Hieruit het ’n nasionale beweging vir die dekolonisering van hoër onderwys in Suid-Afrika ontstaan. Om Frantz Fanon aan te haal, het ’n tendens geword, hoewel in sommige gevalle gewoon as politieke vertoonmakery wat die indruk moes laat dat die (slag)spreker intellektueel onderlê is in die “hoekstene van kolonialisme”.
Plaaslik het daar ook weer ’n debat opgevlam – en dit heers steeds – oor die behoud of verwydering van beelde uit die verlede “wat aanstoot gee” in ’n demokratiese bestel, soos pres. Cyril Ramaphosa dit in sy Erfenisdag-boodskap gestel het.
Hiermee maak Mellet nie voorspraak vir ’n herhaling van die wandade van die verlede nie: die grondherstelproses behoort, soos wat nou die geval is, binne ’n wetsraamwerk te geskied; en dit moenie ingestel wees op die vernedering of verarming van diegene “wat bevoordeel word deur die misdadige aksies van hul voorvaders nie”.
“Suid-Afrika het nog nie eens met ’n nasionale gesprek begin oor . . . die rol van die voormalige koloniale magte, Nederland en Brittanje, in die grondrestitusie nie,” skryf Mellet.
Tans trap die land egter nog “in die koloniale strik deur die taal, teorie en gebruike van ‘ontwikkeling’ met ’n ontwikkelaar en ontwikkelde paradigma”.