Beste Meneer Bezuidenhout (ek kom nou eers agter dat ek voorbarig was in my vorige skrywe: ons ken mekaar mos eintlik nie?), Die trajek van mens se lewe kan soms onverwagte en aangename interseksies tot gevolg hê. So ŉ jaar of drie gelede het ek ŉ inskrywing vir Versindaba gelewer oor die prêriedigter Andy Suknaski, die kind van Pools en Oekraïnse ouers. So word die leser dus tegelyk die verbruiker én die skrywer van sy/haar eie teks – die leser word die eienaar van die teks. ‘n Mens sou die blote lees van die grammatikaal versteurde teks wat – soos dit letterlik daar staan – geen logiese en gestruktureerde betekenis het nie, selfs as ‘n soort Tao-terapie kon beskou, deurdat die leser daarvan afsien om betekenis op die teks af te druk of selfs af te forseer. A.P. Grovê skryf in sy blokboek oor “Komas uit ’n bamboesstok” (1979) soos volg: “Uit die aansienlike literatuur wat rondom Marco Polo se besoek aan die Groot Khan ontstaan het, móét Italo Calvino se ‘Invisible cities’ (Engelse vertaling deur William Weaver) […] genoem word, aangesien daar tekens in Opperman se bundel is dat hierdie boek vir hom van meer as verbygaande betekenis was.