Toe kom die wonderlike jare van studentwees. Dis net een maal in ’n leeftyd dat ’n mens werklik so ongebonde en sonder verantwoordelikheid kan wees. Die enigste kontrak wat vervul moet word, is die verantwoordelikheid teenoor die persoon of persone wat jou die geleentheid gun om te studeer.
Dit was die goue dae van lag, en weer eens van sing, soos ek en Griet gedans en gesing het daar op die ashoop by Doornkuil. Maar hierdie keer met ’n ander ritme, ander speletjies en nuwe vriende. My pa het my laat belowe dat ek elke Sondagaand vir hom ’n brief sou skryf om te vertel wat gedurende die weekgebeur het. Hy het ook vir my vyf pond belowe aan die einde van my eerste jaar as ek myself nie aan een kêrel verbind het nie maar – soos hy dit gestel het – in die bondel gebly het.
Ek dink die finale aansporing was toe Ronnie my na sy ouers se huis in Constantia nooi en ek daar aankom en al wat ek die hele aand gesê het, was: “I’m fine thank you” in antwoord op hulle beleefde “How do you do?” toe Ronnie my aan hulle voorstel. Die ergste van daardie aand was dat daar ’n gróót foto van Jan Smuts in hulle eetkamer gehang het! Dit het ek alles vir my pa geskryf. Dit was nogal erg, want my pa was ’n Ossewa-Brandwag-man.
Voor ons ons oë kon uitvee, was ons studentjare verby. En toe wag die grootmenslewe vir ons. Ons het nie daardie tyd besef dat die volgende fase in ons lewe nie kaalhand aangepak moes word nie.
Ons het verskillende tafels gehad: ’n kombuistafel, ’n kuiertafel en ’n eetkamertafel. Die een was lekkerder as die ander. Daar het so baie interessante mense om daardie tafels gesit dat ek soms wens ek het ’n besoekersboek gehou, maar ons was nie “besoekersboekmense” nie.