Posted by Paul Joubert on Thursday, September 24, 2015 Under: Afrikaans: Kortverhale
In sy sak het Gert 'n stukkie skraper en een vuurhoutjie gehad. Maar toe doen hy 'n ding wat my laat ys dat daar nooit koffie sy kom nie. Hy vat sy knipmes, druk die "mêtjie" op sy veldskoenpunt en "split" hom. Gelukkig bars die kop van die vuurhoutjie ook middeldeur en daar het ons toe twee vuurhoutjies. Die een maak die vuurtjie en die ander word sorgvuldig gebêre vir later. Solank die swartblik op die vuur gestaan het, het Gert in sy sak gekrap en sy koffie uitgehaal. Toe hy dit oopmaak, sak my moed, want daar was geen koffie in nie, net 'n stukkie skaapvel met die hare nog so daaraan. Hy beduie dat hy altyd die vel in sy koffieblik hou. as hy nie meer koffie het nie, sê hy, kan hy nog een maal koffie maak. Hy begin skud die vel oor die blik, slaan dit sorgvuldig op sy hand oor die water uit en 'n stywe treksel val uit die hare. "Die-die koffie is sommer reg," sê hy tevrede en begin dit roer met 'n stokkie wat hy argeloos op die grond optel. "Jy-jy kan uit die bottel drink en ek sal sommer die blik vat."
Next post: Pluis
Previous post: Veerpen Verse
Tags: die-aader-naait-deer a.a.j. van niekerk honderd jaar van afrikaanse kortverhale abraham h. de vries