Boek van die maand: 'n donker hart - Leesklub - 2022
Boek van die maand: 'n donker hart
Roger Jon Ellory is in 1965 in Engeland gebore. Verlore, hy het grootgeword in 'n instelling met sy broer. Hy ken 'n misdadige jeug, voel musiek, fotografie en 'n klein tronk. Hy het literatuurstudie, 22 suksesvol geskryf sonder sukses. Na 600 weieringsbriewe eindig 'n Engelse uitgewer sy eerste roman, Candlemoth, in 2003. Sedertdien het al die boeke van R.J. Ellory -'N Donker hart is die negende vertaal in Frans - is die beste verkopers.
Sonatine Éditions, vertaling deur Fabrice Pointeau, 496 bladsye
Om 'n Romeinse uitreiking te lees 'N donker hart
Ek hou van: Dit is 'n roman van formidabele effektiwiteit. Die skryfwerk met baie kinkels is ongelooflik styf en goed geweef. Die meeste misdaad-romans is gebou rondom die fout wat die moordenaar sal verraai. Hier ontstaan ​​foute onder een of ander vorm van straffeloosheid wat konstante ongemak skep. Hierdie roman is gedraai en fassinerend tot die laaste bladsy.
Ek het minder gehou: Madigan is 'n vrot van die ergste soort wat 'n klein dingetjie vasmaak. Die skrywer maak die immoreel moraal. Daarbenewens is die verhalende herinnerings van Madigan te veel na my mening en speel 'n bietjie te veel op hierdie tou. Dit is 'n bietjie bydraende literêre proses wat uitdruklik blyk wat stil en intuïtief gebly kon word. Gelukkig handhaaf die skrywer hierdie proses nie lank nie.
Ander kommentaar: Kom ons wees eerlik, ek het baie nodig om regtig lief te hê vir 'n polisieman. Ek is ook baie moeilik oor bladsy draaier, gehaat om te voel gemanipuleer deur die plot. Nou word die resep vir die goeie thriller in elke opsig gerespekteer om my in hierdie roman te irriteer. Tog durf ek erken, agter die kliches van die genre, het die skrywer, Roger Jon Ellory, my respek verdien. Chapeau!
Ek hou van: Alles. Begin met die intrige geweef om 'n meesterlike bemeesterde karakter. Die skrywer belê baie in die self-analise en herlewing van sy held om 'n sekere dosis van die mensdom te spuit, en dit is my geloof baie goed gedoen. Hierdie sielkundige aspek het my baie geniet; dit modulateer die baie donker en selfs verskriklike storie wat asem van deksel hou om te bedek. Die skryfwerk is onberispelik.
Ek het minder gehou: Niks spesiaal nie, behalwe die spyt om dit klaar te maak. 'N rou is nodig.
Ander kommentaar: Dit is my eerste verval in die wêreld van R.J. Ellory. Sonder om 'n fan van misdaad romans te wees, is ek heeltemal verower deur 'N Donker hart.
Ek hou van: 'N Donker hart begin van krag en stel 'n opwinding voor waar die lyn tussen goed en kwaad, skurke en helde voortdurend vervaag.
Ek het minder gehou: Ten spyte van die interessante basiese uitgangspunt het my belangstelling in hierdie boek vinnig verdwyn. Ek het gevind dat die klaagkonstante van die hoofkarakter die tempo van die boek vertraag het, wat eers op die eerste 50 en laaste bladsye regtig opwindend is. Die byvoeging van hoofstukke wat direk deur die karakter vertel word, doen niks om die situasie te verbeter nie, aangesien hulle net 'n al te stadig plan lyk.
Ander kommentaar: Interessante plot wat baie verdien sou word.
Ek hou van: 'N Ware goeie opwinding om daardie donker ure van November te vul. Die skrywer neem 'n maniese sorg om ons te beskryf die skerms, die stelle, die gesigsuitdrukkings van die karakters, die geluide en die reuke wat die plekke leef, die spel van skaduwees op die muur, die gerief van die banke, die bitter smaak van die wakker dae! Daarom is dit so roman. Ons leef dit! Inspekteur Madigan is 'n goeie seun, 'n vriend en 'n potensiële minnaar. Maar dit doen nie altyd soos dit behoort nie. Hy weet dit en daarom is ons daaraan verbonde. As party soms as 'n leser die voor die hand liggende, logiese en voorspelbare uitkoms vrees, slaag die skrywer daarin om ons te keer. Die ewige opposisie tussen goed en kwaad, tussen die soms ontstellende autoflagellasie van Madigan en eksistensiële sinisme, tussen optimistiese en naïef wenke en utopiese verlossing, maar moontlik ...
Ek het minder gehou: Hierdie soort Judeo-Christelike filosofie wat die Mafia aanvaar en wat alles regverdig: ons gee en ons kyk na 'n oog ... Madigan probeer dit self maak en gelukkig vra hy homself meer vrae oor hierdie onvermydelike kliekies wanneer 'Een het in 'n wêreld van ellende en misdaad gedompel. Ek het my leesrame gehad oor die gebeure of die karakter van Walsh in die besonder, wat ek as die maagd Madigan van die vroeë jare van sy loopbaan sou ontgin het en wat in my scenario soveel leliker kon word. , selfs meer as Madigan ... Ek dink die skrywer het reg gehad om ook sy roman te bind en nie my raad te volg nie!
Ek hou van: Die plot! Dit is kompleks, goed vervaardig, en jy wil voortgaan om te lees om te weet wie sal slaag om uit die moeilikheid te kom. Die eerste pons (wat deur 'n telefoonoproep kom) is baie suksesvol en dit sal jammer wees om te veel te weet voordat lees ... soms sê kritici so baie in hul koerante dat ons wonder hoekom lees die boek!
Ek het minder gehou: Die groot skote wat deur die held oorgedra word ... alkohol, dwelms, dobbel, wapens, skuld en veral vroue! Gulsige wesens en flip-flops, wenslik op eie risiko en natuurlik, "almal gelyk"! Die held ontplooi met oordrewe manlikheid - soms dink aan Charles Bukowski, soms Philippe Djian in hul ergste oomblikke - wat blykbaar daar te wees en het nie soveel diepte as die waarheid nie. Dit blyk dat die skrywer 'n persoonlike karakter geskep het om uiteindelik enorme dinge te sê onder die dekmantel van fiksie! Dit is 'n vuil machismo, en ons is ook naby aan rassisme. Daarbenewens vind die plot plaas in New York, maar ons voel dit nie. Die Franse vertaling maak nie die atmosfeer of diens aan hierdie skryfwerk nie. amper simplisties maar steeds effektief.
Ek graag: Ek erken dat die begin van die verhaal mondwater is, want die karakter is baie vaag wanneer ons fokus op die groot skoot wat beplan word. 'N Paar bladsye later, omdraai, fokus die skrywer op Vincent en die rooftog neem tweede plek. Ek hou van die logika wat Vincent se redenasie volg elke keer as hy dink hy doen iets en weet dat elke oggend sy laaste kan wees. Ons is verras deur die brutaliteit van sekere karakters, soos Bernie en Isabella, en hul koelheid in die verdraaide situasies waarin hulle betrokke is. Die storie is tot aan die einde en die einde is heerlik intrigerend.
Ek het minder gehou: Die ewige vraagstelling van Vincent dwarsdeur die boek. Terwyl jy op hom fokus, word jy gedurig herinner aan sy slegte kant en sy slegte besluite. Soms vergeet ons die bestaan ​​van karakters soos Melissa of Walsh en skielik kom hulle terug in die storie. Bietjie irriterende punt: die titels van die hoofstukke gee nie 'n aanduiding van wat sal volg nie, so waar is die nut?
Ek hou van: Soos met enige misdaadroman met die geringste pretensie, moet die begeerte om voort te gaan lees, aan ons gegee word vanaf die eerste bladsye van die boek en die volgende moet hulself aanskakel totdat ons kom, kortasem, om term van die storie. Dit is die geval van die laaste Ellory. Hierdie skrywer ken die resep en voeg by elke hoofstuk 'n nuwe bestanddeel, dikwels onverwags, by ons aan. Die sielkundige aspek van hierdie opwinding is ook van belang.
Ek het minder gehou: Ek het al hier geskryf: ek is nie 'n fan van misdaad-romans nie. Met hierdie bespreking en om te weet dat ons steeds beïnvloed word deur ons aannames, onthul ek nog steeds dat jy deur die styl, wat ek baie min gesog het, deur hierdie titels van hoofstukke in Engels gevind word deur hierdie prente wat by lang verhaal, met die indruk dat ek het dat die storie gebou is na aanleiding van 'n resep wat bekend is om te wen en vir die uitsluitlike doel om die grootste nommer te hang. Maar luister nie na my nie, lees hierdie boek, jy sal dit liefhê.
Ek hou van: 'N Donker roman, 'n bietjie donker, wat ons in die atmosfeer van ongebruikte pakhuise, donker en vuil straatjies lei, waar dwaas waai hang van die neus van polisiemanne oorweldig deur die omvang van die taak. 'N Stad, 'n omgewing waar dit die baas is wat die inligting versprei oor wat sal gebeur, wanneer en wie om te neem. Deur die gewone geweld van arm buurte sukkel korrupte polisie, diegene wat opspoor en diegene wat val ten spyte van hulself in die strik van medeplichtigheid met kriminele netwerke. Die boek is die binneste ramp van een van hierdie polisiemanne, wat nie sonder stemseëls kan leef sonder alkohol nie, enigiets wat die stemme wat in hom huil en huil, sal stilmaak. Om in volle beheer in beheer te wees, om kalm te wees wanneer die hart die bors wil verlaat, om te vergeet dat die persoonlike mislukkings professioneel effektief is. 'N roman vol kronkels, vol aksies, pogings tot verlossing en leuens.
Ek het minder gehou: Dit kan redelik deprimerend wees, want ons sit vas op die leuens, angs, angs, stres van die karakter, ons hoop vir hom dat dit in elk geval goed sal eindig. Ek het die einde 'n bietjie voorspelbaar gevind, maar die boek lees regtig goed.