Ek het nou al vir die hoeveelste keer hier woorde getik, net om hulle weer uit te vee. Dit is deesdae my neigings: die uitwissing van woorde. Nee, nie eintlik deesdae nie – dit kom al ‘n lang tyd aan, maar onlangs het ek ontdek dat daar eintlik ‘n erkende term daarvoor is: “Erasure poetry”. En met die maan, ‘n gefrommelde tissue in die donker, word ‘n halwe witbrood woorde, wat ek glad wrap in my kop vir later se byroer of invou in ‘n splinternuwe skryfsel. Too fresh to flop. [HG 1.41.20] O Vader, kyk dus genadiglik af na my, die stoflike wurm en maak my tong los, indien dit Jou heilige wil is, dat ek ter verheerliking van Jou naam in die aangesig van my Vaders, broers en kinders, kan praat! - Jy weet, dat Enos, Kenan, Mahalaleel en my Vader Jared altyd die groot heerlikheid van Jou allerheiligste naam gepreek het; o laat ook vir my nie ‘n onwaardige seun van my vrome vaders wees nie!”