Hoe ek Spaans geleer het deur na die 4de klas te gaan - Interessant
Hoe ek Spaans geleer het deur na die 4de klas te gaan
Brandweerman Scott Olofson het Spaans onderdompel. Een maand lank was 'n Mexikaanse vierde klas sy klas.
'Ek weet wat dit is,' fluister een van my medestudente, 'n polisiebeampte, vir my. 'Dit is kyk hoe lank ons ​​die gringos in die brandende son kan laat staan. " Ek gil, en let op die sweet wat oor sy gesig loop.
Dit was my vyfde dag in Calnali, Mexiko, wat in my klas met vierde klassigers geplaas is vir my eerste Spaanse onderdompeling. Ek het op die speelgrond gaan staan ​​en kyk terwyl die kinders die volkslied sing en die middag warm voel.
Na hierdie daaglikse ritueel, keer ek terug na my sitplek, met die knieë aan die onderkant van 'n lessenaar, te klein vir my ses voet twee raam. Vyftien van my mede-volwasse studente, almal polisiebeamptes en brandbestryders, het in dieselfde klaskamer rondgestrooi, in dieselfde situasie. Ek het gelag toe die programdirekteur ons in ons klaskamers geplaas het, maar dit het my net een dag geneem om die wysheid van die besluit te sien.
Nie 'n lang tyd het ek my voorgedoen om Spaans te kon praat nie, bloot omdat ek kon vra waar die badkamer was.
Die middag se klas was wiskunde. Ek het gesit en kyk en sukkel om woorde uit te ken wat ek ken, aangesien die probleme op die bord uitgewerk word. Die seun langs my, 'n skerp jong seun in die blou uniformbroek met die naam Leonardo, het gesê dat ek gekies is om die volgende probleem te beantwoord.
Nie lank gelede nie, het ek my ingewillig om Spaans te praat bloot omdat ek kon vra waar die badkamer was. Op 'n slag het ek 'n klas aangebied wat by die werk aangebied is: 'n taalprogram vir brandweer / polisiebeampte Placas sin fronteras, kentekens sonder grense. Dit was 'n klas om polisiebeamptes en brandbestryders 'n paar basiese Spaanse te leer om die groeiende Spaanse bevolking in Indianapolis beter te bedien.
Skrywer saam met sy klasmaats
Die klas was ses maande vier uur per week, gevolg deur 'n maand in Mexiko. Ek het begin met sinsamestelling: dinge soos werkwoorde, selfstandige naamwoorde en voorsetsels. Daar was geen manier nie! Dit het gelyk of ek skaars Engels gepraat het. Ek wou ophou voordat ek begin het.
"Gracias por su ocupación, "Het ek vir Leonardo gesê toe ek na die bord stap.
"Nee, Escott'Antwoord hy asof hy met 'n jonger kind praat.
My naam is eintlik Scott, maar ek het opgemerk dat hulle almal na my geroep het Escott. Ek het voorgegee dat dit 'n bynaam was.
"Geen Escott nie, "Het sy negejarige stem voortgegaan,"Gracias por su pre-ocupación. " Hy benadruk die ontbrekende lettergreep wat ek nie eers geweet het dat ek nodig het nie.
"Preocupación?'Vra ek en kyk na professor Marten.
"Si, 'Antwoord hy en wys my die verskil tussen die twee woorde met sy normale spel.
Toe ek deur die bladsye van my Spaans-Engelse woordeboek blaai, los een van die sterre van die klas my breukprobleem op. Daai koeël ontwyk. Miskien is ek tog slimmer as 'n vierde klasganger.
ocupación, uitgespreek oh-cu-pa-cion, my woord, bedoel beset of beset, Leonardo se woord het kommer of kommer beteken. Hy was natuurlik korrek; Ek wou dankie sê vir u besorgdheid.
Dit is hoe dit oor en oor gegaan het. Ek sou praat of vrae beantwoord, en die kinders sal my Spaans regstel. Professor Marten laat dit net vloei terwyl ek die nuwe woorde of regstellings in my notaboek neergeskryf het. Elke dag vir 'n week groet Leonardo, my nuwe beste vriend, my met die woord preocupación.
Teen Vrydagmiddag kon ek 'n tasbare afwagting voel vir die einde van die klasse. Ek kyk na my horlosie; dit was net 'n paar minute van die middagfluitjie af, die teken dat ek vry sou wees vir die naweek se gebeure. Leo was altyd in sy normale posisie en swaai oor my lessenaar en kyk na die aardrykskundepapier wat ek nog nie moes voltooi nie. Toe ek aankondig dat ek klaar is, het 'n klomp kinders gevorm om my na die afloopkas te lei.
Professor Marten het my na sy lessenaar geroep en my gidse het my in die regte rigting gesleep en gesmeer. Ek voel mooi tevrede dat ek pas my tweede week in die vierde klas voltooi het. Toe ek my leesboek oorhandig het, merk ek op die opdrag: lees die eerste drie hoofstukke oor die naweek. Ek knik opgewonde terwyl ek die boek aanvaar. Toe merk ek op dat dit 'n derde boek lees. Die onderwyser het my een jaar afgebreek.
Op die speelgrond bevind Scott hom in 'n brandweermodus
Teen week nommer drie lei ek die klas. Die studente het elkeen 'n vraag neergeskryf wat hulle my wou vra, en ek het hulle hardop gelees. Ek het 'n bietjie selfbewus gevoel toe hulle lag vir my verkeerde uitsprake. Hoe oud is jy? Ek lees. "44" antwoord ek en voel skielik baie oud.
Waar kom jy vandaan? Ek wys na die kaart; "Indianapolis Indiana." Het jy kinders? Ek het vrae gelees en hulle het gelag, en gou genoeg het ek stadiger gepraat en gestreef om die woorde perfek te kry en die bespotting te vermy.
Cómo está señora? Ek het gevra om oor 'n verswakte vrou te kniel terwyl sy na my grimas. Nou praat ek weer van 'n Indianapolis-brandweerman met 'n bejaarde vrou wat op straat buite 'n versplinterde motor lê. Mexiko en die vierde klas was twee weke agter my.
Ek het glad deur die gesprek beweeg, stadig en bestendig, net soos ek met die kinders geleer het. Ek het woorde wat ek nie ken nie deurgedring deur aan te dui en te beskryf net soos professor Marten my geleer het.
Ek het oorgeskakel van vierde klas na brandweerman terwyl ek hom ondersoek het.
My taalvaardighede is nog steeds ver van volmaak, en tog kommunikeer sy en ek soos ou vriende terwyl ons saam deur haar beserings gesels het. Nadat ons die mediese evaluering voltooi het en ek dit aan die ambulanspersoneel oorgegee het, het ek my ontstel oor die feit dat die bemanning nie Spaans praat nie. Ek het gewonder of ek as tolk moes saamgaan. Ek het amper skuldig gevoel, asof ek haar aan haar lot oorgelaat het. Na 26 jaar van die oorgawe van pasiënte aan 'n ambulans, het ek nog nooit so gevoel nie.
Toe ek terugkom na die kaggel, het rasionele denke ingegryp. Ek het die innerlike tevredenheid ervaar wat voortspruit uit sukses, en ek het aan die verskil tussen hierdie pasiënt en my eerste Spaanssprekende pasiënt gedink: Leo.
Een oggend terug in Mexiko het hy voor die klas 'n nare dodge bal-treffer gekry. Ek het oorgeskakel van vierde klas na brandweerman terwyl ek hom ondersoek het. Hy lag vir my terwyl ek sukkel om die woorde te vind om my bekommernisse uit te spreek. Toe ek hom help, het hy my gesê alles is in orde en dat dit tyd is dat ons weer baljaar.
Nog 'n lopie het binnegekom en die verspreider het gesê dat daar 'n moontlike Spaanse taalbelemmering is. Ek het vir myself geglimlag toe Leo se woorde na my terugkom: dit was tyd om terug te kom in die spel.