Voëlspesies staar honderde kere vinniger uit as wat vroeër gedink is
Geskryf deur Arne Mooers
Spix se ara is nou in die natuur uitgesterf. Bewaringsprogramme in Brasilië onderhou die afgelope ongeveer 70 individue van hierdie spesie. (Shutter)
Uitwissing, of die verdwyning van 'n hele spesie, is alledaags. Spesies het gevorm, aanhou en dan hul sterflike spoel afgeskud sedert die lewe op die aarde begin het. Bewyse dui egter daarop dat die aantal spesies wat uitgesterf het, en die tempo waarteen hulle verdwyn, dramaties toeneem.
ons onlangse werk dui daarop dat die tempo waarteen spesies uitsterf baie keer hoër kan wees as wat voorheen geraam is - ten minste vir voëls. Die goeie nuus is egter dat onlangse bewaringspogings hierdie koers baie vertraag het.
Paleontoloë gebruik fossiele al dekades om te skat hoe lank verskillende spesies aanhou voordat hulle uitsterf. Die ontdekking van 'n nuwe fossielspesie gee 'n minimum raming van wanneer die spesie moontlik eers ontwikkel het. Die afwesigheid van dieselfde spesie later in die fossielrekord dui op die waarskynlike uitsterwing daarvan.
Alhoewel die metodes is ongelukkig onakkuraat, het navorsers beraam dat die gemiddelde leeftyd van 'n gewerwelde spesie tussen een en drie miljoen jaar is. Baie spesies is aan die onderpunt van hierdie reeks, terwyl 'n paar spesies miljoene jare langer aanhou. Ter vergelyking, ons eie spesie, Homo sapiens, is al vir minder as 500,000 jaar.
Sulke ramings kan vergelyk word met wat nou gebeur. Bewaringsbioloë skat die huidige uitsterwingsyfers met behulp van historiese, gedokumenteerde uitwissings. Sedert 1500 - net na Columbus se aankoms in die Amerikas - byvoorbeeld 187 van die ongeveer 10,000 voëlspesies het wêreldwyd uitgesterf.
Enkele eenvoudige wiskunde gebaseer op die gemiddelde duur van fossielspesies voorspel dat slegs twee tot vyf voëlspesies sedert 1500 sou moes verlore gegaan het. As die fossiele gegewens daarop dui dat 'n voëlspesie drie miljoen jaar sal duur voordat hy uitgesterf het, kan 'n spesie wat in 1500 leef word verwag om 30,000 jaar te oorleef. Met ander woorde, 'n honderdvoudige daling.
Dit is die soort berekening wat die argument ondersteun dat ons 'n "sesde massa-uitwissing, 'Mededingende tye in die verlede toe die uitsterwingskoers was groter ordes dan die langtermyngemiddeld.
'N Hoë historiese uitsterwingsyfer, gebaseer op data uit die afgelope paar eeue, is miskien nie nuttig nie. Die gebruik van die historiese uitsterwingsyfer om die huidige tempo van uitwissing te voorspel, is soortgelyk aan die gebruik van motorongelukke vir Model T Fords in die 1920's om sterftes op die pad in die 2020's te voorspel. Veel meer motors ry deesdae baie vinniger as wat hulle 100 jaar gelede gedoen het. Maar in teenstelling met die 1920's, bied motors vandag lugsakke en ander veiligheidsfunksies aan.
Bykans 80 persent van die historiese voëluitwissings was op oseaan-eilande soos Hawaii, Madagaskar en Nieu-Seeland, en dit is dikwels as gevolg van ons onbewuste invoer van rotte en slange. Huidige bedreigings sluit in vernietiging van habitat en klimaatverandering. Soos lugsakke, is ons nou baie meer geïnteresseerd in aktiewe bewaring en in staat om dit te probeer doen.
Die Nieu-Seelandse kaka, wat op die IUCN se lys van bedreigde diere is, word bedreig deur nie-inheemse roofdiere en wespe, laasgenoemde wat met die voël meeding om sy voedselbron. (Shutter)
Deur dieselfde redenasie as voorheen te gebruik, het ons die aantal spesies bestudeer wat hul status verander. Maar in plaas daarvan om uitgestorwe versus lewende spesies van lank gelede te oorweeg, het ons alle vlakke van bedreiging (die hele roltrap van agteruitgang wat spesies nader aan uitsterwing beweeg) oorweeg, en meer onlangse gegewens. Ons het getalle van die Internasionale Unie vir die Bewaring van die natuur se rooilys vir al 10,000 voëlspesies vanaf vier tydpunte.
Die Rooi Lys gee aan elke spesie 'n bedreigingsgradering op grond van die waarskynlikheid dat dit die risiko van uitsterwing is. Daar is altesaam ses graderings, met die minste kommer (8,714 2016 spesies in 222) en deur krities bedreigde diere (XNUMX spesies) beweeg tot in die natuur (vyf spesies).
Ons het met die aanvanklike rekords vanaf 1988 begin en dit vergelyk met die daaropvolgende opdaterings wat elke vier tot ses jaar geneem is. My mede-outeurs - vergelykende bioloog Melanie Monroe en Stuart Butchart, hoofwetenskaplike by BirdLife International - het die getal spesies wat op hul plek gebly het, die dekade-roltrap in dekades oor die dekade laat toeneem of vermeerder. Gebruik die getalle, toegepaste wiskundige Folmer Bokma het 'n huidige gemiddelde uitsterwingskoers bereken - die kans dat 'n gemiddelde spesie in enige gegewe jaar sou uitsterf.
Die oorgrote meerderheid spesies beweeg af in die roltrap. Dit beteken dat hulle vandag 'n groter risiko vir uitsterwing het as wat hulle voorheen was. Die finale gemiddelde uitsterwingskoers was dus hoog.
Op grond van die rooilysgetalle is die verwagte lewensduur van 'n spesie wat vandag leef slegs ongeveer 5,000 jaar - dit is ses keer erger as die historiese tempo en honderde kere slegter as die gemiddelde uitsterwingsyfer bereken met fossiele.
'N Silwer voering?
Hierdie resultate is verbasend somber, maar ons het ook 'n bemoedigende patroon gevind. Ons het die totale impak van bewaringsaktiwiteite op die uitsterwingskoerse bereken deur verbeterings in risikostatus as gevolg van bewaringspogings in te sluit of uit te sluit. Sonder bewaring sou ons raming van 'n toekoms van 5,000 jaar vir lewende spesies tot 3,000 jaar gedaal het.
As gevolg van intense bewaringspogings, was dit so dubbeld so geneig dat 'n spesie wat in die verlede as krities bedreig was, in status verbeter as wat dit in die natuur uitgesterf het. Op dieselfde manier, van jaar tot jaar, was die waarskynlikheid dat 'n spesiaal bedreigde spesie tot die relatiewe veiligheid van bloot bedreigde status beweeg, groter as die waarskynlikheid dat 'n bedreigde spesie kritiek sou wees. Dit is 'n harde bewys dat bewaring werk.
Koste om uitwissing te voorkom
Dit bied 'n interessante uitdaging. Dit is duidelik dat ons spesies kan saambring terug van die rand van uitsterwing, en baie lande neem laaste pogings aan.
Maar ons weet ook dat die intervensie van die 11 uur duur is. In Brits-Columbië het die regering byvoorbeeld amper geoormerk Van $ 30 miljoen om die min oorblywende Kariboe in die provinsie te beskerm. Ons weet al dekades dat die Kariboe van Christus besig was om af te neem, en uiterste ingryping, soos wolwe vanaf helikopters skiet, lyk, wel, desperaat.
Pogings om die Kariboe van die VSA te bewaar, behels dat hul roofdiere agtervolg is. (Shutter)
En hierdie desperaatheid is onnodig. As ons spesifieke spesies wil bewaar, moet ons hulle vroeg teiken. Dit beteken dat ons meer aandag moet gee aan spesies wat nie tans bedreig word nie.
Ons moet die spesies identifiseer wat ons wil behou en dit sal onwaarskynlik goed gaan met die wêreld wat ons vir hulle skep (of miskien meer akkuraat, vernietig). Wat belangrik is, kan hierdie spesies tans beskou word as bloot kwesbaar of selfs die minste van kommer. Ons moet hulle van die roltrap vir uitwissing laat verdwyn. Dit bevat herhaling: 'n gram van voorkoming, 'n steek betyds.
Arne Mooers, professor, biodiversiteit, filogenie en evolusie, Simon Fraser Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Impakte > Voëlspesies staar honderde kere vinniger uit as wat vroeër gedink is