Dokter Margaret se Seekis by Waheed Rabbani by Waheed Rabbani - Read Online
Publisher: BadPressReleased: Dec 14, 2016ISBN: 9781507156889Format: book
Dokter Margaret se Seekis - Waheed Rabbani
Aan my vrou, Alexandra, sonder haar liefde, hulp en voortgesette ondersteuning sou hierdie werk nie moontlik gewees het nie.
In liefdevolle herinnering aan my geliefde pa en ma, wat ongelukkig nie lank genoeg geleef het om hierdie boek in druk te sien nie.
Hoofstuk Een 8
ŉ Fassinerende Ontdekking 8
Hoofstuk Twee 23
Die Mediese Speelgoedboks 23
Hoofstuk Drie 36
Die Seekis 36
Hoofstuk Vier 54
Die Dinee 54
Hoofstuk Vyf 79
Sharif Khan Bhadur’s Dagboek – Deel 1 79
Hoofstuk Ses 97
Opsoek na Margaret se Familie 97
Hoofstuk Sewe 113
Ontsnap uit Niagara 113
Hoofstuk Agt 128
Op die Ondergrondse Treinspoor na Kanada 128
Hoofstuk Nege 145
Die Stryd by die Veertig Myl Spruit (Nabootsing) 145
Hoofstuk Tien 163
Ses Jaar Later 163
Hoofstuk Elf 182
Terug na New Jersey 182
Hoofstuk Twaalf 193
Ontmoeting by die Lake House Restaurant 193
Hoofstuk Dertien 204
ŉ Mediese Kollege vir Vrouens! 204
Hoofstuk Veertien 222
Robert se Besoek 222
Hoofstuk Vyftien 237
ŉ Besoeker uit Langley 237
Hoofstuk Sestien 252
Die Kolonel Kry Sy Wens 252
Hoofstuk Sewentien 269
Oor die Atlantiese Oseaan en die Teemsriviermonding
na Londen 269
Hoofstuk Agtien 287
Pret in Vauxhall Tuine, na die Oorlog in die Krim en
Uiteindelik ŉ Mediese Posisie! 287
Hoofstuk Negentien 312
Die Charge of the Light Brigade 312
Hoofstuk Twintig 328
Die Nadraai van die Aanval 328
Hoofstuk Een-en-Twintig 346
Aan My kom die Wraak toe 346
Wallace, Baranowsky, en Sharif Gesinne
ŉ sug het ŉ leeftyd nodig om aan te val
Wie leef lank genoeg vir jou sjarme om te seëvier?
—Mirza Ghalib, Delhi, 1797 - 1869
DIE VOLMAAN hang in ŉ wolklose lug, soos ŉ lantern gehou deur ŉ onsigbare mag. Ons galop oor ŉ boomlose plato wat afgaan na die glinsterende water van ŉ wye rivier. Die magtige Ganges, ek dink, sy oog op die talle smeulende stapels sigbaar langs die Ghats*. Die rivier vloei eindeloos aan, asof dit dreineer in die sterbelaaide hemel om die as van die vergane te deponeer. Terwyl ek tevore al male sonder tal na die flikkerende sterre gestaar het, lyk iets vreemd oor hulle vanaand, maar ek kan nie presies bepaal wat nie. Was dit die vreemde patroon wat hulle gevorm het, of hul ongewone helderheid? In die warm naglug, stroom sweet oor my gesig en liggaam, my ligte katoen hemp en rybroek deurdrenk.
Die ruiter wat voor my uitjaag, net geklee in ŉ wit oorgooirok, waai woes vir my om by te bly. Was dit nie vir die feit dat die ruiter newe-saal gery het, met lang blonde hare wat blink in die maanlig, sou ek haar aangeneem het vir ŉ man. Haar ruiterkuns was foutloos in die helder maangloed, sy laat haar ryperd oor droë slote spring en maneuver om groot klippe sonder om spoed te breek.
Hoë berge doem op bo die lang skadu’s van digte blaarryke bome. Afgesien van die gekletter van hoewe, die onmiskenbare, al is dit dof, geluid van kanonvuur weergalm soos verre donderslae vanuit die ander kant van die berge. Ek leun af om seker te maak my geweer was nog in sy saalsak, want ek was bang dat die Godiva-agtige meisie, wat blindelings vorentoe jaag, besig was om my seer sekerlik in die slagveld in te lei. Terwyl ek geweet het ŉ rebellie het uitgebreek oor die land, of ons sou veg vir die Indiese revolusionêre of aan die Britse kant, het ek geen benul nie.
* ŉ Woordelys van nie-Engelse woorde is aan die einde van hierdie boek
Skielik verskyn daar ŉ silhoeët van ŉ ander ruiter, op ŉ wit perd
langs die kruin van ŉ klein heuwel, wat vinnig beweeg na die hoogtes.
Iets oor die perd en ruiter lyk eienaardig, amper onheilspellend. Die ruiter sit slap in die saal, kop op die perd se maanhare en arms om die wese se nek gevou. Die dier hardloop hard, asof hy instinktief gedryf word na ŉ spesifieke bestemming.
Maak gou. Ons moet die Rani red, skree die blonde figuur voor my, wat na die beseerde ruiter wys.
ŉ Rani? Dit was eers toe ons nader is dat ek die kleurvolle gewaad opmerk, glorieryk soos ŉ Indiese koningin. Sy lyk beseer, byna leweloos. Haar lang, donker hare vloei oor die vaal perd se nek wat bloedbevlek lyk. Ek gaan voort met my pogings om by die twee vrouens voor my te hou terwyl hulle oor die steil stygende land galop, gesaai met toenemende hoeveelhede plantegroei.
Hoekom? Hoekom moet ons haar help? Skree ek terug.
Kyk na die sterre.
Ek staar weer na die lug, en dit was toe dat ek die vreemde formasies verneem van die planete en die sterre. Die buitenste planete, Uranus, Neptunus, Pluto en ander, het hulself rondom die maan gevorm in ŉ Yod — ’n massiewe formasie — wat ook na verwys word as ŉ oog-van-die-God of die Finger-van-Noodlot. Ek het gehoor dat hierdie konfigurasie van planete, in die vorm van sextiles en quincunxes, uiters skaars was. Die formasies vind plaas net een keer in ŉ millennium of so en daar word geglo dat dit groot dinamiese invloede het op dié waarop dit skyn. Hierdie mense word dan die uitverkorenes, wie dan voortgaan om wonderdade te verrig.
Ek het gewonder of ons agtervolg word. Ek staan op ​​in die stiebeuels en kyk agtertoe. Beslis, ŉ ent weg in die vallei, was ŉ groep ruiters sigbaar. Van hul skitterende helms en stram formasie, was hulle definitief Britse kavallerie.
Ons galop voort, in navolg van die Rani se perd. Uiteindelik, dit lyk of ons misterieuse bestemming in sig is. Op die helling van die afgeleë berg in ŉ klein vallei, feitlik weggesteek deur die omliggende rante en bome, skyn maanstrale teen ŉ paar piramiedagtige sandsteen strukture, waarskynlik dié van ŉ tempel. Dit lyk na ŉ perfekte afgesonderde plek om weg te kruip van die vyand af.
Die blonde vrou was weer besig om ver voor my uit te gaan. Ek hoor haar weereens skree: Kom, voordat dit te laat is. Die Rani van Jhansi is Indië se laaste hoop vir vryheid.
Hoe kan ons haar red? Daar is net twee van ons. Die hele Britse leër is daai kant van die berg, skree ek terug.
Kali sal ons help. Sien jy nie die godin oor die bergpiek vlieg nie?
Ek tuur intens na die piek. Vir ŉ rukkie, behalwe vir die boomtoppe, kon ek nie veel sien nie. Dan skielik, asof deur toorkrag, verskyn sy op die horison. Dit was die vierarm-vrou, wat op ŉ tier ry. Sy het ŉ swaard in die een hand en in die ander wat lyk soos ŉ drietandvurk, ŉ afgekapte kop, en ŉ koppie vol bloed. Sy dra ŉ romp gemaak van menslike arms en ŉ krans van menslike skedels wat wit gloei in die maanlig. Sy kyk af na ons met vurige rooi oë wat smeul in haar donkerblou gesig. Dit was die moedergodin. Kali.
My swaar werkende perd se bek skuim, maar in ŉ poging om ŉ laaste sarsie van energie uit hom te kry en om nader aan die twee eksotiese vroue en Kali te kom, spoor ek hom hard aan. Die wese runnik skel en struikel na sy knieë. Ek word uit die saal gegooi en tuimel op die stowwerige grond neer, my ore sing.
Die harde gelui in my ore, besef ek uiteindelik, was van my wekker. Ek word wakker in my bed, weereens, lakens nat van die sweet. Dit was nóg een van die herhalende nagmerries wat my treiter sedert ek terug is uit Amerika in Delhi. Die geheimsinnige blonde Godiva ewebeeld ontmoet my op verskillende plekke in my drome.
Die wekker wys 06:00, wat voorstel dit is tyd vir my om op te staan, te skeer, stort, en gereed te maak vir nog ŉ besige dag by die hospitaal. Of so het ek gedink.
ŉ Fassinerende Ontdekking
Mei 1965: Delhi, Indië
DIE BESIGE DAG wat voorlê was in my gedagtes terwyl ek die Volkswagen Kewer se enjin afskakel in die Slegs Dokters parkeerarea van die Lady Dufferin Hospitaal. Ek het geen idee gehad dat dit die mees interessantste hoofstuk van my lewe gaan afskop op die Indiese subkontinent nie.
Ondanks die feit dat ek byna ŉ jaar terug is in Indië, as ŉ Amerikaanse besoekende dokter van die Johns Hopkins Universiteit Hospitaal, het ek nog nie geakklimatiseer met die intense hitte van hierdie deel van die wêreld nie. Soos ek uit die motor klim, begroet die vogtige lug my, ŉ aanduiding van die begin van die lang, warm Delhi somer. Ek kom uit die beton parkeerarea in die helder sonlig, ek loop deur die skilderagtige tuin van die hospitaal met die teruggroet van namestes en salaams van die chaukidars en die maalis. Fonteine ​​spoeg sprankelende strome en sproeiers stort oor die plante, hul probeer vergoed vir die gebreekte beloftes van Moedernatuur vir reën. Opvallende blombeddings van selonsroos, vuurblom en rose, gevul met kleurvolle blomme in rooi, geel en pers, begrens die paaie. Hulle dans in die sagte bries, asof in vrolikheid, beur om van die druppels te drink van die verbygaande sproeierwater.
Die Lady Dufferin se indrukwekkende dubbelverdieping struktuur in rooi sandsteen, wat in die flambojante Mughal-styl geskep is, lyk meer soos ŉ nawab paleis as ŉ hospitaal. My horlosie wys dit was naby 08:00. Bewus daarvan dat die hoofingang verdring sou wees met pasiënte en besoekers, het ek vinnig met die paaie geloop oor die goed versorgde grasperke en die hospitaal ingegaan by die agterdeur. Ek het my pad deur die doolhof van gange met ontsmettingsmiddel-reuk gemaak na my kantoor.
In die sentrale gang, sien ek Premila raak, ons Chirurgie Eenheid se verpleegster, wat haar haas na my toe terwyl sy ŉ stukkie papier waai.
Ek wag vir haar en sy gee vir my ŉ boodskap op ŉ nota, uitasem van haar haastigheid. Voor sy weer loop, glimlag sy en groet my met ŉ namaste, met haar palms teen mekaar en ŉ effense knik van haar kop. Ek bedank haar en groet terug.
Die nota was van die hoofdokter, Dokter Rao. Dit lees as volg, in sy gekrapte handskrif: Wallidad, kan jy my asseblief, eerste ding in die oggend, kom sien. In my kantoor, bel ek die hoofverpleegster en vra dat my afsprake uitgestel word vir ŉ rukkie. Ek hang my beige pakbaadjie in die kas en trek my wit doktersjas aan. Ek staan voor die spieël om my donker, golwende hare terug te kam — wat in dié vogtige toestande, ŉ neiging het om oor my voorkop te gly — en kon ek nie help om te sien hoe die Indiese son my gesig gesonbrand het in ŉ koperkleur nie. Hierdie transformasie laat my weereens lyk soos ŉ inheemse seun van die land wat ek as tiener, byna agtien jaar gelede verlaat het. Terwyl ek na die ander kant van die operasie vleuel loop, was my persoonlike gedagtes op my naderende terugkeer huis toe in Baltimore.
Terwyl ek die gepoleerde mahonie-deure met Dokter S. Rao - Hoof van Chirurgie gegraveer op ŉ blink koperplaat oopmaak, wonder ek wat so belangrik is dat Dokter Rao my dadelik wou sien wees. Gewoonlik sien ek hom nie voor tot en met my oggendpligte klaar is nie.
Verpleegster Premila loop deur die wagkamer na sy kantoor om my aankoms aan te kondig. Dokter Rao kom na die deur, geklee in ŉ wit hemp, donker langbroek en ŉ dun, rooi das.
Hy groet my in ŉ harde stem. Dokter Walli, hoe gaan dit?
Met ŉ glimlag knik ek en vra oor sy gesondheid. Hy was ŉ skraal, lang persoon met ŉ donkerbruin gelaatskleur soos dié van die sentrale Indiese provinsies. Terwyl hy my hand skud sit hy sy ander hand op my skouer en lei my in sy kantoor. Hy beduie my om in die besoekers area te sit by die baai vensters wat ŉ skilderagtige uitsig oor die tuin bied, terwyl hy na sy lessenaar gaan en paar papiere rondskuifel, blykbaar op soek na iets.
Wat gaan aan, Dokter Rao? Vra ek soos ek op die bruin leerbank gaan sit. Ek merk ŉ boek op — die titel, Lara’s Story, gedruk in wat lyk soos Cyrilliese goud gebosseerde letters langs die kant — wat op die mahonie koffietafel lê, tussen ander tydskrifte. Die titel boei my. ŉ Russiese roman? Ek weet van sy liefde vir die letterkunde, so ek dink nie verder daaraan nie. Hy gaan sit op die oorkantste bank en kom reguit tot die punt hoekom hy my ingeroep het toe hy my ongeduld opmerk deur my reaksie van nee dankie op sy aanbod vir koffie.
Dit is ŉ kwessie van ŉ seekis wat moet terug na sy eienaar.
Ek beskou myself as ŉ persoon wat nie maklik van stryk gebring word nie, maar die duidelike melding van iemand se bagasie het my stom geslaan. ŉ Seekis, sê jy? Vra ek uiteindelik, nie seker of ek reg gehoor het nie.
Ja, inderdaad, ŉ ou seekis. ŉ Groot trommel wat aan ŉ vroulike dokter behoort, sê hy terwyl hy sydelings na die strokie kyk en voortgaan om te sê, genaamd Margaret Wallace. Ons verstaan dat sy een van die eerste vroulike mediese werkers by St. Stanley was. Ek het gehoor hulle het aanvanklik eers versoek dat Florence Nightingale by hulle aansluit, maar sy was besig by die Krimoorlog op daardie stadium, en Dokter Margaret was in haar plek gestuur. Sy was waarskynlik nie ŉ Brit nie, want die adres op die etiket toon die adres van die Amerikaanse Sendingstasie in Futtehgurh aan. Hy wag, wonder waarskynlik of ek ongeduldig raak met dié storie. Toe ek niks sê nie, kom hy tot die punt en vra, Is dit moontlik vir jou om haar familie op te spoor? Ek bedoel, wanneer jy terugkeer na Amerika en haar bagasie by hul aflewer?
Ja, ek dink so, maar hoekom word ek gevra om hierdie kis terug te neem na haar mense toe? Vra ek met respek en onderdruk my drang om meer direk te vra wat enige van dié met my te doen het.
Wel, Dokter Sharif, hierdie is nie ŉ gewone kis nie. Dit is hier in ons hospitaal se stoor vir ŉ geruime tyd al en voor dít was dit in ŉ ander hospitaal, waarskynlik die een in Jhansi, vir ŉ lang tyd.
Sy het by St. Stanley gewerk! Sal dit nie in die middel van die 1800’s wees nie? My hoë stem verraai my ongeloof. Alle vorme van moontlikhede swem in my kop oor die eienaar en persoonlike besittings wat die kis kan bevat. ŉ Vroulike dokter? Wat kon haar besiel het om ŉ beroep te volg wat so halsstarrig deur mans bewaak was in daardie dae, en dán om al die pad na Indië te kom? Boonop, sy melding van Jhansi lui ŉ klokkie in my gedagtes, maar kon dit nie geplaas kry nie.
Ek hoor Dokter Rao sê: Ja, die opsigter glo dit is al hier sedert 1857. Niemand het dit opgeëis nie, so die koffer lê toegesluit, vergete, in die stoorkamer.
Hierdie bykomende inligting verstom my. Ek blaker uit, 1857! Dan moes sy hier gewees het tydens die Groot Mui ... er ... Rebellie. Ek korrigeer myself vinnig om nie ‘Muitery’ te sê nie, want ek weet dat die meeste Indiese patriotte baie sensitief is oor die woord en verkies om daai geskiedkundige gebeurtenis die ‘Eerste Indiese Vryheidsoorlog’ te noem, alhoewel meeste geskiedkundiges in die praktyk na dit verwys as ŉ Rebellie. Ek vra, Weereens, Dokter Rao, hoekom moet dit ék wees wat die kis terugneem Amerika toe?
Ons direkteursraad, wie se vergadering ek gister bygewoon het, is van mening dat jy die mees geskikte persoon is om die kis terug te besorg aan die eienaar se afstammelinge. Ons voel, omdat jy oorspronklik van hierdie deel van die wêreld is en dat jy, sal ons sê, ‘ingeburger is’ in Amerika , hy glimlag, kan jy vertrou word met hierdie belangrike taak en, durf ek sê, ŉ bietjie van ŉ sensitiewe missie.
Baie dankie. Ek’s bly om te hoor die direkteure het soveel vertroue in my. Nietemin, belowe ek niks. Ek sal eers moet dink daaroor.
Ja, beslis. Vat jou tyd, maar ons moet spoedig weet wat jou besluit is. Dokter Rao kruis sy bene. Terloops Walli, was daar nie ongelukkig van jou nabye familie vasgevang in die 1857 Rebellie nie?
Ja, volgens ŉ paar stories wat my ouma my vertel het. My oupa het onder die laaste Mughal koning in Delhi gedien en later in die Rani van Jhansi se kavallerie. Wat van jou, Dokter Rao? Was jou familie nie ook betrokke gewees by die konflik nie?
Ja, ongelukkig, antwoord hy en vra toe vinnig, asof hy die onderwerp wil verander, Hoe gaan dit met jou ouma?
Sy’s oor die tagtig al en dit gaan goed met haar, dankie. Ek het geweet Dokter Rao se familie was oorspronklik van Jhansi en, soos my oupa, was hul daar tydens 1857-1858, het ek gehoop om ŉ bietjie meer oor daardie koninkryk te leer. Toe onthou ek en dink, wat ŉ toeval om die Rani in my droom te gesien het die vorige aand. Nietemin, op vorige geleenthede wanneer ek Dokter Rao oor sy familie-agtergrond uitgevra het, was hy ontwykend. Ek het die gevoel gekry dat hy nie veel wil praat oor hulle of Jhansi nie. Dus, het ek nie gedruk vir meer inligting nie.
Terloops Walli, hou asseblief hierdie belangrike inligting vir jouself, ten minste totdat ons die kis by jou of iemand anders se huis in Amerika afgelewer het en die eienaar se afstammelinge opgespoor is.
Hoekom die geheimsinnigheid, Dokter? Is iemand anders agter die seekis aan?
Nee, maar net ŉ voorsorgmaatreël glimlag hy. Ek merk op dat hy die punte van sy vingers teen mekaar sit op die tipiese wyse wanneer hy nie in besonderhede wil ingaan nie. Om die nuuskieriges en skattejagter tipes weg te hou. Ek’s bly om te hoor dat jy dit sal oorweeg om ons te help. Kom ons bespreek dit verder oor middagete, sal ons?
Ek staan op, knik en gaan na my kantoor.
Ek spandeer die res van die oggend om deur my gewone besige skedule te werk as die hospitaal se Kolonoskopie Spesialis vir probleme met die galblaas en ander interne organe. Daarbenewens, is ek besig om meer oor tropiese siektes soos cholera en malaria te leer. Dus het ek nie ŉ oomblik om verder te besin oor die vreemde tog skynbaar belangrike taak wat die hoof chirurg my gevra het om te onderneem nie. Die gewone tou van pasiënte vul die wagkamer en die behandeling van hulle het die hele oggend geneem.
Ek ontmoet Dokter Rao vir middagete in die kafeteria. Ons sit by ŉ hoektafel. ŉ Tulband draende kelner kom oor en vat ons bestellings. Dokter Rao, ŉ vegetariër, kies net vleislose geregte: rys, groentekerrie en masala-dosa. Ek bestel ŉ paar stukkies van my gunsteling tandoori hoender, lensiekerrie en naanbrood. Die kelner bring ons drankiebestellings van lassi na die tafel. Ons sluk die verfrissende drankies uit koper bekers met ingewikkelde graveerkuns rondom die kante. Na ŉ bietjie gesels oor ons gesinne en algemene sake, bespreek ons die interessante opgawe van die fassinerende ontdekking — die seekis. Dokter Rao lig my in met meer besonderhede. Ons het verder gesels tot ons kosbestelling gekom het en kort daarna het ander kollegas by ons tafel aangesluit. Ons was ingetrek by hul geselskap terwyl ons besig was om te eet.
Na middagete is ek haastig daar weg om ŉ groot galblaasoperasie uit te voer wat vir die middag beplan was. Ons is besig om die laparoskopiese tegniek te verbeter — eerste keer probeer op ŉ mens deur ŉ Sweedse dokter in die vroeë 1900’s. Dit het te doen met die vermindering van die lengte van die insnyding in pasiënte se buike. In vergelyking met die standaard groot chirurgiese prosedure, baat die gevalle aansienlik van hierdie nuwe proses, aangesien hulle gewoonlik die einste dag huis toe gaan of die volgende dag na die operasie. Die interns was gretig om soveel moontlik ervaring te kry met hierdie prosedure tydens my geskeduleerde, kort eenjarige verblyf by die hospitaal. As gevolg hiervan, in die laaste dae van my ampstermyn, was ek oorval met versoeke vir leiding en opleiding van hierdie metode.
Daardie middag, met al die druk van die werk, het ek amper vergeet van die seekis, maar later, terug in my kantoor, het die versoek van Dokter Rao teruggekeer in my gedagtes. Genade, wat staan my te doen met die kis? Ek moet ten minste dit eers sien voordat dit na my huis gestuur word.
Toe die laatmiddagson sy lui, goue vingers deur my tweede verdieping kantoorruite strek, ŉ teken van die einde van die dag, sug ek van verligting en loop uit op die balkon vir ŉ bietjie vars lug. Hierdie hoër uitkykpunt bring die ware kunstige simmetrie van die tuin na vore. Die tipiese Mughal charbagh, met grasperke gehalveer en gekwarteer met kanale en fonteine, bied ŉ strelende effek vir moeë oë. Die tuin eindig teen ŉ grensmuur met die pragtige rooi, geel en pers blomme van bougainvillea wat oor die versperring tuimel. Agter dit lê die lewendige stad.
Die klanke van die stadsverkeer, soos gille uit die eeue-oue beskawing ingebed, weergalm na my. In die verte oorstroom die metropool met mense, voertuie, minarette en wolkekrabbers — ŉ vermenging van ou en moderne geboue — wat in die strale van die aandson skyn. Aan die een kant lê Ou Delhi, ŉ stad gebou deur vorige goewerneurs, die Mughals. Aan die ander kant staan die stad wat Sir Edwin Lutyens ontwerp het, New-Delhi — die stad wat deur die daaropvolgende bewoners opgerig is. Ek wonder dikwels hoe ŉ tydsreisiger uit die verlede keiserryke, wat eeue lank hier floreer het, sal reageer as hy die fassinerende mengsel van ou en moderne argitektuur van die hoofstad wat nou bestaan sou sien. Ek tuur in die verte om die Connaught Plek op te spoor waar my oom, Arif Sharif, nog sy juweliersware boetiek bestuur. Hy en my ouma was van die laaste oorlewende Delhi-inwoners van die ou geslag van Mughal families. Hulle het deur die talle oorloë met die Afghane, Perse, Sikhs, Indiese Radjas, die Britte en laastens die burgerlike onluste gedurende die dae na die 1947 Onafhanklikheid en Verdeling van Indië deurstaan.
Dit het my bygeval dat as dag in aand verander en aand plek moet maak vir duisternis, dat alle beskawings uiteindelik hulself in afsonderlike entiteite moet omskep. Die verlenging van die sonsondergang skadu’s van hoë geboue, koepels van die moskees en hoë bome bied ŉ foto van Delhi sonsondergang aan, dieselfde een wat dalk geskiedkundiges geïnspireer het om die laaste dae van die Mughal-ryk voor 1857, die Twilight Era te noem.
Van die laaste van die Mughals, draai my gedagtes na Dokter Margaret se seekis. Goeie hemel, dit lê al hier vir meer as ŉ honderd jaar. Hoekom het sy nie teruggekeer om dit te kom haal nie? Waar was sy vandaan? Waarheen het sy gegaan?
Daardie aand, gedurende my rit terug na my woonstel, spring die ontmoeting met Dokter Rao weer in my gedagtes en speel oor en oor soos ŉ ou krapperige tuisgemaakte film. Om deur die gejaagde spitsverkeer te ry benodig jy vaardighede wat jy net op Delhi-paaie kan leer. Mens het nodig om te maneuver, nie net deur die verkeer nie, maar ook die massa voetgangers. Hulle borrel van die sypaadjies af, koes vir voertuie en kruis die strate asof hul uit is vir ŉ wandeling in die Shalimar Tuine. Fietsryers weef in en om die bewegende motors, busse, huurmotors en riksjas. Die getoet van die lughorings klink soos die trompetgeskal van olifante in ŉ stormloop, elkeen poog om die ander verby te vat. Die toneel herinner my aan ŉ dikwels herhaalde idioom. In Delhi, die reg van weg behoort aan die groter voertuig
Terwyl ek ŉ oorvol bus verbysteek, met passasiers wat vasklou vir hul lewe aan deure en selfs op die agterste buffers staan, kon ek nie help om te dink oor die pogings wat mense moet maak en ons afhanklikheid van mekaar vir ŉ helpende hand, om te oorleef in hierdie wêreld nie. Dit is toe Dokter Rao se stem terugkom na my, toe hy my gevra het om te help om die vroulike dokter se familie te vind en haar kis terug te besorg aan hulle. Ek het gedink as ek die opdrag aanvaar sal dit die morele regte ding wees om te doen, as ŉ simboliese daad van waardering vir my termyn by die historiese hospitaal. Die Lady Dufferin Hospitaal was ten tye van die Raj gestig en vernoem na sy donateur, die vrou van ŉ Britse onderkoning. Dit lyk egter of daar ŉ ander, moontlik duistere, rede was. Hierdie kis, lyk vir my, was een van die laaste oorblywende oorblyfsels van die teenwoordigheid van die Britte in Indië. Chronoloë skryf gewoonlik dat die begin van die Britse oorheersing in 1757 was. Daardie jaar het Robert Clive, wat die Oos-Indiese Kompanjie magte gelei het, die Franse verjaag uit hul nedersetting by die Suid-Indiese dorp, Chandernagore. Daarna, by Plassey, het hy die leër van Siraj-ud-daulah, die Nawab van Bengal oorwin. Alhoewel dié gevegte nie lank geduur het nie, het die gebeure wat daarna gevolg het ewige konsekwensies gehad vir beide nasies en inderdaad die hele wêreld.
Hierdie wêreldse gedagtes maak die terugbesorg van die seekis so belangrik voel, ek het geglo dat Lady Dufferin, haarself, my gevra het om dit te doen, deur haar koninklike blik, van die portret geskilder in ryk, rooi, blou en tikkies geel olies wat in die voorportaal van die hospitaal hang. Die skildery het my weer gekonfronteer die middag oppad na die kafeteria. Lady Dufferin se oë het my gevange geneem, asof om my te herinner aan die welwillende geskiedenis van die hospitaal. Jy is dit aan die taai vroulike dokter verskuldig, een van die eerste om Indië toe te kom. Besorg die seekis terug aan haar familie. Help haar siel rus in vrede, het dit gevoel of die portret opdrag gee.
Terwyl ek nog ŉ huurmotor ontduik wat na my kant toe kom, onthou ek ŉ paar deeltjies van die gesprek wat ek en Dokter Rao in lae stemme gevoer het oor middagete.
Hy het gesê, Walli, daar is nog ŉ rede waarom ek glo jy geskik is vir hierdie onderneming. Hy ignoreer my uitdrukkinglose kyk en praat verder. Ek dink jou pragtige vrou sal ons dalk kan help om Dokter Margaret se familie op te spoor. Ek onthou ek het Alexandra by laas jaar se Kersfeesonthaal ontmoet toe sy hier was vir die vakansie. As ek reg onthou, het sy genoem sy is oorspronklik van Kanada?
Ja. Ons het ontmoet terwyl ek gestudeer het by die Universiteit van Toronto, maar hoekom glo jy sy kan help?
Dokter Rao glimlag. Alhoewel die kis se etiket aandui dat Margaret van iewers in Amerika is, kry ek die gevoel dat sy eerder van Kanada af kom.
Die inligting verwar my. Hoekom Kanada? Blaker ek uit.
Dokter Rao vat ŉ slukkie van sy drankie, glimlag en sê: Laat ek jou iets wys. Hy haal ŉ koevert uit sy baadjiesak. Met twee vingers haal hy ’n klein kaartjie wat met sellofaan papier bedek is uit en sit dit op die tafel voor my neer. Dit is uit van een van my neefs se versameling.
Ek staar na die kaartjie. Dit was die soort wat deur versamelaars gebruik word om hul waardevolle versamelings te vertoon. Drie soortgelyke seëls is sigbaar deur die deursigtige papier. Hul is verbleik. Op ŉ blou agtergrond was ŉ jong koningin Victoria, met stywe lippe en groot, uitdrukkingsvolle oë, geklee in ŉ juweelversierde kroon, ŉ halssnoer en bypassende pendule oorringe. Kanada Posgeld Twaalf Pennies is op ŉ ovaal raam rondom die prentjie geskryf. Van foto’s wat ek gesien het lyk die koningin se portret na een van haar eerstes, waarskynlik gedoen in 1837, die jaar van haar troonbestyging. Ek tel die kaartjie op en ondersoek dit van naby. Die seëls lyk eg, hulle posstempel, hoewel besmeer, lees 1856 . Ek sluk vinnig en kyk na Dokter Rao in ongeloof, teen daardie tyd het hy ŉ tipe van Sherlock Holmes kyk op sy gesig. Hierdie lyk na die heel eerste Kanadese seëls wat uitgereik was. Waar het jou neef hulle gekry?
"Hulle is in ons familie se besit vir ŉ geruime tyd al. My neef sê sy oupa het hulle vir hom gegee, wat glo gevind was op ŉ koevert in ŉ ou Engelse roman.
Het hy die koevert? vra ek.
Nee, ongelukkig nie. Iemand het die seëls afgestoom en dit weggegooi.
En dit was in Jhansi?
Ja, in Jhansi. So jy sien, Walli, hierdie inligting moet dit makliker vir jou en jou vrou maak om die erfgename van die kis op te spoor.
Hoe kan jy so seker wees dat hierdie seëls van ŉ brief afkom wat aan Margaret geadresseer was?
Ek is natuurlik nie positief nie, maar daar is gerugte in ons familiekring dat ŉ vroulike dokter daardie boek vir een van ons familielede geleen het, sê hy en maak ŉ gevolgtrekking: Dit is ŉ goeie moontlikheid dat sy ŉ Kanadees was.
Ek is beïndruk, want dit is die eerste keer wat hy iets oor sy familie aan my toevertrou, tog was dit duidelik dat hy nie enige verdere besonderhede wil bekend maak nie. Ek het net gesê: Jy weet, Dokter, Kanada is ŉ groot land.
Ja, maar dit het skaars die bevolking wat ons hier in Indië het. Ek swyg en hy volhard, En aan die ander kant, jou eie gesinsverbindings hier in Delhi kan jou help. Sekerlik moes jou oupa haar geken het.
Ek moet erken ek was nuuskierig oor die sonderlinge moontlikheid dat Oupa eintlik hierdie dame ontmoet het. Ek was nuuskierig, vir die feit dat ek getrou het en ons in Noord-Amerika gevestig is, was ek nie op goeie voet met my ouers nie. Trouens het ek hul vir ŉ geruime tyd al nie gesien nie. Dus, niemand het my van hom vertel nie, Oupa se lewe was ŉ raaisel vir my. Ek wens al vir ŉ lang tyd om meer oor sy rol in die 1857-revolusie te leer.
Met verdere aansporing van Dokter Rao om die opdrag te aanvaar, het ek uiteindelik gesê, asof ek beheer word deur ŉ onsigbare bonatuurlike krag. Goed, ek sal kyk wat ek kan doen, Dokter. Ek sal eers met my vrou moet praat. Om die kis aan Dokter Margaret se familie terug te besorg kan ŉ onbegonne taak wees. Moenie verbaas wees as jy ŉ versendingstrokie kry dat dit terug hierheen gestuur is nie , het ek gesê.
Hy lag net. Ons kollegas sluit by ons tafel aan en Dokter Rao sit die historiese seëls vinnig terug in sy sak. Dit was vreemd vir my dat hy nie dit vir die ander wou wys nie, maar ek skryf dit af aan sy gewone raaiselagtige natuur.
Terwyl ek met die motor in die oprit van die Delhi Interkontinentale Woonstelle indraai maak ek ŉ geestelike nota om Alexandra die volgende oggend te bel omstreeks sesuur. Met inagneming van die tydsverskil sal dit nog steeds die vorige aand in Baltimore wees. Dit sal ŉ gerieflike tyd vir haar wees, dan behoort sy al by die huis te wees van haar prokureurskantoor af na haar gewone lang dag.
Hallo liefling, hoe gaan dit? Alexandra se stem klink vrolik sodra sy oor die telefoon praat. Die langafstand-operateur sou melding gemaak het dat die oproep van Delhi was.
Redelik goed my skat en met jou? Ek probeer om so opgewek moontlik te wees om haar voor te berei vir die belangrike nuus wat ek met haar wou deel. Na die gewone geselsies en uitvra oor ons families en werk kom ek tot die punt. Luister liefling, ŉ kis sal oor ŉ paar weke deur ŉ internasionale sender daar afgelewer word. Ontvang dit asseblief en stoor dit onoopgemaak in die kelder.
Jinne, is dit vol geskenke wat jy vir ons bring? terg sy.
Daar is dalk ŉ paar geskenke in, maar dis nie vir ons nie. Die kis behoort nie aan my nie.
O! Wie sin is dit dan? vra sy in ŉ verbaasde stem oor die statiese telefoonlyn.
Skat, jy sal dit nie glo nie, dit behoort aan ŉ Amerikaanse, of Dokter Rao dink, ŉ Kanadese vroulike dokter. Ek gee vir haar die besonderhede en vertel haar wat ek gevra is om te doen.
Maar hoekom kan hulle dit nie self terugbesorg nie? is haar vanselfsprekende vraag.
Ek kan voorstel hoe sy haar blonde hare tussen haar vingers draai, wat sy gewoonlik doen wanneer sy ŉ bietjie verward was.
Dis ŉ lang storie. Dit lyk asof hulle spoor van haar verloor het tydens die 1857-oorlog. Sy het eenvoudig verdwyn.
Alexandra hou vol, Maar het hulle nie probeer om haar familie op te spoor nie?
Ek glo hulle het. Dokter Rao vertel my hulle het verskeie pogings aangewend deur die normale regeringskanale, die Sendinggenootskappe wat hulle glo haar oorspronklik geborg het en selfs die Rooi Kruis, maar dit was tevergeefs. Al die pogings het doodgeloop en geëindig met geen rekord van Dokter Margaret of haar familie nie.
Hmm ... wonder wat maak hulle so seker dat jy daarin sal slaag , murmureer Alexandra, duidelik verbaas deur hierdie verrassende stukkie nuus. Ek verbeel my sy is — haar pragtige blou oë blink, een hand onder haar ken en ŉ frons op haar gesig — diep ingedagte. Na ŉ rukkie stilte vra sy: So, wat is binne hierdie kis?
Dit was ŉ opening vir my om haar die ander deel van die buitengewone nuus te gee. Jy sal dit nie glo nie liefling, maar ons weet nie, eintlik, weet niemand nie.
Wat! Hoekom nie? Het hulle dan nog nie die kis oopgemaak nie?
Ek probeer so kalm as moontlik te bly voordat ek antwoord: Nee, die kis was nog nie oopgemaak nie, sover ek weet, dalk nog nooit vandat sy dit gepak het nie.
Alexandra vra vurig, Maar hoekom op aarde nie?
Wel liefling, dit het te doen met ŉ paar van die godsdienstige gebruike en tradisies in hierdie deel van die wêreld. Jy weet reeds dat hulle nie graag aan vreemdelinge raak nie, hul verkies om mekaar op ŉ afstand te groet. Ek is nie baie goed ingelig oor die onderwerp nie, maar ŉ paar groepe hier glo in die heiligheid van die gees van die oorledene; hulle is van mening dat ŉ deel van die persoon se siel agterbly in besittings wat agtergelaat is. Ek weet nie, maar dit lyk asof hulle dink dit sou ŉ uiterste gebrek aan respek wees vir die gees van Dokter Margaret as daar toegelaat word om haar kis oop te maak en haar items daarin aangeraak en vrylik betas word deur iemand anders as haar onmiddellike familie. Dit sou wees asof hulle die heiligheid van die kis oortree.
Ek het probeer om hierdie geestelike heiligdom konsepte verder te verduidelik in die eerder langasem wyse wat ek dikwels aanneem wanneer ek die ingewikkeldheid van die Indiese kultuur aan Noord-Amerikaners verduidelik, maar uit die gebrek aan reaksie het ek skynbaar min sukses.
Sjoe, dit is diep geestelike dinge. So, verstaan ek reg dat ons nie veronderstel is om hierdie kis oop te maak nie, maar net om Dokter Margaret se familie op te spoor en dit by hul voordeur af te lewer?
Ja. Dit is die instruksies.
As jy my vra, klink dit soos ŉ soort van toesmeerdery sê sy soos die prokureur wat sy is.
Ek sê heel naïef, Nee, nee. Ek dink nie dis so iets nie, dit lyk vir my die hospitaal wil bloot by hul verantwoordelikheid hou om die besittings van ŉ noemenswaardige dokter behoorlik en veilig aan haar familie te besorg en voeg by met ŉ laggie, die feit dat sy Amerikaans is, jy weet.
Sy lag vir dié gevolgtrekking. So, wat het van Dokter Margaret geword? Het sy daar gesterf? vra Alexandra.
Ek probeer om op haar vraag te reageer op grond van wat ek so ver van Dokter Rao geleer het. "Wel, dit is ook ŉ strikvraag. Ek verstaan ​​daar is verskeie teorieë oor haar doen en late nadat sy St. Stanley’s Hospitaal in 1856 net voor die oorlog verlaat het. Hulle glo dat sy ŉ versoek van die Rani van Jhansi ontvang het om een ​​van die prinse, wat blykbaar ernstig siek was, te behandel. Die laaste keer dat iemand die dokter in Delhi gesien het was ŉ vlugtige blik van haar in ŉ koets, begelei deur ŉ paar van die Rani se sowars in die rigting van Jhansi — jy weet mos, die stad ŉ paar honderd myl suid van hier. Toe het die Rebellie uitgebreek en terwyl almal weet wat gebeur het met die rebelle, weet niemand wat van haar geword het nie."
Is daar nie enige legendes wat gebeur het met die Rani en die goeie dokter nie? vra Alexandra gefassineerd.
Dokter Rao het my vertel van ŉ paar bisarre gerugte. Blykbaar was verskeie Russiese militêre manne deel van die Rani se magte, in ŉ raadgewende hoedanigheid. Sommige mense glo hul werklike motief was om die Rebellie aan te hits.
Alexandra onderbreek opgewonde, Wel, dit klink asof hulle gered is deur die Russe.
Dit is moontlik, maar ons weet nog steeds nie wat van haar geword het nie, en wie of waar haar oorlewende familie is ...
Alexandra tree weer tussenbeide. Wag ŉ bietjie, het jou oupa nie ook in die weermag van die Rani gedien nie? Sou hy nie iets van Margaret geweet het nie?
Ja dis moontlik. Ek gaan Ouma een van die dae sien, ek sal haar vra.
Alexandra wag vir ŉ oomblik. Hierdie storie interesseer haar. Ek dink ek kan ŉ paar van my neefs in Rusland vra of hulle ooit gehoor het van ŉ Indiese Rani wat gehelp was deur ŉ Amerikaanse dokter en Russiese offisiere. Jy weet mos, skindernuus versprei soos ŉ veldbrand, veral in St. Petersburg- en Moskou-sirkels.
Ek wonder hardop oor die moontlike Russiese konneksie wat Dokter Margaret gehad het. Maar hoekom sou sy die Russe vir hulp vra? Kon sy nie bloot oorgegaan het na die Britse kant nie? Hoekom sou hulle haar nie ondersteun het nie?
Sy het dalk. Vir al wat jy weet, het sy teruggekeer Noord-Amerika toe , sê Alexandra.
Dit is ŉ goeie moontlikheid en dit is wat die hospitaal glo, maar Dokter Rao dink, gebaseer op die ou seëls dat sy teruggekeer het Kanada toe. So liefling, kan jy ook die Toronto kant van jou familie vra of hul iets weet van ŉ Dokter Margaret Wallace in Ontario, of enige plek in Kanada?
Ek sal kyk wat ek kan doen. Haar stemtoon is ferm soos dit altyd word wanneer sy haarself verbind tot ŉ groot onderneming.
Een oggend, ŉ paar dae later, terwyl ek uit die oprit van my woonstelgebou ry merk ek ŉ donkerblou sedan op wat op die sypaadjie geparkeer is. Aan die groot, kenmerkende verchroomde voorste buffer en die miniatuur windhondmotief op die enjinkap, erken ek dit as ŉ Russiese Volga. Die bestuurder lees ŉ koerant, maar dit lyk meer asof hy dit gebruik om sy gesig te versteek. Ek ry verby en slaag daarin om ŉ sydelingse kyk te kry. Hy het ŉ songebrande gesig, sy hare is blond, kort borselkop gesny en onmiskenbaar Slawiese gelaatstrekke. Ek het ŉ gevoel hy is Russies.
Ek ry hospitaal se kant toe en maak seker ek vermy die gewone opeenhoping van busse, huurmotors, riksjas en ander spitsverkeer wat strewe om mekaar en my verby te steek. Ek merk weer die blou Volga deur die ovaal agtervensters van my Volkswagen Kewer se truspieël op. Dit het daar gebly elke keer as ek kyk, al die pad werk toe. Die bestuurder het nie probeer om verby my te gaan nie en het ŉ gerespekteerde afstand gehou. Toe ek by die hospitaal se ingang indraai het die sedan my nie gevolg nie.
Nadat ek my Kewer geparkeer het, het ek in die tuin gewag en na die pad en albei ingange van die hospitaal gekyk om die motor of die bestuurder op te spoor. Ek kon nie een van die twee sien nie en gedink dit was net ŉ vreemde toeval en voortgegaan na my kantoor.
Daardie middag, oor middagete met Dokter Rao vertel ek hom van die vreemde voorval van die donkerblou Volga wat my agtervolg het tot by die hospitaal. Ek het grapperig opgemerk, Lyk my die Russe is agter my aan dokter Sahib.
Terwyl dit lyk asof hy bekommerd is, lag hy dit af. Ag, Walli jy lees te veel van daai Koue Oorlog spioenasie boeke.
Maar meneer, kan dit nie te doen hê met die ou kis wat na my toe kom nie? het ek volgehou. Jy het wel gesê iemand anders kan dalk geïnteresseerd wees?
"Nee, nee. Dit is nie moontlik nie. Die kis is veilig by ons. Ons het sekuriteitswagte hier die heeltyd. Moenie bekommerd wees oor die motor nie. Dit was waarskynlik net daar om ŉ paar ander Europeërs, miskien buitelandse ambassade personeel wat in jou woonstelgebou bly op te tel.
Terwyl hierdie mening geloofwaardig is en daar inderdaad ander Europeërs is wat in my gebou woonagtig is, was ek nog steeds nuuskierig oor die seekis en vra, So, Dokter Rao, wanneer kan ek hierdie kosbare kis sien?"
Natuurlik dink ek jy moet eers na dit gaan kyk voordat ons dit stuur, ek sal Mila vra om dit te reël.
Ons is klaar met middagete en gaan elkeen in ons eie rigting. Daardie middag terwyl ek besig was om vars lug te skep op die balkon en na die stad se kant toe te kyk, kom die gebeure van die oggend terug in my gedagtes. Ek onthou die gesprek met Alexandra vroeër die dag toe ek haar vertel het van die gerugte betrokkenheid van die Russiese geheime agente in die 1857-rebellie. Alarms gaan af in my kop. Goeie hemel, was die KGB bewus van die bestaan ​​van hierdie kis? Het hulle my oorsese oproep met Alexandra afgeluister? Wat kan in die kis wees wat so belangrik is vir die Russe na al hierdie tyd?
Daardie aand nadat ek pas teruggekeer het van ŉ goeie oefensessie in die hotel se gimnasium — op die masjiene en boks en karate oefen roetines — sit ek in my klein sitkamer besig om ŉ koerant te lees en jazz musiek op die Voice of America se radio-uitsending te geniet, wanneer die deurklokkie lui. Ek draai die volume af en maak die deur oop om ŉ aantreklike blonde vrou geklee in ŉ blou baadjie en kort rok te kry wat in die gang staan. Sy hou ŉ boek in haar hand en nog ŉ paar volumes steek uit ŉ seilsak by haar voete.
Sy gee my ŉ skitterende glimlag en sê: Hallo, Dokter Sharif, my naam is Katya.
Wil jy hierdie boek koop? Dis slegs vyfhonderd rupees, het sy gesê in ŉ onmiskenbare Russiese aksent terwyl sy die boek na my uithou.
Terwyl ek besig was om te herstel van die verrassing om haar te sien, verbaas die boek en die titel, Lara’s Story, my. Dit was ŉ kopie van die boek wat ek ŉ paar dae gelede op Dokter Rao se koffietafel sien lê het. Ek leun op die deurknop vir ondersteuning en staar na die boek vir ŉ oomblik en dan na haar. Haar diep blou oë kyk stip na my.
Uiteindelik kalmeer ek en vat die boek, ek maak die deur wyer oop. Goed, ek mag dalk belangstel, wil jy graag inkom?
Sy kyk terug en knik vir ŉ lywige man geklee in ŉ beige pak en ŉ strooi fedora met die rand gebuig oor sy oë wat aan die einde van die gang staan. Hy knik in ruil, draai om en gaan met die trappe af.
Dankie, sê sy en tel haar sak op en stap in.
Soos sy verby my loop, let ek haar skraal, atletiese figuur op, maar ŉ paar plooie in haar gesig verraai haar ouderdom, wat ek naby aan vyftig sit. Ek beduie haar na die bank toe. Sy gaan sit en probeer om die romp oor haar mooi gevormde knieë glad te stryk.
Kan ek jou tee of koffie aanbied ... ŉ drankie miskien? Vra ek terwyl ek op die stoel oorkant die bank gaan sit.
Nee dankie. Ek’s reg.
So, waaroor gaan hierdie boek? Het jy dit geskryf? Vra ek terwyl ek deur die boek blaai en probeer onthou waar ek gehoor of ŉ roman gelees het oor ŉ karakter genaamd Lara.
Dis ŉ Russiese storie.
Dan kom dit skielik tot my. Ah, bedoel jy die dame in Boris Pasternak se roman?
Nee, nee. Hy skryf nie die ware weergawe van ons mense nie. Ek skryf die ware verhaal hier.
"Regtig! Ek het Doctor Zhivago geniet, is hierdie boek soortgelyk?"
Nee, dit vertel my ouma se storie.
So, hierdie een is ŉ biografie. Hmm .... mag dalk interessant wees. Goed, ek sal dit koop. Ek sien jy het dit hier gepubliseer, sê ek en kyk na die naam van die Delhi uitgewer aan die onderkant van die eerste bladsy, onder die titel en outeur se naam, Yekaterina Barinowska.
Ja. Hulle het dit vir my vertaal.
Interessant. So, woon jy hier? Hoe lank is jy al in Indië?
Vir twee jaar. Ek werk by die Russiese Ambassade.
Die verwysing na die Russiese Ambassade lui onmiddellik waarskuwings klokke in my kop. Ek kon nie help om na haar te staar nie. Ek doen my bes om kalm te bly en sê: Ek neem aan jy het my baas, Dokter Rao gaan sien. Het jy nie?
Sy het glad nie verbaas gelyk nie en knik, haar hare wat in ŉ bolla is, skud saam met haar kop.
Het dit iets te doen met Dokter Margaret se kis?
Ja, fluister sy.
So, hoekom vertel jy my nie die werklike rede vir jou besoek aan my nie?
Goed ek sal jou vertel. Ons hoor dat die hospitaal daai vrou se boks gevind het. My baas het Moskou gekontak en hulle sê ons moet dit by die hospitaal kry.
Hoekom? Waarom wil jou regering hierdie ou kis hê?
Hulle het nie gesê nie, net dat hulle dit wil hê. So, ek het jou Dokter Rao gaan sien. Hy het my boek gekoop, maar sê die hospitaaldirekteure wil nie vir ons die tas gee nie. Hulle sê dit moet na Margarita se familie gaan. Nou het my baas gesê ek moet jou kom sien om te vra of jy ons kan help om dit te kry. Ons sal jou goeie geld gee vir jou werk. Stel jy belang?
So dit is waarom jy my laat agtervolg?
Hoeveel is jou baas bereid om te betaal?
Ons sal jou ryk maak. Wat van vyfhonderdduisend dollar?
’n Halwe miljoen! Hmm .... bepeins ek. Wel, Katya, ek sal daaroor moet dink. Ek kan nie dadelik ŉ besluit neem nie, sê ek terwyl ek opstaan.
Dis reg Dokter Sharif, laat my gou weet asseblief. Sy krap in haar handsak en haal ŉ kaartjie uit. Sy staan op, trek haar stywe romp af en gee dit vir my.
Ek het my beursie uitgehaal en haar betaal vir die boek.
Nadat sy weg is het ek lank gesit met ŉ glas rooiwyn en dink oor die ongelooflike wending van gebeure. ŉ Halfmiljoen dollar. Ek sit en dink wat ek alles daarmee kan doen. Dit sal ŉ mooi grootte eiendom kan koop en ek sal ŉ privaat praktyk in Florida kan begin. Ek en Alexandra wil graag aftrek na die warmer klimaat toe.
My gedagtes keer terug na die geheimsinnige Dokter Margaret. Ek wonder wat so belangrik kon wees in haar seekis. Was sy die een wat ek in daai nagmerries sien? In een droom het sy my by die hospitaal in my kantoor besoek. Terwyl ek verdiep was in ŉ verslag het sy ingesweef in stilte en drie leergebinde volumes, wat lyk na tydskrifte of dagboeke, op my lessenaar neergesit. ŉ Melodieuse stem het aan my gefluister, Dokter Sharif, ek wil hê jy moet hierdie lees.
Ek het opgekyk, maar voordat ek ŉ kans het om te praat, seil die kaalvoet, wit-sari-geklede figuur, met lang blonde hare wat vloei tot by haar middellyf, uit die kamer, net so stil soos sy ingekom het. Terwyl haar wierookagtige parfuum getalm het, het ek die eerste volume, getiteld My Lewe in Amerika, begin lees wat blyk ŉ memoir te wees.
Die Mediese Speelgoedboks
Mei 1865: Jhansi, Indië
DIE VROEGSTE wat ek ŉ begeerte om ŉ dokter te word en die wêreld deur te reis kan onthou is toe ek ŉ baie klein dogtertjie was wat skaars in staat was om haar skoenveters vas te maak. Dit was gewoonlik uitgespreek tydens die stormagtige aande wanneer ons in die sitkamer gesit het en my ouers se reaksie het altyd soos ŉ weerligstraal geklink. Selfs nou, terwyl ek my memoir skryf hier in Indië in die Rani van Jhansi se paleis, op stormagtige nagte, wanneer die klanke van reën en donderweer kraak, doem my kinderjare dikwels voor my oë op. Ek keer terug na die dag van my twaalfde jaar van my geboorte in Elizabethville, New Jersey.
Mei 1841, Elizabethville, New Jersey
Margaret, is jy gereed, Poplap? het Mamma geroep van onder af. Sy moet angstig wees om my betyds aangetrek te hê vir my spesiale dag aandete, want ons gaan gaste hê.
Ek sal binnekort afkom, Mamma, het ek teruggeroep uit my slaapkamer, maar die waarheid is dat ek nie naastenby gereed was nie. Die blou rok en die voorskoot, my moeder se keuse, lê nog gevou op die bed, terwyl ek ​​in my onderklere staan en by die venster uitstaar met die hoop dat my vriendelike janfrederik sou verby vlieg. Ek wou hê dat hy aan die stukkie brood peusel wat op die lysie geplaas is. Ek hou van die manier waarop hy na my kyk terwyl hy aan sy lekkerny pik en sy ovaal kop van kant tot kant draai. Waar was hy? Wat kan hom ophou? Ek hoop nie hy is siek nie. My gedagtes was vir die arme siel terwyl ek by die tweedevloervenster uitloer soekende na hom tussen die eike- en esdoringbome langs die straat.
Ons het buite Elizabethville, New Jersey in ŉ stil straat nie ver van die Presbiteriaanse Kerk waar Pappa as prediker gedien het, gewoon. Hierdie dubbelverdieping woning was my eerste huis, want ek is hier gebore. Op baie wintersaande wanneer ons by die kaggel gesit het, het Pappa my van my geboorte vertel: Op ŉ donker nag, naby middernag terwyl donderweer, weerlig en swaar reëndruppels teen die vensters geslaan het, was dit tyd dat ek die vroedvrou moes gaan haal. Hy het gedramatiseer deur sy hande te waai hoe hy in sy koets weggehaas het. Ek’t gewoonlik ​​langs Pappa gestaan met my elmboë op die armleuning van sy stoel, my gesig in die palms van my klein hande en grootoog geluister. Mamma het gewoonlik op die oorkantste stoel gesit besig met haar hekelwerk. Pappa het gewys hoe hy die sweep geslaan het om die perd te laat galop en sy arms geswaai en geraas gemaak om die weerligstrale voor te stel wat rondom geflits het. Dit het my laat giggel.