Deur sy bediening in verskeie kerke het Paulus geweet van die voortdurende, hardkoppige verskille met betrekking tot verbode en toegelate kosse. Hy het gesê, verwysend na die stelling van Jesus (Markus 7:15-23; Lukas 6:4) dat niks opsigself onrein is nie, maar dis die dinge wat hy die mond van die mens uitkom wat hom onteer. Dit is goed vir die gelowige om goeie kos te eet; dis ook goed om van ander kos weg te bly wat skadelik is vir die gesondheid.
Paulus het getuig dat die koninkryk van God nie bevestig word deur kos en drank nie, maar dit verskyn deur die vrug van die Heilige Gees uit wie geregtigheid, vrede en vreugde genoem word as die antwoord vir die verskille in kerke. Paulus het gesmag na die eenheid van die kerk en hy het die gelowiges gelei na die feit dat die onderwerp van kos en drank nie verdien dat die kerk daaroor sal verskil nie. Die eenheid van die gees is baie belangriker as die wedersydse ooreenkoms oor sekondêre onderwerpe soos kos, drank, kleredrag, hoe hare gedra moet word en hoe geld gespandeer moet word. Die Gees van Christus, in sy liefde en geduld, heers oor die noodsaaklikhede van die aardse lewe. Paulus het getuig oor die belangrikheid daarvan om ons tot die liefde te verbind, as fondasie vir die kennis van Christus, deur bo onbelangrike sake uit te styg en belangstelling te toon in die mens vir wie Jesus gesterf het.