Britse reaksie op die Suez -kanaalkrisis - GESKIEDENIS - Inligting
Britse reaksie op die Suez -kanaalkrisis
In 'n toespraak aan die VN se Veiligheidsraad op 31 Oktober 1956 bespreek sir Brittanië, Sir Pierson Dixon, Franse en Engelse militêre operasies in reaksie op Egipte se nasionalisering van die Suezkanaal.
Wat ons geleer het: Die Suez -krisis
Die nege dae lange Suez-krisis van 1956 is aangevuur deur 'n reeks geskille wat agterna op speelplekke lyk, hoewel dit tot wêreldwye Armageddon kon gelei het. Daardie jaar het Egipte sy trou van Westerse wapenverskaffers na die Sowjetblok oorgeskakel en 'n pakket jetjagters, wapens en artillerie uit Tsjeggo -Slowakye gekoop. In reaksie hierop het die Verenigde State sy belofte van finansiering vir die kolossale Aswan Dam -projek teruggetrek. Die Egiptiese president, Gamal Nasser, het toe die Suez -kanaal in beslag geneem.
Die Britte was nie op die punt om die Egiptenare toe te laat om 'n waterweg wat hulle meen dat hulle besit te nasionaliseer nie - wat die Britte, wat die aandeel in die kanaalonderneming betref, gedoen het. Maar hulle het 'n verskoning nodig om binne te val. Betree Israel, met wie Brittanje en Frankryk in die geheim 'n koalisie teen Egipte gestig het. Die Israeli's sou Sinaï, 'n uitgestrekte kwadrant woestyn wat hulle lankal wou gehad het, op voorhand in beslag neem, en as hulle uit die ooste na die Suez toe vorder, sou 'n Anglo-Franse mag valskermsoldate en mariniers wes van die kanaal laat beland, oënskynlik om hul likiede bate te beskerm. Die knypers sou die Egiptiese leër vasgevang en vernietig. Die verskoning vir die inval sou wees die uitreiking van 'n Anglo-Franse ultimatum aan Israel en Egipte om vuur te staak en Westerse beheer oor die kanaal te aanvaar, wat die koalisie geweet het Nasser sou verwerp. Terwyl die Britse doedelsakters omgedwaal het en die Franse Foreign Legionnaires hulde gegroet het kepis, die 800 megaton gorilla in die kamer was die onvermydelikheid dat Egipte 'n beroep op die Sowjetunie sou doen om hulp.
Die Verenigde State was salig onbewus van die Anglo-Frans-Israeliese koalisie totdat dit amper te laat was. President Dwight Eisenhower het 'n hartaanval gekry en was besig om vir 'n tweede termyn te veg, en die Hongaarse rewolusie het almal se aandag gehad. Eisenhower was woedend oor sy bondgenote van die Tweede Wêreldoorlog. Op 1 November, onder swaar Amerikaanse druk, het die Algemene Vergadering van die VN gestem vir 'n skietstilstand wat 'n week later in werking getree het. Teen daardie tyd het die Israeliete Sinai besit, en die Britte het Port Said beset. Dit sou nie lank duur nie. Op 22 Desember trek Brittanje sy troepe uit Egipte en beëindig 74 jaar van die besetting van die kanaalgebied. Drie maande later het Israel aan Sinai teruggetrek.
Eindtelling: Egipte 3 Brittanje, Frankryk en Israel 0.
■ Laat 'n bondgenoot altyd weet as u iets gaan doen wat 'n kernoorlog kan veroorsaak.
■ Helikopters is handig. Die Royal Marines het die eerste helo-aanval van die geskiedenis op Port Said afgeskaf. Ongelukkig het hulle nog nie uitgevind hoe om 'n regte LZ-een te vestig wat in die middel van 'n Egiptiese stadion beland het nie.
■ Moenie die ou irriteer wie se karre twee keer so groot is as joune nie. Toe admiraal Arleigh Burke gevra word of die sesde vloot die Anglo-Franse invlootvloot kan stop, het hy gesê, hel ja, nie net die vloot nie, maar hy kon die Israeliete en Egiptenare in die winskopie uithaal.
■ Onopgeleide vegvlieëniers is nutteloos. Egipte het 'n versending nuwe MiG-15's uit Tsjeggo-Slowakye gekry, maar het nie tyd gehad om sy vlieëniers op te lei hoe om dit te vlieg nie.
■ Onopgeleide vegvlieëniers wat eerste generasie MiG-15's en de Havilland Vampires vlieg teen die tweede generasie Israeliese Dassault Mystère IV's is nie net nutteloos nie, maar dood.
■ As u 'n oorlog in 'n woestyn gaan voer, maak seker dat u voertuie het wat op sand kan ry. Die Israeli's het dit nie gedoen nie, want hulle was afhanklik van 'n versending Franse voorwielaangedrewe vragmotors wat nooit opgedaag het nie.
■ U is in die moeilikheid as u bevelvoerder 'n alkoholisgebruiker is, wat die onbevoegde Egiptiese generaal Abdel Hakim Amer beskryf het, wat homself 11 jaar later doodgemaak het nadat hy die Sesdaagse Oorlog aan Israel verloor het.
■ Die Franse het geleer om nie die Amerikaners of die Britte te vertrou nie. Frankryk het die NAVO verlaat as gevolg van die Suez -oorlog en uiteindelik sy eie kernmag ontwikkel, maar was nooit weer 'n wêreldmoondheid nie.
■ Die Israeli's het geleer om nooit op 'n ander land staat te maak vir taktiese hulp nie. Die Suez-krisis het Israel ook die waarde van die voorkomende aanval geleer-'n beginsel wat dit in die Sesdaagse Oorlog gevolg het.
Oorspronklik gepubliseer in die Julie 2011 -uitgawe van Militêre geskiedenis. Klik hier om in te teken.
Dit is die derde in 'n reeks poste wat op 'n geleentheid plaasgevind het ter viering van die 60ste herdenking van die Suez -krisis wat op 7 November 2016 aangebied is deur die Departement Strategie en Verdedigingsbeleid. Departement klankwolk.
Vanuit 'n Britse perspektief, 60 jaar na die krisis, het Suez 'n byna ikoniese status, wat dikwels as 'n kort hand gebruik word vir alles wat 'verkeerd' is in buitelandse beleid en besluitneming. Dit word gesê dat dit die oomblik is waarop Brittanje se status en reputasie as 'n wêreldmoondheid geëindig het, en daarmee 'n afname in Britse morele mag en aansien, die uiteindelike voorbeeld van Albion se volmaaktheid. Op hierdie manier roep 'Suez' 'n spesifieke reaksie op wat beoog om 'n gedeelde betekenis te gebruik wat vandag nog gebruik word.
Matthew Parris het byvoorbeeld in die konteks van die Brexit -debat geskryf Die tye op 15 Oktober: 'Soos in 'n slegte droom, het ek die gevoel om te val. Ons Britte is op pad om die grootste opskudding te maak sedert Suez, en êrens diep in die binneste weet die nuwe bestuursklas dit. Ons is op pad na nasionale vernedering, niemand is in beheer nie, en niemand weet wat om te doen nie. Hierdie Brexit -ding is buite beheer '.
In Brittanje en die Suez -krisis, het die historikus David Carlton aangevoer dat 'Geen gebeurtenis in die naoorlogse tydperk het die land so verdeel dat die Suez-krisis in geen geval die regering die waarheid so hard verduister het nie, en dat daar baie kontroversie was oor die uitwerking daarvan op Brittanje se posisie in die wereld. Gevolglik sal baie mense 1956 as een van die keerpunte in Brittanje se na-oorlogse geskiedenis beskou '.
Op hierdie maniere is Suez beide 'n verwysingspunt en 'n keerpunt.
Agtergrond van die Suez -krisis
Waaroor het die krisis dan gegaan? Wat was op die spel wat dit veroorsaak het wat Enoch Powell later '' 'n nasionale senuwee -ineenstorting '' genoem het?
Eerstens het dit nie oor die Canal Zone of die Suez Canal Company gegaan nie, en as dit was, kon dit op vreedsame wyse deur die VN opgelos gewees het. In plaas daarvan was dit 'n veelvuldige krisis op internasionale, streeks- en staatsvlak, en slegs die verwydering van Nasser sou die krisisse oplos omdat hy beskou word as die middelpunt van hulle almal.
Maar het dit werklik hoofsaaklik oor prestige gegaan? Ons is gewoond aan argumente wat dui op die belange van Brittanje in die Midde -Ooste en die instandhouding van haar informele ryk was hoofsaaklik gekoppel aan die beheer van belangrike hulpbronne en die veiligheid van noodsaaklike militêre fasiliteite. Brittanje wou nie sy militêre teenwoordigheid in die Midde -Ooste behou om olie te beskerm nie. In 1956 was daar 16 planne vir eensydige Britse optrede in die streek. Vyftien planne was vir nasionale ontruimingsoperasies en slegs een vir 'n konvensionele oorlog: om Jordan teen Israel te ondersteun. Brittanje wou ook nie in Egipte bly nie vanweë die belangrikheid van haar militêre fasiliteite. Dit was moontlik die geval in die Tweede Wêreldoorlog en die vroeë naoorlogse tydperk, maar teen 1956 was die Suez-basis in vredestyd beskou as van geen militêre belang nie. Tog weier die Britte steeds om aan die Egiptiese eise vir ontruiming te voldoen, omdat hulle aansienlik gevrees het dat dit as uitgedwing sou word en dus 'n nadelige invloed op hul aansien en invloed in die res van die Midde -Ooste sou hê.
Tradisionele berigte oor Brittanje en die oorsake van Suez beklemtoon die Britse verdediging van haar jarelange belange en invloed in die Midde -Ooste wat dateer uit die 1870's om die lewensbelangrike handels- en kommunikasieroete deur die Suezkanaal na die res van die Britse Ryk in die Verre Ooste te beskerm . In hierdie weergawes was die grootste bedreiging vir die Britse invloed die gebrek aan oplossing vir die Arabies-Israeliese geskil, die opkoms van Arabiese nasionalisme en die bedreiging van kommunisme.
Toe Nasser president van Egipte word, het hy hom as positief beskou en as 'n kliënt van die weste beskou en die sleutel tot 'n aantal Britse en Amerikaanse beleid in die Midde -Ooste. Egipte was byvoorbeeld sentraal in die Anglo-Amerikaanse Koue Oorlog-strategie in die Midde-Ooste, wat daarop gemik was om 'n verdedigingsorganisasie in die Midde-Ooste te stig volgens die NAVO. Vir die Verenigde State sou dit dien as 'n skans teen Sowjet -indringing in die streek. Vir Brittanje sou dit die bykomende voordeel hê om Brittanje se tweesydige reëlings in die streek te formaliseer en 'n sambreelverdedigingsorganisasie van bestaande Britse verdedigingsbelange met Egipte, Jordanië en Irak te word. Brittanje en die Verenigde State soek ook 'n oplossing vir die Arabies-Israeliese geskil, deur middel van plan ALPHA, in wese 'n vroeë weergawe van 'n land vir vredesooreenkoms: territoriale kompromieë en 'n ooreenkoms om grense te erken.
Maar in 1953 is die Amerikaanse beleid hersien. John Foster Dulles, minister van buitelandse sake van president Eisenhower, het deur die streek getoer en tot die gevolgtrekking gekom dat die Britse rol in die verdediging van die Midde-Ooste en die Anglo-Egiptiese betrekkinge Westerse belange belemmer eerder as om dit te dien. Hy het geglo dat die gebrek aan vestiging op die Suezkanaalbasis potensiële Arabiese eenheid en belyning met die weste ondermyn.
Nasser word toenemend beskou as 'n bedreiging vir westerse belange. Terwyl die Anglo-Egiptiese ooreenkoms van 1954 Brittanje 20 maande gegee het om hul troepe uit die kanaalgebied te onttrek en die reg om die basis weer te aktiveer as die vryheid van die kanaal deur eksterne magte bedreig word, dui dit op 'n oplossing vir die probleem van die Anglo-1936. Nasser, 'n Egiptiese verdrag, ondermyn die Britse geborgde Verdedigingsorganisasie in die Midde -Ooste, die Bagdad -verdrag, deur Jordanië te druk om nie aan te sluit nie.
Nasser se opposisie teen Israel dreig om die gewapende konflik in die Midde -Ooste te hernu. Gevolglik is sy versoeke om militêre toerusting uit die weste geweier. In Julie 1955 wend hy hom eerder tot die Oosblok met 'n ooreenkoms met Tsjeggo -Slowakye. Maar, hoewel daar 'n westerse ooreenkoms was dat Nasser moes gaan, was dit om baie verskillende redes. Vir die Verenigde State was dit omdat Nasser die eenheid van die Midde -Ooste teenstaan ​​teen die USSR en Brittanje, omdat Nasser die posisie van Brittanje in die streek en die res van die Britse ryk ondermyn het. Teenkanting teen Nasser se beleid het daartoe gelei dat Brittanje en die VSA hul beloofde finansies van die Aswan Hoogdam in die middel van Julie 1956 onttrek het. Nasser het 'n alternatiewe bron van inkomste gevind in sy nasionalisering van die Suez Canal Company op 26 Julie.
Die aand toe die nuus in Eden kom, het ons saam met die koning en premier van Irak geëet en gesê Nasser moet gaan omdat hy nie toegelaat kan word om 'sy hand op ons lugpyp te hou' en 'hom van sy sitplek af te slaan' nie. Maar dit sou nie vinnig of beslissend gebeur nie weens probleme met militêre vermoëns en gereedheid.
Privaat is voorbereidings getref vir die gebruik van geweld, insluitend samespanning met Israel en Frankryk vir 'n voorwendsel vir die gebruik van geweld, wat op 22 Oktober tot die Sevres -protokol gelei het. In die openbaar het Brittanje egter 'n diplomatieke skikking gevolg deur deeglike onderhandelinge: 'n Maritieme konferensie van 22 nasies in Augustus en die Amerikaanse geborgde Suez Canal Users Association in September.
Die militêre operasie het skielik geëindig toe die VN op 2 November 'n skietstilstand gevra het. Die konflik het gelei tot 'n styging in die pond en 'n skielike afname in die goudreserwes van Brittanje. Alhoewel lenings van die IMF die druk sou verlig het, was Amerikaanse steun hiervoor noodsaaklik en moes Brittanje dus buig voor Washington se eis om 'n skietstilstand. Die Britte het 'n verkeerde berekening gehad en het 'n gebrekkige opvatting van die Amerikaanse beleid: geglo dat hulle dit sou ondersteun of ten minste onverskillig sou wees, in die hoop op ten minste goedaardige neutraliteit. Eisenhower som toe hy op 1 November die Nasionale Veiligheidsraad toespreek: "Hoe kan ons moontlik Brittanje en Frankryk ondersteun en sodoende verloor ons die hele Arabiese wêreld?"
Resultate van die Suez -krisis: 'n keerpunt?
Die krisis het gelei tot 'n verandering in die plaaslike magsbalans, want terwyl die Egiptiese lugmag vernietig is, het Nasser die enigste Arabiese leier geword wat die weste kon uitdaag. Israel het behaal omdat Nasser nie afgesit is nie, maar die UNEF het vryheid van skeepvaart in die Golf van Akaba gewaarborg, en dit het Israel 'n hawe by die Rooi See gegee. Frankryk het haar lesse toegepas toe De Gaulle 18 maande later president geword het met 'n Europese fokus op die Franse buitelandse beleid. 'N Deel van de Gaulle se veto -toetreding van die Britse toetrede tot die EEG kan verklaar word deur die Suez -ervaring, waardeur Brittanje nie 'n Trojaanse perd van Amerikaanse belange kon wees nie. Frankryk onttrek hom aan die militêre struktuur van die NAVO en weier om die Amerikaanse beleid in Libanon en Viëtnam te ondersteun.
Wêreldwyd kan aangevoer word dat die krisis die oorheersing van die twee supermoondhede geformaliseer het en 'n magsbalans daargestel het wat van krag was tot die ineenstorting van die Berlynse muur.
Sommiges beskou Suez as 'n bevestiging dat Brittanje hopeloos te veel gestrek is, dat as 'n globale rol behoue ​​moet bly, dit ondergeskik moet wees aan supermoondheidsbelange. Die grense van die na-oorlogse Britse mag is gedemonstreer en die verdere Britse agteruitgang as 'n keiserlike mag in die Midde-Ooste, Afrika en Suidoos-Asië is voorgehou. Ander kyk na die verhouding tussen Suez en die Britse besluit om by die EEG aan te sluit, asof die besluit die gevolg was van Brittanje wat erken en aangepas het by 'n nuwe werklikheid, waar dit 'n ryk verloor het en 'n nuwe rol gesoek het.
Margaret Thatcher het Suez beslis as 'n keerpunt en 'n verwysingspunt beskou. Sy was van mening dat die impak van Suez op die Britse beleidsvorming daarna, 'n 'Suez -sindroom', negatief was: 'nadat ons ons mag voorheen oordryf het, het ons ons impotensie nou oordryf'. En sy het Suez aangewend om haar prestasies in die buitelandse beleid te verbeter: 'Die betekenis van die Falklandoorlog was enorm, vir Brittanje se selfvertroue en vir ons posisie in die wêreld. Sedert die Suez -fiasko in 1956 was die Britse buitelandse beleid 'n lang terugtog. (The Downing Street Years).
Dit is ook belangrik om te onthou dat Britse beleidsaannames destyds dieselfde gebly het. Brittanje het homself nog steeds as 'n groot moondheid beskou en was steeds daarop gemik om die globale invloed te behou. En hoewel Brittanje wêreldwyd steeds invloed uitoefen, sou dit oor beslissende aangeleenthede dit slegs in noue oorleg met die VSA doen. Op hierdie manier het Brittanje steeds sy invloed uitgeoefen en was hulle steeds aktief in die Midde -Ooste. Britse mag het moontlik afgeneem, maar haar belange bly dieselfde. Brittanje was steeds bekommerd oor Arabiese nasionalisme, kommunisme en die Arabies-Israeliese geskil. Brittanje gebruik militêre mag in 1958 om in te gryp ter ondersteuning van Jordanië en Koeweit in 1961, veldtogte teen opstand is in Aden gevoer en Dhofar en Brittanje bly aktief en verloof selfs na die besluit van Oos -Suez tot 1991 en daarna.
Ofskoon Suez 'n keerpunt of 'n verwysingspunt is, het die Britse onvoorbereidheid vergroot om 'n beperkte oorlog te voer en die onsamehangendheid van Britse doelwitte, maniere en middele. Die vrees dat 'n versuim om Nasser rampspoedig vir Britse aansien sou wees, eindig in 'n ramp en skande. En op hierdie manier het Antony Nutting sekerlik tereg voorgestel dat die krisis die blywende betekenis van die krisis is Geen einde aan 'n les nie.
Beeld: Rook styg uit olietenks langs die Suezkanaal wat tydens die aanvanklike Anglo-Franse aanval op Port Said, 5 November 1956, via die Imperial War Museum.
As die langste kanaal in die wêreld sonder sluise, verbind die Suez -kanaal die Middellandse See en die Rooi see oor die Isthmus van Suez. Alhoewel die ou heersers van Eygpt 'n manier bedink het om die Nyl met die Rooi See te verbind, was die Franse ingenieur Ferdinand de Lesseps eers in die moderne tyd 'n werkbare ontwerp vir die kanaal van 163 km, wat in 1869. In 1956 het die kanaal die plek geword van 'n internasionale krisis wat Brittanje, Frankryk, Egipte en Israel betrek het. Vandag bly die kanaal 'n strategiese bewegingspunt van die wêreld se olietoevoer.
Vroeë geskiedenis. Sedert antieke tye het handel gedy in die Middellandse See en die Rooi See, en farao's het die voordeel erken wat hulle kon kry deur die twee liggame te verbind. So vroeg as 1500 V.C. , farao's van Egipte 's New Kingdom het die bou van 'n kanaal tussen die Nyl en die Rooi See opdrag gegee. Hierdie vroeë kanaal was bedek met sand, en alhoewel aan die einde van die sewende eeu V.C. Farao Necho II het probeer om 'n nuwe kanaal te bou, die projek sou eers voltooi gewees het tot die Persiese inval in Darius na 522 V.C. Hierdie kanaal het uiteindelik dieselfde lot bereik as sy voorgangers, en opeenvolgende heersers en die Grieke onder Ptolemeus I en Cleopatra, en later het die Romeine onder Trajanus probeer om dit te herstel, maar die kanaal het in elk geval verval.
Napoleon Bonaparte, toe hy Egipte in 1798 verower, herleef die idee van 'n kanaal, hierdie een om die twee seë direk te verbind. Die projek het egter eers 'n halfeeu begin as gevolg van wanopvattings van ingenieurs rakende relatiewe watervlakke. Uiteindelik het Lesseps, die voormalige Franse konsul van Egipte, 'n konsessie van 99 jaar op die kanaal van die khedive van Egipte ontvang. Met 'n bemanning van ongeveer 2,4 miljoen Egiptiese werkers het hy begin met die bouprojek, wat in die loop van 'n dekade meer as 125,000 lewens gekos het. Die kanaal het op 17 November 1869 met baie seremonie geopen.
Krisisse en bekommernisse. Tot die Suez-krisis van 1956 het die Anglo-Franse Suez-kanaalmaatskappy die kanaal beheer. Die Egiptiese president, Gamal Abdel Nasser, het toenemend noue bande met die kommunistiese blok ontwikkel, en daarom het hy, toe hy hulp versoek het vir die bou van die Aswan High Dam 𠅊 -projek, bedoel om die Nyl te tem en hidro -elektriese krag aan die Verenigde State, Brittanje en Frankryk het geweier. Op 26 Julie het Nasser teruggekeer deur krygswet in die kanaalgebied te verklaar en beheer oor die kanaal te neem.
Brittanje en Frankryk het eers diplomasie probeer, en toe dit misluk, het hulle gesoek dat Nasser omvergewerp word deur 'n alliansie met Israel. Die drie nasies het 'n klassieke " goeie cop/bad cop " strategie gevolg. Op 29 Oktober het die Israeliete Egipte binnegeval, waarna Brittanje en Frankryk hulself as vredesmagte voorgedoen het en aangebied het om namens die Verenigde Nasies (VN) die kanaalgebied te beset. Hulle optrede het sulke spanning onder die twee supermoondhede veroorsaak dat beide die Verenigde State en die Sowjetunie byna ingegryp het. Die VN het die ontruiming van die Franse en Britte op 22 Desember gedwing, en Israel het in Maart 1957 uitgetrek.
Na die Suez -krisis. Die Suez-krisis het Nasser se statuur aansienlik verhoog, en hy het 'n kragtige simbool gebly vir Arabiese nasionaliste soos Irak, Saddam Hussein, wyle Hafez al-Assad van Sirië, en Libië se Muammar al-Qaddafi. Die voorval was ook die einde van die Britse en Franse invloed in die Midde -Ooste, waar hulle die grootste deel van 150 jaar aansienlik swaai gehad het. Uit 'n intelligensie -oogpunt was die Suez -krisis beduidend vir die rol wat die Britse onderskeping van chiffer -uitsendings speel, 'n operasie bekend as Engulf.
Israel verower die Sinai-skiereiland in die Arabies-Israeliese oorlog in 1967, en vir die volgende ses jaar was die kanaal 'n buffer tussen Egipte en Israel. Dit is gedurende daardie tyd gesluit, en die Egiptenare, wat in 1973 weer beheer gekry het, het dit eers weer in 1975 heropen. Sedertdien het hulle dit twee keer verbreed en beplan om dit teen 2010 weer uit te brei om groter olievaartuie te kan huisves . Die Amerikaanse departement van energie het die Suezkanaal geïdentifiseer as een van verskeie geografiese en klein gate wat noodsaaklik is vir die internasionale oliehandel en uiters vatbaar is vir aanvalle of ongelukke.
V&A: Waarom het Brittanje nie probeer om Italië se inval in Abessinië in 1935 te belemmer deur die Italiaanse vloot te verhinder om die Suez -kanaal te gebruik nie?
Met die voordeel van agterna, lyk dit redelik verstandig om aan te dui dat die Britte die Italiaanse inval in Abessinië kon belemmer het deur 'n gang deur die Suezkanaal te blokkeer. Die Italianers was immers heeltemal afhanklik van die kanaal vir toegang tot Oos -Afrika en die Royal Navy was meer as in staat om so 'n operasie te onderneem.
Uit die perspektief van 1935 was daar egter 'n aantal faktore wat saamgesweer het om Brittanje se hand te bly. Eerstens, en die belangrikste, was Brittanje uiters versigtig om Mussolini te vervreem, wat nog steeds as 'n belangrike teengewig beskou word vir die groter bedreiging wat Hitler se Duitsland inhou, en inderdaad eers onlangs met Brittanje en Frankryk in die 'Stresa Front' gebring is, wat gepoog om Hitler te bevat.
Boonop was die openbare stemming in Brittanje nog grootliks pasifisties in 1935. Die beginsel van kollektiewe veiligheid was nog nie misluk nie, en gevolglik was daar 'n wydverspreide begeerte om uit te skakel na die Volkebond in die hantering van Mussolini se aggressie. Sanksies het natuurlik gevolg, maar dit was grootliks ondoeltreffend.
Daar was ook die kwessie van logistiek. Aangesien Italië twee ander kolonies in Oos-Afrika gehad het-Eritrea en Somaliland-en dat 'n groot deel van die opbou van troepe en materiaal reeds voor die inval self begin het, sou dit vir die Britte baie moeilik gewees het om Italiaanse voornemens te raai, laat alleen optree op so 'n presiese en aggressiewe manier.
Die Italiaanse inval in Abessinië sou diepgaande strategiese gevolge inhou: die ideale van kollektiewe veiligheid ondermyn en uiteindelik Mussolini in 'n steeds hegter verhouding met Hitler dryf. Tog het Brittanje weinig begeerte gehad om Italië se optrede te belemmer deur die Suez -kanaal te sluit. In die lig van die ernstiger en onmiddellike bedreiging wat Hitler inhou, was min bereid om Mussolini te vervreem deur sy ambisies in die verre Oos-Afrika te frustreer.
Suez -krisis van 1956
Op 26 Julie 1956 kondig Gamal Abdel Nasser, die president van Egipte, aan dat die Suez -kanaal genasionaliseer word. Op dieselfde dag is die kanaal en die Straat van Tiran gesluit vir Israeliese vervoer. Die stap was woedend vir sowel Frankryk as die Verenigde Koninkryk, wat groot aandeelhouers in die Suez Canal Company was. Beide lande en Israel het in die geheim ooreengekom om die kanaal weer te beset en Nasser af te sit.
Die Britse premier, Anthony Eden, se kabinet was verdeeld oor die gepaste optrede. Rab Butler, die leier van die huis, was die belangrikste teenstander van militêre optrede. Tog het Eden op 25 Oktober 1956 daarin geslaag om sy kabinet te oorreed om militêre ingryping goed te keur.
Op 29 Oktober 1956 het Israeliese troepe Egipte binnegekom.
Op 3 November 1956 het Anthony Eden 'n toespraak aan die nasie gelewer. Aan die begin van sy toespraak het Eden uitgeroep: "Daar is tye vir aksie, tye vir moed, en dit is een daarvan".
Drie Britse vliegdekskepe tydens die Suez -operasie
Eden het egter verder aangevoer dat die tyd reg is om vas te staan. Aksie was nodig om Nasser se optrede oor die Suez -kanaal ongedaan te maak. Na die toespraak het Eden 'n vloed van briewe ontvang van luisteraars wat sy benadering goedgekeur het.
Burgerlikes in Egipte het gewere gekry in 'n poging om 'n tydelike burgermag op te bou wat die weermag kan ondersteun en die ingryping kan teenstaan. Die weermag in Kaïro het 'n volskaalse Anglo-Franse inval verwag.
Op 4 November is 'n groot protesoptog teen die militêre opbou in Londen gehou. Baie betogers het baniere opgehang met die woorde "Law Not War". Aneurin Bevan, bekend vir die baanbrekerswerk in die National Health Service, was die hoofspreker op Trafalgar Square. Hy het beroemd gesê dat as Eden opreg was in wat hy sê, hy te dom was om premier te wees. Die polisie is ontbied toe die betoging gewelddadig geword het.
Op 5-6 November het die Franse en Britse magte Egipte binnegeval. Op 5 November om 05:00 het mans van die 3de Bataljon van die Valskermregiment op die El Gamil -vliegveld geland. In totaal val 668 valskermsoldate in El Gamil. Weermagvegters sowel as burgerlikes het weerstand gebied. Franse valskermsoldate, vergesel van Britse steun, het wes van Port Said geland.
By El Gamil het die Egiptenare 'n sterker weerstand gebied as wat verwag is, wat gelei het tot meer ongevalle aan die Britse en Franse kant as wat verwag is. 3 PARA het die eerste en laaste bataljon -valskermaanval sedert die oorlog uitgevoer toe dit op 5 November 1956 die vliegveld El Gamil wes van Port Said aangeval het.
Op daardie dag het Eden egter minder positiewe nuus ontvang. Hy ontvang 'n brief van Bulganin, die president van die USSR, waarin Bulganin dit duidelik maak dat die Sowjets aksie sal neem indien 'n nasie Egipte aanval. Dit was veral kommerwekkend teen die agtergrond van die Hongaarse opstand. Op 4 November het Sowjet -troepe Hongarye binnegeval om die opstand te vernietig. Die Sowjets het gewys dat hulle bereid was om geweld te gebruik wanneer dit nodig was.
Na die Koue Oorlog het baie verwag dat Brittanje se groot bondgenoot, die VSA, sou saamtrek om Groot -Brittanje te ondersteun. Dit was egter ver van die geval. Amerika was te midde van 'n verkiesingsveldtog en president Eisenhower beywer hom vir herverkiesing. Die Eisenhower -administrasie wou homself nie as 'n bondgenoot van die Europese imperialisme voorstel nie. Dit was ook bekommerd dat die USSR sou ingryp om Nasser te ondersteun.
Dag een was militêr 'n sukses. Maar op die diplomatieke gebied sukkel Eden.
In 'n vergadering van die Britse kabinet op 6 November het Harold Macmillan skerp waarskuwings uitgespreek oor ekonomiese gevaar as gevolg van optrede in Egipte. Macmillan was voorheen een van die sterkste ondersteuners van vasberade optrede. Die Amerikaanse presidentsverkiesing lei tot die herverkiesing van president Eisenhower.
Die Britte en Franse het op 6 November seelandings geloods om die valskermsoldate op die grond te ondersteun. Die skepe van die Royal Navy het die dag begin deur na Port Said se verdediging te mik, en die Commandos en Royal Marines het hul aanval begin, met 45 kommando wat per helikopter op Port Said land. Egipte se verdediging word deur Franse en Britse valskermsoldate, Britse kommando's en die Israeliese weermag gestamp.
Maar die politiek van die inval sou nog morsiger word. Harold MacMillan het die land gewaarsku dat internasionale beleggers haastig hul pund verkoop, veral in New York. Brittanje het die werklike vooruitsig om die Britse pond te devalueer. Sy het ook die dreigende bedreiging van 'n Arabiese olie -embargo in die gesig gestaar - wat albei die Britse ekonomie bedreig het. Daar was ook die bedreiging van sanksies van die Verenigde Nasies. Eisenhower het aan sy kabinet duidelik gemaak dat Amerika nie die pes sal ondersteun nie, totdat Frankryk en Brittanje hul troepe uit Egipte geneem het.
Op 2 November het die Verenigde Nasies vir 'n skietstilstand gestem. Die Verenigde State en die VN het die inval veroordeel.
In die lig van hierdie ekonomiese en diplomatieke druk het Anthony Eden op 6 November 'n skietstilstand aangekondig.
Teen 6 November is Port Said ingeneem. Die weermag beraam dat die verkryging van volle beheer oor die Suezkanaal binne 'n dag bereik kan word. Troepe is egter beveel om om middernag op te hou veg. Britse troepe het op 23 Desember begin onttrek.
Daar word vermoed dat ongeveer 650 Egiptenare, insluitend burgerlikes, dood is. Ongeveer 2 000 is gewond. Anglo-Franse magte het 26 mans verloor. 129 is gewond.
Brittanje is verneder. In die Laerhuis op 20 Desember is Eden gevra of hy geweet het van die Israeliese aanval wat die Frans-Britse aanval voorafgegaan het. Eden het die Huis mislei deur aan die Huis te vertel dat hy nie vooraf kennis gehad het nie. Op hierdie stadium het Eden se gesondheid agteruitgegaan.
Op 8 Januarie 1957 het Eden vir die laaste keer sy kabinet toegespreek. Hy het op 9 Januarie bedank, en noem sy verswakkende gesondheid 'n belangrike faktor in sy besluit. Harold MacMillan volg hom op 10 Januarie as premier op.
In die nasleep van die krisis word Nasser beskou as 'n held omdat hy die 'imperiale ambisies' van Brittanje en Frankryk gestand gedoen het en dit verslaan het. Die opgelegde einde van die krisis het Nasser 'n opgeblase siening van sy eie mag gegee. In sy gedagtes het hy die gesamentlike magte van die Verenigde Koninkryk, Frankryk en Israel verslaan, terwyl die militêre operasie in werklikheid deur die Verenigde State onder druk gebring is. Die Sesdaagse Oorlog teen Israel in 1967 was toe die werklikheid begin het - 'n oorlog wat nooit sou plaasgevind het as die Suez -krisis 'n ander oplossing gehad het nie.
Intussen het die Suez -fiasko vir Brittanje bewys dat sy in 'n groot mate geïsoleer was van internasionale aangeleenthede, geen steun vir sy beleid het nie, en kortliks nie meer 'n top -wêreldmoondheid was nie. Die Suez -krisis word beskou as die laaste episode in die Britse koloniale geskiedenis. Na Suez was daar 'n toenemende besef dat Brittanje polities en finansieel afhanklik van die Verenigde State word, en dat geen ernstige poging om by die internasionale politiek betrokke te raak nie geïsoleer kan word nie.
Britse reaksie op die Suez -kanaalkrisis - GESKIEDENIS
Geplaas deur Pete op 29 Oktober 2017
Vandag 61 jaar gelede het Brittanje (in bondgenootskap met Frankryk en Israel) Egipte onwettig binnegeval.
Dit was alles net 'n groot misverstand natuurlik.
'N Misverstand wat Arbeidshelde Attlee, Bevan en Benn almal graag voor die deur van die destydse Tory -regering gelê het.
Anthony Eden se plan vir die Midde -Ooste
Die konserwatiewe premier Anthony Eden kon nie verder dink as Gamal Abdel Nasser nie - die radikaal anti -imperialistiese en duiwels charismatiese nuwe president van Egipte.
Eden en sy regering het geglo dat al die groeiende probleme van die Britse Ryk in die Midde -Ooste gedurende die vyftigerjare as gevolg van Nasser persoonlik was. Hierdie probleme, hulle logika het hulle oortuig, kon dus opgelos word deur hom weg te neem.
Nadat Nasser die Suezkanaal in Brittanje in Julie 1956 genasionaliseer het - 'n kanaal wat deur Egiptenare in Egipte gebou is - het Eden gestamp.
Die Britse regering het met Israel saamgespan om Egipte binne te val, sodat Brittanje en Frankryk dit as voorwendsel kon gebruik om die Canal Zone te beset. Hulle gedagte was dat dit Nasser in die oë van die Egiptiese volk sou legitimeer en uiteindelik tot sy omverwerping sou lei.
Dit was, om dit saggies te stel, 'n baie slegte plan.
Port Said: ingang na die Suez -kanaal vanuit die Middellandse See
'N Anti-imperialistiese terugslag
Nasser se bekendheid in die Midde -Ooste - soos Gandhi in Indië, of Che in Latyns -Amerika - was simptomaties van 'n wyer sosiale verskynsel: die onwilligheid van mense wat imperiale oorheersing ondergaan om dit langer te verduur.
En selfs die magtige Britse Ryk kon hierdie volksmag nie weerstaan ​​nie.
Miskien is dit die rede waarom die laaste voog van die Ryk, Anthony Eden, die eenvoudiger antwoord verkies het om dit alles op een man, Nasser, te blameer.
Dit bly egter 'n eienaardige Tory -misverstand van die situasie, en word nie deur die Britse arbeidersbeweging gedeel nie.