Die Uurglas – Enelda
to be loved, forgotten and lost,
Ek het hierdie gedig geskryf toe ek 16 was, almal was verstom dat ek op 16 al die ouderdom proses kon verstaan, nou dat ek op die voorstoep van 40 staan, is dit asof dit nog net meer vir my sin begin maak.
Dat mens die lewe begin, met genot, jy gevorm word uit liefde, jy in die lewe gebring word met 'n kamer vol mense en ligte en dinge wat om jou aangaan, jy skooltoe gaan en leer en speel, daar altyd iemand om jou is wat jou leer.
Stelselmatig soos mens ouer word, verminder die mense, en die dinge en jy begin op jou eie dinge leer en ervaar. Elke tree wat jy gee is 'n nuwe ervaring, tot jy aan die einde van jou paadjie is en jy nie meer lus is vir leer of nuwe dinge nie. Ons almal (of meeste van ons) baklei maar teen die proses van oudword, veg teen die plooie en vlekke en ekstra gewiggies. Maar ongelukkig besef so min van ons dat oudword net vir 'n handjievol van ons beskore is, ons het nie almal 'n kans om met grasie oud te word nie.
Dat die samesyn van jou geliefdes so belangrik is want die tyd in die uurglas is min, en wie weet hoeveel sandkorrels joune nog oorhet.