See, rots, meeue
JY LEES NOU See, rots, meeue
Dit was die mooiste dag. Anderkant Keurbooms met ’n see vol belofte. Op die agtergrond giggelende meisietjies en ons paar ernstige vissermanne, doelgerig om die ewig ontwykende knewels aan die hoek te kry.
Hoeveel keer het ek nie al die genade van so ’n dag by die water beleef nie. Alles getuig van ’n Maker - ongeag wat sommige geleerdes sê. Ek dink ’n mens moet jou gedagtes besaai met prentjies van skoonheid sodat jy op ’n saai dag die fluistering van berge en strome in jou herinnering kan oproep.
Met my derde ingooi, en met genoeg adrenalien om ’n walvis in te katrol, voel ek skielik ’n wilde pluk - nog voor die hoek en sinker die water tref. ’n Seemeeu het in die lyn vasgevlieg en oorverdowend begin protesteer. Ek het die verstrengelde voël ingekatrol en besef hy is gereed om te veg. Sy oopgetrekte snawel het gewaarsku dat iemand gaan seerkry.
En tot my verbasing - toe ek begin om die lyn om sy vlerke en pote los te maak - lê die seemeeu doodstil. Geen geluid of beweging nie. Asof hy geweet het hy word deur ’n vriend gehelp. Ná ’n paar minute het ek hom die wind ingegooi en my vir ’n lang ruk verwonder oor die byna surrealistiese ontmoeting.