GESKIEDENIS VAN DIE VOORKOMS EN ONTWIKKELING VAN DIE ENGELSE MASTIFF RAS - OPLEIDING - 2020
Geskiedenis van die Engelse Mastiff Ras
Molosse, ten minste vir vandag, is nie meer 'n behoorlike ras nie. Miskien was die Molossiërs eintlik nooit 'n onafhanklike ras nie. Vir lang tyd is hierdie term 'n spesiale soort honde genoem. "Moloss - gereed, stil byt," - sê Danunzio.
Daar was egter tye wanneer werklike rasse, dit is rasse in die moderne begrip van hierdie term, glad nie bestaan ​​het nie. Heel waarskynlik, die woord "moloss" het die tipe honde genoem wat vandag geborsel word aan die molossoid-tipe.
Dit is swaar squat honde, met 'n kort snuit, bedek met plooie in die gebiede waar die vel, anders as die skeletmodel, nie verkort is nie. "Nie 'n snuit nie, maar 'n gesig," verduidelik Petro Scanziani in sy storie in sy verhaal "A Journey Around the Moloss". Trouens, die Molossians genereer voortdurend frases soos: "Hy weerspieël," "dit is 'n ware salie." Ons het weer die term moloss gebruik in plaas van molossoid, omdat nie baie honde rasse tipologies verwant is aan molossoïede nie. Maar nie almal noem soortgelyke gevoelens nie.
Pug - verwys ook na molossoïede. Egter kyk na hom, ek wil glimlag, en nie eerbiedig bewe nie. 'N Bokser is ook 'n molossoïde van gerespekteerde groottes. Dit is 'n uitstekende hond vir beskerming. Maar amper iemand wat hom sien, sal eintlik 'n gruwel beleef met eerbied. Dus, baie honde behoort aan molossoïede. Maar die Molossians noem ons net diegene wat net in hul een vorm 'n gemengde gevoel van vrees en bewondering veroorsaak, die begeerte om so 'n hond as 'n vriend te hê en 'n voorvermoë wat kan gebeur as hierdie hond een of ander manier die vyand in jou erken.
Die Mastiff en die Bullmastiff, wat amptelik deur hondehanteerders as molossoïede gedefinieer word, is, volgens die indruk wat hulle maak, ware Molossians, en ons wil hulle so noem.. Albei rasse het 'n gemeenskaplike oorsprong. Trouens, die bulmastiff word van die mastiff geteel deur dit met die voormalige bulldog te kruis. Dit is nie moeilik om te raai nie, selfs op naam.
In die 55ste jaar vC het Caesar se legioene op die Britse Eilande geland, waar hulle gekonfronteer is met 2 soorte honde. Die eerste was met 'n groot kop in vergelyking met die bolyf en kort, maar baie kragtige kake wat die kaviaar vinnig deur private legioene gedra het. Dit is waarskynlik dat hierdie honde die voorouers van die Bulldogs was, asook gedeeltelik van moderne bullmastiffs. Die tweede soort hond was baie groot, regte leeus, nie honde nie.
Hierdie honde was direkte afstammelinge van die Asiro-Babiloniese mastiffs, wat die Fenisiërs 500 jaar voor die inval van die Romeine na Engeland gebring het. In vergelyking met hulle, die Imperial Molossians, wat die Romeine as die beste veghonde beskou het, lyk soos elegante binnenshuise honde. Nadat Brittanje verower is, het die Romeine vertrek en die Engelse honde wat hulle geslaan het, met hulle saamgeneem, wat hulle geroep het om Britse te veg en wat hulle in arena begin gebruik het, om hulle te dwing om wilde diere te veg.
Ná die val van die Romeinse Ryk was die gebruik van Britse honde in die wag gebruik, waar hulle "kettinghonde" genoem word. In die 1200ste jaar, dit is, aan die begin van die eeu, is hierdie honde gebruik om die koninklike jaggronde te beskerm. Op die oomblik is die naam "kettinghond" vervang deur 'n mastino, en dan deur 'n mastiff. So het ons tot in die Middeleeue. In Rome het 'n verhaal gebeur met Sir Peer Lee, 'n Engelse adelman wat in die stryd van Azencourt gewond is. Vir baie dae het sy hond Mastiff vir hom gesorg en haar omgee het sy lewe gered. Die waarderende familie van Sir Peer het al die nageslag van hierdie hond grootgemaak, wat dus die voorouer van die Engelse Mastiff-lyn geword het. In die Renaissance word die mastiff weer as 'n veghond gebruik.
En koningin Elizabeth die 1ste, wat 'n goeie minnaar van hierdie skouspel was, is daaraan skuldig. Dit was op hierdie tydstip, wat die behendigheid van die hond wou verhoog, mastiff gekruis met 'n bulldog. Die gevolglike individue het die voorouers van die Bullmastiff-ras geword. Dit moet egter onthou word dat dit nie oor die moderne Engelse bulldogs, squat en trotse, maar oor 'n mediumgrootte, rats en langbeenhond. Sedertdien het beide spesies geleidelik verdeel in twee verskillende spesies. Deesdae onderskei ons hulle duidelik.
Die beste en slegste tye van die Engelse Mastiff
In die tweede helfte van die 19de eeu het mastiffs uiters gewild geword. Die klub "Old English Mastiff" is die eerste sosiale organisasie wat mastiffs begin broei het en die ras skoon gehou het. Dit is in 1883 gestig. Dit is een van die oudste gespesialiseerde Engelse hondeklubs.
Teen hierdie tyd het mastiffs reeds redelik wydverspreid ontvang. By die 1872-uitstalling in Londen was 81 honde van hierdie ras verteenwoordig. En toe het die krisis begin. Tydens die Wêreldoorloë was die ras amper negatief en was op die rand van uitwissing. Oorlog is altyd rampspoedig vir groot honde, hoofsaaklik om ekonomiese redes.
Wanneer kos skaars is, selfs vir mense, word honde outomaties oorbodig en word die grootste mond eers verdwyn. So na die 2de Wêreldoorlog was die enigste produsent wat nog gelewe het, nog steeds nageslag. Die ras is gered weens die teenwoordigheid van 2 faktore: eers aan die begin van die oorlog is sommige van die honde na Amerika gestuur.
Tweedens: Mev. Nora Dicken, 'n inwoner van Londen, 'n passievolle hondeliefhebber van hierdie ras, het besluit om haar te laat verdwyn. Mev. Dicken was net so genadig as haar gunsteling mastiffs. Sy het na die Verenigde State en Kanada gegaan, fondse gevind en nuwe honde bekom. Sy het alle lede van die klub aangemoedig om aktief saam te werk en finansieel te ondersteun. Hulle het 10 pond van elk ontvang. Haar pogings is met sukses bekroon.
Sy het daarin geslaag om die ras te red. Natuurlik het die probleme gebly. Van hierdie tyd af kom broeisel van die ras deur imbredding, dit is nou verwante teling. So 'n verdunning kan tot sekere genetiese afwykings lei, wat is wat gebeur het. Genetiese tekorte is steeds een van die hoofprobleme van mastiffe. Daar was egter geen keuse nie. Maar dit is belangrik om te beklemtoon dat die moderne telers van jaar tot jaar die ras en die huidige mastiff verbeter, natuurlik korrek geteel - dit is 'n sterk gesonde hond wat 10 jaar lank aktiewe vitaliteit en uitstekende gesondheid kan handhaaf.