Preek Handelinge 2
Lofpsalm 62:1, 4.
Skriflesing: Handelinge 2.
Teks: Handelinge 2: 23
Die begin van ons Christelike kerk se geskiedenis openbaar aan ons presies hoe groot die Here se genade oor ons is.
God beheers die geskiedenis.
In die geskiedenis openbaar Hy hoe Hy sy raad inklee om mense wat baie grof oortree het, tot bekering te bring, en hulle sondes te vergewe.
Hy openbaar hoe Hy vir hulle 'n toekoms gee wat deur die tyd sny tot in die ewigheid in.
In die gedeelte wat ons gelees het, is Petrus aan die woord. In sy toespraak word iets baie belangriks duidelik:
Hierdie toespraak word gehou vir mense waarvan 'n groot groep van hulle deelgeneem het aan die kruisiging.
Daar is twee dinge wat dit bevestig:
Die een is die manier waarop Petrus die mense aanspreek: "julle".
Die tweede ding is dat hulle skuld erken (v. 37).
Die "julle" wat daar voor Petrus gestaan het, se lelike en onhoudbare optrede word tot op die been toe oopgevlek.
Maar tog bly ons onder die indruk daarvan dat hierdie skerp en verwytende preek nie 'n oordeelspreek is nie.
Deurentyd word daar by implikasie 'n aanspraak op hulle gemaak dat hulle hulle berou moet erken en tot bekering moet kom.
Daarmee stel Petrus die saak van die kant van die sondaar se verantwoordelikheid af. Julle het oortree! Wat gaan julle daaraan doen?
Die skare word ook nie uitgelewer aan hulle sondes nie. Die Here laat die apostel die kruisiging van Jesus Christus in die perspektief van God se raadsplan stel. Luister net weer na wat die mense moes hoor:
Hier staan dat God al hierdie gebeurtenisse besluit het en vooruit bepaal het.
God het die al gebeurtenisse in totaliteit beheer.
Hulle was dus in hulle sonde nie buite die beheer van die Here nie.
In die hele kruisigingsgebeure het God sy Seun prysgegee (Romeine 8:32).
Jesus is nie deur die mense uit God se hande uitgeruk nie.
Hy het sy Seun vrywillig oorgegee.
Hy het toegelaat dat Judas Hom verraai het.
Hy het toegelaat dat die gelowiges heidene gebruik om hulle sonde uitgevoer te kry.
Die feit is dat die Here dit op hierdie manier gedoen wou hê.
Daarmee openbaar die Here dat Hy elke gebeurtenis in die geskiedenis beheer. Niks gebeur sonder sy toedoen nie.
Hierdie volle vooruitbeskikking van God oor die geskiedenis word baie plekke in die Bybel beskryf.
Daar staan in Handelinge 4: 27, 28 dat die Here tot die dinge wat Herodes en Pontius Pilatus en die heidennasies met Jesus gedoen het, beskik het (vgl. ook Handelinge 13: 27).
Meer voorbeelde is o.a. dat Jesus daarna verwys dat elke haar op ons koppe getel is.
Petrus skryf dat ons vooruit bestem en uitverkies is om heilig te wees (1 Petrus 1: 1, 2).
Dit is moeilik om dit alles te begryp, want ons weet dat ons ook in alles wat ons doen en wat met ons gebeur 'n verantwoordelikheid het wat ons moet nakom.
Dit skep in 'n sekere sin vir ons 'n spanning as ons lees dat ons onder die beheer van die Here was toe ons sonde gedoen het, maar dat ons tog deur die Here verantwoordelik gehou gaan word vir wat ons gedoen het.
Die vraag wat ontstaan is: Waarom word party mense dan gered, terwyl ander verlore gaan?
Baie van die eerste lidmate van die gemeente wat op Pinksterdag ontstaan het, het iets in gemeen met Judas - net erger as hy.
Judas het maar net vir die tempelwagte gaan wys waar die Here is en wie Hy is, sodat hulle Hom in die donker kon uitken en gevange neem.
Maar met 'n groot klomp van die wat voor Petrus gestaan het, is die saak baie ernstiger.
Hulle word deur hom daarvan beskuldig dat hulle deelgeneem het aan die kruisiging.
Hulle was so laakbaar dat hulle die hulp van heidene ingekry het en die Here doodgemaak het.
Hulle het die heidene selfs belieg om in hulle doel te kon slaag - dink aan al die valse getuienis tydens die verhore.
Tog word daar 'n klomp van hulle gered en word hulle lidmate van die heel eerste gemeente, terwyl Judas verlore gaan.
Die Bybel is baie duidelik oor Judas se posisie voor die Here. Ons lees in Lukas 22: 22:
Met die Seun van die mens sal dit wel gaan soos dit voorbeskik is, maar wee die man deur wie Hy verraai word.
Daar is nie twyfel daaroor dat dit beteken dat Judas verlore is nie.
Om dit te kan verstaan, moet ons net weer oplet na wat die Bybel presies hier sê: Die Bybel sê iets wat baie opvallend is, en wat sowel Judas as 'n deel van die Jode voor Petrus raak.
In altwee die gevalle sê die Bybel dat hulle gedoen het wat God vooruit beskik het.
Altwee het dus bloot die raadsplan van die Here uitgevoer.
Verder het altwee die partye na die tyd besef dat hulle verkeerd gedoen het.
Die Bybel gee self die antwoord waarom daar 'n klomp van die Israeliete gered word terwyl Judas verlore gaan. Petrus se toespraak stel dit duidelik:
Die mens moet besef dat hy verantwoordelik gehou word vir dit wat hy doen - al doen hy maar net wat die Here vir hom beskik het.
En dan moet hy daaroor berou hê en tot bekering kom.
Romeine 9 gee ook baie belangrike lig op hierdie saak:
Daar staan dat daar mense is wat as voowerpe van die toorn voorberei en bewaar word.
Maar daar staan ook dat die sonde van mense daartoe moet lei dat die eer en heerlikheid van God openbaar word.
Maar dit is nie al wat die Bybel sê nie. Die Bybel sê nog iets wat baie belangrik is, en wat ons moet onthou:
Net soos Judas en die Israeliete weet ons ook wanneer ons 'n verkeerde ding gedoen het - al het die Here dit beskik.
En dan maak dit 'n verskil hoe die mense daarop reageer:
Judas het homself gaan ophang.
Hy het nooit weer met God probeer versoen oor sy sonde nie.
Daarom gaan hy vir ewig verlore.
o Die klomp Israeliete daar voor Petrus was verslae oor hulle skuld en was bereid om dit reg te maak.
Daarom het hulle vir die Apostels gevra: "Wat moet ons doen broeders?" (Handelinge 2: 37vv.).
Hulle optrede was dus presies die teenoorgestelde as die van Judas.
Wat vir ons nodig is uit hierdie gebeurtenisse, is dat ons moet oplet hoe geweldig groot en vinnig is die Here Jesus se genade oor mense wat bid dat hulle sondes hulle vergewe word.
Die vergifnis van hulle sondes het al begin toe Jesus nog aan die kruis gehang het.
Jesus het met 'n ander oog na die mense rondom sy kruis gekyk as wat hulle hulleself gesien het.
Hulle was vir hulleself 'n magsgroep wat geskreeu het: "Laat Barrabas vir ons los!"
Hulle het geskreeu: "Laat sy bloed op ons en ons kinders wees!"
Hulle was oortuig dat hulle hierdie skuldigverklaring van Jesus voor God se oordeelstroon sou kon hanteer.
Hulle het gevoel soos oorwinnaars toe Jesus eers vasgeslaan was aan die kruis se dwarsbalk.
Dit was hulle wat voor die kruis gestaan het en gesê het: "Ander het Hy verlos, maar Homself kan Hy nie verlos nie." En: "As jy God is, kom van die kruis af."
Maar Jesus het hulle anders gesien.
Hy het gesien dat die lidmate van sy eerste gemeente daar staan en skreeu.
Daarom het Hy vir hulle gebid vir genade: "Vader, vergeef hulle, want hulle weet nie wat hulle doen nie!"
Hier, op Pinksterdag het die gebed van Jesus gestalte gekry. Dit is verhoor in die bekering van hierdie drieduisend mense.
Toe het die bloed van Jesus op hulle en hulle kinders gerus - maar heeltemal anders as wat hulle dit bedoel het.
Hulle wou gehad het dat dit bloed van wraak moes wees, want hulle het Jesus uit haat gekruisig.
God wou dit anders hê: Hy het die bloed van Jesus as bloed van genade en versoening op hulle laat rus.
Besef u hoe God mense se koppe kan omswaai: Baie van dieselfde mense wat geskreeu het dat Jesus gekruisig moes word, is later self gekruisig omdat hulle intussen begin glo het dat daardie Jesus wat hulle gekruisig het, werklik die ewige Verlosser is.
Presies so gaan dit met ons in God se raad. Ons is nie lidmate van die kerk van die Here omdat ons dit verdien nie.
Ons is dit uit genade omdat die bloed van Jesus Christus ons met God se straf versoen het.
Sy dood was 'n strafdood vir al ons ongeregtigheid teen Hom.
Dit beteken nie dat ons halwe lidmate is, of dat ons maar net deur die Here verdra word nie.
Die kruisdood van die Here Jesus Christus lyf ons met soveel krag in die gemeenskap met die Here in dat Hy ons almal oproep om sy versoening te omhels met ‘n ware geloof en ‘n eerlike en heilige lewe.
Ons hoef nie soos die mense voor Jesus te vra: "Wat moet ons doen?" nie. Die Here het alles klaar vir ons gedoen.
Met elke preek roep die Here die versoening deur die dood van Jesus aan die kruis weer in ons herinnering in.
Andersyds is dit 'n ontmoeting met ons ewige Verlosser wat ons Persoonlik en opnuut verseker van die vergifnis van ons sondes.
Van ons kant af is dit 'n verkondiging dat ons Jesus as Ewige God en Koning bely. Hy is die hoogste Regter wat kom om te oordeel or die wat dood is en die wat nog lewe.
Hy is ons Saligmaker en Here.
Ons God van genade.
Datum: 28 Januarie 2003.