie? 19 En Hy sê vir hulle: Watter dinge? En hulle antwoord Hom: Die dinge aangaande Jesus, die Nasaréner, wat ‘n profeet was, kragtig in werk en woord voor God en die hele volk; 20 en hoe ons owerpriesters en owerstes Hom oorgelewer het tot die doodstraf en Hom gekruisig het. 21 En ons het gehoop dat dit Hy was wat Israel sou verlos; maar nou is dit vandag, met dit alles, die derde dag vandat dit plaasgevind het. 22 Maar sommige vroue uit ons het ons ook ontstel nadat hulle vroeg by die graf was; 23 en toe hulle sy liggaam nie kry nie, het hulle gekom en gesê dat hulle ook ‘n gesig gesien het van engele wat sê dat Hy lewe. 24 En sommige van die wat saam met ons was, het na die graf gegaan en dit net so gevind soos die vroue ook gesê het; maar Hom het hulle nie gesien nie.
25 En Hy sê vir hulle: O Onverstandiges, met harte wat traag is om te glo alles wat die profete gespreek het! 26 Moes die Christus nie hierdie dinge ly en in sy heerlikheid ingaan nie? 27 En Hy het begin van Moses en al die profete af en vir hulle uitgelê in al die Skrifte die dinge wat op Hom betrekking het. 28 Daarop kom hulle naby die dorp waarheen hulle op reis was, en Hy het gemaak of Hy verder wou gaan; 29 maar hulle het by Hom aangedring en gesê: Bly by ons, want dit is amper aand en die dag het gedaal; en Hy het ingegaan om by hulle te bly. 30 En toe Hy met hulle aan tafel was, neem Hy die brood en dank; en Hy breek dit en gee dit aan hulle. 31 Toe is hulle oë geopen en hulle het Hom herken, en Hy het uit hulle gesig verdwyn. 32 En hulle sê vir mekaar: Was ons hart nie brandende in ons toe Hy met ons op die pad gepraat en vir ons die Skrifte uitgelê het nie? 33 Toe staan hulle in dieselfde uur op en gaan na Jerusalem terug en vind die elf en die wat saam met hulle bymekaar was, 34 wat sê: Die Here het waarlik opgestaan en het aan Simon verskyn. 35 Toe vertel hulle wat op die pad gebeur het en hoe Hy aan hulle bekend geword het by die breking van die brood.”
Toe oë (v.13-24)
Kleopas en nog een van Jesus se dissipels het op die Sondag van sy opstanding Emmaus toe gestap (v.18, 13, 1). Hulle was Jerusalem toe vir die Paasfees en het nou teruggekeer huistoe (v.29). Emmaus was omtrent 11 km noord-wes van Jerusalem. Hulle sou ‘n goeie twee en half ure gestap het.
Terwyl hulle so gestap het, het hulle oor Jesus en sy kruisdood gepraat (v.14). Skielik het Jesus nader gekom, maar omdat God hulle oë ‘gesluit’ het, het hulle Hom nie herken nie (v.15-16, cf. 9:45). Jesus het geweet wat hulle dink, voel en bespreek. Nogtans het Hy vir hulle gevra: ‘Waaroor praat julle?’ (v.17). Hy wou gehad het hulle moes uitpraat. Die dissipels was verbaas: ‘Die hele Jerusalem weet wat hierdie naweek gebeur het. Hoe weet jy dan nie? Kuier jy net vir die dag?’ (v.18). Jesus het gemaak of Hy nie weet wat gebeur het nie en sê toe: ‘Watter dinge?’ (v.19). Hy wou hê hulle moes praat, en hulle doen dit toe ook:
‘Die dinge aangaande Jesus van Nasaret. Hy het baie wonderwerke gedoen en met gesag gepreek. God en die volk het Hom as ‘n kragtige profeet erken. Maar die Joodse leiers het nie, en het Hom aan die Romeine oorgelewer. Dié het Hom soos ‘n misdadiger gekruisig. Ons het so gehoop dat Hy die Messias was wat ons van Romeinse onderdrukking sou red. Ons weet dat Hy regtig ‘n profeet was, maar het ons misgis om te dink dat Hy die Messias is. Dis nou al die derde dag na sy dood. Alle Jode weet mos dat die siel net vir drie dae ná die dood rondhang en daarna na die doderyk toe afdaal. Daar is nou geen meer hoop nie – al het Hy ook gesê dat Hy op die derde dag uit die dood sou opstaan (18:33). Vroeg vanoggend was ‘n paar van die vroue graf toe. Die graf was leeg. Hulle het vertel hoe engele aan hulle verskyn het om te sê Jesus leef. Petrus en Johannes het self die graf gesien en bevestig dat dit leeg is. Maar hulle het nie vir Jesus gesien nie (v.19-24).’
Wat ‘n les. Jesus kan by jou wees sonder dat jy Hom herken (v.15-16). Jy kan die Skrif lees, na Bybelse prediking luister, en die nagmaal gebruik, sonder dat jy met Jesus ontmoet. Moet dan nie net die Bybel lees nie, maar bid vir ‘n ontmoeting met Jesus: “Open my oë, dat ek kan sien die wonders uit u wet.” (Psalm 119:18). “Wie my gebooie het en dié bewaar, dit is hy wat My liefhet; en wie My liefhet, hóm sal my Vader liefhê, en Ek sal hom liefhê en My aan hom openbaar.” (Johannes 14:21). As jy nie met Jesus ontmoet in jou stiltetyd, deur die prediking, en aan die nagmaaltafel nie, sal jy in die gat van depressie bly. Omdat jy Hom nie hiér ontmoet nie, sal jy ‘meer’ wil hê. Jy sal meer geïntriseerd wees in boeke oor mense wat (sogenaamd) hemel toe was of visioene gesien het, as in die Bybel. Dalk sal jy self hierdie ervarings wil hê, en die Bybel eenkant toe skuif.
Oop oë (v.25-35)
Jesus het die twee dissipels met liefde bestraf: ‘Julle voel verkeerd, omdat julle verkeerd dink en glo. (v.25). Daar is nie net ‘n paar tekste wat sê dat die Messias móés ly, opstaan, opvaar en verheerlik word nie. Die hele Ou Testament is vol daarvan. Moses en al die ander profete het dit voorspel (byvoorbeeld Eksodus 12, Psalm 22, Jesaja 53).’
Om hulle te toets het Jesus gemaak of Hy wou voortreis (v.28). Hy wou sien of hulle die profesieë geglo het. Wou hulle nog van die Woord gehoor het? Hulle wou en het gevra dat Hy by hulle huis moes oornag. Buitendien was dit al amper donker. Om in die nag te reis was gevaarlik – veral omdat daar wilde diere en rowers was (v.29). Jesus het na hulle huis toe gegaan. Hulle het aangesit vir aandete. Jesus het vir die kos gedank, die brood gebreek, en dit vir hulle gegee. Toe hulle oë ‘oopgaan’ en hulle Hom herken, het Hy verdwyn (v.30-31). In sy opstandingsliggaam kon Hy verskyn, verdwyn, en selfs deur mure loop (Johannes 20:19). Maar die opgewondenheid het nie begin toe hulle Hom herken het nie. Op die pad reeds het Hy hulle oë geopen om die Skrif te verstaan, sodat hulle harte in hulle gebrand het (v.32). Hulle het geweet dat dit gevaarlik was om in die nag te reis, maar nou het hulle haastig na Jerusalem toe teruggehardloop om vir die ander te vertel: Ons het vir Jesus gesien! Maar voordat hulle kon praat het die elf apostels vir húlle gesê: ‘Jesus het régtig opgestaan en vanmiddag aan Petrus verskyn!’ (v.33-34, cf. 1 Korintiërs 15:5. Ek wonder hoe moes Petrus gevoel het – veral nadat hy vir Jesus verloën het?). Kleopas het vir die elf vertel hoe Jesus hulle op die pad gehelp het om die Ou Testament te verstaan; hoe Hy die Woord oopgemaak het; hoe hulle besef het dat die Skrif sy lyding, kruisdood en opstanding voorspel het. Hy het ook vertel hoe hulle Jesus in die breking van die brood herken het (v.35).
Ons moet leer om te grawe in die myn van die Skrif met die pik van gebed. Ons moet glo dat God die juweel van Jesus vir ons sal wys. Jesus self moet deur die Heilige Gees die Bybel vir ons uitlê (v.27, 31-32). In v.44-45 lees ons: “En Hy sê vir hulle: Dit is die woorde wat Ek met julle gespreek het toe Ek nog by julle was, dat alles wat oor My geskrywe is in die wet van Moses en die profete en die psalms, vervul moet word. Toe open Hy hulle verstand om die Skrifte te verstaan.” Ons moet glo dat Hy dit vir ons duidelik sal maak, want “sonder geloof is dit onmoontlik om God te behaag; want hy wat tot God gaan, moet glo dat Hy is en ‘n beloner is van die wat Hom soek.” (Hebreërs 11:6). As ons kleingelowig is soos die dissipels, sal Hy Homself nie aan ons bekendmaak nie. Ons moet eers sy Woord glo, voordat ons Hom kan ‘sien’. Wanneer die Here Homself dan aan jou bekend gemaak het, sal jy nie anders kan om vir mense te vertel nie. Jy sal dit nie vir jouself kan hou nie. Jy hoef nie ‘n visioen te sien of ‘n hemelreis mee te maak om vir Jesus te ervaar nie. As jy Hom in die Skrif ‘sien’ sal jou hart aan die brand wees (v.32). Petrus praat van Jesus, “vir wie julle, al het julle Hom nie gesien nie, tog liefhet; in wie julle, al sien julle Hom nou nie, tog glo en julle verbly met ‘n onuitspreeklike en heerlike blydskap, en die einddoel van julle geloof, die saligheid van julle siele, verkry.” (1 Petrus 1:8-9).
Toe Archimedes die wet van verplasing ontdek het, het hy uit die bad uitgespring, naak in die straat rondgehardloop, en uitgeroep ‘Eureka! Eureka!’ (‘Ek het gevind! Ek het gevind!’). As God jou oë oopmaak wanneer jy die Bybel lees, het jy meer rede as Archimedes om uit te roep: Ons het vir Jesus gesien! Ons het vir Jesus gesien!
On April 19, 2014 By baptistekerkkemptonparkIn Kruis
Verbeel jou jy is in ‘n konsentrasie kamp. Hoe sal jy voel as die soldate jou klere uittrek, jou naak ten toon stel voor die ander soldate en gevangenes, en vir jou lag? Dink dan hoe moes Jesus gevoel het.
32 En toe hulle uitgaan, kry hulle ‘n man van Ciréne, met die naam van Simon; hom het hulle gedwing om sy kruis te dra. 33 En hulle het gekom op ‘n plek wat Gólgota genoem word—dit beteken: Plek van die Hoofskedel— 34 en vir Hom asyn, met gal gemeng, gegee om te drink; en toe Hy dit proe, wou Hy nie drink nie. 35 En nadat hulle Hom gekruisig het, het hulle sy klere verdeel deur die lot te werp, sodat vervul sou word wat deur die profeet gespreek is: Hulle het my klere onder mekaar verdeel en oor my gewaad die lot gewerp. 36 En hulle het gaan sit en Hom daar bewaak. 37 En bokant sy hoof het hulle sy beskuldiging in skrif opgestel: DIT IS JESUS, DIE KONING VAN DIE JODE. 38 Toe word daar saam met Hom twee rowers gekruisig, een aan die regter— en een aan die linkerkant.
39 En die verbygangers het Hom gesmaad terwyl hulle hul hoofde skud 40 en sê: U wat die tempel afbreek en in drie dae opbou, red Uself! As U die Seun van God is, kom af van die kruis!
41 En so het ook die owerpriesters saam met die skrifgeleerdes en ouderlinge gespot en gesê: 42 Ander het Hy verlos, Homself kan Hy nie verlos nie. As Hy die Koning van Israel is, laat Hom nou van die kruis afkom, en ons sal in Hom glo. 43 Hy het op God vertrou; laat Hy Hom nou verlos as Hy behae in Hom het; want Hy het gesê: Ek is die Seun van God.
44 En op dieselfde manier het die rowers wat saam met Hom gekruisig was, Hom ook beledig.” (Matteus 27:32-44).
Die soldate (v.32-38)
Die soldate het vir Jesus uit die stad uitgelei (v.32). Hulle boodskap was duidelik: Jesus is nie welkom in hierdie wêreld nie; Hy moet buite die stad sterf: “Daarom het Jesus ook, om die volk deur sy eie bloed te heilig, buitekant die poort gely. Laat ons dan uitgaan na Hom toe buitekant die laer en sy smaad dra. Want ons het hier geen blywende stad nie, maar ons soek die toekomstige.” (Hebreërs 13:12-14). In die Ou Testament moes onrein mense buitekant die kamp bly (Numeri 5:1-4). Jesus het ons sonde op Hom geneem en is beskou as iemand wat onrein is: Hy moes buitekant die stad sterf.
Mense wat gekruisig is moes die dwarsbalk van die kruis tot by die plek van teregstelling dra. Maar Jesus was so swak, dat Hy dit nie eers kon dra nie. Die Romeinse soldate het vir Simon van Sirene in Libië, Noord-Afrika, gegryp en gedwing om Jesus se kruisbalk te dra (v.32). Hieroor was hy seker ewig dankbaar, want uit Markus 15:21 en Romeine 16:13 blyk dit dat hy en sy gesin Christene geword het. Hoekom anders sou Markus sê hy was die vader van Aleksander en Rufus? Markus het geweet dat sy lesers (Christene) vir Aleksander en Rufus – mede-gelowiges – geken het.
Uiteindelik het Jesus by Golgota aangekom. Die naam beteken: Plek van die hoofskedel. Dit mag wees dat die klein heuwel soos ‘n kopbeen gelyk het. Of miskien word dit so genoem omdat baie mense hier tereggestel is. ‘n Skedel is immers vandag nog ‘n simbool van die dood. Dis ironies dat Jesus hiér gekruisig is, want dis by die plek van die kopbeen (simbolies van die dood) wat Hy die dood oorwin het (v.33).
Die soldate het vir Jesus ‘n mengsel van asyn en galbitter mirre gegee om die pyn te verdoof (v.34, Markus 15:23, Psalm 69:22). Hy het dit egter nie gevat nie. Hy het in ons plek gesterf en wou dus die volle pyn en hel verduur. Niemand van ons sal ooit kan sê: ‘Jesus verstaan nie my pyn nie.’ Hy sal antwoord: ‘Ek het nie die verdowingsmiddel gevat nie. Ek verstaan heeltemal.’
Oor die fisiese lyding van die kruis self, sê die Bybelskrywers eenvoudig: “hulle [het] Hom gekruisig” (v.35). Die Bybel beskryf nie in detail hoe kruisiging gewerk het, of watse aaklige lyding daarmee gepaard gegaan het nie. Die fokus van die Bybel is op sy emosionele en geestelike lyding. Óns teks brei uit op die emosionele lyding; op die skande van die kruis.
Daar was vier soldate by Jesus se kruis. Hulle het sy sandale, kopdoek, gordel, en buitekleed onder mekaar verdeel. Omdat die onderkleed van een stuk lap gemaak is, het hulle lootjies getrek om te sien wie dit sou kry (v.35, Johannes 19:23-24). So het hulle – sonder dat hulle dit geweet het – Psalm 22:19 vervul. Om skande te maak het die Romeine hulle slagoffers naak laat sterf. Jesus het nie ‘n lap om sy middel gehad toe Hy aan die kruis gehang het nie. Hoekom nie? Toe Adam en Eva sondig en besef dat hulle naak was, het hulle hul naaktheid met vyeblare probeer bedek. God het egter nie hulle poging aanvaar nie. Hy het toe diere se bloed laat vloei om vir hulle klere van vel te maak (Genesis 3:20). Nou sterf die Seun van God naak aan ‘n kruis om die naaktheid van ons sonde te bedek (Openbaring 7:13-14, 19:8).
Die soldate het by Jesus se kruis waggehou (v.36). Dit hét al gebeur dat ‘n gekruisigde se vriende hom van die kruis kom afhaal het, voordat hy dood is. So ‘n persoon sou die kruis oorleef het. Die soldate wou keer dat Jesus se dissipels hom van die kruis sou afhaal.
Bokant sy kop was ‘n bordjie wat die klag teen Hom aangedui het: Dit is Jesus, die Koning van die Jode (v.37). Die klag was in Grieks, Hebreeus, en Aramees geskryf, sodat almal wat verbygeloop het, dit kon verstaan en gewaarsku wees: ‘Dít is wat met jou sal gebeur as jy in opstand teen die keiser kom.’ (Johannes 19:20). Om teen die keiser op te staan was strafbaar met die dood. Pilatus wou die Jode terg toe hy die bordjie laat opsit het, maar min het hy geweet hoe waar sy woorde was. Jesus was inderdaad die Koning van die Jode; die Messias (Psalm 132:11). Hy was eintlik die Koning van die hele wêreld.
Hulle het vir Jesus in die middel gekruisig met een misdadiger aan sy linkerkant, en een aan sy regterkant. Die suggestie was duidelik: Jesus is die grootste misdadiger (v.38). Weereens het hulle, sonder hulle wete, die Skrif vervul. Jesaja 53:12 sê dat “Hy sy siel uitgestort het in die dood en saam met die oortreders getel was”.
As jy vir Jesus wil volg sal jy ook deur die wêreld ‘uitgeskuif’ word (v.32). As jy nie saam met hulle sondig nie, sal hulle jou uitskuif. As jy nie kroek om wins te maak nie, sal hulle jou uitskuif. As jy nie glo wat die handboek oor evolusie sê nie, sal die onderwyser jou stief behandel en uitskuif. Mense sal sê jy is weird. Baie Afrikaners sê dat hulle Christene is, maar as jy ‘n radikale stand inneem vir Jesus en die Bybel, sal hulle skaam voel om met jou te assosieer. Sulke mense sal sê jy kan lieg, kliënte omkoop, dronk word, immorele seks hê, en nogsteeds ‘n Christen wees. As jy nie saam met hulle wil sondig nie, sal hulle jou spot: ‘Ooo, DOMINEE! Loop jy met die Bybel onder die arm?’ Verwag dit maar. Jesus het gewaarsku: “As hulle die heer van die huis Beëlsebul genoem het, hoeveel te meer sy huisgenote!” (10:25). As jy nooit teenkanting van ongelowiges kry nie, is dit seker omdat jy een van hulle is, of omdat jy nie regtig ernstig uitstaan vir Jesus nie.
Die verbygangers (v.39-40)
Die pad na Jerusalem toe het naby die kruis verbygeloop. Mense kon maklik die klag teen Jesus gelees het (Johannes 19:20). Die verbygangers wat oppad was na die Paasfees toe, het hulle koppe veragtend geskud en vir Jesus gelaster (v.39). So het hulle Psalm 22:8 vervul. Tydens Jesus se verhoor het twee vals getuies gesê: “Hierdie man het gesê: Ek kan die tempel van God afbreek en dit in drie dae opbou.” (26:61). Hulle het Jesus se woorde en bedoeling verdraai. Die insident is in Johannes 2:19-22 opgeteken: “Jesus antwoord en sê vir hulle: Breek hierdie tempel af, en in drie dae sal Ek dit oprig. En die Jode sê: Ses en veertig jaar lank is aan hierdie tempel gebou, en U, sal U dit in drie dae oprig? Maar Hy het oor die tempel van sy liggaam gespreek. En toe Hy opgestaan het uit die dode, het sy dissipels onthou dat Hy dit vir hulle gesê het; en hulle het die Skrif geglo en die woord wat Jesus gespreek het.” Jesus het gesê dat húlle – nie Hý nie – die tempel sou afbreek. Hy sou dit in drie dae weer opbou. Dit het inderdaad gebeur toe Jesus op die derde dag uit die dood uit opgestaan het. Die verbygangers het êrens hierdie vals klag gehoor en dit nou herhaal: “U wat die tempel afbreek en in drie dae opbou, red Uself!” (v.40).
Red Uself!? As Jesus Homself gered het sou ons nooit gered kon word nie. Die duiwel het baie hard probeer om Hom te laat sondig: “As U die Seun van God is, kom af van die kruis!” (v.40). Hy het Jesus in die begin van sy bediening versoek met: “As U die Seun van God is…” (4:3, 6). Maar weer het Jesus die versoeking weerstaan.
As jy ernstig is oor jou verhouding met die Here is, sal mense op sigbare maniere hulle veragting wys. Hulle sal hulle koppe skud, arms vou, oë rol, en wenkbroue lig. Hulle sal ook jou woorde verdraai en leuens aanhaal soos wat hulle met Jesus gedoen het. In daardie oomblik moet jy soos Jesus wees. Hy het stilgebly en nie op hulle aantygings gereageer nie. Hy het vir sy vyande gebid: “Vader, vergeef hulle, want hulle weet nie wat hulle doen nie.” (Lukas 23:34).
Die Sanhedrin (v.41-43)
Die owerpriesters, skrifgeleerdes, ouderlinge en ander Raadslede het vir Jesus gespot (v.41). Die geestelike en godsdienstige leiers het Hom gelaster: ‘Hy kon ánder mense van hulle siektes en selfs van die dood red (die Sanhedrin het dus sy wonderwerke erken), maar Homsélf kan Hy nie red nie!’ (v.42). Weereens moet ons bly wees dat Hy Homself nie gered het nie, want anders sou ons in die hel gewees het.’
Verder het hulle gesê: ‘Ooo, jy is mos die Koning van Israel’ – hulle was reg – ‘Kom van die kruis af; dán sal ons glo dat jy die Messias is’ (v.42). Hulle het hulle self bedrieg. Hulle sou nie geglo het as Jesus van die kruis afgekom het nie. Toe Jesus vir Lasarus uit die dood uit opgewek het, het hulle nie geglo nie. Hulle het Hom net meer gehaat. Toe Jesus uit die dood uit opgestaan het, het hulle vuil geld onder die tafel deurgestoot en die storie verdraai (28:11-15).
Hulle het ook gesê: ‘As God regtig jou Vader is sal Hy mos nie dat jy so ly nie? Jy sê: ‘Ek is die Seun van God.’ Wel, as dit so is, laat God jou dan nou van die kruis afhaal!’ (v.43). Hulle het Psalm 22:9 aangehaal. Daar het Dawid voorspel dat Jesus se vyande dit vir Hom sou sê. Hulle het dus teen hulle sin die Skrifte vervul en so gewys dat Jesus die Messias is!
Dis erg genoeg as ongelowiges jou uitlag. Maar hoe erg moet dit nie wees as die geestelike leiers teen jou staan nie? Party mense wat saam met jou werk is geestelike leiers in hulle kerke: ouderlinge, eks-predikante, leke-predikers. En dit is dikwels húlle wat sê jy’s primitief as jy glo dat:
Genesis 1-11 geskiedenis is.
Jesus die enigste Verlosser is.
Die Bybel foutloos is.
Die Bybel voldoende is om dronkaards, homoseksueles, en depressiewe mense te help.
Daar regtig ‘n plek soos die hel is.
As dit met jou sleg gaan sal hulle ook sê: ‘As jy rég geglo het sou jy mos nie so swaargekry het nie? Jou lyding bewys dat God kwaad is vir jou.’ (v.43).
Die rowers (v.44)
Beide rowers het vir Jesus gespot (v.44). Hulle het seker gehoor wat die verbygangers en Sanhedrin gesê het, en kon dalk selfs die aanklag teen Hom gelees het. Later het een van die rowers besef dat hy besig is om te sondig. Hy het verstaan dat Jesus onskuldig is en hulle skuldig. Hy het God gevrees. Hy het geweet dat die bordjie bo Jesus se kop die waarheid praat: Jesus was inderdaad die Koning van die Jode; Hy was die Messias. Die rower het gevra dat Jesus Hom genadig sal wees. Jesus het sy gebed verhoor en gesê: ‘Vandag sal jy saam met my in die Paradys wees.’ (Lukas 23:39-43).
Verlede week het iemand ‘n baie donker boodskap vir my gestuur: “Ek weet dat die Heilige Gees my geleer het om op te hou sê ‘God!’ en ‘Jesus!’ Dit was deel van my woordeskat. Toe ek bekeer is het Hy my, elke keer as ek die [lasterende] woorde gebruik het, attent gemaak daarop… Lang storie kort: die Here het my gelos. Hy luister nie meer as ek bid nie. Ek voel hoe Hy wegkyk as ek bid. Ek weet ook Hy luister nie na my as ek omverskoning vra nie. Ek het mos kwaad geword en lelike dinge gesê. Maar seker meer as dit: my aanhoudende sonde. Ek weet ek het seker teen die Heilge Gees gesondig. Hy wil my nie meer vergewe nie. Ek vra omverskoning (en vra en vra), maar niks gebeur nie…Ek wens eerder ek het nooit die Here ontmoet nie (bekeer nie); dan sou dit nie vir my so erg gewees het nie. Nou weet ek ek het nêrens om heen te gaan nie. Ek dink dis amper erger as die hel self: om te weet jy gaan nou hel toe, en te weet jy het Jesus in die steek gelaat. Al wat ek weet is dit: Ek is in die moeilikheid.”
Ai! Ek voel so jammer vir hierdie man en wil probeer om hom te help. Vers 44 bewys vir ons: Jesus kan selfs mense red wat Hom gespot en belaster het. Paulus sê dat hy “vroeër ‘n lasteraar en ‘n vervolger en ‘n geweldenaar was.” (1 Timoteus 1:13). As jý dink dat Jesus jou nie kan vergewe nie: moenie wanhopig wees nie. Maar moet ook nie opsetlik aanhou sondig nie. Moenie sê: ‘Ek sal aanhou om te sondig en sal, soos hierdie rower, aan die einde van my lewe tot bekering kom’ nie. Het jy vergeet dat daar nie net een rower was nie? Daar was ‘n ander rower wat nié tot bekering gekom het nie, en hel toe is.
Verbeel jou jy is ‘n jong Einstein. Die onderwyseres wys na jou en sê voor die hele klas: ‘Hierdie kind is die domste in die skool. Kom ons almal lag vir hom.’ Hoe sal jy voel? Skaam né? Maar hoe sal jy voel as jy weet dat jy eendag die beste wetenskaplike ter wêreld sal wees? Jy sal sleg voel, maar die spottery sal nie so erg wees nie. Jy sal die skande kan verduur. En so was Jesus: Hy het die skande van die kruis verag vir die vreugde wat aan Hom voorgehou is (Hebreërs 12:2). Wees soos Hy wanneer jy ter wille van sy Naam gespot en uitgelag word. Jy weet mos watse beloning vir jou wag.