Job 24 - Heilige Bybel [Afrikaanse Bybel 1933/1953]
Waarom het die Almagtige vir Hom geen geregstye voorbehou nie, en sien die wat Hom ken, nie sy geregsdae nie?
Grenslyne verlê hulle; 'n trop vee roof hulle en laat dit wei.
Die esel van die wese dryf hulle weg, die bees van die weduwee neem hulle as pand.
Hulle stoot die behoeftiges van die pad af; die ellendiges van die land kruip almal saam weg.
Kyk, soos wilde-esels in die woestyn trek hulle uit na hul werk, terwyl hulle soek na voedsel; die wildernis lewer brood vir hulle, vir die kinders.
Op die veld gaan hulle voer haal, en in die wingerd van die goddelose hou hulle na-oes.
Naak bring hulle die nag deur, sonder klere, en hulle het geen bedekking teen die koue nie.
Van die stortbui van die berge word hulle nat; en by gebrek aan skuiling druk hulle hul teen die rotse vas.
Naak gaan hulle heen, sonder klere; en terwyl hulle honger het, dra hulle gerwe aan.
Tussen die mure van die mense pars hulle olie, trap die parskuipe terwyl hulle versmag van dors.
Uit die stad kerm die manne, en die siel van die gewondes roep om hulp; tog gee God geen ag op die ongerymdheid daarvan nie.
Sulke mense behoort by die vyande van die lig: hulle ken nie die weë daarvan nie en bly nie op die paaie daarvan nie.
Teen dagbreek staan die moordenaar op, hy maak die arme en behoeftige dood, en in die nag is hy soos die dief.
En die oog van die owerspeler neem die skemeraand waar en sê: Geen oog kan my sien nie; en hy sit 'n sluier voor sy gesig.
In die duisternis breek hulle in die huise in; bedags sluit hulle hul op; hulle ken nie die lig nie.
Want vir hulle saam is die stikdonker 'n môrestond, want hulle ken die verskrikkinge van die stikdonker.
Gou dryf hul voort op die oppervlakte van die water; hulle stuk grond word vervloek in die land; hulle begeef hul nie meer op pad na die wingerde nie.
Droogte, ook hitte, roof die sneeuwater weg -- so die doderyk die wat gesondig het.
Die moederskoot vergeet hom; die wurms eet smaaklik aan hom; aan hom word nie meer gedink nie: so word dan die onreg gebreek soos 'n stuk hout --
hy wat die onvrugbare plunder wat nie baar nie, en aan die weduwee geen weldaad bewys nie.
Tog laat Hy deur sy krag die magtiges lank lewe; hy wat al van sy lewe nie seker was nie, staan weer op.
God gee hom veiligheid, en hy steun daarop; en sy oë is op hulle weë.
Hulle het hul verhef -- 'n kort rukkie, dan is hulle daar nie meer nie; en hulle word verneder; soos almal sterwe hulle; en soos die boonste van 'n halm word hulle afgesny.
En is dit nou nie so nie, wie sal my van 'n leuen beskuldig en my rede tot niet maak?