Die sleutel van die tempeldeur
Het sy nie – cruda sorte.
Al is die toonsoort ook majeur,
Haar soort van toon bly steeds mineur –
Nee, sing is nie haar forte.
Ek verduur die liewe, lange dag
Mozart, Beethoven, Handel;
Etudes, morceaux tot in die nag;
Maar ek sal – één fuga weer van Bach –
My bed opneem en wandel!
Nooit rus die Russe –ski en off;
Al het sy min besef-ski
- Wat nou? - , sy speel Rachmáninoff.
Tchaikowski, Rimski-Korsakov . . . .
O skim van Paderewski!
Ek het die virtuoos verwens
Met watte in my ore:
“Geen musikaal-begaafde mens”
- Ek erken die onbeskaafde wens –
“Word weer op aard gebore!”
Nou stilte na die storm. So rus
Dan eind’lik, ruwe Nore:
Grieg, Palmgren en Sibelius.
Slaap kom in my moeë oë kus . . . .
Da Capo . . . . weer vanvore!
Kon ek net vir ‘n week of twee
Klavier speel soos Busoni,
Sforzando sempre speel – ja née -,
Ek sou my gevoelens uiting gee
Con gran espressione!
Ek dink al in solfeggio,
In frase en nuance;
Ek droom al in arpeggio
Die note dans prestissimo
Kon dit wel erger? Ek vrees dit kon.
Sy kon my skoon verdwaas het;
Sy kon die grote bombardon,
Sy kon die mond-melodion,
Die doedelsak geblaas het!
En dan is daar ‘n ander ding,
Dink ek by my alleentjies:
Kon sy soos ‘n kanarie sing,
Had tien teen één die stomme(?) ding
Ook nog kanariebeentjies.
Ek verneem. . . . nog net drie maande meer,
Dan doen sy haar eksamen;
Dan gaan sy arme kleingoed leer –
En dié sal haar weer tormenteer . . . .
Lof, Halleluja, Amen!