Pêrelhawe - Inligting - 2022
Op 7 Desember 1941 het die Japanese 'n sterk slag op die Amerikaanse vlootbasis by Pearl Harbor in Hawaii gelewer. Deels het die Japannese dit reggekry - 4 slagskip is gesink, nog 4 is beskadig, die Amerikaners het meer as driehonderd vliegtuie verloor, meer as tweeduisend soldate is dood.
Daardie gebeure het onmiddellik belangstelling gewek, wat tot baie samesweringsteorieë gelei het, selfs in Amerika. Hulle sê dat die Amerikaanse owerhede geweet het van die naderende staking, maar niks gedoen het om 'n verskoning vir die Tweede Wêreldoorlog te kry nie. Gerugte het al tydens die oorlog verskyn, die Kongres het selfs 'n ondersoek na hierdie onderwerp gedoen. Op 26 Julie 1946 is 'n verslag gepubliseer wat die meeste gerugte weerlê.
Nietemin het 23 stukke dokumente geen einde aan spekulasie gemaak nie. Te veel van die verhale rondom daardie aanval was vreemd. U kan vandag op die internet baie dokumente vind wat voorheen in argiewe versteek was. Dit laat jou toe om die meeste van die mites oor Pearl Harbor uiteindelik uit die weg te ruim. Maar die kleurryke film met dieselfde naam het baie mense laat glo in die 'Hollywood'-weergawe van gebeure.
Amerika het hul vliegtuigvervoerders voor die aanval vinnig onttrek om hulle te red vir die komende oorlog. Roosevelt het toe al begryp dat sulke skepe die seë sou oorheers. Kort voor die gebeure was daar twee vliegtuigvervoerders, Enterprise en Lexington, by Pearl Harbor. Maar die opdrag het hulle gestuur om vegters na die basisse in die Wake- en Midway-atolle te lewer. Die skepe het weswaarts na Japan gegaan. Daar was 'n redelike groot afstand tussen hulle, en die begeleiding was slegs simbolies. Op 7 Desember 1941 was Enterprise 200 myl van die basis af, en Lexington 400 km. En die naaste vliegdekskip het sy bes gedoen om so gou as moontlik terug te keer na Pearl Harbor. Die geskatte aankomstyd was Saterdagaand, 6 Desember. Maar die vliegdekskip is weens die storm vertraag. Die volgende geskeduleerde tyd was 07:00, letterlik 'n uur voor die aanval. Maar selfs hier blyk die militêre leier te optimisties te wees. Ten tyde van die Japannese aanval was Enterprise naby genoeg om vliegtuie te stuur om te help. Van hulle is selfs deur vriendelike vuur doodgeskiet. Die verhaal van die oorhaastige onttrekking van vliegtuigvervoerders aan die basis is dus 'n mite. Onderneming is net effens laat, en dit kan dus die grootste prooi van die Japannese word. En die skedule vir so 'n beweging van skepe is in Augustus 1941 gepubliseer sonder om sedertdien te verander. En destyds was slagskip nog steeds beskou as die belangrikste treffende mag van die vloot, dit is nie toevallig dat die Japannese op hulle gefokus het nie.
Op die oggend van 7 Desember is geen dringende verslag van die aanval na Pearl Harbor gestuur nie. Volgens 'n ander weergawe van hierdie mite is 'n kommersiële telegraaf gebruik om die boodskap oor te dra, wat die waardevolle boodskap vertraag het. 'N Radiokommunikasie-sessie tussen Washington en die basis in Hawaii is onderbreek deur atmosferiese toestande. In hierdie opsig het die kommersiële telegraaf geblyk te wees, hoewel nie die beste opsie nie, maar die enigste. 'N Direkte boodskap het om 07:33 plaaslike tyd by die basis aangekom, maar die weermag het nie tyd gehad om daarop te reageer nie.
Die Amerikaanse weermag het hulself as veilig beskou en die hawe ongeskik vir torpedo-aanvalle. In die ondersoek is 'n plek gevind vir die hoof van vlootoperasies. Hy sê onomwonde dat geen hawe as veilig teen torpedo-aanvalle beskou kan word nie. Die Pearl Harbor-basis was so beplan dat die vloot binnekort kon vertrek. Die installering van 'n anti-torpedonnet kan die uitgang van skepe van die hawe vertraag. Daarom is so 'n beskermingsmiddel op daardie oomblik verwyder.
'N Halfuur voor die aanval het die Japanese ambassadeur 'n boodskap aan die Amerikaanse minister van Buitelandse Sake gegee, wat in wese 'n oorlogsverklaring was. Yamamoto beplan om Pearl Harbor te red 'n uur nadat die ambassadeur Nomura Cordell Hull, minister van buitelandse sake, in kennis gestel het van die verbreking van diplomatieke betrekkinge tussen die lande. Die diplomaat is opdrag gegee om die aantekening om 7:00 op 7 Desember, Washington, om 13:00 te lewer. Die boodskap was egter meer as vyf duisend woorde lank. Die ontsyfering van al veertien dele het langer geneem as wat verwag is. Toe die ambassadeur die boodskap aan die minister van Buitelandse Sake lewer, was die klok 14:20. Die Amerikaners het 35 minute gelede al van die aanval geweet. Japan het dus die oorlog begin sonder om dit formeel te verklaar.
Die kaptein van die anti-duikbootpatrollie by die ingang van Pearl Harbor het berig die vernietiging van 'n vyandelike duikboot 'n uur voordat die aanval begin het. Kaptein Outerbridge het berig dat 'n duikboot die basis aangeval het en dit met gewere en diepteklagte kon sink. Die sentrum het om 07:12 'n gekodeerde boodskap 1810Z ontvang. Dit het egter tyd geneem om te dekripteer. Toe dit duidelik word wat die kaptein wou sê, was dit al te laat - oral het bomme geval.
Opana Point se radar het die Japannese aanval berig 'n uur voordat die vliegtuie aangekom het, maar Admiraal Kimmel het besluit om niks te doen nie. Die radar by Opana Point is deur Privates Eliot en Locard gemonitor. Hulle het 'n sterk toename in aktiwiteit op die toestelle opgemerk en hulle na die inligtingsentrum, wat toe nog nie ten volle funksioneel was nie, gedraai. Die sein is ontvang deur privaat MacDonald, wat dit aan die enigste offisier aan diens oorgedra het. Luitenant Kermit Tyler, wat in die sentrum opgelei is, het besluit dat die punte op die radar B-17-bomwerpers van die vasteland af gevlieg het. Hy het aan die operateurs gesê: 'Vergeet dit.' Die verslag het nie verder gegaan nie, en Admiraal Kimmel het eenvoudig niks geweet nie. Die skuld lê dus by die rang en lêer en deels by diegene wat die opleiding verskaf het.
Michael Bay se film Pearl Harbor rekonstrueer die voorval in detail. Die epos van drie uur in 2001 het baie vermaaklik geword, wat die kyker laat glo dat dit presies is wat gebeur het. 'N Geleesde historikus vind egter baie foute in die draaiboek. Regisseur Michael Bay het tradisioneel gefokus op spesiale effekte eerder as om die waarheid te gehoorsaam. Japannese vliegtuie het dus 'n heeltemal ander kleur gehad - nie donkergroen nie, maar liggrys. Admiraal Kimmel het nie die oggend voor die aanval gholf gespeel nie. Lugbestryding op so 'n lae hoogte en met maneuvers tussen hindernisse is 'n seker manier van selfmoord. Die skepe Nevada, Tennessee en Pennsylvania is nie heeltemal gesink nie, hulle is herstel en aanhou gebruik. Die toneel vir die dood van Arizona word effektief getoon - 'n groot bom breek deur die afskortings en sit 'n paar sekondes in die arsenaal vas. In werklikheid is dit 'n heeltemal ongeletterde uitvindsel - die bom het onmiddellik ontplof op die oomblik toe dit aan die dek geraak het. Niemand is dood tydens die aanval van die verpleegster nie. En daar is baie sulke foute in die film.
Roosevelt het geweet van die komende aanval. Dit is maklik om in die dubbelsinnigheid van politici te glo. Presidente dompel hul mense dikwels in oorloë, gelei deur selfsugtige finansiële belange. Maar in hierdie geval het Roosevelt, wat die groot waarskynlikheid van oorlog met Japan besef, nog niks van die naderende aanval geweet nie. Daarbenewens het die presidensiële administrasie, na die algemeen aanvaarde isolasionistiese beleid, inligting oor militêre voorbereidings by hom verberg.
Die film "Torah! Torah! Torah! " Akira Kurosawa is weens siekte nie klaar nie. Hierdie gesamentlike Japannese-Amerikaanse film is in 1970 vrygestel en het selfs 'n Oscar vir spesiale effekte gewen. Die film word beskou as die beste filmagtige voorstelling van die gebeure in Pearl Harbor. Akira Kurosawa het die Japanese deel van die band begin verfilm. Maar twee jaar van sy werk het net tot 'n te hoë begroting gelei en nie bruikbare beeldmateriaal geskiet nie. Toe is Kurosawa eenvoudig afgedank. Om die regisseur se gesig te red, is 'n verhaal uitgevind oor sy ernstige siekte. Die finale weergawe van die film bevat slegs een minuut van die opname deur Kurosawa.
Pearl Harbor was veronderstel om die waarborg van die Japanse oorwinning in daardie oorlog te wees. Sommige historici beskou die Japannese as arrogant. Hulle het vermoedelik geglo dat een aanval op 'n Amerikaanse basis die oorlog kan wen. Maar in dieselfde film "Tora! Torah! Torah! " dit is duidelik dat die Japannese militêre leiers uiters twyfel dat selfs 'n suksesvolle aanval 'n hele oorlog sou kon wen en 'n groot land kon verslaan.
Die hoofdoel van die aanval was oorlogskepe. Volgens die Japannese se aanvanklike planne was Amerikaanse vliegtuie die eerste wat vernietig is. Gelukkig vir die Verenigde State is vliegtuie óf na ander basisse gestuur óf op daardie stadium op patrollie gesit.
As gevolg van Pearl Harbor het Amerika die Tweede Wêreldoorlog betree. President Roosevelt het nie die Tweede Wêreldoorlog betree voordat Duitsland en Italië op 11 Desember 1941 oorlog met die Verenigde State verklaar het nie. Die geskiedenisboeke ignoreer hierdie feit en benadruk dat dit Pearl Harbor was wat die beleid van isolasionisme beëindig het.
Amerikaanse burgers van Japanese afkoms was die enigste lede van die interneringskampe. Die Verenigde State het slegs 'n paar dae geneem om alle Japannese wat in die land woon te arresteer en na spesiale kampe te stuur. Maar geleidelik is 600 duisend Italianers en 11 duisend Duitsers daarby gevoeg. Die enigste verskil met die fasciste was dat die Amerikaners nie hul etniese gevangenes met opset uitgewis het nie.
Op 7 Desember 1941 is slegs Pearl Harbor aangeval. Die Japannese het daardie dag meer as een Amerikaanse basis aangeval. Guam, Maleisië, Thailand, Filippyne, Wake Islands en Midway is aangeval. Dit is net dat hierdie gebeure nie so helder soos in Pearl Harbor was nie, en dit is gebruiklik om oor hulle te swyg.
USS Arizona het 21 putjies gely. Daar is vandag 21 gate in die amptelike gedenkteken wat van hierdie vaartuig gemaak is. Dit is egter slegs gemaak vir die verligting van die gewig van die struktuur. Daar word deesdae 21 kanonne begroet.
Na die gebeure in Pearl Harbor is die USS Arizona in diens geneem. In 1950 is die skip weer in gebruik geneem. Die Amerikaanse vlag is daarop gehys, maar Arizona se funksies was uiters motiverend. 'N Gedenkteken is oor die gesinkte skip gebou om die slagoffers van die aanval te herdenk.
Die Japannese het soos beplan twee golwe van stakings uitgevoer. En hoewel die aanvallers eintlik die basis twee keer getref het, was 'n derde golf beplan. Die eerste was daarop gemik om vyandelike vliegtuie op lugvelde, die tweede slagskip en skepe te onderdruk, en die derde golf volgens die planne van die Japannese was om die brandstofvoorraad te vernietig. Na die suksesvolle eerste twee golwe, is daar besluit om nie die finale fase uit te voer nie, veral aangesien die Amerikaners hul magte na Pearl Harbor begin opneem het.
Die Japannese het eerste aangeval. Dit is 'n eenvoudige en algemene mite. In werklikheid, so vroeg as 06:37 vm., Het US Ward, Aaron Ward, 'n Japannese duikboot tydens sy roetinepatrollie aangeval en gesink.
Die Japannese het nie bomme gehad wat die wapenrusting van swaar skepe kon binnedring nie. Baie geskiedkundiges praat oor hoe die Japannese op die laaste oomblik besluit het om stabiliseerders aan gewone pantserversierende skulpe te heg sodat hulle as bomme sou dien. En die vertikale treffer van so 'n projektiel het enige pantser deurboor. Maar hierdie benadering self lyk vreemd - ammunisie is afgehandel vir die operasie, hoewel die weermag gewoonlik voortbou op wat hulle in voorraad het. Nadat die ontwerp van die Japannese model 99 nommer 80 model 5 ondersoek is, word dit duidelik dat dit in 1939 ontwikkel is. Die ballistiese en pantserversierende wenke is uit die projektiel verwyder; daar was in totaal 'n dosyn veranderings. Dus het 'n heeltemal nuwe ammunisie verskyn, die oorspronklike artillerie-dop was net 'n leë met soortgelyke afmetings.
Al tien Japanese matrose wat die vyf duikboot-duikbote gevlieg het, is in die aanval dood. 'N Paar kilometer van Oahu af het Japannese duikbote vyf dwerg-duikbote van stapel gestuur. Hierdie piepklein skepe het batterye, en elkeen het twee mense. Hulle is beveel om tydens die aanval paniekbevange in die hawe te saai. Tydens die aanval is vier van hierdie duikbote gesink, 'n ander het op die grond geval en beheer verloor. Sersant majoor Inagaki is in die see weggevoer, maar die matroos Sakamaki is deur die Amerikaners gevange geneem en die eerste Japannese in hierdie hoedanigheid geword.
Japannese kamikaze-vlieëniers het aan die aanval op Pearl Harbor deelgeneem. Nie een van die deelnemers aan die byeenkomste kan 'death row' genoem word nie. Eintlik het net die bemanning van mini-duikbote geen kans gehad om terug te keer nie. 'N Kamikaze in die Japanese leër het heelwat later verskyn.
Dit was die enigste Japannese aanval op Pearl Harbor. Die Japannese het 'n tweede klopjag op die Amerikaanse basis in Pearl Harbor uitgevoer. Dit het op 4 Maart 1942 gebeur. Toe het 'n paar seevliegtuie verskeie bomme laat val. Maar toe was die weer sleg en is nie een van die teikens bereik nie.
Die Amerikaanse weermag het vinnig en hewig op die Japanese reageer. Hierdie mite is redelik mooi en filmlik om waar te wees. Die Amerikaners in die teater in die Stille Oseaan het 'n paar maande na hierdie gebeure 'n nederlaag gely. Op 8 Desember het gerugte oor die Verenigde State versprei dat die vloot die Japannese agtervolg het om wraak te neem op hulle. Maar op hierdie dag het die keiserlike leër die Filippyne binnegeval. Die bevelvoerder van die Amerikaanse garnisoen, generaal Douglas MacArthur, het 'n telegram aan president Roosevelt gestuur en hom gevra om 'n vloot te stuur om te help. Duikbote, wat op vervoer na infanterie kon jag, sou veral nuttig wees. Maar die regering het die versoek geïgnoreer; die Filippyne is teen Junie 1942 verlore. Die eerste noemenswaardige offensief deur die Amerikaanse leër kom in Februarie 1942, toe die Stille Oseaanvloot die Gilbert-eilande en die Marshall-eilande aangeval het.