Twee pa’s deel hul stories oor vaderskapRiaan Beeslaar (30) en Pieter Motiveer (31) het Maroela Media gesels oor vaderskap. (Foto verskaf) Stel jou dit net voor. ŉ Pap babatjie word by hierdie groot fris, getatoeëerde, niksvermoedende, enkelloperman, wie se voorkoms aan ŉ uitsmyter herinner, se deur afgelaai. Die boodskap was: “Dis joune. Maak hom groot!”. Dié spreekwoordelike sagmoedige reus was sprakeloos. Of jy maak ŉ kind vir twee jaar lank met ŉ hart vol liefde groot wat jou “Pappa” noem, net om na ŉ bloedtoets uit te vind julle is glad nie biologies verwant nie. Baie klem word in tydskrifte op enkelma’s en hul uitdagings gelê. Maar daar is pa’s daar buite wat na jare skoktydings oor hul vaderskap ontvang. Riaan Beeslaar (30) en Pieter Motiveer (31) het nie op die gewone manier vrede met hul vaderskap gemaak nie. In beide gevalle was dit na vaderskaptoetse ŉ lang stryd en sielewroeging om by hul nuwe omstandighede aan te pas. Riaan vertel: “Ek was voorheen verloof, maar ons het die verhouding verbreek. My eks het reeds ŉ seuntjie van net oor ŉ jaar oud by haar vorige kêrel gehad, wat intussen in China gaan skoolhou het. Ek was gek oor die kind en ek was heeltemal bereid om hom groot te maak. “Sedert haar eks teruggekom het, is hulle weer by mekaar. Ons verhouding was darem toe al lankal op die rotse. Eendag bel my eks se pa my skertsend met die woorde: ‘Ja jou blikskottel, hoe voel dit?’. “Ek was uit die veld geslaan en het nie geweet waarvan hy praat nie. Toe sit hy net die foon neer met die verskoning dat dit die verkeerde Riaan was. “’n Paar maande later, op 3 Maart 2020, daag my ma een aand by my huis op en sê ek moet uitkom. Toe staan sy daar met ŉ baba in ŉ soort boksie met valle. Ek het nie eers geweet my eks is swanger en dat sy twee dae tevore geboorte geskenk het nie. My eks is eers na die familie-drankwinkel toe met die baba waar ek gewerk het, maar toe was ek nie daar nie. “Sy het net vir my ma gesê: ‘Take it’. Ek wou toe weet of dit ŉ seuntjie of ŉ dogtertjie was. Toe sê my ma dis ŉ seuntjie. Ek was nogal teleurgesteld, want ek wou nog altyd ŉ dogtertjie gehad het. Maar nou is ek so bly dat August ŉ seuntjie is. “My ma wou hom aanvanklik glad nie vashou nie. Sy was bang om te geheg aan hom te raak, net om later uit te vind hy is nie my biologiese kind nie. Sy het net die sagste hart. “My eks se ouers het August toe vir ŉ paar dae gehou voordat hy heeltyds na my toe gekom het. Dit was sodat ek voorbereidings kon tref. Agt dae later was hy permanent onder my dak. “Na drie maande het ons toe via ŉ vaderskapstoets gehoor dat hy inderdaad myne is. Ons het egter maande lank gesukkel om hom te laat registreer nadat ek sy ma herhaaldelik gekontak het. Die owerhede het daarop aangedring dat beide ouers teenwoordig moet wees. “Die man in my eks se lewe het geen probleem gehad om August as sy eie te aanvaar nie en het haar aangemoedig om die kind te leer ken. Hy is regtig ŉ ordentlike ou. “Maar sy wou niks weet nie. Ek dink sy wou net van alles wat haar aan my herinner het vergeet. Sy het dit selfs in ŉ stadium oorweeg om hom te laat aanneem, maar toe teken sy hom af en ek kry volle toesig oor hom. “Ek was 27 jaar oud, het nie veel van ŉ inkomste gehad of geweet waarheen ek op pad was nie. Gelukkig het ek ŉ goeie verhouding met August se grootouers aan moederskant.” Hy glimlag ietwat afgehaal. “Ek het niks gehad nie. Nie eers ŉ babatee nie. Maar een van my welgestelde vriende het vir August ŉ draagbare kot gekoop en ander het gebruikte babaklere aangedra.” Riaan Beeslaar en sy seuntjie. (Foto verskaf) Riaan vertel dat hy by verskeie steungroepe vir enkelma’s wou aansluit, maar hulle het hom afgekeur! Gelukkig het hy nou baie vriende wat ook kinders het en wat verstaan. “My beste vriendin (dis platonies), is August se peetma en gek oor hom. Sy is self kinderloos en bederf hom tot in die afgrond.” Daardie eerste maande van pajamadril het Riaan totaal uitgemergel. Hy het soms gewonder of aanneming nie dalk beter sou gewees het nie. “Ek het vir vier maande nie geslaap nie. Hierdie wakkerword-ding was verskriklik moeilik. Hoewel my ma en my ouma saam met my gewoon en gehelp het, het ek in ŉ stadium gedink ek gaan my werk en kliënte verloor aangesien ek hulle nie persoonlik kon gaan spreek nie. “August se ma het nooit kontak gemaak nie, hoewel ek ŉ agterdeur wou oop los sodat hulle mekaar dalk eendag kan vind. Sy het gesê sy kan nie in sy lewe wees nie want haar lewe laat dit nie toe nie. Sy is te besig. Sy het hom al wel by haar ouers gesien, maar daar is geen band tussen hulle nie. “Ek dink sy voel sy het reeds haar gesin met haar eks en oudste kind.” “Gelukkig het Google my baie gehelp, maar my ongelukkig ook paranoïes gemaak. Ek was doodbang vir ŉ wiegiedood en het gereeld opgespring as die baba langer as drie uur geslaap het. Toe August se magie ŉ bietjie hard was, wou ek sommer met hom hospitaal toe. Ek kon toe darem sy hardlywigheid tuis met ŉ oorpluisie en kasterolie behandel.” Die aanpassing was groot, maar gelukkig het hy al op ses maande, van sesuur die aand tot sesuur die oggend, deurgeslaap. August is vreeslik pa-vas en gaan deesdae oral saam met Riaan as hy nie by die skool is nie. Riaan glimlag. “Hy was nog altyd baie soet. Nou is hy besig!” Hy wys trots na foto’s van die blonde blouoog-kind op sy selfoon. “Hy is baie aantreklik. Hy lyk nes ek.” Sy vryheid is wel ingeperk, maar vandag kan hy hom nie ŉ lewe sonder August voorstel nie. En ja, hy wil graag eendag trou en nog kinders kry, maar hy is versigtig en wil seker maak die verhouding gaan hou voordat hy sy kind aan die verkeerde persoon voorstel. Piet Motiveer (Foto: iShootStories/Verskaf) Pieter Motiveer (sy skuilnaam) moes weer na twee jaar van vaderskap uitvind dat sy geliefde seuntjie nie sy biologiese kind was nie. Hy vertel: “Ek was by ŉ vrou betrokke wat swanger geraak het. Ek het aangeneem dis my kind en het meer onderhoud betaal as wat ek kon bekostig. Ek het ook R1 000 per maand bygedra sodat sy ŉ motor kon koop. Ons het in ŉ stadium probeer om ŉ verhouding aan te knoop, maar dit het nie gewerk nie.” Soos in Riaan se geval, was daar ook nie ŉ positiewe vaderfiguur in sy lewe nie. Daarom dat die twee mans self goeie pa’s wou wees. Die ironie van die saak is dat die ma vir Pieter hof toe geneem het, maar dat die Kinderhof bepaal dat vaderskaptoetse vooraf gedoen moet word. Toe is daar drie moontlike kandidate. “Die seuntjie, wat nou 9 jaar oud is, was toe nie myne nie. Ek het reeds al jare lank ŉ band met hom gehad en hy het my “Pappa” genoem. “Sy biologiese pa was net ŉ kort rukkie betrokke totdat hy sy eie gesin gekry het. “Dit het my onkant gevang en dit was vir my bitter moeilik. Ek het so gehoop die vaderskaptoets toon dat hy my kind is. Daar was by my geen twyfel dat hy myne was nie. Ek en my eks is saam deur die swangerskap, moeilike finansiële tye – alles.” Pieter het later na die groot ontnugtering besluit dat hy kontak met die kind moes verbreek. Iets waaroor hy veroordeel is. “Ek was daardie tyd baie kwaad en het kwaai gedrink. Nou is ek ŉ geheelonthouer. Ek dink nie ŉ mens kom ooit werklik oor so iets nie, maar ek het gedurende die pandemie vrede daarmee gemaak. Ek het net besef ek moet daardeur werk en afsluiting kry. “As ek ŉ kind gesien het, het ek begin huil. Ek was en is steeds lief vir hom, maar ek moes kontak met hom verbreek. “Hy het ŉ pa en hy is nie meer my verantwoordelikheid nie. “Die wit heining om die gesinshuis was altyd my droom. Ek wou anders as my gewelddadige pa wees en het na verantwoordelikheid gehunker. Nou is ek onseker of ek ooit kinders wil hê. “Ek is ook katvoet vir enkelma’s wat dalk net ŉ pa vir hul kinders soek. Ek het al my drome prys gegee vir die kind wat my nou “Oom” noem. “Ek was stukkend. Gebroke. Hoewel dit jare geduur het voor ek reggekom het, gaan dit nou goed met my. “Geestelike gesproke is ek nou in ŉ goeie fase van my lewe.” Benewens die beplanning van ŉ aanlyn leefstyltydskrif is Pieter nou ook ŉ lewensafrigter, berader en motiveringspreker. Riaan vertel dat hy by verskeie steungroepe vir enkelma’s wou aansluit, maar hulle het hom afgekeur! (Foto verskaf)