HG: Ek het my jong en volwasse lewe gewy aan die stryd om onafhank¬likheid. Ek het Namibië tydens 1962 verlaat toe ek 21 jaar oud was, en tyd en energie belê in die uiteindelike doelwit om vryheid vir die land te ¬bewerkstellig.
In die lig daarvan, Swapo se oorwinning in die (eerste demokratiese) verkiesings, Onafhanklikheidsdag op 21 Maart 1990, die stryk van die (ou) Suid-Afrikaanse vlag, die hysing van die Namibiese vlag en om ingehuldig te word as (eerste) eerste minister, sal altyd invloedryke oomblikke in my lewe bly.
DK: Ons lewens vind gestalte deur die uitdagings wat ons die hoof bied. Wat was die mees beduidende uitdaging vir u en wat was die impak daarvan op u lewe?
My omstandighede het egter nie-wesenlik geraak in die lig van die groter ongeregtighede in daardie stadium. So, toe gaan ek.
Ons moes op ’n blanko bladsy begin en het uiteindelik ’n instelling gestig wat baie Namibiërs in ballingskap opgelei het en hulle vir die taak van regering voorberei het.
Ek het belê in ’n oefening om vertroue te bou. Ek het met Jannie de Wet (’n leier uit die vorige bedeling) en andere vergader toe ons begin het. Hulle was van mening ons het nie van hulle óf van Afrikaans gehou nie. Ek het die ys gebreek deur Afrikaans met hulle te praat.
Daar was ’n vrees vir die onbekende in daardie stadium. So, toe vertel ek hulle ek wil hê my kinders moet drie maaltye per dag eet. En ek vra hulle wat hulle kommer was. Ons het mekaar gelyk gegee dat hulle dieselfde besorgheid oor hul kinders gehad het.
Ons het die proses toe binne drie maande afgehandel. Dit het ’n impak op my lewe en my lewensbeskouing gehad.
HG: Ek beskou myself as deel van waarna ek verwys as die derde golf van post-onafhanklikheid Afrikaleiers.
Ons het coups d’état gesien en eenpartyheerskappy, wat in sommige gevalle die vrugte van onafhanklikheid teengewerk het.
Soos ek gesê het, vir die derde golf (leiers) is die taak om welvaart en ’n beter lewe vir Namibiërs te verseker.
Op die vraag oor wat my mins gunstelingaspek is: Ek was altyd deel van die samestelling van leierskap.
(Om die) presidensiële kantoor (te betree,) was nie ’n groot skok vir my nie. Anders as wat geglo word, het ek nie gesterf om ’n president te word nie.
Maar vir sommige lede van die bevolking om te voel dat andere nie gekwalifiseer is om te lei nie op grond van ras, stamgebondenheid of agtergrond, kan ’n pynlike gedagte wees.
In Suid-Afrika het president Cyril ¬Ramaphosa sy hande vol terwyl sy voorganger, Jacob Zuma, in die beskuldigdebank staan.
Dit is nie langer die hopelose vasteland nie soos dit pessimisties geskets is aan die einde van die 1990’s.
DK: Verlede maand het ’n groep mans agter tralies beland weens beweerde hoogverraad. Is u bekommerd oor die situasie in die destydse Caprivi?
HG: Namibië word regeer ingevolge die oppergesag van die reg – ons basiese reg vereis dit van ons. Ons het ’n progressiewe Grondwet en Mishake Muyongo was een van ons grondwet¬skrywers. Hy het homself beskikbaar gestel vir ’n eenheidstaat en die territoriale integriteit van Namibië is nie ¬onderhandelbaar nie.
HG: Ek lees ’n paar boeke terselfdertyd. Vanweë my skedule soek ek hoofstukke uit wat met dringendheid die kwessie aanroer waarmee Namibië en Afrika stoei.
HG: Ek bewonder vir Fidel Castro vir sy volharding in die geval van teenstand, aandag aan detail, vermoë om te luister en insigte te deel wat gewig dra.
Hy het gesê dit is ons rewolusie, ons moet die rigting aandui en die mense van Kuba sal ons ondersteun.
HG: Ek is nie baie goed daarmee om oorwinnings te vier nie, veral nie as hulle polities van aard is nie. Ek peil baie vinnig die taak ter sprake en die behoefte om teenstrydige kante te versoen.
Ek het ’n beduidende gedeelte van my lewe gewy aan diens vir die land. Wanneer ek aftree, sal ek fokus op skryf en om tyd saam met familie deur te bring.