News - 'n Dag in die lewe van: Lidia du Plessis
'n Dag in die lewe van: Lidia du Plessis
Outeur: Elbie Els/ Photograph by Stefan Els
​Vir Lidia du Plessis is geen twee werksdae ooit dieselfde nie en dit is waarom sy van haar werk hou.
Du Plessis is die koördineerder van die personeelbeweeglikheids- en vennootskap-projekte by Universiteit Stellenbosch Internasionaal (SUI). Sy floreer op nuwe ervarings en uitdagings en is toegewyd en entoesiasties oor haar werk.
As deel van Werkersdag wat vandeesmaand gevier word, laat ons die kollig val op ons personeellede en hul belangrike funksie by die Universiteit. ​Du Plessis vertel ons hieronder meer van haar werk by die Universiteit.
Wat behels jou funksie by die US?
Ek bou verhoudings en vennootskappe met ander instellings wêreldwyd. Vóór COVID-19 het ons van aangesig tot aangesig met ons internasionale vennote ontmoet, maar sedert die koms van die pandemie, moes ons na virtuele interaksie oorskakel.
Hoe verloop jou tipiese werksdag?
Daar is nie 'n tipiese dag nie! En dit is juis hoekom ek van my werk hou: Geen twee dae is ooit dieselfde nie. Dit begin met 'n lekker koppie koffie en e-posse. Tans behels dit ook 'n hele paar virtuele vergaderings en webinare. Vóór COVID-19 het 'n normale dag gewoonlik die ontvangs van internasionale gaste op kampus behels en om na ander hoëronderwysinrigtings in die buiteland te reis. Afgesien van verskeie projekte wat gelyktydig aan die gang is en wat insette benodig, is ek ook die projekleier van of help ek met ad hoc-projekte wat gewoonlik op internasionalisering fokus.
Hoe het jou opleiding of ondervinding gehelp om jou vir hierdie werk voor te berei?
Nadat ek in die Tale en Filosofie aan die US studeer het, het ek jare later teruggekeer vir kontrakwerk by die Universiteit van Stellenbosch Sakeskool (USB) op die Bellvillepark-kampus. Daarna verskuif ek na USB-ED as programkoördineerder en in 2006 begin ek by die Internasionale Kantoor op die Stellenbosch-kampus werk. My portefeulje sluit in die administrasie van die internasionale postdoktorale navorsingsgenote, die bestuur van die verwelkomingsprogram vir ons inkomende semester-uitruilstudente en om die besoeke van internasionale afgevaardigdes te reël.
Waarvan hou jy die meeste in jou rol en om by die US te werk?
Die verskillende kulture en interessante mense wat ek ontmoet en waarmee ek werk, om die US in die internasionale arena te verteenwoordig, om gaste op kampus te ontvang en natuurlik die geleentheid om te reis en om nuwe kulture en stede eerstehands te ervaar. Ek geniet die projekte saam met verskillende vennote en belanghebbers, aangesien al die projekte verskil. Ek hou daarvan dat ek myself en my vermoëns kan uitdaag. Ek moes onlangs ook leer hoe om webinare en konferensies op aanlyn platforms te bestuur en aan te bied. Ek mis egter die interaksie met ons internasionale vennote in persoon. Ek dink nie ons is al gereed vir algehele virtuele interaksie nie. Myns insiens kan niks interaksie van aangesig tot aangesig vervang nie, veral nie in die werk wat ons by SUI doen nie: om verhoudings en vennootskappe met ander instellings wêreldwyd te bou.
Die pandemie het ons werks- en lewenswyse verander. Hoe bly jy gemotiveerd in hierdie tye?
My geloof hou my aan die gang. Selfs nog voor die pandemie! My span motiveer my ook en ek is dankbaar vir my ongelooflike kollegas. Ons kom elke week vir Fika bymekaar – dit is 'n konsep, 'n geestesgesteldheid, 'n gesindheid en 'n belangrike deel van die Sweedse kultuur. Dit beteken om tyd aan vriende en kollegas af te staan om saam 'n koppie koffie of tee te drink. Hoewel ons lewens heeltemal verander het, glo ek COVID-19 was ook 'n geskenk. Dit het aan ons die geleentheid gebied om spoed te verminder, om weer oor ons prioriteite na te dink en dit te heroorweeg.
​Vertel ons iets opwindends oor jouself wat min mense sou verwag
Ek was onderprim van Nemesia terwyl ek studeer het en het vir twee jaar in Londen gewoon nadat ek my graad voltooi het. Ek het nie 'n kluitklaplys nie … maar eerder 'n reiswenslys.