Skielik verkry Retinale Degenerasie Sindroom (SARDS) by Honde | Troeteldiere Huishouding
Oor die jare het ek 'n top tien lys van my mees veragte siektes ontwikkel. Diegene wat hierdie lys maak, is geneig om siektes te wees wat onbehandelbaar is, en laat my hulpeloos toe om my pasiënt op te los. So is die geval met die Skielike Verworwe Retinale Degenerasie Sindroom (aka, SARDS). Behalwe dat dit onbehandelbaar is, is die oorsaak van SARDS onbekend. (Nota aan leser: hoe minder bekend is oor 'n siekte, hoe langer is die naam van daardie siekte.)
SARDS is 'n middeljarige siekte by honde, en ongeveer 60% van geaffekteerde honde is vroue. Enige ras is vatbaar, maar Dachshunds, Miniature Schnauzers, Pugs, Brittany Spaniels, Malteses, Bichon Frises, en gemengde rasse honde is besonder bedreig.
SARDS beïnvloed die dunlaagse retinas wat visuele insette ontvang en dan via die optiese senuwee hierdie inligting na die brein vervoer. By honde met SARDS ondergaan die fotoreceptore (stokke en keëltjies) en moontlik die senuweelvesellae binne die retinas degeneratiewe veranderinge. Die eindresultaat is volledige blindheid. Hierdie veranderinge is mikroskopies van aard - mens kan dit nie opspoor deur 'n basiese oogeksamen te doen nie. Daarom word die diagnose van SARDS gemaak op grond van die pasiënt se geskiedenis, die teenwoordigheid van gedeeltelik blindheid in beide oë, normale verskynsels en kenmerkende veranderinge op 'n electroretinogram (ERG). Die ERG is 'n toets wat gebruik word om fotoreseptorfunksie te evalueer en word uitgevoer deur veeartse wat spesialiste in oogheelkunde spesialiseer.
Dit is teoreties dat SARDS 'n outo-immuun siekte is waarin 'n onbehoorlike immuunstelsel die liggaam se eie normale selle aanval. Dogte met SARDS wat immunosuppressiewe terapie ontvang het (die behandeling van die keuse vir outo-immuun siektes) het nie 'n duidelike verbetering in algehele uitkoms getoon in vergelyking met onbehandelde honde.
Alle honde met SARDS ontwikkel:
Volle en permanente blindheid oor 'n vinnige kursus (gewoonlik dae na weke)
'N Versuim om lekkernye op te spoor
Gedurende die weke en maande wat hul blindheid voorafgaan, ervaar die meeste SARDS-geaffekteerde honde ook 'n duidelike toename in eetlus en / of dors met daaropvolgende gewigstoename en veranderinge in urinêre gedrag.
Toets vir hormonale wanbalanse (diabetes mellitus, Cushing se siekte) wat klassiek hierdie simptome veroorsaak, word gewoonlik nagestreef en kom gewoonlik leeg. Savvy veeartse oorweeg die moontlikheid van SARDS voordat verlies van visie sigbaar word. In die meeste gevalle is dit nie tot visie dat die diagnose van SARDS verdink word nie.
Wanneer 'n hond SARDS ontwikkel, word 'n beduidende aanpassingsperiode benodig vir almal wat betrokke is. Stel jou voor dat jy met 'n nuwe blinde hond gaan wat bedel vir kos, onophoudelik drink, en groot hoeveelhede urineer (al die water moet iewers heen).
'N Studie, gepubliseer in die Tydskrif van die Amerikaanse Veterinêre Mediese Vereniging, van langtermynuitkomste by honde met SARDS, het 100 mense wat met SARDS-geaffekteerde honde woon, ondersoek. Benewens blindheid, het die meeste honde na verwagting verhoogde dors, urine-uitset en eetlus, asook gewigstoename. Verhoogde aptyt was die enigste een van hierdie simptome wat in die loop van een jaar na die SARDS-diagnose toegeneem het.
In hierdie studie het 22 van die 100 honde 'n soort behandeling (kortikosteroïede, voedingsaanvullings, melatonien en / of doxycycline) vir hul blindheid ontvang. Geen ervare verbeterde visie in reaksie op terapie nie.
Agt-en-sewentig persent van die honde het gematigde tot uitstekende navigasievaardighede in hul huishoudelike omgewings gehad, en 81% het gematigde na uitstekende navigasievaardighede binne hul werfomgewings. Van die mense wat ondervra is, het 28% gerapporteer om spesiale voorskrifte vir hul honde te maak, soos die gebruik van babahekke, heinings en opritte, mattepaadjies na belangrike plekke, en ouditiewe leidrade of geure om sekere plekke te identifiseer.
Sewe en dertig persent van die respondente het berig dat die verhouding met hul hond eintlik verbeter het ná die SARDS-diagnose. Die skrywers van die studie het georiënteer dat die verhoogde tyd en betrokkenheid wat nodig is om vir 'n blinde hond te sorg, verantwoordelik wees vir die verbetering van die menslike dierverbinding. Slegs 17% het berig dat die verhouding met hul hond versleg.
Ses-en-sewentig persent van die respondente het die kwaliteit van hul hond se lewe gerangskik om matig tot uitstekend te wees. Slegs nege honde is na berig word 'n swak lewensgehalte. Van die 100 mense wat ondervra is, het 95 aangedui dat hulle genadedood sou ontmoedig as hulle ander aanbeveel om vir honde met SARDS te sorg.
Hierdie studie bied werklike opheffende resultate. Alhoewel aanpassing aan 'n hond se verlies van visie gewoonlik vlot verloop, faktor in die ander SARDS simptome en die uitdaging om lewensgehalte vir alle betrokkenes te handhaaf, styg aansienlik. Honde en die mense wat van hulle hou, kan ongelooflik aanpasbare wesens wees!