Om eendag saam met jou ideale lewensmaat voor die kansel te staan is menige jong mens se romantiese droom. Die soektog na die liefde van jou lewe is dikwels ’n opwindende uitdaging, maar dis nie altyd maklik nie.
Hy ly aan die seldsame Hallermann-Streiff-sindroom. Dit was net nadat hy mondig geword het en hy het die skaal op ’n skamele 39 kg getrek.
Boonop het hy net 1,47 m in sy sokkies gestaan. Dokters het destyds vir sy ma, Mienie, gesê hy sal waarskynlik nie ouer as 12 of 13 word nie – maar nou beplan hy om net ná sy 49ste verjaardag in Augustus voor die kansel te staan.
Met sy bril op het hy 25% sig in sy linkeroog en net 5% in sy regteroog. Ná sy geboorte het dokters vir sy ma gesê hulle vermoed hy kon die sindroom opgedoen het nadat sy tydens haar swangerskap met masels in aanraking was, “maar tot vandag toe weet dokters nie eintlik waar dit vandaan kom nie”.
Sy het daarna ’n diploma in haarkappery verwerf en ’n jaar lank by ’n salon gewerk, “maar nadat die plek toegemaak het, kon ek nie weer werk kry nie”, vertel sy. Jaco vryf oor sy kaal kop. “Kyk net hoe mooi doen sy my hare elke dag,” sê hy en Michélle lag.
Die afgelope vier jaar maak sy tafelversierings en -dekor, soos tafelmatjies, wat sy op vlooimarkte verkoop. Omdat sy net 30% gehoor het, dra sy ’n gehoorstuk.
“Wanneer sy my nie meer wil hoor nie, haal sy net die gehoorstuk uit,” terg Jaco, vandag ’n motiveringspreker met sy eie onderneming wat VHS-video’s in DVD’s omskakel.
Jaco was in 2014 in ’n verhouding wat ’n raps langer as ’n jaar gehou het, en Michélle was ’n ruk lank aan iemand anders verloof. Maar daardie gesamentlike kamp in Februarie 2016 op Kosibaai het die romanse laat ontwaak.
“Sy het so lank stilgebly dat ek begin wonder het of ek nog moet wag op ’n antwoord en of ek maar oor die afgrond moet spring,” onthou Jaco met ’n glimlag.
“Daarna was ons elke dag saam,” val Michélle hom in die rede. Gou het die troupraatjies tussen die twee begin loop, en wanneer hulle die kans gekry het, het hulle na ringe gekyk.
Tog was Michélle weer verras toe hy haar in Augustus daardie jaar, op sy verjaardag, vra om te trou. Die twee het die dag op ’n ontspanningsplaas net buite Pretoria deurgebring waar hulle die oggend perdgery het. Vir middagete het hy ’n tafel in die restaurant op die plaas bespreek, maar hy het meer as net ’n ete beplan.
Eers het ’n kelner ’n bos blomme op die tafel kom neersit, en daarna ’n bottel vonkelwyn. Sy het nog gedink: “Wat gaan nou hier aan?” onthou Michélle.
Jaco het voor die tyd amptelik haar pa se toestemming gevra. “Sjoe, daai dag het ek gesweet. Kyk, ek ken hom mos nou darem al baie lank, maar dit is ’n ander ding om ’n bier te vra as om hom om sy dogter te vra.”
Michélle woon steeds by haar ouers, en deesdae bly die twee verliefdes om die beurt daar of in Jaco se plek. Hennie gaan binnekort vir die twee ’n woonstel op sy erf bou. “Hy wil darem ’n ogie hou om te sien of sy dogter in goeie hande is,” skerts Jaco.
Hul troue gaan ’n klein geselligheid met 40 gaste wees. Ja, natuurlik beplan hy ’n wittebrood, maar daaroor kan hy nie nou praat nie, sê Jaco geheimsinnig.
Dit is dan dat hy gewoonlik vir die gehoor vertel om altyd positief te wees en in jouself te bly glo. Hy is gelukkig in sy lewe, vertel hy ook altyd, want “ek het baie om voor dankbaar te wees”.