Hoe sê jy 'reuse boks graan' in Spaans? - Inligting
Dit was in die poskantoor dat ek die eerste keer teen die taalversperring te staan ​​gekom het - iets wat tot op hierdie stadium 'n abstraksie was, maar nou homself voorgestel het in die baie konkrete vorm van 'n Peruaanse poswerknemer wat geen idee gehad het wat ek van hom wil hê nie. .
'Arriba,' sê hy terwyl hy na bo beweeg as 'n muskiet. 'Está arriba.'
Ek het probeer verduidelik dat ek net bo was op soek na die pakkie wat my ma vir my gestuur het, en dat die kantoor daar gesluit was. Daar was niemand by die venster nie, en die bord het gesê dat hy na onder sou gaan. Ek het dit alles gesê in wat ek gedink het korrek was, indien nie mooi nie, Spaans. Hy het na my gekyk asof ek 'n praatlama was, net sonder die soort geamuseerde verwondering en uiteindelike respek, sou u moontlik 'n praatlama kan gee.
Hy het vir my gesê dat hy iemand gestuur het om die kantoor bo te open, en toe hy dit doen, het die man met wie ek daar gepraat het gesê dat hy moet terugkom na die eerste man. Toe ek sê dat ek dit al gedoen het, het die voorkoms wat hy aan my gegee het, aangedui dat dit eintlik Portugees is, nie Spaans nie; ek het al nege jaar geleer, en miskien was ek veronderstel om nou in Brasilië te wees, of in Lissabon. , maar watter krag my ook al na Lima hierheen gestuur het, was duidelik, ernstig equivocado. Maak nie saak wat ek gesê het nie, maak nie saak hoe vinnig of stadig ek gepraat het nie, ek het dieselfde onbegryplike blik, totdat my stem van frustrasie gekraak het en ek aan my eie woorde begin twyfel het.
U wil uself uitlê: kyk, ek is 'n intelligente persoon…. En jy sal dit nie kan doen nie.
Dit is genoeg om te sê dat dit my die meeste van 'n uur geduur het om die reuse graankos wat my ma, met die beste bedoelings, twee weke vantevore versend het, op te tel, en dat my herhaalde ritte op en af ​​by die trappe begin lyk het as iets van 'n Monty Python-skets. Toe die kassie uiteindelik in my hande was, val ek inmekaar op 'n bankie en stuur 'n duur internasionale teks na my kêrel waarin ek verklaar dat ek wil huis toe gaan.
Dit is die oomblikke waarin al die frases wat jy rondlê voordat jy na die buiteland gaan, werklik word: 'Onderdompeling sal wonderlik wees vir my Spaans - dit sal my regtig dwing om dit te praat. Natuurlik sal dit soms moeilik wees, maar op die ou end sal ek baie beter daarvoor wees. ' As u dit in 'n vergadering voor die vertrek hoor of dit vir u gesin sê, is dit moeilik om die gebarste blou plastiekkussing van die bankie in die Miraflores-poskantoor te sien waar u gaan sit, 'n kartondoos wieg, u lomp Spaanse vloek. Selfs as u sê: 'Die eerste paar dae sal waarskynlik ruwe wees', kan u nie voorspel dat die hoofpyn twee weke duur nie, terwyl u in Spaans droom en doodle, maar u gasheer-moeder nog steeds nodig het om haar vraag oor watter soort stadig te herhaal tee wat jy wil hê.
U wil uself uitlê: Kyk, ek is regtig 'n intelligente mens. Ek verstaan ​​wat jy sê, en ek weet wat ek wil sê in ruil, maar ek het net nie die regte woorde nie. En jy sal dit nie kan doen nie, en jy sal voel soos 'n kleuter wat nie die reg het om badkamer toe te gaan nie, laat staan ​​nog 'n vreemde land.
Die dag in die grys, stampvol poskantoor was die eerste keer dat ek ooit gevoel het dat ek dit nie op 'n nuwe plek sou kon maak nie. Toe ek 500 myl van die huis af op universiteit was, en selfs toe ek vier maande in Ierland deurgebring het, kon ek my voorkoms van heimwee aan die een kant tel, en hulle was altyd vlugtig. Ek het dit nooit oorweldig gevoel nie, en die frustrasies het daardie dag nie opgehou nie. Maar die volgende maand het die deurbrake begin opstoot, en hulle het swaarder weeg as die oomblikke van die ongeluk. Ons het vriende ontmoet en 'n halfuur lank met iemand gesels oor musiek of films, in Spaans wat uitkom, so natuurlik het ek besef dat ek nie meer in my kop vertaal het nie, net om te praat. Ek sou die middag van 'n gegewe dag kom en besef dat ek skaars heeldag in Engels gepraat of gedink het. Nie een van die oomblikke het daarop gedui dat ek die taal vir altyd vervolmaak het nie, maar ook nie die mislukkings het beteken dat ek gedoem was nie.
Die frustrerendste dinge in die wêreld is die dinge wat u nie net in 'n dag kan uitslaan nie en u taaklys nie, maar iemand slimmer as ek kan waarskynlik bevestig dat die frustrerende dinge ook die lonende is. En daarom het ek die lonende oomblikke saamgestel: die finale klasaanbieding wat ek aangebied het, waar ek skaars na my notas gekyk het, maar net 20 minute uiteengesit oor die feite wat ek in Engels en Spaans bestudeer het, maar nou net aangebied is en español. Die tyd toe 'n barista in 'n toeristiese deel van die stad gesels het, was geskok om te verneem dat ek nie 'n moedertaal was nie.
Toe dit blyk, het daardie pakket my nog 'n kans gegee om my kommunikasie op die dag te beoefen: toe ek dit uitpak, by my huis van my gasheermoeder, moes ek aan haar verduidelik wat ek met 'n doos graankos vier keer so groot maak van 'n normale een, waarom my ma dit vir my gestuur het, en of ek seker was om vir my ma te sê dat ek genoeg het om te eet (wat ek was). Nadat ek die poskantoor gehad het, kon geen ander gesprek daardie dag - selfs nie een met 'n besorgde ma nie - my dalk intimideer.