Die Here gee ons die opdrag om nie te treur soos dié sonder hoop nie. Die ewige lewe is ons troos. Lees hier hoe ons ook getroos kan wees deur wat na afsterwe met ’n mens gebeur.
Ons almal het al iemand aan die dood afgestaan. Daar is ’n diep emosionele seer wat mens dan beleef. Saam met daardie seer van die gemis van die afgestorwe persoon, kom daar ook vrae oor die dood. Dit is opmerklik dat die Here dan ook aan gelowiges die opdrag gee om nie te treur soos hulle wat geen hoop het nie. Die Here sê dit, want Hy gee ook aan ons versekering oor wat na die dood van ’n gelowige gebeur. Gelowiges het ’n eindelose hoop op die ewige lewe. Wat dit behels is dat ons nie net na die wederkoms by Jesus sal wees nie, maar dat ons reeds na ons afsterwe by Hom sal wees.
Die Here God het toe die mens gevorm uit stof van die aarde en lewensasem in sy neus geblaas, sodat die mens ’n lewende wese geword het.
Met hierdie groot troos in gedagte sien ons wat met gelowiges gebeur by hulle sterwe. Daar vind ’n skeuring tussen liggaam en siel plaas. So sal dit bly tot by die wederkoms van Christus, wanneer die liggaam opgewek, en die liggaam en die siel weer verenig sal word. Ons sien hierdie ook by Christus. By sy sterwe het Hy sy gees in die hande van sy Vader oorgegee (Lukas 23:46), terwyl sy liggaam daarna in die graf neergelê is (Lukas 23:50-53).
Paulus beskryf die afsterwe van ’n gelowige as ’n adres-verandering. Jou liggaam is sterflik en word vergelyk met ’n tent wat vergaan. By die afsterwe gaan jy uit jou liggaam, soos uit ’n tentwoning uit, en woon jy by die Here (2 Korintiërs 5; Hebreërs 12:22-23).
By die wederkoms, sal Christus weer alles nuut maak. Hy sal daar ook die siele en die liggame van die gelowiges saamvoeg, en dit sal in ewigheid nooit weer van mekaar skei nie.