Haruki Murakami (村上 春樹, Murakami Haruki?, gebore op 12 Januarie 1949) is 'n Japannese skrywer. Sy boeke en verhale was wat betref beide die Japannese en die internasionale mark, topverkopers.
Sy boeke is in vyftig tale vertaal, en miljoene eksemplare daarvan is wêreldwyd verkoop.
Sy werk het verskeie pryse gewen, insluitende die Wêreld Fantasie-prys, die Frank O'Connor Internasionale Kortverhaal-prys, die Franz Kafka-prys, en die Jerusalem-prys.
Murakami se noemenswaardige werke sluit in A Wild Sheep Chase (1982), Norwegian Wood (1987), The Wind-Up Bird Chronicle (1994–95), Kafka on the Shore (2002), en 1Q84 (2009–10). Hy het ook werke van onder andere Raymond Carver en J. D. Salinger in Japannees vertaal.
Sy fiksie, wat somtyds gekritiseer is deur die Japannese literêre establishment as on-Japannees, was beïnvloed deur Westerse skrywers; van  Raymond Chandler tot Kurt Vonnegut ; by wyse van Richard Brautigan.
Sy werk is dikwels van 'n surrealistiese en melancholiese of fatalistiese aard, en gemerk deur 'n Kafkaeskiese weergawe van die "herhalende temas van vervreemding en eensaamheid" wat hy vervleg in sy verhaallyne. Steven Poole van The Guardian het Murakami geprys as "van die wêreld se grootste lewende romansiers" vir sy werk en prestasies.
2.1 Trilogie van die Rot
2.2 Wyer ontvangs
2.3 Van "ingetoënheid" na "toewyding"
2.4 Sedert 2000
4.1 Pryse vir boeke
4.2 Persoonlike pryse
Murakami was in Kyoto, Japan gebore, na die Eerste Wêreldoorlog, en gewoon in Shukugawa (Nishinomiya), Ashiya en Kobe. Hy was 'n enkelkind. Sy vader was die seun van 'n Boeddhistiese priester, en sy moeder die dogter van 'n Osaka handelaar. Beide het onderrig gegee in Japannese letterkunde.
Sedert sy kinderdae was Murakami, soortgelyk aan Kōbō Abe, baie beinvloed deur Westerse kultuur, en veral Westerse sowel as Russiese musiek en literatuur. Hy het grootgeword en 'n wye reeks boeke gelees deur Europese en Amerikaanse skrywers, soos Franz Kafka, Gustave Flaubert, Charles Dickens, Kurt Vonnegut, Fjodor Dostojefski, Richard Brautigan en Jack Kerouac. Hierdie Westerse invloede het Murakami onderskei van die meerderheid ander Japannese skrywers.
Murakami het drama gestudeer by die Waseda Universiteit in Tokio, waar hy Yoko ontmoet het, wat nou sy vrou is. Sy eerste werk was by 'n platewinkel. Kort voordat hy sy studies klaargemaak het, het Murakami 'n koffiewinkel en 'n jazz-kroeg oopgemaak genaamd Peter Cat, in Kokubunji, Tokio, wat hy van 1974 tot 1981 bedryf het saam met sy vrou,
Die paartjie het op vrywillige wyse besluit om kinderloos te bly.
Murakami is 'n ernstige marathon drawwer en 'n Driekamp entoesias, alhoewel hy nie begin draf het totdat hy drie-en-dertig jaar oud was nie. Op 23 Junie 1996 het hy sy eerste ultramarathon voltooi, 'n 100 km resies rondom die Saroma-meer in Hokkaido, Japan. Hy bespreek ook sy verhouding met draf in sy 2008 memoir What I Talk About When I Talk About Running.
Skryfloopbaan[wysig | wysig bron]
Trilogie van die Rot[wysig | wysig bron]
Murakami het fiksie begin skryf toe hy nege-en-twintig jaar oud was. "Voor dit", het hy gesê, "Het ek nie enigiets geskryf nie. Ek was maar net een van daardie ordinêre mense. Ek het 'n jazz klub bedryf, en het geensins enigiets geskep nie." Hy was geïnspireer om sy eerste roman, Hear the Wind Sing (1979), te skryf terwyl hy 'n bofbal wedstryd gekyk het.
In 1978 het Murakami in die Jingu Stadion 'n wedstryd tussen die Yakult Swallows en die Hiroshima Carp gekyk, toe Dave Hilton, 'n Amerikaner, uitgestap het om te kolf. Ingevolge 'n dikwels-herhaalde staaltjie, het Murakami op die oomblik wat Hilton 'n dubbelbof geslaan het, skielik besef dat hy 'n roman kon skryf.
Hy het die gevoel beskryf as 'n "warm sensasie" wat hy steeds in sy hart kan voel. Hy het huistoe gegaan en daardie nag nog begin skryf aan die boek. Murakami het vir tien maande aan Hear the Wind Sing gewerk, in baie kort strekke, gedurende nagte en na werksdae by die kroeg. Hy het die roman voltooi en dit aangestuur na die enigste literêre kompetisie wat 'n werk van daardie lengte sou aanvaar, en daarmee eersteprys gewen.
Murakami se aanvanklike sukses met Hear the Wind Sing het hom aangemoedig om voort te gaan met skryf. 'n Jaar later het hy 'n opvolg daarop geskryf naamlik Pinball, 1973. In 1982 het hy A Wild Sheep Chase gepubliseer, welke 'n kritiese sukses was. Hear the Wind Sing, Pinball, 1973, en A Wild Sheep Chase vorm die Trilogie van die Rot , ('n opvolgboek, Dance, Dance, Dance, was geskryf maar word nie as deel van die reeks beskou nie) wat gesentreer is rondom dieselfde onbekende narrator en sy vriend, "die Rot".
Die eerste twee romans was tot 2015 nie geredelik beskikbaar in Engelse vertaling buite Japan nie, alhoewel 'n Engelse uitgawe, vertaal deur Alfred Birnbaum met uitvoeringe notas, gepubliseer was deur Kodansha as deel van 'n reeks wat bedoel was vir Japannese studente van Engels. Murakami beskou egter sy eerste twee romans as "onvolwasse" en "swak", en was tot dusver nie gretig om hulle te laat vertaal in Engels nie. Hy het onder meer gesê dat A Wild Sheep Chase "die eerste boek was waar ek 'n tipe sensasie kon voel, die vreugde van storievertel. Wanneer jy 'n goeie verhaal lees, hou jy net aan met lees. Wanneer ek 'n goeie verhaal skryf, hou ek net aan met skryf."
Wyer ontvangs[wysig | wysig bron]
In 1985 het Murakami Hard-Boiled Wonderland and the End of the World geskryf, 'n droomagtige fantasie wat die magiese eienskappe van sy werk 'n stap verder geneem het. Murakami het 'n groot deurbraak gemaak en nasionale erkenning gekry in 1987 met die publikasie van Norwegian Wood, 'n nostalgiese verhaal van verlies en seksualiteit. Miljoene eksemplare daarvan is verkoop aan jong Japannese.
Norwegian Wood het die skaars bekende Murakami in die kalklig geplaas. Hy was by lughawens en ander openbare plekke geteister, wat gelei het tot sy vertrek uit Japan in 1986.
Murakami het deur Europa gereis en in die Verenigde State gewoon, en woon tans in Oiso, Kanagawa, met 'n kantoor in Tokio.
Murakami was 'n skrywersgenoot by Princeton Universiteit in Princeton, Nieu Jersey, asook Tufts Universiteit in Medford, Massachusetts, en Harvard-universiteit in Cambridge, Massachusetts. Gedurende die tyd het hy South of the Border, West of the Sun en The Wind-Up Bird Chronicle geskryf.
Van "ingetoënheid" na "toewyding"[wysig | wysig bron]
The Wind-Up Bird Chronicle (1995) versmelt die realistiese met die fantastiese gegewe en bevat elemente van fisiese geweld. Dit is ook meer maatskaplik bewus as sy vorige werk, en handel deels met die ingewikkelde onderwerp van Oorlogsmisdade in Mantsjoerye (Mantsjoerye ook bekend as Noord-Oos Sjina). Die roman het die Yomiuri-prys gewen, wat toegeken is deur een van Murakami se felste voormalige kritici, Kenzaburō Ōe, wat in 1994 die Nobelprys vir Letterkunde gewen het.
Die verwerking van Kollektiewe trauma het binnekort 'n belangrike tema in Murakami se skryfwerk geword, wat voorheen meer persoonlik van aard was. Murakami het na Japan teruggekeer in die nasleep van die Kobe-aardbewing en die Aum Shinrikyo gasaanval. Hy het hierdie gebeure probeer verwerk deur sy eerste nie-fiksie werk, Underground, en die kortverhaal bundel after the quake. Underground bestaan grootliks uit onderhoude met slagoffers van die gasaanvalle in die Tokyo metrospoor sisteem.
Murakami self, noem dat hy sy posisie verander het van een van "ingetrekdheid" na een van "toewyding" nadat hy gewoon het in die Verenigde State in 1991. "Sy vroeë boeke," het hy gesê, het voortgekom uit 'n indiwiduele donkerte, terwyl sy latere werke stukrag kry uit die donkerte wat gevind word in die samelewing en geskiedenis."
Engelse vertalings van baie van sy kortverhale wat geskryf was tussen 1983 en 1990 is versamel in The Elephant Vanishes. Murakami het ook onder andere baie van die werke van F. Scott Fitzgerald, Raymond Carver, Truman Capote, John Irving, en Paul Therouxvertaal in Japannees
Murakami het 'n aktiewe rol gespeel in die vertaling van sy werke na Engels , en die aanpassing van sy tekste aan Amerikaanse realiteite aangemoedig eerder as direkte en rigiede vertalings. Sommige van sy werke wat in Duits verskyn het was vertalings vanuit die Engels eerder as van die oorspronklike Japannees, (South of the Border, West of the Sun, 2000; The Wind-Up Bird Chronicle, 2000s), wat deur Murakami self aangemoedig is. Beide die laasgenoemde twee boeke was later her-vertaal van die oorspronklike Japannees.
Sedert 2000[wysig | wysig bron]
Sputnik Sweetheart was die eerste keer in 1999 gepubliseer, gevolg deur Kafka on the Shore in 2002, met die Engelse vertaling wat in 2005 gevolg het. Kafka on the Shore het in 2006 die Wêreld Fantasie Toekenning vir Romans gewen. Die Engelse weergawe van sy roman After Dark was in 2007 vrygestel. Dit was deur The New York Times gekies as 'n noemenswaardige boek van die jaar.
Murakami het aan die einde van 2005 'n versameling kortverhale gepubliseer met die titel Tōkyō Kitanshū, of 東京奇譚集, wat losweg vertaal as "Geheime van Tokio". 'n Versameling van die Engelse weergawes van vier-en-twintig kortverhale, getiteld Blind Willow, Sleeping Woman was in Augustus 2006 gepubliseer. Hierdie versameling sluit beide ouer werke van die 1980's , sowel as sommige van Murakami se meer onlangse kortverhale in, insluitende vyf wat verskyn in Tōkyō Kitanshū.
In 2002 het Murakami die bundel, Birthday Stories , gepubliseer wat 'n versameling kortverhale is op die tema van verjaardae. Die versameling sluit werke deur Russell Banks, Ethan Canin, Raymond Carver, David Foster Wallace, Denis Johnson, Claire Keegan, Andrea Lee, Daniel Lyons, Lynda Sexson, Paul Theroux, en William Trevor in, sowel as 'n storie deur Murakami self. What I Talk About When I Talk About Running bevat verhale betreffende sy ondervindinge as 'n marathondrawwer en 'n driekamp atleet. Dit was in 2007 in Japan gepubliseer, met Engelse vertalings daarvan wat in 2008 verskyn het in die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State. Die titel is 'n toespeling op die van Raymond Carver se kortverhaal versameling, What We Talk About When We Talk About Love.
Die literêre uitgewersmaatskappy Shinchosha Uitgewers het Murakami se roman, 1Q84, op 29 Mei 2009 vrygestel in Japan. 1Q84 word uitgespreek as "ichi kyū hachi yon", dieselfde as Nineteen Eighty-Four (Negentien-vier-en-tagtig – 1984) , soos nege ook uitgespreek word as "kyū" in Japannees.
Die boek was in 2011 op die langlys geplaas vir die Man Asian Literêre-pys. Die boek was egter na die 2012 anti-Japannese demonstrasies in Sjina van verkope onttrek, saam met die werke van ander Japannese skrywers.
Murakami het die Sjinees-Japanse gebiedsdispuut gekritiseer, en die uitermatige nasionalistiese respons as "goedkoop arbeid" beskryf wat politikuste besig was om te verskaf aan die publiek.
In April 2013 het hy die roman Colorless Tsukuru Tazaki and His Years of Pilgrimage gepubliseer. Dit het 'n internasionale bliteverkoper geword maar het gemengde resensies ontvang.
Killing Commendatore (Kishidancho Goroshi) is Murakami se mees onlangse werk. Dit is op 24 Februarie 2017 in Japan gepubliseer en in Oktober 2018 in die Verenigde State . Die werk se genre is historiese fiksie, en dit het kontroversie in Hong Kong veroorsaak. Die roman was in Hong Kong geklassifiseer as "Klas II - onwelvoeglik". Die klassifikasie het gelei tot 'n groot aantal gevalle van Sensorskap.
Die meeste van Haruki Murakami se werke maak gebruik van Eerstepersoons-vertelling in die tradisie van die Japannese I Roman. Hy konstateer dat omdat familie 'n beduidende rol speel in Japannese literatuur, enige hoofkarakter wat onafhanklik is 'n man word wat vryheid en eensaamheid verkies bo intimiteit.
Ook merkbaar, is Murakami se unieke sin vir humor, soos gesien in sy kortverhaal versameling van die jaar 2000 , After the Quake. In die storie "Superfrog Saves Tokyo", word die protagonis gekonfronteer met 'n 6-voet lange padda wat oor 'n koppie tee gesels oor die vernietiging van Tokio. Ten spyte van die storie se sobere trant, voel Murakami dat die leser vermaak moet word wanneer die erns van die onderwerp eers aangeraak is. 'n Ander merkbare eienskap van Murakami se stories is die kommentaar wat afkomstig is van die hoofkarakters met betrekking tot hoe snaaks die storie homself presenteer. Murakami verduidelik dat sy karakters dit ondervind wat hy ondervind wanneer hy skryf, wat vergelyk kan word met 'n rolprentstel waar die mure en bekleedsel alles vals is. 
Baie van sy romans beskik oor temas en titels wat klassieke musiek oproep, soos die drie boeke wat The Wind-Up Bird Chronicle opmaak: The Thieving Magpie (na aanleiding van Rossini se opera), Bird as Prophet (na aanleiding van 'n klavierstuk deur Robert Schumann), en The Bird-Catcher ('n karakter in Mozart se opera Die Towerfluit). Sommige van sy romans neem hulle titels van liedere: Dance, Dance, Dance (na aanleiding van The Dells' 1957 B-kant liedjie, alhoewel dit gespekuleer word dat vir vernoem is na the Beach Boys se 1964 Dance, Dance, Dance (liedjie)), Norwegian Wood (na aanleiding van The Beatles' liedjie) en South of the Border, West of the Sun (na aanleiding van die liedjie "South of the Border").
Sommige analise sien aspekte van Shamanisme raak in sy skryfwerk. In 'n 2000 artikel, het Susan Fisher Japannese volksgeloof of Japanese shamanisme gekonnekteer met sommige eienskappe van The Wind-Up Bird Chronicle, soos die afgaan in 'n droë waterput. Tydens 'n Oktober 2013 simposium gehou by die Universiteit van Hawaii, het die assosiaat professor van Japannees, Nobuko Ochner, die mening uitgespreek "dat daar baie beskrywings was van reis in 'n parallelle wêreld sowel as karakters wat ietwat van 'n konneksie met shamanisme het."" in Murakami se werke.
Pryse vir boeke[wysig | wysig bron]
1979: Gunzo-prys (beste eerste roman) vir Hear the Wind Sing
1982: Noma Literêre-prys (beste nuweling) vir A Wild Sheep Chase
1985: Tanizaki-prys vir Hard-Boiled Wonderland and the End of the World
1995: Yomiuri-prys (beste roman) vir The Wind-Up Bird Chronicle
1999: Kuwabara Takeo-prys vir Underground
2006: Wêreld Fantasie-prys (beste roman) vir Kafka on the Shore
2006: Frank O'Connor Internasionale Kortverhaal-prys vir Blind Willow, Sleeping Woman
2016: Hans Christian Andersen Literêre-prys
Die Kiriyama-prys vir Fiksie is in 2007 aan Murakumi toegeken vir sy versamelings van kortverhale naamlik Blind Willow, Sleeping Woman, maar volgens die prys se amptelike Webtuiste het Murakami "om rede(s) van persoonlike beginsel nagelaat om die toekenning te aanvaar".
Persoonlike pryse[wysig | wysig bron]
In 2006 het Murakami die sesde ontvanger van die Franz Kafka-prys geword.
In September 2007 het hy 'n Honorêre doktoraat van Lettere vanaf die Universiteit van Liège ontvang, asook een van Princeton Universiteit in Junie 2008, en een van Tufts-universiteit in Mei 2014.
In onlangse jare was Haruki Murakami dikwels genoem as 'n potensiële ontvanger van die Nobelprys vir Literatuur. Nieteenstaande, aangesien all nominasierekords geseël is vir vyftig jaar van die toekenning van die prys, is dit suiwer spekulasie. Toe Murakami gevra is oor die moontlikheid dat die prys aan hom toegeken kan word, het hy met 'n glimlag geantwoord "Nee, ek wil nie pryse hê nie. Dit beteken jy is klaar."
In Oktober 2014 was die Welt-Literatuurprys (Welt-Literaturpreis) aan hom toegeken.
In November 2016 was die Deense Hans Christian Andersen Literatuur-prys aan hom toegeken, 'n prys wat voorheen gewen is deur die Britse skrywer JK Rowling.
In 2018 was hy genomineer vir die Nuwe Akademieprys in Literatuur. He het versoek dat sy nominasie onttrek word, en het gesê dat hy wou "konsentreer op sy skryfwerk, weg van die aandag van die pers."
↑ Curtis Brown (2014), "Haruki Murakami now available in 50 languages", curtisbrown.co.uk, 27 Februarie 2014: "Following a recent Malay deal Haruki Marukami's work is now available in 50 languages worldwide."
↑ Maiko, Hisada (November 1995). Murakami Haruki. URL besoek op April 24, 2008.
↑ McCurry, Justin, "Secrets and advice: Haruki Murakami posts first responses in agony uncle role", The Guardian, Januarie 16, 2015.
↑ name=Guardian2014-09-13> Poole, Steven (September 13, 2014). "Haruki Murakami: 'I'm an outcast of the Japanese literary world'". The Guardian. London. Murakami doesn't read many of his Japanese contemporaries. Does he feel detached from his home scene? "It's a touchy topic", he says, chuckling. "I'm a kind of outcast of the Japanese literary world. I have my own readers ... But critics, writers, many of them don't like me." Why is that? "I have no idea! I have been writing for 35 years and from the beginning up to now the situation's almost the same. I'm kind of an ugly duckling. Always the duckling, never the swan."
↑ !--CARVER, SALINGER, KAFKA are already cited above and below, so we add three other main ones here:-->
↑ name=Endelstein2008-10-15>Endelstein, Wendy, What Haruki Murakami talks about when he talks about writing, UC Berkeley News, October 15, 2008, accessed August 12, 2014.
↑ name="Poole, Steve"> Poole, Steven (May 27, 2000). "Tunnel vision". The Guardian. London. Besoek op April 24, 2009.
↑ Verwysingfout: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named tele
↑ Tandon, Shaun (March 27, 2006). “The loneliness of Haruki Murakami”. iAfrica. URL besoek op April 24, 2008.
↑ Rubin, Jay (2002). Haruki Murakami and the Music of Words. Harvill Press. p. 14. ISBN 1-86046-986-8.
↑ Naparstek, Ben (June 24, 2006). "The lone wolf". The Age. Melbourne. Besoek op April 24, 2008.
↑ Williams, Richard, "Marathon man", The Guardian, 17 Mei 2003.
↑ Gewertz, Ken (December 1, 2005). “Murakami is explorer of imagination”. Harvard Gazette. URL besoek op April 24, 2008.
↑ Goodwin, Liz C. (November 3, 2005). “Translating Murakami”. Harvard Crimson. URL besoek op April 24, 2008.
↑ Nakanishi, Wendy Jones. “Nihilism or Nonsense? The Postmodern Fiction of Martin Amis and Haruki Murakami”. Electronic Journal of Contemporary Japanese Studies. URL besoek op November 18, 2008.
↑ name=tele> Brown, Mick (15 Augustus 2003). "Tales of the unexpected". The Daily Telegraph. London. Geargiveer vanaf die oorspronklike op October 3, 2003. Besoek op 9 Julie 2008.
↑ Ben Naparstek. “The enemy within”. URL besoek op August 10, 2017.
↑ "Nobody pounded the table anymore, nobody threw their cups". The Observer. London. July 27, 2008. Besoek op July 27, 2008.
↑ Houpt, Simon (August 1, 2008). "The loneliness of the long-distance writer". The Globe and Mail. Toronto. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 Desember 2008. Besoek op December 10, 2008.
↑ Murakami, Haruki (July 8, 2007). "Jazz Messenger". The New York Times. Besoek op 24 April 2008.
↑ Murakami, Haruki (Winter 1994). "Interview with John Wesley Harding". BOMB Magazine. Besoek op May 4, 2012.
↑ Phelan, Stephen (5 Februarie 2005). "Dark master of a dream world". The Age. Melbourne. Besoek op 24 April 2008.
↑ Grossekathöfer, Maik (February 20, 2008). “When I Run I Am in a Peaceful Place”. Spiegel. URL besoek op April 24, 2008.
↑ Germany, SPIEGEL ONLINE, Hamburg,. “Druckversion - SPIEGEL Interview with Haruki Murakami: 'When I Run I Am in a Peaceful Place' - SPIEGEL ONLINE - International”.
↑ name="theparisreview.org"> Wray, John (Summer 2004). “Haruki Murakami, The Art of Fiction No. 182”. The Paris Review (170). Besoek op June 12, 2016.
↑ Devereaux, Elizabeth (September 21, 1991). "PW Interviews: Haruki Murakami". Publishers Weekly.
↑ Hegarty, Stephanie (2011-10-17). "How did Murakami conquer the world?". BBC News (in Engels). Besoek op 2018-02-21.
↑ (2005) “'In Dreams Begins Responsibility': An Interview with Haruki Murakami”. The Georgia Review 59: 548–567. Besoek op June 11, 2016.
↑ Anderson, Sam (2011-10-21). "The Fierce Imagination of Haruki Murakami". The New York Times (in Engels). ISSN 0362-4331. Besoek op 2018-02-21.
↑ name=newyorker> Murakami, Haruki (3 Mei 2013). "BOSTON, FROM ONE CITIZEN OF THE WORLD WHO CALLS HIMSELF A RUNNER". The New Yorker. New York. Besoek op 3 Mei 2013.
↑ name =tele
↑ name=jarev> “Haruki Murakami congratulated on Nobel Prize — only, he hadn't won it”. Japan News Review. July 5, 2007. URL besoek op April 24, 2008.
↑ Hijiya-Kirschnereit, Irmela (10 Januarie 2014). “Orchestrating Translations: The Case of Murakami Haruki”. Nippon Communications Foundation. URL besoek op 13 Januarie 2014.
↑ World Fantasy Convention (2010). “Award Winners and Nominees”. URL besoek op 4 Februarie 2011.
↑ "100 Notable Books of the Year - 2007". The New York Times (in Engels). 2007-12-02. ISSN 0362-4331. Besoek op 2018-02-25.
↑ “Haruki Murakami hard at work on 'horror' novel”. ABC News. April 9, 2008. URL besoek op April 24, 2008.
↑ Alastair Campbell (26 Julie 2008). "Review: What I Talk About When I Talk About Running by Haruki Murakami". The Guardian. London. Besoek op 5 Desember 2011.
↑ “Murakami round-up: ichi kyu hachi yon”. Meanjin. 6 Augustus 2009. URL besoek op 4 Julie 2009.
↑ “Japan-related books disappear in Beijing; Chinese demand pay hikes from Japanese employers”. Asahi shimbun: 22 September 2012. URL besoek op 23 September 2012.
↑ name=vor20120922> “What is behind the anti-Japanese protests in China?”. Voice of Russia: 28 September 2012. URL besoek op 29 September 2012.
↑ “Author Murakami wades into Japan-China island row”. AFP. Hindustan Times: September 28, 2012. URL besoek op 2012-09-29.
↑ Lawson, Mark (August 6, 2014). “Colorless Tsukuru Tazaki and His Years of Pilgrimage by Haruki Murakami – review”. The Guardian. URL besoek op April 2, 2016.
↑ Smith, Patti (10 Augustus 2014). "Deep Chords: Haruki Murakami's 'Colorless Tsukuru Tazaki and His Years of Pilgrimage'". The New York Times. Besoek op 2 April 2016.
↑ Verwysing word benodig|datum=September 2014}}
↑ Slocombe, Will (2004), "Haruki Murakami and the Ethics of Translation" (doi: 10.7771/1481-4374.1232), CLCWeb: Comparative Literature and Culture (ISSN 1481-4374), Purdue University Press, Vol. 6, Nr. 2, p. 5.
↑ Chozick, Matthew Richard (2008), "De-Exoticizing Haruki Murakami's Reception" (doi: 10.1353/cls.0.0012), Comparative Literature Studies (ISSN 0010-4132), Pennsylvania State University Press, Vol. 45, Nr. 1, bl. 67.
↑ Chozick, Matthew (29 Augustus 2007). “The Wind-Up Bird Chronicle”. The Literary Encyclopedia. URL besoek op 24 April 2008.
↑ Fisher, Susan (2000). "An Allegory of Return: Murakami Haruki's the Wind-up Bird Chronicle" (JSTOR), Comparative Literature Studies, Vol. 37, No. 2 (2000), pp. 155–170.
↑ "Traveling Texts: Reading Haruki Murakami Across East Asia" at University of Hawai'i, Mānoa.
↑ “Haruki Murakami's themes of disaffected youth resonate with his East Asian fans”. Asahi Shimbun AJW: December 15, 2013. URL besoek op August 12, 2014.
↑ “2007 Kiriyama Price Winners”. Pacific Rim Voices. 2007. URL besoek op April 24, 2008.
↑ "Japan's Murakami wins Kafka prize". CBC News. October 30, 2006. Besoek op 24 April 2008.
↑ “Presse et Communication”. Université de Liège. July 5, 2007. URL besoek op 24 April 2008.
↑ Dienst, Karin (3 Junie 2008). “Princeton awards five honorary degrees”. Princeton University. URL besoek op 5 Junie 2008.
↑ "Honorary Degree Recipients 2014", Tufts-universiteit, 18 Mei 2014.
↑ name=kelts> Kelts, Roland (16 Oktober 2012). “The Harukists, Disappointed”. The New Yorker. URL besoek op 17 Oktober 2012.
↑ “Nomination Facts”. Nobel Foundation. URL besoek op 3 Maart 2010.
↑ Kämmerlings, Richard (3 Oktober 2014). “Haruki Murakami erhält "Welt"-Literaturpreis 2014 (in German)”. Die Welt. URL besoek op 13 Oktober 2014.
↑ Silas Bay Nielsen. “Japansk stjerneforfatter får Danmarks største litteraturpris (in Danish)”. DR.
↑ “En halv million: Japansk succesforfatter får HCA-litteraturpris (in Danish)”. fyens.dk.
↑ “The Copenhagen Post - Danish News in English (in da)”.
↑ Löfgren, Emma (29 August 2018). “Four writers shortlisted for 'the new Nobel Literature Prize'”.
↑ "Japan's Haruki Murakami withdraws from consideration for alternative Nobel award". The Japan Times. 16 September 2018. Besoek op 18 September 2018.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Haruki_Murakami&oldid=1992274"