In u boeke is daar baie keer lewenslesse wat 'n mens leer. Watter temas gebruik u en hoekom is dit so belangrik?
Ek fokus glad nie op 'n tema as ek 'n storie skryf nie. Wanneer ek van my eie stem vergeet en na die stem van die storie luister en dit so getrou as moontlik neerpen, vloei die tema tot 'n mate vanself uit die storielyn. Dit verg geduld met myself en vertroue in iets veel groter as myself.
My ouma was 'n boekwurm en my ma is steeds 'n boekwurm. Sy het vandat ek kan onthou vir my gelees en gesing en rympies opgemaak en ons het die biblioteek se drumpel deurgetrap.
Dis nie die bestemming wat werklik saak maak nie, maar die gesindheid waarmee 'n mens reis. Soms leer jy meer van jouself as jy net oor die straat stap en in 'n sonkol met 'n boemelaar sit en gesels as wanneer jy halfpad om die wêreld sou vlieg.
Ek mis nie die skool nie, maar wel spesiale oomblikke soos 'n kind wat teen 'n klasvenster klop om vir jou te waai of die verwondering as 'n kind vir die eerste keer die unieke patroon van sy vingerafdruk besef.
Om betaal te word om te droom en op reëndae in jou pajamas te werk (maar moenie dink dis net droom nie, dis lang ure op 'n harde stoel sit en elke keer met 'n leë bladsy begin sonder om die vaagste benul te hê waar die storie vandaan gaan kom.)
Freda en Framboos is reeds oorlede. Hulle was susters en het onderskeidelik 18 en 19 jaar oud geword. Freda was baie liefdevol en eiewys en het vir Framboos voorgesê wat om te doen. Framboos was 'n bietjie verstrooid, maar verskriklik mooi. Sy het graag haar stert se punt gesuig en as sy dit nie gou genoeg in die hande kry nie, het sy sommer Frieda s'n gesuig. Emma is die laatlam. Sy is nou 10 jaar oud. Ongelukkig moes sy by haar pa agterbly toe ons skei, want die dorpshuiskompleks waarheen ek destyds getrek het, het nie troeteldiere toegelaat nie. Maar sy is spekvet en tevrede en stuur gereeld vir my e-posse.
Ja, ek is besig om 'n versamelbundel saam te stel en die einde van hierdie jaar word 'n kinderatlas gepubliseer.
'n Handvol water om elkeen daaraan te herinner dat 'n mens se gees die kleur van water is en ons mense daarom nooit op grond van hul velkleur mag oordeel nie.
Ek lees enigiets wat ek in die hande kry, maar verloor gou belangstelling as dit nie interessant genoeg is nie. As daar niks beskikbaar is nie die agterkant van die tamatiesousbottel.