Joernalis-egpaar in huis vasgebind, beroofDie joernalis-egpaar Andries en Christel Cornelissen is Maandagoggend in hul huis in Garsfontein oorval en beroof. (Foto: Verskaf) “In ons land is jy uiteindelik op jouself aangewese en moet jy verantwoordelikheid vir jou eie veiligheid neem.” Dít het ŉ joernalis-egpaar van Garsfontein in Pretoria op die harde manier geleer toe hulle Maandag in die vroeë oggendure in hul huis deur twee gewapende mans oorval, vasgebind en beroof is. Hoewel Christel Cornelissen (40), ŉ senior verslaggewer by Maroela Media, herhaaldelik die paniekknoppie in hul slaapkamer gedruk het, het die private veiligheidsmaatskappy van wie se dienste hulle gebruik maak nie in daardie stadium tot hul redding gekom nie. “Ek het gewag en gewag dat iemand ons kom help. Niemand het gekom nie,” het sy Woensdag oor die voorval gesê. ŉ Veiligheidsbeampte van die betrokke maatskappy is wel na die huis gestuur nadat die panieksein ontvang is, maar het ’n briefie op die hek gelaat dat “alles in orde” is voordat die beampte weer gery het. Dít ondanks die feit dat nie Christel of haar man, Andries, hul fone beantwoord het nie en die maatskappy deur ŉ sluitboks toegang tot die erf kon kry. Christel verduidelik dat Andries, besturende redakteur by Bulletin, ŉ maatskappy wat radionuusbulletins saamstel, Maandagoggend vroeg moes opstaan om te werk. “Hy het vir die honde oopgesluit sodat hulle kon uitgaan. Hy was net terug in die huis toe twee mans hom in sy werkkamer ingewag het: een met ŉ mes en een met ŉ rewolwer. “Hy het geskree en ek het wakker geword. Hy het niks gesê nie, dit was meer net ŉ harde skreegeluid. My eerste gedagte was dat die kat dalk weer iets oor sy skootrekenaar omgestamp het.” Dis toe dat Christel kaalvoet en in haar nagklere gang af is om te kyk wat aangaan en in die rower met die rewolwer vasloop. Dié man het die egpaar beveel om op die bank te sit waar hy en sy makker hul hande en voete met rekenaarkabels vasgebind het. Andries se hande was veral styf vasgemaak. ‘Genade’ dat kinders deur rumoer geslaap het Die mans het lukraak begin om elektroniese toestelle soos rekenaars en selfone in ŉ sak te pak en ook herhaaldelik gedreig om die egpaar te skiet. Die egpaar se twee kleuters het deur die voorval gelê en slaap en die honde – wat gewoonlik onophoudelik vir besoekers blaf – het tjoepstil in ŉ hoek gaan lê. ŉ Bestiering, sê Christel. “Dit was so asof hulle geweet het hulle moenie die kinders wakker maak nie. Ek dink daar was beslis ŉ Hoër Hand oor ons huis.” Haar moed het in haar skoene gesak toe een van die mans sê “kom ons gaan slaapkamer toe”. Steeds het sy net bly hoop dat die kinders slaap. In die kamer het die man haar gevra waar haar juwele is en begin om waardevolle items te plunder, insluitend haar trou- en verloofring. Hy het ook kaste links en regs omgekeer, heelwat klere gesteel en selfs een van Andries se pette op sy kop gesit. “Hulle was nie een keer by die kinders se kamer in nie, en gelukkig het hulle nie wakker geword nie. My een seuntjie word altyd deur die nag wakker, maar het nie hierdie keer nie.” Die man het Christel weer na die televisiekamer geneem waar haar man steeds aangehou is. Sy het in ŉ stadium selfs gemaak asof sy siek word – enigiets om die mans daar weg te kry – en is vir ŉ tweede keer beveel om slaapkamer toe te gaan. “Toe is die asem uit my lyf uit. Ek het gewonder wat dié keer gaan gebeur. Hy vir my gesê om op die bed te lê en te ‘slaap’. Ek het gemaak soos hy sê, met hande en voete wat steeds voor my vasgebind is. Die paniekknoppie is in die kamer en ek het dit gedruk toe hy uitgeloop het. “Toe hulle my vroeër vasgebind het, het ek my hande so gehou sodat daar ŉ gaping is. Ek kon dus my een hand loskry en het dit weer teruggedruk nadat ek die paniekknoppie herhaaldelik gedruk het.” Sy was oortuig die veiligheidsmaatskappy sou spoedig reageer en dat die nagmerrie gou verby sou wees – tog vreesbevange dat een van die rowers die geluid van die knoppie sou hoor. “Die veiligheidsmaatskappy het iemand gestuur. Hulle was by die hek terwyl hierdie mense in ons huis was. Ons het ’n klein kluis by die hek wat die veiligheidsmaatskappy kan oopmaak om toegang tot die erf te kry. Niemand het ingekom nie.” Die rowers is ongeveer 05:15 daar weg. Andries kon sy voete loswikkel en is na sy vrou in die kamer waar hulle mekaar gehelp het om heeltemal los te kom. Albei se selfone was weg, maar Christel kon haar skootrekenaar – wat goed weggebêre was – gebruik om WhatsApp oop te maak en hulp op die buurt se noodgroep te ontbied. Kort daarna was verskeie veiligheidsmotors op die toneel en sowat ŉ uur later die polisie. Die egpaar vergader Vrydag met hul private veiligheidsmaatskappy om te hoor wat presies skeefgeloop het. Indien reaksiebeamptes ingekom het sou hulle die booswigte waarskynlik op heterdaad betrap en moontlik in hegtenis kon neem het. “Ons het staatgemaak op hierdie mense. Die eerste kans wat ek kon kry, het ek die paniekknoppie gedruk. Ek het aangehou en aangehou druk. “Die kruks is jy moet verantwoordelikheid neem vir jou eie veiligheid. Ja, veiligheidsmaatskappye is belangrik en speel ŉ groot rol, maar uiteindelik is jy maar op jouself aangewese.” Christel sê hulle is uiteraard dankbaar dat hul gesin ongedeerd is. “Ja, dit is traumaties en moenie gebeur nie, maar dit kon soveel erger gewees het. Ons is oukei, en ons is dankbaar.”