Die Here laat sy volgelinge nie aan hulle eie lot oor nie. Hy stuur vir hulle 'n Trooster. Hy bid ook vir hulle en Hy stuur hulle (Joh. 17). Hy roep mense om deel te word van God se werk op aarde (Hand 1). Sy volgelinge is soos bome wat naby waterstrome groei (Ps. 1). Hulle ontvang die ware lewe in Christus en kan dit maar glo (1 Joh. 5).
Sewende Sondag in Paastyd: EXAUDI ("luister"), na aanleiding van Psalm 27:7, 9: "Luister tog na my, Here, as ek roep …" Dit is die Sondag tussen Hemelvaart en Pinkster, ook genoem "Weeskind-Sondag", na aanleiding van Jesus se belofte aan sy dissipels dat Hy hulle nie as weeskinders sal agterlaat nie.
Indien 'n Paaskers gebruik word…
V: Die Gees sal altyd by ons bly.
Epiklese Gebed: ahv Psalm 1 (OAV)
Die Gees sal ons wys wat die waarheid is.
G: Gees van Christus, U is welkom by my.
V: Jesus het ons nie soos weeskinders agtergelaat nie.
Hy het vir ons die ewige lewe gegee.
Almal wat in die Seun glo, het die ewige lewe.
G: Ons juig oor die ewige lewe wat ons ontvang.
– uit Johannes 14 en 1 Johannes 5
Wet Matteus 22:34-40
Om U te behaag is my lewensdoel…
daarom verheug ek my in U Wet- ek oordink dit dag en nag:
ek ervaar U guns soos 'n boom by 'n waterstroom
wat vrugdra en nie verwelk nie…
wat voorspoedig is in wat hy doen…
Daarom poog ek om die weg van sondaars te vermy
en eerder as om soos kaf in die wind te verstrooi,
in voorspoed die weg van die regverdige na te jaag.
By die aanhoor van U Woord…
Mag ek wees soos 'n boom
at voorspoedig is in alles
wat ek aanpak….
o Here, my rots en my verlosser.
Die volgende storie kan voorgelees of deur iemand vertel word:
Brenda was 'n jong vrou wat genooi is om te gaan rotsklim. Sy was baie bang!, maar het nogtans die groep vergesel.
Ten spyte daarvan dat sy skrikkerig was, het sy nogtans die tou vasgegryp en die rots begin klim omdat sy oor die regte uitrusting beskik het. Na die eerste paar trekke het sy dit geniet, totdat sy by 'n plek op die rots gekom het waar sy kon hang en rus. Net toe sy wil verder klim, het 'n sterk wind opgekom en haar teen die rots vasgedruk. Met die geskud het sy gevoel hoe haar kontaklens uit haar oog val. Sy het nou daar vasgesit met meters ver ondertoe en sy kon nie so lekker met die een kontaklens sien nie! Al sukkelend het sy rondgekyk of dit nie dalk daar naby uitgeval het nie, maar sy kon niks sien nie. Baie ontsteld het sy daar gesit, ver van die huis af, hoog teen die rots op en sy kon nie lekker sien nie! Sy het ontsteld begin raak en later was sy so desperaat dat sy hard begin bid het dat die HERE haar moet help om die verlore kontaklens te vind.
Sy het toe maar besluit om verder te klim – en toe sy uiteindelik bo uitgekom het, help iemand haar om tussen haar klere en toerusting te soek – dalk het dit daar gaan vassit. Maar nee, niks! Sy het toe net daar moedeloos gaan sit en wag totdat die res van die groep teen die rots uitgeklim het.
Terwyl sy so gesit het, het sy die berge rondom haar wat ver uitstrek gesien en gedink aan die vers in die Bybel wat sê, "Die HERE het Sy oë oral op die aarde sodat Hy dié kan help wat met hulle hele hart op Hom vertrou." Toe sy daaraan gedink het, het sy gebid, "HERE, U sien al hierdie berge; U ken elke klip en blaar; en U weet ook presies waar my kontaklens is. Help my asseblief."
Later, toe hulle weer teen die berg afstap het, het 'n nuwe groep klimmers daar aangestap gekom. Een van hulle het toe uitgeroep, "Haai almal, het enigiemand 'n kontaklens verloor?" Kan jy dit glo, iemand het haar kontaklens opgetel! En nie hoe nie; die jong man het dit juis raakgesien omdat 'n mier besig was om dit in die voetpaadjie te dra.
Brenda se pa was 'n spotprenttekenaar en toe hy hierdie ongelooflike storie van die mier, die gebed en die kontaklens hoor, het hy hierdie prentjie [sien prent hier onder] geteken van die mier wat 'n kontaklens dra en sê, "Lord, I don't know why You want me to carry this thing. I can't eat it, and it's awfully heavy. But if this is what You want me to do, I'll carry it for You."
Dit leer ons vandag, dat al verstaan ons nie altyd hoekom ons sekere swaar laste moet dra nie; God ons gewilligheid wil gebruik om groot en klein dinge te doen, sodat ons daarmee iemand anders in die wêreld kan bly maak..
So moet ons ook soos die klein miertjie wees: gewillig om ander mense in nood te help. Ons moet bereid wees om watter manier ook al enigiemand te help. Ons moet dit doen, al kry ons self niks daaruit nie. Ons moet hulle help ongeag of hulle anders as ons is en selfs as ons dink dat hulle dinge gedoen het wat ons dink nie goed is nie. Omdat Jesus ons liefhet, moet ons hulle ook liefhê.
Hierdie laaste gebed van Jesus voor sy kruisiging, waarvan die inhoud opgeteken is, word soms Jesus se hoëpriesterlike gebed genoem. Dit gee ons insig in die hoëpriesterlike gebede wat Jesus nou, aan die regterhand van die Vader, namens ons bid.
Dit is aangrypend hoe die Nuwe Testament Jesus as Voorbidder vir ons teken:
Hy is daar ons Voorspraak by die Vader – 1 Joh. 2:1;
Hy leef daar vir altyd om vir ons in te tree – Hebr. 7:25;
Hy pleit daar vir ons [nes die Gees in ons harte] waar Hy sit aan die regterhand van God – Rom. 8:34).
Inhoud van die gebed
Die inhoud van die gebed is net so omvattend soos die Ons Vader wat Jesus aan sy dissipels geleer het.
Die gebed vertoon die volgende drieledige struktuur:
Jesus bid vir Homself en die voltooiing van sy roeping:
dat God Hom sal verheerlik soos tevore, want Hy het sy taak voltooi ("dit is volbring" – Joh. 19:30), om God se woorde aan mense bekend te maak – Johannes 17:1-8;
Vir die beskerming van die Bose (soos in die Ons Vader) deurdat hulle toegewy bly aan die waarheid van God se woord, al erken Jesus dat Judas verlore is soos die Skrif voorspel het (Ps. 41:10) – Johannes 17:13-19;
die eenheid van al die gelowiges wat deur die dissipels se werk tot geloof in Jesus sal kom, as 'n verdere getuienis aan die wêreld – Johannes 17:20-23;
Jesus bid vir 'n hereniging met die gelowiges dat hulle Sy ware heerlikheid kan sien en Sy liefde volkome in hulle kan bly – Johannes 17:24-26.
Opmerkings oor die gebed
Voordat ons verder gaan, eers 'n paar opmerkings oor die gebed:
Let op dat die ewige lewe hier nie soseer op die hemel as sodanig dui nie, ook nie op 'n tydloosheid nie, maar op 'n onbelemmerde verhouding met God.
Dit bly daarom die primêre Skrifgedeelte wat die eenheid van die gemeenskap van gelowiges as 'n fundamentele waarheid beskryf, wat altyd 'n aanmoediging sal bly om waar daar skeuring is, alles in 'n mens se vermoë te doen om die eenheid te herstel. Paulus sou ook baie tyd aan hierdie gedagtes spandeer en dit verder uitspel (1 Kor. 12-14; Ef. 3-4). Ook Petrus (1 Pet 2:1-10).
Hierdie gebed is daarom die lewende testament van Jesus. Hy bid vir en werk vir eenheid, 'n eenheid presies soos Hy dit met die Vader en die Gees beleef. Niks minder as dit kan ooit ons doelwit en passie bly nie.
Watter boodskap kom vandag na ons uit hierdie gebed?
Soos reeds gesê, kan ons in tye van krisis en onsekerheid, krag uit Jesus se hoëpriesterlike gebed put (Joh. 17:1-19). Jesus bid hierdie gebed aan die einde van sy sogenaamde afskeidsrede met die wete dat Hy op pad is om gevange geneem, verloën, verhoor, oorgelewer en gekruisig te word (Joh. 18–19). Die "krisisuur" het vir Jesus aangebreek.
Hy neem tyd om eers hierdie gebed vir sy dissipels te bid. Reeds nou, soos aan die kruis toe hy reëlings oor sy moeder getref het, maak Jesus nog tyd vir ons. Dit is 'n aangrypende daad: om in sy eie angs nog aan ons te dink.
Daar is veral drie dinge in hierdie gebed waaruit ons moed vir krisisse kan put:
Jesus bid namens ons
Eerstens, die versekering dat Jesus met God praat namens die geloofsgemeenskap, ja, namens jou en my as navolgers en ons as sy dissipels. Dit is duidelik uit die gebed dat Jesus die hoop vir die toekoms van sy navolgers aan God in gebed toevertrou. Regdeur die afskeidsgesprekke, het Jesus beloftes aan sy dissipels oor die toekoms gemaak. In hierdie gebed vertrou Hy hierdie toekoms aan God toe.
Dit is 'n belangrike aspek. Eerder as om die geloofsgemeenskap se toekoms aan onsself toe te vertrou, vertrou Jesus dit aan God toe. Ons is nie op onsself aangewese nie. Ons kan met alles wat ons het, aan Jesus se gebed vashou.
Méér as dit, met hierdie gebed gee Jesus vir ons 'n voorbeeld van hoe ons ons identiteit te midde van krisisse moet verstaan. Ons identiteit as geloofsgemeenskap en as gemeente, is in alles afhanklik van God se sorg. Jesus plaas met hierdie gebed die kerk en gemeente se toekoms in God se hande. Die kerk se toekoms berus dus by God en nie by ons nie. Die toekoms van die kerk en van ons oorlewing, is uiteindelik nie afhanklik van of afgelei uit ons eie (goeie) werk nie, maar berus by God. Selfs as dit gaan om Covid-19: ons nood is in God se hande.
Hiermee word dit moontlik vir ons om die liefde van Jesus en van God te hoor en te ervaar te midde van die uur van nood en krisis. Jesus gee vir ons wat Hy liefhet terug aan God en hou God aan sy beloftes vir ons gemeenskap en gemeente. Jesus laat nie ons as weeskinders agter nie, omdat Hy namens ons vir God aangeroep het en vir God gevra het om aan ons te gee wat God reeds vir Jesus gegee het. Wat 'n wonderlike versekering!
Naby aan die Vader
Tweedens gee hierdie teks ons 'n blik op die intimiteit van Jesus se verhouding met God die Vader. Die taal van Jesus se gebed skep 'n atmosfeer van intimiteit. God se teenwoordigheid word aktief opgeroep. Jesus is naby genoeg aan God dat Hy sy klagskrifte en voorbidding aan God die Vader kan voorlê, met die versekering dat God hoor. Jesus bid met die vertroue dat God teenwoordig is en luister.
Regdeur die Evangelie het Jesus daarop aangedring dat Hy en God met 'n voortgaande gesprek besig is waardeur die waarheid vergestalt word. Wat so bemoedigend is, is dat Jesus in hierdie gebed sy verhouding met die Vader verruim om ook vir ons in te sluit deur op die karakter en identiteit van God aanspraak te maak. Daarom stel hierdie gebed ons in staat om te hoor hoe God en Jesus mekaar liefhet en vir die toekoms van die geloofsgemeenskap saamwerk.
Derdens help hierdie "kykie wat ons kry op die binne-lewe van God" ons om oor die ewige lewe saam met God te besin. Hierdie gebed wys vir ons as geloofsgemeenskap heen na 'n toekoms waarin God se sorg en bestuur volledig is. Dit wys heen na 'n toekoms waarin die ervaring van God se liefde vir ons 'n werklikheid word, ten spyte van Covid-19 of watter krisis ook al.
Dit is hierdie heerlike verwagting wat ons daaglikse lewe moontlik maak. Die gebed herinner ons aan God wat ons toekoms koester, te midde van gevare. Daarom nooi hierdie gebed vir ons as geloofsgemeenskap uit om, soos wat Jesus in sy uur van nood daaraan vasgehou het dat God Hom liefhet, ook vir seker te weet dat God op grond van sy oneindige liefde sy kinders sal versorg.
Die Here seën julle elkeen vanoggend met 'n troosryke belofte en sê: "Ek gee vir julle die ewige lewe en julle sal tot in ewigheid nie verlore gaan nie. Niemand sal julle uit my hand ruk nie."