PressReader - Kuier: 2015-05-20 - LY­NET­TE WYS HAAR MA­YA
LY­NET­TE WYS HAAR MA­YA
Ná haar ba­ba se ge­boor­te, het Ly­net­te Fran­cis se le­we heel­te­mal ver­an­der. Maar nou kan sy haar le­we nie son­der haar dog­ter voor­stel nie.
Kuier - 2015-05-20 - FRONT PAGE - DEUR ERNUSTA VAN WYN­GAARD
Wan­neer Ly­net­te Fran­cis lief­de­vol om haar ba­ba­dog­ter, Ma­ya Mila­gro (vyf maan­de), koer is dit moei­lik om te glo daar was ’n tyd toe sy ge­dink het kin­ders sal nooit deel uit­maak van haar le­we nie.
Haar werk­ske­du­le is só in­tens en sy kon nie sien hoe ’n kind daar­in gaan pas nie.
Maar min het Ly­net­te, SABC2-nuus­le­ser en RSG-aan­bie­der, ge­weet ’n k­lein men­sie wat on­ver­wags haar op­wag­ting ge­maak het, gaan haar le­we hand­om­keer ver­an­der en met teer, lomp vin­ger­tjies boon­op aan haar self­ver­troue kom krap.
Ly­net­te is ’n self­ver­se­ker­de en sterk vrou, wat pre­sies weet wat sy uit die le­we wil hê, maar er­ken in die eer­ste maand ná Ma­ya se ge­boor­te was dit die eer­ste keer in haar le­we dat sy on­se­ker was van haar­self.
Maar sy het gou ge­leer wat haar dog­ter wil hê wan­neer sy huil en se­dert Ly­net­te vir Ma­ya in ’n roe­ti­ne ge­kry het, gaan dit klop­dis­sel­boom. Ly­net­te er­ken eg­ter el­ke dag is steeds ’n aan­pas­sing en sy moet jug­gle om die reg­te ba­lans te vind.
Een van die groot din­ge wat Ly­net­te vin­nig moes aan­leer, was dat haar ske­du­le by Ma­ya s’n moet aan­pas – nie an­ders­om nie. Sy moes ook vin­nig leer wan­neer jy ’n ba­ba het, het jyself nie meer baie be­heer oor din­ge nie.
Om Ly­net­te se moe­der­skap­reis in woor­de uit te druk, is een ding, maar om in per­soon te sien hoe sy gloei en vir Ma­ya met moe­der­li­ke be­hen­dig­heid han­teer, is reg­tig ’n prent­jie om te aan­skou. Ly­net­te straal ook ’n sagt­heid uit en is op­reg wan­neer sy van an­der ma’s se uit­da­gings hoor.
Die­ge­ne in haar bin­ne­kring ken al haar fa­set­te van vrou­wees, sê Ly­net­te, maar vir ons (in Kui­er- land) wat Ly­net­te van TV en ra­dio af leer ken het, is dit Ly­net­te soos ons haar nog nooit van­te­vo­re ge­sien het nie. Hier­die sag­te, dog ferm kant is beau­ti­ful en ons lo­ve dit!
Ma­ya het die aand voor die on­der­houd net een keer wak­ker ge­skrik en dit het by-
ge­dra dat Ly­net­te heel­te­mal ont­span­ne en vol grap­pies was toe sy, Ma­ya en haar ma, an­tie Sa­rah, vir ons af­spraak op­daag.
“Jy sal nie ver­staan hoe hap­py ek is wan­neer sy deur­slaap nie! Sy eet nou ook en al­les is ’n fees,”sê Ly­net­te bor­re­lend.
Ly­net­te wys Ma­ya vir die eer­ste keer in die“tra­di­si­o­ne­le”me­dia en ons voel ge­ëerd dat sy hier­die spe­si­a­le oom­blik met die
Kui­er- ge­meen­skap deel.
Ly­net­te be­gin ver­tel sy was vir ’n maand lank in skok na­dat sy uit­ge­vind het sy is swan­ger. Sy was toe al­reeds 14 we­ke (d­rie maan­de en t­wee we­ke) swan­ger en in haar twee­de se­mes­ter.
“Ek wou nooit ’n ba­ba hê nie, want ek het ge­dink waar pas ’n ba­ba in my ske­du­le en ook wat dit kos om een groot te maak.”
Haar vre­se was ook glad nie on­ge­grond nie, het Ly­net­te uit­ge­vind. Sy lyk steeds ge­skok wan­neer sy praat oor wat dit kos om ’n kind groot te maak.
“Ek weet eer­lik­waar nie hoe ie­mand ’n kind met ’n staats­toe­laag groot­maak of selfs hoe men­se met meer as een kind dit doen nie!”
Na­dat Ly­net­te oor haar skok ge­kom het en op die so­nar ge­sien het hoe woe­lig Ma­ya was, het sy ge­doen wat so baie mo­der­ne ma’s dees­dae doen – om te lees en te lees. Sy het ook baie vir haar vrien­de, wie reeds kin­ders het, uit­ge­vra.
“Toe Ma­ya in haar eer­ste maand lyk of sy koors het, het ek dit ge-Google so­dat ek kon weet of dit reg­tig koors is,”sê sy lag­gend. Maar Ly­net­te het ook haar ma, ’n ver­pleeg­ster, ge­vra wat sy als moes koop om Ma­ya op die“tra­di­si­o­ne­le”ma­nier uit te smeer.
Ly­net­te sê trots sy het self die rooi­la­ven­tel-en-soet­o­lie-meng­sel aan­ge­maak en Ma­ya ge­niet dit baie wan­neer sy haar bou­de en rug uit­smeer.
Op ’n erns­ti­ge noot, sê Ly­net­te sy het nie haar kop ge­breek oor die“bi­o­lo­gie­se hor­lo­sie”of die ou­der­dom waar­op sy swan­ger ge­word het nie.
“Ek was meer be­kom­merd oor die vo­ri­ge we­ke se dan­se­ry en sus­hi. Die gi­ne­ko­loog het ge­sê ons moet se­ker maak als is ou­kei. Ek het nooit e­ni­ge be­kom­mer­nis­se of vre­se ge­had nie. Die Jo­de praat van‘bes­hert’, wat be­te­ken dis só be­stem. Dis wat ek glo,”sê Ly­net­te.
Sy was een van daar­die ge­luk­ki­ge vroue wat ’n ge­son­de swan­ger­skap son­der e­ni­ge pro­ble­me, be­hal­we er­ge sooi­brand hier teen die ein­de, ge­had het. Sy het selfs nog die week voor Ma­ya se ge­boor­te op 5 De­sem­ber 2014 ge­werk en hoef nie eens gro­ter kle­re te ge­koop het nie. (Ma­ya het ook ’n week vroe­ër as ver­wag ge­kom).
Sy ver­tel ook heel spog­ge­rig swan­ger­skap het haar ha­re mooi laat groei, dank­sy die hor­mo­ne.
Ly­net­te was baie ge­raak deur men­se se re­ak­sie op haar swan­ger­skap. Dit het haar eg­ter ef­fens on­kant ge­vang (maar op ’n goeie ma­nier) wan­neer haar man­li­ke nuus­kol­le­gas by die SABC ge­reeld wou weet hoe die swan­ger­skap vor­der.
En al is sy be­kend, het dit da­rem nie ge­beur dat wild­vreem­de men­se aan haar swan­ger maag ge­vat het nie.
“Men­se is ver­sig­tig vir my en sal nie aan­ma­ti­gend wees om (aan my maag) te ge­vat het nie. Maar die luisteraars en ky­kers het ge­reeld e-pos­se ge­stuur en raad ge­gee. Die dag toe dit (swan­ger­skap) rug­baar word, het ’n 70-ja­ri­ge oom ge­skryf ek moet nou be­sef ek kan nie meer so ron­drits met my rei­se nie en dat dit nou nie net oor my le­we gaan nie. Dit is wat my die mees­te ge­tref het: luisteraars en ky­kers se ge­sken­ke van wol­skoen­tjies en trui­tjies wat hul­le ge­pos het. En ek laat Ma­ya dit dra, want dis hul lief­de in my blyd­skap,” ant­woord sy sag.
En ab­so­lu­te vreug­de en blyd­skap is wat Ma­ya Mila­gro in haar le­we ge­bring het. Ly­net­te hoef dit nie eens te sê nie, want aan die ma­nier hoe sy gloei – selfs son­der gri­me­ring – is dit dui­de­lik sy kan haar­self nie meer ’n wê­reld son­der haar prin­ses voor­stel nie.
Ma­ya se ou­ma Sa­rah kan ook nie ge­noeg van haar e­nig­ste klein­kind kry nie en Ly­net­te moet soms met haar skel om Ma­ya te laat huil en nie da­de­lik op te tel nie so­dat sy kan leer om haar­self te paai.
Ma­ya se naam is ook nie net rand­om­ly ge­kies nie en dis iets waar­oor Ly­net­te baie ge­bid het.
“Ek wou hê haar naam moes iets van ons ver­hou­ding met God weer­spie­ël. Mila­gro be­te­ken‘won­der­werk’in S­paans. Ek het op haar eer­ste naam be­sluit en haar pa op haar twee­de naam. Toe hy dit aan my noem, het ons ge­weet dis reg. Ons ge­bruik haar vol­le na­me wan­neer sy hard­kop­pig raak,”voeg Ly­net­te teer by.
Tot dus­ver is moe­der­skap, net soos wat haar swan­ger­skap was, ’n fees vir Ly­net­te. Ma­ya skrik soms nog t­wee keer per nag wak­ker, maar Ly­net­te sê sy gaan nie jok en maak as­of sy in be­heer is soos wat sy voor Ma­ya se ge­boor­te was nie.
“Ek het ver­le­de jaar ty­dens my swan­ger­skap by die U­ni­ver­si­teit van Kaap­stad stu­deer en van­jaar doen ek dit by Wits. Dis dek­sels moei­lik om te werk, te kook, swot en na haar om te sien. Ek is baie hand­son en be­plan haar roe­ti­nes. Soms is daar ba­lans, maar dik­wels is my be­hoef­tes se­kon­dêr. My kop is vol ly­sies en reg­mer­kies. Soms is dit oor­wel­di­gend. Soms smeek ek haar om ’n bie­tjie lan­ger te slaap so­dat ek ’n uil­tjie kan knip,”sê Ly­net­te oor die re­a­li­tei­te van ’n wer­ken­de ma.
Nou­dat sy self ’n ma is, is Ly­net­te ook nog meer dank­baar dat haar ma ’n ver­pleeg­ster is, want dit stel haar meer ge­rus. Maar die ding waar­oor Ly­net­te die dank­baar­ste is, is die stan­daard van moe­der­skap wat haar ma stel.
“My ma is al­les wat ek vir my dog­ter wil wees. Sy is ferm, maar lief­de­vol; ver­maak­lik, maar on­der­steu­nend en baie snaaks. Ek was so bly my ma kon die fo­to­ses­sie met
Kui­er by­woon,”sluit Ly­net­te dank­baar af.
HOOF­FO­TO: ’n Baie trot­se Ly­net­te Fran­cis spog met haar Ma­ya. REGS: Ou­ma Sa­rah is net so op­ge­maak met haar klein­kind.