Die beeld wat my die pyn van my miskrame laat beleef het - IVF Babble
Ek is 'n redelike privaat persoon en hou nie van die negatiewe dinge nie en verkies om my tyd te spandeer op die positiewe. Ek het mense onderweg verloor en het altyd probeer om die gelukkige herinneringe te onthou en ek hou daarvan om die goeie te sien
Terwyl ek vandag stil sit en werk aan 'n trein, verskyn daar 'n beeld van 'n beeld op my telefoongeskerm.
Sonder enige waarskuwing vloei die trane - van diep binne
Al die seer en angs wat ek gevoel het toe ek my babas verloor het, het oorstroom. Al daardie oomblikke van leegheid en verlange wat ek nie eers besef het nie, bestaan ​​nog steeds binne my.
Hierdie beeld was vir my so kragtig. So treffend en tog mooi. Ek kon die eerste keer sedert ek my miskrame beleef het, huil.
Die eerste van my miskrame het vir my begin in die vroeë dertigerjare toe ek 'n baba verloor het op 'n paar weke, en 'n paar jaar later ook 'n ektopiese swangerskap ervaar het.
Hieruit het ek vermoedelik vyf miskrame gehad.
Ongelooflik het ek vasgehou dat ek eendag kinders sou hê
In my veertigs was ek ongelooflik geseënd met die ongelooflikste tweelingmeisies na tien jaar se probeer. Dit is waarlik my twee wonderbaarlike engele wat ek van harte hou.
Die sien van hierdie beeld het my my reis laat herleef met elke gram pyn wat ek gedurende die tyd ervaar het. Ek het 'n beskerming opgebou vir wat gebeur.
Ek onthou net 'n paar keer dat ek soos hierdie vrou gaan sit en uitgestoor voel, maar nie wil hê dat iemand anders moet sien nie. Ek voel verbonde aan die klein wese in my en dit is weggeneem. Om hieraan te dink, kan my vernietig, daarom het ek dit geblokkeer.
Beskerm ander in plaas van om na my te kyk
Ek wou nie hê dat iemand anders hartseer om my moet voel nie en hulle so beskerm het. Ek dink ek het ook gedink ek beskerm myself ook.
My ouers vir wie ek so innig lief was, was destyds albei siek, ek het 'n vriend verloor aan 'n breingewas en ek wou diegene vir wie ek so lief was, alles gee wat ek gehad het - en so het my pyn geblokkeer.
Toe ek vanoggend op 'n trein op pad werk toe sit, sien ek hierdie beeld - en huil soos ek nog nooit gehuil het nie. Die pyn, onthou hoe ek gekniel en gehuil het, gewonder hoekom dit gebeur het en hoe baie ek daardie klein babatjie gemis het, die gedagte dat my verlore engele moontlik daar by my was, is so vertroostend.
Vir almal wat miskrame ondervind het, is dit so belangrik om te genees en nie bang wees om te huil nie
Ek het hierdie beeld aan my man gewys en sy woorde was 'Ek het gedink dat dit u nie beïnvloed soos my nie - ek het alleen gehuil, ons kon saam gehuil het, ek kon u ondersteun het'.
Het die internalisering van hierdie gedagtes my gehelp?
Destyds het ek gedink dat hulle dit gedoen het, maar gevoel hoe ek dit vandag doen en die sterk impak - ek sou sê deel u innerlike seer met iemand wat u vertrou en laat dit uit.
My hart en siel is saam met almal wat dieselfde gevoelens en ervarings deurgaan en terwyl ons Moedersdag nader - niemand anders as jy kan daardie pyn ken nie.