Dr MJ du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 7 Maart 2004 (oggend)
Lofpsalm 31:1, 13
Skriflesing: Deuteronomium 3
Teks: Deuteronomium 3:25
Laat my tog oortrek en die mooi land sien wat oorkant die Jordaan lê, daardie goeie bergland en die Libanon! (AFR53)
Dit gaan oor die gebed en oor die toekoms. Soms bid ons so opreg en dan lyk dit vir ons asof daar niks gebeur nie. Die waarheid is dat ons hemelse Vader weet wat vir ons goed is, en Hy verhoor ons gebede ook so dat ons die goeie uit sy hand ontvang.
Ons kyk na die volgende sake:
1. Moses bid steeds na sy sonde.
2. Die Here se reaksie op Moses se gebed.
3. Tog het die Here Moses verhoor.
In die gedeelte wat ons saamgelees het, bid Moses. Hy begin sy gebed met ’n lofverheffing: Here, HERE.
Hy bid dus tot die Here as Skepper en Bestierder en ook as Verbondsgod – dis wat die twee Godsname beteken.
Daarna prys hy die grootheid van God deur te vra watter God daar nog in die hemel en op die aarde is wat sulke magtige dade soos die Here kan doen.
Toe Moses gebid het: U het begin om U kneg U grootheid en U sterkte te laat sien, het hy ongetwyfeld gedink aan die kere wat hulle van die dors wou sterf in die woestyn en die Here hulle toe water gegee het.
Moses moes ongetwyfeld baie helder gedink het aan die keer toe die Here hom beveel het om met die rots te gaan praat – daarop sou die Here water laat uitvloei vir die volk en hulle diere om te drink.
Maar Moses het na die rots toe gegaan en dit geslaan, in plaas van om daarmee te praat.
Hierdie gebeurtenis was juis die aanleiding vir sy gebed.
Omdat hy by daardie geleentheid ongehoorsaam was, en verkeerd opgetree het, het die Here Moses verbied om in Kanaän in te gaan.
Daarna eers kom Moses by dit wat hy eintlik wil vra.
Die Here moet tog dat hy Kanaän kan ingaan. Hy wil so graag die pragtige land intrek, want dis tog waarvoor hy die volk in Egipte gaan haal het.
Moses wou bitter graag die goeie land sien omdat hy daarmee die afronding van sy werk sou sien.
Ons kan seker ook sê dat Moses daarmee die afronding van die Here se werk sou sien.
Moses was egter vertroud met sy eie sondes.
Hy het geweet dat hy nooit die land Kanaän sou ingaan nie omdat hy aan die Here ongehoorsaam was.
Daarom bid hy hierdie vurige smeekgebed dat God tog genade aan hom moet bewys en hom die Jordaan moet laat oortrek.
Kom ons kyk net eers na die gesindheid van Moses se gebed.
Hy vra niks met bybedoelings nie. Hy bid werklik opreg.
Hy vra nie eers om die volk in die land in te lei nie, want hy het geweet dat dit Josua se werk sal wees.
Hy wil net die land sien.
Die Here word kwaad oor hierdie gebed.
Baie toornig wys die Here die gebed af.
Dit beteken dat die Here nie die versoek in Moses se gebed toestaan nie, en nie die guns verleen dat hy in Kanaän mag ingaan nie.
Die Here verbied hom selfs om een enkele woord verder daaroor te praat.
As ons net hier sou vassteek, dan lyk dit asof die Here glad nie Moses se gebed verhoor nie. Maar dis nie waar nie.
Die Here bewys die grootste genade aan hom.
Die Here beveel Moses om op die top van die berg Pisga te klim.
Die Here gaan hom die land Kanaän wys!
Die Here se genade is so groot dat hy Moses se oë so sterk gemaak het dat hy die hele land Kanaän kon sien.
Die Here sê vir Moses dat hy na die noorde en ooste en die weste en die ooste en die suide moet kyk. Hy sal die hele Palestina sien.
Dit is waarskynlik ook die bedoeling van die Here as Hy vir Moses sê: Dis nou genoeg. Dis meer as genoeg dat Moses van Pisga af alles kan sien. Dit sou dan ook beteken: My genade is vir jou genoeg.
Hierdie woorde van die Here wys baie mooi dat die barmhartigheid van die Here nie plek het vir oordeel nie.
Moses het mos gevra om in die land in te gaan – en dis nie toegestaan nie.
Al is Moses se gebed nie verhoor soos wat hy dit gevra het nie, het die Here genoeg genade aan hom bewys dat hy meer kon sien as net vae omtrekke van die land.
Hy kon die hele land sien soos wat dit daar voor hom gelê het.
Dit alleen was ’n volle verhoring van sy gebed.
Die Here het ook met hierdie daad bewys gelewer dat Hy Moses sy ongehoorsaamheid vergewe het.
Maar wat nou van al ons gebede? Ons bid dan ook so baie vir ons nood. Is dit nie dalk ’n fout in ons geloofsisteem dat ons net (en veral) bid wanneer ons nood en moeilikheid het nie?
Dis so ’n erkende wanpraktyk dat ons eintlik ’n spreekwoord het wat sê: Nood leer bid!
Kan mens verwag dat die Vader net altyd moet gee en vergewe?
Tog onderstreep hierdie Bybeldeel treffend die genade van ons hemelse Vader. Al is ons gebede baie keer ondankbare gebede wat net eis, verhoor die Here ons tog!
Moses se gebed was ook nie reg nie.
Hy vra die Here nie om hom die betrokke sonde te vergewe nie.
Hy vra net om in Kanaän in te gaan.
Dit lyk somtyds in ons gebede so asof ons verwag dat die Here maar sy oë oor ons sondes moet toedruk.
Daar is natuurlik gebede wat die Here nie verhoor nie.
Die Here verhoor nie gebede wat teen die uitvoering van sy raad ingaan nie, al is ons nood hoe groot.
Jesus Christus het self eenkeer gebid dat die beker van die kruis by Hom moet verbygaan.
Hy was so groot in die nood dat Hy eintlik bloed gesweet het.
Dit was ’n opregte gebed, en heeltemal op sy plek en tyd.
Maar God het daardie gebed doelbewus nie verhoor nie omdat Jesus Christus die beker van die kruisdood moes drink sodat ons nie nodig gehad het om dit te drink nie.
Jesus se gebed is nie verhoor nie, sodat ons gebede die reg kon hê op verhoring.
Deur die kruisdood het ons toegang gekry tot die genadetroon van die Here – ook deur ons gebede.
Selfs na die hemelvaart het ons steeds die hulp en leiding van God in ons gebede, want die Heilige Gees word as direkte gevolg van die kruisdood na ons toe gestuur.
Langs die gebed gesien, is die werk van die Heilige Gees om ons wat uitverkore is te leer bid.
As ons bid, is dit in die eerste plek die Heilige Gees wat ons die vrymoedigheid gee om in die gebed voor ons hemelse Vader te gaan kniel.
Moses se gebed is toe tog ten volle verhoor! Van die dag toe Moses gebid het, tot die dag toe hy gesterf het, het hy Kanaän nie ingegaan nie. Maar tog kry ons Moses later binne-in Palestina – op die berg van verheerliking.
Ons lees in Matteus 17 dat Jesus en drie van sy dissipels op ’n hoë berg geklim het. En dan volg die besondere woorde:
En kyk, daar verskyn aan hulle Moses en Elia in gesprek met Jesus!
By daardie geleentheid was Moses en Elia gesante wat deur die Vader na sy Seun Jesus Christus toe gestuur word om Hom voor sy dood te gaan versterk.
Met daardie geleentheid is Moses se gebed heeltemal vervul, want al was dit na sy dood, hy was lewend in die land Kanaän.
So is daar baie gebede wat ons bid wat eers later ten volle verhoor word.
In ons tyd is daar byvoorbeeld so ’n gebed wat op verhoring wag, naamlik die gebed van die siele onder die altaar (Op. 6:9).
Dis die mense wat op die aarde doodgemaak is omdat hulle in die Here Jesus geglo het en aan sy getuienis vasgehou het.
Hulle bid in die hemel: Hoe lank nog, Here?! Hulle smeek die Here dat Hy hulle bloed op die aarde moet wreek.
Die Here antwoord hulle dat hulle nog moet rus, want daar is nog mense op die aarde wat moet sterf ter wille van sy Naam.
Eers wanneer die getal van hierdie mense vol is, sal Hy die gebed om wraak verhoor.
Vandag het die Here ons verryk met die verkondiging van sy Woord en met sy seën wat Hy voor en na elke erediens oor ons uitgespreek het.
Hy het ons weer verseker van die vergifnis van sondes en van al die weldade van die kruis.
Hy het ons ook weer daarvan verseker dat ons met vrymoedigheid mag bid, en mag weet dat ons gebede verhoor word.
Ons het baie dinge om voor te bid.
Eerste moet ons die Here dank vir sy genade dat ons weer vandag op ’n besondere manier gemeenskap met Hom kan hê in die twee eredienste, en deur Hom verseker word van die vergifnis van ons sondes.
Daarby behoort ons Hom te dank vir sy versorging van ons gemeente deur die jare. Ons moet ook bid vir sy seën oor ons in die toekoms.
Ons moet ook bid vir die wederkoms.
Ons moet bid dat die koninkryk van God in sy volmaaktheid en finale vervulling mag kom – sodat die Here Jesus sy gelowiges op die aarde kan kom versamel.
Ons moet ook soos Moses bid dat ons in die beloftes van die Here mag ingaan – in ons geval dat ons op die nuwe aarde mag wees, en saam met die heiligheid van God daar mag woon.
U moet onthou dat die Here Jesus se kruisdood oordeel en genade preek.
Genade soos wat ons dit die afgelope jare ervaar het, en soos wat ons dit ook weer aan die Nagmaalstafel belewe het.
En oordeel oor die wat op sy liefde trap, en wat sy eis om Hom as God te aanbid, weerstaan.
Wees dan gewaarsku, en gaan u lewe in met die genade van die Here Jesus saam met u.
Aanbid die Here in waarheid en in opregtheid.
Lewe so dat u gesigsveld nie net beperk is tot die hier en die nou van die lewe nie.
Kom ons rig ons visier op die Here se eer, en op die hiernamaals wat kom. Kom ons smeek die Here voortdurend om in sy rus te mag ingaan.
Skrifberyming 28B (10-2)
Datum: 7 Maart 2004 (oggend)