Melanie vryf oor haar nat oë en sê: “Ek het laas jou voetjie daar in die hospitaal vasgehou nadat jy gebore is.”
Melanie, vandag self ’n ma van ’n 16-jarige dogter en sesjarige seun, sê: “Toe ek weer daar aankom en vra waar my sussie is, was jy weg. Ek het nooit ophou wonder waar jy is nie.”
“Ek is so jammer oor jou seuntjie. Ek sou hom so graag wou ontmoet het,” sê Ria oor die kleinseun wat sy nou nooit sal ken nie.
Maar Melanie onthou wel. Sy en kleinboet Frikkie moes ná die aanval in ’n kinderhuis gaan woon. Sy vertel sy het jare lank in die kinderhuis nagmerries gekry oor wat hulle moes hoor en sien. “Ek het my wakker geskree.”
Toe sy as dogtertjie uit haar wegkruipplek kom en na haar ouma en oupa se slaapkamer hardloop, het sy gesien hoe haar ouma op die vloer lê.
In die maande daarna het sy van tyd tot tyd in ’n koma verval en dan weer haar bewussyn herwin. Toe sy haar bewussyn die dag permanent herwin, was baba Martie Aletta weg.
Sy was die volgende ses jaar saam met Frikkie in die Abraham Kriel-kinderhuis. In 2000 is Ria weer getroud, “met ’n goeie man wat nie gedrink het nie”.
Hulle is ná ’n huwelik van twee jaar geskei, en daarna het Ria saam met Melanie en Frikkie rondgeswerf.
Die impak van Ria se destydse wonde was blywend: Sy het gesukkel om te loop en met ’n sleeptong gepraat weens die skade wat die koeël aan haar mond aangerig het. Maar die grootste verlies was die baba wat sy verloor het, en sy het bly hoop sy sou haar dogter weer eendag in haar omswerwinge raakloop.
Dit was toe sy haar seuntjie in ’n stadium moes stuur om by Tertius te gaan kuier dat hy klein Helgaardt aangerand het en die seuntjie daarna in pleegsorg geplaas is.
Sharease se soektog na haar ma het haar in ’n stadium na Memel geneem, en dit is waar sy haar lewensmaat, MacGyver Verwey (53), ’n nutsman en motorwerktuigkundige, ontmoet het.
Deesdae is haar halfbroer, Johan, ’n werktuigkundige in Vereeniging. Frikkie is glo soos sy ma en sus Sharease ’n swerwer.
“Hy was ook soos my ma verlam. Ek moes hom ook help bad en aantrek met sy stywe armpie. Ek moes ook na hom kyk met geduld, liefde en baie aandag.”
“Ek het heeltyd presentjies vir jou deur die welsyn probeer stuur, maar hulle kon dit nie by jou uitkry nie,” vertel Ria.
Vir Sharease se derde verjaardag het sy ’n armbandjie gestuur met die woorde “Aan ’n wonderlike dogtertjie” daarop gegraveer en haar geboortedatum aan die ander kant.
Nou berei Sharease haar ma voor: “Memel is ’n plaasdorpie. Dis rustig. Baie lekker wanneer jy eers aan die stilte gewoond is.”
Sy vertel MacGyver is goed vir haar. “As ek wil baklei, dan stap hy uit buitentoe. Daar sal nie ’n bakleiery wees nie.”
Dan wys Sharease ’n WhatsApp-boodskap wat sy van haar oom Jannie gekry het. Dit lui: “Net so ongeveer twee maande gelede sê ek vir my vrou: Kan ’n mens nie die een of ander plan maak om Martie op te spoor vir Ria se onthalwe nie?
“Ek het toe daardie aand in gebed gevra dat God ons leiding gee as Hy dit sou goed vind dat daar ’n ontmoeting plaasvind . . . en toe gebruik God sommer vir jou om alles bymekaar te bring. Ek is baie bly en verheug vir jou en jou ma.”
In die motor speel sy die stemnotas wat Ria die laaste paar dae vir haar gestuur het. Saggies klink Ria se stem uit die stemboodskappe op: “Hallo, my babatjie. Lief vir jou, my skat . . . Nou net opgestaan. Sien jou môre. Voel onwerklik. Môre is dit werklik.”
Later die middag hou die wit motor voor MacGyver se huis op Memel stil. Hy kom groet vriendelik, opgewonde om te vertel van die reëlings wat hy getref het: Ria se kamer is amper reg; hy wil nog net ’n laer bed kry sodat sy nie met die op- en afklim sukkel nie. Hy en Sharease wil ook ’n TV, radio en gasverwarmer in haar kamer sit; ma moet gemaklik wees.