Mar J – Tale & Verhale
Man desires a world where good and evil can be clearly distinguished, for he has an innate and irrepressible desire to judge before he understands.
Meerdere maal wek jy in my 'n konstante klop van angstige haat. So neerhalend kan jy wees met die druk van warm dae, die gejaagde gemeenskap, die denkende botheid. As jy eers so opstandig raak en niks wil toelaat om net te gebeur nie; as jy so protesteer teen liberale (of is dit net menslike?) aanvaarding, bal ek ook mý vuiste en voel hoe die kwaad my maag laat knoop en die kru woorde in my drome draai met die hoop om jou môre in 'n goeie geformuleerde argument uit te skel.
En dan, op dae soos vandag, klop jy so suutjies aan my deur voor jy jou son skyn. Jy waai jou kielie-briesie en fluister geurige liefdeswoordjies en gee geskenkies van tyd en menslikheid: ore om te luister na my gekla; drukkies van gerusstelling; boeke van verstaan en verwoording.
Jý, die een op wie se stoep ek tuisgekom het. Jý, die een wat so dooi en opeens weer ontdooi in 'n perste van pers blomme. Jý leer, op dae soos vandag, dat die lewe nie 'n weghol trein is wat ek verpas het nie. Jy leer: ék is die trein, ék is die tyd, ék is vrou.
En in die vrou? Die krag van twee wêrelde wat stoei en bots en groei. Die krag van wees: van liefde vir die fyn kindjie en die geelste geel onkruid blommetjie; van haat met 'n haat waarmee net 'n vrou kan haat as onreg geskied – omdat die vrou wéét van terugsit en luister na die geselskap van die grootmans, of uitglip en koffie skink en koek bedien, of bekommer oor knoppe op verkeerde plekke en die ongeboorte van 'n lewe wat 'n houvas aan geluk sou wees.
"Agh vrou, ek kan jou nie verstaan nie." Want jy is te groot, te veel, te áls om net een ding, een kleur van 'n reënboog van moontlikhede, te wees.