Ek lees weer in Willem Nicol se boek, In die hande van die Pottebakker, hoe hy waarsku oor gevaarlike uitdrukkings soos: “Gee jouself aan God oor; bely eers jou sonde; jy moet geloofsekerheid hê omgered te kan word; jy moet Jesus aanneem; jy moet seker wees jy bedoel dit as jy vir Jesus sê jy neem Hom aan; jy moet glo.” (2008:53). Willem dui hier aan hoe die ekkigheid, soos hy dit noem, in die godsdiens in gesluip het. Wat ook al met my gebeur, my redding, my geloofsgroei, my heiligmaking, hang in ‘n sekere sin van mý af, die ekkige ek en wat ek daaromtrent doen. Willem Nicol meen dat ons kreatiewe taal nodig het om ons hiervan te bevry.
Het ons egter die wil om van hierdie teologiese denke bevry te word. Dit kom sit so lekke in my ego wanneer ék kan vertel hoe ék in my geestelike lewe gegroei het. Voed ons nie in ons gemeentes hierdie ekkigheid nie? Ek dink aan ons eie gemeentebeplanning waarmee ons die afgelope maande mee besig was. Vir sommige is dit verskriklik belangrik dat ons goeie planne moet maak. Ander steur hulle weer nie veel daaraan nie want hulle doen in elk geval wat hulle wil. In beide gevalle is die gevaar dat die “ekkigheid” die drywer is. Ons goeie planne sal vir ons sukses waarborg.
Die een manier om van die ekkigheid los te kom is om in stilte net by God te sit. Hy sal jou van die ekkigheid stroop, soos ‘n ui, laag vir laag.