USS Nightingale II - Geskiedenis Podcasts - 2021
USS Nightingale II - Geskiedenis
(SP-523: dp. 14; 1. 46 '; b. 16'; dr. 2'0 "; s. 13,9 k; kpl. 11; a. 1 1-pdr., 1 mg.)
Nightingale, 'n motorboot wat deur C. W. Ferguson, Groton, Conn., Gebou is, is op 11 Junie 1917 deur die Vloot van J. L. Hubbard Groton verkry en in opdrag van 29 Junie 1917 te Newport, Ens. Franklin Farrel in bevel.
Nightingale, wat in die 2de vlootdistrik was en in Newport RI gebaseer was tydens die Eerste Wêreldoorlog, het gedurende die herfs die eksperimentele duikbootsone by New London gepatrolleer, kommersiële vaartuie ondersoek vir distrikslisensies en afwisselende pligte met landdros (SP-143), patrolleer die hawe ingang. Op spesiale diens op 18 September het sy met 'n Chileense sub -eiland van die eiland geëis. Nightingale het voortgegaan met patrolliediens en het alle e -verkeer vanaf die eksperimentele sone op 31 Oktober gestuur en van 11 November na Fishers Island Sound verskuif. Verlig deur Daraga (SP-43) op die 13de, het sy daarna diensplig gewissel met Daraga buite New London, Fishers Island, en Stonington, Conn., En later by landdros (SP-143) en Kingfisher (SP-76).
Nightingale gaan voort met patrollie tot 8 September 1919 toe sy buite diens gestel is. Sy is op 15 Desember 1919 verkoop aan G. A. Ford Yachts Ageney, New York.
'N Swart -wit foto van Florence Nightingale wat direk na die kamera kyk, dra sy 'n enjinkap.
Alhoewel Nightingale se loopbaan die ster van haar verhaal is - die grondlegger van moderne verpleegkunde is 'n ongelooflike eer - is die omvang en aard van haar werk 'n bietjie anders as wat gesê word. Sy verhaal word veral onthou as The Lady with the Lamp, 'n koesterende engel wat siek soldate gehelp het.
Florence Nightingale publiseer meer as tweehonderd literatuurstukke wat hoofsaaklik op medisyne fokus. Sy het haar grootste impak gemaak deur haar boek Notes of Nursing. Joan Quixley van Nightingale School of Nursing het geskryf:
"Die boek was die eerste in sy soort wat ooit geskryf is. Dit het verskyn in 'n tyd toe die eenvoudige gesondheidsreëls eers bekend geword het, toe die onderwerpe van kritieke belang was, nie net vir die welstand en herstel van pasiënte nie. , toe hospitale besmet was met infeksie, toe verpleegsters nog steeds hoofsaaklik as onkundige, onopgevoede persone beskou is.
Baie van wat sy geskryf het, is om te leer deur haar reishospitale. In 1854 bring haar werk haar en agt-en-dertig ander verpleegsters na die Britse kamp in die Krim, 'n gebied met 'n ontsaglike hoë dodetal. By haar aankoms was die rede vir Nightingale duidelik.
Baie van die werk wat as 'onder' dokters beskou word, insluitend skoonmaak, higiëne en onderhoud, is heeltemal geïgnoreer. Sy en die hulp van die verpleegsters wat die minste beseer is, en honderde skropborsels, het sy en haar verpleegsters die gebied skoongemaak.
Mans wat in hul eie ontlasting in onrein beddens vasgesit het, is skoongemaak en lakens gewas. Dokters en militêre beamptes protesteer teen die vroue wat in hul hospitaal ronddwaal en mans beveel om self skoon te maak - insluitend die hoë onderhoudsversoek om hul hande te was - nie net omdat hulle vroue is nie, maar ook omdat hulle dit onnodig beskou het.
Nightingale het haar werk uitdagend voortgesit en later in 'n brief geskryf:
'Mense sê dat soldate malers is en 'n gewonde man na agter dra om uit die geveg te kom. My ervaring van soldate is dat hulle weer in die stryd sal teruggaan om 'n neergestorte kameraad of hul gewonde offisier te vind - en weer saam te veg om hom saam te bring - of soos hulle dikwels hul eie lewens agterlaat.
Mag ek hulle waardig wees! "
Die mans beskou haar as 'n moederfiguur, en hulle as haar seuns. Hulle het haar met liefde onthou, baie het haar later in die lewe geprys.
Alhoewel haar tyd op die Krim die meeste onthou word vir haar interaksie met die soldate, fokus Nightingale baie van haar arbeid op statistiek. Sy was 'n slim vrou, en sy het geweet dat sy dit nie alleen kon doen nie. Sy bestee nogal 'n rukkie van haar tyd aan interaksie met die pers om aandag te vestig op die lot van soldate en gebruik haar verbindings om haar saak op te hef.
Deur die statistieke wat sy versamel het, te deel, toon sy die gruwelike sterftesyfer en onthul dat, saam met beserings uit die oorlog, baie soldate aan die onhigiëniese toestande van die kampe gesterf het. Haar werk het 'n revolusie in die idee gemaak dat sosiale verskynsels wiskundig gemeet en ontleed kan word. Sy was 'n baanbreker in die versameling, tabulering, interpretasie en grafiese vertoning van beskrywende statistieke. Sy sou in 1858 die eerste vroulike lid van die Royal Statistical Society word.
Een van haar biograwe, Mark Bostridge, het oor haar gesê:
'Net soos almal is ek opgevoed in die sentimentele legende wat haar as 'n bedieningsengel en 'n verpleegster beskou, en natuurlik was sy nooit 'n verpleegster nie, behalwe in 'n baie beperkte sin. Sy het 'n kort tydperk in Duitsland voor die Krimoorlog basiese verpleegopleiding gehad, en toe sy by die Krimoorlog kom, het sy amper niks verpleeg nie en daarna nooit verpleegkunde nie. Om aan haar as 'n verpleegster te dink, is so 'n belaglike ding. Wat sy was, is 'n wonderlike verpleegteoretikus. "
Dit blyk inderdaad die geval te wees. Na die oorlog keer sy terug huis toe om onderrig te gee en saam met politici te werk. In kennis gestel deur haar tyd op die Krim, het sy haar energie op die armes toegespits en geglo dat hulle verdien dat hospitale aan dieselfde standaarde voldoen as dié van die rykes. Sy het geskryf oor die waardigheid wat alle siekes behoort te bied, en baanbrekersmetodes wat ons nou as gesonde verstand beskou, insluitend om seker te maak dat pasiënte diegene kan sien wat met hulle praat.
Sy het moontlik meer deernisvol geword nadat sy self siek geword het terwyl sy op die Krim was. Sy het die res van haar lewe deurgebring met chroniese pyn en wat ons nou ken as chroniese moegheidsindroom, wat dikwels van die bed af werk.
Gedurende haar lewe is daar min bewyse van Nightingale se seksuele verhoudings met enigiemand. Daar is egter 'n paar aanduidings dat sy moontlik 'n romantiese verhouding met vroue gehad het, soos sy geskryf het:
"Ek het saam met Engelse gravines en Pruisiese plaasvroue in dieselfde beddens gewoon en geslaap. Geen vrou het meer passies onder vroue as ek nie."
Dit is heeltemal redelik om aan te dui dat Nightingale moontlik 'n lesbiese was, maar haar skryfwerk was algemeen in die tyd en bevat min voorbeelde van enige verhoudings. Of sy nou lesbies was of nie, sy was heel waarskynlik aseksueel. Daar is baie rekords van haar gevoel dat sy ontkoppel is van seksuele aantrekkingskrag, en daar is geen bewys dat sy 'n seksuele verhouding aangegaan het of selfs aangegaan het nie. Ongeag die kombinasie van identiteite wat sy gehad het, dit is maklik om te sien dat sy vreemd was.
As sy na haar lewe kyk, is dit moeilik om haar in enige etiket te pas. Dit is onvanpas om haar 'n feministiese ikoon te noem as sy vroue ontmoedig het om toesprake te hou, maar om haar 'n anti-feminis te noem na al die tyd wat sy bestee het om seksistiese hindernisse te bestry. Die idee dat sy 'n maklike, moederlike figuur was, pas nie by die oomblikke waarop sy vir gelykheid en basiese menslike ordentlikheid geveg het nie. Selfs om haar 'n verpleegster te noem, val plat as jy agterkom dat sy die grootste deel van haar loopbaan in teorie eerder as praktyk bestee het.
Die enigste rooi draad in haar lewe was haar begeerte om agter die skerms te bly, sy wou uitsonderlik wees sonder die voetstuk. Haar skaamheid lyk amper teenstrydig met die wye bereik van haar nalatenskap. Omdat hy al die teenstrydighede in haar lewe uit die weg geruim het, het Nightingale belang gestel om haar werk te doen en dit goed te doen. Dit is iets maklik om te bewonder.
[Disclaimer: sommige van die bronne kan snellerende materiaal bevat]
Calabria, M. (1997). Florence Nightingale in Egipte en Griekeland: haar dagboek en 'visioene'. Albany, NY: SUNY Press.
'Nightingale' beskryf moed van vroue in die Tweede Wêreldoorlog
Kristin Hannah & rsquos & ldquo The Nightingale & rdquo is 'n huldeblyk aan die ongelooflike moed en uithouvermoë van Franse vroue tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Dit vertel die verhaal van twee susters, Viane en Isabelle, en dit was so 'n boeiende lees dat ek nog baie meer moes doen totdat ek die boek voltooi het. Dit verdeel die tyd tussen Nazi-besette Parys en die platteland van Le Jardin in die Loire-vallei en toon die moed en sterkte van hierdie twee baie verskillende susters en die buitengewone oorlogsomstandighede en hoe hulle gedwing word om op te tree.
Die verteller aan die begin van die boek stel 'n sentrale tema van die roman op met die stelling: & ldquoAs ek iets geleer het in hierdie lang lewe van my, is dit: In liefde vind ons uit wie ons in oorlog wil wees, vind ons uit wie ons is. & rdquo
Dit begin in 1995, met 'n bejaarde weduwee wat op aandrang van haar seun, Julien, na 'n ouetehuis in Oregon verhuis. Sy ontvang 'n uitnodiging om na Frankryk terug te keer om 'n seremonie ter ere van passeurs by te woon: mense wat tydens die oorlog die ontsnapping van ander gehelp het, en sy besluit om dit by te woon sonder om haar seun te vertel. Gesny tot die lente, 1940, waar die wêreld van die twee susters opgeknap word. Die Duitsers neem Parys, en vlugtelinge vlug suidwaarts en oorval die plaas Viane & rsquos in die Loire -vallei. Haar jonger suster, Isabelle, word deur Julien, hul pa in Parys, na Le Jardin gestuur.
Namate die ontberings in die besette sone en voedselrantsoenering, stelselmatige plundering en die afrekening van Duitse offisiere toeneem, is die uitgesprokenheid van Isabelle en rsquos 'n aanspreeklikheid. Sy sluit aan by die Weerstand en bied vrywilligers aan om geallieerde vlieëniers oor die Pireneë na Spanje te versorg. Isabelle word uiteindelik met die naam Nightingale gevang.
Intussen is die reis van Viane & rsquos anders en beweeg sy van passief na aktief weerstand, en haar verhaal is nie minder dramaties en net so aangrypend. Ons sien hoe die Nazi's, deur middel van hongersnood, intimidasie en barbaarsheid, toevallig en berekend, die Franse gedemoraliseer het, deur 'n gemeenskapsinval in te stel wat die deportasies en sterftes van meer as 70 000 Jode moontlik gemaak het.
Hierdie rampspoedige gebeure word deur 'n bekwame storieverteller uitgebeeld en bied 'n beter begrip van die harde werklikheid wat die Nazi -besetting van Frankryk was met al die afgryse, hartseer en heldhaftigheid en laat u wonder hoe u in sulke omstandighede sou optree.
Met ryklik getekende karakters, aandag aan historiese detail en ontstellende, spookagtige, ontroerende en treffende karakters, sal hierdie boek u bybly lank nadat u die laaste bladsy voltooi het.
Hoe 'The Nightingale' 'n donker tydperk in die Australiese geskiedenis akkuraat uitbeeld
In haar uitbreekfilm Die Babadook, filmmaker Jennifer Kent het hartseer en moedervrees ondersoek deur die verhaal van 'n spook wat 'n hoed dra wat uit sy verhaalboek ontsnap om 'n weduwee en haar jong seun te spook. Die skrik in haar nuwe fliek kom egter uit 'n baie meer letterlike bron. Kom op 2 Aug. Die Nagtegaal is 'n ware verhaal in die sin dat dit geïnspireer is deur 'n ware, donker tydperk in die Australiese geskiedenis. Kent het haar hoofkarakters geskep - die vasgekeerde Ierse veroordeelde Clare (Aisling Franciosi), die aantreklike en sadistiese Britse offisier Hawkins (Sam Clafin) en die Aboriginale gids Billy (Baykali Ganambarr) - en die reis wat hulle onderneem, maar het alles in haar vermoë gedoen om te verseker dat Die Nagtegaal was akkuraat in die era en inheemse kultuur wat dit uitbeeld.
"Ek het al baie jare 'n verbinding met Tasmanië, en ek het nog altyd die geeste gevoel," vertel die in Australië gebore Kent my wanneer ons mekaar in die voorportaal van 'n Park City-hotel ontmoet Die Nagtegaalse première op Sundance. Ek het altyd die geskiedenis daarvan ondersoek en ek was 'n bietjie in die wildernis, so ek het dit geweet. Ek is regtig mal daaroor. Maar ek voel ook die hartseer daarvan - ook die enorme verlies. & Quot
Die Nagtegaal is in 1825, toe die Australiese deelstaat Tasmanië 'n Britse kolonie was. Clare is daarheen gebring om 'n vonnis uit te dien wat haar aan die genade van Hawkins en die res van die soldate laat wat van die mense en die land om hulle neem. Nadat 'n ondenkbare gewelddadigheid teen haar en haar gesin gepleeg is, vertrek Clare op 'n wraakmissie na die Tasmaniese wildernis, teësinnig gelei deur 'n jong Aboriginale man.
"Dit was vir my absoluut belangrik," sê Kent oor die vind van 'n Aboriginale konsultant om haar oor die film te adviseer. En toe ek die persoon aanvanklik nie in 'n baie vroeë stadium van die eerste konsep kon vind nie, het ek besluit dat ek nie die film kon maak nie. Omdat ek nie kan ingaan om mense wat [al] so erg misbruik is, te misbruik deur nie hul kultuur te respekteer nie en hulle 'n stem in die verhaal te gee. & Quot Uiteindelik vind sy Jim Everett, 'n skrywer en digter wie se oorspronklike die naam is pur-lia meenamatta en na wie Kent verwys as & quotOom Jim. & quot
"Hy was elke stap daar," sê die regisseur en keur alles goed, van kostuums tot rolverdeling.
Die film se egtheid kom ook baie van die rolverdeling, veral die van Ganambarr, 'n danser wat heeltemal nuut was in toneelspel en wat Kent en haar span gevind het toe hulle die oorspronklike gemeenskappe in Verre Noord -Queensland, Australië, ondersoek het. Die rol van Billy is veeleisend, aangesien die aanvanklike strydende verhouding van die gids met Clare aansienlik verander tydens hul reis.
Ek het 'n bietjie met hom gewerk [voor ek geskiet het], en ek kon sien dat hy baie gefokus en ernstig was, baie talentvol en rigting kon neem, 'sê Kent. "Maar ek het regtig nie die omvang van sy genie geweet voordat ons op die stel was nie."
Dit was 'n risiko beloon om 'n kans te waag op 'n heeltemal nuwe talent. Maar risiko word deur elke aspek van Die Nagtegaal. Kent was ook teenstrydig met haar eerste indruk van Clafin, die aantreklike en gewoonlik vriendelike Ek voor jou en Honger speletjies ster, om hom te vertrou met die wrede offisier wat Clare nie as sy besitting wil prysgee nie. (& quot [Hawkins] lyk soos die held, maar hy is nie. En dit is dikwels die geval in die lewe, "dink die regisseur.) Sy durf skiet in die wildernis van Australië, 'n ervaring wat sy duidelik onthou met 'n bietjie pyn en baie ongeloof dat sy en haar bemanning dit uit die weg geruim het.
Ons het sewe dae van die oggend tot middernag gewerk. Ek het baie min geslaap, 'onthou sy, bedroef. Ek was die hele tyd so gestres. Nee, ek beveel dit nie aan nie. & Quot Sy lag - moeg, maar meestal trots.
Kent spreek ook moegheid uit dat vroeë resensies en reaksies op die film fokus op die geweld wat Clare en ander ervaar. Maar dit is onmoontlik om nie daaroor te vra nie. Die Nagtegaal Dit is soms pynlik om te sien dat daar min gehoorlede is wat nie verplig sal wees om hul oë te sluit of op sekere punte weg te draai nie.
"As jy die film in daardie oomblikke afbreek, is dit mense se gesigte [wat jy sien]," sê Kent oor die tonele waar gevalle van seksuele geweld en ander wrede dade plaasvind. En ek vind dit fassinerend dat dit is waarmee mense ongemaklik voel - die haat en die woede. Dit is nie die bloed en ingewande wat mense ongemaklik maak nie. & Quot
Die tonele is egter so emosioneel skerp en fisies dat voorbereiding, konteks en choreografie die sleutel was om die akteurs gemaklik te hou. Die regisseur onthou dat die mees ingewikkelde van hulle almal vyf afsonderlike oefenperiodes verg, net om die beweging af te kry sodat almal veilig is en weet waarheen hulle moet gaan. En veral van haar leidende dame, sê Kent dat & quotit baie belangrik was dat [Franciosi] die omvang van seksuele geweld, trauma en PTSD [haar karakterervarings] ondersteun en verstaan ​​het, dus dat dit vergaderings was met verkragtingskrisisberaders en sielkundiges ons het die hele pad aan boord gehad. & quot
In al die pyn van hierdie film skitter skoonheid wel - dikwels deur musiek, soos die titel aandui. Clare is 'Nightingale' deel van haar diens aan Hawkins is om liedjies uit haar vaderland vir hom en sy manne op te voer. Franciosi het die stukke regstreeks op die stel uitgevoer, vertel Kent, heeltemal sonder begeleiding. Die regisseur het die liedjies gekies wat Clare sing, saam met 'n 'Ierse kultuurkenner', wat verseker het dat dit akkuraat was in die tydsperiode.
En later in die film deel Billy ook sy stem met Clare en die gehoor. Volgens die produksienotas van die film het Theresa Sainty van die Tasmanian Aboriginal Center die liedjie wat hy uit Engels sou sing vertaal in & quotpalawa kani, & quot die saamgestelde Tasmaniese Aboriginale taal wat gestalte gekry het nadat kolonisasie die bestaande, aparte streektale vernietig het.
"Wat interessant is, is hoe dieselfde die Aboriginale en die Ierse kulture is in terme van die deel van hul ritueel, sang, hoe belangrik taal is en hoe jy, as jy iemand se taal wegneem, werklik hul identiteit kan vernietig," sê Kent. En daarom het [die koloniseerders] dit gedoen. "
Daar is optredes, vaardighede, beeldmateriaal en uitsigte wat waardeer moet word. Maar in sy historiese akkuraatheid - noodsaaklik om 'n effektiewe aanklag van kolonisasie te wees, wat 'n parallel trek tussen seksuele verkragting en die verkragting van 'n kultuur - Die Nagtegaal is nog 'n film om te verduur. Kent hoop dat jy verby die brutaliteit kan kyk en die menslikheid daaronder kan sien - veral in die band wat ontstaan ​​tussen Clare en Billy.
"Dit is die hart van die film," sê Kent. Almal fokus op die 'geweld, geweld, geweld' - praat eindeloos daaroor. Maar vir my dink ek: 'Sien u hierdie karakters selfs?' Daar is so 'n pragtige liefde, teen vreeslike kanse. En daarom het ek die film gemaak om dit te ondersoek. & Quot
& quot [Mariners] het een van sy briljantste hoofstukke geskryf. Hulle het die goedere afgelewer wanneer en waar nodig in elke operasieteater en oor elke oseaan in die grootste, moeilikste en gevaarlikste werk wat ooit aangepak is. Met verloop van tyd sal daar 'n groter openbare begrip van die rekord van ons handelaars se vloot tydens hierdie oorlog [Tweede Wêreldoorlog] wees. & Quot
Net op soek? Begin hier
Geskenkitems Plakkate, boeke, hoede, kolle, penne
Kapt George Duffy se POW Page
Kaptein Duffy, 'n krygsgevangene van beide Duitsers en Japanners tydens die Tweede Wêreldoorlog skryf vanuit daardie perspektief (13 artikels)
Kapt George Duffy steek die balk oor 28/02/17
Name van 8 000 gevangenes
MSTS in Koreaanse Oorlog
Gereed -reserwe -skepe na Irak 2003
Geskiedenis. Vergelyking van Amerikaanse weermag en Amerikaanse vlootvaartuie in die Tweede Wêreldoorlog
MSTS en Military Sealift Command
Geskiedenis, Koreaanse oorlog, Europa, Arktiese gebiede, tenkwaens, troepeskepe, reservaatvloot, spesiale missies
Vaco rubber reddingspak
Kapasiteit van One Liberty Ship
Pligte van enjinbemanning
Pligte van Deck Crew
Pligte van rentmeesters
Verlies aan geallieerde handelskepe 1939-43
Afro-Amerikaanse seevaarders in die Tweede Wêreldoorlog
Vroue seevaarders in die Tweede Wêreldoorlog
Krygsgevangenes in die Tweede Wêreldoorlog
41 lyste sluit alle skepe van die Maritieme Kommissie in
Skepe gesink of beskadig WO II
Lys van skeepswerwe
Skeepsoperateurs WO II
Verhale van Tweede Wêreldoorlog -skepe
Stryd om veteraanstatus
Wet op Seamen's War Service
Sukkel om beloofde voordele
Doen aansoek vir Veteran's Status DD214 WWII Merchant Marine and Army Transport Service
FDR noem Merchant Marine 'n gewapende mag
Nasionale Maritieme Dag Proklamasies 1933 - 2019
Merchant Marine Act van 1936
Roosevelt toesprake en verklarings
Gedenkdiens en gebede vir seevaarders
Gedigte oor Mariners
Nautiese terme en definisies
46 Persverklarings van die Tweede Wêreldoorlog
'N Bladsyblad om die WWII Merchant Marine af te laai
Boeke, video's, CD's
Uitgawe Kapt. Moore boek
Indeks na kapt. Moore boek
Aanhalings oor Merchant Marine
Militêre en politieke leiers sedert George Washington
President Roosevelt se toesprake en verklarings
Moet my asseblief nie bel nie! Ek sal nie telefonies inligting verstrek nie.
www.USMM.org & copy1998 - 2019. Jy mag klein gedeeltes materiaal op hierdie webwerf aangehaal solank u American Merchant Marine at War, www.usmm.org, as bron noem. U mag nie meer as 'n paar paragrawe gebruik sonder toestemming nie. Stel usmm.org @ comcast.net daarvan in kennis as u aansienlike gedeeltes van enige bladsy van hierdie webwerf op die internet of in gepubliseerde materiaal sien
Gaan na Rekords en kontakinligting om meer te wete te kom oor mense of skepe. Ons waardeer u kommentaar, voorstelle en regstellings. Kontak ons ​​asseblief voordat u grafiese lêers of aanhangsels stuur. Vanweë die groot hoeveelheid e-pos, is ons nie meer in staat om vrae te beantwoord waarvan die antwoorde geredelik op ons webwerf beskikbaar is nie. Kyk deeglik na die rekords en kontakinligting en gereeld gestelde vrae voordat u skryf. Maak asseblief seker dat ons ons e-posadres 'blokkeer', sodat ons u kan antwoord.
C-9A/C Nagtegaal C-9B Skytrain II
Die C-9 is 'n tweemotorige, T-stert, mediumafstand, geveerde straalvliegtuig wat hoofsaaklik gebruik word vir die vliegtuigopdrag van die Air Mobility Command. The Nightingale is 'n aangepaste weergawe van die McDonnell Douglas Aircraft Corporation se DC-9. Dit is die enigste vliegtuig in die voorraad wat spesifiek ontwerp is vir die vervoer van rommel en ambulante pasiënte.
Die C-9A se lugbrugvermoë om 40 rommelpasiënte, 40 ambulante en vier rommelpasiënte, of verskillende kombinasies daarvan, te vervoer, bied die buigsaamheid vir Air Mobility Command se wêreldwye aeromediese ontruimingsrol. 'N Hidrolies bediende vouhelling maak dit moontlik om rommelpasiënte en spesiale mediese toerusting doeltreffend te laai en af ​​te laai.
Plafondhouers om binneaarse bottels vas te maak.
'N Spesiale sorgarea met 'n aparte ventilasiestelsel vir pasiënte wat isolasie of intensiewe sorg benodig.
Elf vakuum- en terapeutiese suurstofuitlate, geplaas in dienspanele aan die sywand op rommelvlakke.
'N Uitlaat van 28 VDC in die spesiale sorgarea.
Twee en twintig 115 VAC-60 hertz elektriese afsetpunte regdeur die kajuit laat die gebruik van hartmonitors, respirators, broeikaste en infusiepompe toe op enige plek in die kajuit.
'N Mediese yskas vir die bewaring van volbloed en biologiese middels.
'N Werkarea vir mediese voorraad met wasbak, medisyne-opberggedeelte en werktafel, voor- en agter-galeie en toilette.
Agterkantse kommersiële lugdiensstoele vir ambulante pasiënte.
'N Stasie vir 'n mediese bemanningsdirekteur wat 'n lessenaarkommunikasiepaneel en 'n bedieningspaneel bevat om die kajuit se temperatuur, terapeutiese suurstof en vakuumstelsel te monitor.
'N Hulpkrag-eenheid wat elektriese krag bied vir ononderbroke lugversorging in die kajuit, vinnige diens tydens stop en selfstart vir die tweestraal-enjins.
Die prototipe DC-9 het op 25 Februarie 1965 gevlieg, en DC-9's het sedertdien die mees gebruikte dubbel-vliegtuig vervoer geword. Die DC-9 het aansienlik gegroei in afmetings en bruto gewig-oor die vier basiese modelle wat tot dusver gebou is, terwyl die vloot een van die uitgerekte modelle gekies het. Teen die middel van die sestigerjare was daar 'n behoefte aan 'n nuwe mediese lugontruimingsvliegtuig om die verouderde C-118 wat in daardie hoedanigheid gebruik is, te vervang. Die vereistes sluit in dat dit gebaseer is op 'n bestaande vliegtuig, dat dit lang vlugte oor die water kan inhou en dat dit vinnig aangeskaf kan word, gegewe die toenemende oorlog in Viëtnam. Die Douglas DC-9 is gekies, met die weermag se C-9A gebaseer op die DC-9-32 weergawe. Die eerste vliegtuig wat afgelewer is, is in 1967 bestel, gevolg deur 'n paar vliegtuie elke jaar totdat die laaste wat in 1971 bestel is, afgelewer is. Drie VC-9C's is in FY 1973 gekoop. Die vloot het 14 C-9B's vir 'n aantal eenhede gekoop en later nog 19 gekoop en verhuur.
Die 375ste Airlift Wing by Scott Air Force Base, Ill., Bedryf C-9A Nightingales for Air Mobility Command. C-9A's word toegewys aan die 374ste Airlift Wing by die Yokota Air Base, Japan, vir gebruik in die Stille Oseaan-teater. C-9's word ook toegewys aan die 435ste Airlift Wing by die Rhein-Main Air Base, Duitsland, vir gebruik in die Europese en Midde-Oosterse teaters. Die C-9A Nightingale toon daagliks sy uniekheid en veelsydigheid aan deur sy vermoë om nie net militêre nie, maar ook die Departement van Veterane Sake en burgerlike hospitale regoor die wêreld te bedien, met behulp van militêre en kommersiële vliegvelde.
Die C-9B, gekies op grond van 'n mededingende evaluering van beskikbare gesertifiseerde tweestraal-vervoer, is 'n omskepbare passasier-/vragweergawe van die siviele reeks 30 DC-9-'n uitgerekte ontwikkeling van die oorspronklike Douglas DC-9-vervoer. Dit is die tweede militêre weergawe, die Lugmag het voorheen in wese dieselfde model gekies as hul C-9A Nightingale-vliegtuigvervoer wat al meer as vyf jaar in diens is. As gevolg van die gespesialiseerde aard van die lugmagoperasies en die gevolglike naam vir sy vliegtuie, is 'n ander naam gekies vir die vlootweergawe-een van die uitsonderings op die normale benaming van militêre vliegtuie waarin alle weergawes van dieselfde basiese ontwerp dra dieselfde naam, al word dit deur verskillende dienste gebruik. Die Skytrain II-naam dra die tradisies voort van die beroemde DC-3 van WO II, die oorspronklike Skytrain. Net soos met ander omskepbare passasiers-/vragweergawes, verskil die C-9B's van standaardvliegtuigvliegtuie deur 'n groot vragdeur aan die hawekant van die voorste romp, asook ander noodsaaklike vraghanteringsfunksies. Alle ander besonderhede is in wese dieselfde as lugredery -modelle.
Die C-9B kan tussen 55 en 100 passasiers vervoer, afhangende van die model en die opset. 'N Tipiese C-9B-eskader het 4 vliegtuie. Die mees algemene missie is om ondersteuningspersoneel en vrag te verskuif vir die implementering van die taktiese vliegtuie -eskader van die vloot en personeelbewegings aan boord. Daar is ook twee C-9B's by MCAS Cherry Point, NC, wat dieselfde tipe missies vir die Marine Corps vlieg.
Die C-130T kan veel meer vrag vervoer as wat 'n C-9B kan akkommodeer, maar die C-130T kan slegs ongeveer die helfte so vinnig vlieg as 'n C-9B of C-20G. 'N Tipiese C-130T-eskader het 4 vliegtuie. Hierdie vliegtuie word ingeroep as daar baie groot eenheidsbewegings is, terwyl die mense in een of meer C-9B's aangaan en die vrag in 'n C-130T volg. Die Marine Corps Reserve bedryf ook 24 KC-130T's ('n tenkwa-opset), maar hulle verrig nie dieselfde tipe missies as die Navy Reserve C-130T's nie.
Die sewe C-9B-eskaders en die vier C-130T-eskaders werk saam om een ​​C-9B en een C-130T vorentoe te ontplooi na NAS Atsugi, Japan en twee C-9B's en een C-130T vorentoe wat na NAS Sigonella, Italië, ontplooi word. meeste van die tyd. Bemannings en vliegtuie voer gewoonlik twee weke se rotasies uit, verlaat hul tuisbasis op 'n Saterdagoggend en keer terug op 'n Sondagmiddag twee weke later. Hierdie rotasies word vroegtydig beplan, sodat Navy VR -basisse goeie plekke kan wees om na die buiteland te vlieg. Die C-9B-vliegtuie kan slegs 'n baie beperkte vrag op lang transito-bene dra, so C-130T-ontplooiings is 'n meer betroubare manier om oorsee te kom. Oor die algemeen vervul die eskaders in die oostelike deel van die Verenigde State die Sigonella -verbintenis, terwyl diegene in die weste na Atsugi gaan, maar daar is 'n bietjie kruising. Die C-20G-vliegtuie voer ook 'n draai van twee weke uit, maar met slegs vier vliegtuie probeer hulle nie altyd een oorsee hou nie.
Met die vloot se C-9B, aan die kant van die aangewese vliegtuigbemanning, het elke missie 'n bemanningsdoek, 'n vragmeester en 'n vlugkelner. Die Crewchief verrig vlugte as 'n C-9-vlugingenieur. Hy of sy is op hoogte van alle vliegtuigstelsels, noodprosedures en vlugtoerusting. Op missies is die Crewchief in wese onderhoudsbeheer en is dit verantwoordelik vir die voorbereiding van die vliegtuig vir die vlug, om te verseker dat die nodige inspeksies uitgevoer word en selfs die vliegtuig herstel indien nodig. Leierskapgeleenthede is volop, aangesien die Crewchief verantwoordelik is vir die status van die vliegtuig en om die ander vliegtuigbeamptes op die missie te stuur. Die C-9 Loadmaster is verantwoordelik vir die laai en rig van die vliegtuig, en sorg dat die gewig en balans korrek is. Hy of sy is uiters kundig in interne vraghantering, veral gevaarlike materiaal vir die vliegtuig. Die Loadmaster moet ook alle vliegtuigstelsels, noodprosedures en vlugtoerusting ken. Boonop voer die Loadmaster baie van dieselfde pligte tydens die vlug uit as die vlugkelner. Die C-9-vlugkelner is 'n uitstekende diens en het veral kennis van vereistes vir die hantering van passasiers, veiligheidsprosedures en toerusting, en federale en militêre regulasies vir passasiersvervoer. Weereens is die vlugkelner 'n kenner van noodprosedures en vliegtuigtoerusting.
Die C-9-vliegtuig bied logistieke ondersteuning aan die teater aan vlootmagte wêreldwyd. Die C-9-vliegtuig is aangeskaf as 'n kommersiële afgeleide vliegtuig wat gesertifiseer is onder 'n FAA-tipe sertifikaat. Die vliegtuig is sy hele lewe lank bedryf en organies en kommersieel ondersteun deur die vloot met behulp van 'n kombinasie van vloot- en FAA -prosesse, prosedures en sertifisering. Dit word steeds organies en kommersieel gehandhaaf en maak staat op COTS/NDI -komponente om lugwaardigheid te ondersteun. Vliegtuigaanpassingspogings is sleutelprojekte (nie-herhalende ingenieurswese, verkryging, installering, toetsing en sertifisering) wat as deel van mededingend toegekende onderhoudskontrakte toegepas word.
Die C-9 voldoen nie aan Fase III-geraas of aan FANS-standaarde nie. Om die fase III-vereiste te beantwoord, het AMC 'n werkgroep saamgestel om die verskillende opsies vir die C-9-vloot te ondersoek (A- en C-model). Ingenieursstudies het byna gelyke koste getoon om die kits vir die huidige enjins weer te motor of te installeer. Albei hierdie koste was aansienlik laer as die vervanging van die vliegtuig. AMC het ook oorweeg om die vloot te ondersteun, aangesien die kommersiële vragmotors die DC-9's uit hul voorraad aftrek en die inspeksie van verouderde vliegtuie wat deur FAA vereis word, van krag word.
Die laaste operasionele C-9AE-vlug in die Verenigde State het op 18 Augustus 2003 plaasgevind. Die C-9 was afkomstig van die 375ste Airlift Wing en was Air Evac 696. Die laaste missie was 'n werpselpasiënt, verskeie weermagpasiënte wat van die operasies terugkeer huis toe. in Irak en verskeie ruimtebeskikbare reisigers. Die vliegtuig het eers na Fort Campbell, Ky, gevlieg, daarna na die Alexandria Internasionale Lughawe in Louisiana, en uiteindelik sy laaste pasiënt by die Lackland Air Force Base in San Antonio afgelaai.
Kristin Hannah pak die Nazi's in 'Nightingale '
Die blywende tol van die verlies van 'n ouer. Familie vervreemding. Susterskap. En die moeilike keuses wat die lewe ons bied.
Die topverkoper-skrywer Kristin Hannah (Vlieg weg) vervoer haar gunsteling temas na die Tweede Wêreldoorlog terwyl die Nazi's die Maginot -lyn binnedring en Frankryk binnedring.
Viann Rossignol was 14 en haar suster Isabelle net 4 toe hul geliefde ma oorlede is, en hulle het 'n pa met 'n dop geskok wat nie die verlies van sy vrou kon oorkom om vir hulle te sorg nie. Viann kry die taak om na haar suster om te sien en vind liefde met Antoine en hulle trou, maar 'n miskraam op 17 laat haar emosioneel deur. Isabelle word na die eerste van 'n reeks koshuise gestuur waaruit sy gedwing word of vlug.
It was the first class, however, with a lengthened, 348-foot hull plus a faired sheer strake, which gave it a modern appearance carried on by the Benson en Gleaves classes, and a streamlined bridge, which was carried all the way into early ships of the Fletcher klas.
Twelve ships were built in seven yards. Gelei deur Anderson, six of these were commissioned in 1939 the other six in 1940.
Lengte: 348' 1-3/4" overall 340' 10-1/8" design waterline. 1
Verplasing: 1,570 long tons design 1,770 long tons to design waterline. 1
Konsep: 17' 4" max. 3
In 1941, operating in the Atlantic, the eight low-numbered ships were formed as the two divisions of Destroyer Squadron 2 while the four highest-numbered ships Morris, Wainwright, Roe en Bok, were assigned as flagships for Destroyer Squadrons 2, 8, 11, and 13 respectively.
In December, shortly after the attack on Pearl Harbor, DesRon 2 was transferred to the Pacific, where it was assigned carrier escort duty for much of the next year with ships participating in the Battles of the Coral Sea, of Midway and of the Santa Cruz Islands. One or more of them were present at the sinking of all four US carriers lost in 1942 four of them&mdashSims, Hammann, O&rsquoBrien en Walke&mdashwere also lost.
In the Mediterranean, Bok was torpedoed in October 1943, but Roe en Wainwright were transferred to the Pacific in 1943 and 1944 respectively, where they were later assigned to DesRon 2.
Collectively, the seven surviving ships served in every theater from the tropics to the Aleutians and, led by Russell, all earned 10 or more battle stars by the end of the war. 1945 brought them to Okinawa, where Hughes, Anderson en Morris suffered kamikaze damage. The flagship was repaired only as needed to make the voyage home all the rest survived.
Na die oorlog, Russell, Morris en Roe were sold for scrap while Hughes, Anderson, Mustin en Wainwright were used as targets for the Bikini atomic tests. There, while Anderson was sunk in Test Able on 1 July 1946, Mustin, Hughes en Wainwright survived both Tests Able and Baker. Scientists monitored their radioactivity until 1948, when they were sunk by gunfire&mdashMustin en Wainwright off Kwajalein in April and July, and Hughes&mdashthe last surviving ship of the class&mdashnear California&rsquos Farallon Islands in October.