Spontane herstel is 'n verskynsel wat skielik 'n gedrag toon wat gedink word om uit te sterf. Dit kan van toepassing wees op antwoorde wat gevorm is deur middel van klassieke en operante kondisionering. Spontane herstel kan gedefinieer word as die herlewing van die gekondisioneerde respons na 'n rusperiode of tydperk van verminderde respons. As die gekondisioneerde stimulus en onvoorsiene stimulus nie meer geassosieer word nie, sal uitwissing baie vinnig na spontane herstel plaasvind.
Selfs as jy nie baie van die sielkunde se geskiedenis vertroud is nie, het jy waarskynlik ten minste gehoor van Ivan Pavlov se bekende eksperimente met honde. In Pavlov se klassieke eksperiment , was honde gekondisioneer om aan die geluid van 'n toon te spyt. Die klank van 'n toon is herhaaldelik gepaard met die aanbieding van kos. Uiteindelik het die klank van die toon alleen die honde laat slyp. Pavlov het ook opgemerk dat die toon nie meer gepaar word met die aanbieding van voedsel wat gelei het tot die uitsterwing of verdwyning van die speekselrespons nie.
So, wat sou gebeur as daar 'n "rustyd" was waar die stimulus nie meer teenwoordig was nie. Pavlov het bevind dat die salivasie-reaksie skielik na 'n rustyd van twee uur weer verskyn het toe die toon aangebied is. In wese het die diere spontaan die respons wat voorheen uitsterf, herstel.
Vir 'n ander voorbeeld, stel jou voor dat jy klassieke kondisionering gebruik het om jou hond op te lei om kos te verwag wanneer hy die ding van 'n klok hoor.
Wanneer jy die klok lui, loop jou hond na die kombuis, sit by sy kosbak. Nadat die reaksie gekondisioneer is, hou jy op om kos te bied nadat jy die klok gelui het. Met verloop van tyd word die reaksie uitgeblus, en jou hond hou op reageer op die klank. Jy stop om die klokkie heeltemal te bel, maar 'n paar dae later besluit jy om weer die bel te bel.
Jou hond storm in die kamer en wag by sy bak, met 'n perfekte voorbeeld van spontane herstel van die gekondisioneerde reaksie.
Hoe spontane herstelwerk werk
Om te verstaan ​​presies wat spontane herstel is en hoe dit werk, is dit noodsaaklik om eers die klassieke kondisioneringsproses self te verstaan.
Hoe vind klassieke kondisionering plaas:
Klassieke kondisionering behels die vorming van 'n assosiasie tussen 'n neutrale stimulus en 'n onvoorsiene stimulus wat natuurlik en outomaties 'n respons lewer. Flinching in reaksie op 'n harde geluid van speeksel in reaksie op die reuk van aandete kook in die oond is albei voorbeelde van onvoorsiene stimuli. U reaksie op hierdie dinge vind outomaties plaas sonder enige leer, en daarom word dit die onvoorsiene reaksie genoem .
Na herhaaldelik die kombinasie van iets met die onvoorsiene stimulus, sal die voorheen neutrale stimulus dieselfde reaksie begin aktiveer, en dan word dit bekend as 'n gekondisioneerde stimulus . Die geleerde reaksie op die gekondisioneerde stimulus word nou na verwys as die gekondisioneerde respons .
Byvoorbeeld, in die bekende Little Albert- eksperiment het navorsers John B. Watson en Rosalie Rayner herhaaldelik 'n harde klank (die onvoorwaardelike stimulus) gepaar met die aanbieding van 'n wit rat (die neutrale stimulus).
Die kind in hul eksperiment was voorheen onverskrik vir die dier, maar natuurlik bang vir die harde geluid (die onvoorwaardelike reaksie). Na veelvoudige paring van die geraas en die sig van die rot het die kind uiteindelik begin om die vreesreaksie (nou bekend as die gekondisioneerde respons) te vertoon wanneer hy die wit rat (die gekondisioneerde stimulus) gesien het.
So, wat het gebeur as Watson en Rayner opgehou het om die rat en die geraas te parkeer? Aanvanklik sou die kind natuurlik nog baie bang wees. Na verskeie gevalle om die dier te sien sonder enige geraasaanbieding, sal die kind se vrees waarskynlik begin stadig dissipateer en uiteindelik het hy dalk selfs opgehou om die vreesreaksie te vertoon.
Waarom spontane herstel belangrik is
Maar as 'n gekondisioneerde reaksie uitgewis word, verdwyn dit heeltemal? As Watson en Rayner die seun 'n kort rustyd gegee het voordat die rat weer ingestel is, kon Little Albert 'n spontane herstel van die vreesreaksie vertoon het.
Waarom is spontane herstel so belangrik? Hierdie verskynsel demonstreer dat uitsterwing nie dieselfde is as ontleer nie. Terwyl die reaksie dalk verdwyn, beteken dit nie dat dit vergeet of uitgeskakel is nie.
Nadat 'n gekondisioneerde reaksie uitgeblus is, kan spontane herstel geleidelik verhoog namate die tyd verbygaan. Die teruggekeerde reaksie sal egter oor die algemeen nie dieselfde sterkte as die oorspronklike reaksie wees nie, tensy addisionele kondisionering plaasvind. Verskeie siklusse van uitsterwing gevolg deur herstel lei gewoonlik tot swakker reaksies. Spontaan herstel kan voortgaan om plaas te vind, maar die reaksie sal minder intens wees.
Schacter, DL, Gilbert, DT, & Wegner, DM Psychology. New York: Worth Publishers; 2011.
Watson, JB & Rayner, R. Voorwaarde emosionele reaksies. Tydskrif van eksperimentele sielkunde. 1920; 3: 1-14.