Soms kan hierdie land jou hart breek. Die een oomblik staan jy nog verwonderd oor die feit dat ons ten spyte van alles redelik goed oor die weg kom, en net daarna bars ’n donderstorm uit wat amper ’n week lank woed.
Nog ’n dag, nog ’n rassestorm hier aan die suidpunt van Afrika – dié keer oor ’n voorval in ’n Spur van alle plekke. Jy moet weet dit is laat in die aand as ons nou al in eetplekke tekere gaan asof ons nie in die afgelope 23 jaar geleer het om mekaar met vergewensgesindheid en deernis te behandel nie.
’n Video van die bekgeveg tussen ’n man en ’n vrou versprei vinniger as ’n veldbrand teen die hange van Tafelberg – en binne oomblikke word daardie fyn lagie vernis tussen ons en hulle met redelike aggressie afgekrap.
Die resultaat? Ons sukkel weer om mekaar in die oë te kyk, asof ons in ’n oogwink die skakerings van die kleur van die liefde vergeet het.
Hoe gebeur dit dat die rassekwessie steeds so sentraal staan in die lewe van postapartheid-Suid-Afrika? Hoe is dit moontlik dat goeie mense – verreweg die meeste van ons – bereid is om so gou weer bokshandskoene aan te trek om houe in die rassekryt uit deel? Is ’n toekoms waarin ons net doodgewoon mens kan wees dan net ’n blote fantasie? Was die reënboognasie waarvan Madiba gedroom het dan net ’n bemarkingsfoefie?
Ons woon in ’n land waar Manana – ’n adjunkminister – nie eens op die vingers getik is nadat hy in ’n debat oor plaasaanvalle (vermoedelik met verwysing na wit mense) “begrawe hulle lewend” geskree het nie.
Ons glimlagte is lank nie meer opreg nie. Ons het duidelik die kuns van voorgee vervolmaak, want van binne is ons stukkend, geskaad en geskend deur die nagevolge van ’n geskiedenis wat ons nooit sal kan vergeet nie. Maar ons sal vorentoe móét beur en mekaar aanspreeklik móét hou . . .