Beste van die beste 2015: Die beste kos, die beste sjefs, die beste plek - Tradisionele resepte - 2022
Beste van die beste 2015: Die beste kos, die beste sjefs, die beste plek
Die sterre was op die Fontainebleau by die South Beach Wine & Food Fest se jaarlikse geleentheid
Sjef Alex Stupak bedien garnale -ceviche met appelliefies en chipotle.
Met 'n naam soos Best of the Best, is dit regverdig om te sê dat die jaarlikse kuier- en wynproe wat vanjaar in die legendariese Fontainebleau gehou word, hoë verwagtinge het. En hierdie jaar, soos alle jare, het dit beslis aan hulle voldoen.
Mense wat nege geklee was om aanbiedinge van 59 verskillende restaurante en 35 wynkelders in een van die weelderige balsale van die hotel te beleef, en 'n paar van die bekendste sjefs van die land was gereed om hul eksklusiewe skeppings te bedien. Tertulia se Seamus Mullen bedien bees carpaccio met ansjovisemulsie, ingelegde soetrissies, Manchego, roosmaryn en dennepitte; Greenhouse Tavern se Jonathon Sawyer bedien ricotta en semolina gnocchi met swart trompet sampioene; All'Onda se Chris Jaeckle het sy mening oor clams -casino bedien; Empellon se Alex Stupak bedien 'n soet, pittige en rokerige garnale -ceviche met appelliefies en chipotle; Ink se Michael Voltaggio bedien beet -tartaar; en Prune se Gabrielle Hamilton bedien soutverpakte koue braaivleis met broodkrummelsalsa.
'Dit is net so lekker om hier te wees', het Anita Lo van Annisa aan ons gesê, wat die gevoel van omtrent elke ander sjef waarmee ons die hele fees gepraat het, weerspieël. 'Al my sjefvriende van regoor die land is hier, en dit is wonderlik om weg te kom van die koue.'
Alhoewel dit nie onder die hooftent op die strand was nie (beset deur die Burger Bash), was daar meer variëteite in die kos wat by Best of the Best aangebied word as byna elke ander geleentheid. Met heerlike kos, goeie wyn en sjefs wat gesertifiseerde huishoudelike name is, behoort hierdie geleentheid hoog op die lys te wees vir almal wat van plan is om die fees in die komende jare by te woon.
BESTE van die FEES! Wat om te eet en te drink tydens die EPCOT International Flower & Garden Festival in 2021!
Hierdie jaar se fees duur 3 Maart tot 5 Julie en, soos ander onlangse EPCOT -feeste, is dit 'n bietjie aangepas om ruimte te maak vir gesondheids- en veiligheidsmaatreëls. Tog het dit ons nie verhinder om ons SNACK by te kry nie 20 KOSKOSTE (insluitend twee nuwes!).
Wel, ons wil u nie teleurstel nie, en ons het ELKE keer klaargekom. ENKEL. SPYSKAART. en jy weet wat dit beteken! Ons het nou die eer om u die beste van die beste te bring. Dus, sonder meer, hier is die 2021 EPCOT International Flower & amp Garden Garden Festival BESTE van die FEES!
Alhoewel die dekor en spyskaarte van kus tot kus wissel, van steakhuise in Westerse styl tot ou-middag Midwest-aandete tot groot tempels van haute beesvleis, is dit die beste plekke om u drang na vleiseters te versadig en 'n kant van plaaslike aanvoeling te geniet.
Met blou beligting in die kroeg en 'n saxofoonrif wat oor die verhoogde leerstoele dryf, lyk en voel Chandlers soos 'n plek wat elke aand jazz sou speel en 'n moordenaar martini sou bedien. Dit verdien ook 'n reputasie in Boise (en by die Sun Valley -voorpos) vir sy steaks en seekos, en bied 13 verskillende vleissnitte, waarvan baie afkomstig is van die plaaslike verskaffer Snake River Farms. Idaho se bekendste uitvoer word ook die beste betaal, met kante soos prei en venkel-gratineraartappels en pommes frites wat met truffelolie besprinkel word. O, en oor die martini & mdash word dit die 10 minute-martini genoem en is dit geskep deur die plaaslike beroemde kroegman Pat Carden, wat per ongeluk 'n metode ontwikkel het om die martini stadig te roer, wat 'n buitengewoon gladde skemerkel oplewer. (Vra u bediener om u die storie te vertel terwyl u wag.) As wyn meer vir u is, het Chandlers 'n toekenning van uitnemendheid van Wine Spectator (en die hoogste posisie in Idaho), met 'n lys van meer as 750 etikette, 'n span gesertifiseerde sommeliers en 'n uitstekende verskeidenheid wyne per glas.
As jy by Marshall Steakhouse instap, voel dit meer soos 'n jaglodge as 'n steakhouse, met wit eikehouttafels, taksidermie op die mure en gesellige kaggels in die winter. Maar die spyskaart is alles steakhouse, met uitstekende Angus -steaks voor en in die middel, gekook op die grootste houtskoolrooster in die staat. En Mississippians kan nie genoeg kry nie, sommige ry meer as 100 myl vir 'n naweekete. Inwoners weet dat hulle die aand kan begin met Marshall se wors- en kaasbord, bedien met pittige gebakte piekels, en die gunsteling krapvleis en kreefbisque. Die ribbetjie en filet is die beste keuses vir steaks, maar daar is ook 'n kenmerkende garnale en korrels gemaak met plaaslike klipgemaalde varkhakkies, wat van die Swaney-familieplaas afkomstig is. Gedurende die Thanksgiving- en Kersvakansieseisoen, gryp een van die gesogte sitplekke naby die kaggel en drink 'n beker Swaney's Famous Homemade Eggnog, vervaardig uit 'n eeue oue gesinsresep.
Sedert Lawry's The Prime Rib in 1974 geopen is, het dit 'n reputasie gekry as een van die beste steakhuise in Chicago. Dit is ook gehuisves in een van die grootste monumente in die stad voordat dit 'n restaurant was; die statige vier verdiepings lange Italiaanse Renaissance-gebou het eers as die McCormick Mansion gedien (die samelewing het Constance McCormick spog met die gebou), en daarna in die veertigerjare restaurant The Kungsholm, en uiteindelik as die Kungsholm Puppet Theatre (as u die geluk het om 'n toer deur die tweede vlak te sien, sien u oorspronklike marionette en 'n miniatuur opera -werkswinkel). Op die hoofverdieping, onder glinsterende kandelare en geboë plafonne, steel Master Carvers met hoë hoede die vertoning. Soos die naam aandui, is Lawry's The Prime Rib die plek in Chicago vir prime rib. Elke staande ribgebraai word noukeurig gekies, vir 25 dae verouder en op 'n rotsbed gebraai tot uiters sag. Master Carvers & mdash wat ses maande opleiding ondergaan en 'n medalje dra om hul status aan te dui, en sny die plaaslik beroemde prime rib -tafelblad uit massiewe, glinsterende silwer karre, wat ook toebehore soos sous, au jus, kapokaartappels, geroomde mielies en room bevat spinasie (bestel 'n Yorkshire -poeding om die steak sappe op te sit). Hou die vertoning aan die gang met Lawry se kenmerkende vleis en aartappelmartini, vervaardig met Chopin -aartappelwodka, geskud en op die tafel gegooi, en versier met olywe gevul met mierikswortel en prima -rib.
Met 'n herstelde plaashuis-estetika, 'n eklektiese mengsel van kunswerke langs die mure en spensrakke vol huisgemaakte konfyt en piekels, is Urban Farmer die definisie van plattelandse chic. Uitvoerende sjef Matt Christianson verpersoonlik die naam van die restaurant: Hy produseer kruie en heuning uit sy eie daktuin, hidroponiese en akwaponiese tuine, en byekos werk met plaaslike plase, boerderye en visserye, en in ware Portland -styl voer hy shiitake- en maitake -sampioene uit die pasgemaakte sampioenkas in die eetkamer, wat deur die plaaslike houtwerker Buck Ferro gebou is. Die sampioene vind hul weg na 'n bykos, aangevul met gebraaide seisoenale wilde sampioene soos kantarelle en matkoekies in die herfs, swart trompette in die winter en morels in die lente. Beesvleis word net so sorgvuldig verkry, met baie snitte wat van Oregon-plase afkomstig is, soos grasvleis en ribbetjies van Carman Ranch. As u 'n streep wil kry, kies dan om u steak af te maak met wasabi uit Oregon en 'n lepel crème fraiche.
Sedert sy stigting in New York in 1977, het Smith & amp Wollensky sy voorste steaks uit 'n enkele bron, Double R Ranch en Snake River Farms in die noordweste van die Stille Oseaan, gekry en dit vir 28 dae verouder en eenvoudig met sout, peper en vuur voorberei . Sedertdien het die huidige hoofkwartier van Massachusetts, uitgebrei na verskeie plekke landwyd, met 'n spyskaart met kenmerkende steaks, waaronder 'n koffie-en-kakao-gevryfde filet, gekruid met 'n Spaanse mol-geïnspireerde droë vryf en gekombineer met ancho-chili-botter, en 'n kreef-Oscar-styl New York-strook, 'n bo-op-die-branders en gras met gestroopte kreef en hollandaisesous. Dit is altyd 'n goeie keuse om kreef te verdubbel, veral as u by die Boston Atlantic Wharf aan die water eet. Moenie die kreef-in-elke-happie mac en kaas mis nie, waarin kreef in kreefbotter gegooi word, gevou met noedels en 'n drie-kaassous, en eindig met nog kreefbotter. Bespaar ruimte vir die legendariese klapperkoek, met lae kokosneutsponskoek, klappermousse en eenvoudige stroop Malibu rum, afgewerk met vars klapper, 'n kokosneutkoekie en 'n skeut passievrugte-karamelsous. Dit klink miskien na oorbelasting van klapper, maar dit is bekend dat dit selfs die mees kokosneut-afwesige oorwin.
Omdat die behoefte aan 'n steakhouse in Aspen ontstaan ​​het, het die vrou-en-man-span Samantha en Craig Cordts-Pearce hul bestaande restaurant, Lulu Wilson, weer verbeeld in wat hulle beskryf as 'n super-sjarme, film noir-agtige steakhouse. Die dowwe ligte ruimte is gevestig in 'n historiese Victoriaanse huis uit 1888 wat oorgebly het uit die myndae van Aspen, en is toegerus met rooi getakte bankette, 'n uitgestrekte wit Carrara -marmerstaaf, vergulde spieëls en donker damast plakpapier. (Die personeel glo dat die ou huis agtervolg word deur die gees van Lulu Wilson, 'n vrou wat in die vroeë 1900's daar gewoon het.) Die spyskaart fokus op uitstekende snitte, wat wissel van filette tot repies uit New York tot cowboy rib -oë, alles bedien in 'n rolverdeling -ysterpan. Verdubbel die dekadensie en vul jou steak met een van hul vindingryke souse, soos sjerrie-sampioen-ragout of bloukaas-beenmurgbotter. Rond u bestelling af met die altyd gewilde Lulu's boerenkoolslaai, versprei met aalbessies en dennepitte, of die uieringe, op 'n werklike handelsmerke gestapel, saam met kreatiewe kante soos miso-geglasuurde haricots verts, patatgratin en kerrieblomkool. Aan die einde van 2018 het die paartjie 'n nog groter plek geopen, in 'n historiese 1900-gebou in Boulder, toegerus met geboë swart en rooi bankette en 'n houtkaggel.
Wat gebeur in Vegas, bly in Vegas, reg? Maar dit sal moeilik wees om nie te roem oor die ete in SW Steakhouse in Wynn Las Vegas nie. Die slanke en gesofistikeerde ruimte word weergalm deur 'n weelderige spyskaart, met luukse aanbiedinge soos Russiese kaviaardiens, 'n seekostoring met Maine-kreef, koningkrapbene, jumbo-garnale, oesters en krap-skemerkelkies en 'n sny van 4 ounce Sanuki wagyu, wat grootgemaak word op olywe en 'n prysetjie van $ 220. Van wagyu gepraat, die restaurant is een van slegs vier restaurante in die VSA wat gesertifiseerde, egte Kobe -beesvleis bedien (afkomstig van wagyu -beeste), geprys vir sy marmering, sappigheid en teerheid. Dit sorg vir 'n buitengewoon ryk en botterige steak, maar as jy die lelie regtig wil vergul, voeg foie gras, Maine -kreef of Alaskaanse koningskrab by. 'N Ander steakwenner is uitvoerende sjef David Walzog se kenmerkende 42-ounce chili-rubbed double rib eye (wat op Food Network's Best Thing I Ever Ate verskyn het), bedek met ancho chilipoeier en gemaalde komyn, en tot perfeksie verkool. U het byna 'n gewaarborgde ete en vertoon ook hier: Die restaurant is geleë op die pragtige Lake of Dreams, 'n waterval van 40 voet, waarvan 4000 ligte, holografika en musiek dit tot 'n must-see-aantrekkingskrag in Vegas gemaak het.
Nick & amp's Stef's Steakhouse verpersoonlik die tradisionele steakhouse-ervaring, maar met 'n besliste Kaliforniese koel atmosfeer. Haal 'n sitplek op die sitplek van die karamelleer of by die okkerneutbalk vir 'n outydse voorgereg of 'n pomelo-margarita (wenk: Happy Hour van die week loop van 14:00 tot 19:00) voordat jy na die koraal-en-blou-aksent gaan. eetkamer afgewerk met glansstrepe van geborselde koper. Vleis is die ster van die vertoning hier, soos u kan sien uit die droë kamer wat uit die eetkamer sigbaar is. Die 28-dae-steaks met droë rye, gebraai oor eikebome en mesquite, bevat handtekeninge soos die tomahawk-ribbetjie wat opgehou word, aan tafel bedien word en meerjarige gunstelinge soos ribbetjies en repies uit New York. Kan u nie besluit nie? Kies vir die Cut & amp Whiskey -proe -spyskaart, wat 'n vlug van drie steaks en mdash New York -strook, Amerikaanse wagyu rib eye en die buitengewoon botterige en sappige A5 Japannese wagyu & mdash saam met drie whiskys insluit. Maak seker dat u ruimte spaar vir die kante (moenie die orecchiette mac 'n 'cheese en die Szechuan langboontjies mis nie) en slaaie, wat 'n belangrike ondersteunende rol speel. Behalwe die Caesar-slaai wat deur die gunsteling aan die tafel gehou word, gebruik die uitvoerende sjef Megan Logan die oorvloed van die produkte van Suid-Kalifornië om seisoenale slaaie te skep, soos Little Gem met Pink Lady-appels en geskeer venkel, of geroosterde farro met gebraaide pampoen, bokkaas en granaatpitte.
Inboorlinge uit Maryland Bryan en Michael Voltaggio, wie se name u waarskynlik van Bravo's Top Chef herken, het saamgewerk aan Voltaggio Brothers Steak House as hul eerste gesamentlike onderneming. Ondanks die ligging in die glansryke MGM National Harbour, het die restaurant 'n ontwerp wat die gesinsbande weerspieël met 'n huislike atmosfeer, en hoewel elke kamer 'n ander voorkoms en gevoel het, 'n gesellige woonkamer, bied 'n elegante eetkamer en mdash elk 'n blik die kombuis binne. Die spyskaart straal gesofistikeerdheid en die verfynde tegnieke wat die paar oor die jare geslyp het. Die pragtig gemarmerde Creekstone-portierhuis van 36 gram word in 'n spesiale oond oor kole gebraai en die vleis met 'n rokerige, komplekse geur ingebed. Die broers put inspirasie uit hul tuisstaat met handtekeninge, soos die deelbare 10-on-jumbo-deegkoekkoek wat in 'n gietyster-koekpan bedien word en afgesluit is met kruie en 'n tuisgemaakte "beernaise" sous. Chicken-Fried Sugar Toads, 'n vis van die Chesapeake, word gebraai en bedruip met peper heuning en bedien met brood-en-botter-piekels. En in ware Voltaggio -broers -styl is daar 'n paar speelse weergawes van die klassieke, soos 'n garnale -skemerkelkie met gegiste radyse en oesters wat Rockefeller berei met gerookte shoyu.
Sedert sy ontstaan ​​in 1968, het Scotch & amp; Sirloin, of The Scotch, soos die oorspronklike ligging deur die inwoners van Wichita bekend gestaan ​​het, 'n reputasie gekry as die plek vir steaks. Dit behou steeds sy reputasie om die beste beesvleis in die Midde -Weste te bedien, maar toe die restaurant in 1997 verhuis, het dit 'n ontwerp -opknapping gekry wat sy status as 'n moderne steakhouse bevestig het. Onder 'n dramatiese geboë houtplafon sorg 'n wynkelder en wynmuur gevul met meer as 1 500 bottels wyn vir die opvallende eetkamerarmaturen en 'n nie-so-subtiele knik vir die uitstekende wynprogram van die restaurant. Alle steaks word langer as 30 dae natgemaak (met vakuum verseël en in die yskas) en in 'n braaikuiken van 1600 grade gekook om te verseker dat sappige steaks met 'n moordkors-kenmerkende snitte prima-rib en 'n been-in-riboog bevat. As u op soek is na inspirasie vir die nag, kies dan vir die spesiale aandete vir twee, wat 'n viergang-spyskaart vir $ 75 insluit.
The Library Restaurant, geleë in die historiese monument van The Rockingham in Portsmouth, is 'n gunsteling onder die plaaslike bevolking, sowel as die inwoners van Boston in die North Shore. Die biblioteek het 'n reputasie gekry vir sy steaks (die restaurant deel 'n vleisverskaffer met baie van die beste steakhuise in Boston) en sy gepoleerde, maar tog gesellige atmosfeer, geskep deur dekor met silwer uitgevoerde Franse spieëls, donker houttone en gevulde boekrakke met vintage boeke. Biefstukke word volgens die spesifikasies van die restaurant gesny, insluitend die vlagskip Gentleman's Cut-entrecote, 'n pragtig gemarmerde 16-onse eerste steak waarvan die romerige vetdop 'n botterige smaak gee terwyl die steak kook. Gegewe die New England -omgewing, vind u plaaslike seekos, soos New England -mosselkou, kreef -mac en -kaas en kreefpastei, 'n riffeltjie -tert. Die sitkamer van die restaurant weerspieël die warm, klubagtige gevoel met 'n paar leerstoele langs 'n gesellige kaggel en 'n versameling van meer as 200 soorte wodka agter die kroeg (die eienaar se gunsteling gees Bruce Belanger), waarvan 120 in die bar se toegewyde martini lys. Die restaurant het ook al verskeie jare die toekenning van uitnemendheid van Wine Spectator gewen, en as jy kan, kyk na die 1 000 bottels wat in die privaat eetkamer van die restaurant te sien is.
Oak Steakhouse, geleë in 'n bankgebou uit die 1800's in Charleston se historiese Broad Street, straal 'n statige sjarme uit met sy geboë vensters, plafonne van 20 voet, kaggels en 150-jarige hart-dennevloere. Ondanks die groot omgewing, is Oak stewig in die moderne steakhouse-kategorie met sjef Jeremiah Bacon se spyskaart met nat- en droë verouderde Angus-steaks en versterkte kante, gekombineer met gepoleerde Suid-gasvryheid. Begin met die kenmerkende oesters Rockefeller of garnale -skemerkelkie, berei met plaaslike garnale en mdash, dit is immers 'n lae land. Vir 'n geïnspireerde surf-and-turf-keuse, probeer om u filet of strook te vul met toevoegings soos gegrilde garnale of sint-jakobsschelpe. Rond u bestelling af met die gunsteling kreefmac en kaas- of truffelpommes-frites, sowel as suidelike klassieke, soos kolwergroen met varkvet of geroosterde jalapeno-mieliebrood. Vir 'n meer informele atmosfeer, kom in vir 'n happy hour by die kroeg op die onderste verdieping, wat 'n lojale aanhang onder die inwoners gekry het vir kroeghappies soos gebakte eiers met gebraaide oesters en knapperige garnale, en kenmerkende cocktails soos Curse of the Isle, 'n robynrooi pomelo wat op 'n maanskyn gebaseer is.
Prime en Proper lewer sy naam, en dan 'n paar.Die beste vleissnitte word in die huis geslag deur die ster-slagter Walter Apfelbaum en met trots vertoon in wat hy 'n 'juweliersware-vleis' noem in die verouderingskamer met glas, en dan kundig voorberei op lewende vuur op 'n pasgemaakte, plaaslik ontwerpte rooster deur uitvoerende sjef Ryan Prentiss. Die styl van gasvryheid hier help om te herdefinieer wat behoorlike diens beteken, soos weerspieël deur die een-tot-een-bediener-tot-tafel-verhouding. Bedieners word deur Apfelbaum en Prentiss opgelei om u besoekers te help stuur na die vleissnit wat die beste by hul smaak pas. As u gelukkig is om 'slagtersbotter' aangebied te word, moet u nie huiwer om 'n uitstekende filet wat in 'n droë ouderdom bestaan ​​en wat Apfelbaum beskryf as 'lewensveranderend' nie. Nie net die ongerepte snitte nie, maar ook die bykomstighede, souse en botter neem steaks hier na die volgende vlak: dink aan foie gras -sout, geskeerde truffels, geroosterde knoffelasbotter of behoorlike steaksous, 'n knipoog na Detroit se geliefde Zipsaus, 'n glans, beesvleis-tamatiesous wat hier versterk word met beesvet uit droë ouderdom. Die sye is ewe toegeeflik, soos mielie-crème-brulee-pommes, 'n knapperige aartappel met gekapte aartappels of asgeroosterde aartappels met gekapte botter (u kan ook hier vra vir die gebakte aartappel wat buite die spyskaart gelaai is). En vir die mees luukse happy hour ooit, stop by die kroeg van 16 tot 18 uur. Maandag tot Vrydag vir vier verskillende soorte kaviaardiens.
Slagter en sanger in Philadelphia, hulde bring aan die glans van lekker eet in die veertigerjare, met lae beligting, buierige, donker houttone, halfsirkelhokkies, wit tafeldoeke en bypassende diens. Ikoniese geregte soos escargots, garnale en krap Louie, en gebakte Alaska -haai terug na die Goue Eeu, maar die spyskaart van Butcher en Singer is opgebou rondom steaks en karbonades wat moderne verouderingstegnieke weerspieël. Alle steaks is uit die eerste klas en natgemaak, soos die kenmerkende portierhuis van 32 gram vir twee. Rond u bestelling af met kenmerkende sye, soos hash browns gevul met romerige aartappels, suurroom en Vidalia-uie, of esdoorn-bourbon-spek, 'n dik sny stadig gekookte, esdoorn-geglasuurde spek waarvan die houtagtige, rokerige geur versterk word deur veroudering op vate wat eens die restaurant se vat-verouderde Manhattan gestoor het. Spoel dit af met die skemerkelkie of 'n martini -bediende tafel, of 'n bottel wyn uit die uitgebreide versameling wat in die oorspronklike gewelf van die gebou was, toe dit die tuiste was van die slagter- en sangermakelaarsfirma.
As u op soek is na 'n klassieke chophouse -ervaring in Richmond, kan u nie beter doen as Hondos nie. Die gepoleerde eetkamer is ingerig in skakerings van mahonie en goudgestoffeerde hutte, wat die muur beklink wat ook gelyk is aan wynopberging en dekor. Kenmerkende steaks sluit in die naamgenoot Steak Hondo, 'n steak-Oscar, waar filetmignon gekombineer word met geroosterde gemarineerde portobello-sampioen, jumbo-stuk krapvleis, aspersies en hollandaise, 'n peperkorrelstaart New York-strook met 'n brandewyn-en-groen-peperkorrelsous en 'n selde ingebakte filet mignon, bedien met vars peperwortel. Daar is 'n ewe indrukwekkende seekos-spyskaart, met opvallende voorkeure, insluitend die gunsteling jumbo-garnale in 'n knoffelbeurre blanc-jumbo-knop Chesapeake Bay-krapkoeke en 'n paar botter-soet Suid-Afrikaanse rotssterte. Vir 'n steak steel, eet op Sondag of Maandagaand en kies die driegang-aandete van $ 32,95, saam met sop of slaai, 'n klein kreefstert en varkhaasmedalje en nagereg.
22 Bowen's is die skaars steakhouse wat baie dinge vir baie mense kan wees. Dit is gevestig in 'n kommersiële werfgebou uit die 18de eeu in Newport, en dit is net so waarskynlik dat u 'n pasgemaakte maaltyd in 'n vyfgangmaaltyd in een van die belangrikste eetkamers sal sien terwyl u 'n blik op swembaddens kry 'n bier en 'n burger op die patio. As u vir 'n steak-aandete kies, kan u tipiese a la carte-snitte bestel of op 'n droë ouderdom bestel of die raaiskote uit die weg ruim met die 22B Filet Mignon. Die beskrywing lui soos 'n ode aan die steakhouse, met pommes puree, haricots verts, sampioen bordelaise en geklopte bloukaas. Gegewe die restaurant se ligging aan die water, is dit geen verrassing dat daar ook 'n uitstekende verskeidenheid seekos in New England is nie. Begin met die gunsteling plaaslike calamari, gebraai en bedien met 'n skelm drie-peper lekkerny of 'n afgekoelde seekosmonster uit New England, wat kreef, mossels, oesters en garnale insluit. Vir die beste van twee wêrelde, kies vir die Surf & amp; Turf Burger: 'n wagyu-patty bedek met bottergestroopte kreef, tuisgemaakte slaw en truffel-aioli, alles op 'n brioche-broodjie.
Om by Keens Steakhouse in te stap, is soos om terug te keer in die tyd en die restaurant bestaan ​​al sedert 1885, en sy mure is versier met seldsame beelde van ou New York en beroemde plaaslike akteurs en politici. Elke kamer het 'n ander dekor wat verband hou met die ou New York of Americana the Main Bar, byvoorbeeld, het 'n tipiese salonmeisie -skildery uit die laat 1800's en beelde van partytjies wat hier plaasgevind het vanaf die vroeë 1900's, insluitend 'n fees met die 1908 Amerikaanse Olimpiese span. Van die laat 1800's tot laat 1970's was Keens ook 'n pypklub vir lede en beroemde New Yorkers wat hul pype hier gehou het, soos Theodore Roosevelt (die Bull Moose Room is vernoem na hom en sy party), John Barrymore en Babe Ruth & mdash, sodat u honderde outydse rookpype teen die plafon in die eetkamer bo kan sien. U kan hier heeldag smul aan geskiedenis, maar dit is tog 'n steakhouse. Steaks word 21 dae lank verouder, en die portierhuis, New York -lendentjie en King's Cut prime rib (wat 32 ounces inklok) is almal gewilde keuses. Maar die bekendste gereg van Keens is waarskynlik die skaapvleis, 'n saal wat gesny is uit 'n lamsvleis wat ouer is as 'n lentelam, wat 'n sterker, meer smaaklike smaak gee.
Club Paris lyk miskien 'n vreemde naam vir 'n Alaska-steakhouse, maar die veteraan wat die restaurant in Anchorage in 1957 geopen het, was so aangenaam deur die Paryse sypaadjie-kafee-kultuur dat hy nie anders kon as om dit as sy inspirasie te gebruik nie, kompleet met 'n bistro afdak, groen struike en 'n brasserie-styl voor in die restaurant, en gebakte escargots op die spyskaart. Sedertdien het drie geslagte van die Selman -gesin die plek bestuur, saam met die toegewyde slagter, sjef en braaikuikenman wat al meer as drie dekades by die restaurant is. Die restaurant het 'n lojale aanhang gekry vir kenmerkende steaks soos die 14-ounce, 4-duim-dik filetmignon, sowel as vars seekos uit Alaska, soos gestroopte heilbot, sint-jakobsschelpe of koningkrapbene bedien met botter en suurlemoen. Kan nie besluit nie? Kies vir die koningkrapbene en klein filet, 'n brandersveld wat in die hemel gemaak word. As u by die middagete inloer, moet u die burger nie misloop nie, met 'n filet-mignon-mengsel wat daagliks tuis gemaal word.
Durant's is in 1950 gestig deur Jack Durant en Jack McElroy, wie se oorspronklike doel was om die Adobe Avenue -gebou in Central Avenue aan te skaf, wat voorheen 'n klein straatkroeg gehuisves het, om dit op te knap en vir 'n wins te maak. Hulle het die proses van opknapping en oprigting van 'n restaurant soveel pret gevind dat hulle besluit het om 'n langpadreis te neem om inspirasie te kry vir maniere om die plek hul eie te maak en op 'n steakhouse-konsep beland. Vandag is Durant's, met sy rooi leerhokkies, rooi plakpapier en uitstekende diens, nie net die oorspronklike steakhouse van Phoenix nie, maar ook 'n plaaslike instelling. Durant's is veral geliefd onder sakelui en is na bewering die gelukkige plek om 'n ooreenkoms te sluit, maar dit bied gasheer vir uiteenlopende gesinne, insluitend geslagte Phoenix -gesinne, politici, presidentskandidate en selfs promosies op hoërskool. Die bekendste kliënte is miskien Joe DiMaggio en Marilyn Monroe, wat baie aandete in stand 23 in die kroeg (een van die sitplekke wat die meeste gevra is) gedeel het. Die steaks is net so legendaries, met kenmerkende snitte, insluitend filette, ribbes, prima rib en 'n portierhuis van 48 gram. Pols dit self af en u word lid van die Porterhouse Club en u naam word bygevoeg op 'n gedenkplaat met meer as 250 ander name. Die bekendheid van Durant oortref selfs die staatslyne vanweë sy lang lewe en gewildheid, en die restaurant en sy eienaars het in verskeie boeke verskyn, waaronder Mabel Leo se The Saga of Jack Durant, wat as inspirasie gedien het vir die film Durant's Never Closes, met Tom Sizemore in die hoofrol.
Stockyard City is die tuiste van die Oklahoma National Stockyards, die grootste voer- en veemark ter wêreld sedert 1910. Cattlemen's Steakhouse is begin om die beeste se hande en verpakkingswerkers te voed en het sedertdien 'n ikoniese bymekaarkomplek geword vir geslagte boere en boere. . Die restaurant het twee verskillende voorkoms: die oorspronklike gebou is soos 'n eetkamer, met twee lang toonbanke en rooi vinielhokkies, terwyl die steakhouse-kant twee eetkamers het, The Hereford en The Angus, elk versier met foto-muurskilderye in volle lengte van weidende beeste. Gegewe die stamboom, is dit geen verrassing dat Cattlemen's noue verhoudings het met plaaslike boere wat die beesvleis aan die restaurant verskaf nie. Steaks word 21 tot 60 dae lank natgemaak, insluitend 'n 'presidensiële T-been' van 20 gram, vernoem na wyle president George H.W. Bush (daar is ook 'n president Bush -hok ter ere van hom). Behalwe die beesvleis, is die gewildste gereg op die spyskaart lamsvleis en mdash in dun gesnyde, gepaneerde en gebraaide lamtestikels. Die verpakkingshuise kon nie 'n koper vir bees- of lamtestikels kry nie, maar hulle het dit met hul vleisbestellings gratis aan die restaurant gegee, maar die gereg het so gewild geword dat die restaurant 15 000 pond per jaar uit Ysland moet haal. Spoel dit af met 'n Double Deuce, 'n sagte, verfrissende koringbier wat gebrou word deur die plaaslike mikrobrouery Choc Beer Co.
Eienaar Kevin Grangier sê dat toe hy die Louisville-steakhouse Le Moo geskep het, wou hy die ervaring verfyn, maar rustig maak. Die grillerige naam gee die plek 'n gevoel van toeganklikheid, terwyl die barok -aanraking, van die Franse antiek tot die ryk fluweels tot die kristal kandelare, die plek 'n bietjie verfyning gee. Maar dit beteken nie dat Grangier sy steak ernstig opneem nie. Hy het 'n langdurige proe gedoen om die beste snitte te vind, en het twee steakskole bygewoon om meer te wete te kom oor die verskillende snitte en rasse. Bestel 'n steakvlug en mdash 4 gram elk van prime, choice en wagyu & mdash, en u kry u eie les wat die verskillende snitte verduidelik. Die belangrikste juweel van die steak -spyskaart is die Japannese Miyazaki wagyu, beskou as die beste steak ter wêreld en wenner van die wagyu -Olimpiese Spele in Japan (ja, dit is 'n ding). As u dit hier bestel, kom dit met 'n egtheidssertifikaat saam met die koei se neusafdrukke. Die nageregte en nageregte word net soveel gedink, en verskeie is geïnspireer deur die resepte van Kevin se ouma, soos die lima -bone gebraai met spek en room en die pekanneut -kaaskoek, afgewerk met karamelsous en versuikerde pekanneute. Aan die voorkant van die genade is die kroeg gevul met 130 bourbonne uit Kentucky wat 'n proe-vlug saamgestel is, of probeer een in die handtekening Moohattan, 'n rif op die whisky-vermouth-tippel, versier met tuisgemaakte versuikerde kersies.
Toe Rob Moss in 2013 Washington Prime in South Norwalk oopmaak, wou hy nie hê dat dit moet wees wat hy 'u oupa se steakhouse' noem nie. Dus, in plaas van donker houtmure en wit tafeldoeke, het Moss gekies om die restaurant 'n industriële, chique gevoel te gee, met ysterbalke langs die plafon ('n knik vir die gebou se vorige lewe as ysterfabriek), vensters van vloer tot plafon, Edison gloeilampbeligting en 'n tuintralie oor die kroeg. Die prettige, hoë-energie-atmosfeer word weergalm deur popkunsskilderye aan die muur en 'n mashup-klankbaan van die 70's, 80's en 90's. Om te begin, moet u nie die truffel-tartaar misloop nie, waarin die ribbetjie met die hand in blokkies gevou word met vars swart truffels en 'n parmesaan-roomsous en bedek met 'n rou kwartel-eier. Steaks, soos die kenmerkende porseleinhuis van 40 gram vir twee, word ten minste 21 dae natgemaak (vakuum verseël en in die yskas), dan gekruid met sout, peper en gerookte botter, en gaar onder pasgemaakte, ultrahitte braaikuikens. wat die steaks 'n besonderse kors gee. Wil u u steak die luukse behandeling gee? Voeg 'n kreefstert of roosmaryn beenmurg by. In warmer tye, sit 'n sitplek op die patio met uitsig oor die water. Dit is 'n sterk herinnering aan die staat se nabyheid aan vars seekos uit New England, soos die oesters van Copps Island wat Moss se vriend en Norm Bloom, gebore Normwalk, daagliks vars uit die boot lewer.
John Constantinou het vroeg gebuk gegaan oor die gasvryheidsgogga toe hy grootgeword het in sy pa se Wilmington -restaurant. Nadat hy klaar was met die universiteit, het hy 'n eie plek gevind en in 1993 Walter's Steakhouse in Wilmington geopen. Hy het die konsep gemodelleer na 'n klassieke steakhouse in New York-styl, met donker kleure en 'n intieme atmosfeer wat teruggaan na 'n era toe jy jouself kon hoor praat in 'n restaurant, met lae plafonne en gevulde tafels en matte. Die prima rib is die spesialiteit hier, oornag stadig gebraai in 'n spesiale, toegewyde oond wat ontwerp is om sappe in te sluit, wat 'n uiters sagte tekstuur en gekonsentreerde geur gee. Constantinou se outydse benadering word ook weerspieël in die spyskaart: Elke steak bevat 'n tuinslaai en aartappelkeuse, soos geskulpte, twee keer gebakte of patats. Vir 'n voorsmakie van die streek, bestel een van die geregte met delikate, soetblou bloukrap, soos krapkoeke of krap-keiser, waarin jumbo-knopkrap in 'n ryk, romerige sous gevou en gebak word. Bespaar ruimte vir klassieke nageregte soos piesangs Foster, of appeltert bedien a la mode met kaneelroomys en 'n bourbon -glans.
Die restaurant, Dickie Brennan's Steakhouse, wat in familiebesit is, bedien sedert 1998 steak in die French Quarter, en dit het met reg sy reputasie as 'n klassieke New Orleans-steakhouse verdien. Alle steaks word gekruid met 'n tuisgemaakte Kreoolse versnit, en met die korrekte kookbehandeling word mdash-tjops gebraai, repies geskroei, prima-rib word in die oond gebraai en filette word gebraai. Baie is klaar met die plaaslike Gulf-seekos, soos die huisfilet met gebraaide oesters en geroomde spinasie of die braai-riboog saam met braai-garnale in New Orleans-styl. Die aandag aan detail word weerspieël in die groot gasvryheid waarvoor die Big Easy bekend is, met oplettende, naatlose diens en 'n martini -kar langs die tafel. Kies uit vyf luukse kombinasies, soos die truffelmartini gegarneer met geneesde en gedroogde Louisiana wagyu, of die politikus, 'n vuil martini versier met bloukaas-gevulde olywe. As u hier by Mardi Gras eet, moet u die sjokolade -sjef Katie Anderson se riffie op die tradisionele koningkoek nie misloop nie.
Alhoewel dit net 15 minute van die sentrum van Minneapolis geleë is, voel Lindey's Prime Steak House asof dit in 'n ander wêreld is. Lewis Walter Lindemer, ook bekend as "Lindey", het die konsep in 1958 begin, met die verkoop van sy steaks by The Rathskeeler voordat hy sy eie restaurant in 1961 gestig het. Hy het 'n gebou uit die 1920's oorgeneem waarvan die rustieke sjarme weergalm word deur die gesellige houtmure en 'n klipkaggel wat ontlok. die gevoel van 'n kajuit in Noord -Minnesota. Dit is nie ver van die dag af nie, baie stedelinge sou by Lindey's stop op pad na 'n naweek -toevlugsoord by hul hutte. Generasies van Minnesotans besoek steeds die restaurant Arden Hills, waar Lindey se seun Mark, en sy vrou, Tracy Lindemer, die maklike elegansie en 'n losgemaakte spyskaart behou waarvoor Lindey bekend is. Daar is vier voorgeregte: Lindey se spesiale lendeskyf (die gewildste), Lindey se voorste lendeskyf, Lindey se eerste gekapte lemoen en gebakte garnale. Steak-etes word op 'n waentjie van vlekvrye staal, op 'n tafel gesny en bedien met porsies aartappels, slaai en brood in gesinsstyl. Generasies van Minnesotans kom na Lindey's om alles te vier, van eerste datums tot troues tot verjaarsdae, en in werklikheid het tienduisende gaste by Lindey's Birthday Club aangesluit, wat 'n geskenkkaart van $ 25 vir Lindey voor hul verjaardag stuur. Verjaarsdag of nie, spaar plek vir 'n sny kaaskoek van die plaaslike bakkery Muddy Paws.
Restaurateur Jeff Ruby het eenkeer gesê: "Mense kom nie hier omdat hulle honger is nie. Hulle kan daarvoor yskas toe gaan. Ons gaste kom hierheen om die lewe te vier." Die mantra het Ruby se naamgenote-steakhouse deurgedring, wat plekke in Columbus en Cincinnati (sowel as drie in Kentucky en Tennessee) tel, met 'n uitstekende ervaring wat uitstekende steaks, seekos en sushi, lewendige vermaak en onberispelike diens kombineer. Die art deco-ontwerp spieëls wat die sensitiwiteit verfyn, met 'n oorspronklike Rothschild & amp Sons-staaf van 30 voet lank, Swarovski-kristalkandelare en 'n eklektiese mengsel van oudhede uit die persoonlike versameling van Ruby. Eerste snitte sluit in 'n 30-onse, 55-dae droë-verouderde tomahawk-riboog en 'n 20-ounce, 65-dae droë-verouderde been in New York-strook, maar die handtekening is die Steak Collinsworth (vernoem na die vroeë Jeff Ruby belegger en die Emmy-bekroonde sportcaster Cris Collinsworth), 'n filet-mignon van 8 gram bedek met koningskrabbe en aspersies uit Alaska, afgesluit met 'n duo bearnaise- en bordelaise-sous.
In 'n stad wat bekend is vir sy glans en glans, is Prime 112 'n sprankelende plek in die spoggerige suid van die vyfde buurt in Miami. Die steakhouse weerspieël sy luukse omgewing met houtvloere, kolomme van baksteen en gestoffeerde stoele met sjampanje-leer. Op die bedompige Miami-aande wil u 'n sitplek op die groot buitenterras met 'n uitsig oor Ocean Drive-laan kry, 'n uitstekende eiendom om na mense te kyk en bekendes te sien (die restaurant is veral gewild onder A-listers soos Jennifer Lopez, Alex Rodriguez en Lebron James). Die spyskaart spog met klassieke uitstekende steaks, soos ribbetjies, filet mignon en 'n portierhuis vir twee, sowel as gesogte spesialiteite, soos wagyu, wat ook in 'n klassieke tartare-voorbereiding voorkom, en die Japannese A5 Kobe (doen alles met die $ 230 riboog).Steaks is 'n trekking, maar moenie plaaslike seekos misloop nie, soos die swartgemaakte swaardvis saam met papajasalsa en (as hulle seisoen is) kloukrabkloue, gestoom en bedien met afgekoelde tuisgemaakte Dijon -mayonnaise. Opgetrapte kante soos geroomde mielies met swart truffels, truffel kreefmac en kaas, en Kobe-beesvleis en worsvulling rond die spyskaart af.
Cork 'N Cleaver het in die winter van 1970 in Fargo geopen met 'n eenvoudige spyskaart met vier steaks, 'n gebakte aartappel en 'n slaaibar en 'n reputasie vir vriendelike diens. Die toevallige, vriendelike atmosfeer het konstant gebly, alhoewel die spyskaart sedertdien uitgebrei is na seekos soos Alaskan king crab en walleye snoek, 'n plaaslike gunsteling, en steaks soos prime rib en die handtekening Cork's Pride, 'n 14-ounce middelste snit geneem uit die punt van die maalvleiswerveling wat vol word wanneer dit gebraai word (foto hierbo). Steaks het verskillende kante, waaronder 'n gebakte plaaslike Red River Valley -rooi aartappel, 'n verskeidenheid wat geprys word vir sy botterige, romerige tekstuur. Alhoewel wyn nie tipies verband hou met Noord -Dakota nie, is dit sentraal in die identiteit van Cork. Lede van die UnCork Club vergader vir weeklikse wynproeë, en die wingerdstokke rondom die restaurant se gebou en patio word seisoenaal geoes om 'n beperkte bottel van 'n Cabernet-Merlot-versnit te maak. Wenk: As jy hier eet tydens een van die berugte koue winters in Noord -Dakota, kan jy by een van die drie kaggels sit.
The River Palm Terrace in Edgewater, oorkant die rivier van New York, hoef nie ver te soek vir inspirasie om 'n groot steakhouse in New York-styl te skep nie. Sedert dit sy deure in 1983 oopgemaak het, het die restaurant in New Jersey 'n getroue aanhang onder inwoners en bekendes getrek, en foto's van opvallende A-listers wat hier geëet het, loop langs die muur, waaronder Martin Scorsese, Ice-T, Coco, Geraldo Rivera en Mary J. Blige. As u daarin slaag om 'n bespreking te behaal en die restaurant skat dat die meeste Saterdagaande 500 besprekingsversoeke afwys, en u kan amper altyd daarop reken dat u 'n bekende persoon sien (wenk: hulle het waarskynlik een van die gesogte leerhokke in die Palm Room gegryp) . Alle steaks word op die perseel drooggemaak en geslag, insluitend die gewilde Porterhouse for Two, maar daar is nog baie meer om van te hou, insluitend die vars tuisgemaakte mozzarella, wasabi-sesam-gebakte tuna, Colorado-lamsrek en sterre sushi. Die restaurant spog ook met 'n uitstekende wynprogram en 'n lys en dit is swaar op die Cabernet Sauvignon, maar as u iets anders soek, is een van die sommelier Joe Iurato se gunstelinge die 2013 Zuccardi Aluvional "La Consulta" Malbec uit Uco Valley, Argentinië, gekombineer met 'n uitstekende New York -skulpsteak.
Hal's is 'n Buckhead -instelling wat al byna drie dekades deel was van Atlanta se eetkamer. Dit is 'n klassieke ontwerpte steakhuis met houtkleure en uitstekende diens, maar dit spog met 'n energieke atmosfeer danksy lewendige musiek in die nag en 'n klantegroep wat oor baie vlakke van die samelewing strek, insluitend politici, sakelui, sportsterre en filmsterre & mdash die afgelope tyd Aangesien baie films in Atlanta geskiet word, is dit bekend dat rolprentsterre soos Jamie Foxx en Robert De Niro herhalende komo's maak. Behalwe dat dit 'n reputasie in die stad verdien as 'n plek om te sien en gesien te word, is Hal's ook bekend daarvoor dat hy die beste steak in die stad bedien, insluitend kenmerkende snitte soos 'n filetmignon van 12 gram en 'n ribbes van 20 gram, albei klaar met bottersous . Die eienaar van die restaurant kom oorspronklik uit New Orleans, en daar is 'n besprenkeling van Big Easy-geïnspireerde geregte, soos garnale-remoulade, afgewerk met 'n Creoolse sous, langvissterte en gumbo. Was dit alles af met 'n kenmerkende martini van 10 gram of 'n bottel uit hul wynlys van meer as 700 etikette.
Toe die St. Elmo Steak House in 1902 gestig is, was die restaurant 'n klein taverne wat veranker is deur 'n tier-eikehoutkroeg uit Chicago. In die afgelope eeu het dit sy status as 'n baken in Indianapolis versterk, en daar word gesê dat as die mure kan praat, dit die verhale van sakelui wat transaksies sluit, politici strategiseer en beplan, en afrigters en spelers wat hulself verloor oor hul verliese versprei of koester. in hul oorwinnings. Alhoewel die ruimte in die negentigerjare 'n aansienlike opheffing gekry het, is die klassieke Chicago-salon-atmosfeer in die begin van die eeu steeds deurgaans, net soos die klassieke steakhouse-ervaring. Byna elke aandete begin hier met die beroemde St. Elmo -garnale -cocktail, vier jumbo -garnale, gekombineer met 'n kenmerkende pittige cocktail -sous. Alle steaks is 100 % USDA Black Angus, afkomstig van klein familieplase in die hele Midde -Weste. U kan nie met een van hulle verkeerd gaan nie, maar die 20-ounce cowboy rib eye (op die foto) is 'n toonbank met 'n pragtige marmering en 'n botterige, ryk geur. Kombineer dit met kantgemaakte sye, soos uieringe of geroomde mielies. Was dit alles af met 'n bottel wyn uit die bekroonde kelder (tafels langs die kelder is ook een van die mees gesogte) of 'n enkelvat-bourbon, deel van een van die grootste privaat geselekteerde keuses in die land.
The Butcher's Table, geleë in die South Lake Union-woonbuurt in Seattle, voldoen aan sy naam met 'n kleinhandelslagter en 'n beste steakprogram met uitsluitlik Mishima Reserve American wagyu, 'n ryk gemarmerde ras. Die binnekant van die eetkamer is ewe ryk, met vensters, donker mahonie -kleure en 'n glansryke glas kandelaar. (As u op soek is na 'n rustiger hoek, vra dan 'n tafel onder die kaggel, of vind 'n plek by die gesellige ondergrondse kroeg.) Kies die snit in die steak-spyskaart en dan u graad, sê 'n 5-ster-sentrum sny riboog of 'n ultra filet mignon, of doen 'n proeftoets deur te kies vir die proefvlug. Die spyskaart word afgerond met plaaslike seekos, soos Seattle se branderplank en gras, 'n filetmignon bedek met Penn Cove -mossels (foto hierbo), sowel as seisoenale groentegeregte, waarvan baie geïnspireer is deur produkte uit die tuin van eienaar Kurt Beecher Dammeier. . Hy is ook die stigter van Beecher's Handmade Cheese, sodat sye soos die twee keer gebakte aartappel en hoender van die bos sampioene onderskeidelik die kenmerkende neutagtige Flagship- en vierjarige Flagship-kase bevat. Miskien is die enigste kant wat enigiets wat met Beecher se kaas gepaard gaan, te vinde, die beesvet-patat en kapokaartappels wat fyngekap, gebak en dubbel gebraai word in beesvet tot 'n skerp, donsige effek.
Buzz's Original Steakhouse het sy reputasie as 'n plaaslike instelling verdien, aangesien die Schneider-onderneming sedert 1962 restaurante in Hawaii bedryf en Buzz's die oudste steakhouse in Hawaii is. Dit straal aloha -gasvryheid uit, met 'n ligging aan die strand en vriendelike buurstemming. Plaaslike en toeriste het 'n plek op die lanai, veral die 'presidentstafel', waar Clinton en Obama geëet het. Die beste vaste eiendom is net die plek vir cocktails in tiki-styl (probeer die Mai Tai) en pupus, of voorgeregte, insluitend die plaaslik beroemde calamari, liggies in panko gebraai en gebraai in botter, of die artisjok-verrassing, 'n gestoomde artisjok klaar met geklopte knoffelbotter en 'n beslag van Parmesaan. Steaks en seekos deel dieselfde rekening: Steaks word gekook op 'n houtrooster wat met inheemse kiawehout gestapel is, wat die vleis met 'n soet-rokerige smaak soen, en daar word elke dag drie vars vangste aangebied. Daar is ook 'n plaaslik geïnspireerde slaaibar met vars avokado, tuisgemaakte gepekelde uie en namasu, Ingelegde wortels in Japannese styl en daikon, wat goed pas by die huis se kenmerkende gemmer-knoffel teriyaki-gemarineerde steak. Op soek na 'n aandenking? As u die maankalenders bewonder wat die mure afspeel, en 25 jaar se waarde kan wees, kan u die kalender van die huidige jaar koop met werke van plaaslike kunstenaars, en die opbrengs sal ten goede kom aan die Hawaii Food Bank.
Net na middernag op 9 Augustus 1933, toe die verbod in Nebraska opgehef is, het Rosser "Ole" Herstedt 'n taverne in Paxton geopen. Uiteindelik het dit Ole's Big Game Steakhouse & amp Lounge geword, vernoem na die meer as 200 trofeehouers wat oor die kroegtafels en hutte hang, wat Ole teruggebring het uit sy grootwildjagekspedisies regoor die wêreld. Dit sluit in 'n ysbeer, wat u by die deur begroet, 'n eland uit Kanada, 'n swart beer uit Alaska, 'n rooi jakkals uit Engeland en selfs 'n luislang uit Honduras. En al bestaan ​​die groter as lewenslange teenwoordigheid al meer as 85 jaar, behou dit steeds sy ma-en-pop sjarme. Die mure is versier met ou foto's van plaaslike inwoners en memorabilia uit die 40's en 50's, en die atmosfeer is beslis onstuimig. Begin met huisspesialiteite, soos hoenderbokke wat met 'n boerdery gepaard gaan, of Rocky Mountain -oesters, liggies gepaneer en gebraai. Gaan dan na een van die klassieke steak-snitte en mdash Nebraska-beesvleis word plaaslik bestel by 'n derdegeslag-slagter by die nabygeleë Hehnke's Grocery & mdash say, 'n 8-ounce lendentjie met jumbo-garnale (op die foto) of 'n T-bone om te deel. As jy op soek is na 'n wandeling aan die wilde kant, kies vir die buffelburger of een van die spesiale aanbiedinge van die elande.
Alhoewel dit klein is, is die stad Sheffield groot in die geskiedenis, maar dit is die tuiste van die Muscle Shoals Sound Studio, waar Cher haar debuut solo -album opgeneem het en die Rolling Stones liedjies soos "Brown Sugar" en "Wild Horses" opgeneem het, en in 1815 dit was waar generaal Andrew Jackson en sy troepe die Tennessee -rivier oorgesteek het (die presiese kruising word vandag nog Jackson Hollow genoem). Dit behoort dus geen verrassing te wees dat die stad se steakhouse net so groot is nie. George's Steak Pit is deur die huidige eienaar Frank Vafinis se ouers in 1956 geopen as 'n luukse steakhouse en het vinnig 'n reputasie gekry vir sy gepoleerde atmosfeer en dink wit linne tafeldoeke, vars blomme, fyn porselein en mdash en met die hand gesnyde steaks, alles gekook oor 'n oop put. Of jy nou die kenmerkende 22-ounce been-in riboog bestel, die filet of die ahi-tuna, almal is deurdrenk met 'n onmiskenbare soen van hickory-rook en 'n moordenaar. Slaai kry by die meeste steakhuise tweede rekening, maar moet dit nie hier misloop nie, al is dit net die kans om die tuisgemaakte bloukaasversiering te probeer, wat al meer as 60 jaar volgens die oorspronklike resep gemaak word.
Die pa van eienaar, Thad Eure jr., En sy vriend Charles Winston, albei pas uit die Amerikaanse lugmag, het gevoel dat Raleigh 'n steakhouse nodig het, en daarom besluit hulle om een ​​oop te maak, alhoewel nie een van hulle 'n restaurantervaring gehad het nie. Hulle het geweet dat hulle die beste beesvleis, Angus, wou bedien en besluit dat 'n skuur in naam en ontwerp & mdash die rustieke, maar verfynde atmosfeer sal beliggaam. Sedert hulle Angus Barn in 1960 geopen het, het dit 'n steunpilaar van Raleigh geword, wat elke maand bykans 20.000 verouderde en gegrilde steaks bedien, insluitend die gewilde filet die rib eye (die gunsteling van die Executive Chef (en Iron Chef America -wenner) Walter Royal en 'n onlangse Daarbenewens 'n tomahawk van 42 gram. Maar die suidelike gasvryheid begin nog voordat u bestel: of u nou in die sitkamer wag of net gaan sit, u word tuisgemaakte koekies en cheddar- en bloukaase van 'n eie familie aangebied. plaas in Wisconsin dit is 'n gereg wat net so 'n kenmerk hier geword het soos die steaks. Angus Barn het ook nasionale lof verwerf en sedert 1989 elke jaar die Wine Spectator Grand Award gewen, ter erkenning van sy uitgebreide wynprogram en onberispelik opgeleide sommeliers. As u gelukkig is om gedurende die vakansieseisoen hier te eet, word u huis toe gestuur met 'n peperkoekkoekie (plaaslik gebak deur Neomonde Baking Company) en 'n skitterende vertoning van Kersfees d. versierings en ligte.
In die historiese distrik Barrio de Analco, nie ver van die hoofstad nie, vind u een van Santa Fe se gewildste restaurante en kroeë. Die steakhouse het 'n lojale aanhang onder plaaslike inwoners en toeriste gekry vir die beste voorgereg, hamburgers en fondue in die stad. In ooreenstemming met Santa Fe se reputasie as 'n kunshub, vertoon elke kamer in die restaurant skaars kunsversamelings: die privaat eetkamer Abiquiu Room vertoon 'n fotografieversameling van Georgia O'Keeffe, die President's Room spog met 'n versameling inheemse Amerikaanse komberse uit die 1800's, en Die Westerse kunstenaar Edward Borein se tekeninge kan in die restaurant gesien word. Die kenmerkende prime rib is feitlik 'n kunswerk op sy eie, 'n braaivleisbraai wat 48 uur lank met kruie en speserye bedek is, heeltemal oor 'n oop vuur gebraai en dan stadig gebraai tot sappige perfeksie. Daar is baie plaaslike invloed op die spyskaart, waaronder Chama Chili, 'n beesvleis, chili Quinoa Relleno, 'n gebraaide chili, gevul met quinoa, groente en plaaslike asadero ('n ferm, wit Mexikaanse kaas) en 'n stuk groen -chili mac en kaas. Vir 'n informele maaltyd, kombineer die buffelburger en mdash met gunsteling waaiers, bedek met spek, cheddar en groen chili en mdash met plaaslike sous van Marble Brewery.
Million Dollar Cowboy Steakhouse, geleë onder die legendariese Million Dollar Cowboy Bar, is 'n Jackson Hole -instelling. Die beroemde sjarme en Westerse vibes is 'n steunpilaar, maar toe sjef Paulie O'Connor in 2015 oorgeneem het, het hy 'n moderne, luukse aanslag op die spyskaart gegee. Vir 'n verhoogde après-ski-nosh, kies die bier-en-beenmurgfondue met suurlemoenskyfies om te doop, of die wagyu-tartare met 'n gerookte eier. Steaks bevat uitstekende, droë snitte, soos 'n filet van 9 gram of 'n ribbes van 18 gram, maar as u geld het, vra die John Wayne & amp Friends om te hoor wat die snyer van die nag is, wat wissel van 'n 40-ounce droë porterhuis tot 'n 64-ounce cowboy tomahawk-steak. Dit is ook 'n wonderlike plek om wilde wild te probeer, soos 'n eland T-been of bison rib eye. Die ribbes wat by die eetlus van 'n bergdorp pas, is onder meer varkvet-gebakte pommes, spekvet-korrels saam met 10-jarige cheddar en spek-kung pao-spruitjies. Moenie die verborge happy hour van 8 tot 21 uur misloop nie elke aand vir die helfte van die kroeg se spyskaart af (probeer die knapperige varkvleis met 'n maagvleis) en aandete-apps soos nachos met 'n kort ribbetjie, plus half cocktails en wyne per glas.
Sjef Tim Love het die oorspronklike Lonesome Dove Western Bistro in 2000 in Fort Worth, Texas, geopen, waar hy 'n aanhang gekry het vir sy gewaagde beskouing van klassieke en 'n oorvloed wildspeletjies. In 2016 het hy sy derde plek in Knoxville geopen, die tuiste van sy alma mater, die Universiteit van Tennessee, in die stad Old City. Die kenmerkende geregte is hier, soos die wagyu tomahawk rib eye, konyn-ratelslang wors en elende lende met versuikerde swartbessies, maar daar is ook plek-spesifieke spesialiteite, soos die chorizo-en-soet-aartappel gevulde plaaslike forel en knapperige hoenderdye met gebraaide suurlemoensap, gebakte aartappel en gebakte olywe (wat so gewild geblyk het dat Love dit ook by sy spyskaarte in Fort Worth en Austin gevoeg het). Die stedelike Westerse atmosfeer weerspieël die dekor en ontwerp van die gebou wat die ou Patrick Sullivan's Saloon huisves, en is toegerus met egte leerhuide, gerestoureerde oorspronklike hardehoutvloere en vier werkende, gerestoureerde kaggels. Vir 'n blik op die hout-gekookte aksie, gaan sit by die sjef se toonbank oorkant die oop kombuis, of vir 'n meer informele atmosfeer, sit langs die pennie-kroeg vir 'n jalapeno-komkommer margarita. (Pro tip: gradeer u tequila op na Love's limited Herradura Double Barrel Reposado.)
Soos mede-eienaar van Killen's Steakhouse, Deanna Killen, sê: "As 'n steakhouse in Texas kan jy nie 'n klip gooi sonder om 'n ander steakhouse te raak nie." Die beste stukke beesvleis en gepoleerde diens is de rigueur, maar toe sy en haar destydse man, uitvoerende sjef Ronnie Killen, hierdie plek oopmaak, wou hulle die lekker eetervaring demystifiseer deur 'n steakhouse te skep wat nie net 'n uitstekende diens lewer nie spyskaart en diens, maar ook 'n aangename, ontspanne omgewing. Deur dit te doen, het hulle Pearland, 'n stad suid van Houston, op die kaart geplaas as 'n eetplek. Alles is regtig groter in Texas en kyk verby die wyntoring van vloer tot plafon in die eetkamer, en u kan die hele kombuis weer sien (vir 'n besonderse uitsig op die kombuis, vra die effens verhoogde tafel 80 ). Die steak-spyskaart is verdeel in natgemaakte, droë-verouderde en wagyu, wat die handtekening bevat, plaaslik verkrygbare 48 ounce Marble Ranch Longbone. Kan u nie besluit nie? Kies vir die New York strip steakvlug, wat elk 4 gram RC Ranch wagyu, Marble Ranch wagyu, Cabassi Australiese wagyu en Japannese A5 wagyu insluit. Vir 'n plaaslike wending, moet u nie die plaaslik beroemde hoendergebraaide riboog misloop nie, 'n uitstekende ribbetjie wat dubbel gegooi is in gekruide broodkrummels en karringmelk, gebraai in vetterige vetvleisolie en gesmoor in 'n romerige peperige sous (dit is so gewild vind u 'n weergawe by Killen's Barbecue en die meer gemaklike Killen's STQ).
Fire & amp Ice begin in 1974, begin as 'n klein rock-and-roll-kroeg voordat dit oor dekades ontwikkel het tot 'n steak- en seekosrestaurant met 'n plaaslik beroemde slaaibar. Die dekor is ewe bekend en die gebou kan ook dien as 'n plaaslike geskiedenis-, nautiese en sportmuseum. Hengel en vaar is familietradisies vir Paris Rinder-Goddard en sy ouers, wat die restaurant gestig het en dis moeilik om die 1921 Hacker-Craft-snelboot wat die middelpunt van die 'slaaibal' is, te mis, en jy sal vliegstawe, kano's sien, gemonteerde vis en spane wat aan die mure hang langs antieke houtski's, sneeuskoene en byna duisend swart-en-wit familiefoto's (sommige bygedra deur diners). Die steak -spyskaart bevat tipiese snitte soos entrecote, ribbetjie en filet mignon, maar die restaurant het 'n lojale aanhang gekry vir sy uitstekende rib en steak Rockport, 'n vlinderfilet wat met kreefvleis gevul is en met hollandaise afgesluit is. Spoel alles af met handwerk van Fiddlehead Brewing Company of Frost Beer Works.
The Wonder Bar is in 1946 geopen deur John Folio, 'n afgetrede bokser, en sy vrou, Betty, wat die inspirasie gekry het vir 'n steakhouse tydens 'n reis na Las Vegas in die vroeë veertigerjare.Aan die einde van die 60's het die restaurant 'n reputasie gekry met die beste steaks, lewendige musiek in die Big Band-styl en Italiaanse klassiekers soos tuisgemaakte gehaktballetjies, lasagne en kalfsvleis-parmesaan ('n knipoog na die erfenis van die Folios). Die ikoniese rooi tapytmure, Frank Sinatra-musiek en al die oorspronklike spyskaartitems bly, hoewel die huidige eienaar Daniel Watts 'n buitestoep en 'n onderste patio met 'n vuurput met 'n uitsig oor Clarksburg (die Champagne-stad genoem) het. deur die plaaslike bevolking wat die stad snags vanaf hierdie uitkykpunt gesien het). Hy het ook moderne klassieke steakhouse bygevoeg, soos 'n seekostoring en krapkoeke, en 'n droë-verouderingsprogram geïmplementeer. Al die steaks, wat wissel van 'n 20-ounce rib-rib eye tot 'n 16-ounce middel-gesnyde New York-strook, word minstens 28 dae verouder, dan gebraai en gebraai met botter en spesiale geurmiddels. Die wynlys het ook gegroei van 10 wyne tot 200, insluitend die gesogte House Red, 'n eie versnit wat tuis gebottel word. Dit is net die ding om by die vuur te teug terwyl u die uitsig oor die Champagne -stad geniet.
Wisconsin word beskou as die geboorteplek van 'aandete', en Five O'Clock Steakhouse, Milwaukee se langste steakhouse, bring hulde aan die tradisies met die diensstyl wat sedert 1946 aangebied word: bedieners neem bestellings terwyl eters eet drink by die kroeg (moenie die handtekening Brandy Old Fashioned misloop nie, beskou as die nie-amptelike drankie van die staat), en as eters gaan sit, word die tafel gedek met 'n gesinsstyl, 'n heerlike skinkbord met olywe, uie, piekels, wortels en soetrissies slaaisouse en warm suurdeegbrood en heuningbeer. Alle steaks, insluitend die kenmerkende 16-onse gesnyde filetmignon van 16 gram en die 21-ounce been-in-rib-oog, word bedruip met 'n handtekening, geheimsinnige sous en klaargemaakte au jus. Die outydse atmosfeer van die North Woods-ete in die nagskool weerklink in die dekor en die restaurant sit in 'n historiese gebou uit die vroeë 1900's met 'n handgesnyde kalksteenfassade, daar is deurgaans donker houtpanele, en die kersliggies en versierings is 'n hele jaar deur . Gerugte lui dat die restaurant Alley Cat Lounge gedurende die 50's en 60's 'n ondergrondse dobbelkamer was waar mense deesdae deur die agterste ingang sou sluip, maar dit is meer waarskynlik dat u 'n live show hier sal sien as 'n gangster .
Dakotah Steakhouse, geleë in die Black Hills, verpersoonlik Westerse gevoelens in 'n gebou met 'n boombas en 'n buffelbeeld van voor, en skilderye van cowboys en inheemse Amerikaanse kapteins wat die mure aan die binnekant beklee. Die spyskaart bevat 'n lys steaks wat plaaslik verkry word en wat tuis gesny en verouder word, soos die Cowboy Bone-in Rib Eye wat jy nie kan misloop nie. Daar is ook baie plaaslike spesialiteite, wat begin met tuisgemaakte braaibrood en mdash, 'n eenvoudige deeg gebraai soos platbrood en mdash wat bedien word met bourbon-heuningbotter tydens brooddiens, en die Dakotah Burger, met 'n 8-onse gebakte steakpattie. Vir 'n voorsmakie van die streek, kies vir die sagte, gesmoorde hele buffelrib, gekombineer met 'n lekker barbecue sous fazantpoppers, gebraaide jalapenos met bier, gevul met roomkaas en fazant of chislic, entrecote wat gesny, droog gevryf en gebraai word, bedien met 'n tuisgemaakte romerige koriander-limoen-sous.
The Iowa Chop House is geleë in die historiese distrik van die middestad van Iowa City en straal 'n chique uitstraling uit die boerdery uit wat by sy hartlike omgewing pas. Die dekor is gelyke dele modern en rustiek, met hardehoutvloere, foto's van pastorale plaastonele en tafelblaaie van herwinde skuurhout van die Seelman -plaas, 'n plaaslike plaas wat al sedert 1838 bestaan ​​(en waarvan die koeie wei op die foto muur). Die spyskaart weerspieël 'n plaas-tot-vurk-etos: Beesvleis is afkomstig van plaaslike plase of in samewerking met die Iowa Cattlemen's Association-kaasvleis, 'n plaaslike lekkerny en gewilde voorgereg, afkomstig van Amana (hier word dit gebraai en bedien met tuisgemaakte boerderydressing) ) en seisoenale groente word afkomstig van plaaslike plase of gekweek by die Chop House se eie Ernie Found Farm in Iowa City (moenie die suikermieliesakkotas misloop nie). Alhoewel beesvleis waarskynlik die ster van die reeks is, is daar ook 'n fan-gunsteling varkvleis met 'n gelyke rekening saam met die kenmerkende steaks. peper esdoring glans. Die vibes van die plaashuis strek ook tot die drankaanbiedinge. Dit is moeilik om nie die Beer Barn, 'n herhaalde replika van die Seelman-familie se skuur, op te let wat die middel van die restaurant veranker nie. Dit is gebou rondom 'n bierkoeler en is toegerus met interaktiewe tablette waarmee gaste meer kan leer oor die plaaslike bier voordat hulle hul eie bier gooi.
Grub Steak is een van die min restaurante waar jy net so tuis sou voel in ski -uitrusting as in 'n smoking of cocktailrok. Die Park City -steakhouse het ook 'n gunsteling geword onder plaaslike en vakansiegangers en op die Sundance Film Festival. Die ikoniese steakhouse bestaan ​​al sedert 1976, en daar het min verander in die land-westelike dekor, met bizons en takbokke-taksidermie en ou skilderye en foto's van cowboys en inheemse Amerikaners langs die mure. Die sjef Brian Moody en die braaikuikensjef Gregg Moody bly ook 'n vaste diens en werk al meer as 30 jaar hier. Alle steaks word meer as 25 dae lank natgemaak en op 'n oop braaikuiken gebraai, soos die wonderlike tomahawk-riboog wat onvermydelik tot 'n plasing op sosiale media lei. Maar die gereg wat die meeste lof ontvang, is die stadig geroosterde prime rib: Byna elke aand sê iemand dat dit die beste is wat hulle ooit gehad het, en wanneer hy in die stad is, bestel 'n gewone persoon uit New York 'n ekstra porsie saam met hom op die vliegtuig huis toe. Vir die beste atmosfeer, eet hier op Vrydag- of Saterdagaand, en mdash -eienaar, Simon Shaner, sê dat die restaurant werklik lewendig word as die "singende cowboys" lewendige musiek speel en die bestuurder jip en huil asof hy in 'n ou westelike taverne is.
Jess & amp; Jim's is 'n steakhouse wat al drie generasies lank deur die VanNoy-familie besit word, en die vierde generasie is die vleuels wat voltyds by die restaurant werk. Die atmosfeer is informeel en gesinsvriendelik, meer steak-gesamentlik as 'n skaars ervaring van wit tafeldoeke, maar geslagte Kansas City-gesinne het hierheen gekom om spesiale groot en klein geleenthede te vier, en bekendes, atlete, musikante en selfs die plek is gereeld hier presidente en mdash Harry Truman en sy vrou Bess word gesê dat hulle gereeld was. En ten spyte van al die eerbewyse en persknipsels wat Jess & amp's deur die jare opgedoen het, is die bekendstelling van die "beste steakhouse ter wêreld" wat dit in 1972 by die Playboy -tydskrif gekry het, geïnspireer. Strip, 'n strookbiefstuk van 25 gram (hierbo op die foto). Maak nie saak wat u bestel nie, al die vleis word daagliks deur die eienaar Mike VanNoy in die huis gesny en op 'n sissende bord bedien, en die res van die spyskaart wat tuisgemaak word, bevat huislike krammetjies soos knoffelroosterbrood en twee keer gebak aartappels en tuisgemaakte nageregte soos appeltert en wortelkoek.
Bullwinkle's is in 1992 in Waldoboro geopen as 'n gesinsrestaurant wat veral bekend is vir sy seekos. Sedert Todd Mank, 'n selfbeskrywe biefstuk-en-aartappel, die restaurant in 2006 oorgeneem het, het hy meer steaks by die spyskaart gevoeg en Bullwinkle se reputasie as 'n uitstekende plaaslike steakhouse geleidelik opgebou. Die restaurant het nog steeds 'n vreugdevolle atmosfeer en Mank moet weet, want hy werk byna 'n dekade lank as kroegman, waar plaaslike inwoners by die taverne bymekaarkom vir drankies en 'n swembad, en geslagte gesinne wat by die hutte van die eetkamer inkom of om groot ronde tafels om spesiale geleenthede te vier en te geniet van gunsteling waaiers soos die teriyaki-gemarineerde hangersteak. Die nabyheid aan die kus van Maine maak dit 'n toeriste-hotspot in die somer, wanneer geregte met Maine-kreef, van steaks met kreef tot kreefravioli tot kreefrolletjies, veral gesog is. Die seekoskeuse word afgerond met krap- en mdash -smelt, rolletjies en dips en mdash sowel as plaaslike mossels. Ongeag die tyd van die jaar, Bullwinkle's het 'n helder en lewendige atmosfeer, dus diegene wat 'n meer intieme hoek soek, moet vra vir tafel 11, 'n afgesonderde, verligte vier-top wat plaaslik bekend staan ​​as die 'mafia tafel'.
Die oorspronklike Doe's Eat Place is gestig deur Dominick "Doe" Signa en sy vrou Mamie in Greenville, Mississippi. Dit het begin as 'n nederige kruidenierswinkel waar Mamie warm tamales verkoop het en Doe 'n honk-tonk aan die voorkant bedien en chili en vis bedien aan 'n streng swart klante. Een van die plaaslike dokters het tussen die oproepe begin stop, en Doe het 'n steak gaargemaak en hom agterin gevoer. Die woord oor Doe se kookkuns het gekom, en Doe het gefokus op die restaurant wat nou bekend staan ​​as Doe's Eat Place. In 1988 het George Eldridge, 'n restaurateur en stokperdjievlieënier in die ooste van Arkansas, wat jare lank vriende en kliënte na Doe's Eat Place vir biefstuk en tamales gevlieg het, die naam, spyskaart en eetkamer in die sentrum van Little Rock in 1988 gebring. Dit was al lank 'n gunsteling in die streek, wat Doe's Eat Place regtig op die kaart geplaas het, was toe die destydse kandidaat Bill Clinton en sy personeel die Little Rock-lokasie tydens hul presidentsverkiesing in 1992 gemaak het. voorbladverhaal. Maar vir die hele pers beweer Doe's dat die eet hier die ware ster is. U wil 'n eetlus bring, of 'n vriend of vriendin, en die steaks van 30 dae word gesinsstyl per pond bedien, vanaf 2 pond. By steaks kom friet of nuwe aartappels, Texas toast en Doe se kenmerkende deurweekte slaai, volop geklee in 'n suurlemoen-olyfolieversiering. En moenie die tamales in Delta-styl misloop nie, bedien met tuisgemaakte chili.
'Rare yet well done' is hoe Mike Grunow, eienaar van Lolo Creek, sy steakhuis in die westelike Montana-steakhuis opsom, en daarom is hy van mening dat dit die wag werd is (so ook Hannah Hart & mdash Lolo Creek op I Hart Food). En jy sal waarskynlik moet. Gaste word gehuisves op 'n eerste-kom, eerste-sitplek basis, en dit is nie ongewoon om tot 'n uur op 'n tafel te wag nie. Sedert 1987 bedien Lolo Creek 'n dosyn verskillende, handgesnyde, natgemaakte steaks, almal gaar op 'n houtrooster in 'n oop put wat die eetkamer veranker (versigtig versorg deur roostermeesters). Aandete begin met 'n groente -skinkbord vir die tafel, en alle voorgeregte bevat 'n keuse van slaai, aartappel en Texas -roosterbrood. As u vir biefstuk kies, kan u nie beter doen as die kenmerkende riboog nie, wat in 12 of 20-onse porsies aangebied word, maar die seekoskeuse is ook uitstekend (vra die dag se vangs). As u langer wag, kan u in die sitkamer of op die dek gaan sit vir 'n uitsig oor Big Sky Country, en die restaurant lê onder Lolo Peak in die Bitterroot -reeks van die Rocky Mountains. Of neem die gholfkarretjie na die aangrensende Lolo Creek -distilleerdery en proelokaal om hul vodka's en gins te proe, insluitend seisoenale vrystellings soos heuning -huckleberry -wodka en jalapeno -wodka.
Die Le Chef -samestelling van die 100 beste sjefs ter wêreld vir 2019 is saam met sjef vrygestel Arnaud Donckele van die La Vague d'Or restaurant in Saint-Tropez die naam van die beste sjef ter wêreld (klik hier om 18 geregte van sjef Donckele se spyskaart te sien).
Die 20 wildste, vreemdste en heerlikste resepte van die jaar
'N Paar van ons gunstelinggeregte van 2015
Here, ek het hierdie jaar baie geëet, veral sedert ek die resepontwikkelaar van Paul Harrison, 'n gepatenteerde In-N-Out-geroosterde kaas, beleef het. Dit is nie eintlik gepatenteer nie - jy kan nie 'n patent op 'n geroosterde kaas neem nie, wat nog te sê een wat iemand anders gemaak het. Hieronder is Food 20 se top 20 resepte van 2015, van die nuwerwetse (warm hoender) tot die buitengewoon ongewone (Everything Bagel Nigiri) tot die wonderlike (Oekraïense knoffelbrood). Die keuses strek oor bydraes van sjefs soos A-lys soos Daniel Humm en Jamie Bissonnette tot ons eie resepontwikkelaarspan. Hier is meer kreatiewe resepte in 2016!
Varkpens is geliefd onder die Chinese. Dit is die gereg wat die natuurlike vars smaak van varkvleis bedien - behalwe in Sichuan, kan hulle nie anders as om 'n knoffel- en chili -sous by te voeg om die smaak en hitte te verhoog nie!
Alhoewel my begeerte om met die grootste egtheid te eet 'n goeie manier was om te leer, was dit nie altyd baie lekker nie. Iewers langs die pad het ek besef dat 'pret' net so belangrik is as 'goed' as dit kom by eet, en nog meer by kook. Met hierdie gedagte voor
Hierdie resep het sentimentele betekenis vir my - dit is 'n ode aan my kinderoppasser, Sol. Beide my ouers het voltyds gewerk, so ek en my susters was die eerste agt jaar van my lewe soos die aangenome kinders van Sol. Sol het in die middel van die vyftigerjare uit Marokko na Israel gekom, en jare later het sy gelukkig haar weg gevind na die Ronnen-huishouding. Haar kookkuns was so anders as die kos wat ons geken het. Sol's was bedek met brandrissies en speserye, en haar wortelslaai was 'n steunpilaar op die tafel.
Die kulinêre en kreatiewe gedagtes agter Eleven Madison Park (plus die legendariese mixoloog Leo Robitschek) kom weer bymekaar vir Die NoMad -kookboek, 'n versameling resepte uit die geliefde hotelrestaurant in New York. En hey, net omdat die lekkerny van die kos nie beteken dat 'n wors met 'n spek toegedraai kan word nie, solank dit besmeer is met truffelmayonnaise en bedek met Gruyère en 'n noukeurig voorbereide seldery wat beide seldery en seldery wortel behels .
Hierdie taco is gebore uit 'n gedeelde mening onder my kokke en vriende dat 'n tortilla kosbare bestanddele waardig is as enige stuk Raynaud -porselein. Toe ek daaraan dink om 'n see -egel -taco te maak, het ek geweet dat deur dit in guacamole te verwerk, die pittige soetigheid waarvoor die stekelrige wesens bekend is, sal vergroot - die vet in 'n avokado kan help om geure te rek en te dra, net soos 'n knop botter. Die lobbe (soms "tonge" genoem) verskyn drie keer in hierdie taco: fyngedruk met avokado, opgestapel bo -op die guacamole in 'n helder oranje hoop en gekombineer met chipotle en limoensap in 'n eenvoudige salsa.
James Beard, bekroonde sjef Toro en Coppa, Jamie Bissonnette, ken sy weg in die uitgestrekte wêreld van bewaarde vleis en vis. Hy is 'n meester in charcuterie (coppa is 'n Italiaanse varkhals) en 'n ywerige versamelaar geblikte Spaanse seekos - 'n benydenswaardige stokperdjie as jy ooit in jou lewe 'n gerookte mossel of glinsterende sardien liefgehad het. Net so lofwaardig: sy vaardigheid en kreatiwiteit met 'nduja, 'n pittige, smeerbare, gegeurde wors wat in jou mond smelt.
'Ek eet dit altyd', sê die sjef. 'Ek bedoel, ek begin my dag nie noodwendig met soveel varkvet nie, maar ek is dol oor avokado -roosterbrood, en ek hou baie van die manier waarop hierdie avokado -puree baie suur en lekker word van die' nduja en lemmetjiesap.
Romerige sous en aardse sampioene is 'n beproefde kombinasie wat nooit misluk nie. Sommige dink miskien dat dit 'n bietjie vervelig en outyds is, maar ek het 'n prettige manier ontdek om 'n klassieke op te blaas. Vervang vervelige knoppiesampioene met 'n paar eksotiese Asiatiese sampioene, en die resep kry 'n onmiddellike gesigsophanging, kombineer dit met baie borrelende kaas, en u is 'n wenner.
Alhoewel my restaurant Talde nog lank nie 'n omelet is nie, weet ek dat roosterbrood op die brunch-spyskaart moet verskyn. Waarom nie in ramen, my gunsteling ontbytkos nie? En boem, 'n nuwe stapelvoedsel is gebore: perfek taai noedels gedoop in 'n sous met die geur van gebotterde roosterbrood. Spek en saggekookte eier is die ooglopende bykomstighede.
Die woord pampushka kan gebruik word om 'n pragtige mollige vrou te beskryf en is een van my gunsteling woorde. Pam-poo-shka! Hierdie pampushki word tradisioneel bedien met rooi borsjt. In die Oekraïne sou ons gewone knoffel gebruik, so as u nie nat (nuwe) knoffel kan kry nie, sal dit steeds heerlik wees. Ek het wilde knoffel en sy blomme gebruik.
André Prince Jeffries het my streng bevele gegee: geen suiker in die warm hoender nie. Maar ek glo ook dat 'n deel van die plesier om u eie warm hoender te kook, die gevolg is van die speserye wat u die beste hou. En volgens die leiding van die mense by Hattie B's, hou ek van 'n tikkie bruinsuiker om die hitte te balanseer. Ek gebruik rooipepervlokkies vir tekstuur en 'n ekstra laag speserye, en ek hou van 'n tikkie komyn vir houtdiepte. As die gekruide pasta toegedien word nadat die hoender gebraai is, kan die cayenne nie skroei nie, en dit laat die kok toe om die mate van hitte per stuk hoender aan te pas. Eksperimenteer om u eie versnit te maak. En verskoning aan mev Jeffries. Ek sal altyd Prince's besoek om die oorspronklike te proe.
Paprika's is een van die dinge wat mense graag op die rooster gooi, maar dit eindig gewoonlik as deel van 'n stuk spies. Dit was miskien opwindend die eerste keer dat u dit probeer het, maar nie meer nie. En as al die goed styf teen die spies vasgedruk word, word die binnekant van die soetrissie moontlik nie gaar teen die tyd dat die steak daarby raak nie. Daarom het ek besluit om 'n bietjie anders peper op die rooster te doen.
As u 'n super-ekstra outentiek wil wees, kan u 'n vissous in Filippynse styl opspoor, bekend as patis, vir hierdie resep. Dit is op Amazon! Gebruik andersins wat u in die hande kan kry (nam pla, colatura, ens.). Sommige soorte vissous is souter en meer gekonsentreerd, sommige is soeter en sommige stink. Gebruik wat jy kan vind. Die idee is net om 'n ekstra laag umami-belaaide geur by te voeg.
Duiwel eiers het 'n oomblik in die kookkuns. Soos ander Suid -Afrikaanse tuisvoedsel, het hulle na luukse restaurantspyskaarte oorgeskakel en word hulle oral in die suide aangepas. Hierdie weergawe, van Shamille Wharton van Nashville, Tennessee, kry 'n pragtige, briljante pienk buitekant van bietensap.
Die gelyknamige "koppies" van hierdie resep dui gelyke dele sojasous, sesamolie en rysasyn aan. Dit is 'n kragtige, sout en hartige gesnyde hoendergereg met hierdie bestanddele, maar die gereg kry sy kenmerk van die groot hoeveelheid knoffelhuisies, dik stukke gemmer en vars basiliekruidblare vir geur. Die naam van hierdie resep kan die feit beklemtoon dat die meeste resepte mondelings in Taiwan oorgedra is, eerder as geskryf, tot die afgelope geslagte.
Indiane verheerlik nie hoendervlerkies soos Amerikaners doen nie, so ek tree in om die onverklaarbare gaping te oorbrug. As ek gekonfronteer word met hoender en die moontlikheid van rokerige kook op hoë hitte, soos enige houtskoolrooster, is daar net een voorbereiding in my gedagtes. Ek het alles gebak en gebraai, van varkvleis en tofu-steaks tot meer tradisionele geregte, soos garnale en skaaptjops. Soutwater en bedruip alles wat jy wil, maar tandoorifikasie (my woord vir oornag marineer in swaar gekruide jogurt) is die beste manier as jou eindspel 'sappig en smaakvol' is.
Af en toe moet ons net onsself op die skouer klop omdat ons iets gedoen het wat ons nie in ander kookboeke gesien het nie. Ons is nie heeltemal seker of ons die eerste is om 'n borsie -patty -smelt te maak met mieliebrood nie, maar ons is seker dat dit die beste weergawe is. 'N Groot verbetering van die naby-volmaakte patty smelt is genoeg om ons goed te laat voel oor hierdie resep. As u dit binne vyf jaar op die spyskaart van elke kettingrestaurant in Amerika begin sien, moet u net onthou wie eerste daaraan gedink het.
"Ek voeg hoenderlewer by my sous vir diepte en geur," sê sjef Ed Cotton. 'Die meeste mense kan nie hul vinger op die geurprofiel plaas nie, maar as ek vir hulle sê dat dit hoenderlewers is, is dit gewoonlik soos'Ag, okay. 'Dit moet met die vleis gekarameliseer word en regtig goed gaargemaak word. Barbara Lynch het my jare gelede die toevoeging van die hoenderlewers gewys toe ek haar sous-sjef in Boston by No.9 Park was. "
"Hierdie gereg is geïnspireer deur my liefde vir hoendervlerkies en 'n gewilde Filippynse gereg genaamd Kare Kare [uitgespreek kar-eh kar-eh]," sê die sjef. 'Die tradisionele Kare Kare-gereg is 'n bredie gemaak met stadiggekookte beesstert in 'n grondboontjiesous. Hierdie gereg werk uitstekend as 'n versnapering of selfs 'n hoofgereg. "
Behalwe vir die tyd in die oond, gebeur alles vir hierdie vinnige en maklike resep in 'n blender. En moenie die vars gekapte mandarynskil versier om dit te versag nie. Hierdie ribbes lek so lekker!
Gebruik hierdie resep as 'n bloudruk vir oneindige moontlikhede met baie groente. Die belangrikste tegniek hier is om die groente in 'n klein hoeveelheid olie te verkoel en 'n meer robuuste geur te gee. Gebruik jou gunsteling groente: blomkool, okra, groenbone en artisjokke werk alles wonderlik. Die ansjovisbotter is geïnspireer deur geure van bagna cauda, ​​die Piedmontese "warm bad" -sous. Hierdie resep verskyn jaarliks ​​op die spyskaart by Saffraan. Dit is 'n gunsteling onder die skare, selfs vir diegene wat nie groot aanhangers van ansjovis is nie.
Top Michelin -restaurante
Daar is meer as honderde Michelin Star -restaurante regoor die wêreld. Sommige is bekend, terwyl ander 'n goeie geskiedenis met die plaaslike bevolking het. Alhoewel Frankryk vanweë die onderneming se oorsprong die plek is met die meeste restaurante met Michelin-toekennings, is baie lande en groot stede op 'n kort afstand.
Sommige van die gewildste en bekendste Michelin-restaurante is Robuchon au Dôme in Macau, Fat Duck in die Verenigde Koninkryk, Sentraal in Peru, Atelier Crenn in Kalifornië en Den in Japan.
Sommige van hierdie plekke bestaan ​​al dekades lank. Terwyl sommige ietwat nuut is. Almal van hulle gee u egter die diens en die kookkuns wat bewys hoe waardig hulle die sterre is.
Ons was almal getuies van die onbegryplike lewensverlies en die deurdringende ekonomiese tol wat hierdie virus die hele land aangerig het. Na verwagting het dit die restaurantbedryf verwoes, anders as enige aardbewing, orkaan of tornado. BCA se meer as 4600 sjefs en hul spanne beleef steeds eerstehands byna 9 000 restaurante regoor die land, die impak daarvan op hul gesinne, restaurantgesinne en vriende.
Die National Restaurant Association het berig dat die restaurantbedryf, meer as enige ander bedryf in die land, die grootste verkoop- en werksverliese gely het sedert die uitbreek van COVID-19 en waarskynlik $ 240 miljard aan verliese teen einde 2020 sal ly .
State open en baie restauranteienaars en personeel sukkel om teëspoed en tragedie te oorkom en slaag daarin om dit met entoesiasme en hoop te doen. Ander eienaars staan ​​voor die moeilike en hartverskeurende besluit om permanent te sluit. Aan julle almal, dankie dat julle ons bloed, sweet en trane in 'n angstige tyd gegee het. Ons wens sukses toe aan diegene wat dapper vorder om hul sakemodelle aan te pas om die 'nuwe normaal' te pas. Diegene van julle wat nie minder dapper is nie en alles probeer het om in besigheid te bly, maar tog gedwing is om te sluit, is ons bedroef oor jou verliese, maar ons is optimisties vir jou toekoms. U kliënte sal u mis. Ons sal jou mis. Ons hoop jy kom terug. Amerika het heerlike kos nodig.
BCA is gereed om te help met ten minste een faset van u heropening, naamlik om mense te laat weet dat u nog steeds staan. Kontak ons ​​via ons webwerf by www.bestchefsamerica.com/contact of [email protected] om u profiele op te dateer met nuwe foto's, bios, restaurant en huidige sosiale media -inligting.
Bill Blalock, president en uitvoerende hoof
Sjefs weet die beste
'Die man kan kook soos niemand anders nie', daar is geen groter kompliment in 'n professionele kombuis nie.
- Michael Ruhlman, Voorwoord, Best Chefs America: 2013
Kos: Moderne Britte
Plek: Bermondsey (199 Tooley St, SE1 2JX)
Prys: & pond & pond & pond
Al fresco: nee
Sjef Tom Sellers, 'n eenmalige openbare toilet aan die verkeerde kant van Bermondseystraat, erken die potensiaal van 'n webwerf wat niemand anders gehad het toe hy Restaurant Story in 2013 oopgemaak het nie. vir 'n opgradering deur die inspekteurs in die daaropvolgende ses Gidse, yU kan die begeerte van verkopers en rsquos na meer proe in elke gereg wat hy skep. Hy kook met verbeelding, flair en grillerigheid oor spyskaarte van ses of tien gange, met sy steunpunte, soos sy kenmerkende beesdruppende kers, wat aan tafel aangesteek word vir eeters om die vleisagtige gesmelte & lsquowax & rsquo op te vou met van die beste brood in Londen.
Plek: Soho (24 Great Windmill St, W1D 7LG)
Prys: & pond & pond
Chops. Groot hope verkoolde en sappige, goed verouderde tjops. Daar is regtig geen ander bestelling hier nie, met kotelette in die grootte 'Skinny' of 'Large', met 'n opsie om die vleis van die been af ​​te sny en voor te sit as 'n geroosterde rooster van rookvleis. Versamel 'n groep van ses pelle en bestel alles, neem twee van die buitengewoon goeie spekkotelette. Verdubbel op elk van die tuisgemaakte souse, met ekstra aandag aan die rissie-hollandaise. 'N Groot verskeidenheid pittige cocktails op die spyskaart van die hele dag en £ 5, terwyl die verkorte wynlys 'n paar goeie opsies vir gewilde blankes het, en 'n groter verskeidenheid rooi.
Plek: Chelsea (68 Royal Hospital Rd, SW3 4HP)
Die vlagskip van Gordon Ramsay en rsquos armada, dit word algemeen beskou as die beste restaurant in die land. Op die absolute toppunt van luukse, lees die bestanddeellys soos 'n oproep van lekkerny. Die sjef Matt Abe speel vas en los met die foie gras, kaviaar, kreef en langoustine in nege gange, elk so elegant soos die volgende. Klassieke Franse tegniek is onderliggend aan die spyskaart, met 'n goeie tydsberekening van sitrus en piekel, maar die ware genie lê in die tempo van die kos: die grootte van die porsies en die tyd tussen die kursusse is gebalanseerd sodat gaste altyd meer wil hê.
Cuisine: Spaans / Mexikaans
Plek: Kings Cross (10de verdieping, Argylestraat 10, WC1H 8EG)
Nadat hy Bristol verower het met die informele tapas-gesamentlike Casamia, het Peter Sanchez-Iglesias verskeie kere verbeter met Decimo, 'n nuwe restaurant op die Standard Hotel. Instagram-geliefdes sit langs mekaar met 'n media-skare wat die omringende DJ, luukse styl en 'n laataanddiens sien wat kunsgeregte borde uit die kombuis sien vlieg tot 02:00. Kombineer Spaanse en Mexikaanse kookkuns, verwag aguachile (Mexikaanse ceviche), suigende taco's en Spaanse bomba -rys. Die gereg wat op die roosters van ernstige eters en Instagrammers gelyk is, is egter die kaviaar -tortilla: 25g of 50g Ossetra -fynboom sit op 'n omelet wat, as dit in skywe gesny is, krimineel loopende dooier uitstraal wat perfek gesny is deur die soutgehalte van die kuit.
Plek: Whitechapel (87 New Rd, E1 1HH)
Prys: & pond
Het u gedink dat Tayyabs die hoogste koning was vir vleis en kerrie in Whitechapel? Dink weer. Alhoewel dit die mekka vir baie Indiese koshoofde kan bly, is dit meer mense wat meer insig het om die hoek na Needoo. Minder ingehardloop, uitgejaag as sy eweknie en sonder die monsteragtige tou, is Needoo in 2009 geopen deur 'n voormalige bestuurder van Tayyabs, en die hele ervaring is 'n bietjie verfynder in weergawe 2.0 van die kerriehuis (u kry steeds die Pompende Bollywood -klankbaan). Die golwe rokerige gemengde rooster wat u onderweg tref, het 'n Pavloviaanse uitwerking op u speekselkliere, maar dink verder as die vleisetende opsies: die sjefs maak ook groente soos okra, eiervrug en babapampoen speserye. Die beste opsie is egter om die veranderende daaglikse gereg van die dag te kies, en die Kerahi -lamstjipmasala van Maandag en Maandag se King Prawn biryani is opvallend.
Kos: Tradisionele Britte
Plek: Covent Garden (34-35 Maiden Ln, WC2E 7LB)
Rules is met trots gevestig as die oudste restaurant in Londen, en het dinge sedert 1798 behoorlik gedoen. 'N Bastion van uitstekende Britse diens, nagte moet begin met 'n klassieke martini in die Winter Garden -skemerkelkie. Karmozynrooi fluweel loop deur die binnekant, met gelakte plafonwaaiers en bankette so diep en gemaklik dat hulle 'n terugkeer na die middagete met drie bottels aanmoedig. Herfs is die beste tyd om te bespreek, wanneer die Britse spelgerigte spyskaart regtig sy bande tref. Geroosterde braai met wildskyfies, gevolg deur 'n keuse uit 'n verskeidenheid lekkergoed met ribbes en taai toffiepoeding, goue stroopspons, brood en botterpoeding en ndash is die beste opsie.
Moxon en rsquos langsaan
Plek: East Dulwich (151 Lordship Ln, SE22 8HX)
Moxon & rsquos Next Door, geleë op die blaarryke Lordship Lane, is 'n restaurant verbonde aan 'n visverkoper, wat inderdaad net as 'n baie goeie ding beskou kan word. Die oorsprong is uiters belangrik vir die moedermaatskappy, wat al dekades lank Britse vis uit die Britse waters verkry: platvis uit Cornwall, skulpvis uit Skotland, makriel uit East Anglia en oesters uit Essex. Gereelde op die kleinbordjie-faktuur is emmers skerp witaas met suurlemoen-dille-mayonnaise, geroosterde kammossels met knoffelbotter, taverna-waardige taramasalata en geneesde salm van Moxon & rsquos eie rookhuis in Wimbledon. Die vaardige gas kyk na die bord van die dagboot vir 'n middelpunt voordat hy op die spyskaart blaai, soos geroosterde Cornish-stokvis by & pond25, en sal drie maklik bedien.
Kos: Moderne Europese
Plek: Herne Hill (293-295 Railton Rd, SE24 OJP)
Al fresco: Ja
Llewelyn & rsquos, wat in die skaduwee van Herne Hill en rsquos -spoorboë skuil, is die soort buurtverbinding wat u in te min woonbuurte aantref. Die Scandi-ontwerp in 'n ligte Victoriaanse eetkamer bied 'n agtergrond vir 'n meestal plaaslike menigte wat dit sedert sy bekendstelling in 2017 probeer onderhou het. By die pas is sjef Lasse Petersen, wie se ampstermyn by Copenhagen & rsquos Amass en 108 in 'n spyskaart verskyn wat op die New Nordic -kanon steun. Verwag 'n bondige lys van klein bordjies en hoofvoeding. Ondersteuners sluit in cavatelli met pampoen, haselneute en gesoute ricotta, kleftiko van lam en ingelegde makreel met pienk spar en peperwortel cr & egraveme fra & icircche. Op sonnige dae dreun tafels op die plein: kom vroeg om een ​​te kry.
Moncks van Doverstraat
Plek: Mayfair (Dover St 33, W1S 4NF)
Op die eerste oogopslag blyk dit dat monnike 'n stapelvoedsel in Mayfair was, want rondom die vyftigerjare was 'n elegante plek wat u groot tante met liefde onthou as 'n plek vir vloeibare middagetes en klandestiene etes met onvanpaste paramours. Dit is egter 'n mite oor die ontstaan ​​van die restaurant, aangesien die lokaal eintlik in 2019 geopen is, deur dieselfde span agter die nabygeleë Park Chinois. Nie dat dit natuurlik saak maak nie, want die retro-dekor en silwer diens bring u perfek terug na die era van die drie-uur-middagete. Ou-skoolgunstelinge soos steak tartare, sint-jakobsschelpgratin en hul kenmerkende gereg, die truffelde mac en kaas, sorg vir die ultieme dekadente eetervaring, en bied u 'n uitstekende verskoning om 'n tweede van hul King's Negroni as 'n slyper na die ete te bestel.
Huis van MoMo
Plek: Dalston (52 Boleyn Rd, N16 8JP)
Vir die oningewydes is MoMo Nepalese kluitjies, en soos elke nasionale draai op heerlike goed wat in deeg toegedraai is, bewys dit weereens dat ons nog nooit 'n kluitjie ontmoet het waarvan ons nie gehou het nie. Hierdie besige kafee is aan die rand van Dalston's Gillett Square geleë, sodat u 'n bank met 'n gas DJ by die nabygeleë NTS Radio kan deel, en die lokaal pomp 'n bestendige stroom handgemaakte gestoomde of gebraaide deegballetjies uit (van & pond4 ), bedien met 'n pittige, neutagtige jhol achar -sous, of 'n soet, maar effens suur tamatiesui -sous om dit in te laat verdrink. skreeu ook, met 'n lepel piekels wat 'n bietjie skop gee om jou deur te dra tot by die huis. Daar sal baie herhaalde besoeke wees sodra u die smaak vir hierdie ouens gekry het.
Die Clove Club
Plek: Shoreditch (380 Old Street, EC1V 9LT)
Die sjef Isaac McHale en die filosofie van rsquos is besig om moderne Britte uit te vind, en dit het hom en sy sakevennoot Johnny Smith die hoogste rang besorg vir 'n Britse restaurant in The World & rsquos 50 beste restaurante 2019. Na opleiding in Noma, Eleven Madison Park en The Ledbury, trope van elkeen blyk duidelik uit sy kookkuns, wat fokus op Britse bestanddele wat eenvoudig en pragtig bedek is. Die kenmerkende Orkney-sint-jakobsschelp, P & eacuterigord-truffel, hazelnoot en mandaryn kom op beide die ses- en 10-gangige proe-spyskaart voor, vinnig gevolg deur Parten Bree, 'n Skotse spinnekop-pot, 'n moderne McHale & rsquos-tradisie op 'n tradisionele Skotse sop. Die eetkamer is pragtig helder en briesend, 'n welkome blaaskans van die grys gaste in die ooste van Londen buite.
Alain Ducasse by die Dorchester
Plek: Mayfair (53 Park Lane, W1K 1QA)
Alain Ducasse, die wêreld se mees versierde sjef, Alain Ducasse, is een van slegs twee Michelin-drie-sterrestaurante in die hoofstad en beskou sy enigste buitepos in die Verenigde Koninkryk as een van sy beste. Dit is ontwerp in 'n emblematiese styl met neutrale aardtones, gekoppel aan kristalgordyne wat lig oor die eetkamer versprei, en dit is 'n lekker restaurant met 'n kenmerkende moderne gevoel. Die sjef Jean-Philippe Blondet volg die spyskaart. Franse klassieke en ndash pot-au-feu, goug & egraveres, gebakte eend, lamsvleis met groente en ndash word almal behandel met 'n ligte aanraking en minimale gebruik van room en botter wat die moderne Franse kombuis definieer. Aandete hier kan drie uur noord wees, en dit is dus die moeite werd om flexitem by die oppas te bespreek.
Plek: Kings Cross (40 Doric Way, NW1 1LH)
Voordat The Standard Hotel en Coal Drops Yard in Kings Cross aangekom het, was die omgewing 'n bietjie doodloopstraat vir eet en eet, behalwe 'n klein restaurant vir diegene wat hiervan kennis het. Die eenvoudige kelderkafee van Roti King het deur die jare nie veel verander nie, veral die twee kenmerke daarvan: die beste outentieke roti canai in Londen en die ry in die straat om een ​​in die hande te kry. Die gereg waarna almal smeek, word duidelik met een happie en 'n ryk, skilferige, Maleisiese platbrood om 'n stewige hoender, lam of dhal-kerrie op te sit, bedien teen die maaltydprys van £ 6.50. Die roti kan gevul word met kaas, eier of hoender, of soet, soos die dromerige gekarameliseerde piesangroti pisang.As u van die piste af wil gaan, is die tradisionele nasi goreng (geroosterde rys) of kari laksa (pittige kokosnoedelsop) ook die moeite werd, maar die idee is in die naam wanneer u die beste plek in die koninkryk gevind het hou by hierdie straatvoedsel-skat by wat dit die beste doen.
Plek: Mayfair (11-15 Swallow St, W1B 4DG)
Met sy skouers so breed soos Marble Arch en die gepaardgaande persoonlikheid, het die sjef-eienaar van Bentley & rsquos, Richard Corrigan, die ongelooflike vermoë om die Londense eetplek soos geen ander te lees nie. By Bentley & rsquos & ndash, 'n roosterrestaurant met 'n 100-jarige stamboom, doen hy die eenvoudige dinge goed. Die beste aande begin met sjampanje en oesters (waarvan die restaurant altyd ses variëteite het), gevolg deur 'n paar van die beste seekos van die Britse Eilande. Die viskoekie is die legende van ndash wat met garnale, gerookte skelvis en kabeljou op die kanonne gepak word, en kan die beste bedien word met pasgemaakte seisoenale groente van die Corrigan & rsquos Ierse kleinhoewe, Virginia Park Lodge.
Plek: Dalston (Unit A, 28 Hertford Rd, N1 5QT)
Jammer eiendomsagente, maar soveel as wat u hierdie gebied langs Kingsland Road en die Haggerston Riviera merk, is daar absoluut niemand wat dit koop nie. Nie dat dit die stil en beskeie kafee Toconoco pla nie. Hierdie oulike Japannese plek, net langs die Regent & rsquos-kanaal, weggesteek, is 'n totale verborge juweel en bied eenvoudige, smaaklike en sakvriendelike maaltye. Die tuisgemaakte daaglikse vaste spyskaart (& £ 8.10) bied moontlik tonkotsu van varkvleis, broccoli-slaai, rys en miso, of daar & rsquos-udon- of soba-geregte vir die noedel-aanhangers. Moet-probeer is ook die onigiri-rysballetjies of hul swart sesamkaas vir nagereg. Skop terug met 'n Japannese tee aan die water, en hoewel dit nie heeltemal by die Riviera verbygaan nie, sal dit u lekker wegneem vir u etensuur.
Kos: Spaans / Noord -Afrikaans
Plek: Farringdon (4-36 Exmouth Market, EC1R 4QE)
Die restaurant wat 'n duisend maaltye begin het, Moro was die eerste en laaste woord om die opwindende wêreld van ryk Spaanse en Marokkaanse kos na Blighty te bring. Die egpaar Sam en Sam Clark het hul restaurant in Exmouth Market in 1997 geopen, wat onmiddellik gewen het Tyd uitDie beste nuwe restaurant, en bly steeds 'n supergewilde eetplek vir Londenaars en besoekers buite die stad meer as twee dekades later. Net soos Ottolenghi, sal daar altyd een bestanddeel wees wat u by die wagpersoneel moet vra om te verduidelik, maar die nuwe ontdekking sal ongetwyfeld heerlik wees. Onlangse onthullingsgeregte was die mossels met lemoen en groen rissie met mograbieh (sien? Dit is 'n soort Libanese semolina-pêrels, soos koeskoes, FYI) of die gebraaide lam met sumac en fava boontjiepuree (& pond27,50). Die restaurant het in 2010 op tapas gedraai toe hulle die Barcelona-geïnspireerde Morito langsaan oopgemaak het, en het die neiging voortgesit met 'n tweede buitepos in Hackney in 2016. Soos die Sams treffend bewys het, is daar altyd plek vir meer Moro.
Plek: Kensington (2-24 Kensington High St, W8 4PT)
Hoog op die 14de verdieping van die Royal Garden Hotel met vensters van vloer tot plafon wat uitkyk oor Kensington Gardens, het Min Jiang een van die beste restaurantuitsigte in die middel van Londen. Tafels in die skemering is die pruimbespreking, om te sien hoe die son sak oor borde houtgestookte Beijing-eend wat elke kant bedien word. Dim sum is die ideale manier om te maak, gemaak deur 'n sjef wat die kuns al 'n halfeeu lank beoefen. Eend volg daarna, waar die knapperige vel kom met 'n bak fyn gegranuleerde suiker om in te doop, voor pannekoeke en 'n hoisin -sous vol oranje en blomme. Gaste kan dan die eendvleis deur handgerolde noedels laat trek of saam met rys bedien. Nie teleurstel nie.
Plek: Chelsea (Elystan St 43, SW3 3NT)
Philip Howard is die meester van heruitvinding. Sedert hy The Square verlaat het & ndash, wat deur baie beskou is, het die argetipiese restaurant van Londen en die rsquos Nineties -eters gewag om te sien waar hy sou verskyn. Waar The Square alle nuwerlewe, delikate porsies en verreikende tegnieke bevat, bied Elystanstraat 'n tweespalt in groot porsies, 'n groot geur en 'n nog groter verwelkoming. Die sjef Toby Burrowes & rsquos kook volg hierdie mantra perfek. Truffel-hoendersop met 'n sampioenskrumm is hartlik en heerlik, gevolg deur die beste vleis in die seisoen, soos lendehare met wortelgroente, mosterdvrugte en gebakte peer
Plek: Farringdon (26 St John St, EC1M 4AY)
Minder 'n kulinêre hotspot, meer 'n Britse voedselinstelling, St John & ndash, deur sy gesellige stigter, sjef Fergus Henderson en ndash, was die pionier in die neus-tot-stert-revolusie rondom die millenniumwisseling. Eenvoudig gesê, dit beledig vleiseters om nie net die eerste snitte van diere te geniet nie, maar om vas te val in die destyds minder modieuse stukkies: lewer, hart, soetkoekies, snoep. Dit is waar die neiging tot beenmurg op roosterbrood gebore is, en die kombuis het nog 'n hele paar nuwe uitvindings gebring wat nou op die spyskaart in Londen verskyn. Huidige gunstelinge op die spyskaart is nie verbasend nie geskik vir groente nie: robuuste skywe geroosterde ossehart met beet en groensous of 'n fyn gekrummelde kalfsvleis wat met witlof en ansjovis bedien word. Die elegante en tradisionele restaurant is gerieflik om die draai van die Smithfield-vleismark in Londen geleë en in 'n voormalige rookhuis gehuisves. wyne en uitstekende diens aan elke gas.
Plek: London Bridge (6 Southwark St, SE1 1TQ)
Geen koolhidrate hier nie en pasta is goed op die spyskaart, en ons het Padella te bedank vir 'n nasie wat alle idees oor Keto- of Atkins -diëte afskakel. Dit het in 2016 aan die buitewyke van die Borough Market oopgemaak, en dit het net so lank 'n tou buite, aangesien aanhangers nie twyfel daaraan om tot twee uur te wag op 'n bord met sy kenmerkende dik en kaasagtige pici cacio e pepe nie. Die klein tweevloerlokaal van dieselfde span agter Trullo in Highbury & ndash is 'n Italiaanse monochrome droom binne, met die beste stoele die stoeltjies by die gemarmerde kroeg bo, waar u kan sien hoe die behendige sjefs die pasta met die hand maak. Die vinnige omset en goedkoop pryse maak dit in wese 'n Italiaanse noodlebar, so dit is nie die plek vir 'n lang, lui middagete nie. Plaas eerder borde soos ravioli van Westcombe -ricotta en salie of die tagliarini met Dorset -krap, suurlemoen en rissie, en neem u foto vir Instagram en grawe daarin. Hou dinge vars met 'n sprankelende roosmaryn -limonade en, prontoDit is dus tyd om u sitplek op te gee vir die volgende speekselkliënt in die ry.
Swart byl Mangal
Plek: Islington (Canonbury Road 156, N1 2UP)
Kebabs, maar maak dit koel. Sjef Lee Tiernan en sy vrou Kate het in 2015 by die andersins onopmerklike gebied van die Highbury Corner-rotonde aangekom met 'n missieverklaring van vleis slaan en swaar metale slae, en sedertdien is dit meer as geregverdig die hype op die eerste dag. Tiernan het die geliefde Turkse mangal geneem en dit gekombineer met sy dekade se ervaring aan die stuur van St John Bread & amp Wine, wat daartoe lei dat geregte so pittig en hard soos die restaurant se klankbaan is. As u dit regkry om een ​​van die 20 sitplekke in die rokerige lokaal in te pak, moet die eerste hawe die omami-gevlekte inkvis-platbrood wees met geklopte kabeljoukorrels en 'n eiergeel wat amper bars. Op die spyskaart wat voortdurend verander, is meer deegagtige kussings brood, miskien met beesstert en ansjovis, of gebraaide beenmurg, of vars en gemengde geroosterde makreel met XO-sous en gesoute mooli. U trommelvleis bedank u miskien nie na 'n maaltyd hier nie, maar u maag sal dit beslis doen. In die woorde van twee ander rock -entoesiaste: partytjie -tyd, uitstekend.
Plek: Soho (21-22 Warwick Street, W1B 5NE)
Ottolenghi: sê dit saggies en dit is amper soos om te bid. As 'n onlangse Desert Island -skywe die voorkoms bevestig, die Israeliese gebore sjef het nou 'n nasionale skatstatus in die Verenigde Koninkryk, danksy sy diens om groente weer lekker te maak. In 2002 het hy slaaie weer begeer met destyds meestal ongehoord Midde-Oosterse bestanddele by sy klein Ottolenghi-deli in Notting Hill. Daarna brei hy sy ryk uit met sewe kookboeke en nog vier restaurante, met ons gunsteling Nopi, 'n volwasse brasserie in Soho. Die kenmerkende aanskouing van bordjies in die grootte van 'n strandbal, hoog met lewendige slaaie, glansend met dressing en versier met granaatpitte, begroet u by die ingang en gee die toon aan vir die res van die restaurant se aanbod. 'N Romerige burrata -balletjie is bedek met skywe tertbloei -lemoen en besaai met knapperige koljandersaad, die gebakte Valdeon -kaaskoek met ingelegde beet en heuning is die gunsteling onder die aanhangers, terwyl die restaurant een van die eerstes was wat die neiging met polenta -skyfies begin het, hier bedien met 'n hemelse swart truffel -aioli. Trek 'n kerkbank by een van die deeltafel met marmer en bedek dit, en moenie vergeet om 'n draai te maak in die spieëlde, vasgeklemde kristalbadkamers wat toevallig ons nie-amptelike prys vir Londen se beste toilette ook.
Plek: Soho (Brewer Street 69, W1F 9TL)
Een van die grootste dinge om in 'n stad met ongeveer 40 000 restaurante te woon, is die kans om meer te beleef as net 'n ingrypende veralgemening van die kombuis van 'n land. Vir Kiln & ndash, die bruisende Soho -kroeg, waar die sitplekke net 'n paar sentimeter weg is van die geurige kos wat op smeulende kole rondgeslinger word, is die spesialiteit plaaslike Thai, spesifiek waar die land grens aan Birma, Laos en Yunna. Begin met 'n paar voorgeregte vir versnaperinge, dik gekapte happies van bejaarde lamsvleis en komynspies, of 'n komplekse noordelike Isaan-wors. Sjef Ben Chapman verkry die beste seekos uit Cornwall, so 'n lewendige borrie -kerrie van kabeljou of kerrie -aartvis kan op die spyskaart verskyn, maar die alreeds ikoniese kleipot, wat stomend vol glasnoedels, met stukke bly, bly konstant. van Tamworth -varkvleis en soetbruin krapvleis ingebed. Dat die reuk agterna op u klere bly, is net 'n goeie ding, en u sal in elk geval dae daarna van die noedelgereg droom.
Plek: Hackney Wick (3 Prince Edward Rd, E9 5LX)
As u aan kos en Hackney Wick dink, sal dit waarskynlik ooit die voorstel van bier en pizza by die kanaal wees, totdat sjef Tom Brown opdaag en die gebied stewig op die kulinêre kaart plaas met sy eerste restaurant, Cornerstone. Brown, 'n beskermeling van Cornwall se Nathan Outlaw, het in 2016 hoofkok geword by sy buitepos in Londen, Outlaw's in The Capital in 2016, en twee jaar later het Cornerstone in 'n andersins onopmerklike gebou in die pakhuis opgegaan. Die moderne lokaal is sentraal rondom die oop kombuis in die hartjie van die kamer, en Brown se agtergrond in vis en seekos skyn deur die spyskaart. Daar sal altyd 'n geklede oester wees, miskien met 'n pittige seewiersous, of die baie geprysde troos van die krapbroodjie, maar die aartappelstert in gebraaide hoenderbotter is 'n aanspraakmaker op een van ons geregte van die jaar. Die restaurant het die AA -restaurant van die jaar in 2019 gewen, en as 'n indrukwekkende dag, kan Brown waarskynlik vanjaar nog 'n toekenning verwag.
Kos: Streek -Indiër
Plek: Peckham (38 Holly Grove, SE15 5DF)
Die vaardigheid van 'n klein restaurant in die buurt openbaar hom werklik as dit nie net die gewilde gunsteling van die plaaslike bevolking word nie, maar ook van 'n hele stad. Stap vorentoe Ganapati, wat die afgelope 15 jaar homself mond-tot-mond gevestig het as die krag agter sommige van die grootste Suid-Indiese kookkuns in die hoofstad. Die kafee is in 'n woonbuurt SE15 geleë, met 'n oproer van kleur, met helderrooi, pienk en groen wat die mure en die teëlvloer was, terwyl 'n reuse goue standbeeld van die olifantkop Ganesha goedkeurend kyk. Die spyskaart wat elke agt weke verander, is ewe lewendig. Tydens 'n onlangse besoek het 'n warm gekruide, Attapadi-gebakte kwartel met 'n lewendige pienk ui-blatjang die ster in die voorgereg gebring, terwyl die geurige Pondicherry-viskerrie genoeg krag was om ons te laat ondersoek instel na vlugpryse na Chennai. Vir almal wat aan afguns ly, is die thali net die kaartjie, net vanaf £ 12,50 bied dit 'n heerlike maaltyd van die restaurant, met klein vurige bakkies dal, piekels, 'n sous met brandrissie en kerrie & ndash, maak seker dat u hul tuisgemaakte, ligter as wolke Keralan-paratha bestel om alles op te vee.
Plek: Shoreditch (64 Shoreditch High St, E1 6JJ)
Daar is 'n baie sterk argument om te sê dat Smoking Goat die mees outentieke Thaise kos in Londen bedien. Maar die sjef-eienaar, Ben Chapman, maak ook interessante bestanddeelruilings, en vul onmoontlike Suid-Asiatiese bestanddele aan met dié wat hy nader aan die huis kan vind vir sy goed gebalanseerde, pittige kookplate. Geregte soos rissie-vissousvlerke wat Britse vis gebruik en 'n som tum wat groen papaja en erfeniswortel kombineer, toon hierdie neo-fusie tegniek perfek.
Core deur Clare Smyth
Plek: Notting Hill (92 Kensington Park Rd, W11 2PN)
Toe Clare Smyth na agt jaar die voorskootsnare sny en die drie-ster-restaurant van Gordon Ramsay en rsquos help, weet die eetwêreld dat haar volgende stap iets besonders sal wees. Binne 'n paar weke het Core een van die beste restaurante in die hoofstad geword en 'n paar Michelin -sterre gekry na slegs twee jaar in werking. Haar styl is lekker Brits, maar definieer luukse op 'n ander manier. Sy verhef nederige bestanddele, gee tyd en liefde vir borde soos aartappel en kuit, waar die basiese spud sentraal staan ​​tussen twee soorte visrog (nie een van hulle is kaviaar nie).
Soos hierdie artikel? Teken in op ons nuusbrief om meer sulke artikels direk in u inkassie te laat aflewer
Het u nou positiwiteit nodig? Teken nou in op Esquire vir 'n treffer styl, fiksheid, kultuur en advies van die kundiges
El Bulli: 1998 - 2002 deur Ferran Adria en Juli Soler
U gaan hierdie een slegs koop as u baie diep sakke het.
Maar dit is onmoontlik om nie die kookboek op te neem agter wat een van die grootste restaurantondernemings ter wêreld was nie.
El Bulli was 'n instelling wat die konvensie verweer het en Ferran Adria se werk is vernuwend en verhewe.
Daar is nie 'n sjef op aarde wat ten minste 'n bietjie wil hê dat hulle so moet kook nie.
Uitteken El Bulli: 1998 - 2002 aanlyn. Kry 'n afskrif hier.
Die beste restaurante in Sarasota
Die soeke na 'n wonderlike restaurant is eindeloos. En in Sarasota en Manatee, waar die restauranttoneel voortdurend verander (slegs 27 van ons toprestaurante het twee jaar gelede hierdie lys gemaak), soek ons ​​altyd die landskap na die nuwe, hoe beter, die fantastiese herontwerp. Hier is ons gunstelinge op die oomblik, van die vyf-ster-wenners van 'n wit tafeldoek tot die beste braaivleis. Voel jy honger? Goed. Daar is genoeg vir almal.
(Let wel: As gevolg van die Covid-19-pandemie het sommige van die onderstaande restaurante moontlik hul aanbod en bedrywighede verander.)
Ons raak nie meer byvoeglike naamwoorde om die sjef Steve Phelps se Towles Court-kothuis te beskryf nie, waar die klein kombuis steeds unieke borde lewer met die klem op volhoubaarheid. Phelps het 'n magiese aanraking met Golfvisse, en wat die seekos ook al op die spyskaart is, ons beveel dit aan. Maar inheems is nie net 'n spesiale geleentheid nie. Verlede somer het die toevallige Sandwich Nights van die restaurant een van die beste eetaanbiedings in die stad aangebied - 'n kreatiewe rekenaartjie, 'n kant en 'n glas wyn of 'n bier vir slegs $ 18. Dit was 'n goeie verskoning om meer gereeld na die inheemse te gaan, asof ons een nodig het.
Binne The Ritz-Carlton, 1111 Ritz-Carlton Drive, Sarasota, (941) 309-2266, ritzcarlton.com
Hotelrestaurante is moeilik. U moet reisigers van die oggend tot die aand tevrede stel, terwyl u ook die unieke en heerlike kos voorskryf om die plaaslike bevolking te lok. Jack Dusty doen alles. Begin met uitgebreide opsies vir rou seekos, 'n goed saamgestelde vleis en seekos-voorgeregte wat gereeld verander, en gooi dan salige uitsigte oor die water en uitstekende cocktails. Dit is 'n wenformule.
Die naam Made is 'n akroniem vir 'Modern American Delicious Eats', 'n perfekte omhulling van sjef Mark Woodruff se missie, dit is om sielvolle trooskos met luxe te gee. Sy spyskaart bevat 'n mengsel van hoog en laag, wat alles bevat, van straatkos soos gegrilde koringhonde en warm hoender uit Nashville tot fynere geregte, soos sint-jakobsschelms wat in 'n gietysterpannetjie of salm gebak word. Dit is alles fantasties.
As u enige tyd in die middestad deurbring, kan u nie die Duval -pendeltuig misloop nie - 'n akwariumwa wat die omgewing omring en passasiers gratis na een van die beste seeposte in die stad vervoer. Die sjef van Duval, Nils Tarantik, draai sy keuse van vars vis dwarsdeur die jaar, wat beteken dat jy elke maand kan gaan en steeds nie dieselfde filet twee keer kan proe nie, en hy is net so bedrewe in skulpvis. Mossels gestoof met ui, knoffel, ham, aartappels en mosterdsous is 'n perfekte voorgereg, en die po -seuns van die restaurant, gevul met gebakte garnale of oesters, is fantasties.As u die bussie sien verbygaan, spring in.
U weet nooit wat u asem van Mélange sal wegslaan nie. By 'n onlangse ete was dit die sop - 'n delikate mengsel wat 'n flan saam met 'n droë sak -sjerrie kombineer, 'n warboel blou krapstukke en klippies gemmer "kaviaar", met 'n hazelnootkrummeltjie aan die kant. Dit was 'n openbaring van die soort wat uitvoerende sjef Lan Bradeen sedert die opening van die restaurant in 2007 gereeld aan restaurante lewer.
Nancy Krohngold het 'n spesiale verhouding met die vark, 'n intuïtiewe band wat lei tot 'n buitengewone gerookte varkvleis in die Wes-Noord-Carolina-styl. Krohngold se basisresep bevat sout, drie soorte peper, twee soorte suiker, droë mosterd en kaneel, plus die geduld om die vleis stadig te laat kook. Die resultaat sal oral lekker smaak, maar dit help dat Nancy's ook een van die lekkerste plekke is om in die omgewing bymekaar te kom.
Owen's is 'n plesier om te besoek en berei 'n paar van die beste seekos in die omgewing voor en bedien dit in 'n woelige Old Florida -hut, waar die luidrugtige gesprek deur klankryke volksstandaarde van 'n lewendige orkes in die agterplaas afgespeel word. Ons hou van alles wat nuut is op die spyskaart "Naked Fish" geklee met die bruin botter Hollandaise of suurlemoen-kappertjie botter. 'N Maaltyd is nie volledig sonder 'n kant van die perfekte collard -setperke van die restaurant nie, en die succotash is 'n tuismaak. Moenie die kans misloop om 'n foto te maak van die band wat agteruit swaai nie.
Pho Cali se pho tom smelt beesvleis saam met sagte garnale en groente.
Konsekwentheid is 'n moet in elke wonderlike restaurant, maar Pho Cali moet die konsekwentste restaurant in Sarasota wees. Maak nie saak hoeveel keer jy jou gunstelinggereg bestel nie, die talentvolle kokke berei dit elke keer reg voor. Ons is mal oor die pho. Die sous bevat 'n opskudding speserye, terwyl die vars geurmiddels - boontjiespruite, basiliekruid, lemmetjiesap en gesnyde jalapeños - helder en kruievol is. Ons bestel graag ons sop met al die toebehore (dit beteken drie stukke beesvleis, senings en porsies), maar watter proteïene u ook al kies, wees verseker dat dit net soos die vorige keer sal uitkom.
Op die agterblad: 'N Minder bekende juweel op die spyskaart is nr. 87, gebakte witvis wat op 'n sussende bord bedien word.
Opborrel: Vir $ 4,95 kan u 'n borreltee kry wat gegeur is met alles van taro tot lychee.
Moenie toelaat dat die lyn u intimideer nie: Pho Cali het van die doeltreffendste bedieners in die onderneming, en hulle maak binnekort 'n tafel vir u beskikbaar.
U sal dukate by Sage laat sak, waar 'n romantiese ete vir twee ons onlangs $ 250 gekos het, maar u het geen klagtes oor die kos nie. Die spyskaart verander gereeld, maar ons het ons vingers gelek nadat ons die lam van die uitvoerende sjef Christopher Covelli afgehaal het - 'n dik dubbele tjoppie gemarineer met Indiese speserye - en 'n Thaise bouillabaisse met 'n intense rooi kerriebasis. Selfs die Caesar -slaai was onberispelik, peperig en selfgeldend. Maak 'n bespreking en kom vroeg vir 'n skemerkelkie op die dak, een van die beste plekke om 'n sonsondergang in Sarasota deur te bring.
Met sy uitgebreide ceviche -spyskaart en kavalkade van klein bordjies wat bedoel is om met vriende te deel, help Selva vroeg in die eeu om Sarasota se manie vir Peruaanse kos af te skop, en die restaurant gaan steeds sterk. Dit spog met een van die coolste omgewings in die omgewing: 'n dowwe eetkamer vol kleurvolle ligte en 'n welige sitkamer met een van die beste happy hour -spyskaarte in die stad. Die restaurant is ook 'n rariteit omdat dit 'n laataand-spyskaart bied, gevul met lekker happies soos ceviche en 'n sappige rompsteak.
Ons was al lief vir State Street, die tuiste van een van die beste kroeë in die stad, maar toe die eetplek in 2017 ramen by sy spyskaart voeg, val ons weer van voor af. Die restaurant maak die noedels met die hand en dompel dit dan in 'n verskeidenheid sous wat gereeld verander. Is u nie lus vir noedels nie? Die restaurant maak ook een van die beste hamburgers in die stad en heerlike slaaie.
Effie en Dennis Tsakiris het die Griekse kookkuns van Sarasota na 'n nuwe vlak geneem toe hulle Blu Kouzina in 2015 oopgemaak het. Deur te fokus op eenvoudige, bevredigende bestanddele van die hoogste moontlike kwaliteit, het die egpaar geregte bemeester soos gevulde druiweblare, beesvleis kabobs en geroosterde garnale. As u tyd het, moet u die hele gegrilde vis oorweeg, wat 30 minute tot 'n uur kan neem om voor te berei. As die kos so lekker is, is daar geen rede om haastig te wees nie.
Een van Sarasota se oudste restaurante is nog steeds een van sy beste. Columbia, wat in 1905 vir die eerste keer in Tampa geopen is, het in 1959 uitgebrei na St. Armands Circle en is sedertdien 'n stapelvoedsel daar. Die Kubaanse restaurant se "1905" -slaai, gemaak met ysbergsla, ham, Switserse kaas, tamaties, olywe, kaas, Worcestershire-sous en baie knoffeldressing, is bekend, en die ropa vieja en geroosterde varkvleis in Kubaanse styl laat jou droom Havana.
Ons is mal oor albei JPan -liggings, maar ons het die afgelope tyd teruggekeer na die Universiteit van die middestad. Die restaurant het 'n ongelooflike nuwe kroeg gebied bygevoeg, wat sy onberispelike sushi -keuse ondersteun het met 'n paar van die mees innoverende cocktails in die omgewing. Ons hou van spesiale broodjies, soos die "King Cajun", gemaak met pittige aalvleis en die "K-Pop", bedek met Koreaanse geurmiddels, maar moet nie huiwer om dit aan die sjef oor te laat nie en 'n sushi-boot met 'n paar vriende te verdeel . Killer ramen ook.
Lucky Pelican, een van die gewildste restaurante in Lakewood Ranch, lewer uitstekende seekos teen vaste pryse. Ons bestel op die bordbord-spyskaart, wat vars vangste bevat wat gebraai kan word en bedien kan word met 'n Chardonnay-suurlemoenbotter, of in 'n gietyster-braaipan geswart word en saam met 'n geroosterde rooipepersous. Lus vir iets gebraai? Beskou die karringmelkgebakte garnale en oesterbord, 'n stapel goue knapperigheid wat gemaak is om in tartaarsous te doop.
Lila se geroosterde tofu word bedien met die Dragon's Sauce en Chinese mosterd van die restaurant.
Meer as enige ander restaurant die afgelope jare, het Lila die gesig van Sarasota -eetplekke verander. Alhoewel die stad die tuiste was van 'n handjievol vegetariese, veganistiese en selfs rou restaurante voor die opening van die restaurant in 2016, was dit Ryan Boeve en Arthur Lopes van Lila wat groente aan die voorpunt van die Sarasota -spyskaarte gestoot het. Die ysige Birmaanse bak van die restaurant laat jou toe om die sout van sy kerrie-klapperbouillon op te slurp, terwyl die tahini-borrie-dressing van die makrobak by die vat moet kom. Lila het bewys dat Sarasota uiteindelik gereed was om vleisvrye kombuis te aanvaar.
Die gons: Lila bied nie 'n vol kroeg nie, maar dit bied uitstekende aperitiewe wat gemaak is met lae-proof likeurs en vermout.
Wekoproep: Benewens middagete en aandete, bedien Lila 'n moordende ontbyt met kreatiewe gebak.
Beste van die beste: OpenTable het Lila verlede jaar aangewys as een van die 50 beste restaurante vir vegetariërs in Amerika.
Tandoor fyn Indiese kombuis
Niemand in die omgewing vaar so goed soos Indiërs nie, soos Tandoor, waar die middagete in die nabygeleë kantoorwerkers tou sit en weer losmaak sodra hulle by die kieue gestop is. Ons hou daarvan dat alles in die potte van die restaurant prut, maar ons gaan sekondes terug vir die digte, op spinasie gebaseerde saag bhaji, die gesmoorde botterhoender en die pakora-kerrie. Gooi delikate basmatirys en skilferige naan in, plus een van die beste speserystawe in die stad.
Dit is nie maklik om op te staan ​​in Sarasota se stampvol sushi -mark nie, maar Bushido Izayaki het naam gemaak sedert hy in Desember verlede jaar oopgemaak het. Eienaar en sjef Jon Woo gee 'n paar van die beste broodjies in die stad. Ons beveel die "Fast & amp Furious" -rol aan, wat tuna, avokado, seewier, kuit, jalapeños en koriander insluit. Eenvoudiger tradisionele geregte, soos 'n spinnekoprol, het nuwe lewe gekry deur Woo se aandag aan detail. Bonuspunte vir die skerms wat die tafels van mekaar verdeel, gee u 'n intieme, private ervaring.
Connors Steak en seekos
Connors, 'n steakhouse wat nie soos 'n steakhouse voel nie, onderskei hom van ander beesvleisverskaffers met die klem op klein bordjies wat perfek is om met vriende te verdeel. Ons grawe die gebraaide varkpens, 'n kreefdip wat bedien word met lugige skyfies "aartappels" en gekapte eiers met truffelolie. Die vleis is natuurlik ook op die punt. Met die filet mignon kan u dit nie misloop nie, veral as dit bedek is met 'n tuisgemaakte Boursin-kaas en bros uie.
Sjef Darwin Santa Maria het deur die jare by 'n aantal restaurante gewerk, maar dit lyk asof hy uiteindelik 'n tuiste by sy gelyknamige middestad gemaak het. Die spyskaart bevat 'n paar van sy wonderlike treffers van vorige restaurante - ceviches, tiraditos met rou vis en heerlike stukke beesvleis. Santa Maria se kos is skerp en ryk aan suur, en die sjef benader elke gereg met die oog daarop om kontrasterende teksture en bestanddele saam te smelt. Ideaal vir 'n informele ete saam met die kinders of vir 'n prettige afspraak.
Libby het meer as 'n dekade gelede oopgemaak, maar die Libby's wat jy geken het, is nie meer nie. In die plek daarvan staan ​​'n brasserie, 'n toevallige maar stylvolle kuierplek wat ten minste nog 'n dekade lank as 'n bymekaarkomplek in die buurt lyk. Die kos is meestal klassiek Frans, met kundige slaaie, lekker gebraaide vleis en kwaliteit steaks, sodat u gereeld kan besoek. Dit spog ook met een van die aantreklikste eetkamers in die stad.
Die kos is net 'n deel van die ervaring by Marcello, waar die eienaar en sjef Marcello Aquino graag 'n vertoning vir die klein groepie gaste bied wat sy klein restaurant kan huisves. Bel vroegtydig en vra vir 'n sitplek naby die oop kombuis, sodat u kan kyk hoe Aquino kook. Die spyskaart verander gereeld, maar daar word klem gelê op Golfvisse soos pompano en snapper, voorberei volgens die een groot reël van uitstekende Italiaanse seekos: laat dit met rus. Ander gereelde spesialiteite sluit in groot kalfkotelette en uitsonderlike vars pasta.
Michael's in Oos
Michael's is nou al dekades lank 'n steunpilaar op die lys van die beste restaurante in Sarasota. Die restaurant begin voortdurend nuwe spyskaartitems uitrol, dikwels met 'n internasionale tema waarmee u kookkuns wat u dalk nie ken nie, kan verken. Ons onthou met graagte 'n onlangse middagete met 'n Portugese tema en 'n spyskaart wat Baltimore vier, wat saamval met die Orioles se lente-oefenseisoen. Michael's staan ​​nie stil nie, daarom keer ons terug.
Die Capital Grille presteer op groot steaks en tradisionele kante soos groenbone, kapokaartappels en 'n ysbergskywe slaai.
Daar is iets vertroostends aan die ou-skoolse steakhouse-ervaring. Die rustige bui-beligting, die gestyfde wit tafeldoeke, die vleisbeeste van Flintstoniaanse grootte-op hierdie stadium is dit amper 'n terugslag na 'n vroeëre eet-era, toe bedieners almal bande gedra het en u sitplek so gemaklik was dat u aan die slaap kon raak daarin. Die Capital Grille doen hierdie soort aand perfek, met kolossale steaks wat tot by die tempels gekook word, soos kapokaartappels en groenbone, slaaie soos 'n klassieke ysbergsky en selfs 'n moordenaar steak -toebroodjie.
Het jy 'n groot groep? Oorweeg om 'n privaat eetkamer te bespreek vir ekstra aandag.
Vir 'n plesier: 'N Biefstuk van 20 gram met vetterige Wagyu-beesvleis kos $ 85,00.
Waar om te sit: Aan die agterkant kan u die helder verligte verhoog, die oop kombuis, sien.
Dit is nie maklik om 'n enkele onberispelike gereg jaar na jaar uit te haal nie, maar Shakespeare's laat dit eenvoudig lyk deur elke keer 'n ikoniese burger te lewer. En ons was baie, baie keer. Die gekarameliseerde ui en Brie -burger kry die meeste lof, maar die waarheid is dat die hele burger -spyskaart goudkleurig is. Ons het die burger geniet met Cajun -speserye en bloukaas, die burger met pittige Thaise grondboontjiesous en verskeie ander en het ons nooit in die steek gelaat nie. Die pittige bierkaas -dip is ook legendaries. Spoel dit af met 'n konsep van een van die beste bier -spyskaarte in die stad.
Veronica Fish & amp; Oyster
Dit is moeilik om te dink aan 'n Sarasota -restaurant wat beter lyk as Veronica. Glansende vaste kroeë, die knus veloursbanke, die wit en blou metro -teëls en kleurvolle skilderye maak hierdie restaurant 'n toonvenster. Gelukkig is die skoonheid hier meer as net diep, want die spyskaart voldoen aan die sjiek atmosfeer. Die fokus is hier natuurlik op seekos, en ons is toegewydes aan die hele gebraaide vis, veral die "Thai Crispy" -bereiding. Moenie die uitstaande spruite of die spesiale aanbiedings, soos knapperige gebraaide hoender, op Maandae deurgee nie.
Walt se vismark
Walt's braai sedert die veertigerjare die vangste van die dag, 'n bewys dat daar soms goeie dinge is. Die kombinasie-restaurant, die Chickee-kroeg en die seekosmark bied al die beste vis en skulpvis wat in die Golf gevind kan word, met 'n ligte aanraking wat die helder, bruin geure van ons plaaslike waters laat skyn. Die toebroodjie is perfek, die gebraaide garnale onweerstaanbaar en die gebakte okra goddelik. Walt's sal nog in die 2040's hier wees, en sekerlik ook daarna.
Die beste Chinese restaurant in Sarasota, Yummy House, het sedert die opening in 2012 gewoel, en die skare het nie doodgegaan sedert dit verlede jaar na die huidige ligging oorkant Sarasota Memorial Hospital verhuis het nie. Ons hou van die geregte met XO -sous, enigiets Szechuan en die sout en peper tofu en eiervrug. As u gelukkig is om in die omgewing te woon, bied Yummy House 'n paar van die beste wegneemetes in die omgewing, ideaal vir 'n reënerige nag as u eerder op die rusbank wil sit en 'n fliek wil kyk as om uit te gaan eet.
In die eerste toneel van die eerste episode van die MTV -werklikheidsprogram Siesta Key, ontmoet ons ons hoofrolspeler, Alex, terwyl ons op 'n afspraak by Ophelia was. Ons kan nie onthou hoe die aand afgesluit is nie, maar ons kan Alex nie kwalik neem dat hy 'n restaurant gekies het nie, want Ophelia's is een van die romantiesste eetplekke denkbaar, veral as die weer op sy lekkerste is en jy op die dek kan sit . Die spyskaart is swaar met goeie eetstandaarde, soos gekarameliseerde sint -jakobsschelpe, gebraaide vis en lamsvleis, alles net so bedwelmend as die glinsterende waters van die Intracoastal.
Summer House se naam knik na Summerhouse, 'n ou restaurantinstelling in Siesta Key, maar die kos van sjef Evan Gastman staan ​​op sy eie. Sy gebraaide hoender was sedert die opening in 2018 'n belangrike deel van die spyskaart en is reeds bekend. Met die resep van sy ouma as model, voeg Gastman 'n hoë-tegnologie-draai by deur die half hoender in 'n sous vide te kook en dan die vel aan te steek totdat dit oraloor goudbruin is. Almal wat nuwe lewe in gebraaide hoender kan blaas, is 'n heilige. Die steaks is ook wonderlik.
Bitia se Taqueria
U kan een van die beste middagetes in Sarasota vir $ 4- $ 5 kry, dit is al wat u nodig het om 'n paar pupusse by Bitia's, 'n klein Salvadoraanse restaurant in 'n winkelsentrum in die 17de straat, te bestel. 'N Poppus word gemaak deur 'n mieliemeeldeeg met 'n verskeidenheid bevestigings te meng en dit dan op 'n plat oppervlak te rooster totdat dit aan albei kante gerooster is. Die resultaat is 'n dik pannekoek omtrent so groot soos 'n sybord met 'n knapperige buitekant en 'n taai binnekant. Ons is mal oor die vegetariese papies, veral dié wat loroco beklemtoon, 'n blom met 'n kruie wat gereeld in die Salvadoraanse kombuis voorkom. Curtido, 'n knapperige ingelegde spesery, neem die hele pakket na die volgende vlak.
Star Thai en Sushi se "Ultimate Omakase" -ervaring bevat 'n groot verskeidenheid vis, rou en gaar.
Star Thai en Sushi
240 Avenida Madera, Siesta Key, Sarasota, (941) 217-6758 533 U.S. Highway 41 Bypass N., Venesië, (941) 485-3981 starthaiandsushi.com
Daar is niks anders in die omgewing soos Star Thai en Sushi se "Ultimate Omakase" -ervaring nie, 'n duur sushi -binge wat jou laat wankel. Die spyskaart bevat tot 20 verskillende bordjies, voorberei deur sjef Mike Castro voor u oë. Een onlangse ete was gegrilde seekat, skaars gekookte sint-jakobsschelpe, rou garnale, misosop, gebakte koningskrabbe, vetterige Wagyu-beesvleis, blouvintonyn, seebrasem en 'n paar ander geregte wat ons eerlikwaar in ons volbuik vergeet het. As u nie op soek is na die genot nie, is Star ook 'n uitstekende bestemming vir basiese broodjies en Thaise kos.
Wat om te drink:
Japannese whisky, wat heerlik smaak in 'n bruisende hoëbal.
Knik rond: Benewens sushi bied Star soliede noodle -geregte soos pad Thai en pad woon sen.
Dit is show biz: Star bied gereeld musikante aan wat alles van sanger-liedjieskrywer tot Bill Evans-jazz uitvoer.
Hierdie jarelange Sarasota -gemeenheid lok baie besoekers te danke aan sy verskyning op die Food Network baie jare gelede, toe Guy Fieri sy turducken ('n hoender gestop in 'n eend in 'n kalkoen) beklemtoon. Ons het gevind dat die turducken 'n bietjie droog is, maar dit het ons nie verhinder om in die res van die spyskaart te eet nie, en as u by beesvleis hou, kan u nie verkeerd gaan nie. Die burger, bedek met gerookte varkvleis, is onaantasbaar, en die verouderde steaks lewer pure vleis. Maak seker dat u na die ete 'n snit neem om van die vleistoonbank af te gaan.
Die Napulè -gons was so oorverdowend toe dit oopgemaak het dat dit weke geneem het voordat ons selfs 'n bespreking kon kry. Die wag was die moeite werd. Eienaars Alessandro Di Ferdinando en Giuseppe Del Sole het 'n sterk reputasie verdien vir hul Suid -Italiaanse kookkuns. Die pizza's is 'n meerjarige gunsteling, en dit is 'n aangename ervaring om by die marmerkroeg van die restaurant te sit om te kyk hoe die pizza- en calzone -vervaardiger werk. Pasta is natuurlik 'n spesialiteit, en ons kwyl oor die klassieke carbonara gegooi met vars noedels gemaak met 'n kitaar, 'n houtgereedskap met snare soos 'n kitaar.
Phillippi Creek Village Restau rant & amp; Oyster Bar
Hierdie instelling in Sarasota lewer al dekades lank borde met kwaliteit seekos in 'n bekoorlike kothuis aan die water in Old Florida, maar dit is die verrassende vindingrykheid van die kombuis wat ons laat terugkom. Die restaurant het onlangs 'n Karibiese gekapte slaai bygevoeg, bedek met spies perfek gegrilde garnale. Die Hawaiiaanse kreefskemerkelkie, ook nuut, bevat kreef wat saam met groen uie, jalapeño-lekkernye, sojasous en lemmetjie bedien word, en word bedien in 'n oopgemaakte klapperskil-'n fees vir jou smaakpapille en jou Instagram-volgelinge.
Die kos van Sardinië, 'n aansienlike Italiaanse eiland in die weste van die vasteland, is anders as enige ander plaaslike Italiaanse kombuis. Die bergagtige binneland is bekend vir sy stewige boerekos, geregte met ongewone vleissnitte en afval, terwyl die kus die oorvloed van die Middellandse See beklemtoon, baie daarvan met unieke items soos saffraan, bottarga en skaapmelkkaas. Sjef Dino Carta vier dit alles in Sardinië, sy South Trail -restaurant, wat die ondenkbare sal doen: stel u weer voor aan Italiaanse kos.
Skreeuende bok Taqueria
Die lewe van sjef Malin Parker het 'n ompad geneem toe hy 'n optrede verlaat het as die uitvoerende sjef by Morton's Gourmet Market om 'n Gulf Gate -taqueria oop te maak, en ons is dankbaar. Parker gebruik die basiese beginsels van die vinnig-toevallige taqueria-styl. Skep u eie taco's, bakkies en slaaie met 'n oneindige aantal wêreldwye mashups, wat 'n mengsel van proteïene en 'n kleurryke speserystaaf bevat, wat krammetjies uit Latyns-Amerika bied, soos radyse en queso-fresco, sowel as byvoegings uit die buiteland soos kimchi.
Stuur jou vaartuig na Marker 32, waar jy hierdie ou Florida -kuierplek met sjarme sal ontdek. Onderdak en onbedekte patio's steek uit oor die Intracoastal, wat sorg vir een van die beste buitelug -avonture in die omgewing, terwyl die tiki -kroeg tropiese gunstelinge opskep wat almal in 'n goeie bui hou. Die kos pas by die nautiese omgewing, met heerlike toebroodjies vir grootbrood en snapper, plus duurder voorgeregte soos vis met amandelkors en 'n basiliekruid-pasta met seekos. Hierdie plek is gewild, so beplan om aan die kroeg te hang voordat u in die besige seisoen gaan sit.
Vinne by Sharky's
1600 Harbour Drive S., Venesië, (941) 999-3467, finsatsharkys.com
Die uitsig alleen regverdig dat u 'n bespreking maak by hierdie Venesië-landmerk, 'n luukse eetkamer wat gekoppel is aan die meer ontspanne Jimmy Buffett-atmosfeer van sy susterestaurant Sharky's. Soos sy visserige naam aandui, is Fins bekend vir sy seekos, veral vir sy kwaliteit sushi. Die kreefnachos - gemaak met aartappelskyfies, Gouda, prosciutto, rucola en kreef - sorg vir heerlike deelname, en ons hou ook van die gegrilde seekat. Gaan rond by sonsondergang, maak 'n selfie en maak al jou vriende wat nie in Florida woon nie, groen van afguns.
'N Ete op die beskuldigdebank by Star Fish is 'n emmerlysitem vir almal wat hier woon of besoek. Bestel alles wat onlangs in die Golf geswem het, en u sal nie teleurgesteld wees nie. Die gebraaide gebak en gerookte mullet het ons nog nooit verkeerd behandel nie, en ons laat ruimte vir die Key lime pie, wat daagliks gemaak word deur kaptein Kathe Fannon, wie se bootreise vertrek vanaf dieselfde dok waar u u kos gaan opdok. Sommige voorbehoude geld: Star Fish aanvaar slegs kontant, dus maak eers 'n kitsbank, en wees bereid om in die ry te wag om te bestel.
Die nekmossels en garnale van die Sandbar word gestoom met boerenkool- en erfstuk-tamaties.
Skop u flip-flops af en dompel u kaal voete in die koel wit sand by hierdie langdurige Anna Maria-toebehore, waar die atmosfeer net so vriendelik en salig is asof u by 'n vriend se huis kuier. Ons kan nie die gestoomde mossels en garnale voorgereg bestel nie, met skulpdiere wat in Tampabaai geboer word, en terwyl die seekos en grits -voorgereg, gemaak van garnale, sint -jakobsschelp, vis en ham, 'n voorspelbare wenner is, gaan ons ook verrassend heerlike karringmelk gebraaide hoender en wafel. Dit is ook 'n wonderlike plek om 'n spesiale geleentheid aan te bied.
In 'n vorige lewe: Voordat Sandbar bestaan ​​het, het mense op die perseel gekuier op 'n plek wat hulle 'The Pavilion' genoem het.
Herwinningsprogram: Die restaurant versamel weggegooide oester- en skulpdoppe en gee dit aan 'n organisasie wat dit gebruik om plaaslike mariene omgewings te herstel.
Nuwe baas: Ed Chiles, jarelange eienaar van Sandbar, het verlede jaar aangekondig dat hy nie meer die bestuur van Sandbar en sy ander restaurante nie. Chuck Wolfe is die nuwe uitvoerende hoof van die onderneming.
Euphemia Haye, wat sedert 1980 besit en bedryf word deur sjef Raymond Arpke en sy vrou, D'Arcy, dien as 'n agtergrond vir ontelbare ontmoetings. Met sy donker, gedempte, dromerige atmosfeer, is dit 'n ruimte waar u u bekommernisse by die deur kan laat sak. Die kos is 'n groot treffer by gunsteling eetgoed: knapperige gebraaide eend, 'n pittige peperbiefstuk met 'n lemoen, brandewyn- en botter -sous, gebakte kalfsappels en dies meer. As u op soek is na 'n minder formele aand, gaan dan boontoe na The Haye Loft, waar geen besprekings nodig is nie.
U ry moontlik 100 keer verby Maison Blanche voordat u dit agterkom, maar as u eers binne is, sal u dit nooit vergeet nie. Die restaurant is 'n tempel van die Franse kookkuns, waar alles van die stokbroodjies wat u begin maal tot die truffels en tuisgemaakte malvalekkers bedien met die koffie vervolmaak het. Sjef José Martinez, wat vroeër by 'n Joël Robuchon -restaurant gewerk het, het deur die jare toegewings gemaak vir gewilde smaak (hy erken dat hy suiker en vet in sommige geregte verminder het), maar die kern van sy spyskaart bly onveranderd: onberispelike sop, foutloos vis- en vleisgeregte, en van die beste nageregte oral.
Mar Vista is hierdie jaar hergebore na 'n make -up van $ 2 miljoen, en gelukkig smaak die kos net so lekker soos voorheen. Net soos al die restaurante in The Chiles Restaurant Group, beklemtoon die eetplek volhoubare seekos uit die Golf, sowel as groente wat op die plaas Gamble Creek in Parrish verbou word. Moenie die gerookte visvoorgereg, wat saam met 'n skyfie knapperige gebakte visvel kom, misloop nie, en die gebakte sint -jakobsschelpe is goddelik. As dit nie reën nie, gaan sit onder die knoppiebome.
Die Waterfront Restaurant en Craft Bar
Waar u ook al by The Waterfront sit, vind u 'n bietjie oogkoek. Op die groot stoep kan u uitkyk na die Rod & amp Reel Pier en die kronkelende waters van Tampabaai. Sit binne en u word betower deur die gloeiende vistenk naby die kroeg. Ons hou van die kos, maar ons is net so mal oor die skemerkelkies: die gerookte margarita word met mezcal gemaak, terwyl die Mai Tai 'n terugslag is na die oorspronklike resep van die drankie. Die Waterfront bied 'n smaaklike draai aan gebraaide calamari deur die bros inkvis met ui, feta, piesangrissies en 'n soet chilisous te gooi.
Dit was nuus op die voorblad toe die eienaar van Beach Bistro, Sean Murphy, aangekondig het dat hy beplan om volgende jaar 'n tweede plek in die sentrum van Sarasota te open. Vir eers moet ons nog uitry na die Anna Maria -eiland om die oorspronklike te besoek, waar die gesoute foie gras, die uitspattige bouillabaisse en die sagte lamsrek al dekades lank smaak. Die restaurant het 'n uitstekende verskeidenheid wyne per glas, direkte uitsigte oor die strand en bedieners wat formeel is, maar nooit koud nie.
Die onstuimige jonger broer van die Beach Bistro, Eat Here, het te midde van die Groot Resessie geopen, 'n tyd toe restaurante gesukkel het om diners te lok met laer pryse en 'n minder strakke atmosfeer. Maar hoewel Eat Here moontlik 'n grillige kuierplek is, is die kos nie 'n slapgat manier nie. Die vis -taco's, gemaak met alles wat die afgelope tyd gebyt is, plus skerp, pittige, knapperige toppings wat die visvleis verhef, is die beste in die streek. Ons beveel ook die kalfsvleisbrood en die gebraaide pot aan. Bied ook 'n groot verskeidenheid Florida -biere en bekostigbare wyne.
Binne die Red Barn Flea Market, 1707 First St. E., Bradenton, (941) 201-4610
Jare lank bekend as Maria's Restaurant, het die taco -staanplek by die Red Barn -vlooimark die afgelope paar jaar name verander, maar alles is dieselfde. U kry steeds 'n verregaande keuse van taco's, tostadas, sopes, gorditas en burrito's. Ons gaan altyd na die tacos met vark al pastor, maar die beesbarbacoa is ook wonderlik, en die kaktustacos sorg vir 'n bevredigende vegetariese opsie. Die bruisende vlooimark-omgewing sorg ook vir die beste mense wat in die omgewing kyk.