'Hoor my verdediging'
11. Watter raad het die ouer manne vir Paulus gegee, en wat het gehoorsaamheid daaraan behels? (Sien ook voetnoot.)
11 Hoewel die gerugte 'n volslae verdraaiing van die feite was, het dit Joodse gelowiges nietemin ontstel. Daarom het die ouer manne vir Paulus hierdie opdrag gegee: "Ons het vier manne wat onder 'n gelofte staan. Neem hierdie manne saam en reinig jou seremonieel saam met hulle en dra die koste vir hulle, sodat hulle hulle koppe kan laat skeer. En dan sal almal weet dat daar niks in die gerugte steek wat hulle oor jou vertel is nie, maar dat jy ordelik wandel en dat jy ook self die Wet onderhou."*—Hand. 21:23, 24.
12. Hoe het Paulus aanpasbaarheid en 'n gees van samewerking getoon in sy reaksie op die raad van die ouer manne in Jerusalem?
12 Paulus kon geprotesteer het dat die werklike probleem nie die gerugte oor hom is nie, maar die ywer wat daardie Joodse gelowiges vir die Mosaïese Wet gehad het. Hy was egter bereid om aanpasbaar te wees, solank hy nie goddelike beginsels moes skend nie. Hy het vroeër geskryf: "Vir dié onder die wet het ek soos een onder die wet geword, hoewel ek self nie onder die wet is nie, om dié onder die wet te wen" (1 Kor. 9:20). By hierdie geleentheid het Paulus met die ouer manne in Jerusalem saamgewerk en "soos een onder die wet" geword. Sodoende het hy 'n uitstekende voorbeeld vir ons gestel om vandag met die ouer manne saam te werk en nie daarop aan te dring om dinge op óns manier te doen nie.—Heb. 13:17.
Geleerdes beweer dat die manne 'n Nasireërsgelofte afgelê het (Num. 6:1-21). Die Mosaïese Wet, waaronder hulle so 'n gelofte sou afgelê het, was weliswaar nou verouderd. Nietemin het Paulus moontlik geredeneer dat dit nie verkeerd van die manne sou wees om 'n gelofte wat aan Jehovah gedoen is, te vervul nie. Dit sou dus nie verkeerd van hom wees om hulle koste te dra en hulle te vergesel nie. Ons weet nie presies watter soort gelofte dit was nie, maar hoe dit ook al sy, dit is onwaarskynlik dat Paulus sy steun daaraan sou gegee het dat 'n diereoffer gebring word (soos Nasireërs gedoen het), in die veronderstelling dat dit die manne van sonde sou reinig. Die volmaakte offerande van Christus het enige versoeningswaarde wat sulke offerandes gehad het, verwyder. Ongeag wat Paulus gedoen het, ons kan daarvan seker wees dat hy nie sou ingestem het om enigiets te doen wat sy gewete sou skend nie.