Tuisgemaak in Pittsburgh
Johann Kotze het per e-pos met Clarabelle van Niekerk in Amerika gesels oor haar onlangse CD-vrystelling, Bollo Mah Kissy . Johann resenseer ook gereeld CD's vir die tydskrif Insig . Lees meer oor Bollo Mah Kissy in die November uitgawe van die tydskrif. Johann is die eienaar van die Stellenbosch platemaatskappy Afrimusik. Sy webwerf-adres is www.afrimusik.com
JK: Waar is die album opgeneem — in 'n huisstudio, professioneel, by vriende, daar waar jy bly in die Noordweste van Amerika?
CvN: In 'n studio naby Pittsburgh. Ek woon nou al vir 16 jaar in Amerika. Bly in Meadville, 'n klein dorpie in Pennsylvania tussen die Amish. Ry verby die kapkarretjies wat so klop-klop dorp toe ry en die Amish vroue met hulle groot blou kappies.
JK: Die album het 'n heerlike homemade gevoel.
CvN: Ek wou probeer om die live energie van 'n vertoning te behou, so die liedjies is almal lewend opgeneem. Die meeste van die harmonie� was daar kant en klaar opgeneem. Party van die liedjies het ons sommer met die tweede slag al neergel�.
JK: Is Bollo 'n opnameprojek, of toer julle ook as 'n groep, speel julle baie gigs, tuis of elders?
CvN: Ons toer oral — speel baie gigs — probeer om die "bars" te vermy — dit raak te hard en mal vir my — ons verkies om by tuinpartye of by universiteite op te tree.
JK: Jy het self die omslagtekening van die CD gemaak. Verf jy nog baie? Is jy meer van 'n kunstenaar of musikant?
CvN: Vir my hou die twee kunsvorme hande vas — ek moet elke dag 'n bietjie van elkeen doen.
JK: Sou jy 'n ewe goeie bestaan kon maak as musikant? Sou jy eerder musiek maak?
CvN: Daar is so baie venues en feeste in Amerika waar musikante kan optree, sodat musikante maklik 'n bestaan kan maak in musiek. Die ding wat tyd neem, is om uit te vind presies waar jou groep inpas; worldbeat werk byvoorbeeld baie beter in stede as in die klein dorpies.
JK: Is musiek en die dig van die liriek vir jou eerder 'n stokperdjie, of is dit deel van wie jy is?
CvN: Ek sou graag 'n CD in Afrikaans wou doen met my absolute favourite lirieke en liedjies, maar dit is nie altyd finansieel moontlik nie — die liedjies op die album is lig en vrolik want ons is hoofsaaklik 'n "dansgroep" hier in Amerika. Ek is besig om die aanslag van die groep te verander. Ek fokus nou meer op harmonie�, en die band se rol raak minder instrumenteel — nou meer om die sangers te begelei.
JK: Waarom die Engelse liriek ook — nou nie 'n Afrikaans issue nie! — is dit sodat jy iets het wat die Amerikaners maklik kan verstaan?
CvN: Nou en dan wil hulle iets in Engels hoor. Die lirieke is repetitive en maklik om mee saam te sing. Hulle geniet die sing-along terwyl die boude so swaai! Die album was skisofrenies want die helfte was vir Afrika en die helfte vir hier. Ek vind dit moeilik om die w�relde bymekaar te bring.
JK: Dink jy aan Afrika wanneer jy verf?
CvN: Altyd. Die klippe, die oseaan wat NET in Afrika so kan skuim spat. Om 'n storm te ervaar in Afrika is soos n�rens anders nie — dis asof die hemel persoonlik met jou kommunikeer. Hier val die re�n net. Niemand praat nie.
JK: Dink jy in Afrikaans?
CvN: Ja, en as ek opgewonde raak, dink en praat ek sommer in altwee tale tegelyk!
JK: Jou vorige album, Roep van die Engele , het reeds in 1993 verskyn. Gaan die volgende CD eers in 2010 verskyn?