Die aarde het gedurende die afgelope paar miljoen jaar verskeie periodes van hoë koolstofdioksiedvlakke in die atmosfeer en hoë temperature gehad. Kan u verduidelik wat hierdie periodes veroorsaak het, aangesien daar in die tyd geen fossielbrandstowwe of ander bronne van vrystelling van koolstofdioksied deur mense veroorsaak is nie?
Verbranding van fossielbrandstowwe of plantegroei is een manier om koolstofdioksied in die lug te plaas - en dit is iets waarmee ons baie goed geraak het. Mense genereer byna 40 miljard ton koolstofdioksied elke jaar, meestal deur fossielbrandstowwe te verbrand.
Koolstofdioksied bly in die lug eeue tot millennia en dit bou mettertyd op. Sedert ons met die stelselmatige gebruik van steenkool en olie vir brandstof begin het, het die hoeveelheid koolstofdioksied in die lug ongeveer 300 jaar gelede met byna die helfte gestyg.
Afgesien van die emissies wat ons byvoeg, styg koolstofdioksiedkonsentrasies in die lug op en af ​​as deel van die natuurlike koolstofsiklus, aangedryf deur uitruilings tussen die lug, die oseane en die biosfeer (lewe op aarde), en uiteindelik deur geologiese prosesse.
Natuurlike veranderinge in koolstofdioksied
Koolstofdioksiedkonsentrasies styg en daal elke jaar, namate plante in die lente en somer groei en in die herfs en winter sterf. Die tydsberekening hiervan seisoenale styging en daling is gekoppel aan seisoene op die Noordelike Halfrond, aangesien die grootste deel van die landoppervlakte op die aarde daar is.
Die oseane speel ook 'n aktiewe rol in die koolstofsiklus en dra by tot 'n paar maande se variasies tot stadige verskuiwings oor eeue. Seewater neem koolstofdioksied direk op in 'n uitruiling tussen die lug en seewater. Klein mariene plante gebruik koolstofdioksied vir fotosintese en baie mikroskopiese mariene organismes gebruik koolstofverbindings om skulpe te maak. As hierdie mariene mikroörganismes sterf en na die seebodem sink, neem hulle die koolstof saam.
Gesamentlik absorbeer die biosfeer (ekosisteme op land en in gronde) en die oseane ongeveer die helfte van alle koolstofdioksied wat deur mense vrygestel word, en dit vertraag die tempo van klimaatsverandering. Maar namate die klimaat aanhou verander en die oseane verder opwarm, is dit nie duidelik of die biosfeer en die oseane so 'n groot deel van ons emissies sal opneem nie. Namate water warm word, is dit minder in staat om koolstofdioksied op te neem, en namate die klimaat verander, word baie ekosisteme gestres en kan dit minder koolstofdioksied fotosintetiseer.
Die aarde se diep klimaat geskiedenis
Op tydskale van honderde duisende tot miljoene jare het koolstofdioksiedkonsentrasies in die lug baie gewissel, en so ook die wêreldklimaat.
dit langtermyn koolstofsiklus behels die vorming en verval van die aardoppervlak self: tektoniese plaataktiwiteit, die opbou en verwering van bergkettings, langdurige vulkaniese aktiwiteit, en die opkoms van nuwe seebodem by aktiewe foute in die middelsee.
Die meeste koolstof wat in die aardkors gestoor is, is in die vorm van kalksteen, wat gevorm word uit die koolstofbasis van mariene organismes wat miljoene jaar gelede op die seebodem gesink het.
Koolstofdioksied word in die lug gevoeg wanneer vulkane uitbars, en dit word uit die lug gehaal soos rotse en bergreekse weer verswak. Hierdie prosesse neem gewoonlik miljoene jare om koolstofdioksied uit die atmosfeer te voeg of af te trek.
Vulkane voeg vandag nog net 'n bietjie koolstofdioksied in die lug 1% van wat menslike aktiwiteite tans bydra. Maar daar was in die verlede tye waarin vulkaniese aktiwiteite baie groter was en groot hoeveelhede koolstofdioksied in die lug ingespuit het.
'N Voorbeeld is ongeveer 250 miljoen jaar gelede, toe langdurige vulkaniese aktiwiteit die koolstofdioksiedvlakke in die atmosfeer dramaties verhoog het. Dit was vulkaniese uitbarstings op groot skaal - wat ongeveer twee miljoen jaar geduur het 'n massa-uitwissing veroorsaak.
In die meer onlangse geologiese verlede, die afgelope 50 miljoen jaar, het die koolstofdioksiedvlakke geleidelik gedaal en die klimaat het afgeneem, met 'n paar op- en afdraandes. Nadat die koolstofdioksiedkonsentrasies tussen twee en drie miljoen jaar gelede (ongeveer 300 dele per miljoen) laag genoeg geword het, het die huidige ystydperk-siklus begin, maar die opwarming van ons emissies is groter as die natuurlike koel neiging.
Terwyl die aarde se klimaat in die verlede aansienlik verander het, het dit op geologiese tydskale gebeur. Die koolstof in die olie en steenkool wat ons verbrand, verteenwoordig koolstofdioksied wat honderde miljoene jare gelede deur plantegroei opgeneem is en dan deur geologiese prosesse oor duisende jare gestort is. Ons het binne 'n paar eeue 'n beduidende persentasie verbrand.
As die emissies van koolstofdioksied deur die mens deur die eeu aanhou toeneem, kan ons vlakke bereik Tien miljoene jare nie gesien nie, toe die aarde 'n baie warmer klimaat gehad het met baie hoër seevlakke en geen ysplate nie.
James Renwick, professor, fisiese geografie (klimaatwetenskap), Te Herenga Waka - Victoria Universiteit van Wellington
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Bewyse van verhitting > Dit is wat groot klimaatsverandering in die verlede veroorsaak het