Aanvalle van honde-epilepsie: simptome, oorsake, behandeling - Nuttige wenke - 2021
Wat om te doen as 'n hond epilepsie het
Volgens statistieke is tekkies, Duitse en Belgiese herders, goue retriever, boksers, poedels, cocker-spaniels, honde, miniatuur-schnauzers, kollies, Siberiese husky, Labradors, Ierse setlaars en draadhaar-terriërs die meeste onder epileptiese aanvalle.
As 'n troeteldier nie aan een van die genoemde rasse behoort nie, beteken dit nie dat hy beslis nie die siekte sal hê nie. Enige hond kan aan epilepsie ly.
Dikwels kom die eerste aanvalle van epilepsie by honde voor die jaar voor. Maar nie altyd nie. Ouer diere kan ook ly as gevolg van hierdie siekte.
Aangebore of primêre epilepsie kan in ses maande tot vyf jaar by 'n troeteldier voorkom. Die belangrikste simptome van die siekte is toniese-kloniese stuiptrekkings, gepaard met druppels speeksel, onwillekeurige urinering, verlies van bewussyn. Die aanval duur 'n paar minute. Hierna het die hond 'n gebrek aan koördinasie, dowwe aandag en 'n verandering in gedrag.
In die reël word aanvalle van sulke epilepsie elke 3-4 weke herhaal. Tussen hulle voel die hond fantasties.
Primêre epilepsie word veroorsaak deur oorerflikheid. Dikwels raak dit spaniels, boksers, schnauzers, foxterriërs, St. Bernards, Siberiese huskies en kollies.
Hierdie epilepsie kom voor as gevolg van siekte of beserings aan die troeteldier. Sulke effekte sluit in vergiftiging met giftige stowwe of swaar metale, elektriese skok, byt van giftige reptiele, vorige aansteeklike siektes (plaag of enkefalitis), dermparasiete, oormatige spanning van die senuweestelsel of breinskade. Ongesonde dieet kan ook 'n rol speel in die diagnose.
Honde het om baie redes epilepsie. Hierdie siekte kan oorgeërf word. As die hond 'n genetiese geneigdheid tot die siekte het, is die persentasie waarskynlikheid van beslaglegging baie hoog.
'N Ander faktor in die voorkoms van die siekte is afwykings wat tydens die intrauteriene ontwikkeling van die troeteldier voorkom. Dikwels raak hierdie versteuring vetterig van die brein.
Honde van 1 tot 3 jaar ly aan idiopatiese epilepsie. Dit kom voor wanneer die aantal neuro-oordragstowwe in die weefsel baie minder is as normaal. Senuwee-impulse bereik dikwels nie hul doel nie, hulle versamel op, wat lei tot 'n sterk oorstremming van die senuweestelsel.
Epilepsie-aanvalle kan voorkom by honde ouer as 4 jaar. Die oorsaak van hul voorkoms is neoplasmas in die brein, metastases of metaboliese afwykings.
Aansteeklike siektes in die verlede kan ook die ontwikkeling van die siekte aanmoedig. Sulke siektes sluit in karnivoorplaag en enkefalitis.
Hipokalsemie en hipoglukemie, selfs 'n skending van die metabolisme van glikoproteïene, kan tot epileptiese aanvalle lei.
Siektes van die kardiovaskulêre stelsel, aritmie, nier- en lewerversaking is alles faktore wat kan lei tot aanvalle van epilepsie by 'n hond.
Die teenwoordigheid van helminths in die liggaam van die troeteldier kan ook beslagleggings veroorsaak, veral as hulle geneig is tot die siekte. In die loop van hul lewe skei helminths gifstowwe af wat die senuweestelsel van die dier nadelig beïnvloed.
Eksterne faktore wat die ontwikkeling van die siekte kan veroorsaak
As 'n bydrae tot die ontstaan ​​van 'n siekte soos epilepsie by honde, kan die oorsake baie verskil. Die eienaars van viervoetige vriende is nie eens bewus van sommige nie.
Selfs wanvoeding kan lei tot die ontwikkeling van die siekte. In die eerste plek is dit uiters belangrik om die troeteldier behoorlik en gebalanseerd te voed, sodat hy al die makro- en mikroelemente, vitamiene en minerale kry wat hy benodig. Daar moet seker gemaak word dat die hond soveel eet as wat nodig is; u mag nie die troeteldier oorvoed nie. Dit moet ook nie ondervoed wees nie. Voer moet van hoë gehalte wees.
Oormatige las op die troeteldier kan lei tot die ontwikkeling van die siekte, nie net liggaamlik nie, maar ook senuweeagtig.
'N Hond kan vergiftig word deur gifstowwe, swaar metale of chemikalieë. Dikwels begin beslagleggings ná stowwe soos strychnines en organofosforverbindings.
Epilepsie kan ook veroorsaak word deur trauma wat die brein kan beskadig. Dit sluit in ernstige houe aan die kop, beserings tydens die bevalling en onbehoorlike hantering van die hondjie.
Epilepsie-aanvalle kan voorkom as gevolg van elektriese skok. As die troeteldier deur insekte of slange gebyt word, waarvan die gif die senuweestelsel beïnvloed, kan dit ook lei tot siekte.
Tipes epileptiese aanvalle
Daar is vier verskillende soorte beslagleggings by 'n hond wat van belang is vir alle eienaars van viervoetige vriende.
Die troeteldier verloor sy bewussyn. Daar is glad nie krampe nie, of hulle is baie swak.
Algemene motoriese-kloniese stuiptrekkings. In die reël versprei hulle die hele liggaam, en die dier kan selfs sy bewussyn verloor.
Fokale krampe. Dit kan met en sonder veralgemening wees. In hierdie geval kom 'n kramp in die een deel van die liggaam voor en gaan dan na die volgende. 'N Kramp bedek nie altyd die hele liggaam van die troeteldier nie.
Gedeeltelike komplekse stuiptrekkings. Een van die belangrikste simptome van hierdie tipe is 'n verandering in gedrag van troeteldiere. Ongewone gedrag word opgemerk. Die meeste diere begin insekte vang wat hulle in die lug voorstel. Hierdie soort aanval kan óf sonder beslagleggings in die algemeen plaasvind, óf hulle dek die hele liggaam van die troeteldier.
Dit is belangrik om 'n epileptiese aanval korrek te identifiseer en dit nie met gewone aanvalle te verwar nie, aangesien hulle nie altyd oor hierdie siekte praat nie.
Krampe is dikwels tekens van 'n soort siekte. As hulle die troeteldier korrek gediagnoseer en genees het, sal die eienaars dit van onwillekeurige spiersametrekkings red.
Selfdiagnose word nie aanbeveel nie. Vir hierdie doel is dit beter om 'n veeartskliniek met 'n spesialis te kontak. Dus, hoe manifesteer epilepsie by honde? Simptome wat hieroor vertel, is soos volg:
Angs. Die troeteldier kan begin huil, sal skuiling soek of in 'n stil plek probeer wegkruip. Dit is die moeite werd om aandag te gee aan speeksel. Dit sal verhoog word.
Dan volg krampe. Byna altyd gaan dit gepaard met leegmaak van die blaas en ingewande. As gevolg van aanvalle, kan die troeteldier dikwels sy tong of wang byt, wat sal huil of piep.
Dan gaan krampe weg, maar die speeksel bly steeds hoog, soms kan die kwyl selfs skuim. Die hond kan depressief of te geroer wees.
Die eerste tekens van honde-epilepsie is ruk van die spiere van die snuit. Geleidelik versprei stuiptrekkings deur die hele liggaam. Die troeteldier kan sy bewussyn verloor. Dikwels is daar 'n toename in liggaamstemperatuur. Die pote van die dier is voortdurend in beweging, die kake is styf toe, die kop word teruggegooi, sy oë word opgerol en die pupille is baie verwyd. Die hond se asemhaling op hierdie oomblik is raserig en baie swaar.
Dikwels kom aanvalle van die siekte snags en soggens voor. Eienaars met ervaring wat weet wat epilepsie by honde is, kan die simptome van 'n naderende aanval voorspel lank voor dit begin. Die hond word slap, 'n klein bewing slaan haar, en sy probeer ook aftree.
Ons behandel epilepsie
Daar moet onthou word dat as die troeteldier simptome van epilepsie toon, die behandeling by honde anders is as by mense. Geneesmiddels wat aan mense voorgeskryf word, het 'n giftige effek op diere. Dit is gevaarlik om dit aan 'n troeteldier te gee.
U moet eers dringend 'n spesialis kontak. Slegs 'n veearts kan die teenwoordigheid van 'n siekte soos epilepsie by honde korrek bepaal (die simptome en behandeling daarvan word in ons resensie breedvoerig beskryf). Nadat hy die dier ondersoek het, sal hy die nodige antikonvulsiewe medisyne voorskryf.
By die veearts
As honde-telers gekonfronteer word met 'n verskynsel soos 'epilepsie' by honde, hoe om behandeling met die aanvalle te stop - dit is die belangrikste kwessies wat hulle interesseer. Maar selfmedikasie is gevaarlik. Kontak u veearts onmiddellik.
Alle medisyne word individueel gekies. Eerstens moet u anamnesis doen.
Die veearts moet die ras van die hond, sy geslag en ouderdom, alle inentings asook die simptome van die siekte ken. Dit is belangrik om aan te dui watter soort stuiptrekkings was wanneer presies dit gebeur het.
Die eienaar moet presies onthou wanneer die beslagleggings plaasvind. Miskien word hulle voorafgegaan deur voeding, stap of 'n ander stimulus. Die dokter moet weet of die troeteldier siek was. Miskien het hy 'n aansteeklike, swam- of parasitiese siekte opgedoen. Daar moet aangedui word of die dier behandel is, en met wat presies.
Nadat u anamnese versamel het, word 'n volledige ondersoek van die troeteldier voorgeskryf. Die veearts kan ook 'n skedelondersoek bestel om vas te stel of daar kopbeserings was, en 'n spierondersoek vir die teenwoordigheid van atrofie-areas.
Die dokter ondersoek die reflekse van die dier, sy sig en die leerlinge self, ondersoek die kraniale senuwees en tasbare gevoelens. Bloed- en urine-toetse word voorgeskryf, soms doen hulle 'n MRI en 'n röntgenstraal van die skedel.
Nadat al die prosedures uitgevoer is en die diagnose van "epilepsie" by honde bevestig is, word die behandeling individueel voorgeskryf. Die dokter skryf medisyne voor, bepaal die dosis en die frekwensie van toediening, en verduidelik hoe om die troeteldier noodhulp vir krampe te gee. Hy gee ook advies oor die normalisering van dierevoeding.
Die medisyne wat veeartse voorskryf vir primêre hondepilepsie, is anticonvulsante. Die gewildste is verskeie medisyne:
"Fentonin". Dit is baie effektief en het geen newe-effekte nie. Maar die medisyne word vinnig genoeg uit die liggaam verwyder, veroorsaak dors en gevolglik gereeld urinering.
"Phenobarbital". Ook 'n hoogs effektiewe en vinnigwerkende medisyne. Van die minusse: verhoogde diuretiese effek, veroorsaak dors, verhoog die irritasie van troeteldiere.
"Primidoon". Hoogs effektiewe vinnigwerkende middel wat ook die hond dors en eetlus verhoog. Slegs in tabletvorm beskikbaar.
"Diazepam". Vinnig werk sonder newe-effekte. Die effek van die middel is op kort termyn. Verhoog die prikkelbaarheid en senuweeagtigheid van die dier.
As geen tipe medikasie help nie, skryf veeartse gewoonlik fenobarbital saam met natrium- of kaliumbromied voor.
As daar 'n siekte soos epilepsie by honde is (ons beskryf die simptome en behandeling daarvan op soortgelyke wyse), moet eienaars onthou: hierdie siekte is ongeneeslik, dwelms en die dosis daarvan kan nie altyd die eerste keer help nie. Dit is belangrik dat die troeteldier volledig ondersoek word. Slegs in hierdie geval sal die veearts die effektiefste medisyne kan kies.
Aanval. Wat om te doen
Tydens die aanval is dit raadsaam om die kop vas te hou, dit op sy kant te draai, sodat die troeteldier nie aan sy speeksel verstik nie. Soms laat die dier nie sy kop draai nie. In hierdie geval is dit beter om dit te laat soos dit is en net te volg.
U hoef nie u tong te probeer hou of u mond met u hande of met enige voorwerp oop te maak nie. Alhoewel, dit is nie moontlik om die kake oop te maak nie, en die tong sal nie val nie.
U hoef ook nie te probeer om die troeteldier medisyne te gee of dit te drink ten tyde van die aanval nie.
Dit is raadsaam om die troeteldier se kop op 'n sagte bed te sit. U kan natuurlik probeer om sy kop op sy knieë te plaas, maar die kans bestaan ​​dat die dier die eienaar net sal byt.
Sorg dat daar nie voorwerpe in die buurt is wat die troeteldier kan beseer tydens stuiptrekkings nie. Verskaf vars lug deur 'n venster of venster oop te maak.
Ten tyde van die aanval in die kamer moet ook nie kinders en ander diere wees nie.
As die aanval 'n halfuur duur of gepaard gaan met 'n toename in temperatuur, moet u die troeteldier na die veeartskliniek neem. Vir vervoer moet die dier in 'n kombers toegedraai word. Of u kan 'n dokter by die huis skakel.
Honde na 'n aanval van epilepsie het alleenheid nodig, sorg vir haar volkome vrede.
Die oorsake van hierdie siekte kan baie wees, beide aangebore en verworwe. Moenie bang wees as honde met epilepsie gediagnoseer is nie. Behandeling, hoe om die aanvalle te stop, wat om volgende te doen en hoe om die troeteldier te help - al die vrae kan deur die veearts beantwoord word.
Dit is nodig om die troeteldier volledig te ondersoek, die regte medikasie te bepaal en dit waar te neem. Met verloop van tyd kan die eienaar tekens van naderende aanvalle sien en betyds die nodige medisyne aan die troeteldier gee, waardeur hy ly.
'N Toestand wat 'n aanval weergee, kan van etlike minute tot etlike dae duur. In hierdie geval het die hond die volgende simptome:
weiering van water en voedsel,
begeerte om op 'n afgesonderde plek te skuil.
Op hierdie punt kan die verdere ontwikkeling van die beslaglegging voorkom word indien 'n antikonvulsiewe middel aan die dier toegedien word. Watter een? Vir elke geval word die behandeling afsonderlik gekies: beide vir daaglikse inname en om die aanval te stop.
Die medisyne vir die stop van die epiprotaal word binnespiers toegedien. As die eienaar van die dier bang is vir inspuitings, word dit aanbeveel om die middel in die ingewande van die hond te spuit met behulp van 'n klysema. U kan die middel in die mond spuit, maar die effek sal baie laer wees.
Voor die aanvang van die epiprison val die dier sywaarts en verloor hy sy bewussyn. Terselfdertyd word asemhaling vinniger, skuim verskyn uit die mond en die spiere van die liggaam is baie gespanne. Die oë is wyd oop, en die leerlinge rol op.
In die toekoms verskyn krampagtige ruk van die kop en pote, onbeheerde klem en die uithaal van die kake. Bykans altyd gaan die simptome van 'n epiprush gepaard met onwillekeurige urinering; minder defekasie kom minder voor.
As u u troeteldier probeer help, hoef u dit nie op die plek te hou of te verhoed dat die kakebeen saamgepers word nie - dit kan ekstra letsels veroorsaak. Ten tyde van die aanval word dit slegs aanbeveel om die kop van die hond saggies vas te hou, te probeer voorkom dat die houe op die vloer slaan of om 'n kussing te lê. U moet op hierdie stadium alle buitestaanders, veral kinders en ander troeteldiere, uit die kamer verwyder.
Krampe duur 'n paar minute (2-3), en geleidelik begin die spierspanning bedaar.
Maar so 'n gevaarlike toestand soos 'n epistatus kan ontstaan, waarin dit lyk asof die aanval meer as 'n halfuur duur. In werklikheid bestaan ​​die epistatus uit 'n reeks klein beslagleggings, herhaal met 'n kort, byna onsigbare interval. Die behandeling van 'n epistatus moet onmiddellik begin word. Om dit te kan doen, moet die eienaar die hond 'n inspuiting van 'n anticonvulsant gee en probeer om sy troeteldier so gou as moontlik by die veearts af te lewer. Sonder tydige mediese maatreëls kan die hond doodgaan.
Epipressies is gevaarlik vir die gesondheid van die hond, omdat dit die bloedsomloop in die brein benadeel. Gereelde aanvalle of 'n langdurige epistatus kan 'n beroerte by honde veroorsaak (24). Hoe ouer die dier wat aan epilepsie ly, hoe groter is die risiko vir beroerte tydens 'n aanval.
Na kort beslagleggings is 'n vinnige herstel moontlik, maar as die aanval lank geduur het, kan die hond 2-3 dae waarneem:
oortreding van koördinasie (die dier loop onseker, belemmer meubels),
probleme met oriëntasie (die hond sukkel om in 'n bekende omgewing te navigeer, kan nie sy huis vind nadat hy geloop het nie),
erge dors (soms 'n skerp toename in eetlus).
Op die oomblik moet die eienaar, as die naaste persoon, 'n maksimum aanraking toon en die troeteldier met omsigtigheid en toegeneentheid omsingel. In die herstel na die epileptiese periode word die dier nie aanbeveel om buite te neem nie. As die herstel 'n lang periode neem, moet u die hond nie tydens die wandeling loslaat nie en kies dan 'n stil, onbewoonde plek om te stap.
Hierdie vorm van patologie ontwikkel as 'n onafhanklike siekte, en die eerste tekens verskyn op die ouderdom van 0,5-2 jaar. Die geneigdheid tot stuiptrekkings hang van sulke faktore af:
mate van verwantskap tydens paring (hoe nader die ouers se verwantskap, hoe groter is die waarskynlikheid van epilepsie),
genetiese geneigdheid (as die hond spierhipertonisiteit het, selfs sonder om 'n beslaglegging op te doen, word dit nie aanbeveel om sulke diere te laat paar nie)
ras (sommige rasse, byvoorbeeld herdershonde of poedels, is meer geneig tot die ontwikkeling van 'n stuiptrekkende sindroom).
Telers met beplande paring hou rekening met al die primêre oorsake van honde-epilepsie en probeer vervaardigers kies vir gesonde nageslag. Maar die onprofessionele eienaars van volbloed honde het nie sulke kennis nie, en dit gebeur dat paring plaasvind by 'n dier wat aan epipriste ly (meer gereeld is dit 'n hond wie se eienaars verkeerdelik glo dat die paringsproses die troeteldier sal help om van die siekte ontslae te raak).
Soos die naam aandui, ontstaan ​​die sekondêre oorsake van epilepsie by honde as 'n komplikasie van 'n siekte of besering. Развитие эписиндрома могут вызвать:
hoofbeserings (kan selfs tydens geboorte voorkom),
Die simptome van die manifestasie van die primêre en sekondêre vorme van die siekte is dieselfde, en 'n differensiële diagnose is nie altyd moontlik nie, byvoorbeeld, tussen geboortebeserings en 'n oorerflike geneigdheid tot aanvalle.
Hoe is die genesingsproses
Die eienaar van 'n dier wat aan epilepsie ly, moet onmiddellik verstaan ​​dat die behandeling van epilepsie by honde slegs daarop gemik is om die simptome van die siekte te verlig en die voorkoms van epileptiese aanvalle te voorkom. Behandeling bestaan ​​uit twee komponente:
'n volledige dieet en lewensomstandighede te voorsien.
Die volgende middels kan voorgeskryf word vir die behandeling van epilepsie:
Fenitoïen. Die medikasie begin amper onmiddellik optree nadat dit in die dier se liggaam binnekom, maar word vinnig uitgeskei en dra by tot die intense dors. Vir langdurige behandeling van honde word nie gebruik gemaak nie, maar word dikwels gebruik om 'n epileptiese aanval te stop.
Primidoon. Verhoed die ontwikkeling van 'n stuiptrekkende aanval, selfs al is die stadium van voorgangers alreeds ontstaan. Die nadeel van die middel is dat dit slegs in tablette beskikbaar is, en dit moeilik is om dit te gebruik as noodhulp.
Diasepam. Dit word as medikasie gebruik om die verloop van 'n aanval te verlig. Met die bekendstelling van Diazepam, verloop die epipristup in 'n mildere vorm, is die risiko om 'n epistatus te ontwikkel minimaal.
Fenobarbital is vinnig en effektief. Beskikbaar in tablette en inspuitings, maar veroorsaak 'n sterk kalmeermiddel. Onder die invloed van hierdie medikasie word die hond lomerig en slaperig.
Antikonvulsiewe medisyne word lewenslank gegee. Benewens hierdie middels word honde vitamiene en minerale voorgeskryf.
Dieet en lewensomstandighede
'N Siek troeteldier sal nie meer sy voormalige lewe kan lei nie, en die eienaar sal moet voorsien van nuwe gemaklike toestande:
Kalm atmosfeer. Uitstallings, kompetisies en ander sosiale geleenthede wat van belang is vir 'n volbloed hond, moet gekanselleer word.
Sorg en versorging. 'N Siek dier, veral as hy herstel van 'n epiprush, het groter aandag en versorging nodig. Op die oomblik is dit beter om by 'n viervoetige vriend te bly sodat hy die ondersteuning van 'n geliefde voel.
Dieet. Sommige medikasie wat lank geneem word, kan vetsug veroorsaak, en dit is dus nodig om die gewig van die troeteldier te beheer. Boonop kan produkte wat kaliumbromied bevat, soos hawermeel en bokwiet, epiproteup uitlok. Dit is baie belangrik om die hoeveelheid voedsel met kaliumbromied in die dieet te verminder.
Epilepsie beïnvloed ook die aard van die dier: die hond word minder aktief, probeer met omsigtigheid beweeg. Met 'n ligte en matige verloop van die siekte, kan u u troeteldier 'n gemaklike bestaan ​​bied deur die aantal aanvalle in 1-3 weke tot 1 keer te verminder. En in ernstige gevalle, wanneer beslagleggings tot tien keer per dag voorkom, bied veeartse aan om die dier dood te maak. Natuurlik is dit moeilik om so 'n besluit te neem, maar met 'n ernstige graad van die siekte is dit moeilik om 'n troeteldierlewe sonder aanvalle te gee, en die hond sal in elk geval sterf. Daarom moet u nadink oor die vraag of dit die moeite werd is om die ongelukkige dier te pynig, te probeer om die angs te verleng as die hond aan gereelde aanvalle ly.
Afhangend van die oorsprong van die siekte, word die primêre en sekondêre vorm van epilepsie onderskei.
Primêre (idiopatiese) epilepsie is die resultaat van 'n genetiese aanleg. Hierdie vorm van epilepsie kom meer gereeld voor by honde van sekere rasse: goue retriever, tekkies, herder, poedel, ens.
In hierdie geval kan verskeie hondjies uit dieselfde werpsel of naasbestaandes, soos 'n moeder en seun, aan epilepsie ly. Die primêre vorm word baie vroeg geopenbaar - op die ouderdom van tot een jaar, maar soms verskyn die eerste tekens op 'n ouer ouderdom (3-6 jaar).
Sekondêre (epileptiforme) epilepsie by honde kom voor as gevolg van enige siekte, infeksie, trauma, toksiese skade deur giftige stowwe, senuweespanning.
Aanvalle van epilepsie by honde kan die gevolg wees van:
aansteeklike siektes oorgedra - plaag, enkefalitis, ens.
hydrocephalus (dropsy) van die brein,
gebrek aan glukose in die hond se bloed,
hipotireose - verminderde skildklierfunksie.
Sekondêre epilepsie word meer gereeld by volwasse honde geopenbaar, aangesien hulle na 4-5 jaar van die lewe siektes in die kardiovaskulêre stelsel, lewer en niere kan ervaar.
Daarbenewens kan 'n aanval ontstaan ​​as gevolg van infeksie deur parasiete, omdat helminths giftige stowwe vrystel wat die senuweestelsel in die bloed van 'n dier beskadig. Simptome van epilepsie by honde ontstaan ​​ook as gevolg van 'n ongebalanseerde dieet, oormatige fisieke of senuweeagtige oorbelasting.
Hoe verskyn epilepsie by honde?
Aanvalle, wat meestal geassosieer word met epilepsie, kan 'n manifestasie van 'n ander siekte wees, dus moet u die hond aan die veearts wys om die diagnose akkuraat te diagnoseer.
Soms beskou die eienaar verkeerdelik die stuiptrekkingsindroom as 'n simptoom van epilepsie, en in ander gevalle let hy nie die aanvalle van die siekte op nie en klassifiseer dit as 'n ongewone gedrag van die troeteldier. Daar is verskillende soorte manifestasies van epilepsie.
'N Geringe aanval (abses) verwys spesifiek na diegene wat moeilik opgemerk word, selfs al het die hond epilepsie. Dit word uitgedruk in die bevriesing van die hond vir 'n paar sekondes, terwyl sy blik betekenisloos en roerloos raak. As die dier rustig is, val dit nie, word die spiere nie krap nie, dus word die afwesige nie altyd opgemerk deur die eienaar nie.
'N Gedeeltelike aanval word uitgedruk deur 'n beperkte groep spiere te trek - op die snuit, rug, skof, ens.
Die algemene vorm is die ernstigste soort epilepsie, gepaard met 'n aanval in twee fases:
Die eerste fase, wat ongeveer 'n minuut duur, is tonikaal, waarin die hond bewusteloos is en spierspasmas op sy bene het, waardeur hulle nie gebuig of gebuig kan word nie. Hierdie stadium gaan dikwels gepaard met respiratoriese arrestasie.
Die tweede fase is klonies, waartydens die bewustelose hond sy bene begin sleep en vinnige koubewegings maak. Die dier se oë is half toe en reageer nie op ligte, onwillekeurige urinering en / of ontlasting kan voorkom nie.
Geassosieer met 'n verandering in gedrag van diere (gedeeltelike beslaglegging):
die hond doen gereeld koubewegings,
slaan sy lippe en hy tande
optree aggressief selfs teenoor die eienaar,
die dier probeer wegkruip vir almal op 'n afgesonderde plek,
die hond verloor sy geaardheid op 'n bekende plek en lyk verlore.
Die kombinasie van aggressiewe gedrag en oormatige speeksel tydens so 'n aanval laat dit lyk soos hondsdolheidsimptome. Daarbenewens kan daar tydens 'n aanval tydelike sigverlies, ernstige spasma van die buikspiere voorkom, die dier kan braak, diarree, erge dors hê.
'N Soortgelyke aanval kan voorkom as gevolg van 'n algemene aanval en 'n paar uur duur. Meervoudige (gemengde) aanvalle word binne enkele minute gemanifesteer deur 'n kombinasie van verskillende vorme van beslaglegging. As die hond 'n paar uur agtereenvolgens dieselfde is as 'n veelvuldige aanval, word hierdie siekte status epilepticus genoem.
As u troeteldier kommerwekkende simptome het soos dié van epilepsie, is die belangrikste ding om die dier volledig te ondersoek en 'n akkurate diagnose daar te stel. Dit is nodig om nie die hond te benadeel nie, want die antikonvulsiewe middels wat gebruik word om epilepsie te behandel, is in enige ander gevalle gevaarlik vir die dier.
Om mee te begin, skryf die veearts verskillende navorsingsmetodes voor:
EEG (elektroencefalografie) - tydens die geleiding daarvan word elektriese impulse van verskillende dele van die brein aangeteken. EEG is die informatiefste manier om epilepsie te diagnoseer.
X-straal van die kop om traumatiese breinbeserings uit te sluit.
Kliniese en biochemiese ontleding van bloed.
EKG van die hart.
CT of MRI van die brein is baie wenslik.
Om die dokter 'n volledige beeld van die siekte te hê, is dit nodig om in detail te beskryf hoe die beslaglegging van u troeteldier verloop - die duur daarvan, die gedrag van die hond voor, tydens en na die aanval. Die veearts moet ook bewus wees van die siektes en beserings van die hond, aangesien al hierdie data help om die korrekte diagnose te maak.
Wat om te doen as 'n hond epilepsie het?
Vroeër het die diagnose van epilepsie by die hond soos 'n vonnis geklink, en het beteken dat die dier op 'n vinnige dood gewag het. Moderne diagnostiek, nuwe medisyne en metodes om epilepsie by honde te behandel, kan die lewe van 'n siek dier verleng en dit vol maak.
Ware epilepsie word nie tans behandel nie, maar veeartse het die geleentheid om die toepaslike terapie vir die hond te kies, wat die aantal aanvalle tot die minimum beperk, of dit heeltemal uitskakel. Die keuse van 'n medisyne is 'n lang proses omdat dokters gedwing word om verskillende medisyne op hul beurt te probeer om die beste opsie te vind.
Soms word selfs 'n kompleks van verskeie middels gelyktydig gebruik, as een geneesmiddel nie die gewenste resultaat het nie.
Tans word dwelmmiddels wat die meeste gebruik word, soos:
As die behandeling van epilepsie met een van hierdie middels nie help nie, word 'n kombinasie van fenobarbital en kaliumbromied meestal gebruik.
Om die effek van die gebruikte medisyne te maksimeer, is dit noodsaaklik om die voorskrif van die dokter noukeurig te volg en die medisyne in die presiese dosis en terselfdertyd te gee, sonder om 'n enkele dag te mis. As u oor die dwelm spring, kan die nie-nakoming van die dosis daartoe lei dat die siekte in 'n erger vorm sal verskyn. Maak gereed daarvoor dat die hond haar hele lewe lank pille sal moet gee, want sonder behandeling sal die dier sterf.
Alle antikonvulsante het ernstige newe-effekte. Byvoorbeeld, 'n hond kan slaperig word, depressief raak, dit kan probleme met die spysverteringskanaal en konsentrasie hê. Dit moet aan die veearts gerapporteer word, sodat hy medikasie voorskryf wat sulke simptome verlig, of 'n ander middel kies wat 'n ekwivalente effek sal hê sonder newe-effekte.
Hoe kan ek 'n hond met epilepsie help?
In die eerste plek, gee u troeteldier soveel sorg en liefde as moontlik, moenie hom baie skel vir pranks nie, om nie 'n senuwee-ineenstorting te veroorsaak nie.
Dikwels word 'n spesiale dieet met 'n lae proteïeninhoud vir siek honde voorgeskryf. Dit is nuttig om 'n voedsel met gedeeltelik verteerde proteïen te gebruik wat vinnig opgeneem word.
Om te verhoed dat die hond beseer word tydens 'n aanval wat in u afwesigheid kan voorkom, reël 'n omheinde vogvoël in die woonstel. Hierdie omhulsel mag nie meubels of gevaarlike voorwerpe bevat nie.
Die hond moet 'n vol lewe lei: loop, kommunikeer met ander honde, maar doen dit binne 'n rede, aangesien oormatige fisieke aktiwiteit 'n aanval kan veroorsaak. Die eienaar van die hond, wat nie die eerste dag aan epilepsie ly nie, kan die aanval van die aanval meestal opmerk en uitlokende faktore uitsluit om die ontwikkeling daarvan te voorkom.
Wat om te doen as 'n hond met 'n epileptiese aanval begin?
Probeer om kalm te wees, nie te sukkel nie, nie geluide te maak nie, want harde geluide kan die aanval en die duur daarvan verhoog.
Soms kan u 'n naam met 'n hond kontak, en dit kan voorkom dat hulle beslag lê.
Skep voorwaardes vir die hond waaronder sy nie beseer kan word nie: u hoef haar nie na 'n sagte rommel oor te plaas of 'n kombers onder haar in te druk nie, plaas net 'n hand of 'n plat kussing onder die kop van die hond en beweeg hom weg van gevaarlike voorwerpe.
Draai die kop van die hond aan sy kant sodat speeksel of braking uit die mond kan vloei. Dit is nie nodig om die kake met 'n lepel oop te maak nie, aangesien dit onwaarskynlik sal slaag, en die dier beseer kan word. Daar is geen gevaar om 'n hond met sy eie tong te verwurg in die geval van 'n epilepsie-aanval nie; daar was nog nooit so 'n geval in die veearts nie.
As gevolg van die feit dat die honde nie sweetkliere het nie, en die beslaglegging gepaard gaan met sterk spierspanning en 'n groot hoeveelheid hitte, sorg dit vir afkoeling van die dier. U kan 'n waaier na die hond stuur, die koerant swaai, u pote en buik afvee met koel water, dit geld veral vir langharige rasse.
As die aanval langer as 'n halfuur duur, skakel dan dringend 'n veearts, aangesien hierdie toestand die lewe van u troeteldier bedreig.
Na 'n algemene aanval kan die hond 'n lang tyd in 'n toestand wees waarin hy homself kan beseer of enige dinge kan bederf, daarom is dit beter om sy beweging in die woonstel te beperk.
As daar ander honde in die huis is, moet hulle in 'n ander kamer toegemaak word, aangesien die moontlikheid bestaan ​​dat hulle 'n siek dier sal aanval.
Probeer na die aanval die hond kalmeer, maar moenie u kommunikasie daarop plaas nie en moenie sweer as die hond aggressief optree nie.
Skryf in die dagboek neer wanneer en as gevolg van wat die aanval begin het, hoe lank dit geduur het en hoe dit verloop het, en skakel die veearts.
Moenie wanhoop as u hond met epilepsie gediagnoseer is nie, sy het die kans om 'n lang, vol lewe te hê as u haar hiermee help!
Oorsake en tipes epilepsie by honde
Epilepsie by diere, soos by mense, impliseer 'n chroniese patologiese proses wat in die senuweestelsel voorkom en wat verband hou met die skielike aanval van stuiptrekkings. Die siekte het ook 'n ander naam - epilepticus. Dit is moeilik om te sê waarom hierdie siekte voorkom. Die algemeenste oorsake van epilepsie by honde sluit in:
Erflike faktor. Daar word geglo dat die epilepsie oorgeërf word. Boonop word hierdie siekte by volbloed diere meer gereeld opgespoor.
Breinbesering Die meganismes vir die ontwikkeling van die patologiese proses kan geboorte trauma in die kop, bultjies, kneusings veroorsaak.
Die teenwoordigheid van kankerselle in die brein.
Aansteeklike siektes. Enkefalitis, proplasmosis, toksoplasmose, plaag, tetanus kan die ontwikkeling van hierdie siekte by honde veroorsaak.
Chroniese afwykings van die funksionering van die spysverteringskanaal.
Letsels van die lewerselle.
Disfunksie van die kardiovaskulêre stelsel.
Tekort aan vitamiene B1 en B6.
Die nederlaag van die interne organe van die dier deur metale of giftige stowwe.
Troeteldiere byt deur giftige insekte en slange.
Erge spanning, senuweeagtige skokke.
As 'n reël, begin die eerste episodes van 'n epileptikus by 'n viervoetige vriend van ses maande tot 5 jaar. In hierdie geval word die tweede en derde jaar van die lewe van die hond as die moeilikste beskou.
Die volgende soorte epilepsie word onderskei:
Idiopaties of waar. Dit is die geheimsinnigste en gevaarlikste vorm van die siekte. Die redes vir die voorkoms daarvan is onduidelik. Dit lyk asof die siekte op sy eie voorkom, sonder strukturele of gepaardgaande patologiese veranderinge in die liggaam. As gevolg van waarnemings het kenners tot die onomwonde gevolgtrekking gekom dat sekere honde rasse vatbaar is vir die siekte: retriever, labrador, terrier, St. Bernard, poedel, tasse, herdershond, collie, setter, cocker spaniel. In die reël word hierdie patologie opgespoor op die ouderdom van 1 jaar tot 5 jaar. Epileptiese aanvalle kom in hierdie situasie voor, gewoonlik in 'n droom. Dit kan gebeur saans en bedags as die hond aan die slaap is.
Simptomaties. Hierdie vorm van patologie word geassosieer met aangebore of verworwe funksionering van die brein. In die meeste gevalle word hierdie soort epilepsie by hondjies onder 1 jaar oud en volwassenes ouer as 5 jaar gediagnoseer.
Crypto. Die oorsake is dieselfde as in die vorige vorm van die siekte. Die verskil tussen hierdie soort epilepsie en simptomaties is dat dit nie tydens 'n MRI geïdentifiseer word nie. Hierdie tipe siektes is dikwels immuun teen die gevolge van antikonvulsante. In so 'n situasie word refleksepilepsie by honde verwys as vuurvastig. Vuurvaste is die vorm van die siekte wat nie behandel kan word nie.
Reaktief. Hierdie vorm van patologie kom voor teen die agtergrond van toksiese of metaboliese effekte op die brein. Daar is ook geen strukturele skade aan hierdie orgaan nie. Aanvalle in hierdie geval verdwyn na die genesing van die onderliggende siekte.
Voordat die behandeling begin, moet die veearts die oorsaak van epileptiese aanvalle by die viervoetige pasiënt uitvind. Hiervoor voer hy sekere diagnostiese maatreëls uit. In die eerste plek doen die spesialis 'n visuele ondersoek van die dier, waarna dit 'n anamnese versamel. Om dit te kan doen, moet die troeteldier-eienaar inligting gee oor hoe lank die eerste aanvalle ontstaan ​​het en hoe dit vloei. Terselfdertyd is dit belangrik of die hond kopbeserings opgedoen het, of hy voor enige iets seergekry het.
Spesifieke aandag word geskenk aan die bestudering van die stamboom van die dier. На основе этой информации выявляется, существует ли у собаки генетическая предрасположенность к данному заболеванию. Такая мера позволяет дифференцировать врожденную и приобретенную формы патологии, а также способствует выявлению провоцирующих факторов.Deur hierdie inligting te ontleed, skakel die spesialis siektes uit met 'n soortgelyke kliniese beeld.
Nadat die data verwerk is, skryf die veearts 'n reeks studies voor aan die viervoetige pasiënt. Watter toetse 'n dier sal moet slaag, hang af van elke spesifieke geval. Die tabel bevat inligting oor diagnostiese metodes wat vir vermoedelike epilepsie gebruik word.
Diagnostiese metodes Tipes navorsing Doel van
Fisiese ondersoek beluistering Voorlopige diagnose
Laboratoriumnavorsing Bloedtoets Bepaling van die hoeveelheid oorblywende stikstof en glukose. Identifisering van die teenwoordigheid van lood en kalsium in biologiese materiaal.
Fekale ondersoek Parasiet opsporing
Serebrospinale vloeistofanalise Bepaling van drukaanwysers. Die studie van sellulêre samestelling en proteïenkonsentrasie.
Instrumentele navorsing Ultraklank skandering Dit word as aanvullende navorsingsmetodes gebruik.
Stadiums en simptome van die siekte
Daar is verskillende stadiums van 'n aanval, wat gepaard gaan met sekere manifestasies:
Aura. Dit is die beginfase van die patologie. Gedurende hierdie periode is die hond baie senuweeagtig en tree opgewonde op. Die troeteldier verhoog die speeksel aansienlik. Hy begin huil sonder enige skynbare rede, is bang vir die geringste geritsel en probeer wegkruip. In hierdie geval slaan die hond voortdurend 'n klein bewing. In hierdie toestand bly die hond van enkele minute tot 2-3 dae.
Ictale. Gedurende hierdie stadium vind 'n epileptiese aanval direk plaas, gepaard met 'n verlies van bewussyn, rol van die oogballe, verwydde pupille, spierkrampe. Terselfdertyd is die ledemate styf in die dier, dit begin onwillekeurig buig en hulle losmaak. Tydens die aanval haal die hond gereeld asem en luidrugtig, kom skuim uit sy mond. Hierdie toestand gaan ook gepaard met onwillekeurige urinering en dermbewegings, skree en huil. Hoe lank duur hierdie stadium? Dit duur gemiddeld 1 tot 5 minute.
Postiktale. In die stadium wat die aanval voltooi, word die dier in die ruimte gedisoriënteerd, apaties en verward. Terselfdertyd is sommige individue slaperig en depressief, terwyl ander inteendeel te veel opgewonde is. Sulke simptome duur van 2-3 uur tot 2-3 dae.
Simptome van epilepsie is in baie opsigte soortgelyk aan die kliniese beeld van ander siektes. Die genoemde manifestasies is byvoorbeeld kenmerkend van honde wat gediagnoseer is met 'n letsel van die middeloor, die funksionering van die vestibulêre apparaat, probleme met die serebellum, patologieë van die kardiovaskulêre stelsel en longe. Nadat hulle tot die besef gekom het, is die gedrag van individue met sulke siektes soortgelyk aan die gedrag van honde wat aan epilepsie ly tydens die post-siktiese stadium.
Daarbenewens is daar 'n patologie genaamd "omgekeerde nies", waarvan die oorsprong onbekend is. Hierdie siekte gaan ook gepaard met spierkrampe en raserige asemhaling. Persone wat met hierdie siekte gediagnoseer word, trek hul ledemate dikwels in 'n droom en maak 'n treurige gehuil. Anders as die bogenoemde patologiese verskynsels tydens 'n epileptiese aanval, is die bewussyn van die hond vertroebel, verloor hy kortliks sy gedagtes en geheue. Of die hond epilepsie het, kan slegs deur 'n veearts bepaal word.
Noodhulp vir 'n aanval
Hoe kan ek 'n aanval in 'n troeteldier tuis stop? Aangesien hierdie siekte gepaard gaan met voldoende uitgesproke tekens, moet u uself eerstens bymekaar trek en probeer kalmeer. In hierdie situasie benodig die viervoetige troeteldier koelbloedige en versamel optrede van die eienaar. By die aanvanklike tekens van 'n aanval word aanbeveel:
Plaas 'n handdoek of 'n sagte kussing onder die kop van die dier. So 'n maatreël sal moontlike beserings aan die kop van die hond voorkom. Daarbenewens moet u alle skerp voorwerpe verwyder.
Skep gemaklike toestande in die kamer. Om dit te kan doen, word dit aanbeveel om die kamer te ventileer, die bronne van harde geluid en helder lig uit te skakel. U moet ook die siek troeteldier beskerm teen kontak met ander troeteldiere en kinders. As die kamer te warm is, moet u die hond met 'n waaier of koerant waai.
Moenie die stuiptrekkende hond vashou nie.
Moenie probeer om die kake van die hond oop te maak nie. In teenstelling met die algemene opvatting, word die waarskynlikheid om die tong in hierdie situasie te sluk, uitgesluit.
Aan die einde van die aanval, wees gedurig naby die troeteldier, streel en kalmeer.
As die aanval langer as 25 minute duur, moet u die dier onmiddellik by 'n veeartsenykliniek aflewer. As dit nie moontlik is nie, moet u ten minste telefonies met die veearts kontak maak. Nadat u met 'n spesialis geraadpleeg het, kan u die hond met 'n antikonvulsiewe middel binnedring en Corvalol gee. Dit moet gedoen word in ooreenstemming met die dokter se aanbevelings. Nadat u die aanval gestaak het, moet u die hond so gou as moontlik aan die dokter wys. Verdere behandeling is slegs in 'n veeartsenykliniek moontlik.
Daar is geen spesifieke medisyne wat by alle pasiënte met vier bene pas nie, sonder uitsondering. Die keuse van medisyne word gewoonlik per proef gedoen. As gevolg van beheertegnieke kies die veearts 'n kombinasie en dosis medikasie.
Geneesmiddelterapie word gebruik as:
intervalle tussen beslagleggings is langer as 30 dae,
daar is reeksaanvalle, dit wil sê diegene wat ten minste 1 keer per dag voorkom,
ten minste een epistatus is aangeteken - 'n toestand waarin beslagleggings wat langer as 'n halfuur duur mekaar volg en tussenin, die dier nie weer sy bewussyn herwin nie,
die troeteldier herstel lank na die volgende aanval en oortredings in die gedrag daarvan word waargeneem.
Sekere medisyne word gewoonlik voorgeskryf om aanvalle te beheer. Algemene inligting oor die medisyne waarmee die manifestasies van die siekte help voorkom, word in die tabel weergegee.
Dwelmname Terapeutiese effek Spesiale instruksies
phenobarbital Antikonvulsief, kalmeermiddel, antidiuretika Wanneer u pille neem, moet u 'n aantal aanbevelings oorweeg:
gebruik daagliks terselfdertyd, vermy passe,
toe te pas in minimum dosisse met 'n geleidelike toename in dosisse waarin die aantal, erns en duur van die manifestasies van die siekte verminder word,
behandel die dier slegs met medikasie onder medikasie.
In erge toestande word Corvalol of Valocordin op die tong van die dier gedrup. Die meeste van hierdie middels het newe-effekte, wat genoem word om die metodes van alternatiewe medisyne te verminder. Algemene inligting daaroor word in die tabel aangebied.
Maniere van alternatiewe medisyne Die kern van die aansoek opmerking
akupunktuur Impak op 10 akupunktuurpunte. Terapie behels 'n kursustoepassing. Die duur van 1 prosedure is 20 minute.
homeopatie Gebruik van Aconitum en Belladonna tussen opeenvolgende stuiptrekkings Die terapeutiese effek kom na 3-4 prosedures voor
Ontvangs van halfversadigde vetsure Visolie word gewoonlik gebruik. Verminder beslagleggingsfrekwensie
inspuitings B-vitamiene word gebruik.
As volksmiddels word 'n oplossing van houtskool en tinktuur van medisinale valeriaan gebruik. Die volgende aanbevelings sal die toestand van die dier vergemaklik:
Skep 'n rustige en vriendelike atmosfeer in die huis. Honde-epileptika benodig konstante versorging, toegeneentheid en aandag. Hulle lewe moet gemeet word. Die troeteldier moet heeltemal beskerm word teen spanning en senuweeagtige skokke.
Verwyder alle skerp voorwerpe uit die hond se verblyf. 'N Aanval kan te eniger tyd begin, dus u moet probeer om die dier per ongeluk te beseer.
Hou altyd anticonvulsante byderhand. Terugval van die siekte kan op enige tydstip begin, daarom moet antikonvulsante beskikbaar wees, selfs al is daar lank nie beslag gelê nie. Dit is nodig om hul vervaldatum noukeurig te monitor. Wie ook al tuis was tydens die aanval, moet die beslaglegging kan stop.
Sluit te veel fisieke aktiwiteit uit. Dit beteken nie dat die hond hoef op te hou loop nie. Tydens staptogte moet u net seker maak dat die troeteldier nie baie moeg is nie.
Volg 'n dieet. Dieetvoeding vir so 'n siekte behels 'n afname in die inname van proteïenvoedsel deur die hond, sowel as 'n toename in die hoeveelheid vesel en suiwelprodukte. Dit word ook aanbeveel om die hoeveelheid sout in geregte te verminder en droë voorbereide voer uit te sluit van die dieet. Die beste opsie in hierdie situasie is om die hond na industriële voer van hoë gehalte te vervoer, insluitend proteïene wat vinnig gekloof is. Die liggaam van diere-epileptika benodig veral magnesium, mangaan en B-vitamiene.
Voorspelling en waarskynlik gevolge
Elke eienaar van 'n honde-epileptikum gee om hoeveel jaar honde met hierdie siekte leef. Ondanks die ongeneeslikheid van hierdie patologie en die behoefte aan lewenslange toediening van medisyne, is die voorspelling vir epilepsie gunstig. Dit gebeur dikwels dat die troeteldier net soos die meeste gesonde broers leef, met die behoorlike versorging van 'n siek dier en volgens al die aanbevelings van die dokter.
Van die moontlike komplikasies van hierdie patologie is:
beserings wat die troeteldier tydens 'n beslaglegging opgedoen het,
versteurings in die funksionering van interne organe as gevolg van senuwee-spanning,
nuwe aanvalle of die intensivering daarvan teen die agtergrond van 'n skerp onttrekking van dwelms,
afname in breinaktiwiteit as gevolg van slytasie van senuweeselle,
dood as gevolg van versmoring.
Die volgende aanbevelings sal help om nuwe aanvalle te voorkom:
Beskerm u troeteldier teen stresvolle situasies. Hiervoor is dit nodig om 'n gunstige omgewing te skep in die huis waar die epileptiese hond woon.
Sluit te veel fisieke aktiwiteit uit. Tydens staptogte moet u sorg dat die hond energie matig gebruik. In die proses moet die hond nie baie moeg wees nie.
Beperk u inname van proteïenvoedsel. Dit is onmoontlik om proteïene heeltemal van die dier se spyskaart uit te sluit, want dit dien as 'n boumateriaal vir die spier skelet.
Gee u vierpotige troeteldier-vitamienkomplekse gereeld. Veral epileptiese honde benodig vitamien B6, mangaan en magnesium.
Volg die dosisse wat deur die veearts aanbeveel word, streng uitgesluit, ten spyte van weglatings, omdat selfs een gemis tablet die situasie aansienlik kan vererger.
Doen gereeld voorkomende veeartsenykundige ondersoeke.
Troeteldier-epilepsie is glad nie 'n sin nie. Die sukses van die uitstel of uitskakeling van beslagleggings hang af van die gasheer se gedrag. Die belangrikste ding in hierdie situasie is onvoorwaardelike liefde en sorg vir die viervoetige troeteldier, sowel as die begeerte om hom te help.