Vroue sê nee vir die tipes Harvey Weinstein in die voedselbedryf - Ander - 2021
Vroue sê nee vir die tipes Harvey Weinstein in die voedselbedryf
Terwyl die epidemie van seksuele teistering in Hollywood, mededingende sport en ander bedrywe steeds opslae maak, was dit nog altyd 'n oop geheim in die voedselbedryf; vra net die vroue wat in kombuise en eetkamers regoor die land werk. Julia Child het moontlik 'n voedselrevolusie in die sewentigerjare veroorsaak, maar vroue was nie die belangrikste begunstigdes nie.
Die vrouebeweging, wette teen diskriminasie en opleidingsprogramme vir seksuele teistering in korporatiewe ondernemings het ons laat dink dat dinge anders sou wees in hierdie dapper nuwe kookwêreld, maar dit was ons manlike eweknieë wat kosberoemdes geword het, restaurante geopen het en 'n baie suksesvolle loopbaan gehad het. Vroue is egter oorgedra na tweederangse rolle-ja, daar was uitsonderings soos Alice Waters, ens.-en swyg in stilte in omgewings waar geïnstitusionaliseerde vrouehaat, seksuele misbruik en geslagsgebaseerde loondiskriminasie die werkplek meer na 'n slagveld laat voel as na 'n passie vir kos.
Vier dekades later is die restaurantbedryf steeds 'n broeikas wat deur testosteroon aangedryf word en wat geslagsvooroordeel, onreg en seksuele teistering bevorder of ignoreer. Nêrens is hierdie wanbalans meer duidelik as in kombuise nie vroue vul amper 19 persent van die sjefsposisies. Soos die beroemde sjef Tom Colicchio het onlangs in 'n ope brief aan manlike sjefs gesê, 'Iets is hier gebreek. Die onlangse 'onthullings' van hewige teistering in die restaurantbedryf was nie juis 'n skok vir die vroue wat daarin werk nie. Of die mans, vir die saak. "
Die "agterkant van die huis" is nog steeds 'n bastion wat deur mans gedomineer word, waar seksueel eksplisiete beledigings, seksuele dwang, finansiële afpersing en selfs aanrandings deel uitmaak van 'n kultuur waar vroue slegs as gevolg van hul seks geobjektiveer en as minder gekwalifiseerd beskou word. Wee elke vrou wat dit waag om mishandeling aan te meld, terug te veg, beskerming te soek of om terugbetaling te eis - vergelding is meer as net 'n bedreiging; voorbeelde daarvan is wydverspreid, en die meeste vroue in die bedryf het dit persoonlik gesien. Hierdie situasie bestaan ​​om baie redes, maar die kern is die gebrek aan vroulike leierskap, die ondoeltreffendheid van beskerming teen diskriminasie en seksuele teistering en die volharding van die Neanderthaler-gesindheid oor geslag.
Hoewel vroue voedseldienswerkers verteenwoordig 52 persent van die arbeidsmag van die nasionale restaurantbedryf, Statistieke van die National Restaurant Association toon dat slegs "33 persent van die Amerikaanse restaurante is die meerderheid in besit van vroue en ... nog 15 persent is ewe mede-besit van vroue en mans. " En totdat daar meer vroulike sjefs, restauranteienaars en bestuurders in die hele bedryf is, sal ons voortgaan om wanbalanse in die krag te sien wat vroue in die gedrang bring en 'n kultuur te skep wat slegte gedrag verskoon.
Die gebrek aan wettige of administratiewe beskerming leer vroue dat hulle min opsies het as hulle hul werk wil behou of op die trappe wil klim. As hulle kla, loop hulle risiko vir vergelding, swartlys en ander vorme van professionele sabotasie, maar as hulle bly en swyg, beskerm vroue uiteindelik die oortreders van hul mishandeling en dra hulle by tot 'n giftige werkplek. Die langtermyn-effek van hierdie soort stres is demoraliserend, vernietig die selfbeeld van 'n vrou en dwing haar om 'n kulinêre weergawe van gehawende vrouesindroom te verduur.
As gevolg hiervan gee vroue in groot hoeveelhede dikwels op en verlaat die restaurantbedryf omdat hulle weet dat hulle, ongeag hul talent, nooit dieselfde geleenthede as mans sal kry nie. As hulle besluit om te bly, volg hulle loopbane as skrywers, onderwysers, PR -konsultante of konsultante, eerder as om die helse toestande wat in restaurante tipies is, te verduur. Maar dit is tyd dat dit verander.
Een vrou alleen kan groot dinge doen, maar saam kan ons lewens verander en die voedselbedryf verander, en die eerste stap is om ons stem te laat hoor. Om hierdie proses te begin, kom vroue van regoor die voedselbedryf op Woensdag 15 November bymekaar in Washington, DC, op 'n oop forum wat bedoel is om seksuele teistering en vrouens in die werkplek te lig. "Daar is geen rede waarom restaurante vrygestel moet word van die behandeling van werknemers met respek en professionaliteit nie," sê Kristen Hartke, 'n lid van die professionele organisasie Les Dames d'Escoffier en 'n mede-organiseerder van die geleentheid, wat dit as 'n geleentheid beskou om die bespreking na 'n openbare forum te bring waar vroue nie net hul verhale kan deel nie, maar ook advies en ondersteuning kan kry.
Vroue word aangemoedig om deel te neem aan 'n lewendige bespreking oor ons regmatige plek as kulinêre professionele persone. Die geleentheid word gesamentlik vervaardig deur Vroue -sjefs en restaurateurs en Les Dames d'Escoffier se DC -hoofstuk. Dit is bedoel om 'n stadsaalbespreking te wees en sal gemodereer word deur Nycci Nellis van Federal News Radio's Foodie and the Beast met 'n paneel wat die volgende insluit: skakelbeampte Simone Rathlé van Simoneink; Washington Post verslaggewer Maura Judkis; Washington-sjef-restaurateur Ruth Gresser van Pizzeria Paradiso; direkteur van menslike hulpbronne Clare Parker van Neighborhood Restaurant Group; eienaar en psigoterapeut Jihan Madyun van The Fulfillment Project; en ander paneellede wat genoem moet word.
Summer Whitford is redakteur van DC en 'n bydraer tot kos, drank en reis by The Daily Meal, en deel wat koel en warm is in die eetkamer van die DC -omgewing. As sy nie vir The Daily Meal skryf nie, bestuur sy haar onderneming, The Food and Wine Diva.
'N Vrae en antwoord sal volg op die paneelbespreking. Die opbrengs van hierdie geleentheid ondersteun die beurs-, mentor- en opvoedkundige programme van Les Dames d'Escoffier's DC hoofstuk.
Lokaal: Die Hill -sentrum
Plek: 921 Pennsylvania Ave SE, Washington, DC 20003
Kaartjieprys: $ 10 per persoon
Kaartjies: Kaartjies kan aanlyn gekoop word via EventBrite of Facebook
Hier neem Lydia Forson 's Moesha 's ' $ ex Te Huur ' Onderhoud wat sy op CNN toegestaan ​​het
Dit was 'n uiters moeilike stuk om te skryf, want daar is soveel lae in hierdie gesprek, soveel mense vir wie ek 'n stem wil gee en ander wat ek nie wil aanstoot gee nie.
Maar probeer maar, daar is nie genoeg ruimte om al die onderwerpe rondom hierdie onderwerp te behandel nie, en ek het tot die gevolgtrekking gekom dat ek weer verkeerd verstaan ​​sou word.
Ek is seker dat baie van u die kort snit van Moesha gekyk het waarom sy besluit om met getroude mans uit te gaan.
Vir baie van u was u onmiddellike reaksie woede en afsku oor die dinge wat sy te sê het, wat verstaanbaar is as dit 'n lewenstyl is wat u nie ken nie.
Maar vir ander was daar geen verrassings nie, sy het net 'n lelike waarheid blootgelê wat ons so hard probeer wegsteek het.
En natuurlik is die verontwaardiging deur sosiale media gevoel, veral deur hardwerkende vroue wat voel dat haar kommentaar hul harde werk bederf. Om eerlik te wees, ek glo dat sy haar waarheid gepraat het, en alhoewel dit as 'n veralgemening gekom het, was ek nie ontsteld nie omdat ek nie gedink het dat haar werklikheid myne weerspieël nie.
Dit was ook 'n geleentheid vir diegene wat altyd die sukses van 'n vrou aan die mans in haar lewe toegeskryf het, om hierdie posisie te herbevestig, en mense het weer 'n vrou geroep wie se sukses volgens haar nie deur harde werk was nie.
Dit het 'n stryd geword van - die vroue wat hard gewerk het vir hul geld, en diegene wat daarvoor afhanklik was van mans. Die ironie was egter dat ek tot dan toe nog nooit soveel mense so hard gehoor het oor hardwerkende vroue in Ghana nie, alhoewel hulle altyd bestaan ​​het. Soveel name van vroue wat in die verlede deur baie beskuldig is dat hulle presies gedoen het wat Moesha doen, word ons skielik geprys en as voorbeeld gebruik om dit na te volg.
Die waarheid is dat Moesha gedoen het om 'n blikkie wurms oop te maak en ons te dwing om die inhoud daarvan op te eet. Maar haar onderhoud het baie mense blootgestel laat voel.
Noudat die geraas afgeneem het en ons hopelik nie meer in ons gevoelens is nie, kan ons 'n eerlike gesprek voer oor die werklikhede waarmee Ghanese vroue te kampe het?
En hierdie werklikheid is nie net tot Ghana beperk nie, dit is iets wat in ander dele van die wêreld gebeur- daarom kan ek skynbaar nie die skynheilige snars van Amanpour oorwin oor sommige van die dinge wat Moesha te sê gehad het nie.
Webwerwe soos sugardaddy.com, meetrichsugardaddies.com, sugarbabes.com en 'n lang lys wedstryddienste vir ouer ryk mans en jong aantreklike jong vroue bestaan ​​al jare oor die hele wêreld.
Ek sal dus 'n bietjie verbaas wees as Amanpour wil hê ons moet glo dat sy nog nooit van hierdie soort reëling gehoor het nie.
In werklikheid is seekarrangement.com op CNN verskyn. Lees HIER
Die enigste verskil tussen die vroue in hierdie situasies is dat, soos sommige dit doen om 'n luukse leefstyl te bekostig, daar sommige is wat dit meer uit nood eerder as uit begeerte doen.
Want as daar 'n wanbalans in die sosiale struktuur is, sal daar sekerlik diegene onderaan die voedselketting wees.
En diegene wat benadeel word, word nie beperk deur ras, geslag, ouderdom of selfs godsdiens nie; daar sal altyd 'n wanbalans wees waar die een groep meer mag oor die ander het, vanweë die samestelling van die samelewing.
Nou in 'n ontwikkelende land soos Ghana, waar armoede voorkom, moet mense twee keer so hard werk om die basiese benodigdhede te bekostig, laat staan ​​luukshede, en met nie-bestaande werk en geleenthede, gaan mense uit desperaatheid na uiterstes om te oorleef.
Dit is die rede waarom soveel jong mans internetbedrog beoefen (419) en vir baie jong meisies ruil sekz vir geld omdat dit skynbaar baie moeite en moeite verg.
En dit is waaroor ek wil hê dat ons 'n oop gesprek moet voer.
Laat ons nie voorgee dat sekz nie geleidelik 'n transaksie -geldeenheid geword het wat gebruik word om goedere en dienste te koop nie.
Vir baie jong meisies wat nie die luukse van 'n finansieel stabiele huis en ondersteuning het nie, word hulle gedwing om dit as 'n lewensvatbare manier te sien om vooruit te gaan in die lewe.
Selfs die paar uit goeie huise is ook nie immuun hierteen op werkplekke en in ander lewensgebiede nie.
Nou voordat ek verder gaan, is dit belangrik om daarop te let dat hierdie stuk nie handel oor die baie seksueel bevryde vroue wat gewillig sekse verruil vir gunste nie, die vroue wat kies om so te leef om 'n sekere luukse leefstyl te ondersteun of diegene wat dit gekies het omdat dit 'pret' is ".
Dit gaan oor diegene wat nie hul verhale kan deel nie, omdat hulle dit meer doen uit die noodsaaklikheid as uit gebrek, diegene wat vasgevang voel omdat dit die enigste manier is om te oorleef, dit is diegene wat ek 'n stem wil gee .
Vir baie is dit 'n donker deel van hul lewe. Hulle wil eerder maak asof dit nie bestaan ​​nie, 'n deel wat hulle wens, het nie gebeur nie; kry 'n promosie, slegs 'n paar sal erken.
Selfs vir diegene wat nog nooit hierdie pad geloop het nie, het hulle op 'n stadium met die idee gepeuter, gesukkel om nee te sê en soms amper toegegee, want in byna elke fase van hul lewens noem ek dit 'voorwaardelike vooruitgang' ( Dit is wanneer voorwaardes ingestel word op harde werk vir enige vordering, of dit nou grade, poste, ensovoorts is) om hulle vinnig by al hul behoeftes te voorsien.
Vir hierdie vroue word hul omstandighede dikwels deur mans gestel, en vir die hardwerkende vrou wat nie hierdie druk wil toelaat nie, word dit onnodig moeiliker om u doelwitte te bereik.
Vir baie van hierdie vroue is die verontwaardiging oor die kommentaar van Moesha omdat sy 'n deel van hul lewens dra waaroor hulle meestal skaam is en asof hulle nie soos 'n eerbewys op haar bors bestaan ​​nie.
Veral vir die alleenstaande moeder wat in 'n verhouding vasgevang is omdat sy nie finansieel onafhanklik is nie en haar kind moet voed, of die universiteitstudent wat by haar baas geslaap het omdat hy die 10de persoon was wat dit geëis het en van werk gesoek was, kontant vasgemaak en uitgeput besluit sy net om toe te gee, of selfs die vrou wat haar liggaam verruil het in ruil vir basiese benodigdhede soos kos en klere.
En dit is waarom Oprah se Golden Globe -toespraak so belangrik was toe sy die talle vroue wat swyg oor seksuele teistering, beklemtoon omdat hulle monde het om te voed.
Maar dit is nie net 'n verhaal wat die vermaaklikheidsbedryf raak nie. Dit is een wat enige kultuur, aardrykskunde, ras, godsdiens, politiek of werkplek te bowe gaan. Daarom wil ek vanaand dank betuig teenoor al die vroue wat jare lank mishandeling en aanranding verduur het omdat hulle, net soos my ma, kinders gehad het om te voed en rekeninge om te betaal en drome om na te streef. - Oprah se Golden Globe -toespraak 2018
Ons kan altyd redeneer dat hierdie vroue nog altyd 'n keuse gehad het, niemand het 'n geweer op hul kop gesit nie en hulle kon die eerlike en moeilike pad gekies het.
Maar realisties het die keuse sy eie gevolge en kan dit niks waarborg nie - byvoorbeeld hoeveel gevalle van seksuele teistering jaarliks ​​ongestraf bly, hoeveel dosente op kampusse opgeskort word, hoeveel briljante studente elke jaar misluk omdat hulle dit nie gedoen het nie ' t "ingee"?
Die #metoo -veldtog in Hollywood het die werklike gevare blootgestel wat vroue deurmaak as hulle NEE sê.
Harvey Weinstein, die top -uitvoerende hoof van Hollywood wat beskuldig word van seksuele teistering, het sy posisie gebruik om baie loopbane dood te maak, te intimideer en te manipuleer, sodat 'n meerderheid net ingegee het omdat dit baie makliker was as om te veg. Hy het die geld, mag en invloed gehad om jare lank hiermee weg te kom.
Dus, in Ghana, hou dit van of nie, bevoordeel die stelsel nie noodwendig vroue nie, en die blootstelling van Joy FM oor die onderwerp het aan die lig gebring dat baie vroue, net soos dié in Hollywood, hierdeur sukkel. Lees HIER
En ja, daar is vroue wat die moeilike manier gekies het, en hulle pogings moet geprys word, maar dit verander nie die feit dat hulle byna elke draai aan hierdie voorwaardes voldoen het nie.
Dit verander nie die feit dat die afwyking van hierdie voorverstellings beteken dat hulle twee keer so hard moes werk om dit te bereik nie.
Dit verander nie die feit dat hulle allerhande giftige werksomgewings en mishandeling moes trotseer weens hul weiering.
Dit verander nie die feit dat hierdie probleem van voorwaardelike vooruitgang bestaan ​​nie.
Dit verander nie die feit dat sommige vroue nie altyd die krag, gevoel van veiligheid en waarde, moed en vertroue in hulself het om van hierdie stelling weg te gaan nie.
Moesha is wat gebeur as ons voorgee dat daar geen probleem is met gelykheid nie, as ons jong meisies beperk tot hul 'plek in die samelewing', as ons die onderwerp seks-for-job vermy, as ons nie wil hê nie die regte gesprekke oor hoe die lewe vir 'n jong vrou in Ghana lyk.
Hierdie gesprek is dus nie swart en wit nie, dit is baie grys gebiede en dit is nie so eenvoudig as om op die moeilike of maklike manier te kies nie.
Vir baie vroue probeer hulle deur die troebel waters navigeer in die hoop om dit te bereik sonder om hulself in die gedrang te bring, maar besef dat daar op elke punt 'n wedstryd gespeel moet word om te oorleef.
Hulle verstaan ​​dat hulle soms die gevaarlike spel van hartlik teenoor 'n man wat hulle nie hou nie, sal moet speel, sodat toevallige flirten sy belangstelling kan behou om te kry wat hulle wil, en dit kan steeds nie hul integriteit in die gedrang bring nie. .
Dit is 'n moeilike en uitputtende spel, maar baie vroue voel vasgevang daarin, want as hulle deur die stelsel benadeel word, verseker hulle harde werk, kwalifikasies, gewoonlik nie veel nie.
En ons is woedend genoeg om seker te maak dat jong meisies nie hierdie besluite hoef te neem nie, dat jong meisies dit nie 'n lewenswyse aanvaar nie, dat vroue nie hoef te skrik elke keer as hulle sit nie. af vir 'n werksonderhoud of vra 'n man om 'n guns.
Hoe werk ons ​​daaraan om 'n gelyke speelveld te skep, aangesien 'n vrou se harde werk genoeg is om haar die sleutels van die deur te kry?
Hier neem Lydia Forson 's Moesha 's ' $ ex Te Huur ' Onderhoud wat sy toegestaan ​​het op CNN
Dit het 'n stryd geword tussen die vroue wat hard gewerk het vir hul geld en diegene wat daarvoor afhanklik was van mans. Die ironie was egter dat ek tot dan toe nog nooit soveel mense so hard gehoor het oor hardwerkende vroue in Ghana nie, alhoewel hulle altyd bestaan ​​het. Soveel name van vroue wat in die verlede deur baie beskuldig is dat hulle presies gedoen het wat Moesha doen, word ons skielik geprys en as voorbeeld gebruik om dit na te volg.