SIS-COB-BKBK-??- S-Alpha Listings- Sierra BMW Online- Sidi Cobra Black Motorcycle Boot
Sidi Cobra Black Boot
US 7/EU 40US 6/EU 39US 14.5/EU 50US 14/EU 49US 13/EU 48US 12.5/EU 47US 11.5/EU 46US 11/EU 45US 10/EU 44US 9.5/EU 43US 8.5/EU 42US 7.5/EU 41
Notify me of updates to Sidi Cobra Black Motorcycle Boot Voetklep | Terugslagklep | Voetklep pomp | Eigen voorraad - IrriTech | Specialist in watertechniek
Home / APPENDAGES / Voetklep | Terugslagklep
Messing horizontale terugslagklep
Messing tussenklep veerbelast die Moukissie | letters – my little black children running wild in the world … | Bladsy 2
Soms wens ek woorde kan die gevoelens in my verlos. Uit kots in letters tot die laaste gal homself bitter maar raak beskryf. Dan sal ek sekerlik bevry wees van die onbekende, maar ook die uitdrukking. Want wat bly dan oor om te beskryf as alles klaar reg gesê is.
Posted in Skribbel wat jy net HIER gaan kry and tagged bevry,gevoelens,kots,woorde | Lewer kommentaar
2009-05-18 ‘n Gedagte_Rook dit
Marcel was nie sommer die “standaard” tipe ryloper nie, wel nie op die maniere wat jy dink nie. Ek het Marcel nie langs die pad opgetel en ŉ geleentheid gegee omdat daar niemand anders naby was nie. Dit het so bietjie toevallig gebeur, tog met genoeg ryloper elemente om vreemd te wees. Soos in die “standaard” gevalle het ek Marcel nie van ŉ kant af geken nie, die uwe het trompop die volgende oomblik voor my gestaan en vir ŉ saamrygeleentheid gevra.
Noudat ek daaraan dink, ek het vir Johan iewers in die Karoo opgetel, naby een van daardie plekkies waar jy nie lekker weet waar dit is nie, tog is jy nou daar. Eintlik was dit nie ŉ plekkie nie. Daar was niks. Al wat ek kan onthou was die man langs die pad met sy slierte, sak en tas. Dit was ŉ voorreg om dié navorser ŉ geleentheid te kon gee. “Eintlik lyk ek nie altyd so nie, dit kom maar so saam met die lang paaie.” Ek knik. Die sak het ons sommer agter in die bakkie gegooi maar die tas het hy nie onder uit sy oë laat uitgaan nie.
Ek raak soms aan die slaap en het die geselskap meer waardeer as wat dit oor enige samaritaanse gebruike gegaan het. “Eintlik skryf ek ŉ boek,” loer-sê hy versigtig oor na my kant toe. “Jy sien, Reynold, my familie se storie is ŉ interessante een. Dit is hoekom ek al dié dokumente het. Dis navorsing wat ek nou al van regoor die land bymekaar gemaak het.” Hy het nog redes gehad. Kan hulle net nie onthou nie.
Marcel was anders, merkbaar gespanne.
“Jong Reynold, dis nou ŉ ding dié hoor, my tand is seer. Magtig, ek weet nie meer wat om te doen nie. Eergisteraand vra ek twee kleurlinge of hulle dalk plan het vir my. Man, dit was nie ŉ goeie idee nie, hulle begin toe hier in my mond grawe met ŉ skroewedraaier, maar dié ding was heeltemal te stomp en te dik. Wat kan jy nou maak, hulle is twee en die politiek het mos verander. Ek het maar net vasgebyt en dankie gesê.”
“Eintlik wil ek vra of jy dalk ŉ kleiner skroewedraaiertjie het en my met die tand kan uithelp?”
Dis gevaarlik om rylopers op te tel, jy weet nooit waarin jy jou begewe nie. Ek is nie tandarts nie, ek was wel in ŉ tegniese skool maar of my gevaarlike kennis van houtwerk hier van hulp gaan wees, weet ek nie regtig nie.
Amper angstig vra Marcel of ek verantwoordelik is, “wil net seker maak of ons veilig gaan ry”. Die bakkie skommel en stamp bietjie omdat ek nie veel ag gee aan klein duikies in die pad nie, hy het nie die sagte rit van ŉ duur luukse Duitse motor nie. Dit word van links beantwoord met “oe! Sjoe … Daar’s-hy, ons is nog veilig, moet nie worry nie, ons gaan veilig ry …”
Huh? Ja, en dit was net die begin.
“Ry jy vinnig?” Adrenalien puls deur my are … Is dit ‘n vraag, voorstel of ‘n begeerte!? “Ons KAN as jy wil.” Die glimlag op my gesig verwar Marcel wat lyk of die eindtye aangebreek het.
Ek ry 100km/h.
Dis toe wat ek dit voel. Heel onverwags terwyl ons om die een draai kruie en ek met albei my hande op die stuur en met al my oë op die pad gefokus is. ŉ Ferm greep aan die linker kant van my kop lei die volgende woorde in: “Ek bestraf jou satan, jy en jou demone …”
Soos stadige beeldmateriaal in ŉ aksie film draai die oomblikke in minute om en die held van ons storie beur reikhalsend voort om die chaos te keer, om die wêreld te red en ons spring op in die fliek en skree soos by ŉ sport wedstryd. AAaaaaagghh!
“… Los hom!!! gees van verwerping, LOS HOM!” Dis eintlik ŉ mooi dag, die kosmos langs die pad staan geil en room die begin van die koue seisoen in sagte skakerings van pienk en lig pers.
Teen die tyd is selfs my puisies uitgedryf.
Eindelik kom die slotsin gevolg met die “Amen” punt.
Sieklik skree die rubber oor die teer terwyl die bakkie liggies na links skeef trek oor die pad en in ŉ stofwolk langsaan tot stilstand kom. Die eerste deur om oop te bars is myne gevolg deur ŉ ferm stappie waarna die passasierdeur oop bulder. Ek hoef niks te sê nie, my aksies spel dit onomwonde. Versigtig klim Marcel uit, tassie en al.
Wag ŉ bietjie …
Ja, dit het gebeur, ja daar is baie detail uitgelos – ek wil nie noodwendig alles wat uit my gedryf is sommer vir die wêreld uitblaker nie. Ja, Marcel was DOODernstig. NEE, ek het nie in ŉ groot gejuig gestop en my ryloper net daar langs die pad gelos nie.
Ek was so uit die veld geslaan deur die gebeure dat ek net houtgerus aanhou ry het. Tevrede dat ek van al my sonde vergewe is en van alle demoniese besetting bevry is, sit ŉ minder gespanne Marcel in die linkerkantste truspieëltjie en staar. Ek het intussen vinniger begin ry en pas my beste bestuursvermoë toe dat die spoed nie bespeur word nie. Dit werk! (Ek hoop nie daar is kameras nie…)
Die lighartige luim van dié gedagte moet nie met spot verwar word nie, Marcel is ook nie aan die wêreld onder daardie naam bekend nie, tog is daar ŉ punt aan die storie.
Die fanatiese uitdrukking van dié persoon se geloofsoortuiging het my laat wonder hoe ons soms die wêreld verwar met die dinge wat ons aanvang. Kyk, die hart is opreg, maar die logika ontbreek. Sou jy ooit dié bevlieging ervaar om demone uit die bestuurder van die voertuig waarin jy ook sit, te dryf, maak seker julle staan stil en dat die enjin nie eens luier nie. Nee, skrap daardie idee. Moet nie dit in ŉ voertuig doen nie, want as jy reg bespeur en legio besluit om vir almal in hom ŉ beurt te gee om ŉ bestuursles te kry mag jy dalk net meer avontuur beleef as wat daardie dag kan behartig. Jy mag dalk net ook wil seker maak jou versekering en medies dek sulke tipe aktiwiteite.
Uit geleenthede waar ek al mense onder die invloed van die bose gesien het is dit oor die algemeen goeie praktyk om nie voertuie, plaasimplemente en ander dergelike toerusting in die gebeurtenis in te sleep nie. Ek wil jou nie skrik op die lyf jaag nie, kry maar net eers bietjie ondervinding in die gebied voor jy te veel bewegende dele in die praktyk inbring.
“Are you smoking what you’re selling?” uit ‘Velvet Elvis’ deur Rob Bell
Ongeag die opinie wat jy dalk mag hê van “Marcel” het ek gewonder oor die idees en filosofieë wat mense om my by my “koop”, kan ek met dieselfde ywer my oortuigings in my eie pyp stop en dit rook?
Posted in Gedagtes ... and tagged “Are you smoking what you’re selling?”,lift,rook,ryloper
2009-02-22 ‘n Stofpad Gedagte_06 Orania
Ek weet nie of jy die TV/radio advertensies van “Boys’ Town” kan onthou nie? Iewers het die stem gesê: “Ek het gedog daar gaan tralies voor die vensters wees …” Dan gaan die grappie aan “… maar die eerste vensters was eers op die derde verdieping”.
Snaaks hoe mens vanuit jou vooropgestelde idees leef of die wêreld beskou. Ek het sulke idees oor Orania gehad en sal graag my uitstappie aan die dorpie aan jou wil beskryf, maar om die belewenis so raak as moontlik oor te dra sal ek my vooropgestelde idees aan jou bekend moet maak. Reg of verkeerd, mooi of lelik, dis wat ek gedink het.
ŉ Gatkant dorpie, waar ongeveer 600 stoere Afrikaners gaan wegkruip met die hoop dat die wêreld wat hulle skep ŉ wit een sal wees of dalk om Suid Afrika weer iewers in die onbeduidende toekoms oor te neem. Ons was oor die 1000 leerlinge toe ek op nog op hoërskool was, 600 mense wat oor iets saamstem is nie baie nie.
Stofstraatjies. ŉ Maer wit laitie wat by die vulstasie vir jou brandstof ingooi. Om daar te kom moet jy iewers in die Karoo inry, probeer om nie te verdwaal nie en hopelik die droë plekkie raak ry voor die son jou alleen kry. Boere met groot baarde wat nog met sannas skiet en die Zoeloes haat.
Ja, ek het ŉ klein bietjie vet gesmeer. Net ŉ bietjie. ŉ Vriendin het gedink die vrouens dra Voortrekkerkappies. (Om die tafel waar ek sit en tik val sinne soos dié uit mense se gedagtes: “Ry hulle met karre rond?” “Het hulle darem TV?” “Ja, ek sal kan glo dat hulle ŉ eie radiostasie het.” “KykNet is seker bietjie wild vir hulle.” “Is daar ŉ teerpad soontoe?” “Ek dog hulle ry nog met ossewaens?”)
Tussen Petrusville en Hopetown is daar ŉ teerpad en so 30km uit Hopetown het ons ŉ 4-rigting kruising met stoptekens gekry. Orania. ŉ Groot bord teen die dak van ŉ gebou aan die regterkant lees ‘ORA’ en in kleiner lettertjies by die ingang kan jy van die pad af sien dis ŉ ‘OK Grocer’. Met wit kryt op ŉ swart bordjie word jy aan die 5% afslag herinner wat jy kry indien aankope met die plaaslike geldeenheid, die ‘Ora’, betaal word. Die ekonome tussen ons sal dan bespeur dat dié geldeenheid tegnies en teoreties sterker as die Rand is as gevolg van dié afslag.
Ons sien baie klein dorpies.
Orania is oulik. Daar is ŉ ‘Aan die Oewer’ vakansieoord wat skoon en netjiese houthuise het, laat my dink aan ŉ oord by Amanzimtoti waar ek as kind was. Lower groen met pragtige donker bruin verniste houtgeboue. Rustig. Die dame sê hulle geniet dieselfde tipe aandag as die ou ATKV oorde. Daar is ook ŉ Spa waar jy jou van jou tone tot jou kroontjie kan bederf en die gebou is toegerus met ŉ eko-temperatuurbeheerstelsel. Die een hele muur is van rivierklippe in ŉ draadstruktuur gemaak. Water drup stadig oor die klippe wat dan, wanneer die wind daaroor waai, die hele gebou afkoel. In die winter is daar deurskynende panele wat soos blinders oor die muur toemaak, die water word toegedraai en die muur word warm wat die gebou weer verhit.
ŉ Stukkie geskiedenis om die oorsprong van Orania te beskryf. Ek parafraseer verskriklik, want ek kan nie al die inligting in detail onthou waarmee hulle media offisier-persoon ons bombardeer het nie. Jammer. Iewers in 1963 het Waterwese ŉ dorpie gebou om van hulle mense te huisves sodat hulle nader aan die Vanderkloofbesproeiingskanale kan wees. (Dis na my mening baie tipies van ‘tydelike dorpies’ dat mens betonstrate en asbeshuise in Orania kry.)
Die projek is afgehandel, die mense het begin wegsyfer en Orania het in ŉ spookdorpie verander. Rondom 1990 het die dorp op veiling gegaan. Die witmense het dit deur ŉ maatskappy van soorte opgekoop en hulle ideale gevestig in die skulp van dié dorp iewers in 1991. Hulle hamer nogal op die feit dat dit wel vóór 1994 was.
Buite by die publieke swembad het ons ŉ monument gekry. ŉ Reuse koeksister. Ek het begin wonder oor dié plek …
Orania het vele aspekte wat mens laat dink dat daar darem meer as ŉ paar aande oor bier en braaivleis aan dié idee gedink is. Hulle sit vierkantig in die ‘groen’ stoel met hulle energie en omgewingsbewuste projekte. Jy sien sommer oral op straat trossies asblikke mooi gemerk: ‘Glas’, ‘Plastiek’, ‘Papier’, ‘Blikkies’, ens. Behuisingsprojekte word van strooibale tot polistireen gebou om goedkoper en volhoubaar te bou. Selfs droë toilette is op die lys.
Hulle probeer alles.
Selfs die landbou spring nie ‘groener’ ideale vry nie, diere wei in die boorde om sodoende te help bemes aan die grond en van die boere breek ook nie meer die grond in hulle landerye wanneer daar geplant word nie.* Trots kondig die persoon wat ons rondlei aan oor hoeveel joernaliste hulle besoek en van al die mense uit die buiteland wat na hulle ‘volhoubare nedersetting’ kom kyk en bewonder.
Daar is iets geniepsig wat my net nie wil los nie. ŉ Stoute seuntjie in my wat die ou oom oorkant die straat permanent die josie in wil kry. Sy kat wil pers verf, dagga in sy blomtuin plant of wasgoedseep in die fonteintjie by die voordeur gooi. Wat gebeur in Orania wanneer die son sak? (Jy het huiswerk. Gaan kyk die film ‘The Village’.)
Die geniepsig in my het eindelik beelde uit die film in my geheue los getorring. Ek wil weet wat gaan deur ŉ burger van Orania se kop wanneer hy of sy in die regte wêreld daar buite kom?
Die wêreld is nie ŉ wit plek nie.
Soos met ŉ broertjie of tannie in die tronk het mense traag geantwoord wanneer ek hulle oor dié buurdorp uitgevra het. Niemand wil skinder nie. Maar alles is nie reg nie. Dít het my die hele tyd gepla, want dis regtig ŉ oulike dorpie al stem ek nie saam met hulle rassebeginsels nie.
Soos met die film ‘The Village’ blyk dit ŉ goeie idee te wees, glimlag al die mense mooi op die foto’s teen die muur. Maar …
Dié vier lettertjies wat my vrede steel as ek aan die plekkie dink. Ek was al in dorpe waarvan ek doodeenvoudig net nie gehou het nie. Dis soos sekere mense wat glad nie van olywe of tamatiesoustoebroodjies hou nie. Niks persoonlik nie. Daar is net meer plekke waarvan ek oorwegend meer hou. Dis maar dit.
Ek het wel net weereens besef dat my Afrikanerskap nie van ander mense afhang nie. Net omdat ŉ dorpie ŉ string ideale aan die grensdraad hang en dit oor die ‘Afrikaner’ kam skeer, maak nie noodwendig dat ek daaraan vashaak omdat ek wit is nie.
NS. Ek was tot voor die tog deur die land ŉ groot voorstaner van tuisonderrig, maar isolasie van die samelewing is nie gesond nie. Ek is wel dankbaar vir vriende wat deur die proses is en gebalanseerd aan die anderkant uitgekom het. Al sê die mense van Orania wat, hulle isoleer hulleself, hulle kies om eksklusief te wees. Dit is jammer.
*Dié boerdery beginsel maak baie sin, sal jou aanspoor om bietjie meer hieroor uit te vind. As daar genoeg navraag oor die onderwerp is sal ek dalk ŉ gedagte daaroor skryf.
Betaal ‘n paar rekeninge uit die buiteland.
Posted in Stofpad Langs and tagged Afrikaner,koeksister,Orania | Lewer kommentaar