Fannie Kelly - Geskiedenis Podcasts - 2022
In 1864 reis Fannie Kelly en haar man en dogter per wa op pad van Kansas na Idaho. Op 12 Julie is die gesin deur 'n Sioux -oorlogsparty aangeval. In die aanval is Fannie en haar dogter Mary gevange geneem. Later is Mary vermoor terwyl sy probeer ontsnap het.
Fannie Kelly is vir vyf maande gevange gehou. Sy is later deur soldate in Fort Sully losgekoop en is herenig met haar man wat die oorspronklike aanval oorleef het. Fannie Kelly het 'n verslag van haar ervarings gepubliseer, Vertelling van My gevangenskap onder die Sioux, in 1871.
'N Trein waens ry op die westelike rigting, met 'n blink toekomsvisie soos ons eie. Soms word 'n enkele span alleen gesien. Ons party was een van die vele klein groepies wat na die land van belofte emigreer.
Die dag waarop ons gedoemde familie verstrooi en vermoor is, was die 12de Julie, 'n warm en onderdrukkende dag. Die brandende son straal sy warmste strale uit oor die groot Black Hills en die uitgestrekte vlaktes van Montana, en die groot emigrantepad was besaai met mans, vroue en kinders en troppe beeste, wat dorpe van avonturiers verteenwoordig.
Ons het angstig uitgesien na die naderende aand, met 'n gevoel van verligting, na die oormatige hitte van die dag.
Ons reis was aangenaam, maar moeisaam, want ons was lang weke op die pad.
Stadig draai ons waens deur die hout wat die Little Box Elder (sytak van die North Platte) omsingel, en toe ons die stroom oorsteek, klim ons teenoor die oewer.
Ons het nie gedink aan gevaar of ongemaklike bedenkinge oor die wildernis nie, want ons vrees was heeltemal versprei deur voortdurend te verseker dat hulle vriendelik was.
By die buiteposte en boerderye het ons niks meer gehoor as bespotting van hul pretensies teenoor oorlogvoering nie, en by Fort Laramie, waar inligting wat betroubaar moes gewees het, aan ons gegee is, het ons hernude versekering gekry oor die veiligheid van die pad en die vriendelikheid van die Indiane.
By Horseshoe Creek, wat ons pas verlaat het, en waar daar 'n telegraafstasie was, het ons navrae soortgelyke versekering gelewer oor die rustige en vreedsame toestand van die land waardeur ons moet gaan.
Omdat ons oortuig was dat die vrees ongegrond was, het ons niks vermaak nie, en, soos ek al genoem het, het ons klein onderneming verkies om alleen te reis weens die groter vordering wat op hierdie manier gemaak is.
Die skoonheid van die sonsondergang en die natuurskoon rondom ons vervul ons harte met vreugde, en meneer Wakefield se stem is vir oulaas in liedjies te hoor terwyl hy sing: "Ho! For Idaho." Klein Mary se lae, soet stem het ook by die koor aangesluit. Sy was so bly in haar kinderlike vreugde op daardie dag, soos sy altyd was.
Sy was die ster en vreugde van ons hele partytjie. Ons het vreedsaam en vrolik vorentoe gegaan, sonder om te dink aan die gevaar wat soos 'n tier in 'n hinderlaag op ons pad lê.
Sonder 'n geluid van voorbereiding of 'n waarskuwing, was die bluffs voor ons bedek met 'n groep van ongeveer tweehonderd-en-vyftig Indiërs, geverf en toegerus vir oorlog, wat die wilde oorlogswaai geuiter het en 'n seinvluggeweer en rewolwers afgevuur het die lug in.
Hierdie verskriklike en onverwagse verskyning kom oor ons met so 'n verbysterende vinnigheid dat ons nie tyd gehad het om na te dink voordat die hoofliggaam stilgehou het en 'n deel van hul krag uitgestuur het, wat ons gereeld omring, maar 'n entjie van ons waens af. Nadat ons van die skok herstel het, het ons manne onmiddellik by die verdediging besluit, en die waens teruggekeer. My man word as die leier beskou, aangesien hy die eienaar van die trein was. Sonder om die onbeduidendheid van ons getalle in ag te neem, was meneer Kelly gereed om stand te hou; maar met al die krag wat ek kon beveel, het ek hom versoek om versoening te verdra en slegs te probeer. 'As u een skoot afvuur', het ek gesê, 'is ek seker dat u ons lot sal verseël, want dit lyk asof dit ons tien tot een is en ons almal dadelik sal doodmaak.'
Liefde vir die bewende dogtertjie aan my sy, my man en vriende, het my sterk gemaak om te protesteer teen enigiets wat ons kans op ontsnapping met ons lewens sou verminder. Arme klein Maria! van die eerste keer dat sy 'n onregeerbare vrees vir die Indiane gehad het, 'n afkeer wat nie oorwin kon word nie, alhoewel ek in ons omgang met vriendelike wreedaarders probeer het om aan te toon hoe ongegrond dit was, en haar oortuig dat hulle burgerlik en onskadelik was, maar alles tevergeefs. Meneer Kelly het vir haar krale en baie geskenke gekoop waarvan sy baie bewonder het, maar sy sou altyd byvoeg: "Hulle kyk so dwars na my en hulle het messe en tomahawks, en ek is bevrees dat hulle my sal doodmaak." Kan dit wees dat haar tere jong gemoed 'n gevoel of waarskuwing van haar gruwelike lot gehad het?