Reis stadig - Inligting
[Noot van die redakteur: Dit is die eerste deel van 'n tweedelige onderhoud met Lara Lockwood en Tom Fewins, wat oor die hele wêreld reis sonder om ooit 'n voet op die vliegtuig te trap. Deel twee verskyn môre op BNT.]
BNT: Wanneer het die idee vir hierdie reis begin vorm? Hoe lank het dit geneem om die hele reis saam te stel? Enige besondere redes waarom u die roete gekies het?
TF: Ons kan nie die presiese oomblik onthou toe ons met die idee vorendag gekom het nie, maar dit was beslis in 'n kroeg êrens in Londen toe ek dit aan Lara voorstel. Ek was lanklaas daarop ingespan om verskillende belaglike idees te onderneem, soos om van Londen na Kaapstad in 'n Londense taxi te ry.
Aangesien ons meer bewus geword het van hoe skerp die hele klimaatprobleem is en hoe lugvaart daaraan gekoppel is, het ons meer geïnteresseerd in ander vorme van vervoer. Ons het gedink ... ons kan hierdie twee belangstellings aan mekaar koppel en miskien selfs help om 'n paar ander mense te oorreed om die vreugde van die oppervlakte te reis ...
Dit is uiteraard 'n enorme verbintenis, wat beteken dat ons huise, werk, gesinne, vriende en die land moet verlaat om die reis te onderneem, dus moes ons dit 'n rukkie - ten minste 'n jaar of wat - oorweldig voordat ons onsself ten volle verbind . Boonop was daar natuurlik ons ​​werk om na te dink, en baie geld om te bespaar!
Ons het 'n datum bepaal waarop ons met sekerheid moes besluit, en toe die dag aanbreek - 'n koue Saterdagoggend in November - kyk ons ​​by die venster uit en sê: 'Wat doen ons, kan ons nie 'n geleentheid soos hierdie verbygaan nie? " en daarvoor gegaan. Sewe maande later was ons op die Eurostar na Brussel, dag een van ons reis.
Die ses maande wat dit voorafgegaan het, was alles besig om alles te organiseer - kaartjies te bespreek, 'n boot vir die Stille Oseaan te vind, spesialisversekering te vind, vrywilliger-plasings te vind, 'n rowwe roete te skets ... Miljoene dinge om oor na te dink!
Daar was soveel inligting wat ons nodig gehad het ... en dit het lank geduur om dit alles uit te snuffel (veral met voltydse werk en besige sosiale lewens) - biblioteke, boekwinkels, webwerwe, vriende en kontakte. Daarom het ons 'n webwerf ontwerp wat meer as bloot 'n weergawe van ons avonture bied, wat ook nuttige inligting vir ander reisigers bied, en daarom skryf ons ... 'n boek ...
Daar was verskillende redes om die roete te kies wat ons gekies het: vriende en familie op pad besoek; besondere belangstelling in daardie lande; besondere belangstelling in plekke. Die sleutelbeginsel agter die roete was om ooswaarts te gaan, geleidelik, wat ons tyd gegee het om baie van die veranderinge op die roete in te neem en te waardeer - lande en plekke moes hierby inpas.
Boonop het ons onsself 'n limiet van tien maande afgesit (finansiële en gesinsredes), sodat ons ideale roete - suidwaarts deur Thailand-Maleisië-Singapoer-Australië-Nieu-Seeland-Panama en tot in die VSA - moes opgegooi word. Veels te veel vir 10 maande; ons moes realisties wees. Dit was immers in slow motion!
Daar is baie van die negatiewe wat u noem oor vliegtuie: vieslike kos, volwassenes snork, skree babas - ook in busse, treine en ander vorme van vervoer. En tot 'n sekere mate versnel alle vorme van vervoer ... die hoeveelheid tyd wat dit 'n mens neem om tussen plekke te beweeg ...
Wat is dit aan die vliegtuig waarvan u nie hou nie, en wat u aangemoedig het om vliegtuigreise te verlaat? Wat maak vliegtuigreis so verskillend van reis op ander soorte vervoer?
TF: Ek sou sê dat die reis per trein baie gemakliker en aangenamer is; vir busse, wel, dit is 'n bietjie gemengde sak, maar jy het ten minste die kans om uit te klim en jou bene te rek en na iets anders te kyk as die agterkant van die sitplek voor jou, maar ek dink ek ' Ek wil graag u vraag op die kop draai ... en sê wat hou ek van om nie te vlieg nie.
Ons is nie besig om te vlieg nie, en ons verwag beslis nie dat mense eenvoudig sal ophou vlieg nie.
Daar is 'n paar wonderlike dinge oor vlieg: ek hou van die gevoel van vlieg, neer op die planeet wat onder jou verbygaan.
Maar ons wou dinge doen wat vlieg eenvoudig nie genoeg geleenthede bied om te doen nie, soos ... kyk hoe die wêreld geleidelik rondom ons verander. Ons het die geleentheid om die verskille groot en klein tussen dorpe, stede, streke, lande op te let en te waardeer. Ons kan sien hoe die mense verander, die landskap verander, die kos, die klimaat.
Dis anders. Dit is minder voorspelbaar. Miskien meer avontuurlustig en beslis lekkerder. Ons is nie altyd seker wat voorlê nie….
Ons volg 'n roete wat minder vertrap word, waar ons hoop om oor die nuwe en onverwagte te gebeur. Ons sê nie dat ons die 21ste eeuse ekwivalent van David Livingstone of Vasco de Gama is nie, maar dit is lekker om iets anders te probeer.
Natuurlik het mense so gereis in die "ou dae" en dit het toe meer van 'n avontuur gelyk - dink aan al die wonderlike reisrekeninge ... daar is sulke tye. Daar is dus ook 'n bietjie romantiese element daaraan verbonde.
Of miskien is dit omdat ek Lara op die containerskip in die middel van die Stille Oseaan voorgestel het ... (sy het ja gesê!)
Dieselfde kan geld vir treinstasies - dit is dikwels wonderlike plekke, vol lewe. Ek is mal daaroor om hulle in Europa te besoek en na al die verskillende bestemmings op die vertrekbord te kyk - jy kan net 'n kaartjie koop en uithaal. Geen lang toue, geen lang, indringende sekuriteitstoets. Moontlikhede.
En wie wil in 'n lughawe rondhang?
Daar is altyd ... die omgewingsaspek: Klimaatsverandering is die grootste bedreiging wat hierdie planeet in die gesig staar, of ten minste ons eie bestaan ​​as 'n spesie, en ons moet almal 'n rol speel in die voorkoming van die meer ekstreme gevolge.
Vliegtuigemissies is verantwoordelik vir 'n aansienlike hoeveelheid CO2 en - miskien nog belangriker - die verhouding tot die totale CO2-uitstoot groei vinnig. Faktor in ... die 'opwarmende' effek van CO2, wat 'n groter skade veroorsaak as dit op 30.000 voet in die atmosfeer gepomp word, en u kan sien dat die huidige neigings in lugvaart eenvoudig nie omgewingsvol is nie.
Ons sê nie dat ons nooit weer op 'n vliegtuig sal trap nie, maar ons sal dit net doen solank dit in ons eie persoonlike koolstofbegroting pas ('n konsep waarvoor baie regering en korporasies reeds op pad is).
LL: Ek persoonlik hou glad nie daarvan om te vlieg nie. Ek hou nie van die tou vir inklok, die lug in die kajuit, die feit dat u gewrigte opswel as u vlieg nie, die styf rye sitplekke en slegte kos gevoer word ... alles tegelyk.
Om op 'n vliegtuig te wees laat my soos 'n kommoditeit voel, nie 'n persoon nie. Dit lyk asof treine, busse en bote meer ruimte het, en u kan besluit wanneer en wat u eet.
Voor ek vertrek het ek op die gebied van volhoubare ontwikkeling gewerk en vir my eie integriteit besluit ek om die bedrag wat ek vlieg aansienlik te verklein.
BNT: Hoe dink jy het vliegtuigreise, en die geweldige toename in vliegtuigreise die afgelope 30 jaar, die aard van die reis verander? Hoe verander dit die manier waarop mense nadink en reis reis?
TF: [P] miskien maak dit dat mense dinge meer as vanselfsprekend aanvaar. U kan net op 'n vliegtuig spring en binne 'n paar uur in Kaïro of Sydney wees.
Maar ek wonder of ons iets verloor as gevolg hiervan, of iets verdien. Terwyl vliegtuie die moeite wat u moet doen om na 'n plek op 'n massiewe manier te verminder, verminder, verminder dit miskien ook u waardering daarvan sodra u daar is?
U het min tyd om te ervaar van die ervaring om daar te kom of die veranderinge wat plaasvind as Londen na Beijing verander, opmerk. In plaas daarvan is dit net een groot kultuurskok - bang, jy is in China! Deur stadig te reis, kry ons die geleentheid om geleidelik op sulke plekke voorgestel te word, die eerste chili in ons kos te sien, die eerste Mandaryns te hoor, die eerste tuk tuk te sien….
Ek dink ons ​​moet na die vraag kyk: Waarom reis?
Wil ons net vakansie hou of wil ons iets anders sien? 'N Breek van die roetine, die alledaagse, die bekende, die voorspelbare? Sommige mense doen, ander nie. En ek begryp verslete ouers en gespanne bestuurders wat net 'n paar weke van alles wil wegkom en op die strand êrens warm gaan lê.
Maar goedkoop vlugte en jumbo-vliegtuie het beslis verander hoe ons reis en hoe ons daaraan dink. Dit is ook deel van die kruipende homogenisering van ons wêreld.
Die wêreld is so onderling verbind dat sommige plekke koolstofkopieë van ander (soos lughawens) word. Dit wil voorkom asof sommige stede en kulture in 'n groot aanslag van homogenisering in 'n kombinasie van mekaar gemeng is - ek het die aantal Manchester United-hemde wat ek in Suidoos-Asië gesien het, verloor, die getal Coca Cola-advertensies wat ek in Mexiko gesien het.
En ons het mense regoor die wêreld ontmoet wat gretig is om ons te wys hoe gretig hulle die Westerse houding, besighede, klere en kos omhels, en wat amper verleë lyk ... om die meer tradisionele aspekte van hul kultuur te openbaar.
As ons in 'n wêreld gaan leef waar ons net 'n nag oor die Praag kan spring of vyf dae in Dubai wil inkopies doen, verloor ons dan nie ons sin vir die wêreld nie?
Ek sal liewer die fantastiese geleenthede geniet wat stadige reis bied om die verskille te waardeer wat die wêreld immers so 'n wonderlike uiteenlopende en eindeloos boeiende plek maak.
BNT: Het u 'n bepaalde reisfilosofie, of dink u aan wat reis moet wees? Hoe pas dit met die vliegtuig in hierdie filosofie?
TF: Dit is verskillende bote vir verskillende mense.
Ek is nie seker dat wat ons dink as 'n filosofie beskryf kan word nie, en ek wil nie dink dat die manier waarop ons dinge sien nie so styf is dat ons nie buigsaam genoeg kan wees om ander dinge te probeer nie.
Op die oomblik wil ek reis op 'n manier wat my in staat stel om met die land en die kultuur wat ons deurgaan te interaksie en waardering te hê, om dit nie van 'n afstand af te sien nie. Ons wil iets anders van die huis af ervaar en hierdie verskille dokumenteer en vier, of dit nou 'n ou, hamburger stalletjie in Wes-Hollywood of 'n Naxi-matriarg in Lijiang is.
Dit is die dinge wat optel om die wêreld so 'n wonderlike, gevarieerde, eindeloos fassinerende plek te maak.
Boonop is dit belangrik om self te reis - dit is intrinsiek vir ons reis. Soos die ou gesegde, dink ek, ons geniet die reis amper net soveel as die bestemming self ...
Ons is ongelooflik gelukkig om die kans te kry om maande lank deur die wêreld te dwaal, maar die meeste mense doen dit nie. En as u net twee weke het om op vakansie te gaan, wil die meeste mense nie die helfte daarvan aan treine en busse spandeer nie.
Almal moet die geleentheid kry - en benut - om 'n ander wêrelddeel te sien, maar hulle moet dit nie doen ten koste van die omgewing, die lewensondersteuningstelsel wat die dinge wat ons beplan, koester en onderhou nie.
GEMEENSKAPSVERBINDING: As u dit oorweeg om 'n stadige reis in die wêreldreis te doen, kyk gerus na die artikel oor Lara en Tom op The Traveller's Notebook.