Waarom die burgeroorlog eintlik 16 maande geëindig het nadat Lee oorgegee het - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Op 9 April 1865 het generaal Robert E. Lee sy Konfederale troepe oorgegee aan die Unie se Ulysses S. Grant in Appomattox Court House, Virginia, wat die begin van die einde van die slypende vier jaar lange Amerikaanse burgeroorlog was. Maar dit sou meer as 16 maande duur voordat president Andrew Johnson in Augustus 1866 'n formele einde aan die konflik sou verklaar.
Appomattox was ongetwyfeld 'n beslissende oorwinning vir die Unie, en Grant se vredesooreenkoms met Lee sou 'n bloudruk bied vir ander generaals regoor die land. Waarom het dit so lank geneem voordat die oorlog amptelik daarna geëindig het?
Lee's was net een van die konfederale weermagte wat sou val
In die eerste plek het Lee slegs sy Army of Northern Virginia aan Grant oorgegee. 'N Aantal ander Konfederale magte bly steeds aktief, begin met genl. Joseph E. Johnston se weermag van Tennessee, die tweede grootste konfederale weermag naas Lee.
Op 12 April in Noord -Carolina het Johnston en sy mans nuus ontvang van Lee se oorgawe. Die volgende dag het genl William T. Sherman se Union -kavallerie Raleigh gevang en Johnston se magte weswaarts gestoot. Onder meedoënlose druk van Sherman, reik Johnston uit om vredesvoorwaardes te bespreek. Nadat die pas ingesweerde president Johnson en sy kabinet 'n aanvanklike ooreenkoms verwerp het wat vrygewige politieke toegewings aan die Suide gegee het, het die konfederale president Jefferson Davis gelas dat Johnston moes veg. Johnston, met die wete dat sy rug teen die muur was, het geweier. Op 26 April onderteken Sherman en Johnston 'n nuwe oorgawe -ooreenkoms, op dieselfde manier as Grant en Lee se Appomattox -ooreenkoms.
In die grootste oorgawe van die burgeroorlog het Johnston altesaam ongeveer 90 000 soldate prysgegee — feitlik alle oorblywende konfederale troepe in die Carolinas, Georgia en Florida. Toe die nuus van Johnston se oorgawe Alabama bereik, het die volgende domino geval: luitenant -generaal Richard Taylor, die seun van president Zachary Taylor en bevelvoerder van ongeveer 10 000 konfederale mans, het 'n soortgelyke vrede gesluit met sy eweknie van die Unie in die streek en het sy leër oorgegee 4 Mei.
'N Paar dae later het Nathan Bedford Forrest sy kavalleriekorps in Gainesville, Alabama, prysgegee en vir sy manne gesê:' Dat ons geslaan word, is 'n vanselfsprekende feit, en enige verdere weerstand van ons kant sou met reg beskou word as die hoogtepunt van dwaasheid. en onstuimigheid. "
VERKEN: Ulysses S. Grant: 'n interaktiewe kaart van sy belangrikste burgeroorloggevegte
Die geveg word voortgesit wes van die Mississippi
Tog was die Suide nog nie heeltemal klaar nie. Selfs na die oorgawe, nadat die troepe van die unie die voortvlugtige Davis in Georgië gevange geneem het en nadat president Johnson op 10 Mei verklaar het dat die gewapende verset van die Suide "feitlik as 'n einde beskou kan word", het gevegte steeds wes van die Mississippirivier voortgeduur.
Naby Brownsville, Texas op 12 Mei, het 'n mag van 350 Konfederate onder kolonel John "Rip" Ford 800 Unie -troepe verslaan onder leiding van kolonel Theodore H. Barrett in die Slag van Palmito Ranch, die laaste landstryd van die Burgeroorlog. "Dit is hoofsaaklik Texans versus Texans," sê Charles D. Grear, professor in geskiedenis aan die Central Texas College en skrywer van Why Texans Fought in the Civil War. 'Dit was nie regtig so 'n groot geveg nie, maar dit is steeds die laaste belangrike konflik van die burgeroorlog.'
Teen daardie tyd het Lt. E. Kirby Smith se weermag van die Trans-Mississippi-die laaste groot Konfederale mag nog in die veld-begin ontbind. 'As die nuus [oor Appomattox] aankom, is dit die tyd dat u 'n massa -uittog uit die weermag gaan hê,' sê Grear en voeg by dat Smith teen einde Mei 'basies 'n generaal was, want hy het geen leër nie . " Op 26 Mei het Smith sy bevel by Galveston oorgegee.
In die Indiese gebied (nou Oklahoma) het brig. Stand Watie, die eerste inheemse Amerikaner wat as 'n Konfederale generaal gedien het, het sy troepe byna 'n maand lank in die veld gehou nadat Smith die Trans-Mississippi-leër prysgegee het. Op 23 Junie erken Watie uiteindelik nederlaag en gee sy eenheid van die konfederate Cherokee-, Creek-, Seminole- en Osage -troepe oor by Doaksville, naby Fort Towson, en word die laaste Konfederale generaal om sy bevel prys te gee.
Die CSS Shenandoah, 'n voormalige Britse handelsskip wat in 1864 as 'n Konfederale aanval was, het die handels -skepe van die Unie in die Beringsee geterroriseer, lank nadat die rebellie op land geëindig het. Eers in Augustus 1865, toe sy skipper, lt. -kmdt. James Waddell, het die boodskap gekry dat die oorlog definitief beëindig is, het die skip sy gewere gebêre en 'n geheime ontsnapping na Liverpool, Engeland, gebring, waar dit die laaste keer sy reuse vlag van die Konfederasie geslinger het.
LEES MEER: Die laaste konfederale generaal vir oorgawe was inheems
Na-oorlogse verwarring in Texas
Op 2 April 1866 het president Johnson 'n proklamasie uitgereik waarin gesê word dat die opstand in al die voormalige Konfederale state verby was, maar een: Texas, wat nog nie daarin geslaag het om 'n nuwe staatsregering te stig nie.
Omdat die ekonomie, grond en infrastruktuur in Texas veel minder deur die konflik geraak is as die res van die Suide, het baie voormalige konfederate uit ander state daarheen gestroom in die maande na die konflik. 'Die ekonomie in Texas is uitstekend, en dit word hierdie baken vir die res van die Suide,' verduidelik Grear. 'Mense wat in die suide ontevrede is oor hul ekonomiese situasie na die oorlog - hulle gaan na Texas vloei.'
Hierdie golwe van nuut aangekomde wit Suidlanders sou regoor mekaar bots met 'n ander groeiende bevolking in die staat: voorheen slawe. Die swart bevolking van Texas het ook tydens die burgeroorlog ontplof, aangesien baie suidelike planters hul slawe daarheen gebring het om te verhoed dat hulle deur die Unie -leër gevange geneem word. "Natuurlik sal daar 'n terugslag wees teen die emansipasie van slawe," sê Grear. 'U sal geweld teen vrymanne in Texas heers.'
LEES MEER: Hoe die Amerikaanse westelike uitbreiding nuwe lewe in slawerny geblaas het
Nadat president Johnson die nuwe grondwet van Texas aanvaar het - wat beperkte burgerregte vir swart mense bied, maar geweier het om die 13de wysiging te bekragtig, omdat die afskaffing van slawerny reeds federale wet was - is in Junie staatswye verkiesings gehou. Op 9 Augustus is die konserwatiewe Unionis James Webb Throckmorton ingehuldig as goewerneur. (Hy sou die volgende jaar uit sy amp onthef word weens sy weerstand teen heropbou.)
Op 20 Augustus 1866, in erkenning van die nuwe staatsregering in Texas, kon Johnson uiteindelik verklaar dat 'die opstand op 'n einde is en dat vrede, orde, rustigheid en burgerlike gesag nou in en in die hele Verenigde State bestaan. Amerika. " Sy afkondiging het moontlik beteken dat die burgeroorlog volgens enige definisie uiteindelik verby was - maar die moeisame proses van heropbou het eers begin.
Gevang deur die Federals naby Appomattox Court House, het die Konfederale generaal Robert E. Lee sy leër oorgegee aan die generaal van die Unie, Ulysses S. Grant, wat die kapitulasie van ander konfederale magte laat neerkom het en tot die einde van die bloedigste konflik in die Amerikaanse geskiedenis gelei het.
Hoe dit geëindig het
Unie oorwinning. Lee se formele oorgawe aan Grant in Appomattox Court House op 9 April 1865 het die oorlog in Virginia tot 'n einde gebring. Alhoewel hierdie gebeurtenis as die belangrikste oorgawe van die burgeroorlog beskou word, moes verskeie ander Konfederale bevelvoerders parole en amnestie vir suidelike vegters oorgee en beding voordat president Andrew Johnson amptelik 'n einde aan die burgeroorlog kon maak. Die formele verklaring het sestien maande na Appomattox, op 20 Augustus 1866, plaasgevind.
Generaal Lee se laaste veldtog het op 25 Maart 1865 begin met 'n konfederale aanval op Fort Stedman, naby Petersburg. Generaal Grant se magte het 'n week later op 1 April by Five Forks 'n teenaanval gekry, wat Lee genoop het om die volgende dag Richmond en Petersburg te laat vaar. Die toevlug van die Konfederale Weermag het suidwes beweeg langs die Richmond & Danville Railroad. Lee was in groot getalle deur die vyand en het min voorraad, en hy was in die moeilikheid. Nietemin het hy 'n reeks uitmergelende nagoptogte gelei in die hoop om toevoertreine in Farmville, Virginia, te bereik en uiteindelik by genl.genl. Joseph E. Johnston se weermag in Noord -Carolina aan te sluit. Vakbondtroepe het op 7 April die waardevolle voorrade by Farmville ingeneem.
Op 8 April het die Konfederate ontdek dat hul leër deur die federale kavallerie geblokkeer is. Konfederale bevelvoerders het probeer om deur die ruiterskerm te breek, in die hoop dat die ruiters nie deur ander troepe ondersteun word nie. Maar Grant het Lee se poging om te ontsnap verwag en twee korps (vier-en-twintig en vyfde) onder bevel van genl.maj John Gibbon en Bvt. Genl.maj Charles Griffin, om die hele nag te marsjeer om die Unie -kavallerie te versterk en Lee vas te trek. Op 9 April het die korps die Konfederate teruggejaag.
In plaas daarvan om sy leër te vernietig en die lewens van sy soldate sonder opoffering te offer, het Lee besluit om die leër van Noord -Virginia oor te gee. Drie dae later was 'n formele seremonie die ontbinding van Lee se leër en die parool van sy mans, wat die oorlog in Virginia beëindig het. Die Grant-Lee-ooreenkoms was nie net 'n teken dat die Suide die oorlog verloor het nie, maar ook 'n voorbeeld vir die res van die oorgawe wat gevolg het.
Generaal Robert E. Lee gaan langs die Appomattoxrivier weswaarts en kom uiteindelik op 8 April in Appomattox County aan. Sy doelwit is die South Side Railroad by Appomattox Station, waar kritieke voedselvoorrade uit Lynchburg gestuur is. Unie -kavallerie onder brig. Genl. George A. Custer bereik hulle egter eers deur drie toevoertreine op te vang en af ​​te brand.
Grant, wat daarvan bewus was dat Lee se weermag buite opsies was, het op 7 April aan Lee geskryf en die Konfederale generaal se oorgawe versoek. Maar Lee hoop steeds om toegang tot meer voorraad verder wes by Lynchburg te kry en gee nie kapitulasie nie. Hy vra egter watter voorwaardes Grant bied. Die twee generaals gaan die volgende dag met hul korrespondensie voort.
9 April. Ongeveer 9 000 Konfederale troepe onder genl.maj John B. Gordon ontplooi op die velde wes van die dorp voor dagbreek en wag. Voor 08:00 begin genl.maj. Bryan Grimes van Noord -Carolina suksesvol 'n aanval op die Calvary van die Unie onder generaal genl. Philip Sheridan. Die aantal kavalleries van die Unie val terug en maak die pad tydelik oop vir die Konfederate. Maar meer Unie -infanterie onder Gibbon en Griffin begin uit die weste en suide aankom, wat Lee se magte omsingel. Intussen word luitenant -generaal James Longstreet se Rebel -troepe van agter af gedruk naby New Hope Church, drie myl na die ooste. Generaal Ulysses S. Grant se doel om Lee se leër af te sny en te vernietig, is binne bereik.
Buigend na die onvermydelike, beveel Lee sy troepe om deur die dorp terug te trek en oor die Appomattoxrivier terug te keer. Klein sakke van weerstand breek steeds uit totdat vlae van wapenstilstand tussen die Konfederale lyne tussen 10:00 en 11:00 uitgestuur word. Lee en Grant ruil boodskappe uit en stem saam om die middag by die Wilmer McLean -huis in Appomattox Court House te vergader. Daar gee Lee die Army of Northern Virginia oor.
Die oorgawe van Lee's Army van Noord -Virginia lê die weg vir die afsluiting van die burgeroorlog. Deur die ligte terme word die konfederale troepe vrygelaat en mag hulle terugkeer na hul huise terwyl soldate van die vakbond beveel word om hulle van openlike viering of bespotting af te weer. Hierdie maatreëls dien as 'n bloudruk vir die oorgawe van die oorblywende Konfederale magte in die suide.
Alhoewel die vegters nooit 'n formele vredesverdrag onderteken nie, beëindig die voorlegging van die Konfederale leërs die oorlog en begin die lang en moeisame pad na hereniging van Noord en Suid.
Volgens Grant, wat die ervaring in sy memoires opgeteken het, behandel die twee generaals mekaar met hoflikheid en respek. Hulle het aanvanklik probeer om die ys te breek deur hul ou weermag tydens die Mexikaanse Amerikaanse oorlog te onthou. Grant was gevlei dat Lee hom van daardie tyd af onthou, aangesien hy baie jonger was as Lee en meer junior in rang was. Daarna het hulle onderhandel oor die terme van oorgawe. Ondanks die oorwinning was Grant geen vreugde oor Lee se nederlaag nie.
Grant het die volgende vrygewige terme van oorgawe opgestel, wat die harde straf en vernedering van Lee se mans vermy het.
Die volgende dag het 'n langverwagte emosionele vrylating toegelaat vir diegene wat eens medeburgers was, toe vier jaar gewapende vyande. Grant, saam met sy personeel en ander beamptes, het Lee weer ontmoet. Die vakbondgeneraal het gevoel dat sy manne die Konfederale linies wil besoek en 'n paar van die manne saam met wie hulle voor die oorlog opgelei het, wil groet. Lee het vriendelik ingestem:
Dit het 'n paar maande geneem nadat Appomattox al die Konfederale leërs oorgegee het, en nog steeds is die oorlog nie eers verklaar totdat Texas 'n nuwe staatsregering gevorm het wat die afskaffing van slawerny in Augustus 1866 aanvaar het nie.
Na Lee se oorgawe, het die weermag van Tennessee meer as twee weke in die veld gebly totdat genl.maj. Joseph E. Johnston uiteindelik op 26 April oorgegee het aan genl. William T. Sherman. Johnston se oorgawe was die grootste van die oorlog, in totaal byna 90 000 man. Toe die nuus oor Johnston se oorgawe Alabama bereik, het luitenant -generaal Richard Taylor, die seun van president Zachary Taylor en bevelvoerder van ongeveer 10 000 konfederale mans, sy leër op 4 Mei aan sy eweknie van die Unie oorgegee. 'N Paar dae later het luitenant -generaal Nathan Bedford Forrest het sy kavalleriekorps in Gainesville, Alabama, prysgegee en aan sy manne gesê: "... verdere weerstand van ons kant sou met reg beskou word as die hoogtepunt van dwaasheid en onversetlikheid."
Die laaste stryd van die burgeroorlog het op 11-12 Mei op Palmito Ranch in Texas plaasgevind. Die laaste groot Konfederale militêre mag is op 2 Junie deur luitenant -generaal Edmund Kirby Smith in Galveston, Texas, oorgegee. Tog het Brig. Genl Stand Watie, die eerste inheemse Amerikaner wat as Konfederale generaal gedien het, het sy troepe byna 'n maand lank in die veld gehou nadat Smith die Trans-Mississippi-weermag prysgegee het. Op 23 Junie erken Watie uiteindelik 'n nederlaag en gee sy eenheid van die konfederate Cherokee, Creek, Seminole en Osage -troepe oor by Doaksville, naby Fort Towson (nou Oklahoma), en word die laaste Konfederale generaal wat sy bevel laat vaar het.
Die CSS Shenandoah, 'n voormalige Britse handelsskip wat as 'n konfederate raider aangewend is, het steeds kommersiële skepe van die Unie in die Beringsee gejag lank nadat die rebellie op land geëindig het. Eers in Augustus 1865, toe sy skipper, lt. -kmdt. James Waddell, het die boodskap gekry dat die oorlog definitief beëindig is, het die skip na Liverpool, Engeland, ontsnap en die Konfederale vlag laat sak.
Teen April 1866, een jaar na Appomattox, was die opstand verby in al die voormalige Konfederale state, maar Texas, wat nog nie daarin geslaag het om 'n nuwe staatsregering te stig nie. President Andrew Johnson het uiteindelik die grondwet van Texas aanvaar - wat met graagte ingestem het tot die afskaffing van slawerny - en verklaar op 20 Augustus 1866 dat 'die opstand 'n einde is en dat vrede, orde, rustigheid en burgerlike gesag nou bestaan ​​in en in die hele die hele Verenigde State van Amerika. "
Moenie ons redaksionele hoogtepunte in ons gratis History Extra nuusbrief misloop nie
Teken in op ons nuusbrief en ontvang die nuutste in die historiese nuus en podcasts direk in u inkassie
As Randolph reg was (en Lee verkeerd was), was die oorsake van die Konfederale nederlaag intern eerder as ekstern. Een stel moontlike interne verklarings fokus op politieke verdeeldheid. Volgens hierdie siening is die Konfederasie belemmer omdat sy toewyding aan gedesentraliseerde regering, eindelose kontrole van uitvoerende mag en obsessie met individuele vryheid (vir blankes) die vermoë om te veg ondermyn. Miskien, in die treffende frase van die ontslape historikus David Donald, het die Suide "gesterf aan demokrasie". Maar wat opvallend is oor die Konfederasie is hoeveel mag die regering in Richmond gehad het, die beheer oor die vervaardiging van ammunisie en die beslaglegging op eiendom. Uit niks het die Suide 'n tyd lank een van die mees effektiewe en gedissiplineerde leërs wat die wêreld gesien het, geskep.
Miskien kan die onderliggende mislukking van die Konfederasie dan ook gevind word in foutlyne in die suidelike samelewing. Het klasspanning die oorlogspoging ondermyn? Was vroue op die tuisfront onvoldoende toegewyd aan die saak? Trouens, slegs in die laaste maande van konflik het 'n mislukking van moraal die vermoë van die Konfederale weermagte tasbaar beïnvloed. Dit was 'n moeilike samelewing.
Die mees oortuigende 'interne' faktor agter die suidelike nederlaag was die instelling wat tot afstigting gelei het: slawerny. Verslaafde mense het gevlug om by die leër van die Unie aan te sluit, die suide van arbeid ontneem en die noorde met meer as 100,000 soldate versterk. Tog was slawerny op sigself nie die oorsaak van nederlaag nie. Uiteindelik is slawerny vernietig omdat die Noorde gewen het, eerder as andersom.
As swakhede in die suidelike samelewing nie op sigself die Konfederale nederlaag verklaar nie, keer dit dan terug na Lee se verduideliking by Appomattox? In 'n sekere sin wel, maar met 'n belangrike voorbehoud: solank die Noorde vasbeslote bly om die opstand met geweld te onderdruk, was dit altyd waarskynlik dat sy superioriteit in mannekrag en hulpbronne uiteindelik sou uitwys. Maar die Noorde moes bereid wees om die hoë prys van oorwinning te betaal.
Die Konfederate het dit beslis verstaan. Die enigste manier waarop die Suide die oorlog kon wen, was dat die Noorde tou opgooi. En van die begin af was die belangrikste doel van die militêre strategie van die Suide om die noordelike moraal te ondermyn - nie net in sy leërs nie, maar ook op die tuisfront. Dit was een van die redes vir Lee se 'invalle' van noordelike grond in 1862 en 1863. Dit was ook hoekom Lincoln se herverkiesing so belangrik was, omdat dit 'n volgehoue ​​bereidwilligheid om te veg van die Unie af was.
Uiteindelik is die waarheid miskien dat die Noorde die oorlog gewen het omdat die idee om die Unie te onderhou kragtig genoeg was om terugslae te oorkom. Die Noorde kon heel moontlik verloor het, maar slegs as hulle die wil om te wen verloor het - en ondanks af en toe wankel, het dit nooit gedoen nie.
Adam IP Smith is professor in die Amerikaanse geskiedenis aan die University College London (UCL).
Hoe Juneteenth Swart Onafhanklikheidsdag geword het
Op 19 Junie elke jaar kom duisende mense regoor Amerika - miljoene, meer daarvan - bymekaar om Juneteenth te vier met partytjies en optogte, gebedsontbyt en gholftoernooie, kookkuns en musiek.
En op 16 Junie 2021 het die Huis van Verteenwoordigers 415-14 gestem om Juneteenth die 12de federale vakansiedag te maak, berig Associated Press. Die Senaat het hierdie wetsontwerp eenparig goedgekeur.President Joe Biden het dit op 17 Junie onderteken en federale werkers het 18 Junie verlof gekry, aangesien 19 Junie 2021 'n Saterdag is. Juneteenth is die eerste nuwe federale vakansie sedert Martin Luther King Day in 1983.
As u nie weet wat Juneteenth is nie, is u nie alleen nie. Nie op 'n afstand nie.
& quot Jy sal verbaas wees. Daar is baie studente wat by my klas kom, en hulle het nog nooit geleer van die geskiedenis van slawerny nie, hulle het nog nooit geleer van die burgerregtebeweging nie, 'sê Paula Austin, professor in Afro -Amerikaanse studies en geskiedenis aan die Boston Universiteit. Ek dink ek het studente gehad wat, vanweë waar hulle vandaan kom, of hul gesinne, van Juneteenth weet en eintlik aan die vieringe deelgeneem het. Maar die meeste studente kom en hulle weet nie. & Quot
Op 19 Junie 1865, meer as twee maande nadat die Konfederale Generaal Robert E. Lee oorgegee het aan Ulysses S. Grant in Appomattox, wat die burgeroorlog amper beëindig het, het 'n Amerikaanse weermagoffisier in Galveston, Texas, aangekom met twee belangrike aankondigings: die einde van die Burgeroorlog (die woord het in daardie dae relatief stadig gereis) en daarmee saam die einde van slawerny.
Generaal -majoor Gordon Granger het die algemene bevel nr. 3 deurgegee, wat gedeeltelik lui:
Niemand weet regtig hoekom dit so lank geneem het voordat die nuus oor emansipasie in Texas gekom het nie. Verskeie verhale is deur die jare vertel, hoewel geen ooit bevestig is nie, waaronder een van 'n boodskapper wat vermoor is terwyl hy op pad was na Texas om die nuus van vryheid te vertel. Ander glo dat slawe -eienaars eenvoudig nooit aan die slawe gesê het dat hulle vry is nie. Die waarskynlikste is dat daar eenvoudig nie genoeg troepe was om die Emancipation Proclamation af te dwing nie, ongeag of die slawe daarvan geweet het of nie, sodat dinge status quo gebly het. Dit is totdat genl.maj Granger opgedaag het.
Na die aankondiging van genl.maj. Granger, vertrek sommige van die 250 000 slawe in Texas onmiddellik na die belofte van ware vryheid in die noorde, terwyl ander reis om weer by familielede aan te sluit. Ons het almal in die pad gesing en geskreeu om die orkes te klop, 'het 'n slaaf, Molly Harrell, in' The Slave Narratives of Texas 'gesê.
Tog dui die dag aan wat nou dikwels die Swart Onafhanklikheidsdag, of die Swart Vierde Julie, genoem word. Dit is die Amerikaanse viering van vryheid van slawerny.
Juneteenth is die eerste keer, nie -amptelik, in Texas in 1866 waargeneem. Dit is eers amptelik erken as 'n vakansie in enige staat totdat Texas dit in 1979 gedoen het. Sedertdien het slegs Suid -Dakota dit nog as 'n vakansie verklaar.
Op hierdie dag moet ons die lelike dele van ons geskiedenis konfronteer en die slawe eer wat gely het en gesterf het onder 'n onderdrukkende regime. Ons moet ook hulde bring aan almal wat die krag en oortuiging gehad het om te veg om slawerny te beëindig en ons Unie bymekaar te hou, "het die Amerikaanse senator Corey Booker (D-NJ) in 2018 gesê." hoe ver ons gekom het en let op hoe ver ons nog moet gaan. & quot
Gratis sonder vryheid
Die oorspronklike Juneteenth was skaars die "Swart Onafhanklikheidsdag" wat dit gereeld as vandag beskou word. Dit kom immers maande nadat die burgeroorlog geëindig het en meer as twee jaar nadat die emansipasieverklaring deur president Abraham Lincoln onderteken is. Teen die tyd dat slawe in Texas vry verklaar is, was die 13de wysiging van die Amerikaanse grondwet reeds deur die kongres aanvaar en was dit goed op dreef om deur die state bekragtig te word.
Ook nie alle slawe in Texas is onmiddellik bevry nie. Sommige, wat deur uitdagende plantasie-eienaars vasgehou is om vas te hou aan hul lewenswyse, is eers baie later geëmansipeer. Sommige meesters het reeds geweet dat die oorlog verby was voordat Granger aangekom het, en het steeds probeer om hul slawe vas te hou.
Sommige slawe wat probeer het om te vertrek, volgens historiese verslae, is opgespoor en vermoor. Baie meer betree 'n toekoms van armoede, vrees en onsekerheid.
Die blinde kol wat baie Amerikaners vir Juneteenth dra, kan te wyte wees aan 'n algemene onkunde oor die geskiedenis van die vakansie. Dit kan ook voortspruit uit, soos Austin suggereer, 'n neiging om die land se verlede heeltemal in die gesig te staar met slawerny en die verreikende en voortgesette nagevolge daarvan.
Swart onafhanklikheidsdag gevier
Tog het Juneteenth volhard. Die nakoming daarvan het deur die jare agteruitgegaan onder die onderdrukking van Jim Crow -wette en rassistiese houdings, maar die feeste wat in Texas begin het, het uiteindelik na meer state versprei, en die idee om Swart onafhanklikheid te herdenk, het in die tydperk van die burgerregte van die 1960's opgeduik. Die partye gaan vandag voort, vir diegene wat genoeg bewus is om hulle te vind en deel te neem.
"Die soort vieringe wat ek gesien het en deel was van, was ongelooflik wonderlik," sê Austin. Hulle handel oor die swart kultuur, die swart geskiedenis, die weerstand en die weerbaarheid van die swart gemeenskap.
'N Paar jaar voordat Granger sy verklaring in Galveston afgelê het, het die beroemde Amerikaanse redenaar Frederick Douglass, self 'n voormalige slaaf, met 'n afskaffingsgroep in New York gepraat oor nog 'n onafhanklikheidsdag, die vierde Julie. "Wat, vir die Amerikaanse slaaf, u vierde Julie is," het Douglass gesê, "ek antwoord 'n dag wat meer as alle ander dae in die jaar aan hom openbaar die growwe onreg en wreedheid waaraan hy die konstante slagoffer is."
Vir diegene wat Juneteenth waarneem-ondanks sy histories wankelrige begin en die nog steeds onvervulde belofte-hou die dag steeds 'n belofte in. Van vryheid. Onafhanklikheid. Gelykheid.
Alternatiewe geskiedenis van die Amerikaanse burgeroorlog
Alternatiewe geskiedenis van die Amerikaanse burgeroorlog Dit is alternatiewe geskiedenisfiksie wat fokus op die burgeroorlog wat anders eindig of nie plaasvind nie. Die Amerikaanse burgeroorlog is 'n gewilde punt van afwyking in Engelse alternatiewe geskiedenisfiksie. Die mees algemene variante beskryf die oorwinning en oorlewing van die Konfederale State. Minder algemene variante sluit in 'n oorwinning van die Unie onder verskillende omstandighede as die werklike geskiedenis, wat lei tot 'n ander naoorlogse situasie dat swart Amerikaanse slawe hulself deur opstand vrymaak sonder om te wag vir Lincoln se Emancipation Proclamation 'n direkte Britse en/of Franse ingryping in die oorlog, die voortbestaan ​​van Lincoln tydens John Die sluipmoord van Wilkes Booth, 'n hervertelling van historiese gebeure met fantasie -elemente, plaas die burgeroorlog wat nooit uitbreek nie en 'n vreedsame kompromie bereik word en geheime geskiedenisverhale. Die uiteenlopende punt in so 'n verhaal kan 'n 'natuurlike, realistiese' gebeurtenis wees, soos dat 'n generaal 'n ander besluit neem, of 'n wag wat 'n vyandelike inval opspoor, anders as in die werklikheid. Dit kan ook 'n 'onnatuurlike' fantasie-/wetenskapfiksie -plot -toestel wees, soos tydreise, wat gewoonlik die vorm aanneem van iemand wat moderne wapens of agterna -kennis in die verlede bring. Nog 'n ander verwante variant is 'n scenario van 'n burgeroorlog wat op 'n ander tydstip as 1861 en onder verskillende omstandighede uitbreek (soos die noorde, eerder as die suide, wat van die Unie afskei).
Alternatiewe geskiedenis van die Amerikaanse burgeroorlog is een van die twee gewildste punte van afwyking om 'n alternatiewe geskiedenis in die Engelse taal te skep, die ander is 'n oorwinning van die as in die Tweede Wêreldoorlog.   
Uitbeeldings van die latere ontwikkeling van 'n seëvierende Konfederasie verskil aansienlik van mekaar, veral oor twee groot onderling verwante kwessies: die onafhanklike Konfederasie se behandeling van sy swart bevolking en sy verhoudings met die onstuimige Verenigde State in die Noorde.
Die verborge geskiedenis van Juneteenth
Wikimedia Commons: Emancipation Day Celebration in Richmond, Virginia, ca. 1905
Hierdie artikel is deel van TPM Cafe, die tuiste van TPM vir mening- en nuusanalise. Dit is die eerste keer in 2015 gepubliseer.
Vandag honderd-en-vyftig jaar gelede het die Amerikaanse weermag besit geneem van Galveston Island, 'n versperringseiland net langs die kus van Texas wat die ingang na Galvestonbaai bewaak, en begin 'n laat komende, langdurige oorlog teen slawerny in Texas. Hierdie onbekende geveg sou maande duur na die einde van wat ons normaalweg as die burgeroorlog beskou. Hierdie stryd, wat Texas-vrymense en lojaliste en die Amerikaanse weermag teen hardnekkige verdedigers van slawerny beveg, sou die basis word vir die toenemend gewilde vieringe van Juneteenth, 'n oorwegend Afro-Amerikaanse vakansie wat jaarliks ​​op of ongeveer 19 Junie emansipasie vier.
Die historiese oorsprong van Juneteenth is duidelik. Op 19 Junie 1865 het die Amerikaanse generaal -generaal Gordon Granger, nuut aangekom met 1,800 man in Texas, beveel dat "alle slawe gratis is" in Texas en dat daar 'absolute' gelykheid van persoonlike regte en eiendomsreg tussen voormalige meesters en slawe. " Die idee dat so 'n afkondiging nog in Junie 1865 uitgereik moet word - twee maande na die oorgawe by Appomattox – dwing ons om te heroorweeg hoe en wanneer slawerny en die Burgeroorlog werklik geëindig het. En op sy beurt help dit ons om Juneteenth te erken as nie net 'n boeksteun vir die burgeroorlog nie, maar as 'n viering en herdenking van die epiese stryd van emansipasie en heropbou.
Teen 19 Junie 1865 was dit meer as twee jaar sedert president Abraham Lincoln die Emancipation Proclamation uitgereik het, byna vyf maande sedert die kongres die 13de wysiging aanvaar het, en meer as twee maande sedert generaal Robert E. Lee sy Konfederale weermag by Appomattox oorgegee het Hofhuis. Waarom moes Granger optree om slawerny te beëindig?
Om hierdie vraag te beantwoord, moet ons terugkyk na slawerny, die burgeroorlog en die besondere plek van Texas in albei die geskiedenis. Tydens die burgeroorlog het wit planters tienduisende slawe met geweld na Texas verskuif in die hoop om hulle in slawerny te hou en weg van die Amerikaanse leër. Selfs nadat Lee oorgegee het, het Konfederale Texans gedroom om die rebelsaak daar te onderhou. Eers op 2 Junie 1865, nadat die rebelle -goewerneur van die staat reeds na Mexiko gevlug het, het die Konfederale luitenant -generaal Edmund Kirby Smith ingestem om die staat oor te gee. Meer as twee weke lank het daar chaos geheers toe mense die staatskas geplunder het, en niemand was seker wie in beheer was nie.
In daardie chaos het baie Afro-Amerikaners gevlug, sommige oor die rivier in Mexiko, 'n minder onthoude pad na vryheid in die dekades voor die burgeroorlog. Ander het stakings begin of geweier om te werk. Maar in 'n toestand waarin blankes meer as twee-tot-een slawe was, het planters en boere alles in hul vermoë gedoen om slawerny te handhaaf waar hulle kon.
Granger se aankoms op 19 Junie was die eerste effektiewe ingryping van die Verenigde State in Texas om die slawerny te beëindig. Toe Granger sy proklamasie in Galveston uitreik, was dit dus geen abstrakte of simboliese verklaring teen slawerny en opstand nie, maar hy het 'n slag teen slawerny self geslaan op die plek waar dit in Junie 1865 die sterkste gevestig was.
Maar wat het die proklamasie van Granger beteken? Volgens 'n mite wat gereeld vertel word, het Texans eenvoudig nie geweet dat slawerny geëindig het nie. Wat Granger in hierdie vertelling gebring het, was goeie nuus. Maar as ons luister na die woorde van iemand soos Felix Haywood, 'n slaaf in Texas tydens die Burgeroorlog, sien ons dat dit nie so was nie. 'Ons het heeltyd geweet wat in [die oorlog] aan die gang was,' onthou Haywood later. By emansipasie, "Ons het almal soos helde gevoel en niemand het ons so gemaak nie, behalwe onsself."
Wat het die gebeure van 19 Junie 1865 presies beteken as Haywood en ander slawe van die Emancipation Proclamation geweet het? Hier staan ​​ons voor 'n belangrike vergete werklikheid oor die einde van die burgeroorlog en slawerny wat in die mitologie van Appomattox gehul is. Die interne konflik en die instelling van slawerny kon en kon nie netjies op Appomattox of op Galveston -eiland eindig nie. Die beëindiging van slawerny was nie net 'n kwessie van uitspraak nie. Dit was 'n kwessie om rebelle te dwing om die wet te gehoorsaam. In 'n werklike mate het die Emancipation Proclamation en die 13de Amendement neergekom op skuldbriewe van vryheid. Die werklike werk op die grond om slawerny te beëindig en die beginsels van vryheid te verdedig, is deur die vrymense gedoen in samewerking met en dikwels gesteun deur die mag van die Amerikaanse weermag.
Die proklamasie van Granger het moontlik nie nuus van emansipasie gebring nie, maar dit het wel hierdie belangrike belofte van krag gebring. Binne weke het vyftigduisend Amerikaanse troepe die staat binnegestroom in 'n laat aankomende besetting. Hierdie soldate was nodig omdat planters nie sou slaag met slawerny nie. In Oktober 1865, maande na die bevele van Junie, het wit Texans in sommige streke "steeds [slawe] as eiendom geëis en beheer en in twee of drie gevalle dit onlangs gekoop en verkoop", volgens een verslag. Om slawerny te handhaaf, het sommige planters stelselmatig rebelse Afro-Amerikaners vermoor om die res te probeer skrik tot onderwerping. 'N Verslag deur die konstitusionele konvensie van Texas beweer dat wit Texane tussen 1865 en 1868 byna 400 swart mense swart Texane doodgemaak het, volgens die verslag, 10 blankes. Ander planters het gehoop om slawerny in die een of ander vorm aan te hou totdat hulle die emansipasieverklaring in die hof kon omverwerp.
Teen hierdie weerstand wend die weermag hom tot geweld. In 'n beroep wat grootliks vergete of verkeerd verstaan ​​is, het die weermag meer as 40 buiteposte oor Texas versprei om rebelle 'die idee van wet as 'n onweerstaanbare mag waaraan almal moet buig' te leer. Vrymense, soos Haywood se aanhaling ons herinner, het nie die weermag nodig gehad om hulle te leer oor vryheid nie; hulle het die weermag nodig gehad om planters die nutteloosheid van slawerny te probeer onderrig.
Emancipation Day Celebration, 19 Junie 1900. Foto van Grace Murray Stephenson. Publieke domein van die University of North Texas Libraries, The Portal to Texas History, van die Austin History Center, Austin Public Library.
Teen hierdie weerstand, en in reaksie op vrymense se klagtes, het die weermag opgetree asof die burgeroorlog eintlik nie geëindig het nie. Deur te vertrou op sy breë oorlogsmagte om beheer oor burgerlikes uit te oefen, val die weermag slawerny aan deur regters en balju's in hegtenis te neem, beheer oor hofsake te neem, militêre kommissies te bestuur en habeas corpus op te skort. Terwyl die voorlopige goewerneur van Texas - 'n wit lojalis - 'n nuwe staat probeer bou het, het die weermag deurslaggewende steun verleen teen 'n opstand wat ontwikkel het.
Stadig eindig die slawerny self. Teen die winter van 1865-1866 het vrymense, die weermag en wit lojaliste die 'eienaardige instelling' in Texas geblus. Onder dreigement van voortgesette militêre besetting het president Andrew Johnson voormalige Konfederale state gedwing om hierdie verandering in die Grondwet in te skryf deur die 13de wysiging te bekragtig om slawerny af te skaf.
Maar die oorwinning oor slawerny was slegs een in 'n reeks gevegte om die betekenis van vryheid te bepaal. Oor die volgende paar jaar het vrymense se regte en hul mag uitgebrei, tesame met die leër se gesag om hulle te beskerm. In reaksie op planters se pogings om 'n verharde rassestelsel te skep en op vrymoedige getuienis, het die Amerikaanse kongres in 1866 probeer om verdedigbare regte te skep deur middel van die 14de wysiging wat burgerskap vir eersgeboortereg geskep het, gelyke beskerming ingevolge die wet tot stand gebring het en 'n behoorlike proses gewaarborg het. Toe rebellestate die wysiging nie aanvaar nie, het die Kongres militêre beheer herbevestig en die weermag beveel om vrymense te laat registreer om te stem. In 1869 aanvaar die kongres ook 'n 15de wysiging wat die ontkenning van die stemming verbied op grond van ras of vorige toestand van diensbaarheid. Nuwe biracial-regerings in die Suide het gehelp om beide wysigings in die Grondwet op te skryf, en sodoende die basiese regte nie net vir Afro-Amerikaners nie, maar ook vir alle Amerikaners.
Heropbou het 'n nuwe wêreld in Texas geskep. Byna 40 000 swart Texane, meestal voormalige slawe, het gestem om die staat se nuwe grondwetlike konvensie te noem. Die nuwe staatsregering in Texas, net soos elders, het staatswye openbare skole gestig, klein opstalde beskerm teen afskerming en 'n drie-rassige staatspolisie geskep. Onder die toonaangewende swart politici was die vrygebore onderwyser George T. Ruby en die voorheen verslaafde Matthew Gaines. Op die grond het vrymense lewendige gesinne gebou, kerke gebou, skole geopen en Afro-Amerikaners verkies tot minder onthoude, maar belangrike plaaslike kantore.
Maar hierdie winste het nie bestaan ​​nie. Gedurende die 1870's, toe die weermag sy greep op baie rebellestate verloor het, het die demokrate weer beheer gevestig. Deur 'n peilingsbelasting in 1902 en 'n all-white primêre in 1903, het die Afro-Amerikaanse kiesersopkoms in Texas gedaal van ongeveer 100,000 in die 1890's tot minder as 5.000 in 1906. Saam met die ontbinding het Jim Crow se segregasie en uitsluiting van gelyke toegang tot die publiek gekom dienste soos onderwys, openbare vervoer en die regstelsel.
Emancipation Day Celebration band, 19 Junie 1900. Foto van Grace Murray Stephenson. Publieke domein van die University of North Texas Libraries, The Portal to Texas History, van die Austin History Center, Austin Public Library.
Vrymense in Texas het die herinnering aan emansipasie en heropbou lewendig gehou tydens seremonies wat uiteindelik Juneteenth genoem is. Begin in 1866, die jaar na die afkondiging, en het dramaties gegroei na 'n parade van 1867 in Austin, dat die 19de feeste na dorpe en kerke in Texas versprei het. In die emansipasiepark van Houston het vrymense vlae gevlieg, patriotiese liedjies gesing, in uniform gestaan ​​en die geheue van heropbou verdedig. Namate Afro-Amerikaners noord en wes verhuis het, verhuis Juneteenth saam met hulle na honderde dorpe en stede. Met ander vakansiedae, wat gereeld op die streek gebaseer is, soos Watch Night, Agtste Augustus, Memorial Day en Fourth of July, het Juneteenth 'n manier geword vir Afro-Amerikaners om hul winste te vier, hul hoop te handhaaf, hul nederlae te beoordeel en paaie vorentoe te beplan.
Hulle pogings moet modelle wees vir ons eie, jong stryd om die winste en belofte van heropbou te onthou. Ondanks wye pogings om die 150ste herdenking van gevegte in die burgeroorlog te herdenk, was daar tot dusver slegs uiteenlopende pogings om die naderende herdenkings van heropbou te vier.
Dit is deels omdat Amerikaners verward bly oor die tydperk nadat die gevegte van die burgeroorlog geëindig het. Alhoewel historici - nie minder nie as die Eric Foner van die Columbia -universiteit - die buitengewone politieke, ekonomiese en regswins van rekonstruksie getoon het, hou baie Amerikaners óf vas aan verouderde verhale van korrupsie, óf het hulle feitlik geen idee van wat gebeur het toe die gevegte geëindig het nie. 'N Valse verhaal van heropbou wat deur propagandiste versprei is vir die skeiding van Jim Crow en in die populêre kultuur versprei word deur die geboorte van 'n nasie, vorm steeds die nasionale verbeelding.
Maar hierdie Junteenenth is daar rede om te hoop dat dit verander. Met die erkenning van die belangrikheid van die 13de, 14de en 15de grondwetlike wysigings wat gedurende hierdie era aangeneem is, het die Amerikaanse senaat verlede week die tydperk as die 'Tweede Stigting' genoem, maar sonder om die woord rekonstruksie te gebruik.Onlangs het die National Park Service 'n National Historic Landmark Theme Study on Reconstruction laat doen om landmerke te identifiseer wat die dramatiese verhaal van die era vaslê.
As ons die 150ste herdenking nader van die gebeure wat slawerny beëindig het en betekenisvolle regte vir alle Amerikaners opgebou het, moet ons na Juneteenth kyk as 'n model vir herdenking van heropbou. Deur in die openbaar te worstel - in parke en in programme - met die prestasies van die beëindiging van slawerny en die bou van gelyke regte, sowel as die omverwerping van heropbou en gelyke regte in Jim Crow, kan ons begin worstel met die impak wat gebeure soos Juneteenth op die nasie waarin ons woon. Hoewel die verhale wat vandag begin met Granger se verkondiging op Galveston -eiland 150 jaar gelede, nie so netjies soos die slagveldverhale van die burgeroorlog kon eindig nie, is dit net so belangrik vir die verhaal van die nasie wat ons vandag is.
Na 27 Julie 1864 het die Unie -leër die meeste van die 6,500 troepe wat na die laer Rio Grande -vallei ontplooi is, teruggetrek, insluitend Brownsville, wat hulle sedert 2 November 1863 beset het. Die Konfederate was vasbeslote om hul oorblywende hawens te beskerm, wat noodsaaklik was vir katoenverkope na Europa en die invoer van voorrade. Die Mexikane oorkant die grens was geneig om die kant van die Konfederate te neem weens die winsgewende uitvoer van katoen.  Begin vroeg in 1865 eerbiedig die mededingende leërs in die suide van Texas 'n gentlemen's agreement, aangesien hulle geen sin in verdere vyandighede tussen hulle sien nie. 
Unie -majoor -generaal Lew Wallace het 'n onderhandelde einde van die vyandelikhede in Texas aan die Konfederale Brigadier -generaal James E. Slaughter voorgestel en het op 11–12 Maart 1865 ontmoet met Slaughter en sy ondergeskikte kolonel Ford in Port Isabel.  Ondanks die ooreenkoms van Slaughter en Ford dat die geveg tragies sou wees, verwerp Slaughter se meerdere, die Konfederale Majoor -generaal John G. Walker, die skietstilstand in 'n skerp briefwisseling met Wallace. Ten spyte hiervan het beide partye 'n stilswyende ooreenkoms nagekom om nie vooraf op die ander te vorder sonder vooraf skriftelike kennisgewing nie.
'N Brigade van 1 900 unie-troepe onder bevel van kolonel Robert B. Jones van die 34ste Indiana Veteran Volunteer Infantry was in blokkade diens by die hawe van Brazos Santiago by die monding van die huidige skeepskanaal van die hawe van Brownsville. Die 400-man 34ste Indiana was 'n ervare regiment wat in die Vicksburg-veldtog gedien het en is in Desember 1863 herorganiseer as 'n 'Veteraan' regiment, wat geheel en al bestaan ​​uit veterane van verskeie ander regimente wie se oorspronklike aanstellings verval het. Die 34ste Indiana ontplooi na Los Brazos de Santiago op 22 Desember 1864, ter vervanging van die 91ste Illinois Volunteer Infantry, wat na New Orleans teruggekeer het. Die brigade het ook die 87ste en 62ste gekleurde infanterie -regimente van die Verenigde State ("United States Coloured Troops", of U.S.C.T.) ingesluit, wat 'n gesamentlike sterkte van ongeveer 1,100 gehad het. Kort nadat genl Walker die wapenstilstandvoorstel verwerp het, het kolonel Jones uit die weermag bedank om na Indiana terug te keer. Hy is in die regiment vervang deur luitenant -kolonel Robert G. Morrison en in Los Brazos de Santiago deur kolonel Theodore H. Barrett, bevelvoerder van die 62ste U.S.C.T.
Die 30-jarige Barrett was sedert 1862 'n weermagoffisier, maar hy het nog nie gevegte gesien nie. Hy was angstig vir 'n hoër rang en het hom as vrywilliger aangemeld vir die pasgemaakte "gekleurde" regimente en is in 1863 aangestel as kolonel van die 1ste Missouri Coloured Infanterie. In Maart 1864 word die regiment die 62ste U.S.C.T. Barrett het die somer malaria in Louisiana opgedoen, en terwyl hy op herstelverlof was, is die 62ste na Brazos Santiago gestuur. Hy het daar in Februarie 1865 daar aangesluit.
Geskiedkundiges debatteer nog steeds waarom hierdie verlowing op Palmito Ranch plaasgevind het. Lee het op 9 April aan Grant oorgegee in Appomattox Court House, Virginia, wat 'n reeks formele oorgawe op ander plekke in die land veroorsaak het. Die amptenare van die Konfederasie en die vakbond in Brownsville het ook geweet dat Lee oorgegee het en die oorlog effektief beëindig het.
Kort na die geveg het Barrett se afvalliges beweer dat hy ''n bietjie glorie op die slagveld wou hê voordat die oorlog heeltemal sou eindig'.  Ander het voorgestel dat Barrett perde nodig het vir die 300 ongemonteerde kavalleriste in sy brigade en besluit om dit van sy vyand te neem.  Louis J. Schuler, in sy pamflet uit 1960 "The last battle in the War Between the States, 13 May 1865: Confederate Force of 300 nederlaag 1,700 Federals naby Brownsville, Texas", beweer dat brig. Egbert B. Brown van die Amerikaanse vrywilligers het opdrag gegee dat die ekspedisie 2 000 bale katoen wat in Brownsville gestoor is, as beslag lê en dit vir eie gewin verkoop.  Maar Brown is eers eers later in Mei as kommandant by Brazos Santiago aangestel. 
Wat op die spel was, was eer en geld. Met 'n hardnekkige huiwering om nederlaag te erken, het Ford beweer dat die waardigheid en manlikheid van sy manne verdedig moet word. Nadat hy voorheen verklaar het dat hy nooit sou kapituleer vir ''n magdom mag van Abolitioniste, negers, plunderende Mexikane en volslae afvalliges' nie. Ford was nie op die punt om oor te gee aan indringende swart troepe nie. Nog belangriker was die groot hoeveelheid Richard King en Mifflin Kenedy se katoen wat in Brownsville gestapel was om oor die rivier na Matamoros gestuur te word. As Ford nie die indringende federale mag weerhou nie, sou die katoen deur die Yankees gekonfiskeer word en duisende dollars verlore gaan. "
Unie -luitenant -kolonel David Branson wou die Konfederale laers wat onder bevel van Ford was, op White- en Palmito -boerderye naby Fort Brown buite Brownsville aanval. Branson se uniemagte bestaan ​​uit 250 man uit die 62ste U.S.C.T. in agt kompagnies en twee kompanies van die (Amerikaanse) 2de Texas Cavalry Battalion. Die 300-man 2de Texas, soos die vroeër gevormde 1ste Texas Cavalry Regiment, bestaan ​​grotendeels uit Texane van Mexikaanse oorsprong wat getrou gebly het aan die Verenigde State.  Hulle verhuis van Brazos Santiago na die vasteland. Aanvanklik was Branson se ekspedisie suksesvol en het drie gevangenes en 'n paar voorrade gevang, hoewel dit nie die gewenste verrassing kon behaal nie.  Gedurende die middag het die Konfederale magte onder kaptein William N. Robinson met minder as 100 kavallerie 'n teenaanval, wat Branson terugry na White's Ranch, waar die gevegte die nag gestop het. Beide kante het versterkings aangestuur Ford het met ses Franse gewere en die res van sy kavalleriemag (vir 'n totaal van 300 man) aangekom, terwyl Barrett saam met 200 troepe van die 34ste Indiana in nege ondersterkte kompanieë gekom het.  
Die volgende dag het Barrett weswaarts gevorder en 'n half kilometer wes van Palmito Ranch verbygegaan, met skermutselinge van die 34ste Indiana wat vooraf gebruik is.  Ford het Barrett se mag aangeval terwyl dit omstreeks 16:00 met 'n voorafgaande Konfederale mag langs die Rio Grande geraak het. Hy het 'n paar kompanie met artillerie gestuur om die regterflank van die Unie en die res van sy mag aan te val vir 'n frontaanval. Na 'n mate van verwarring en hewige gevegte, het die uniemagte teruggetrek na Boca Chica. Barrett het probeer om 'n agterhoede te vorm, maar die Konfederale artillerie het hom verhinder om 'n voldoende krag byeen te bring.  Tydens die terugtog, wat tot 14 Mei geduur het, is 50 lede van die 34ste Indiana se agterhoede -geselskap, 30 agtervolgers en 20 van die afgetrede kavalleries omring in 'n draai van die Rio Grande en gevange geneem.  Die stryd word aangeteken as 'n Konfederale oorwinning. 
In die geveg was daar blanke, Afro-Amerikaanse, Spaanse en inheemse Amerikaanse troepe betrokke. Berigte oor skote van die Mexikaanse kant, die geluid van 'n waarskuwing aan die Konfederate van die Unie -benadering, die oorsteek van die keiserlike kavallerie na Texas en die deelname van verskeie onder Ford se troepe is nie geverifieer nie, ten spyte van baie getuies wat gesê het dat hulle van die Mexikaanse kus geskiet het. 
In die amptelike verslag van Barrett van 10 Augustus 1865 het hy 115 Unie -ongevalle berig: een dood, nege gewond en 105 gevange geneem.  Konfederale slagoffers is aangemeld as vyf of ses gewondes, met geen dood nie.  Historikus en Ford -biograaf Stephen B. Oates kom egter tot die gevolgtrekking dat die sterftes van die Unie baie hoër was, waarskynlik ongeveer 30, waarvan baie verdrink het in die Rio Grande of aangeval is deur Franse grenswagte aan die Mexikaanse kant. Hy beraam eweneens Konfederale slagoffers op ongeveer dieselfde getal.  
Geskiedkundige Jerry D. Thompson van die Texas A & ampM International University het geskiedskrywer, met behulp van krygsgetuienis en posopgawes van Brazos Santiago, bepaal:
die 62ste U.S.C.T. twee doodgemaak en vier gewondes opgedoen
die 34ste Indiana het een gedood, een gewond en 79 gevange geneem en
die 2de Texas Cavalry Battalion het een gedood, sewe gewondes en 22 gevange geneem,
altesaam vier dood, 12 gewondes en 101 gevange geneem. 
Private John J. Williams  van die 34ste Indiana was die laaste sterfgeval tydens die Slag op Palmito Ranch, wat hom waarskynlik die laaste gevegsdood van die hele oorlog sou maak. 
President Jefferson Davis is op 10 Mei 1865 gevange geneem en in die tronk gesit, wat die effektiewe einde van die Konfederale regering was. Boonop het die Amerikaanse president, Andrew Johnson, daardie dag "gewapende verset. Feitlik aan die einde" verklaar.  Historikus James McPherson sluit saam met ander historici tot die gevolgtrekking dat die oorlog geëindig het toe die regering geëindig het.
Die Konfederale Generaal Edmund Kirby Smith het op 2 Junie 1865 amptelik alle Konfederale magte in die Trans-Mississippi-afdeling oorgegee, behalwe diegene onder bevel van Brigadier General Chief Stand Watie in die Indiese gebied.  Stand Watie, van die 1st Cherokee Mounted Rifles, word op 23 Junie 1865 die laaste Konfederale generaal wat sy magte oorgegee het, in Doaksville, Indiese gebied.  Op dieselfde dag het die Amerikaanse president, Andrew Johnson, die Unieblokkade van die suidelike state beëindig. 
Baie senior Konfederale bevelvoerders in Texas (insluitend Smith, Walker, Slaughter en Ford) en baie troepe met hul toerusting het oor die grens gevlug na Mexiko. Omdat hulle die gevangenskap wou weerstaan, het hulle moontlik ook bedoel om 'n bondgenootskap te maak met Franse keiserlike magte, of met Mexikaanse magte onder die afgesette president Benito Juárez.
Die Militêre Afdeling van die Suidwes (na 27 Junie die Afdeling van die Golf), onder bevel van genl.maj. Phillip H. Sheridan, beset Texas tussen Junie en Augustus. Bestaande uit die IV Corps, XIII Corps, die Afro-Amerikaanse XXV Corps, en twee kavalleriedivisies van 4000 man onder bevel van brig. Genl. Wesley Merritt en genl. Majoor George A. Custer, het 'n mag van 50 000 man bymekaargekom aan die Golfkus en langs die Rio Grande om die Franse ingryping in Mexiko te druk en die heropboudepartement van Texas te beskerm.
In Julie 1865 verkies Barrett aanklagte van ongehoorsaamheid aan bevele, nalating van pligte, afskeiding van sy kleure en optrede wat die goeie orde en militêre dissipline teenoor Morrison benadeel vir optrede in die geveg, wat tot laasgenoemde se krygshof lei. Konfederale kolonel Ford, wat op versoek van genl genl. Frederick Steele uit Mexiko teruggekeer het om as paroolkommissaris op te tree vir die ontbinding van die konfederale magte, het as verdedigingsgetuie verskyn en gehelp om Morrison van die verantwoordelikheid vir die nederlaag op Palmito Ranch te onthef. 
Die geskiedenis van hierdie verlowing gee 'n verslag van die rolle van die Spaanse Konfederale veterane en van die behandeling deur die konfederate in Suid-Texas van swart krygsgevangenes. Spaanse Konfederate dien in Fort Brown in Brownsville en op die veld van Palmito Ranch. Kol. Santos Benavides, wat die hoogste Spaanse in enige van die weermagte was, het in Mei 1865 tussen die 100 en 150 Spaanse soldate in die Brownsville-veldtog gelei. 
Sommige van die Tweede en Sestigste Kleurlingregiment is ook geneem [in die Slag van Palmito Ranch]. Hulle is gelei om te glo dat as hulle gevange geneem word, hulle geskiet of na slawerny terugkeer. Hulle was aangenaam verras toe hulle vrygelaat is en toegelaat is om saam met die wit gevangenes te vertrek. Verskeie van die gevangenes was van Austin en omgewing. Hulle is verseker dat hulle as krygsgevangenes behandel sou word. Daar was geen ingesteldheid om 'n gemene wraakgees aan hulle te besoek nie. 
Toe kolonel Ford sy bevel oorgegee het na die veldtog van Palmito Ranch, het hy sy mans aangespoor om hul paroles te eerbiedig. Hy dring daarop aan dat "die neger 'n stemreg het." 
Alhoewel die meeste historici amptelik sê dat dit die laaste landaksie tussen die noorde en die suide was, dui sommige bronne aan dat die geveg op 19 Mei 1865 van Hobdy's Bridge, naby Eufaula, Alabama, die laaste skermutseling tussen die twee magte was. Vakbondrekords toon aan dat die laaste Noordelike soldaat wat tydens die oorlog in die geveg gedood is, korporaal John W. Skinner in hierdie aksie was. Drie ander is gewond, ook van dieselfde eenheid, Company C, 1st Florida U.S. Cavalry.  
Historikus Richard Gardiner verklaar in 2013 dat op 10 Mei 1865:
'N Konfrontasie het op Palmetto Ranch plaasgevind. Daar was geen konfederasie toe die 'stryd' plaasgevind het nie. Die voormalige Konfederate op Palmetto Ranch was bewus daarvan dat Lee oorgegee het en dat die oorlog verby was. Wat in Texas gebeur het, kan slegs verstaan ​​word as 'n 'naoorlogse' ontmoeting tussen Federals en oud-Konfederale 'outlaws'. 
Die Konfederate het hierdie verlowing gewen, maar omdat daar geen georganiseerde bevelstruktuur was nie, was daar twis oor die ongevalle van die Unie. In 1896 het dieselfde mans hul pensioene verlaag, hoewel dit vinnig reggestel is deur 'n beroep op die kommissaris van pensioene. Die assistent -sekretaris van die kommissaris het die pensioenverlaging omvergewerp en die mans wettiglik as die laaste slagoffers van die Unie in die oorlog beslis. 
Op 2 April 1866 verklaar president Johnson die opstand ten einde, behalwe in Texas. Daar is 'n tegniese aspek van die onvolledige vorming van 'n nuwe staatsregering wat verhinder dat die opstand verby is.  Johnson verklaar op 20 Augustus 1866 'n einde aan die opstand in Texas en in die Verenigde State. 
Toe WW2 eindig, waar het al die honderde miljoene wapens gegaan?
Die Tweede Wêreldoorlog het meer as 70 jaar gelede geëindig, en wat het gebeur met die honderde miljoene wapens wat daarvoor gemaak is?
Die Tweede Wêreldoorlog was soos geen ander oorlog nie: dit was oorlogvoering op 'n epiese en wêreldwye skaal.
Oorlogsproduksie 1939 tot 1945 (geskat)
Groot wapengroepe en totaal van die stelsel
Tenks, selfaangedrewe artillerie, voertuie: 6 miljoen
Artillerie, mortiere, tenkwapengewere: 8 miljoen
Vliegtuie: 850 000
Rakette: 45 000
Wat hierdie oorlog waarskynlik van ander konflikte onderskei het, was die vinnige tempo waarin tegnologie daardeur gevorder het.
By die aanvang van die oorlog het die meeste partye byvoorbeeld stutvliegtuie soos die Franse De.520-vliegtuig gebruik.
Maar teen die einde van die konflik was vliegtuie soos die Duitse Me 262 en die Britse Gloster Meteor in diens en het die norm geword en het sodoende die oorheersing van die naoorlogse oorheersing van vliegtuigdryf in lugoorlog ingeneem.
Dewoitine De.520 C.1 in vergelyking met die Me 262 A-1a [Persentasie Toename]
Maksimum spoed: 347 mph (560 km/h) 559 mph (900 km/h) +61%
Stygtempo: 2.820 ft/min (853 m/min) 3.900 ft/min (1200 m/min) +38%
Diensplafon: 33.000 voet (10.000 m) 37.565 voet (11.450 m) +14%
Bereik: 1.250 km (1.07 km) -16%
Wat het na die oorlog met al hierdie wapens gebeur? Wel, die antwoord is nie so eenvoudig as wat u dink nie.
Baie van die nuwe wapensoorte wat tydens die oorlog verskyn het, is vervaardig om aan verskillende behoeftes en spesifikasies te voldoen. Omdat hulle volgens sulke spesialisvereistes gebou is, het hulle vinnig verouderd geraak. Dit het daartoe gelei dat 'n groot hoeveelheid toerusting geskrap is toe die geveg plaasgevind het.
Duitse toerusting is in die Mont Ormel-omgewing vernietig en wag om geskrap te word naby die Dives-riviervallei
Baie voertuie, vliegtuie en skepe is verkoop vir afval, van waardevolle onderdele ontneem en gesmelt, aangesien metale soos aluminium hergebruik kan word.
Die getalle wat betrokke was, was werklik verbysterend. Tussen 1945 en 1946 is ongeveer 5,500 vliegtuie op die Kingman Air Force Base in Arizona alleen geskrap.
Hektare vliegtuie van die Tweede Wêreldoorlog wat in hul stoor wag, in afwagting van hul lot in Kingman, 1946.
In Duitsland was die omvang van die sloop op 'n soortgelyke, indien nie 'n meer intense skaal nie, aangesien die verwoeste ekonomie dringend grondstowwe nodig gehad het.
Duitse militêre vliegtuie in die werf van 'n Duitse aluminiumwerke by Grevenbrioch. Die vernielde vliegtuie word vir afval opgebreek.
Daarbenewens was baie van die geallieerde wapens oor die hele wêreld versprei en dit was eenvoudig te duur om dit alles huis toe te stuur.
'N Willys Jeep uit 1943, die basis vir die ontwerp van jeepneys. Foto: Joost J. Bakker / CC BY 2.0
So 'n groot aantal Amerikaanse jeeps is in die Filippyne agtergelaat dat 'n hele nuwe soort openbare vervoer geskep is deur dit in klein busse genaamd 'Jeepneys' te omskep.
'N Tipiese jeepney. Foto: Lawrence Ruiz – CC BY-SA 4.0
In die geval van Libië en Tunisië was daar soveel militêre voertuie wat op die slagveld verlate gelaat is, sodat die herstel daarvan as afval eintlik die ekonomieë van hierdie lande gehelp het om na die oorlog te herstel.
Baie van die toerusting wat in die geveg gebruik is, is meestal vernietig. Skepe en vliegtuie was veral hiervoor geneig. 'N Skip wat duisend voet tot by die seebodem sink, of 'n vliegtuig wat teen 400 myl per uur in die grond neerstort, was gewoonlik heeltemal nutteloos.
Die HMS Ark Royal, 'n Britse vliegdekskip, is deur die Duitsers in 1941 deur Germanaltorp getorpedeer. Dit rus nou op die seebodem op 'n diepte van ongeveer 1 300 meter.
Legioen wat langs die beskadigde beweeg en Ark Royal lys om oorlewendes op te neem
Tanks was heeltemal 'n ander saak. Hulle kon dikwels van die slagveld herstel word, herstel en vinnig weer in gebruik geneem word. Teen die einde van die oorlog was die meeste van hierdie tenks egter deeglik verslete en byna ondiensbaar.
M25 tenk vervoerder Dragon Wagon.
Daar was ook 'n algemene probleem dat die vervaardiging van baie ontwerpe uit die Tweede Wêreldoorlog jare gelede gestaak het. Voertuie, skepe en vliegtuie het dus te oud geword om behoorlik onderhou te word, of hulle was nie meer effektief op 'n vinnig ontwikkelende slagveld nie.
Tipe 3 Chi-Nu tenks van die 4de Tank Division, met 'n paar tipe 3 Ho-Ni III selfaangedrewe gewere onder hulle.
Dit was veral die geval met die Duitse en Japannese toerusting, aangesien die grootste deel van hul produksievermoë en infrastruktuur deur die massabomaanvalle van die Tweede Wêreldoorlog vernietig is. Dit het die meeste van hul militêre toerusting onprakties gemaak om na die oorlog te gebruik.
Duitse Heinkel He 111 -vliegtuie bombardeer Warskou, September 1939.
Aan die einde van die oorlog is die meeste Duitse vliegtuie vernietig, was in 'n slegte toestand of het hulle bemanning doelbewus gestrem.Daar was ook 'n huiwering deur lande om Axis -toerusting te gebruik, aangesien sulke wapens as voormalige instrumente vir onderdrukking en haat beskou is.
Desondanks was daar gevalle waar Axis -toerusting uit nood of desperaatheid gebruik is. Die Franse het vanaf die einde van die oorlog tot 1949 'n aantal Duitse Panther-tenks gebruik, op daardie stadium het die baie vertraagde (en uiteindelik baie onsuksesvolle) tuisgemaakte ARL-44 swaar tenk hulle vervang.
ARL 44 op Mourmelon-le-Grand. Deur The Shadock – CC BY-SA 3.0
Die Libanese het 'n handjievol Italiaanse SM 79 medium -bomwerpers gebring vanweë hul bande met Italië en die feit dat hulle goedkoop was om na die oorlog te koop. Maar die vliegtuig het vinnig in onbruik geraak omdat dit oud was en swak onderhou was.
Die Sturmgewehr 44-aanvalsgeweer was 'n baanbrekende Duitse ontwerp. Dit het ontstaan ​​uit 'n behoefte aan oorlogstyd vir 'n infanteriegeweer wat meer kompak, semi-outomaties en met 'n groot tydskrifvermoë was ten koste van 'n kleiner reeks. Die wapen het later 'n beduidende invloed op die ontwikkeling van die Russiese AK-47-aanvalsgeweer gehad.
Die Sturmgewehr 44 -aanvalsgeweer. 'N Soldaat demonstreer die oorgang MP 43/1 variant. Deur Bundesarchiv – CC BY-SA 3.0 de
Min het die oorlog oorleef, aangesien slegs 'n beperkte aantal gemaak is en die 7,92 × 33 mm-kaliber dit onprakties gemaak het vir wydverspreide na-oorlogse militêre diens. Maar dit is 'n aantal jare daarna deur die Oos -Duitse paramilitêre polisie gebruik.
Die STG 44 is ook tot 1962 deur die Oos -Duitse paramilitêre polisiemag gebruik. Sulke gebruike van aswapens was egter eerder die uitsondering as die reël.
Dikwels was die metode om die gebruik van ammunisie uit die Tweede Wêreldoorlog te verleng, om dit op te gradeer sodat dit relevant en effektief bly.
/> MP44 (Sturmgewehr 44), Duitsland.
Baie gepantserde vegvoertuie het baie aanpasbare ontwerpe. Hulle is dikwels aangepas of opgegradeer om hulle 'n tweede lewe te gee en hul nut te verleng.
Hierdie neiging het tydens die Tweede Wêreldoorlog begin, en 'n goeie voorbeeld was die Panzer 38 (t) wat deur Tsjeggië verskaf is, wat later herbou is en in die Duitse tenksvernietiger Marder III verander is. Die aanpassings het sy nuttige lewensduur met nog 'n paar jaar verleng, hoewel die Marder III, soos met baie ontwerpe, die maksimum van sy potensiaal teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog bereik het.
Marder III Ausf. M tank destroyer.Foto: Bundesarchiv, Bild 101I-297-1729-23 / Kurth / CC-BY-SA 3.0
Daar is 'n presedent geskep, en sommige wapens het so 'n groot potensiaal gehad dat dit voortdurend opgegradeer is, wat dikwels na die oorlogsjare die hoogtepunt van die ontwerppotensiaal bereik het.
'N Goeie voorbeeld hiervan was die Amerikaanse M4 Sherman -tenk, wat nog dekades nadat dit die eerste keer vervaardig is, opgegradeer is.
Selfs in die vroeë 1960's is die tenk verander deur die Israeli's, wat 180 surplus Amerikaanse Sherman M4A1's opgegradeer het. Hulle het 'n verkorte weergawe van die kragtige Franse 105 mm F1 -geweer bygevoeg, asook 'n nuwe, verbeterde vering en enjin.
Die nuwe tenk het die naam M-51 gekry en die bynaam was die "Super Sherman. " .
Die M-51 is uiteindelik in die tagtigerjare uit Israeliese diens gefaseer. Hulle verkoop 100 aan die Chileense weermag wat dit gebruik het tot 1999 toe dit deur Luiperd 1's vervang is.
Sommige ontwerpe was so goed en goed gemaak dat dit nog jare lank met 'n paar, indien enige, modifikasies plaasgevind het. Die klassieke Russiese T-34/85 medium tenk en die F-4U Corsair seevliegtuig val in hierdie kategorie.
Die F-4U Corsair word nog jare lank na die oorlog vervaardig, met produksie wat eers in 1953 geëindig het. Daarna is die vliegtuig stadig uit militêre diens uitgeskakel tot 1976 toe die El Salvador-lugmag dit heeltemal vervang het.
Het F4U Corsair gekoop. Foto: Gerry Metzler / CC BY-SA 2.0
Aangesien skepe duur en tydrowend was om te bou, sowel as baie arbeidsintensief om te bestuur, is baie na die oorlog verontagsaam. Sommige skepe, soos die USS Iowa, gehandhaaf is.
Die Iowa was 'n Amerikaanse slagskip van 58 400 ton wat voortdurend opgedateer en tot 1990 in diens gehou is voordat dit die vlootreservaat binnegegaan het en uiteindelik in 2011 'n amptelike museumskip geword het.
USS Missouri lei USS Iowa na Tokiobaai, Japan, 30 Augustus 1945. Let op die vernietiger USS Nicholas in begeleiding.
Baie min militêre bote is aan privaat persone verkoop, maar dit is interessant om daarop te let dat die akteur, John Wayne, 'n voormalige Amerikaanse YMS-1-klas van die Tweede Wêreldoorlog gekoop het. Dit was 'n 136 voet lange Yard Mine Sweeper en hy het dit die afgelope 17 jaar van sy lewe bestuur.
Daar word gesê dat die skip so duur was om te bestuur dat dit hom verskeie kere bankrot gemaak het en dat hy ekstra flieks moes neem om te kan betaal om dit aan die gang te hou.
Aan die ander kant was baie wapens in die eerste plek so sleg ontwerp dat dit so gou as moontlik geskrap is en nooit na die oorlog gebruik is nie.
Dit was die geval vir beide die Duitse Me 163 Komet Jet Interceptor en die Italiaanse Breda 6.5mm Model 30 ligte masjiengeweer. Hierdie geweer was geneig tot oorverhitting en storing, en het ook geen handvatsel nie, 'n klein tydskrifkapasiteit en 'n vatveranderingsprobleem.
'N Duitse Messerschmitt Me 163B Komet-vuurpyljagter (s/n 191095) by die National Museum of the United States Air Force, Dayton, Ohio (VSA).
Sommige oorskotvoorraad uit die Tweede Wêreldoorlog was baie aantreklik om te koop, aangesien dit in volop voorraad was en die ontwerpe bewys is. Sulke voorraad het die ekstra bonus dat dit geredelik beskikbaar is en dikwels teen baie bekostigbare pryse. Baie derde lande het byvoorbeeld vliegtuie uit die Tweede Wêreldoorlog soos die Amerikaanse P-51 Mustang gekoop vir pligte teen opstand.
Noord-Amerikaanse P-51 Mustang van 354th Fighter Group D-Day 1944.
Sulke oortollige voorraad kan selfs vir onderdele gekanibaliseer word om 'n wapen wat jare lank uit produksie was, te laat werk.
Baie handwapens is so robuust gebou vir die veeleisende omgewing van die slagvelde dat dit baie lank in gebruik gehou kon word. Hulle was ook gewild op die burgerlike mark, omdat dit baie eenvoudig was om te gebruik, en omdat dit meestal deur dienspligtiges of swak opgeleide troepe gebruik is.
As sodanig het baie van die handwapens uit die Tweede Wêreldoorlog 'n lang militêre loopbaan gehad na die oorlog. Die Amerikaanse M3-submasjiengeweer is tot onlangs deur die Filippynse leër gebruik, en die Britse Bren-ligte masjiengeweer is eers in 2006 uiteindelik uit diens van die Ierse weermag.
Lede van die Philippine Naval Special Warfare Group. Twee van hulle is gewapen met M3.
Sommige wapens is net so goed ontwerp of uiters geskik om by te werk dat hulle tot vandag toe in diens gebly het. Die M1 Garand -geweer en die Colt M1911A1 outomatiese handwapen is twee uitstekende voorbeelde.
'N Vuurwapen wat uitsonderlik was, was die Amerikaanse M1 Garand .30 kaliber semi-outomatiese geweer.
Infanterie uit die Tweede Wêreldoorlog, knielend voor M3-halfbaan, hou 'n M1 Garand-geweer vas en sien dit. Fort Knox, Kentucky, Junie 1942.
Na die oorlog het dit 'n nuwe mark gevind, eers in sy oorspronklike vorm, voordat dit voortgegaan het met diens in die voorste linie nadat dit aangepas is om die M14-geweer, 7,62 mm, 'n selektiewe vuur-outomatiese geweer te word. Hierdie geweer het in die American Army and Marine Corp diens gebly tot 1964, toe dit begin word deur die M-16 5.56mm outomatiese geweer.
Tweedehandse handwapens van die Tweede Wêreldoorlog was dekades lank gewild. Dit is 'n hartseer feit dat die wapen wat Lee Harvey Oswald in 1963 gebruik het om die Amerikaanse president, JFK, te dood, 'n Italiaanse Carcano Model 91/38 geweer was wat hy per pos bestel het vir slegs $ 12,98 ($ 107 in 2018 se waarde) ).
Sommige van die voormalige militêre toerusting van die Tweede Wêreldoorlog is meer ongewoon, maar steeds prakties gebruik. Byvoorbeeld, sedert 1964 bevat die nou wêreldbekende Reno Air Races in Nevada, Verenigde State, 'n kategorie genaamd "Unlimited Gold " wat uitsluitlik vir vliegtuie van die Tweede Wêreldoorlog is.
Hawker Sea Fury. September Fury by die Reno -wedrenne. Foto: Calyponte / CC BY-SA 3.0
Die 2018 -wenner van hierdie klas was 'n Britse TMK 20 Sea Fury wat 'n gemiddelde spoed van 418 mph (meer as 673 km / h) gehad het. Ander deelnemers was F-8F Bearcats en P-51D Mustangs.
Sommige militêre voertuie is omskep in landbougebruik. Dit was veral die geval in Australië. Die torings is van Britse Matilda -tenks afgehaal en stootskraper lemme is bygevoeg, terwyl Sherman tenks gebruik is om landerye te help ploeg.
Britse Matilda II tenk.
Alhoewel baie vliegtuie tot in die 1950's en 60's nuwe lewenshure gevind het as opleiers, sleepwaens of sleepwaens, word die Amerikaanse DC3 Dakota militêre vervoerder vandag nog as vragmotor in sommige Suid -Amerikaanse lande gebruik.
'N 1944 Douglas DC-3C (2015). Foto: Bubba73 (Jud McCranie) / CC BY-SA 4.0
Die Kanadese vlootskip van die Tweede Wêreldoorlog, die Cromwell Park, is daarna gebruik om 'n kunsmatige rif in Rivera Beach, Florida, te skep. Die skip is in 1946 vir kommersiële skeepsvaart verkoop en het die naam van die Harmac Vancouver. Later is dit weer verkoop, hierdie keer aan 'n Griekse onderneming waar dit herdoop is Amaryllis.
In 1965 het die skip probeer skuil by 'n orkaan toe dit aan die ooskus van Florida in die Verenigde State gestrand het. In 1968 is die skip gesleep na 'n plek wat amper 26 meter diep was en gesink het om 'n permanente kunsrif te maak.
'N M22 Sprinkaan, Amerikaanse ligte tenk by Bovington Tank Museum in die Verenigde Koninkryk.
Baie voertuie, skepe en vliegtuie is nou in museums ingerig vir bewaring, terwyl ander regoor die wêreld as gedenktekens opgerig is om te onthou en die man se dapperheid en dwaasheid in die strewe na die heerlikheid van die oorlog te vier.
Die feit dat hierdie wapens meer as 70 jaar later nog steeds bestaan, is 'n bewys van hul blywende ontwerp en vindingrykheid.
Waarom het die Amerikaanse burgeroorlog begin?
Daar was baie oorsake van die burgeroorlog en feitlik almal het gedraai rondom die konsep van slawerny in die Verenigde State - die woedende kwessie wat die noordelike en suidelike state in 'n warboel gesit het. Hieronder word die drie belangrikste snellers bespreek wat daarvoor verantwoordelik was.
Pogings om slawerny af te skaf
Die ekonomie van die suidelike state (ook bekend as die slawestate) was afhanklik van landbou en geallieerde aktiwiteite, waardeur daar 'n groot vraag na slawe in hierdie state was. Die noordelike state, aan die ander kant, was baie meer liberaal en het die afskaffing van slawerny bevoordeel. Die verborge motief hieragter was miskien die feit dat hierdie vrystate werkmag nodig gehad het om hul ekonomie deur die industriële sektor te ondersteun.
Terwyl die politici van die Noordelike state begin lobby het vir die afskaffing van slawerny, het diegene uit die suidelike state dit gekant. Die Suidlanders het selfs gedreig om af te tree as die federale administrasie so 'n stap neem wat hulle uiteindelik gedoen het, en dit blyk een van die belangrikste oorsake van hierdie oorlog te wees.
Ekonomiese skeiding tussen die noorde en die suide
Terwyl die poging om slawerny tydens die Burgeroorlog af te skaf die belangrikste oorsaak was, het die ontevredenheid onder die mense van die suidelike state al lankal begin opbou. Die belangrikste rede hiervoor was die ekonomiese kloof tussen die noordelike en suidelike state.
Die nywerheidsgedrewe ekonomie van die Noorde was baie beter as die landbougedrewe ekonomie van die Suide. Die mense uit die suide was ook altyd versigtig vir die beweerde pro-noordelike standpunt van die federale regering, omdat hulle gedink het dat al die beleide wat uit die Withuis ingestel is, ten gunste van die noordelike state was. Daarom was hulle van mening dat die besluit van die federale regering oor die afskaffing van slawerny ook ten gunste van die noordelike state sou gaan, en daarom besluit hulle om van die Unie af te skei.
Verkiesing van president Abraham Lincoln
Nog 'n groot slag vir die suidelike state was die verkiesing van die Republikeinse kandidaat, Abraham Lincoln, oor John C. Breckinridge, wat deur die suidelike faksie benoem is. Die feit dat die Republikeine tydens die verkiesingsveldtog van 1860 'n veldtog teen die onetiese praktyk van slawerny gehad het, het Lincoln as 'n vurige kritikus van slawerny voorgehou, en toe hy verkies word, verdwyn die hoop om die eeue oue praktyk onaangeraak te hou.
Toe die sewe suidelike slawestate besluit het om van die Unie af te skei, het die federale administrasie, onder leiding van Lincoln, dit 'n opstand genoem. Dit het die Suidlanders nog meer ontstel. Wat daarna gevolg het, was die wrede burgeroorlog wat vier jaar geduur het en tot gevolg gehad het dat ongeveer 600 000 soldate hul lewens verloor het.
Na die Overland -veldtog, op 15–18 Junie 1864, het twee Unie -leërkorps nie daarin geslaag om Petersburg van 'n klein aantal konfederate verdedigers te gryp tydens die Tweede Slag van Petersburg nie, ook bekend as Grant se eerste offensief in Petersburg. [Notas 2] Teen 18 Junie het die weermag van Noord -Virginia die Konfederale verdedigers versterk, wat die moontlikheid van 'n vinnige oorwinning van die Unie beëindig het.  Aan die begin van die veldtog kon die magte van die Unie die grootste deel van die leër van Noord -Virginia vasmaak aan hul loopgrawe en vestings wat noordoos van Richmond tot suidwes van Petersburg was, maar was nie sterk of groot genoeg om die Konfederale weermag te omring of om alle toevoerroetes na Petersburg en Richmond te sny of om die Konfederale Weermag uit sy verdediging te keer. [Notas 3] Die kleiner Konfederale Weermag was sterk genoeg om hul verdediging te behou en sommige eenhede vir onafhanklike operasies los te maak, maar nie groot genoeg om 'n veldleër uit te stuur om 'n groot geveg met die Unie -mag te voer wat 'n terugtog kan dwing nie.   
Grant se strategie Wysig
Grant se strategie was om die bronne van voorraad te vernietig of af te sny en toevoerlyne na Petersburg en Richmond te verbreek, wat ook sou lei tot die breek van die verdedigingslinies van die getal en dalende Konfederale mag.   Om hierdie doelwitte na te streef, het Grant gedurende die oorblywende maande van 1864 nog vyf offensiewe in Petersburg geloods, nog een in Februarie 1865 en nog twee einde Maart en begin April 1865. [note 4] [ 13]  Gedurende die herfs van 1864 en die winter van 1864-1865 het Grant die lyn van die Unie -leër stadig suid van Petersburg weswaarts uitgebrei. Lee het die Konfederale lyn uitgebrei om aan te pas by die bewegings van die Unie, maar die verdedigers was toenemend dun. 
Battle of Hatcher's Run Wysig
Op 5 Februarie 1865 stuur Grant 'n groot magte kavallerie en die V Corps (vyfde korps) infanterie na Dinwiddie Court House en Stony Creek Station om die Konfederate se Boydton Plank Road -toevoerroete te onderbreek en 'n groot aantal waens te vang met voorrade wat aan op pad wees.  Die aanval op die toevoerroete en voorrade het min bereik, aangesien slegs 18 waens op die pad gevind is  'n Beduidende gevolg van die offensief was die verlenging van die Union -lyn 6,4 km wes van Fort Sampson na die Vaughan Road -kruising van Hatcher's Run en het twee belangrike kruisings van Hatcher's Run naby Armstrong's Mill vasgelê.  Die optrede van die II Korps, wat onmiddellik deur die V Corps aangesluit is, om die aanvallende mag te beskerm en hul gevorderde posisies te verdedig, het gelei tot die uitbreiding van die lyne. Die gevegte het op 6 en 7 Februarie voortgegaan in slegte weer, waarna die Unie -mag loopgrawe en vestings gebou het om die verlengde lyn te hou.  Die Konfederate pas by die Union -werke deur hul Boydton Plank -padlyn na die suide en hul White Oak Road -lyn in die weste uit te brei.  Met die toevoegings het die lyne van die leërs suid van Petersburg 24 myl van die Appomattoxrivier tot by Hatcher's Run gestrek. 
Lee beplan om hom aan Petersburg Edit te onttrek
Na die Battle of Hatcher's Run, het Lee geweet dat sy leër nie die aantal manne gehad het wat nodig was om sy lyn uit te brei nie, en hy het besef Grant sal aanhou om hulle te druk om dit te doen. [aantekeninge 5] [aantekeninge 6]    Op 22 Februarie 1865 het Lee die oorlogsekretaris van die Konfederale State, John C. Breckinridge, meegedeel dat hy verwag dat Grant 'sy linkerhand sou uittrek met die doel om te omhul ek. " Hy het aan Breckinridge en luitenant -generaal James Longstreet gesê dat voorrade by Burkeville, Virginia, ingesamel moet word ter voorbereiding van die weermag om weswaarts te beweeg.  Lee wou beweeg toe plaaslike paaie begaanbaar geword het namate lentereën afneem en voordat die versterkings van die unie deur Sheridan se kavallerie uit die Shenandoah -vallei, onlangse nuwe rekrute vir Grant se mag, en moontlik selfs mans uit die leërs van generaal -majoor William T. Sherman, wat reeds werksaam was, Noord -Carolina, kan in Petersburg aankom.   
Begin Maart 1865 besluit Lee dat sy leër uit die Richmond- en Petersburg -lyn moet breek, voedsel en voorrade in Danville, Virginia of Lynchburg, Virginia moet bekom, en moet aansluit by die mag van generaal Joseph E. Johnston wat die leër van generaal -majoor Sherman se unie teenstaan.    
Nadat hy die situasie met generaal -majoor John B. Gordon op 4 Maart 1865 bespreek het, keur Lee Gordon se voorstel goed om 'n gedeelte van die Unie -lyne te probeer vasvang of breek.  Die verwagte gevolg van 'n suksesvolle aanval sou wees om Grant se basis- en toevoerlyne te bedreig of te beskadig, Grant te dwing om sy lyn van die westelike kant af te verkort en sy strewe na die onttrekking van enige Konfederale mag te vertraag. Dan kan Lee sy lyn verkort en 'n deel van sy weermag stuur om Johnston in Noord -Carolina te help.  Andersins kan Lee sy hele leër beweeg om eers Sherman aan te pak en, as dit suksesvol is, die gesamentlike Konfederale mag terug te keer teen Grant. [note 7]    Op 22 Maart 1865 het Gordon aan Lee gesê dat hy vasgestel het dat die beste plek om aan te val by Fort Stedman, oos van Petersburg en suid van die Appomattox -rivier, waar die leërs lyne was slegs ongeveer 200 meter uitmekaar. Lee keur die beplande aanval goed. 
24 Maart 1865: Grant se bevele Redigeer
Op 24 Maart 1865 het Grant bevele uitgereik dat 'n offensief op 29 Maart 1865 begin.  Grant beplan dat generaal -majoor Philip H. Sheridan se kavallerie die oorblywende oop Konfederale spoorweë, die Southside Railroad na Petersburg en die Richmond en Danville Railroad na Richmond, en vir twee infanteriekorps om Sheridan se beweging te beskerm en die Konfederate uit die westelike punt van hul lyn te keer.  Grant se grootste prioriteit was om 'n verlowing te dwing om die Konfederale weermag te verslaan met die spoorwegaanval as 'n sekondêre doel.  Grant was ook van voorneme dat sy magte 'n Konfederale toevlug na die weste blokkeer. Grant beveel die Army of the Potomac's V Corps onder generaal -majoor Gouverneur K. Warren en II Corps onder generaal -majoor Andrew A. Humphreys om Sheridan te ondersteun, hoofsaaklik deur die konfederate te flank om te verhoed dat hulle inmeng met Sheridan se missie.  Grant het aanvanklik ook beveel dat Warren se korps beslag moet lê op Dinwiddie Court House, waar hulle ook 'n gedeelte van die Boydton Plank Road kon vang, 'n taak wat later aan Sheridan gegee is.  Grant beveel generaal -majoor Edward Ord om eenhede stil te skuif uit die Army of the James om die gedeelte van die Petersburg -lyn wat die II Korps beset het, in te vul. 
Slag van Fort Stedman Redigeer
Na Gordon se verrassingsaanval op Fort Stedman in die vroeë oggendure van 25 Maart 1865, het die fort, drie aangrensende batterye en meer as 500 mans gevang terwyl hy nog 500 mense vermoor en gewond het, het die Unie-magte van die IX Corps onder majoor-generaal John G. Parke het onmiddellik 'n teenaanval gekry. Hulle het die fort en die batterye herower, die Konfederate gedwing om terug te keer na hul linies en om hul voorafgaande piklyn af te staan ​​en ongeveer 4 000 ongevalle toegedien, waaronder ongeveer 1 000 gevange, wat die Konfederate nie kan bekostig nie.   Die National Park Service van die Verenigde State en sommige historici beskou die Slag van Fort Stedman as die eindstryd van die beleg van Petersburg.  
In reaksie op die Konfederale aanval op Fort Stedman, op die middag van 25 Maart, tydens die Slag van Jones's Farm, het die troepe van die II Korps en VI Korps die konfederale pikkelyne naby Armstrong's Mill ingeneem en die linkerkant van die lyn van die Unie ongeveer 0,25 verleng myl (0,40 km) nader aan die Konfederale vestings. Dit het die VI Corps, wat hierdie gedeelte van die lyn gehou het, binne maklike trefafstand, ongeveer 0,80 km, van die Konfederale lyn geplaas.   Na die Konfederale nederlae by Fort Stedman en Jones's Farm, het Lee geweet dat Grant binnekort teen die enigste oorblywende toevoerlyne na Petersburg, die Southside Railroad en die Boydton Plank Road sou beweeg.  
Intussen, op die nag van 25 Maart, kom generaal -majoor Philip Sheridan se kavallerie by Harrison's Landing aan die noordoewer van die Jamesrivier aan. Die mag van Sheridan van ongeveer 10 000 troepe was minus 'n brigade wat losgemaak is om gevangenes te bewaak en byna 3 000 mans wat losgemaak is weens 'n gebrek aan vervangingsperde vir diegene wat gesterf het of gestremd geraak het of ondiensbaar was in die Shenandoah Valley -veldtog van 1864 en die terugkeer na Richmond. 
Die Konfederale aanval op Fort Stedman het Grant nie daarvan weerhou om voort te gaan met sy plan van 24 Maart om 'n offensief op 29 Maart te begin nie. 
26 Maart 1865 Redigeer
Op 26 Maart 1865 het Lee 'n oorlogsraad gehou waar Lee besluit het dat generaal -majoor Cadmus M. Wilcox se afdeling 'n belangrike deel van hul ou pieklyn, McIlwaine's Hill, moet herower.  Ook op hierdie datum skryf Lee aan Davis dat hy vrees dat dit onmoontlik sou wees om te verhoed dat Sherman kragte saamspan met Grant en dat hy dit nie verstandig geag het om die huidige posisies van die Konfederale weermag te handhaaf nie, aangesien Sherman naby hulle kom.  Na die nederlaag van Fort Stedman het Lee besef dat hy nie slegs 'n deel van sy leër kon losmaak om na Johnston in Noord -Carolina te stuur nie en steeds die verdediging van Richmond en Petersburg te behou. 
Op dieselfde datum het Sheridan se kavallerie die James -rivier oorgesteek op 'n pontbrug in Deep Bottom in Henrico County, Virginia, 18 myl (18 km) suidoos van Richmond.  ​​Sheridan het sy manne voorgegaan om Grant te ontmoet by sy hoofkwartier in Appomattox Manor, die Richard Eppes -plantasie in City Point, Virginia.  ​​Grant het aan Sheridan gesê Sheridan sal voortgaan om direk aan hom te rapporteer, nie by generaal -majoor George G. Meade as deel van die Army of the Potomac nie.  Hy het Sheridan ook verseker dat sy mag sou deelneem aan die sluiting van die oorlog in die bewegings in Petersburg en dat Grant hom diskresionêre gesag gegee het om slegs in sy bevele van 24 Maart na Noord -Carolina te gaan in die geval dat hy dit nodig gehad het.  In die namiddag vergesel Grant en Sheridan president Lincoln op 'n vaart op die Jamesrivier. 
27 Maart 1865: Aksie by McIlwaine's Hill Edit
Voor dagbreek op 27 Maart 1865, het ongeveer 400 skerpskutters van vier van Wilcox se brigades voorberei om die nuwe Union picket line op McIlwaine's Hill aan te val om die lyn te herower en te voorkom dat artillerie belangrike dele van die Konfederale verdediging bedreig.  Die Konfederate het binne 37 meter van die Union -lyn genader toe die geweervuur ​​begin en die verbaasde Union -paaltjies verstrooi was.  Toe kom daar drie Unie -regimente aan om hul nuwe stoklyn te versterk, maar word ook teruggedryf deur artillerievuur van die Konfederale lyn.  In die kort, maar lewendige skermutseling, het die Konfederate McIlwaine's Hill met 'n paar ongevalle teruggeneem, maar dit het 'n geringe gevolg gehad, aangesien Grant se planne vir die offensief van 29 Maart nie 'n aanval op die VI Corps -stoklyn ingesluit het nie. [aantekeninge 8] 
27 Maart 1865 Redigeer
Grant en Sherman begin 'n tweedaagse ontmoeting met president Lincoln aan boord van die River Queen in City Point, Virginia.  Die ontmoeting was hoofsaaklik sosiaal met Lincoln, wat Sherman ook gevra het om hom te vertel van sy opmars deur die Carolinas. 
Sheridan het die oggend van 27 Maart 1865 na Hancock Station [aantekeninge 9] gegaan om sy magte vir die beplande operasie te organiseer.  Hoewel vertraag deur 'n treinuitsporing, het Sheridan laat op 27 Maart en op die oggend van 28 Maart met City en Grant ontmoet toe hy weer gekant was om by Sherman se magte in Noord -Carolina aan te sluit ondanks 'n poging van Sherman om hom te oorreed daardie aksie. 
Meade het bevele aan die Army of the Potomac uitgereik in ooreenstemming met Grant se kommunikasie aan hom, wat almal behalwe die mobiele II korps en V korps in hul lyne sou hou ondanks Grant se versekering aan Sheridan dat hy Sheridan sou ondersteun met die hele leër as daar 'n geveg sou voortspruit sy bewegings. Meade het ook opgemerk dat die mobiele infanterie die Konfederate in hul lyne moes stoot en verhoed dat hulle teen Sheridan was, wat in stryd was met Grant se prioriteit om die vyand in die geveg te verslaan. 
Lee het verneem dat Sheridan se kavallerie suid van die Jamesrivier beweeg het en vermoed dat Sheridan die South Side Railroad anderkant sy regter (westelike) flank sou aanval.  Hy het geweet dat hy die einde van die lyn moes versterk terwyl hy die res van sy lyne behou en voorberei om die verdediging van Richmond -Petersburg te verlaat.  Lee het slegs ongeveer 6000 kavaleriste ongeveer 29 kilometer suid van Petersburg by die Stony Creek -stasie en generaal -majoor George E. Pickett se afdeling van ongeveer 5000 effektiewe infanteriste beskikbaar om sy lyn te verleng. 
28 Maart 1865 Redigeer
Grant, Sherman en Lincoln, saam met admiraal David Dixon Porter, ontmoet weer op die River Queen. Die generaals het hul strategieë uiteengesit en aan Lincoln gesê dat hulle verwag dat daar nog 'n veldtog nodig is, hoewel Lincoln sy hoop uitgespreek het dat nog veel meer bloedvergieting vermy kan word. Dit was die enigste konferensie waarop Lincoln met sy voorste militêre offisiere beraadslaag het oor die na-oorlogse beleid. Admiraal Porter het daardie aand aantekeninge gemaak waarin hy aangeteken het dat Lincoln wou hê dat die Konfederate losgelaat moet word en vryelik behandel moet word. Porter het Lincoln aangehaal dat sy enigste begeerte was dat "daardie mense terugkeer na hul trou aan die Unie en hulle aan die wette onderwerp".   Lincoln het ook aangedui dat hy nie wou hê dat die generaals politieke skikkings met die Konfederate moet sluit nie. 
Op die nag van 25 Maart het majoor -generaal Edward Ord stilweg eenhede uit die Union Army of the James verskuif, waaronder twee afdelings van generaal -majoor John Gibbon se XXIV -korps, 'n afdeling van generaal -majoor Godfrey Weitzel se XXV -korps en brigadier -generaal Ranald S. Mackenzie se kavalerie verdeling van die Richmond -lyne om die Petersburg -lyne in te vul toe die II Korps hulle verlaat het om Sheridan te ondersteun.  Die korps van die Konfederale luitenant -generaal James Longstreet wat die Richmond -linies verdedig het, kon nie die beweging van Ord se manne opspoor nie, wat Lee weerhou het om sommige van Longstreet se magte te beweeg om te verdedig teen die beweging van Grant se magte.   Die manne van Ord het op 27–28 Maart met hul opmars begin en naby Hatcher's Run aangekom om die posisies van die II Korps op die oggend van 29 Maart in te neem.  Brigadier -generaal Ranald Mackenzie se kavaleriedivisie van die Army of die James het op 28 Maart by Sheridan aangesluit. 
Op die nag van 28 Maart 1865 het Grant sy bevel gewysig en Sheridan aangesê om sy troepe om die regterflank van die Konfederasie te lei en om die Konfederate te veg, met steun van infanterie, as die Konfederate uit hul loopgrawe kom.  Andersins sou Sheridan soveel as moontlik die spoorweë verwoes en weer na goeddunke gesê dat hy na die Petersburg -lyne kan terugkeer of by Sherman in Noord -Carolina kan aansluit. [aantekeninge 10]   Sheridan is aangesê om eers na die agterkant van die V Corps te beweeg en om hul linkerflank na Dinwiddie Court House in 'n poging om die Konfederate te oortref en die Boydton Plank Road te sny. 
Grant het Warren se V Corps beveel om Lee se lyn te oorskry en Sheridan se kavallerie te ondersteun. Warren se korps het om 03:00 oor die Vaughanweg na Dinwiddie Court House uitgetrek.  Warren se bevele is daarna aangepas om 'n beweging oor die Quakerweg na die Konfederale verdediging te maak.  Grant het Humphrey's II Corps beveel om om 09:00 te marsjeer na posisies vanaf die kruising tussen Quaker Road-Vaughan Road en Hatcher's Run.  Warren sou langs die Boydton Plankweg beweeg om die sleutel van die Konfederale kommunikasielyn te sny.  Beide korpse is beveel om die Konfederate in hul loopgrawe te hou terwyl die Unie -opmars voortgaan. 
In afwagting van die beweging van die Unie, beveel Lee die generaals Fitzhugh Lee's, W.H.F. "Rooney" Lee's en Thomas L. Rosser se kavaleriedivisies om die westelike punt van die lyn te verdedig, insluitend die belangrike kruising van Five Forks in Dinwiddie County.  Fitzhugh Lee het die dag begin en Longstreet verlaat met slegs brigadier -generaal Martin Gary se kavalerie -brigade vir verkenningspligte.  Lee het ook voorberei dat generaal -majoor George Pickett sy manne sou beweeg om by die kavallerie aan te sluit en bevel te neem.  Five Forks was langs die kortste roete na die South Side Railroad.  Lee beveel die beweging van die infanterie die volgende oggend toe hy verneem dat die Unie -magte op pad was na Dinwiddie Court House.  Met sy loopgrawe wat eindig by die Claiborne Road-White Oak-kruising, moes Lee Pickett 6,4 km verby die einde van die Konfederale lyn van verdediging stuur om Five Forks te verdedig. 
Grant se Unie -magte was altesaam 114 000 man. Hulle het bestaan ​​uit die Army of the Potomac, onder genl.maj. George Meade, die Army of the James, onder majoor Edward O. C. Ord, en die Army of the Shenandoah, onder Philip H. Sheridan.
Weermag van die Potomac , onder genl.maj Andrew A. Humphreys, insluitend die afdelings van Bvt. Genl.maj Nelson A. Miles, brig. Genl William Hays en Bvt. Genl.maj Gershom Mott. , onder genl.maj Gouverneur K. Warren, insluitend die afdelings van Bvt. Genl.maj. Charles Griffin, Romeyn B. Ayres en Samuel W. Crawford. , onder genl.maj Horatio Wright, insluitend die afdelings van Bvt. Genl.maj. Frank Wheaton, George W. Getty, en brig. Genl. Truman Seymour. , onder genl.maj John G. Parke, insluitend die afdelings van Bvt. Genl.maj. Orlando B. Willcox, Robert B. Potter en brig. Genl John F. Hartranft.
2de Afdeling, Kavaleriekorps, onder genl.maj. George Crook, insluitend die brigades van Bvt. Genl.maj. Henry E. Davies, en Bvt. Brig. Gens. John I. Gregg en Charles H. Smith (Die ander twee afdelings van die kavalleriekorps was losgemaak van die Army of the Potomac om die Army of the Shenandoah te vorm).
Weermag van die James
Verdediging van Bermuda Hundred, onder generaal -majoor George L. Hartsuff, insluitend die afdeling van Bvt. Genl.maj Edward Ferrero en 'n aparte brigade onder brig. Genl. Joseph B. Carr, onder genl.maj John Gibbon, insluitend die afdelings van brig. Gens. Robert S. Foster en Charles Devens, en 'n onafhanklike afdeling van Bvt. Genl.maj John W. Turner. , onder genl.maj Godfrey Weitzel, insluitend die afdelings van Bvt. Genl.maj. August V. Kautz en brig. Genl William Birney.
Kavalerie onder Ranald S. Mackenzie, insluitend die brigades van kolonel Robert P. West en kolonel Samuel P. Spear.
Weermag van die Shenandoah , onder genl.maj Wesley Merritt, insluitend die afdelings van brig. Genl Thomas C. Devin en Bvt. Generaal -majoor George A. Custer (Die 2de afdeling van die Kavalleriekorps, onder George Crook, bly verbonde aan die Army of the Potomac).
Lee se Konfederasie Weermag van Noord -Virginia bestaan ​​uit ongeveer 56 000 man en was georganiseer in vier infanteriekorps en 'n kavalleriekorps. Onder die bevel van Lee in hierdie veldtog was ook die departement van Richmond, en die departement van Noord -Carolina en Suid -Virginia.
, onder luitenant -generaal James Longstreet, insluitend die afdelings van genl.maj. George E. Pickett, Charles W. Field en Joseph B. Kershaw. , onder genl.maj John B. Gordon, insluitend die afdelings van genl.maj. Bryan Grimes, en brig. Gens. James A. Walker en Clement A. Evans. , onder luitenant -generaal A.P. Hill, insluitend die afdelings van maj. William Mahone, Henry Heth en Cadmus Wilcox. , onder luitenant -generaal Richard H. Anderson, insluitend die afdeling van genl.maj Bushrod Johnson. , onder genl.maj Fitzhugh Lee, insluitend die afdelings van kolonel Thomas Munford, en maj. William H. F. Lee en Thomas L. Rosser.
Departement van Richmond, onder luitenant -generaal Richard S. Ewell, insluitend 'n afdeling onder genl. Majoor George W. C. Lee.
Departement van Noord -Carolina en Suid -Virginia, onder brig. Genl Henry A. Wise.
Lewis's Farm (29 Maart 1865) Redigeer
Warren's V Corps, gevolg deur Humphrey's II Corps, en verder na die suide, het Sheridan se kavalleriekorps vroeg op 29 Maart 1865 suid en wes beweeg. Hulle missie was om Dinwiddie Court House te beset, die Boydton Plank Road, Southside Railroad en Richmond af te sny. en Danville Railroad en om die Konfederate te flank op hul westelike (regs) flank aan die einde van hul White Oak Road -lyn suidwes van Petersburg. Onder hersiene bevele het Warren brigadier -generaal (Brevet -majoor -generaal) Charles Griffin se eerste afdeling noordwaarts op die Quakerweg na die kruising met die Boydton Plankweg en die einde van die White Oak Road Line gestuur. Brigadier -generaal Joshua Chamberlain se Eerste Brigade het die opmars gelei.  
Noord op Quakerweg, oorkant Rowanty Creek by die Lewis -plaas, het Chamberlain se manne die brigades van Brigadier Generals Henry A. Wise, William Henry Wallace en Young Marshall Moody teëgekom wat deur luitenant -generaal Richard H. Anderson en generaal -majoor Bushrod Johnson gestuur is na draai die voorskot van die Unie terug. Chamberlain is gewond en byna gevange geneem tydens die daaropvolgende heen-en-weer-geveg. Chamberlain se brigade, versterk deur 'n viergeweer artilleriebattery en regimente van die brigades van kolonel (Brevet Brigadier General) Edgar M. Gregory en kolonel (Brevet Brigadier General) Alfred L. Pearson, wat later met die Erepenning bekroon is, het die Konfederate terug na die White Oak Road Line. Die Unie -mag het 381 slagoffers gely, die Konfederate het 371 gely.     
Na die geveg het die afdeling van Griffin opgeskuif om die aansluiting tussen die Quakerweg en Boydton Plankweg naby die einde van die White Oak Road Line te beset. Laatmiddag het Sheridan se kavallerie Dinwiddie Court House op die Boydton Plankweg beset sonder opposisie. Vakbondmagte het die Boydton Plankweg op twee plekke afgesny, was naby aan die einde van die Konfederale lyn en het 'n groot mag in 'n sterk posisie gehad om die belangrike padaansluiting by Five Forks in Dinwiddie County aan te val waarheen Lee net verdedigers gestuur het. Die twee oorblywende Konfederale spoorwegverbindings met Petersburg en Richmond sou binne die hande van die Unie -leër wees as hulle Five Forks sou neem.   
Grant is aangemoedig deur die Konfederale versuim om hul aanval op Lewis's Farm en hul onttrekking aan die White Oak Road Line aan te dring, en brei Grant Sheridan se missie uit na 'n groot offensief eerder as net 'n spoorwegaanval en 'n gedwonge verlenging van die Konfederale lyn.   Hy skryf in sy brief aan Sheridan: "Ek is nou lus om die saak te beëindig." 
30 Maart 1865 Redigeer
Dinwiddie Court House en Five Forks Edit
Vanaf die laatmiddag op 29 Maart tot 30 Maart 1865 het die Unie se mobiele strydmag voortgegaan om in posisies in te beweeg om die Konfederale regterflank te draai en die Konfederate se oop toevoer- en terugtrekroetes te blokkeer. Lee het die bedreiging van die Unie -bewegings waargeneem en sy strepe verdun om die verdediging heel regs te versterk. Hy het ook 'n Konfederale mobiele mag gereël om die sleutelpunt van Five Forks te beskerm om die Southside Railroad en belangrike paaie oop te hou en om die Union -mag terug te dryf uit sy gevorderde posisie. 'N Gereelde, swaar reën het die middag van 29 Maart begin en tot 30 Maart aangehou, bewegings vertraag en aksies op 30 Maart beperk.  
Omstreeks 17:00, op 29 Maart, het twee van Sheridan se afdelings, die Eerste onder bevel van brigadier -generaal Thomas Devin en, die tweede, losgemaak van die Army of the Potomac, onder bevel van generaal -majoor George Crook, die Dinwiddie Court House binnegegaan.  Sheridan het wagte op die paaie geplaas vir beskerming teen konfederale patrollies.  Sheridan se derde afdeling onder bevel van brigadier -generaal (Brevet -majoor -generaal) George Armstrong Custer was 11 myl (11 km) agter Sheridan se hoofmag wat die vasgesteekte wa -treine beskerm.   Die Eerste en Derde Afdeling was nog steeds onder direkte bevel van brigadier -generaal (Brevet -majoor -generaal) Wesley Merritt as 'n nie -amptelike bevelvoerder van die kavalleriekorps van die nog bestaande leër van die Shenandoah. 
Alhoewel Fitzhugh Lee se kavalerie -afdeling deur Petersburg gegaan het en Sutherland -stasie bereik het omtrent die tyd dat Sheridan Dinwiddie Court House bereik het, moes die afdelings van Thomas Rosser en "Rooney" Lee om Sheridan se mag omseil in hul bewegings vanaf posisies by Spencer's Mill aan die Nottowayrivier en Stony Creek. Stasie  en het eers op 30 Maart by Sutherland -stasie aangekom.  By Sutherland -stasie vroeër die dag het generaal Lee mondelings vir generaal -majoor Fitzhugh Lee gesê om bevel oor die kavallerie te neem en Sheridan aan te val by Dinwiddie Court House.  Toe Rosser en Rooney Lee se afdelings die nag van 30 Maart by Five Forks aankom, neem Fitzhugh Lee die algemene bevel oor die kavallerie en stel kolonel Thomas T. Munford in bevel oor sy eie afdeling. 
Vroeg in die dag op 29 Maart stuur Lee generaal -majoor George Pickett saam met drie van sy brigades onder bevel van brigadier -generaals William R. Terry, Montgomery Corse en George H. Steuart op die verswakte Southside Railroad na Sutherland Station.  Die treine wat die troepe na die Sutherland -stasie vervoer het, was so stadig dat dit laatnag was voordat die laaste van Pickett se manne die Sutherland -stasie, 16 kilometer wes van Petersburg, bereik het.   Vanaf Sutherland -stasie het Pickett suidwaarts getrek op die Claiborne -pad na White Oakweg en Burgess Mill  naby die einde van die Konfederale lyn, waar hy die twee brigades van brigadiergeneraals Matt Ransom en William Henry Wallace opgetel het van die generaal-majoor Bushrod Johnson se afdeling,  saam met 'n sesgeweer battery onder kolonel William Pegram om by Five Forks in te sit. 
Op 30 Maart ontmoet generaal Lee verskeie beamptes, waaronder Anderson, Pickett en Heth op die Sutherland -stasie.  Van daar af beveel Lee Pickett om 6,4 km weswaarts langs White Oak Road na Five Forks te beweeg.  Lee het Pickett opdrag gegee om saam met Fitzhugh Lee se kavallerie aan te val en Sheridan by Dinwiddie Court House aan te val met die doel om Sheridan se mag verder van die Konfederale toevoerlyne af te dryf. 
Die skermutseling met reaksies op reaksies op vakbondwagters uit die 6de Pennsylvania -kavalerie onder kolonel Charles L. Leiper het Pickett se mag uitgestel om Five Forks tot 16:30 te bereik.  Toe Pickett Five Forks bereik het waar Fitzhugh Lee se kavalerie wag, het hy met Lee beraadslaag of hy dan na Dinwiddie Court House sou gaan. Pickett het weens die laat uur en die afwesigheid van die ander kavalleriedivisies besluit om tot die oggend te wag om sy moeë manne teen Sheridan by Five Forks te skuif.  Pickett het wel die brigades van William R. Terry en Montgomery Corse na 'n gevorderde posisie suid van Five Forks gestuur om te waak teen 'n verrassingsaanval.  Sommige van Devin se manne het met die gevorderde infanterie -brigades geraak voordat die Konfederate hulle in hul posisies kon vestig.  Teen 21:45 is Pickett se mag langs die White Oak Road ontplooi. 
Op 30 Maart het die kavalleriepatrollies van die unie van Brigadier -generaal Thomas Devin se afdeling die Konfederale lyn langs White Oak Road by Five Forks genader en met Fitzhugh Lee se kavalleriedivisie geskarrel.    Toe hulle Five Forks nader, het 'n patrollie van die 6de Amerikaanse Kavalerieregiment onder majoor Robert M. Morris die troepe van Fitzhugh Lee teëgekom en 3 offisiere en 20 mans tydens die ontmoeting verloor.  Die Konfederate het ook 'n paar ongevalle gely, waaronder brigadier -generaal William H. F. Payne wat gewond is. 
Terwyl die reën op 30 Maart voortduur, stuur Grant 'n briefie aan Sheridan waarin hy sê dat kavalerie -operasies onmoontlik blyk te wees en miskien moet hy genoeg mans agterlaat om sy posisie te beklee en terug te keer na Humphreys 'stasie vir voer.  Hy het selfs voorgestel om via die Stony Creek -stasie te gaan om Konfederale voorrade daar te vernietig of op te vang.  Sheridan het geantwoord deur na Grant se hoofkwartier te gaan, wat die nag van 30 Maart na die Vaughanweg -kruising van Gravelly Run oorgeplaas is om hom aan te spoor om vooruit te druk, ongeag die weer en padtoestande. [note 11]   Trouens, toe Devin se manne van Five Forks teruggedryf is, het hulle ongeveer 'n kilometer verder by die John Boisseau -huis opgeslaan.  Tydens hul besprekings het Grant aan Sheridan gesê dat hy vir hom die V Corps sou stuur vir infanterieondersteuning en dat sy nuwe bevele nie was om die lyn verder te verleng nie, maar om die Konfederale flank te draai en om Lee se leër te breek.  Sheridan wou die VI Corps hê wat saam met hom in die Shenandoah -vallei geveg het.  Grant het hom meegedeel dat die VI Corps te ver van sy posisie was om die stap te maak. 
White Oak Road line Redigeer
Na die Battle of Lewis's Farm, in die swaar reën op die nag van 29 Maart, stuur Lee McGowan se brigade om Anderson se verdediging van die einde van die Konfederale lyn te versterk.  MacRae se brigade is ook na die weste van Burgess Mill verskuif.  Wilcox se drie ander brigades moes versprei om die ontruimde verdediging te dek.  McGowan en MacRae se brigades het Johnson nie genoeg mans gegee om sy lyn na Five Forks uit te brei nie. 
Met die gaping tussen die einde van die Konfederale verdedigingslinie suidwes van Petersburg en Pickett se mag by Five Forks in gedagte, het Lee op 30 Maart ekstra ontplooiings gedoen om die Konfederale regterflank te versterk.  Lee sou mans uit Longstreet se mag noord van die Jamesrivier verhuis het, maar grotendeels as gevolg van betogings en bedrog deur die oorblywende afdelings van generaal -majoor Godfrey Weitzel se XXV Corps, het Longstreet gedink dat hy nog amper drie dae lank die hele Army van die James gekonfronteer het nadat Ord met die XXIV Corps, 'n afdeling van die XXV Corps en Mackenzie se kavallerie na die Unie -linies suid van Petersburg gegaan het. 
Lee het brigadier -generaal Alfred M. Scales se brigade van generaal -majoor Cadmus M. Wilcox se linkerkant na loopgrawe verskuif naby die aansluiting van die White Oakweg en die Boydton Plankweg.  'n Ander van Wilcox se brigades wat tydelik onder bevel van kolonel Joseph H. Hyman was, is na die geweergate suid van Burgess Mill verskuif.  MacRae se brigade verhuis na die suidwestelike kant van Hatcher's Run, en het pas na Burgess Mill verhuis.  Brigadegeneraal Eppa Hunton se brigade van Pickett se afdeling het saam met Anderson en Bushrod Johnson langs die White Oak Road Line naby die aansluiting met die Claiborneweg aangesluit.   Generaal -majoor Bryan Grimes se afdeling versterk Brigadier -generaal Edward L. Thomas se brigade wat 'n deel van die lyn moes invul wat voorheen deur Scales's Brigade beset was. 
Die reën het die operasie van die Unie -weermag en die vermoë om voorraad aan die gang te hou, ernstig belemmer. 'N Groot aantal soldate van Warren se V Corps moes die spanmanne help om perde en waens te vervoer en selfs na koordpaaie.  Gravelly Run was tot drie keer die gewone grootte opgeswel en brûe en pontons op Hatcher's Run is meegesleur. 
Skirmishers van die Union V Corps het die Konfederate op 30 Maart in hul White Oak Road Line tussen die Boydton Plankweg en Claiborneweg gehou  Ondanks onvolledige inligting en ietwat vae en teenstrydige bevele van Meade en Grant, op bevel van Grant, het Warren gestoot die Union V Corps vorentoe om sy houvas op 'n deel van die Boydton Plankweg te versterk en die V Corps het 'n lyn gevestig om die pad te dek vanaf die kruising met Dabney Mill Road suid na Gravelly Run.   Die middag het Warren gesien hoe Griffin se manne die Konfederale buiteposte oorneem, maar hy sien ook dat enige beweging verder deur die Boydton Plankweg deur sy manne deur Konfederale artillerie en versterkings gedek sou word. 
Brigadier -generaal Romeyn B. Ayres se afdeling van die V Corps het 'n verkenning gemaak na die White Oak Road, 'n entjie wes van Claiborne Road.  Die hoofbrigade onder kolonel Frederick Winthrop steek 'n geswelde tak van Gravelly Run oor wat in die stryd van die volgende dag sou verskyn.  Twee ander brigades het nie oorgesteek nie, maar het begin verskans.  Winthrop se manne het die beweging wes van Pickett se brigades gesien en 'n Konfederale offisier gevang wat inligting verskaf het wat na Meade gestuur is.  Ayres het net leë ruimte in die noordooste gesien en kon nie swaar versterkings sien naby die kruising van White Oak Road en Claiborne Road wat skerp terugwaarts na Hatcher's Run direk na sy noorde gekantel het nie.  Toe donker nader kom, het Ayres 'n aantal buiteposte gereed om sy posisie te dek, wat langs die lyn was en nie buite die Konfederale lyn nie. 
Intussen het Humphrey's II Corps die gaping tussen die V Corps en die XXIV Corps gesluit. Laasgenoemde korps het 'n groot deel van die Konfederale stoklyn in hul voorkant gevang.   Humphrey's II Corp het ook so na as moontlik aan die Konfederale lyn beweeg sonder om 'n algemene verbintenis te begin en op die voorste posisies gevestig.  Die slagoffers van die vakbond vir die optrede van 30 Maart by die White Oak Road Line was 1 dood, 7 gewond en 15 het die getal Konfederale slagoffers vermis. 
Gedurende die nag van 30 Maart het Grant Meade aangeraai om nie die VI Corps en IX Corps op 31 Maart 'n algemene aanval langs die lyn te laat doen nie, maar om gereed te staan ​​om voordeel te trek uit enige teken dat die Konfederate hul lyn verswak het. .  Grant het ook opgemerk dat hy kragte na die weste wou verskuif sodat Warren sy hele mag beskikbaar sou hê om Ayres te versterk. 
White Oak Road (31 Maart) Wysig
Op die oggend van 31 Maart het generaal Lee sy White Oak Road Line geïnspekteer en verneem dat die linkerflank van die Unie wat deur Brigadier -generaal Romeyn B. Ayres se afdeling "in die lug" was, was en dat daar 'n groot gaping was tussen die Unie -infanterie en Sheridan's naaste kavallerie -eenhede naby Dinwiddie Court House.   Lee het beveel dat generaal -majoor Bushrod Johnson sy oorblywende brigades onder Brigadier -generaal Henry A. Wise en kolonel Martin L. Stansel moet laat vervang in plaas van die siek Brigadier -generaal Young Marshall Moody,    deur die brigades van brigadier -generaals Samuel McGowan en Eppa Hunton, val die blootgestelde Unie -lyn aan.  
Kort na 10:00, nadat hy die afdeling van Ayres en 'n brigade van Brigadier -generaal (Brevet -generaal -majoor) Samuel W. Crawford se afdeling gesien het na die Konfederale lyn, in 'n poging om die lyne soveel as moontlik te sluit, het Johnson Hunton's en Stansel se brigades toegelaat om voort te gaan om die Unie -formasies te ontmoet.   Die Konfederate kon die mag van die Unie nader terwyl hulle deur die bosse noord van White Oakweg afgeskerm was en terwyl hulle buite sig was, van naby af oop vuur.   
Al drie die Konfederale brigades, insluitend McGowan's, val beide die Ayres -afdeling en die hele Crawford -afdeling aan, wat vinnig by die geveg aangesluit het toe dit losgebars het.   Warren self het na vore gekom, 'n regimentsvlag gegryp en sonder sukses probeer om die terugtrekkende Unie -manne byeen te kom, maar moes hom terugtrek onder vuur.   Vier Konfederale brigades, waarvan slegs drie werklike optrede teen die V Corps -afdelings plaasgevind het, het twee afdelings van die Unie van meer as 5000 man teruggewerp. 
Brigadier -generaal (Brevet -generaal -majoor) Charles Griffin se afdeling en die V Corps -artillerie onder kolonel (Brevet Brigadier General) Charles S. Wainwright, wat hul vier gewere vorentoe deur die modder moes dra, het uiteindelik die Konfederale opmars gestop kort nadat hulle Gravelly Run oorgesteek het.     Naas die V Corps in die ry het die II Korps onder generaal -majoor Andrew A. Humphreys twee van brigadier -generaal Nelson Miles se brigades vorentoe gestuur en hulle het aanvanklik verras en na 'n skerp geveg gery agter Wise se brigade aan die linkerkant van die Konfederale lyn, met ongeveer 100 gevangenes.    Humphreys het ook drie afleidingsdemonstrasies langs die aangrensende lyn beveel om te voorkom dat die Konfederate Johnson versterk.  Omdat daar geen versterkings beskikbaar was nie, het Johnson sy moeë manne teruggetrek na die vestingslyn suid van White Oak Road wat Ayres se manne die vorige aand opgerig het.  Miles sien deur sy veldbril dat die Konfederale geweerputte wes van Boydton Plankweg leeg is, maar omdat die aanval van die 5de New Hampshire -regiment op die verkeerde plek op die lyn was, kon die Konfederate die leë loopgrawe weer beset.  
Griffin se V Corps -brigade en Wainwright se artillerie het die Unie -lyn teen 13:00 gestabiliseer.   Warren en Griffin nader toe brigadier -generaal Joshua Chamberlain, wat slegs twee dae tevore gewond is by die Slag van Lewis's Farm, met die vraag: "General Chamberlain, red u die eer van die Vyfde Korps?"  Ondanks die pyn van sy wonde op Lewis's Farm, stem Chamberlain in met die opdrag.  Om 14:30 het die manne van Chamberlain die koue, geswelde Gravelly Run verdryf, gevolg deur die res van Griffin se afdeling en daarna die res van Warren se herorganiseerde eenhede.   
Vanaf Johnson se nuwe posisie in geweergate suid van White Oak Road, wat deur Ayres se manne gebou is, het die Konfederate die manne van Chamberlain met 'n hewige vuur getref toe hulle uit die nabygeleë bos kom.     Warren het Chamberlain beveel om sy posisie te beklee, maar Chamberlain het Griffin voorgestel dat dit beter sou wees om die Konfederate aan te val as om onder skoot te bly en afgehaal te word.  Griffin keur die voorstel goed en Chamberlain se brigade, tesame met die brigade onder bevel van kolonel (Brevet Brigadier General) Edgar M. Gregory, het Hunton se brigade aangekla en hulle teruggery na die White Oak Road Line.   Toe steek die manne van Chamberlain en Gregory die White Oak Road oor.  Die res van die Konfederale mag moes toe terugtrek om te voorkom dat hulle buitekant en oorweldig word. 
Die manne van Warren het agter White Oak Road wes van Claiborneweg agtervolg, maar na 'n persoonlike verkenning waar Warren en 'n groot groep verkenners onder skoot gekom het, het Warren tot die gevolgtrekking gekom dat 'n onmiddellike aanval op die Konfederale versterkings niks sou behaal nie.   Warren se korps het die stryd beëindig nadat hulle 'n deel van White Oak Road wes van die Konfederale regterflank, wat tussen die einde van die Konfederale lyn en Pickett se mag by Five Forks was, in besit geneem het. Die afdeling van Ayres stop net langs White Oak Road, weswaarts in die rigting van Five Forks.  Dit sny die direkte kommunikasieroete tussen Anderson (Johnson's) en Pickett se magte.  
Unie -ongevalle (dood, gewond, vermis - vermoedelik meestal gevang) was 1 407 van die Vyfde Korps en 461 van die Tweede Korps en die Konfederale slagoffers is op ongeveer 800 geraam. [Note 12] 
Dinwiddie Court House (31 Maart) Redigeer
Ongeveer 17:00. op 29 Maart 1865 het generaal -majoor Philip Sheridan twee van sy drie afdelings van die Unie -kavallerie gelei, in totaal ongeveer 9 000 man wat die agterste afdeling tel, onbestrede in Dinwiddie Court House, Virginia, ongeveer 6,4 km wes van die einde van die Konfederale lyne en ongeveer 9,7 km suid van die belangrike kruispunt by Five Forks, Virginia.    Sheridan was van plan om die volgende dag Five Forks te beset. Die opdrag, op bevel van generaal Robert E. Lee, het die konfederale majoor -generaal Fitzhugh Lee sy kavalleriedivisie van Sutherland Station na Five Forks gelei om te verdedig teen 'n verwagte Union -rit na die South Side Railroad om die belangrike finale Konfederale spoorweg te verminder toevoerlyn na Petersburg.   Fitzhugh Lee het vroeg die oggend van 30 Maart met sy afdeling by Five Forks aangekom en na Dinwiddie Court House gegaan. 
Op 30 Maart 1865 stuur Sheridan in sterk reën die kavalleriepatrollies van die Unie uit Brigadier -generaal Thomas Devin se afdeling om die Five Forks, 'n belangrike aansluiting vir die South Side Railroad, te beset.  Devin se mag onverwags gevind en skermutseling met eenhede van Fitzhugh Lee se kavalleriedivisie.    'n Patrollie van die 6de Amerikaanse Kavalerieregiment onder majoor Robert M. Morris het 3 offisiere en 20 man verloor in die ontmoeting met Fitzhugh Lee se troepe.  Konfederate se ongevalle sluit in brigadier -generaal William H. F. Payne wat gewond is. 
Daardie nag bereik die Konfederale Generaal -generaal George Pickett Five Forks met ongeveer 6.000 infanteriste in vyf brigades (onder Brigadier Generals William R. Terry, Montgomery Dent Corse, George H. Steuart, Matt Whitaker Ransom en William Henry Wallace) en neem die algemene bevel oor die operasie soos beveel deur generaal Robert E. Lee.   Generaal Lee was bekommerd dat die opgespoorde bewegings van die Unie -leër op Five Forks en die South Side Railroad gemik was.  Die kavalerie -afdelings van majoor -generaals Thomas L. Rosser en W.H.F. "Rooney" Lee het die aand laat by Five Forks aangekom.  Fitzhugh Lee neem die algemene bevel oor die kavallerie en stel kolonel Thomas T. Munford in bevel van sy eie afdeling.  
Die reën het op 31 Maart voortgeduur.  Onder leiding van Sheridan het brigadier -generaal (Brevet -majoor -generaal) Wesley Merritt twee van Devin se brigades na Five Forks gestuur en een brigade in reservaat by J. Boisseau se plaas.     Brigades of afdelings van generaal -majoor George Crook se afdeling is gestuur om twee waens van 'n moerasagtige stroom net na die weste, Chamberlain's Bed, te bewaak om die linkerflank van die Unie teen 'n verrassingsaanval te beskerm en om die belangrikste paaie te bewaak.  
Terwyl die afdeling van kolonel Munford Devin se manne van Five Forks af weghou, het Pickett met sy infanterie en Rooney Lee en Rosser se kavallerie onder Fitzhugh Lee na die weste van Chamberlain's Bed verhuis om die waens te vang en Sheridan van links of agter aan te val en sy mag te versprei.   Toe die wagte nie wag dat die infanterie met hul aanval begin nie, val Lee se troepe op Fitzgerald's Ford, die suidelike vordering, en kry 'n paar troepe oor.  Hulle is teruggedryf deur die afgetrede Unie -troepe van kolonel (Brevet Brigadier General) Charles H. Smith se brigade gewapen met Spencer wat karabiene herhaal.   Toe Lee se aanval wankel, het Pickett sy magte herorganiseer.  Omstreeks 14:00 het Lee weer sonder sukses aangeval, maar Pickett se mag het die noordelike ford, Danse's Ford, oorgesteek.  Die aanval is deels gehelp deur die onnodige stap wat beveel is deur generaal Crook van die grootste deel van die blokkeermag van Brigadier -generaal Henry E. Davies se brigade Suid na die geluid van geweervuur, vermoedelik om Smith se brigade te help, wat in werklikheid steeds die posisie. 
Vakbondseenhede het deur die loop van die dag 'n reeks vertragingsaksies beveg.   Nadat die Konfederale infanterie en kavallerie Danse se drif oorgesteek het en later die kavallerie Fitzgerald se Ford oorgesteek het, het Munford se afdeling kolonel Charles L. Fitzhugh en kolonel Peter Stagg se brigades van Devin se afdeling teruggedryf. Munford het die twee Unie -brigades wat probeer het om na Five Forks te verhuis, teruggery na J. Boisseau se plaas, terwyl Pickett Brigadier -generaal Davies se brigade van die hoofpaaie af teruggery het na die plaas.  Die drie brigades word geskei van die res van die Unie -mag deur 'n landloop deur Pickett om die pad na die suide te blokkeer.  Terwyl die drie brigades teruggedruk is na die plaas van J. Boisseau, het Devin se derde brigade onder Brigadier -generaal Alfred Gibbs vinnig van Dinwiddie Court House af opgetrek om die kruising van Adamsweg en Brooksweg te hou.  Sheridan beveel kolonel (Brevet Brigadier General) John I.Gregg se brigade, wat ook ter ondersteuning van Smith beweeg het, maar agtergebly het by die geveg by Fitzgerald's Ford, het 'n bietjie noordoos na Adamsweg gehang om die Konfederale opmars te stop.  Toe Gregg se brigade Adam's Road bereik, het hulle saam met Gibb se brigade gekom ter verdediging van die aansluiting.   
Nadat hulle die drie brigades na J. Boisseau se plaas gedruk het, het die Konfederate suid gedraai om Gibbs en Gregg se brigades aan te val, later deur kolonel Smith se brigade.   Smith se brigade moes uiteindelik aan Fitzgerald's Ford onttrek toe die konfederale druk dreig om hulle te oorskry en Pickett se oprukkende infanterie dreig om hulle van ander unie -eenhede af te sny. Davies, Fitzhugh en Stagg het hul mans na donker teruggebring na Dinwiddie Court House, langs 'n kronkelende roete deur die land en langs die Boydton Plankweg.   
Teen die tyd dat Pickett die brigades van Gibbs, Gregg en Smith van die kruising van Adamsweg en Brooksweg teruggestoot het, het Sheridan twee van die brigades van brigadier -generaal (Brevet -majoor -generaal) se George Armstrong Custer se afdeling onder kolonels Alexander CM Pennington, Jr. en Henry Capehart.    Custer het nog 'n verdedigingslinie ongeveer 1,21 km noord van Dinwiddie Court House opgerig.    Custer se brigades, saam met Smith en Gibbs se brigades, het die aanval deur Pickett en Fitzhugh Lee afgehou totdat die duisternis die geveg beëindig het.    Beide leërs het in donkerte in posisie gebly en naby mekaar.    Die Konfederate wou die aanval in die oggend hervat.  
Die Konfederate het nie hul slagoffers en verliese aangemeld nie.  Historikus A. Wilson Greene het geskryf dat die beste skatting van die Konfederale slagoffers in die Dinwiddie Court House -betrokkenheid 360 kavallerie, 400 infanterie, 760 totale dood en gewond is.  Verslae van vakbondlede het getoon dat sommige konfederate ook gevange geneem is.  Sheridan het 40 sterftes, 254 gewondes, 60 vermiste, altesaam 354 gely. [Note 13]  Pickett het Brigadier -generaal William R. Terry aan 'n ongeskikte besering verloor. Terry is vervang as brigade -bevelvoerder deur kolonel Robert M. Mayo.