Van diegene wat ons liefgehad het, het ek 'Dick' gelees - Inligting
Van diegene wat ons liefgehad het, het ek 'Dick' gelees
'N Groot oorlogsvertelling onthou en geïllustreer
I L Read het tydens die Eerste Wêreldoorlog by die Leicestershire -regiment en daarna by die Royal Sussex -regiment gedien, as vrywilliger by die leër aangegaan en dit as 'n kommissaris verlaat. Die skrywer het 'n baie uiteenlopende loopbaan in die oorlog gehad. Hy bereik die Westelike Front laat in 1915 as deel van 'n Lewis -geweerafdeling, veg op die Somme, val die Hindenburg -lyn aan nadat die Duitsers terugkeer na die lyn en veg in die laaste opmars in Vlaandere in 1918. Minder konvensioneel het hy die opdrag gekry. uit die geledere, sodat ons 'n insig kry oor die opleiding van offisiere in die oorlog. As 'n nuwe offisier is hy na Egipte gestuur, hoewel hy na die Wesfront teruggeroep is voordat hy eintlik geveg het. By sy terugkeer na Frankryk is sy afdeling gestuur om onder die Franse te dien, as deel van generaal Mangin se Xth Army.
Die omvang van Read se oorlogsaktiwiteite beteken dat ons kan sien hoe die gevegte mettertyd ontwikkel het. Die kontras tussen die duur dooiepunt van 1915-1917 en die seëvierende opmars van 1918 is hier baie duidelik. Op die Somme in 1916 was Read se eenheid gelukkig om 'n paar honderd meter te vorder, maar teen die herfs van 1918 kan hy 'n voorskot van 'n paar kilometer as teleurstellend rapporteer. Sy vordering van privaat tot sersant tot luitenant is fassinerend; sy siening oor elke geveg verander met die toename in verantwoordelikheid. Die teks word ondersteun deur Read se eie atmosferiese tekeninge, wat sy medesoldate en die slagvelde waaroor hulle geveg het, toon.
Dit is een van die beste militêre memoires oor enige onderwerp wat ek gelees het, laat staan ​​nog oor die Groot Oorlog. Read gee ons 'n gedetailleerde en atmosferiese weergawe van sy lewe tydens die Groot Oorlog, wat ons die Wesfront na Egipte neem, van verlof in Engeland tot die periodes van verligting agter die lyn en deur 'n hele reeks gevegte. As u die lewe van die Britse soldeer tydens die Eerste Wêreldoorlog wil verstaan, is dit 'n uitstekende plek om te begin.
1 - Vir watter doel?
3 - Franse slote
4 - Herfsmaneuvers, 1915
5 - In die lyn
7 - Ouverture
8 - Die Somme
13 - Koue tussenspel
14 - Die Hindenburg -lyn
15 - Onverwagte nuus
16 - Engeland, 1917
18 - Die oorlandroete
19 - Egipte
20 - Die Xth Army (Mangin)
21 - Weer Vlaandere
22 - Die finale vooruitgang
23 - Wapenstilstand
Skrywer: I L 'Dick' Read
Jaar: 2013 -uitgawe, die eerste keer gepubliseer in 1994
7 redes om lief te wees vir lees
Ons glo dat daar iets onmiskenbaar besonders aan lees is. En ons lees nie net graag boeke nie. Ons praat graag daaroor. Die afgelope paar weke het ons dus ons Facebook -volgelinge gevra om 'n paar vrae te beantwoord: wanneer het hulle verlief geraak op lees? Hoekom? Wat is hul gunsteling ding oor boeke?
Die antwoorde wat ons ontvang het, was 'n plesier om te lees. Sommige, soos ek, hou daarvan om te lees sedert hulle eers geweet het hoe. Ander het die stokperdjie later in die lewe waardeer. Ek kon my vereenselwig met baie van die herinneringe wat ek gedeel het. Die avontuur om my eerste biblioteekkaart te hê. Die frustrasie om my ouers voortdurend te vertel om 'n blaaskans te neem en te lees en 'buite'.
Of ons nou op vyf of vyftig daarvan hou om te lees, die ervaring het 'n belangrike en waardevolle deel van baie mense se lewens geword. Hier is sewe van die mees algemene redes waarom.
Voordele van lees
1. Lees durf jou groei.
Voordat u kan lees, moet u leer hoe. U moet uself dwing om interaksie te hê met betekenislose lyne en kronkel totdat dit verander in verhale, karakters en idees. En as u eers prenteboeke onder die knie het, gaan u verder met kinder- en rsquos -romans. Romans sonder prente. Klassieke literatuur. Boeke in vreemde tale. Lees is 'n oefening in volharding, waarin jy jouself voortdurend uitdaag om meer te bereik as wat jy met jou laaste boek gedoen het.
2. Met lees kan u veelvuldige realiteite ervaar.
Ons het almal 'n unieke waardevolle rol in die lewe. Maar baie van ons, selfs al is hulle tevrede met die rol, wonder dikwels hoe dit sou wees om op 'n ander plek te woon, by 'n ander werk te werk of selfs 'n heeltemal ander persoon te wees. Boeke maak ons ​​kortstondig vry van die beperkings van ons eie werklikheid. Hulle neem ons buite ons wêreld en na 'n ander persoon en 'n ware of denkbeeldige persoon. Hulle bevredig die nuuskierigheid van die ontwykende & ldquo Wat as? & Rdquo.
3. Lees daag jou perspektief uit.
As u die lewe deur die oë van 'n ander beleef, kom u uiteenlopende invalshoeke teë en die mees algemene situasies van die lewe. Talentvolle skrywers sal natuurlik empatie vir hul karakters inspireer, en empatie met ander standpunte as u eie kan ongemaklik voel. Uiters ongemaklik. Alhoewel lees nie beteken dat u saamstem met verskillende perspektiewe nie, bied dit u wel die geleentheid om dit te verstaan.
4. Lees help jou om te onthou.
Lees gaan nie net oor die ontdekking van die nuwe nie. Dit is ook 'n voertuig vir besinning. Baie bibliofiele kan hul liefde vir lees terugvoer na 'n gekoesterde geheue, soos om voorgelees te word deur 'n ouer of om die eerste boek te ontdek wat hulle ooit liefgehad het (Winnie the Pooh, Dr Seuss of Enid Blyton, iemand?). Deur die gunsteling boeke te herlees, of oor bekende plekke, tye en mense te lees, help ons om die besonderhede van ons eie lewens te onthou. Dit herinner ons aan wie ons is, waar ons is en hoe ons hierheen gekom het.
5. Lees help jou vergeet.
Chroniese eskapisme is geensins 'n gesonde gewoonte nie, maar moet ook nie honderd persent van die tyd oor stresvolle lewensomstandighede dink nie. In kort dosisse kan dit baie voordelig en selfs noodsaaklik wees dat u gedagtes op ander dinge as u uitdagings kan fokus. Lees bied, net soos oefening, 'n veilige, gesonde en produktiewe plaasvervanger vir negatiewe denke. Dit gee jou gedagtes 'n veilige plek om te rus totdat jy weer die krag kry wat jy nodig het om jou struikelblokke te oorkom.
6. Lees beteken dat u nie alleen hoef te wees nie.
Gedurende u lewe sal u talle oorgange beleef. As u van skole, werk of stede verander, kan dit nodig wees dat u ou verhoudings deur nuwe moet vervang, en soms is suksesvolle aanpassings moeiliker of neem dit langer as wat verwag is. Of dit nou die geval is met die gemak van 'n gunsteling boek of deur 'n emosionele band met verwante karakters, boeke bied 'n stabiele bron van kameraadskap gedurende die tye dat u die enigste persoon is waarop u kan vertrou, is uself.
7. Lees bring lewe.
As u 'n boekliefhebber kry, is die kans goed dat u lees ervaar het as 'n verkwikkende aktiwiteit wat u energie vernuwe en u bui verhoog. Talle boekliefhebbers het getuig dat lees vir hulle 'n doel gee, hulle help om deur probleme te volhard en dele van hulself te ontsluit wat hulle nie eens geweet het bestaan ​​nie. Om al die redes in hierdie artikel en meer, laat lees ons optimisties, asemrowend, hardnekkig lewendig voel.
Toespraak oor die Challenger -ramp
Dames en here, ek was van plan om vanaand met u te praat om verslag te doen oor die stand van die Unie, maar die gebeure van vroeër vandag het daartoe gelei dat ek hierdie planne verander het. Vandag is 'n dag van rou en onthou. Nancy en ek is tot in my diepste pyn deur die tragedie van die shuttle Challenger. Ons weet dat ons hierdie pyn deel met al die mense van ons land. Dit is werklik 'n nasionale verlies.
Negentien jaar gelede, byna tot vandag toe, het ons drie ruimtevaarders verloor in 'n vreeslike ongeluk op die grond. Maar ons het nog nooit 'n ruimtevaarder tydens die vlug verloor nie; ons het nog nooit 'n tragedie soos hierdie gehad nie. En miskien het ons die moed vergeet wat dit nodig gehad het vir die bemanning van die pendeltuig, maar hulle, die Challenger Seven, was bewus van die gevare, maar het dit oorwin en hul werk uitstekend verrig. Ons treur oor sewe helde: Michael Smith, Dick Scobee, Judith Resnik, Ronald McNair, Ellison Onizuka, Gregory Jarvis en Christa McAuliffe. Ons treur saam oor hul verlies as 'n nasie.
Vir die families van die sewe kan ons, net soos u, nie die volle impak van hierdie tragedie dra nie. Maar ons voel die verlies, en ons dink so baie aan u. Jou geliefdes was waaghalsig en dapper, en hulle het die spesiale genade, die spesiale gees wat sê: 'Gee my 'n uitdaging, en ek sal dit met vreugde tegemoet gaan.' waarhede. Hulle wou dien, en hulle het dit gedoen. Hulle het ons almal bedien.
Ons het in hierdie eeu gewoond geraak aan wondere. Dit is moeilik om ons te verblind. Maar vir vyf en twintig jaar doen die ruimteprogram van die Verenigde State presies dit. Ons het gewoond geraak aan die idee van ruimte, en miskien vergeet ons dat ons eers begin het. Ons is nog steeds pioniers. Hulle, die lid van die Challenger -bemanning, was baanbrekers.
En ek wil iets sê aan die skoolkinders van Amerika wat die lewendige dekking van die vertrek van die pendelbus dopgehou het. Ek weet dit is moeilik om te verstaan, maar soms gebeur sulke pynlike dinge. Dit is alles deel van die proses van verkenning en ontdekking. Dit is alles deel van 'n kans en die uitbreiding van die mens se horisonne. Die toekoms behoort nie aan die moedswilliges nie; dit behoort aan die dapperes. Die Challenger -span het ons in die toekoms ingetrek, en ons sal hulle aanhou volg.
Ek het altyd 'n groot vertroue in en respek vir ons ruimteprogram gehad, en wat vandag gebeur het, help niks om dit te verminder nie. Ons steek nie ons ruimteprogram weg nie. Ons hou nie geheime nie en bedek dinge nie. Ons doen dit alles voor en in die openbaar. Dit is die manier waarop vryheid is, en ons sou dit nie 'n oomblik verander nie. Ons gaan ons soeke in die ruimte voort. Daar sal meer pendelvlugte en meer pendelpersoneel wees, en ja, meer vrywilligers, meer burgerlikes, meer onderwysers in die ruimte. Niks eindig hier nie, ons hoop en ons reise gaan voort. Ek wil byvoeg dat ek wens dat ek met elke man en vrou wat by NASA werk, of wat aan hierdie missie gewerk het, kon gesels en vir hulle sê: u toewyding en professionaliteit het ons al dekades lank beïndruk. En ons weet van u angs. Ons deel dit. "
Daar is 'n toeval vandag. Op hierdie dag 390 jaar gelede sterf die groot ontdekkingsreisiger sir Francis Drake aan boord van die skip aan die kus van Panama. In sy leeftyd was die oseane die groot grense, en 'n historikus het later gesê: 'Hy het by die see gewoon, daarop gesterf en daarin begrawe.' was, net soos Drake, volledig.
Die bemanning van die ruimtetuig Challenger het ons vereer deur die manier waarop hulle hul lewens geleef het. Ons sal hulle nooit vergeet nie, en ook nie die laaste keer dat ons hulle vanoggend sien nie, terwyl hulle voorberei het vir die reis en totsiens wuif en " die nare bande van die aarde wegglip " om die aangesig van God aan te raak. "
Drie dae later lewer president Reagan die volgende opmerkings tydens 'n gedenkdiens wat in Houston gehou is na die Challenger -ramp, 31 Januarie 1986.
Ons kom vandag bymekaar om die verlies van sewe dapper Amerikaners te treur, om die hartseer wat ons almal voel, te deel, en miskien in die deelname om die krag te vind om ons smart te dra en die moed om na die saad van hoop te soek.
Die verlies van ons land is eerstens 'n ernstige persoonlike verlies vir die familie en die vriende en geliefdes van ons pendel -ruimtevaarders. Vir diegene wat hulle agtergelaat het, staan ​​die moeders, die vaders, die eggenote en die vroue, broers, susters en ja, veral die kinders in Amerika in u tyd van smart.
Wat ons vandag sê, is slegs 'n onvoldoende uitdrukking van wat ons in ons harte dra. Woorde bleek in die skaduwee van hartseer, dit lyk onvoldoende om die dapper opoffering te meet van diegene wat u liefgehad het en wat ons so bewonder het. Hulle ware getuienis is nie in die woorde wat ons spreek nie, maar op die manier waarop hulle hul lewens gelei het en hoe hulle die lewe verloor het met toewyding, eer en 'n onblusbare begeerte om hierdie geheimsinnige en pragtige heelal te verken.
Die beste wat ons kan doen, is om ons sewe ruimtevaarders te onthou en ons ChallengerSeven te onthou terwyl hulle gelewe het, en dit bring lewe en liefde en vreugde vir diegene wat hulle ken en trots is vir 'n nasie.
Hulle kom uit alle dele van hierdie wonderlike land, van South Carolina tot die staat Washington, Ohio, na Mohawk, Hawaii, Noord -Carolina, na Concord, New Hampshire. Hulle was so anders, maar tog in hul missie, hul soeke, het hulle soveel gemeen.
Ons onthou Dick Scobee, die bevelvoerder wat die laaste woorde van die ruimtetuig Challenger gehoor het. Hy dien as vegvlieënier in Viëtnam en verdien baie medaljes vir dapperheid, en later as toetsvlieënier van gevorderde vliegtuie voordat hy by die ruimteprogram aansluit. Gevaar was 'n bekende metgesel van kommandeur Scobee.
Ons onthou Michael Smith, wat genoeg medaljes verdien het as 'n gevegsvlieënier om sy bors te bedek, insluitend die Navy Distinguished Flying Cross, drie lugmedaljes en#8211 en die Viëtnamese Cross of Gallantry met Silver Star, in dankbaarheid van 'n nasie wat hy beveg het hou vry.
Ons onthou Judith Resnik, bekend as J.R. vir haar vriende, altyd glimlaggend, altyd gretig om 'n bydrae te lewer, terwyl sy skoonheid gevind het in die musiek wat sy op haar klavier gespeel het in haar buite-ure.
Ons onthou Ellison Onizuka, wat as kind kaalvoet deur die koffielande en macadamia -bosse van Hawaii gehardloop het, daarvan gedroom het om eendag na die maan te reis. As 'n Eagle Scout, het hy gesê, het hy gehelp om die indrukwekkende prestasie van sy loopbaan te bereik.
Ons onthou Ronald McNair, wat gesê het dat hy deursettingsvermoë in die katoenvelde van Suid -Carolina geleer het. Sy droom was om aan boord van die ruimtestasie te woon, eksperimente uit te voer en sy saxofoon te speel in die gewigloosheid van die ruimte Ron, ons sal u saxofoon mis en ons bou u ruimtestasie.
Ons onthou Gregory Jarvis. Op die noodlottige vlug het hy 'n vlag van sy universiteit in Buffalo, New York, by hom gebring, 'n klein teken wat hy gesê het vir die mense wat sy toekoms ontsluit het.
Ons onthou Christa McAuliffe, wat die verbeelding van die hele nasie aangegryp het en ons geïnspireer het met haar pluk, haar rustelose gees om 'n onderwyser te leer, nie net vir haar studente nie, maar vir 'n hele volk, wat ons almal opgewonde maak met die opwinding van hierdie reis wat ons ry die toekoms in.
Ons sal hulle altyd onthou, hierdie bekwame professionele persone, wetenskaplikes en avonturiers, hierdie kunstenaars en onderwysers en gesinsmanne en -vroue, en ons sal elkeen van hul verhale koester – verhale van triomf en dapperheid, verhale van ware Amerikaanse helde.
Op die dag van die ramp het ons land deur ons televisiestelle gewaak. In 'n wrede oomblik verander ons opgewondenheid in afgryse, ons wag en kyk en probeer sin maak van wat ons gesien het. Daardie aand het ek na 'n inbelprogram op die radio geluister: mense van elke ouderdom het gepraat oor hul hartseer en die trots wat hulle in 'ons ruimtevaarders' ervaar het. .
Die opoffering van u geliefdes het die siel van ons volk opgewek, en deur die pyn is ons harte oopgemaak vir 'n diepgaande waarheid – die toekoms is nie vry nie, die verhaal van alle menslike vooruitgang is 'n stryd teen almal kans. Ons het weer geleer dat hierdie Amerika, wat Abraham Lincoln die laaste beste hoop van die mens op aarde genoem het, gebou was op heldhaftigheid en edele opoffering. Dit is gebou deur mans en vroue soos ons sewe sterre seereise, wat 'n oproep buite plig beantwoord het, wat meer gegee het as wat verwag of vereis is, en wat dit met min nadink oor wêreldse beloning gegee het.
Ons dink terug aan die pioniers van 'n vroeëre eeu en die stewige siele wat hul gesinne en besittings geneem het en die grens van die Amerikaanse Weste binnegedring het. Dikwels het hulle swaar gekry. Langs die Oregon -roete kan u nog steeds die graftekens sien van diegene wat op die pad geval het. Maar hartseer het hulle net op die pad vorentoe gedryf.
Vandag is die grens ruimte en die grense van menslike kennis. Soms, as ons na die sterre reik, skiet ons tekort. Maar ons moet onsself weer optel en ondanks die pyn voortgaan. Ons land is inderdaad gelukkig dat ons nog steeds kan put uit enorme reservoirs van moed, karakter en deursettingsvermoë en dat ons nog steeds geseën is met helde soos dié van die ruimtetuig Challenger.
Dick Scobee het geweet dat elke lanseer van 'n ruimtetuig 'n tegnologiese wonderwerk is. En hy het gesê: as iets ooit verkeerd loop, hoop ek nie dat dit die einde van die ruimtetuigprogram beteken nie. Elke familielid met wie ek gepraat het, het spesifiek gevra dat ons die program moet voortsit, dat dit is wat hul geliefde geliefde bo alles sou wou hê. Ons sal hulle nie teleurstel nie.
Vandag belowe ons Dick Scobee en sy bemanning dat hul droom voortleef dat die toekoms waaraan hulle so hard gewerk het, 'n werklikheid sal word. Die toegewyde mans en vroue van NASA het sewe lede van hul gesin verloor. Tog moet hulle ook voortgaan met 'n ruimteprogram wat effektief, veilig en doeltreffend is, maar gewaagd en toegewyd.
Die mens sal voortgaan met die verowering van die ruimte. Om uit te reik na nuwe doelwitte en steeds groter prestasies, is dit die manier waarop ons ons sewe Challenger -helde sal herdenk.
Dick, Mike, Judy, El, Ron, Greg en Christa & jou gesin en jou land treur oor jou heengaan. Ons groet u. Ons sal jou nooit vergeet nie. Vir diegene wat jou goed geken het en liefgehad het, sal die pyn diep en blywend wees. Ook 'n nasie sal die verlies van haar sewe seuns en dogters, haar sewe goeie vriende, lank voel. Ons kan slegs vertroosting vind in die geloof, want ons weet in ons harte dat u wat so hoog en so trots gevlieg het, u tuiste verby die sterre kan maak, veilig in God se belofte van ewige lewe.
Xerxes en die Persiese inval
Antieke Griekeland bestaan ​​uit 'n paar honderd stadstate, waarvan Athene en Leonidas ' Sparta die grootste en magtigste was. Alhoewel hierdie baie stadstate met mekaar om die beheer van grond en hulpbronne geveg het, het hulle ook saamgespan om hulself te beskerm teen buitelandse inval. Aan die begin van die vyfde eeu v.C. het Persië so 'n inval probeer. In 490 v.C. die Persiese koning Darius I (550-486 v.C.) het die aanvanklike poging aangewakker as deel van die Eerste Persiese Oorlog, maar 'n gekombineerde Griekse mag het die Persiese leër tydens die Slag van Marathon teruggedraai. Tien jaar later, tydens die Tweede Persiese Oorlog, het een van Darius ' seuns, Xerxes I (ongeveer 519-465 v.C.), weer 'n inval teen Griekeland geloods.
15 Prettige feite oor Dick en Jane
Eens 'n geliefde onderrigmiddel, Dick en Jane is later as vaal, kontraproduktief en selfs misogynisties bestempel. Tog, of jy hulle liefgehad of gehaat het, daar word nie ontken dat klein Dick en Jane hul plek in die geskiedenis verdien het nie.
1. DIE KENMERKE IS GESKEP DEUR 'N ELEMENTARY SCHOOL Teacher.
'N Voormalige onderwyser uit Laporte, Ind., Zerna Sharp het die onderwysteoretikus William S. Gray genader met 'n idee wat die gesig van Amerikaanse geletterdheid sou verander.
Na haar mening het baie jong studente moeilik gelees omdat hulle nie met standaard kinderboeke kon skakel nie. So stel Sharp 'n bundel kortverhale voor wat elkeen 'n handjievol nuwe woorde sal bekendstel. Hulle het 'n gemiddelde kind waarmee enige laerskoolleerders kan identifiseer. En - krities - hierdie karakters verskyn in eenvoudige illustrasies wat ontwerp is om 'n gegewe woord met die definisie daarvan te verbind.
Gray was mal oor die konsep. Onder sy leiding het Sharp 'n kernrol ontwikkel: Dick, Jane, baba Sally, ma, pa en 'n goedgedraaide hond met die naam Spot. Soos sy een keer in 'n onderhoud verduidelik het: 'Daar is niks wat hierdie boekkinders kon doen wat [werklike kinders] nie kon onthou dat hulle self gedoen het nie ... Ons het dit vir hulle maklik gemaak en hulle aangemoedig om meer te lees.'
Sharp het nie een van die dosyne gepubliseerde persoonlik geskryf nie Dick en Jane kompendiums, maar sy het gehelp om toesig te hou oor hul basiese erwe en skilderye. Die onderwyser, wat nooit kinders gehad het nie, noem Dick en Jane 'my kinders'. Sy is in 1981 oorlede.
2. HULLE DEBUTTEER IN DIE 1930's ELSON BASIC READERS: PRE-PRIMER.
Grey is medeskrywer Voorverf saam met William H. Elson, wat al sedert 1909 voorlesers uitgekap het. In 1934 is dit weer vrygestel onder die meer bekende titel Dick en Jane. Tientalle vervolgverhale sou oor die volgende 35 jaar verskyn.
3. DICK EN JANE GEBRUIK 'N GRAADGEBASEERDE KOMPLEKSITEITSTELSEL.
Uitgawes wat vir eerstegraders bedoel was, bevat ongeveer 300 woorde elk. Derde-graaders het 1000 gekry, en in die 6de klas het kinders soortgelyke eskapades gevolg in volumes van 4000 woorde.
4. DIE SIBLINGS WAS DEEL VAN 'N OPVOEDKUNDIGE REVOLUSIE.
Vir baie jare sou die meeste onderwysers nuwe lesers aan die gang kry deur te kyk na die verhouding tussen letters en klanke ("M" maak 'n "mmmm" geluid, "-tion" klink soos "vermy", ens.). Dick en Jane primers, aan die ander kant, kom met gidse wat die "kyk-sê" -benadering voorstaan. Hierdie metode - wat in die dertigerjare gewild geword het - vereis dat die klanke grotendeels geïgnoreer word. In plaas daarvan word 'n gedrukte woord herhaaldelik aan 'n kind gewys terwyl die onderwyser dit hardop sê. Nuttige foto's is ook dikwels betrokke. So tipies Dick en Jane paragrawe lyk soos volg: 'Kyk, Spot. O, kyk, kyk Spot. Kyk en sien. O, sien. "
Met genoeg herhaling leer leerlinge (ten minste in teorie) om 'n gegewe woord te "lees" en meer by te voeg tot hul woordeskat - en onbewustelik die basiese beginsels van klanke in die proses op te neem, sodat hulle in staat is om nuwe woorde op hul eie af te breek en uit te spreek eie.
5. Teen 1950 was 'n geskatte 80 persent van die Amerikaanse eerste grade gelees DICK EN JANE TEKSTE.
Ongeveer 85 miljoen eerstegraders het tussen 1930 en 1970 deur hierdie boeke geploeg.
6. DIE BOEKE GELAAT OP 'N GLANSLIKE FORMULA.
Elke bladsy bevat een - en slegs een - nuwe woord wat die leser nog nie in 'n vorige boek gesien het nie Dick en Jane versamelings. Op elke derde bladsy word al die nuwe woorde saamgevoeg. En nie 'n enkele verhaal het meer as vyf of ses in totaal bekendgestel nie.
7. MA EN VADER HOU REGTIG MET DIE TYE.
Illustrator Eleanor Campbell sou gereeld Sears -katalogusse raadpleeg sodat sy in nuwe uitgawes met 'moderne' klere en voertuie by die gesin kon pas.
8. KINDERS SKRYF BAIE BRIEWE AAN DIE TITUELE KENMERKE.
Scott Foresman, die onderneming in Illinois wat gepubliseer het Dick en Jane, 'n paar duisend briewe ontvang wat aan Dick en Jane gerig is - en werknemers het 'n antwoord op elke versending geskryf.
9. DAAR WAS A DICK EN JANE TERUGGANG IN DIE LAAT 1950's.
Toe die kyk-sê-strategie in die onguns begin val, is die plakkaatkinders verneder. In 1955 het die opvoedkundige manifes Waarom Johnny nie kan lees nie was die voorstander van 'n terugkeer na klankgebaseerde onderrig. En skrywer Rudolf Flesch het 'n paar keusewoorde gehad Dick en Jane. Hy het aangevoer dat die hele franchise 'aaklig, dom, ontmaskerd, sinneloos, [en] smaakloos was.
Oor die volgende dekade het die terugslag toegeneem. In 1961 het die Engelse professor Arthur S. Trace vrygelaat Wat Ivan weet en Johnny nie, wat beweer dat gemiddelde Russiese vierdeklasse 'n woordeskat het wat byna 10 000 woorde sterk was. 'N Halwe wêreld weg, het hul Amerikaanse eweknieë minder as 1800 op daardie vlak bemeester.
Trace gee grootliks die gaping toe aan Amerika se obsessie met kyk-sê (wat hy 'kyk-en-raai' genoem het). Studente wat "van die begin af die klanke van die letters geleer het ... vinnig [geleer] het om die duisende woorde wat reeds in hul spreekwoordeskat was, te 'uitklink' en dus baie interessante gedigte en verhale kon lees." Dick en Jane, het hy aangevoer, moes gaan.
10. DIE REEKS HET GEEN AFRIKAAN-AMERIKAANSE KENMERKE TOT 1964 INGESLUIT NIE.
Namate die nasie uiteindelik die openbare segregasie verbied het, Pret saam met ons vriende 'n Afro -Amerikaanse gesin bygevoeg Dick en JaneSe buurt. Onder hulle was 'n ouer broer met die naam Mike en sy tweelingsusters Pam en Penny. Katolieke skole het hierdie leser bestuur, 'n jaar voordat openbare skole dit in '65 gaan haal het.
11. Vroue was nie 'n fan nie.
Toe die sewentigerjare aanbreek, het Moeder omgeruil Los dit vir Beaver-styl rokke vir broekpakke -maar sy het nog steeds die meeste van haar tyd in die kombuis deurgebring. Hierdie feit het nie ongesiens verbygegaan deur die vrouebeweging nie. Elizabeth Rider Montgomery, wat 'n paar van Dick en JaneSe gewildste titels, het in 1976 toegegee dat 'volgens die standaarde van vandag, die boeke seksisties is ... As ek dit nou skryf, sou ek 'n pa laat skottelgoed was of 'n ma wat die grasperk sny. Beter nog, ma en pa doen dinge saam, soos om die motor reg te maak. "
Sharp het anders gevoel. 'Dit het die kinders nooit gepla nie,' het sy gesê. 'Dit is alles 'n standpunt van 'n volwassene.'
12. DR. SEUSS SPOOR OOR DIE HELP OM TE VERLOOR DICK EN JANE.
Sonder Sharp se breinkinders sou daar geen wees nie Kat in die hoed. In 1954, Lewe tydskrif 'n skerp kritiek op Dick en Jane, wat die skrywer John Hersey pynlik vervelig gevind het. Geïnspireer deur die stuk, daag William Spaulding-wat aan die hoof was van die opvoedkundige afdeling by Houghton Mifflin-uitgewery-Theodore Seuss Geisel uit om ''n verhaal te skryf wat eerstegraders nie kan neersit nie.'
Geisel het geantwoord met Die kat in die hoed-sy eerste treffer. Kinderliteratuur het sedertdien nie teruggekyk nie. 'Ek is baie trots daarop om dit te neem Dick en Jane uit die meeste skoolbiblioteke, "het hy daarna gesê. "Dit is my grootste bevrediging."
13. 'N YIDDISH PARODY GELEER NA' N WETSKRIF.
Alhoewel Dick en Jane wat in 1965 afgetree het, behou Pearson Education die outeursreg. Toe Elis Weiner en Barbara Davilman hul spookboek uit 2004 vrygestel het Jiddisch met Dick en Jane (wat lyne bevat soos "Jane is getroud met Bob. Jane is baie lief vir Bob. Bob is 'n ware mens. "), Het die uitgewery gedagvaar.
Alhoewel Pearson beweer dat daar 'n inbreuk op outeursreg was, het die verweerders hul werk as 'n satire genoem "geregtig op die volledige beskerming van die eerste wysiging en verwante wette wat sosiale kommentaar moontlik maak." Die partye het uiteindelik buite die hof geskik.
14. VANDAG, VINTAGE DICK EN JANE BOEKE IS versamelaarsitems.
Baie van die baba -boomers wat op ouer uitgawes grootgeword het, beskou dit nou as nostalgiese trofeë. Egte eerste uitgawe kopieë van Elson Basic Readers: Pre-Primer kan nou 'n prysetiket van $ 4275 kry.
15. EEN SKRYWER HET MET 'N EPILOOG VIR DIE GESIN OPGEDOEN.
Onderwyskundige A. Sterl Artley het by die Dick en Jane span na die Tweede Wêreldoorlog. Na sy uittrede uit die akademie, het die geleerde homself besig gehou om die pad te vat en lesings te hou voor sy dood in 1998. Die gehoor het altyd gevra: "Wat het met Dick en Jane gebeur?" Artley se standaard antwoord was dat Dick 'n politikus geword het wat die slagspreuk "Run, Dick, hardloop" gebruik. Wat Jane betref, het sy 'n standvastige advokaat vir vroueregte geword. Uiteindelik leer die volwasse Sally nou op — waar anders? —'N laerskool, waar hy verduidelik het, het sy gereeld vir haar studente gesê: "Spring, kinders, spring."
Custer by Appomattox
In 1864 veg hy saam met generaal -majoor Philip Sheridan in die Shenandoah Valley -veldtog en verskyn hy op die voorblad van Harper 's Weekly. Nadat hy na Petersburg oorgeplaas is, neem hy en sy manne deel aan die Slag van Appomattox Court House wat die oorlog uiteindelik in die lente van April 1865 beëindig het.
Hy het 'n gewaagde kavallerietaanval gelei in die laaste dae van die oorlog, wat in nasionale koerante gedek is, en sy laaste bevordering van die oorlog ontvang aan generaal -majoor van vrywilligers.
Hy was teenwoordig by Lee se oorgawe, en Phil Sheridan het later die tafel geskenk waarop die oorgawe onderteken is by die vrou van Custer, Libbie, ter erkenning van haar man se diens in die oorlog.
Ondanks die feit dat hy van die vroegste dae tot die einde van die oorlog gedien het, het Custer merkwaardig ongedeerd gebly, wat hy en ander opgetel het in wat hy 𠇌uster 's Luck genoem het. "
Die mooiste gedigte vir begrafnisse
Ons het 'n verskeidenheid gedigte saamgestel wat handel oor die temas van verlies en rou wat gepaste begrafnislesings sou maak, of bloot troos bied aan diegene wat 'n geliefde verloor het.
Poësie kan troos bring in die moeilikste tye. Hier het ons 'n verskeidenheid gedigte saamgestel, uit Die Picador -boek met begrafnisgedigte, vir almal wat op soek is na 'n gepaste begrafnislesing om hulde te bring aan 'n geliefde. Hopelik vind hierdie gedigte van afskeid en heengaan, van hartseer en genesing, 'n diepe weerklank by diegene wat hulself met hartseer of rou hanteer.
Onthou my as ek weg is,
Ver weg in die stil land
As u my nie meer by die hand kan vashou nie,
Ek draai ook nie half om om te gaan nie, maar draai om.
Onthou my as ek nie meer dag vir dag meer is nie
U vertel my van ons toekoms wat u beplan het:
Onthou my net, jy verstaan
Dit sal laat wees om dan raad te gee of te bid.
Tog as jy my 'n rukkie moet vergeet
En onthou daarna: moenie treur nie:
Want as die duisternis en korrupsie verlaat
'N Oorsig van die gedagtes wat ek ooit gehad het,
Beter by verre, jy moet vergeet en glimlag
Dan moet u onthou en hartseer wees.
Laat vliegtuie sirkel kreun oorhoofse
Die boodskap 'Hy is dood' op die hemel krap.
Sit crêpe boë om die wit nekke van die openbare duiwe,
Laat die verkeerspolisiemanne swart katoenhandskoene dra.
Hy was my noorde, my suide, my ooste en weste,
My werksweek en my Sondagrus,
My middag, my middernag, my praatjie, my lied
Ek het gedink dat liefde vir ewig sou duur: ek was verkeerd.
Die sterre word nie gesoek nie, sit almal uit,
Pak die maan op en maak die son af,
'Moenie by my graf staan ​​en huil nie'
Ek is nie daar nie. Ek slaap nie.
Ek is duisend winde wat waai.
Ek is die diamant wat op sneeu glinster.
As u wakker word in die oggendstilte
Ek is die sagte sterre wat snags skyn.
Ek is nie daar nie. Ek het nie gesterf nie.
Musiek, as sagte stemme sterf,
Reuke, as soet viooltjies siek word,
Lewe in die sin wat hulle vinniger maak.
Roosblare, as die roos dood is,
Is opgehoop vir die geliefde se bed
En so is u gedagtes, as u weg is,
Die liefde self sal sluimer.
Grafskrif oor 'n vriend
'N Eerlike man lê hier in rus,
Die vriend van die mens, die vriend van die waarheid,
Die vriend van ouderdom, en gids van die jeug:
'N Paar harte soos syne, met deugde verwarm,
Paar koppe met kennis so ingelig
As daar 'n ander wêreld is, leef hy in saligheid
As daar nie een is nie, het hy die beste daarvan gemaak.
Nou is ons soos daardie plat sandkegel
in die tuin van die Silver Pavilion in Kyoto
ontwerp om slegs in maanlig te verskyn.
Wil jy hê ek moet swart dra?
Of soos maanlig op witste sand
om jou donker te gebruik, te blink, te blink?
Haastig hierdie weeksoggend,
Ek tik op die horing terwyl ek verby die begraafplaas ry
waar my ouers begrawe is
langs mekaar onder 'n plaat van gladde graniet.
Dan, die hele dag, dink ek aan hom wat opstaan
terwyl my ma kalm vir hom sê om terug te gaan lê.
Die kroeg oorsteek
En 'n duidelike oproep vir my!
En mag daar geen kreun van die kroeg wees nie,
Maar so 'n gety soos om te beweeg lyk asof dit slaap,
Te vol vir klank en skuim,
Toe dit wat uit die grenslose diep kom
Skemering en aandklok,
En mag daar geen hartseer van afskeid wees nie,
Want van ons kant van tyd en plek
Die vloed kan my ver bring,
Ek hoop om my Pilot van aangesig tot aangesig te sien
As ek die kroeg kry.
Heilige sonnette: Dood, moenie trots wees nie
Dood, moenie trots wees nie, alhoewel sommige u geroep het
Magtig en verskriklik, want jy is nie so nie
Vir diegene wat jy dink, sal jy omverwerp
Moenie sterf nie, arme Dood, en tog kan U my nie doodmaak nie.
Van rus en slaap, wat maar net u foto's is,
Baie plesier dan moet nog meer van u vloei,
En so gou as moontlik gaan ons beste manne saam met u,
Die res van hul bene en die bevalling van die siel.
U is 'n slaaf van die noodlot, toeval, konings en wanhopige manne,
En gif, oorlog en siekte woon,
En papawer of sjarme kan ons ook laat slaap
En beter as jou beroerte, waarom swel jy dan?
'N Kort slaap verby, word ons ewig wakker
En die dood sal nie meer die dood wees nie, jy sal sterwe.
'Dat dit nooit weer sal kom nie'
Dat dit nooit weer sal kom nie
Is dit wat die lewe so soet maak.
Om te glo wat ons nie glo nie
Dat dit in elk geval so is
Dit veroorsaak 'n eetlus
Onder die wye en sterrehemel
Grawe die graf en laat ek lê:
Bly ek het gelewe en met blydskap gesterf,
En ek het my neergelê met 'n testament.
Dit is die vers wat jy vir my graf is:
Hier lê hy waar hy graag wou wees
Huis is die matroos, tuis uit die see,
En die jagter huis toe vanaf die heuwel.
Die Picador -boek met begrafnisgedigte
Deur Don Paterson
Die gedigte in Die Picador -boek met begrafnisgedigte, wat ontwerp is vir diegene wat poëtiese troos nodig het, is afkomstig uit baie verskillende ouderdomme en kulture, wat ons herinner dat die ervaring van verlies 'n universeel menslike ervaring is.
Is ons gereed vir die genetiese revolusie?
As die tyd aanbreek, en kenners meen dat dit vinniger sal kom as wat ons verwag of voorbereid is, kan genetiese inmenging met die menslike genoom sosiale ongelykhede tot 'n ongekende vlak dryf, nie net met verskille in die verdeling van welvaart nie, maar in watter soort wese u word en wat mag behou. Dit is die soort nagmerrie waaroor die Nobelpryswenner genetikus Jennifer Doudna in 'n onlangse Big Think-video gepraat het.
CRISPR 101: genesing van sekelsel, groeiende organe, muskietontwikkeling | Jennifer Doudna | Groot dink www.youtube.com
Die kern van hierdie vordering is die tweeledige gebruik van die wetenskap, sy lig en skaduwee. Die meeste tegnologiese ontwikkelings word beskou en verkoop as skouspelagtige vooruitgang wat menslike lyding óf sal verlig, óf toenemende gemak en toeganklikheid vir 'n groeiende aantal mense sal bring. Die genesing van siektes het Doudna en ander wetenskaplikes wat by CRISPR -navorsing betrokke was, gemotiveer. Maar daarmee saam het ook die potensiaal gekom om die genetiese samestelling van die mensdom te verander op maniere wat weer vir goeie of slegte doeleindes gebruik kan word.
Dit is nie 'n wetenskapfilmplot nie. Die belangrikste verskil tussen biohacking en nucleaire inbraak is een van groot skaal. Kerntegnologie vereis infrastruktuur op industriële vlak, wat baie duur en veeleisend is. Dit is die rede waarom kernnavorsing en die tegnologiese implementering daarvan meestal na regerings verplaas is. Biohacking kan gedoen word in iemand se motorhuis in die agterplaas met toerusting wat nie baie duur is nie. Die Netflix -dokumentêre reeks Onnatuurlike keuse bring hierdie punt op vreesaanjaende maniere huis toe. Die belangrikste probleem is dit: sodra die gees uit die bottel is, is dit feitlik onmoontlik om enige vorm van beheer af te dwing. Die genie sal nie weer ingedruk word nie.
Alice en Jerry was my beste vriende. Hulle het my geleer lees.
In die vyftigerjare, toe ek vir die eerste keer skoolgegaan het, was dit nie vir studente reg om werklike boeke te lees nie.Dit was die dag van die basale leser, en verreweg die bekendste leser was die Dick and Jane-reeks van die uitgewer Scott, Foresman. Maar daar was ander, en my skool het Alice en Jerry gekies uit Row, Peterson and Company.
Dit was nie die naam van die individuele boeke nie. Toe ek hierdie artikel ondersoek, het ek besef dat ek die individuele titels vergeet het. Ek het hulle lankal Alice en Jerry genoem.
Soos Dick en Jane, was Alice en Jerry broer en suster, saam met hul hond, Jip.* Ek onthou die onsterflike woorde:
Ek was ook lief vir Alice en Jerry. Die boek wat ek die beste onthou, het ek, as ek gaan, genoem. Dit handel oor die stadsmeester, wat by aftrede 'n wêreldwye kaartjie deur die treinselskap ontvang het. Ons het dus 'n paar aardrykskunde en sosiale studies geleer, sowel as die verbetering van ons leesvaardighede daardie jaar.
jeanne in Kanada
U sê dat die Alice & amp Jerry-boeke van 1941-61 was, maar ek het gedink dat u dalk sou wou weet dat ek vandag in 'n antiekwinkel was en 'n groep van vier klein geraamde prentjies van Alice en Jerry gesien het wat in 1933 gelys is.
Ek het persoonlik in Ohio gewerk met Dick en Jane.
Ek het in September 1939 begin skoolgaan. Daar was geen kleuterskool nie, so in graad 1 het ons geleer om die Alice en Jerry en Jip -boeke te lees en lief te hê. Ons het lopende handskrif geleer eerder as om te druk. Stel jou dit voor! Ek het my kleinkinders van Jip vertel en kyk vandag na hierdie bladsy, want my grootse kleinseun het my net vertel dat hy van plan is om sy hond Jip te noem.
Ek het 'n boek Alice en Jerry & quotDay In and Day Out & quot in die hand wat ek vir Kersfees in 1938 gegee het. By die hoeke is alles goed gedra, maar die band is ongeskonde, net soos alle binnebladsye. Dit is goed gebruik deur my en al my kinders, nou 49, 43 en 40. Ek het dit vandag teëgekom terwyl ons ons solderruimte skoongemaak het. Verbasend hoe goed ek my kortverhale onthou.
Ek is bly dat iemand hierdie bladsy skep, want vandag het 'n vers deur my kop van & quotRun Jip Run & quot geloop en ek het my kollegas (wie die meeste naby en bo my ouderdom is) gevra, het hulle Jip onthou in die laerskoolboeke wat ons leer lees uit en hulle sê almal & quotNee & quot. Hulle het almal gedink ek is deurmekaar met Spot van Dick en Jane, en ek het niks gesê nie. Ek het hierdie bladsy gevind en nou het ek bewys dat hulle verkeerd is. Ek was nie verward nie (en ek het geweet ek was nie) Dankie vir die inligting op hierdie bladsy.
Ek het ook grootgeword met die lees van Alice en Jerry. Vandag sal dit goed wees met boekskrywers om 50-60 jaar terug te kyk en sommige van die tegnieke wat in daardie dae gebruik is, te kopieer. Ons het geleer lees, geskiedenis, aardrykskunde geleer, en ons kinders se verbeelding werk ook hard. Dit bring baie goeie herinneringe terug aan die vroeë vyftigerjare en die tyd wat ek in daardie dae skool toe gegaan het.
Ek was so bly om hierdie ou boeke weer te vind, ek het gehuil. Ek het aanlyn gelees dat baie van die karakters op regte mense gebaseer is-dit is deur Jerry se niggie of ousus geplaas. Die dame wat deur die groen hek was, was ook 'n werklikheid.
Daar was ook Katolieke skoollesers wat die Alice en Jerry karakters gebruik het. Dit is, soos ek onthou, deur Ginn en Co. gepubliseer (miskien spesifiek gelisensieer vir Katolieke skole). Ons was die Through the Green Gate -lesers. Aangesien my naam Alice is, het ek hulle liefgehad, maar veral as gevolg van veral een verhaal (nie met Alice of Jerry nie) oor twee koloniale meisies in New England. Die verhaal was "The Dimity Dress." Dit was my gunsteling, want ek het 'n nagmaalsrok gehad wat in my gesin oorgedra is.
In nostalgie het ek die drie boeke gekry wat ek onthou het van my skooldae in Ohio in die 40's. Ek was ook beïndruk met die kontinuum van die reeks en onthou spesifiek hoe verbaas ek was dat die seuntjie aan die begin van "Singing Wheels" die oupa was aan die einde van "Motorfluitjies"
Benewens lees, het die boeke ook lesse in geskiedenis, wetenskap, reis en burgerlikes verskaf deur die verhaallyn. "As ek gaan", het die eerste in die reeks, benewens onderrig oor verskillende kulture, ons 'n inleiding tot goeie grammatika gegee deur die konjunktiewe saak in die titel te gebruik en sodoende 'n patroon vir 'n dikwels moeilike konsep te stel. Ons het baie uit hierdie boeke geleer.
Ek onthou spesifiek my bekommernis toe die laaste hoofstuk begin het: & quot 'n Vroegoggend in 194 _! & Quot. Ek het gedink wat gebeur as dit later as die 1940's is. sedert ek 8 jaar oud was en dit was 1947, sou die tyd dus so ver in die toekoms wees, en dit sou waarskynlik nooit kom nie.
Ek het in die middel tot laat 50's gelees van Alice en Jerry lesers op laerskool.
Elke jaar kon ek nie wag om by die volgende leser uit te kom nie. My gunsteling was & quotRunaway Home & quot. Hoe beny ek die kinders wie se ouers hulle 'n jaar lank in 'n kampeerder laat reis het. Ek onthou nog 'n paar van die prente in daardie boek duidelik! Ek het "Deur die Green Gate" gekoop vir my kleindogter van 2 jaar. Ek is van plan om die hele reeks vir haar te vind.
Hierdie boeke, saam met Dick en Jane, was gebaseer op sistematiese klanke saam met sigwoorde. Van die laat 20's tot die vroeë 70's het kinders suksesvol geleer om op hierdie manier te lees. Die woorde is ten minste 5 keer herhaal in 'n stel van 1 of 2 bladsye sodat 'n kind kan herhaal en onthou. U kan Jip en Spot hoor. Woorde soos & quotcome & quot is sigwoorde, so as u dit herhaal, sal dit in u gedagtes regkom. My vyfde kind het ernstige leerprobleme. Ek het vir haar 'n stel ou boeke van Dick en Jane gekoop, en sy het geleer om dit te lees. Byna 60 jaar se kinders leer, kan nie verkeerd wees nie! Ek het egter gesien dat die boeke in die 60's en later die woordeskat verminder het, dat die kinders dinge bedoel en die TV op die foto was. Ek glo dat die TV 'n skuldige was waarom kinders later jare gesukkel het om te lees, nie hierdie onderrigmetode nie. My oudste het in sy enigste ses maande op skool voor ek tuisonderrig gehad het, 'n hele taal & quot; wat hy gedink het dom was. Hy weet al hoe om op 3 te lees deur woorde uit te blaas en my te laat vertel wat hy daarna onthou het. Hele taal raai die prentjie af! Geen klanke, geen herhaling, niks! Die metode blyk te wees laat vaar, dankie tog!
Toe ek na Aurora, IL, verhuis om universiteit toe te gaan, beleef ek baie dae van deja vu -oomblikke - ek het al in sekere strate gestap, of 'n ouer gebou sou baie bekend lyk. Uiteindelik het ek geleer dat Mabel O 'Donnel die Alice en Jerry -boeke gebaseer het op wat eens die dorpie Aurora en die omliggende prairie en landbougrond was.
Ek was so verlief op die boeke dat ek dit 'n paar jaar gelede op eBay begin koop het. Ek het al die hardebandboeke, maar ek mis 'n paar van die vooropleidings. My kleindogter is lief vir hulle! Sy dink dat sy 'n eerste graad leer uit die boeke waaruit haar ouma geleer het.
Ek het ook grootgeword met die lees van Alice/Jerry -boeke. My onderwyser roep ons gereeld na haar lessenaar om te lees. Ek lees elke dag tot 10 bladsye. As ek oor een woord stamel, moet ek teruggaan na my lessenaar, en die woord & quotStudy & quot is op die bladsy geskryf langs die woord wat ek nie kon uitspreek nie. Ek onthou dit asof dit gister was. As gevolg van die toegewyde, liefdevolle en sonder sinvolle onderwyser en die wonderlike boeke, het ek 'n liefde vir lees ontwikkel wat ek tot vandag toe het.
Ek was mal oor my Alice en Jerry boeke! As ek op pad was, was beslis my gunsteling. Dit het gevoel asof jy na eksotiese lande kyk. Dit was 'n avontuur. Eerlikwaar, ek sal graag 'n eksemplaar wil vind om aan my kleinkinders te gee, sodat hulle kan leer hoe lees u na ver plekke kan vervoer!
Weet jy, ek sou my hond graag Jip wou noem. Net om te sien hoeveel die naam herken. Hehe
Ek het in 1958 in 'n afgesonderde skool in Georgia begin skoolhou, en ek was mal oor die Alice en Jerry -boeke. Ek onthou veral die vriendelike ouer buurman meneer Carl, ek dink hy het baie gehengel. Die meeste kinders in my klas het redelik goed gelees teen Kersfees as ek reg onthou.
Sjoe, wat 'n gejaag. Ek het geleer om te lees, Alice & Jerry in Mineral City, Ohio, 1965-66 of 67. Toe het ek gedurende die hele lewe van 'Dick en Jane' gehoor en ek het gevoel asof my eie ervaring op een of ander manier uit die kultuur is.
dankie dat u dit ondersoek en geskryf het! Moet u webwerf by my lys voeg om die beste vir u te sien!
Alhoewel ek in die 70's skoolgegaan het, het ek 'n paar A- en J -boeke wat 'n onderwyservriend vir ons gegee het. Saam met dr Seuss en 'n aangepaste Alice was dit een van die eerste dinge wat ek op my eie gelees het. Het nog steeds "The Wishing Well."
Ek het in 1950 begin skoolhou in Canton, Ohio, en die Alice en Jerry White -lesers is in ons skool gebruik, en ek het nie net 'n goeie leser geword nie, maar ook 'n ywerige leser, net soos my ouer susters. Ek het na die hoërskool na die Weskus verhuis en selde iemand gevind wat hierdie karakters onthou het. hulle het daarop aangedring dat ek seker die Dick en Jane -lesers bedoel het. NIE! Uiteindelik kan ek hierdie stukkie trivia op my facebook -blad plaas. Ek beskou die lesers egter nie as trivia nie. dit was 'n waardevolle leesinstrument vir onderwysers en dit blyk dat al hoe minder studente wat aan die hoërskool studeer, leesvaardighede of spelling het. Ek is dankbaar vir die goeie opvoeding wat ek in die Ohio -skoolstelsel ontvang het, en ek voel eerlikwaar dat my generasie die laaste was van diegene wat goeie opleiding ontvang het. Amen
Ek het in 1961 begin kleuterskool, en by my skool het ons meestal Dick- en Jane -boeke gebruik, maar ons is in ongeveer 3de klas aan Alice en Jerry voorgestel.
Ek het nooit regtig van Alice en Jerry gehou nie, en dit gaan waarskynlik oor die illustrasies. Op daardie tydstip sou ek boeke kies om byna heeltemal te lees, gebaseer op die illustrasiestyl, en ek het nie so baie van die A & ampJ -styl gehou as van die D & ampJ -styl nie. Ek vermoed dat as die A & ampJ -boeke deur die D & ampJ -mense geïllustreer word, ek dit beter sou hou. My indruk was dat die D & ampJ -boeke helder en nuut lyk, terwyl die A & ampJ -boeke vaag en oud lyk.
Ek onthou ook, soos GilHigh genoem het, 'n verbinding met Aurora, IL. Ek dink ons ​​onderwyser het ons daarvan vertel.
Dankie vir hierdie blad! Ek was mal oor Alice, Jerry en Jip, hul hondjie. Ons het hulle in die eerste en tweede graad gehad (dit was die vroeë vyftigerjare in New Orleans, Louisiana), en ek het aan ander gesê dat ek glo dat my rondlange begin het deur die lees van die boeke. Ek onthou dinge uit sommige van die boeke soos ek dit verlede jaar gelees het (en ek is 39 jaar oud!) - ek onthou die bakkery wat hulle sou besoek om terte te koop en die uitsig vanaf 'n heuwel wat na hul dorp kyk. Ek wou in hul dorp woon! En die reisverslag wat hulle na Nederland geneem het (die Nederlandse bed in die muur en die houtklompe) en die besoek aan die piramides van Egipte! Ek wou Egipte so lank as wat ek kan onthou, sien, en ek skryf dit toe aan die Alice, Jerry en Jip boeke! Wat 'n wonderlike manier om te leer lees.
Ek het wonderlike herinneringe aan die boeke van Alice en Jerry. Ek was mal oor die naam Jip vir die hond. Ek was mal oor hul verhale en ek was bly en trots op myself omdat ek uiteindelik geleer het hoe om te lees! Op 7 jaar oud! Ek moes wag om in die 1ste klas te gaan totdat ek op 7 Januarie 1955 sewe jaar oud geword het.
Septenber 1954 Ek kon nie in die eerste graad gaan nie, aangesien ek 7 jaar oud moes wees
oud as my geheue korrek is. Ek moes dus tot September 1955 wag om skool toe te gaan. Ek is so bly dat ek hierdie Alice en Jerry en Jip boeke op die internet gevind het!
Ek wou ook die strokiesprente op Sondagoggende in die koerant kon lees toe ek 5 of 6 en selfs 7 was! Ek onthou dat ek by die woorde in die spraakballonne gestaan ​​het en wens ek kon weet wat hulle gesê het. kyk te veel na die getekende strokiesprente! Toe ek uiteindelik die Alice en Jerry -boeke op skool leer lees, was ek opgewonde om uiteindelik die woorde in die strokiesprente te kon lees!
Ek het elke boek in ons tweede klas klas biblioteekafdeling verslind lank voor die skooljaar nog halfpad verby was, en ek onthou hoe my onderwyseres, mevrou Pinscke, 'n paar ou Alice en Jerry -boeke uitgegrawe het vir my om te lees. Ek was lief vir hulle, maar dit was natuurlik die enigste kind in die stad wat selfs geweet het wie Alice en Jerry is!
En, ja, dit is oorspronklik in die 1930's gepubliseer.
Ek het grootgeword op Alice en Jerry terwyl ek in 1959-1961 die openbare skool in Suid-Illinois bygewoon het. Ek was mal oor die illustrasies. My gunsteling boek was Friendly Village. Toe ek verveeld was in die leesklas, het ek wanhopig na die voorblad van die boek gestaar - wens ek kon in so 'n wonderlike stad woon. Ek besit nog 'n paar van die boeke, en ek trek dit af en toe uit om die foto's te geniet. Dit is regtig wonderlike waterverf illustrasies. As meisie was ek ook mal daaroor dat Alice 'n tomboy was, en dat die kinders af en toe in die moeilikheid beland het.
Ek het vroeg uit Duitsland gekom en het geen Engels geken nie. Ek was in die eerste klas en ons het die Dick en Jane -boeke gehad, en ek het die taal in 'n japtrap gekry. Ek was baie lief vir daardie stories. Ons het ook later Alice en Jerry boeke in die hoër grade gehad, en dit was ook baie aangenaam. Dit bring soveel herinneringe terug aan die jare wat verby is. & quot; Sien Jip jump & quot - iets wat u nooit vergeet nie!
Niemand het my ooit geglo toe ek gesê het ons lees boeke van Alice en Jerry in die eerste klas nie! Stel jou voor die lag toe ek vir hulle sê dat hul hond Jip is. Sommige vriende het gesê ek droom hierdie name op. Ander het gedink ek verloor dit !! Wag totdat ek hierdie bladsy vir hulle wys. Ek kry die laaste lag !! Ha Ha
Ek lees die alice en Jerry boeke in 1964 toe ek in die eerste graad was. Ek onthou nog steeds my spellinglys (wat ek voorheen gememoriseer het) met die woorde Alice, Jerry, kom kyk, en sien, die, Jip. As ek hierdie reeks aan ander mense noem, het hulle nooit daarvan gehoor nie. Ek is bly (en verlig) om te weet dat dit nie 'n uitbeelding van my verbeelding was nie!
Ek is afgetree, en woon op die platteland van Mexiko. Ek het 4 studente, dit wil sê twee broers en susters wat Engels wou leer. Dit was baie stadig en vervelig om hulle te leer om Engels te praat. Ek het dus verskeie A & ampJ -boeke by Amazon gebruikte boeke bestel.
Een van die studente het verlede somer haar 15de verjaardag gehad, wat 'n groot probleem hier is. Ek gee haar dus die eksemplaar van Friendly Village wat ons in haar klas gebruik het.
Ons het begin met Friendly Village, en die eerste klas is amper klaar met AS ONS GAAN. Trivia punt - die gratis reis was nie by aftrede nie, maar na 25 jaar op die pos, en mnr. Sanders kom terug om nog kaartjies te verkoop.
Die kinders is mal oor A & ampJ -boeke, want hulle het stories. Hierdie kinders is so oud as 16, maar hulle sê selfs die kinderverhale in die boeke is baie beter as 'n ander verhaal oor Benito Juarez of Porfirio Diaz, wat hulle hier het.
Ek is mal oor die Alice en Jerry boeke. Ek het soveel as moontlik ingesamel. Weet iemand hoeveel A & amp J boeke daar is? Ek sal hulle graag wil hê. Ek was lief vir hulle op skool en doen dit steeds. Ek het in die vyftigerjare na die Laerskool gegaan in Bunkie, Louisiana.
Wat weet u van die illustreerders van die Alice and Jerry -boeke wat deur Mabel O 'Donnell geskryf is? Die illustreerders was Florence J. Hoopes en Margaret C. Hoopes.
Ek het grootgeword in die noordooste van Ohio en begin in die kleuterskool in 1950. Ons het beide Dick en Jane -boeke en die Alice en Jerry -reeks gehad wat ek verkies het vanweë die pragtige waterverf -illustrasies. Ek het nou die meeste boeke. Diegene waarvoor ek baie lief was, en my kinders ook, was die twee ekstra lesers Singing Wheels en Engine Whistles. Hulle was baie spesiaal en het baie Amerikaanse geskiedenis gegee en gebruik gewilde boeke soos die Laura Ingalls Wilder -reeks as inspirasie. Soos iemand anders kommentaar gelewer het, gee die twee boeke saam 'n gevoel van tyd en die veranderings wat dit sou meebring wat ons nooit kon voorstel as laerskoolkinders van die vroeë jare nie. Dankie dat u oor hierdie boeke geskryf het.
Ek het in 1956 in die eerste klas begin in die middel van Kentucky. Die verhale van Alice, Jerry, Jip is nog steeds so lewendig in my gedagtes !! Ek onthou hoe ek gestaar en gestaar het na die foto van juffrou Betsy Blue in haar erf met al die pragtige blomme! Betsy Lee, die pop, sal vir ewig in my gedagtes bly !! En al die ander karakters in die reeks-net wonderlik.
Ek het geleer om te lees in die Cleveland Public School System met hierdie reeks boeke, en ek het geleer om te klink. Ek het koud gelees en spel perfek, so dit moes 'n goeie metode gewees het. Dit was sulke pragtige boeke wat ek op volwassenheid gejag en verskeie daarvan versamel het. Maar speel my geheue 'n truuk op my? Ek het gedink ek onthou een met die naam "As ek weer gaan," soortgelyk aan "as ek gaan," ('n wonderlike boek). Weet iemand beslis of ek my dinge voorstel?
Alice en Jerry en Jip die hond by my laerskool in Phila. Ander skole in die distrik het Dick en Jane gebruik. Ons was inkonsekwent. Ek het op 2 -jarige ouderdom geweet hoe om te lees (my suster was toe al 'n uitstekende onderwyser) en my onderwysers was nie geamuseer dat ek tot in trane verveeld was met 'O, kyk, kyk en sien'. Ek wou iets met meer vleis hê. Geliefd & quotMev. Piggle Wiggle. & Quot
so ..dis waar .. 'n hele werklike wêreld van mense wat alice en jerry en jip ken. ek het grootgeword in sheridan, wyoming. ek onthou my eerste skooldag in die eerste graad. daar was 'n groot letters met alfabet op die mure van drie kante van die kamer. my onderwyser het ons boeke vir ons gegee en jip klink. TOWERKUNS. ek kon lees !! ek hou van alice en jerry en jip. die volgende boek wat ek onthou, is groen gras van wyoming. ek moes toestemming kry om dit na die grootkant van die biblioteek te kyk.
Ek was gister saam met 'n paar vriende in Lehman's Hardware (winkel wat vir die Amish sorg) en in die speelgoedafdeling het ons 'n hele versameling Dick en Jane -boeke gevind. Al wat ek kon onthou van die boeke waaruit ek geleer het om te lees, was & quotJip & quot. Skielik het vandag & quotAlice & Jerry & quot in my kop opgeduik, so ek het op die internet gekyk en dit gevind! Het my vriende dadelik gebel om te laat weet dat ek nie mal is nie. My opleiding in 'n baie klein skool in Holmes County, Ohio, was redelik voldoende, en ek lees nog steeds graag op 68 -jarige ouderdom, so Alice, Jerry en Jip moes hulle goed van hul taak gekwyt het!
Wat 'n wonderlike rit langs die geheue baan. Ek het Alice en Jerry in die middel van die vyftigerjare in 'n laerskool in Suid-Georgia gelees. Ek het nooit gedink om in ou boekwinkels te kyk soos sommige het nie. Ek het op hierdie webwerf gekom en kyk na voorbeelde van die leesgroepe wat ons gehad het - rooi voëls, blou voëls, ens. Onthou iemand ander?
Ons leesgroepe was eenvoudig: Leesgroep 1, leesgroep 2 en leesgroep 3. Dit is nie nodig om dit met suiker te bedek nie.
Ek het in die herfs van 1947 geleer om te lees uit die Alice and Jerry -boek Skip Along. Dit lyk vir my asof ons die reeks slegs in die eerste graad gebruik het, maar op my eie het ek verskeie kere ontdek en gelees as ek gaan. Ek onthou dat ek geleer het dat Engelse kinders dit by 'n bakkery gekry het in plaas daarvan om hul lekkernye by 'n koeldrankfontein of snoepwinkel te kry-en dat mense in Frankryk SLAKTE geëet het! Jare later, toe my man 'n boek noem wat hy as kind liefgehad het, wegloop huis toe, het ek altyd gedink as ek gaan, maar eers toe ek 'n paar jaar gelede 'n eksemplaar vir Kersfees wou vind. dit was ook 'n Alice en Jerry -boek.
Onthou iemand watter boek dit was waar Alice - in rooi - en juffrou Betsy Blue - in blou, natuurlik - langs die see loop. Dit is 'n sonnige dag en miskien winderig, en hulle stap baie gelukkig saam.
Ek dink nog steeds aan die boek - dit het 'n rooi omslag - en toe ek onlangs 'n eiland besoek en dink ek stap die boek binne.
Weet iemand watter boek dit sou wees?
Ek het gedink ons ​​het net die Dick en Jane-reeks-maar ek het altyd die hond Jip onthou. Uiteraard moes my skooldistrik albei gebruik het! NW Ohio.
Weet iemand watter Runaway Home -boek die eerste hoofstuk bevat waarin die gesin gedurende die somer in 'n sleepwa na Nantucket Island reis? Ons het die boek New Runaway Home in 1955 gepubliseer, maar die eerste hoofstuk handel nie oor Nantucket Island nie. As iemand weet watter boek Runaway Home ons soek, antwoord asb. Dankie!
Ek het 'n afskrif van die nuwe ronde omstreeks 1955 en die bladsye 71 tot 74 is buite werking. het iemand anders so een gesien?
Ek het almal se plasings oor Alice en Jerry -boeke so geniet. Ek het ook deur die jare in South Dakota ontdek dat dit lyk asof die meeste ander skole die Dick and Jane -reeks gebruik het. Kan iemand my vertel of hulle 'n boek onthou wat 'n mollige dame met 'n groen en geel blomrok of 'n voorskoot in haar voortuin met 'n stokheining laat sien het? Was dit 'n vriendelike dorpie?
Ek het in 1960-1965 in Maryland skoolgegaan. Alice en Jerry was ook my beste vriende. Ek onthou dat hulle 'n vriend uit 'n ander land gehad het wat nie kon glo dat handseep so volop was nie; of hulle het gereis of die vriend was hier. Soveel stories. Sommige van die kinders het Dick en Jane gelees, hoe beter lesers, ek kan nie onthou wat hulle ons genoem het nie, ons het Alice en Jerry gehad. Ons het in leestyd in 2 groepe verdeel.
Ek was lief vir Alice en Jerry. Ek het 'n foto van 'Singing Wheels' gesien en dit het ook herinneringe ontlok. Ek het in 1951 met die eerste graad begin in Toledo, OH, McKinley.
Van die tweede tot die vierde graad in Savannah, GA (1957-60), lees ons Alice en Jerry. Ek onthou spesifiek "Vriendelike dorp", "Deur die groen poort" en "As ek gaan." Ek het afskrifte by die huis. Ek onthou nie om te leer en te leer nie. Ek het net gelees. en hulle geniet. Ek sou graag 'n kontemporêre weergawe van die reeks wou sien, miskien sou dit die liefde vir lees verhoog.
Eerste graad in 1944 in Gnadenhutten Ohio - ek het kennis gemaak met Alice en Jerry en hul hond Jip. Ek was mal oor die stories. Ek het geleer lees! Baie min vriende het van hulle gehoor. Hulle onthou Dick en Jane.
Ek het geleer om saam met die Alice en Jerry -lesers te lees. en 'n wonderlike eerste en tweede graad onderwyseres mev. Tracy. Terwyl ek dit skryf, sit ek in 'n koffiewinkel op Ocracoke Island aan die Outer Banks in Noord -Carolina. Ek het in die middel van die tagtigerjare my eerste reis na die OUter Banks saam met my maat en ons seun gemaak, amper net omdat ek onthou het dat ek gelees het van The Outer Banks in the Alice and Jerry Reader & quotRunaway Home & quot. Ek was sedertdien mal oor die plek, en ek het gedink dat veranderinge aan die buitebanke monumentaal is, selfs in die tyd wat ek besoek het. en met klimaatsverandering is die kans dat dit selfs oor nog honderd jaar bestaan, twyfelagtig. Steeds. Ek was gelukkig, en hierdie lesers het my 'n liefhebber van boeke en van ver plekke gemaak. Bob Vance
Ek onthou dat ek 'n boek in die eerste graad gelees het, en omtrent die enigste ding wat ek onthou, is hardloop hardloop, sien Jip hardloop. Ek is bly om te sien dat ander mense ook hierdie boek onthou.
My eerste graad onderwyser was Phyllis Brulett.
Ek het ook geleer om te lees met behulp van die Alice en Jerry boeke, tot (ek glo) die vierde klas. Dit was aan die einde van die 1940's in Queens, NYC. Ek onthou ook dat daar werkboeke by die lesers was. Ander dele van die stad het die Dick and Jane -reeks gebruik.
Ek het in die 1950's in die ooste van Kentucky grootgeword (ek is gebore in 3951). Dit lyk asof ons Dick en Jane -lesers in die eerste graad gehad het, maar ek kan beslis onthou dat ek die Alice en Jerry -boeke gelees het. Ek was mal oor die verhale en die illustrasies. Ek moes uit Runaway Home voor die klas voorlees en verkeerdelik uitspreek & quotbedragged & quot as & quot-raggled & quot en was skaam toe die onderwyser my regstel, alhoewel sy dit saggies en vriendelik gedoen het. Runaway Home was my gunsteling boek uit die reeks, veral die gedeelte oor Cape Hatteras. Ek het uiteindelik 'n paar jaar gelede daar besoek afgelê, want ek wou daarheen gaan sedert ek die boek gelees het! Wonderlike reeks boeke! Hulle het my oë oopgemaak oor die wêreld anderkant ons heuwels. Dit was 'n goeie manier om te leer lees en ek het altyd uitgesien na die volgende boek in die reeks. Hierdie boeke het my gehelp om te lees en het my liefde vir lees aangevuur.
Ek het geleer om te lees in die eerste graad 1962-1963. My eerste boeke was Alice en Jerry met Jip. Ek het die kinders se name vergeet, maar ek het Jip nooit vergeet nie. Sien Jip run, hardloop Jip run. Selfs vandag bring dit 'n glimlag as ek daaraan dink.
Aan die einde van die 1950's was ek in die groep om stadig te lees (ons is eintlik die stadige bote genoem, daar was 'n middelgroep en die slim kinders was die seevaarders) en my leser was Alice, Jerry en Jip. Ek het geen goeie herinneringe aan hulle nie; al wat hulle ooit gedoen het, was om op en af ​​te hardloop. Dit blyk dat ek disleksies is.
Ek het grootgeword in die laat 1970's en vroeë 1980's en die Alice en Jerry boeke gelees. My pa, 'n vakonderwyseres, het gesorg dat ek goeie leesstof het om my leesvaardighede te verbeter. Ek was mal oor die boeke, en ek het dit baie keer gelees!
Net hierdie somer besoek ek my ouers saam met my seun, wat net 5 jaar oud word. Ek het op daardie boeke afgekom en die besluit geneem om te betaal dat die boeke na my huis gestuur word. Nou lees ek hierdie boeke vir my seun - en hy is mal daaroor!
Ek was mal oor Alice en Jerry en Jip! Teen die tyd dat ek begin skoolgaan het, was hulle in die guns, maar my pa was ouer en het hulle onthou van sy skooldae af.
Ons het ons hond Jip genoem, want hy het soos Jip gelyk! Ek mis daai hond.
Ek het grootgeword in Columbus, Ohio, en het die Alice en Jerry -reeks in die tweede graad in 1957 begin. Ek moet die twee kinders regtig haat! (Ek was natuurlik nie presies 'n modelstudent nie, ek dink vandag sou ek gediagnoseer word met add). Die ding wat my die meeste gepla het, dink ek, is dat dit nooit gelyk het of hulle skool toe gegaan het of probleme ondervind het nie. Daarteenoor het ek skool gehaat en was ek altyd in die moeilikheid.
Op een of ander manier het ek dit oorleef en het ek daarin geslaag om te leer lees. My onderwysers moes die geduld van Job gehad het. Die boeke moes gewerk het. Vandag is ek 'n universiteitsprofessor!
Ek woon in die suidelike deel van Pennsylvania en het baie van hierdie Alice en Jerry boeke. Ek wou altyd uit hierdie boeke na sommige van die plekke in die wêreld reis. Uiteindelik kon ek dit doen, en ek het gevoel dat hierdie boeke 'n wegspringplek is. Wat 'n vreugde is dit om die boeke van die verlede te kan koppel aan my kontemporêre reiservarings. Ek en my susters het die Alice en Jerry -boeke so geniet dat sommige van ons 'n paar bladsye gememoriseer het en selfs na 50 jaar nog kan opsê.
Ek was mal oor die Alice and Jerry -boeke, maar min van my vriende onthou dit. Daar was iets aan die omgewing, die meer en die dorp wat my aangetrek het en soos die eie kinderjare lyk. Dankie dat u hulle onthou.
Ek het grootgeword in San Francisco en begin met die Dick and Jane -boeke. Ek is in die versnelde leesklas geplaas, en na die eerste semester van die eerste graad hoef ek D & amp J nooit weer te sien nie. & quotSinging Wheels & quot was nie een van ons amptelike lesers nie, maar dit was in die biblioteek. Ek dink dit was my derde graad onderwyser wat dit aanbeveel het. Ek het die Laura Ingalls Wilder -boeke begin lees, so ek was al baie vertroud met die inligting in 'Singing Wheels'. skool.
Ek het omstreeks 1966 met die eerste graad begin, en ek het drie verskillende leesgroepe gehad. Hulle het name vir die groepe gehad en ek dink ek was in die beste leesgroep. Toe dit tyd was vir u leesgroep, het u na die voorste hoek van die klaskamer gegaan en al die klein stoeltjies was in 'n sirkel gerangskik en die onderwyser het by ons gesit. Dit was my gunsteling tyd van die dag beter as reses. Ek kom uit 'n enkelouerhuis, wat toe feitlik ongehoord was. Ek was die enigste in my klas. My ouer was ook beledigend, en ek het in die boeke gekom. Dit was vir my soos 'n fantasiewêreld. Ma en pa was saam aan die etenstafel, hulle het kerk toe gegaan, die bure was vriendelik en het wit stertdrade met blomme. Hulle is toegelaat om 'n oulike hondjie te hê en net te speel. Die boeke was 'n vakansie uit my lewe, en ek was net mal daaroor en om skool toe te gaan.Ek het na Avondale School in Canton, OH gegaan. Ek skat die boeke en het 'n versameling daarvan. Ek is lief vir lees tot vandag toe. Dankie Alice en Jerry. U het my gehelp deur my kinderjare.
Ek het die tweede graad in Troy, Ohio in 63-64 deurgebring. ons lees die alice en jerry met jip -boeke, maar ek weet nie watter een nie, maar ek kan nie onthou dat ek verstom was dat die verhale gebaseer was op ware ervarings soos die skrywer aan die einde van die boek verduidelik het en dat hulle grootgeword het in aurora, Illinois. het dit nooit vergeet nie. 50 jaar later google ek die tweede graad leser/aurora Illinois en ms mabel O 'Donnell kom op en nostalgie is volop. groot geheue.
Ek het ook geleer lees met die 'Alice en Jerry ' reeks, alhoewel ek net Jip die hond onthou. Ek het in elk geval nie lank gelede oor die proses in The Weekly Standard geskryf nie.
In 1950 het ek kennis gemaak met Alice, Jerry en Jip in die eerste graad. Alhoewel Charles R. Drew School (Winter Garden, Fl/grade 1-12) en Holden St. Elementary School (Orlando) afgesonderde hutte was vir 'ingekleurde' studente in Orange County, Florida, het ek gelukkig ontsnap na Friendly Village waar almal pret gehad het. en het gelukkig en gelukkig gelewe.
Sedert daardie eerste dag het ek na die regte "vriendelike dorp" gesoek en dit uiteindelik gevind in die pragtige DuPont Circle (Washington, DC) waar ek afgetree het. om gelukkig en ewig te lewe!
Ek het Alice en Jerry nooit vergeet nie. Hulle was my eerste en enigste lesers. Ek het 'n paar jaar gelede Friendly Village gekoop, maar onthou die ander. Dankie aan almal wat my gehelp het om meer van hulle te onthou wat ek vergeet het. Ek het in die vroeë 50's in Pitman NJ skoolgegaan. Ons het drie leesgroepe gehad: Dick en Jane, Tom en Betty, en Alice en Jerry. Ek het die boeke in graad 2 voltooi, en ek is saam met die derde graad in die gang gestuur om te lees. Die meeste mense met wie ek praat, onthou Dick en Jane. Totdat ek hierdie bladsy gevind het, het ek nog nooit iemand ontmoet wat Alice en Jerry gelees het nie. Ek gaan meer van die lesers opspoor. Dit bring gelukkige herinneringe terug. Ek het baie tyd daaraan bestee om te droom dat ek in daardie pragtige boeke was. Onthou iemand blou musiekboeke met rooi druk op die omslag? Ek kan nie die titels onthou nie, maar ek kan nog steeds baie van die liedjies sing.
Ek het ook Alice en Jerry in die eerste klas gehad.
Ek kry tot vandag toe komplimente oor my handskrif. Ons het destyds pensioen -klasse gehad.
Is dit die rede waarom ek 'n passie ontwikkel het om Holland te besoek? Ons het ook 'n bietjie Nederlandse dans gedoen.
Ek het in 1948 begin skoolgaan by die ou Dueber Avenue -skool in Canton, Ohio. Ons het destyds die Alice & amp Jerry boeke gebruik, die een wat ek die beste onthou, was "Alice en Jerry in Around the Top."
So lank gelede. Ek het vroeër vir hulle gelag, maar nou onthou ek hulle met liefde.
As spesiale onderwyser het ek 'n student wat die Alice en Jerry -reeks lees en dit baie geniet. Sy is ingelig dat sy nooit op skool kon lees nie. maar Alice en Jerry vir haar is maklik. Ons het klaargemaak "As ek op pad was" en "vriendelike dorp" Die verhale is slim en nie bedompig nie. As ons vandag hierdie stories op skool sou doen, het ons moontlik baie intelligente studente.
Net soos die res van julle, het ek baie goeie herinneringe aan Alice en Jerry. My eerste skooljare het plaasgevind in 'n landkamer met een kamer, en ek onthou die kinders en hul hondjie as goeie vriende. Dit lyk asof hulle altyd buite speel net soos ek en my susters. Alice het kort -kort 'n kortbroek en selfs 'n broek aangehad, net soos ons. Haar hare was dikwels effens deurmekaar van al haar avonture. Iewers in die derde klas het ons onderwyser oorgeskakel na die gebruik van die Dick en Jane -reeks. Teen daardie tyd was ek 'n redelike goeie leser, maar die leesklas was nooit dieselfde as vir kinders nie.
Onlangs loop my suster oor vyf klein blou boekies wat elkeen getiteld is "My eie boek". Hulle is genommer PP 3, PP4, FR 9-11. Hulle is gedateer 1954 en is gepubliseer deur Row, Peterson en Co. Weet iemand meer van hierdie boekies? Ek wonder of hulle artikels huis toe neem vir studente wat 'n deel van die reeks voltooi het?
Nie veel om te sê nie, behalwe dat ek van die Alice en Jerry -boeke gehou het. Ek was betower deur die illustrasies en die denkbeeldige landskap. My skool het beide A en J en piel en jane gebruik (wat ek geniet het), maar daar was iets wat Alice en Jerry tot my siel kon spreek.
Wat 'n interessante forum! Ek het nooit Dick en Jane of Alice en Jerry gelees nie - ek het in die 1960's na 'n Katolieke skool in Milwaukee gegaan en ons het gelees van David en Ann en hul hond Zip. Alhoewel ek reeds skool toe gegaan het, was ek mal oor die boeke en die illustrasies daarvan. Dit was vir my moeilik om by die groep te bly lees, want ek het altyd voor die ander geëindig en vorentoe gaan loer om te sien wat daarna gebeur! Ek het 25 jaar spesiale studente geleer en wou dikwels hê dat daar beter boeke is om te lees - interessante onderwerpe, maar met 'n eenvoudiger woordeskat. Ek het gevind dat hierdie forum probeer om die verhaal oor die dimity -rok te vind, en ek was so bly om te weet dat iemand eintlik 'n dimity -nagmaalrok gedra het, aangesien ek glo dat dit deel was van die verhaal. Dankie, almal, vir die stap in die geheue -baan!
In die derde graad het ons 'as ek gaan' vir ons leser gehad. Ek onthou die afgetrede egpaar het Bretagne toe gegaan. 62 jaar vorentoe en op my vierde reis na Frankryk, gaan ek self na Bretagne, en ek hoop ek geniet dit net so baie soos meneer en mevrou Sanders.
Ek het 'n gebruikte kopie van 'n onderwyser gekry toe ek ongeveer 8 jaar oud was. Hierdie boek was een van die boeke wat gestaak is deur welbehoeftes wat aan Jamaikaanse skole geskenk is. Tot vandag toe (ek is nou 45 jaar oud) onthou ek nog steeds meneer en mev Sanders en hul fassinerende reis. Ek het in 'n diep plattelandse dorpie gewoon en het geen broers en susters by die huis gehad nie, so lees was my kans om deur verbeelding te ontsnap.
My skool het die Alice en Jerry boeke gebruik om te leer lees. Ek was in 1966 in die eerste graad, so hierdie boeke is gedateer. Maar ek het dit geniet om illustrasies te sien van 'n era voor myne. Dit het my bewus gemaak van die verloop van tyd en die veranderende style. Hierdie boeke was dus 'n vorm van tydreise. Groot en nooit vergeet nie.
Ek het oral gesoek na 'n eksemplaar van The Wishing Well, een van die boeke in die reeks. Dit was my gunsteling boek as 'n vroeë leser.
Abebooks.com het 38 eksemplare van 'The Wishing Well '
& quot Kyk, Alice, kyk. Sien Jip? Sien Jip hardloop? Hardloop, Jip, hardloop. & Quot Weet iemand die titel van die boek waaruit hierdie aanhaling kom? Ek het in 1958 die eerste graad in Sentraal -Florida bygewoon en is op soek na hierdie boek.
Ek weet wel dat die agtergrondkleur van die boek groen was. Ek het dieselfde in die eerste graad gehad.
Ek gebruik hierdie boeke in my tuisskool. My ouer kinders het op 5 -jarige ouderdom hoofstukboeke gelees en hierdie boeke as ons beginpunt gebruik. Die kombinasie van siglees met tipiese klanke was vir ons die sleutel. My jongste was stadiger om te leer, maar nou ses jaar oud-sy is in die tweede graad leser. Die foto's is eenvoudig en direk. Die verhale interesseer die kinders. Die beelde skep soveel belangstelling as die woorde. Dit is die eenvoudige verhale oor regte kinders (nie bere of katte nie) wat hulle regtig interesseer. Ons het baie nuwer lesers wat ons ook gelees het, maar hierdie boeke word altyd verkies. Toe die jongste begin lees, trek ek die boks lesers uit en my negende klas neem die tyd om die hele stel te herlees (vooropleidings tot en met sesde graad). Ek het gevra hoekom en hy het eenvoudig geantwoord: "Ek hou regtig daarvan."
Ek was bevoorreg deurdat my skool in die een kamer beide die Alice en Jerry boeke en die Dick en Jane boeke gehad het. My gunsteling was & quotEngine Whistles & quot en al die antieke motors wat die dorpsmense besit het. Ek bestuur nou 'n gebruikte boekwinkel en het afskrifte van verskeie van die Alice en Jerry Readers. Ek herinner my aan 'n wetenskapboek wat die Alice en Jerry -karakters gebruik en 'n Blue Pond gehad het waar hulle geleer het oor die wilde lewe. Daar was 'n nat moddergat wat ons verbygery het toe ons huis toe gestap het, wat ons die Blue Pond genoem het. Groot herinneringe.
Ek het Dick en Jane in die kleuterskool gelees (die naam van die onderwyser word nie onthou nie). Dan Alice en Jerry met mev. Miller, mev. Geohagen en mev. Tucker (my gunsteling van alle onderwysers ooit). Ek onthou dat ek effens gegrief was toe ek Dick en Jane eers agtergelaat het, want ek het gewonder wat met hulle gebeur het en hoe dit met hulle gegaan het. Maar Alice en Jerry was op een of ander manier ingewikkelder (of ek was toe). Onlangs het ek die ou laerskool weer besoek, nou ongeveer 1500 kilometer daarvandaan. Dit is in 'n gruwelike verval, vensters opgetrek en vergete. Behalwe soos ek.
Ek het ses jaar oud geword en begin met die eerste graad in Seattle, WA. My eerste lesers was die Dick and Jane -reeks. My gesin het gereeld in die staat verhuis, en daarom het ek baie keer in die middel van die jare van skool verander. As gevolg hiervan het ek Alice en Jerry ontmoet. Ek stem saam met 'n ander plakkaat wat gesê het dat iets oor die illustrasies van Alice en Jerry tot die siel spreek. Ek onthou die woorde van Dick en Jane, maar ek onthou die wêreld wat die illustrasies van Alice en Jerry geskep het. Ek het in elk geval geleer om lief te wees vir lees, en tot vandag toe is dit my gunsteling manier om vrye tyd deur te bring. Al hierdie bewegings het egter 'n baie negatiewe uitwerking op my rekenkundige en wiskundige vaardighede gehad!
Ek het hierdie bladsy gelees en begin wonder of ek die enigste persoon is wat hieruit geleer het na die ླྀ's! My pa het 'n verskeidenheid van hierdie boeke op 'n veiling gekoop toe ek jonk was, en ek het in die vroeë jare '80 geleer om daarmee te lees. My seun is ook op die punt om 5 te word, en ek vra nou vir my pa en broers en susters waar ons kopieë van hierdie boeke is. Ek kan nie met iemand van my generasie daarna verwys sonder om 'n wonderlike voorkoms te kry nie, maar ek het hulle liefgehad en dink my seun sal dit ook doen. Hier hoop ons dat ons hulle kan vind. :)
Iemand het musiek genoem. Was dit vir & quotIf I Was Going & quot? Ek was onder die indruk dat ons kleuterskoolonderwyseres in St. Paul, Minnesota, mevrou Florence Ray, musiek vir hierdie boek geskryf het, en ek onthou nog stukke van die liedjies. Die Engeland het gegaan & quotDie mis het opgesteek, die son is op, ons het vakansie. Geen skool vir ons nie, ons klim in die bus, oor die heide om te speel. & Quot Die Bretagne gaan oor die see in Bretagne, die vissermanne dapper en sterk gaan vaar om die see te hengel en werk die hele dag lank.Die gekleurde seile teen die lug-die stemme van die vissermanne styg hoog. & Quot Kan iemand dit nog onthou?
Was Alice en Jerry 'n hele woordmetode soos Dick en Jane?
Ek het vandag 'n eksemplaar van Singing Wheels gevind by die Goeie wil. Ek onthou dat ek Dick en Jane in die eerste graad gelees het, maar ek het daardie jaar nie eintlik geleer om te lees nie. Soos u in u blog genoem het, vaar verskillende mense beter met verskillende metodes, en Dick en Jane werk nie vir my nie. Ek beland in 'n spesiale klas wat by die streek was, met 'n onderwyser wat kon evalueer hoe ons elkeen die beste geleer het. Sommige van ons het genoeg geleer daar om na die derde graad te gaan, ander het dit nie gedoen nie. Ek was een van die gelukkiges wat verder kon gaan. Ek het Charlotte se web gelees teen die einde van die tweede graad. Ek onthou hierdie boek glad nie, so ek dink nie my skool het die Alice en Jerry boeke gebruik nie. Ek het dit gekoop omdat dit van 1940 was en ek was nuuskierig.
Ek was in die vroeë sestigerjare in die eerste graad en het nog steeds al drie my Alice en Jerry primers - Day In and Day out, The Wishing Well en Round About. Almal is in 'n uitstekende toestand en is een van my kosbaarste besittings.
Ek het in die eerste graad, 1958, saam met Alice en Jerry geleer lees en die basale reeks geweldig geniet. Ek het 'n onderwyser geword en het 'n paar eksemplare van die hardebandboeke gekry toe 'n stoorkamer skoongemaak word. Maar ek wens baie graag dat ek die voorverhante van sagteband (elke omslag in 'n primêre kleur) gehad het, wat my heel eerste tekste was. Toe ons klaar was met 'n voorbereiding, het ons onderwyser ons die boek huis toe laat neem om vir ons ouers voor te lees, wat baie opwindend was. Sy het ons ook geleer hoe om foneties te ontsyfer, maar ek is seker dat sy dit in haarself moes bou. Ek was nog altyd dankbaar vir haar onderrigvaardigheid en vindingrykheid. Na 'n week of twee is ons gesorteer op vermoë, in groepe wat volgens kleur gemerk is. Dit was waarskynlik om te verhul wie die meer en minder bedrewe lesers was, maar dit het natuurlik nie gewerk nie. Alhoewel my ouers my nie geleer het om tuis te lees nie (dit was destyds 'n slegte idee), was ek meer as gereed om in die eerste graad te lees (kleuterskool was opsioneel en ek het nie gegaan nie) en ek kan voel nog steeds die opwinding om die eerste vooropleiding oop te maak en te vind dat ek kan LEES!
Ek het ook in die laat 1950's en vroeë 1960's na die Katolieke skool in East St. Louis Illinois gegaan. Terwyl ek in die 4de graad die wonderlike verhaal van The Dimity Dress gelees het. Ek was mal oor die storie en het dit oor en oor gelees. Deur die jare onthou ek hierdie spesifieke verhaal en glimlag elke keer as ek daaraan dink. Ek het 'n naaldwerkster geword en tot onlangs het ek altyd gewonder hoe die dimensie lyk. My navorsing het bevind dat dit oorspronklik van wol gemaak is, maar in meer moderne tye tot katoen ontwikkel het. Ek het verskeie kere probeer om die boek, wat hierdie verhaal bevat, sonder enige geluk te vind. Ek wil graag 'n donker rok maak vir 'n spesiale dogtertjie en die heerlike verhaal met haar deel. Miskien kan 'n nuwe herinnering deur haar hele lewe gemaak en voortgesit word. As iemand weet watter boek The Dimity Dress bevat, en waar ek dit kan koop, sal ek baie dankbaar wees vir die inligting.
Ek het hierdie derde graad leser aanlyn gekry en dit bestel. As kind lief, lief, lief daarvoor.
Ek het twee eksemplare van If I Were Going op verskillende tye aanlyn gevind en gekoop, bloot deur 'n Google -soektog te doen. Verskillende verkopers, goeie toestand, en albei was ongeveer 30,00 elk.
Ek het in die laat 1960's begin met die openbare skool in Brooklyn, NY. Ek onthou duidelik dat ek die Alice en Jerry -boeke in die eerste en tweede graad gelees het. As 'n jong leser het ek die sagte boeke baie geniet en het ek altyd verder gelees as wat die onderwyser opgedra het. Teen die derde graad het ons oorgegaan na meer moderne handboeke wat 'n verskeidenheid onverwante verhale bevat. Ons het ook meer begin fokus op klanke. In elk geval, tot die dag dat ek sterf, sal ek altyd die frase & quotSee Jip run onthou. Hardloop, hardloop Jip. & Quot
Ek het grootgeword met die lees van The Friendly Village en die herinnering aan die avontuur het my bygebly. Ek is nou 54 en my oorlede pa wat die boek vir ons biblioteek vir ons gekry het, het 'n groot impak op ons leesgewoonte gehad. Ek is bly om die skrywer te vind, want ek het net met die boektitel gesoek. Ek voel so nostalgies as ek die harde omslag sien. Ek bestel hierdie boek vir my 9 -jarige niggie, sy is 'n ywerige leser soos ek op haar ouderdom was. Pa is nou al 24 jaar weg, maar sy nalatenskap leef voort. My liefde vir boeke en lees is baie lewendig en my suster bestuur 'n kinderleesklub. Ek is 'n Nigeriër wat in Abuja woon. Daar is geen grense met boeke en lees nie.
Toe ek 'n kind was, het my pa Alice en Jerry -boeke vir my en my suster gekoop om ons belangstelling in lees te stimuleer. Die verhale was so interessant, ek het dit telkens gelees! Die boeke het my verbeelding op 'n positiewe manier versterk en my na 'n ander wêreld genaamd Friendly Village vervoer. Op die ouderdom van 55 glimlag ek as ek Alice, Jerry en hul hond onthou.
Jy het so pas 'n wonderlike herinnering teruggebring. As ek gaan, was dit 'n boek wat ek seker in die derde graad moes gelees het.
Ek is nou 82 jaar oud. Ek het onlangs Friendly Village herlees en as ek gaan. Jare gelede kyk ek meneer Rogers saam met my kinders. Ek is spyt dat ek toe nie gesien het hoeveel die grasieuse wêreld van hierdie boeke vir hom die weg gebaan het nie. Ons sal moontlik nooit die impak daarvan ten volle herstel nie, maar ons moet van hulle kan red wat hulle kan van hul gees van eenvoud. Ons kan begin deur weer iets te leer van hul sagte ritmes, hul oop gemoed en gemaklike avonture. Ons kinders het moontlik goeie rede om ons te bedank. Daar is 'n rede waarom so baie van ons Alice en Jerry met liefde onthou.
O, hoe onthou ek Alice, Jerry en Jip! Ek was in die vroeë vyftigerjare 'n skoolkind in NYC, en dit was ook die eerste boeke wat ons gehad het. U onthou duidelik baie meer van hulle as ek! Tussen Alice en Jerry en my ma wat ek elke aand vir my lees, was ek tot vandag toe 'n ywerige leser. (73 komende Januarie, en ek gaan nie nou ophou lees nie.)
September 1960 Klein dorpie in Oos -Ontario.Graad 1. Ek was kennis gemaak met Alice & ampJerry as my eerste leser. Ek onthou 'n paragraaf wat vertel het van begrawe & quottruck & quot in die tuin. In my gedagtes dink ek "Hoekom sou hulle 'n vragmotor in die tuin begrawe?" Kom later uitvind dat quottruck ''n ander woord vir vullis was :) Tot vandag toe sukkel ek om lekker te lees. Ek word volgende Saterdag 64 jaar oud. 'N Goeie boek is 'n lewenslange passie. My onderwyser se naam was juffrou McCrimmon. Sy slaan my kneukels met 'n wyser toe ek met my linkerhand begin skryf. Let wel, sy het dit net een keer gedoen! Tot vandag toe nog links!
Ek het net die boeke Alice en Jerry gesoek. Hierdie webwerf het gekom. Ek was mal oor die verhale en die illustrasies in die Alice and Jerry -boeke. Ons het in die middel van die eerste graad na 'n nuwe huis verhuis. Dit was in dieselfde stad, Upper Arlington Ohio, maar die nuwe skool het die Dick and Jane -reeks gebruik. Jare later het ek 'n paar Alice en Jerry -boeke in die tuin verkoop en dit was soos om ou vriende te vind. Ek het dit vir my studente gewys toe ek in die eerste klas klas gegee het, en ek het dit gereeld vir grootouersdag uitgestal.
Ek was ook mal oor die verhaal oor The Dimity Dress. Dit het gelei tot 'n liefde vir die geskiedenis en ek leef as 'n stokperdjie. Ek was lief vir lees en doen dit steeds. Ons het boeke met Jack en Janet gehad, nie met Dick en Jane nie.
Ek het dit net gevind. Hoe wonderlik. Ek het NIE geweet dat die verhale wat vroeër in die geskiedenis plaasgevind het, handel oor Alice & Jerry se grootouers nie. My gunsteling was Singing Wheels. Ek het 'n afskrif van al die harde boeke, maar toe ek hierdie reeks begin, 64 jaar gelede, was daar 4 boeke wat met papier vasgebind was voordat ons by die New Day In & amp Day Out hardbound gekom het. Onthou iemand dit? Ek sal hulle ook graag wil vind.
Vanaf Januarie 1957 is ek saam met Dick, Jane en Sally na Overbrook Elementary (publiek), daarna saam met John, Jean en Judy na St. Rose of Lima in die Cathedral Edition (beide skole in Philadelphia, Pennsylvania). In die Katolieke skool is ons uiteindelik in 3 leesgroepe verdeel deur die stadiger groepe dieselfde hoofstuk keer op keer te laat lees, sodat hulle kon agter raak terwyl die beter groep voortgegaan het met die volgende verhaal in die Reader. Die eerste 2 groepe was Josef en Maria, die stadigste was & quotBaby Jesus & quot.
Ek het 'Engine Whistles', kopiereg 1942, by die New York Museum of Transportation se boekwinkel gekoop en was verbaas oor die kontinuïteit tussen die hoofstukke - niks soos die lesers waarmee ek geleer is nie.
Ek het in 1940 met die eerste graad begin en geleer om saam met Alice en Jerry te lees. Dit lyk asof hulle deur Dick en Jane vervang is. Ek glo nie dat ek toe as broer en suster geweet het nie. Ek het gedink hulle is vriende.
Soos 'n ander een gesê het, ek het grootgeword in Columbus, Ohio, en het begin in 1958. Ek onthou nog steeds 'vriendelike dorp' en herken die ander titels toe ek dit gelees het, maar die ding wat my bygeval het, was die kaartillustrasies wat by die boeke was. Die onderwyser sit 'n kaart op 'n esel van 24 & quotx36 & quot; en sy het die waterverfillustrasies vir 'n paar van die bladsye in die boek, een op 'n kaart. Aan die einde van die somer begin die skool, die vensters is oop en die wind waai en daar is 'n pragtige kind wat 'n wandeling in die gevlekte sonskyn deur die groen, groen bome spring. Ons het ernstige klanke in die derde graad gehad, maar Alice en Jerry (en Jip! Sien Jip hardloop!) Was altyd daar. en toe my ses jaar jonger broer met Sally Dick en Jane begin, moes ek wonder wat is fout met die stelsel? Hoe het dit so erg gebreek?
Ek kon net die boeke onthou as & quotAlice and Jerry books & quot myself! Soos 'n ander persoon gepos het, het ek gedink dat hulle ook beste vriende was en nie een of ander rede broer en suster nie. Ek hou van die illustrasie van hulle wat op die hoë heuwel bo die stad sit. Ahhh. sulke mooi herinneringe! Dankie vir hierdie blog!
Ek het gesoek na die dimity -rokverhaal. Ek het David en Ann vroeë lesers in Katolieke skole gehad. Hoe kan ek daardie spesifieke verhaal vind?
O ja, ek is so bly dat ek ander mense gevind het wat die ervaring van leer oor Alice, Jerry en Jip gedeel het. My klas in die eerste graad het in 1953 daaroor begin lees, sonder om te besef dat ons 'n lewenslange vaardigheid aanleer. Ek was in mev Thornton se klas by Orange Street School in Jesup, GA. Kyk Alice, sien Jip spring. O, dit was die regte goue jare.
Ek het lank na die verhaal The Dimity Dress gesoek. Het iemand geluk gehad? Ek kan nie onthou in watter graadleser dit was nie. Ek het na die parochiale skool gegaan.
Ek onthou die leser, "As ek van ongeveer 5 jaar af sou gaan"
oud. Deur dit te lees, het ek my na plekke geneem waaroor ek net kon droom!
Ek het ook die Alice en Jerry -boeke in my katolieke skool gehad. Ek het in 1962 met die eerste graad begin. Dankie dat u die verskille tussen die reekse wat op die katolieke skole gerig is, uitgewys het. Nie een van hierdie eksemplare het bekend gelyk nie, en nou weet ek hoekom. Ek het probleme ondervind om te leer lees deur die kyk en sien -metode (hele taalonderrig). My onderwyser herken dit in my en mede -klasmaats. Ons is elke dag 'n halfuur lank getrek vir remediërende lees (intensiewe klankinstruksie).
Herman: Politieke konsultant Julian Read het lank genoeg geleef, groot genoeg om die geskiedenis te vorm
My vriend Julian Read, 'n heer van die ou skool en vriend vir baie, het my in Januarie gebel. Hy het net ingeloer, het hy gesê. Inhaal. Hoe het dit met my en my vrou gegaan?
Goed, het ons gesê. En Read het gesê dat hy net gebel het om te vertel dat hy van ons hou. En hy het gebel omdat hy nie geweet het of hy dit ooit weer kon vertel nie. Dit klink asof hy inklok en baie mense inhaal.
Soos ek gesê het, 'n heer met baie vriende. En 'n lewe wat skakels bevat na 'n gevarieerde en legendariese rolverdeling karakters, waaronder John F. Kennedy, John Connally, Elvis Presley, Darrell Royal, Siegfried en Roy, en nog vele meer.
Ons het besoek afgelê op 10 April, soos in die verlede, by Westminster Manor. Teen daardie tyd was hy bedlêend, sy liggaam het misluk. Maar sy gedagtes was skerp en sy oë blink die glinster wat hulle kry toe hy 'n storie vertel.
En, seun, het hy stories gehad. Mense is geneig om so te wees wanneer hulle interessante, lonende lewens gelei het. Read & rsquos eindig Saterdag op 93 -jarige ouderdom, toe hy dood is aan wat sy familie natuurlike oorsake noem, die oorsake wat hy geweet het, het sy lewe tot 'n einde gebring toe hy ons in Januarie bel.
Hy is dood in Westminster Manor, ongeveer 'n kilometer van sy geliefde moderne huis van die middelste eeu van 53 jaar in West Austin. By Westminster was Read van nature 'n selfaangestelde aktiwiteitsdirekteur wat geleenthede en uitstappies gereël het.
Hy kon homself nie help nie. Mense kan dit dikwels doen.
Julian Otis Read is naby Fort Worth gebore aan ouers James Otis Read en Tillie Naomi Swaim, vroeë landbou -setlaars in Texas wat die gesin na Fort Worth verhuis het sodat hul kinders die opvoeding kon kry wat hulle nooit gehad het nie. Hy het die Fort Worth Paschal High School bygewoon, toevallig saam met my oorlede skoonma, wat nooit Read vergeet het nie of dat hy baie lank was. (Kalender toeval: Read sterf op haar verjaardag.)
In 1945, op 18-jarige ouderdom, het Read gewerk as 'n welpiesportskrywer en 'n kopie-seuntjie by die nuut gelukkige en legendariese Fort Worth Press-koerant. Vyftien dollar per week, maar soveel meer werd deur blootstelling aan die eertydse sportskrywers Blackie Sherrod, Dan Jenkins en Bud Shrake.
Lees gedekte gholf vir die koerant en wys sy moxie vroeg toe hy Ben Hogan in sy hospitaalkamer bel na die beroemde gholfspeler en byna noodlottige motorongeluk in 1949.
Freelance aan die kant om sy minder as wonderlike koerantinkomste aan te vul, het Read eens publisiteit gedoen vir 'n opkomende sanger wat destyds opgewonde was om $ 500 vir 'n vertoning te kry. Elvis het later hoër salarisse ontvang.
In 1951 verlaat Read die koerant en begin in 'n kantoorvertrek met een kamer 'n winkel in die opkomende wêreld van openbare betrekkinge. Die suksesvolle onderneming het baie jare hier saamgegroei tot Read-Poland Associates, met kantore in die staat en in DC. Southwest Airlines, illusioniste Siegfried en Roy, Disney & rsquos World on Ice, en Ringling Bros. en Barnum & Bailey Circus.
Ons het almal ons gedagtes oor die laaste een. Maar net vir hierdie oomblik, kan ons dit asseblief deur die lens van Read & rsquos -tyd kyk? Hy was mal oor die sirkus en die vreugde wat dit vir mense, veral kleintjies, gebring het.
Soos die obit deur sy gesin sê, het ldquoRead 'n wye verskeidenheid avonture beleef, waaronder om op die been gebyt te word deur een van Siegfried en Roy & rsquos se koninklike wit tiere na 'n televisie -fotosessie en beroof op 'n geweerpunt buite 'n Denver -motel. & Rdquo
Die indruk van Read & rsquos op die politieke wêreld het begin toe hy Don Kennard gehelp het om die verkiesing in die Texas House te wen in 1952. In 1954 het Read 'n burgemeester in Weatherford gehelp om 'n ontstelde oorwinning te kry teen 'n posbekleër van die Amerikaanse Huis van drie termyn. Die burgemeester, Jim Wright, het 'n redelike soliede DC -loopbaan ondergaan, onder meer as leier en speaker van die Huis.
Read het ook 'n presidensiële veldtog vir Dwight Eisenhower, Lyndon Johnson, Richard Nixon, Gerald Ford, Ronald Reagan en George W. Bush gedoen en 'n uiteenlopende rooster.
Min konsultante van vandag of môre kan so 'n uiteenlopende lot ondersteun.
Maar Read & rsquos se bande met John Connally was miskien die naaste. Aan die einde van 1961 werf Connally Read oor 'n koppie koffie by Fort Worth & rsquos Hotel Texas. (Ja, die hotel waar Kennedy sy laaste nag in 1963 sou deurbring, voor die sluipmoord in Dallas waarop Connally ook geskiet is.)
Connally, destyds 'n demokraat, het die gubernatoriale wedloop in 1962 gewen. Hulle is genoem & ldquoCoffee with Connally & rdquo en was 'n vroeë, innoverende gebruik van TV deur politieke kandidate.
Op 22 November 1963, toe Connally gasheer was vir JFK se noodlottige besoek aan Texas, was Read as skakelpersoneel by Connally en rsquos in verbinding met die perskorps van die Withuis wat saam met die president reis.
Read's obit herinner aan die dag: Read In die persbus van die Withuis, net 'n paar voertuie agter die presidensiële limousine in die motorwa, was Read getuie van die sluipmoord wat 'n paar honderd voet verder afspeel. Daarna het hy 'n motor bestel en na die Parkland -hospitaal gejaag, waar hy die Texas First Lady, Nellie Connally, ondersteun het. Op grond van haar verslag van die gebeurtenis aan hom, het Read die eerste inligtingsessie aan internasionale media aangebied oor wat in die presidensiële limousine gebeur het. & Rdquo
'N Bekende foto wys Read, op 'n bord en met behulp van X's en O's, waarin verslaggewers uiteengesit word waar die insittendes van die presidensiële limousine gesit het toe die skote afgevuur is.
In 2013 publiseer Read & ldquoJFK & rsquos Final Hours in Texas, & rdquo 'n boek oor die jong president en rsquos se suksesvolle stop in San Antonio, Houston en Fort Worth voor die verskrikking wat in Dealey Plaza afspeel.
In 1980 was Read kommunikasie-direkteur vir Connally & rsquos se ongelukkige bod vir die presidensiële benoeming van die GOP. Connally spandeer $ 12 miljoen (destyds 'n enorme bedrag) en kry een afgevaardigde en mdash Ada Mills van Clarksville, Ark. & Mdash by die GOP nasionale byeenkoms. Read het altyd na die veldtog verwys as sy grootste professionele teleurstelling.
Ek weet nie of Connally 'n goeie president sou wees nie, maar Read sou 'n helse perssekretaris gewees het. Die twee mans het naby gebly tot die dood van Connally en rsquos 1993. En Read het naby Nellie Connally gebly tot haar dood in 2006.
Die firma Read-Poland het saamgesmelt tot 'n opvolgeronderneming waarin Read aktief gebly het, onder meer as voorsitter van wat Burson Cohn & Wolfe Texas geword het in 2001, die 50ste herdenking van Read-Poland.
Read het ook 'n blywende afdruk gelaat op universiteitsvoetbal deur die TV -program van die afrigter van die Universiteit van Texas, Darrell Royal, te omskep in 'n nasionale model vir hierdie soort vertoning.
Read en toekomstige vrou, Mary Anice Barber, ontmoet toe hy 'n gholfverhaal oor haar skryf terwyl sy op hoërskool was. Hulle trou in April 1952. Sy het bekendheid verwerf in historiese bewaring, onder meer as stigter van die Texas Main Street Program by die Texas Historical Commission. Read deel haar toewyding aan historiese bewaring, miskien omdat hy gehelp het om die geskiedenis te vorm. Sy argiewe, 'n skatkis vir navorsers, word gehou deur UT & rsquos Briscoe Center for American History.
Mary Anice Barber Read is in 1999 oorlede en word begrawe in die Texas State Cemetery. The Reads was 47 jaar getroud. Hy word oorleef deur die dogters Ellen Hardin Read en Courtney Anice Read Hoffman en haar man, R. Clark Hoffman, asook drie kleinkinders en drie agterkleinkinders.
'N Gedenkdiens sal Donderdag om 10:00 by die Texas State Cemetery gehou word.
Regtig, op daardie laaste dag wat ons saam met hom gekuier het, blink Read & rsquos se oë toe hy verhale oor die geskiedenis van Texas vertel.Maar in sy vervaagde dae, as 'n herinnering aan wat regtig belangrik is, blink die oë nog helderder toe hulle vertel van die prestasies van sy oorlede vrou en sy nageslag.