– Ons het nuut oor kerkgeboue begin dink, met talle kansels wat plek gemaak het vir doelmatige verhoë.
– Daar is ‘n nuwe openheid vir die insigte van ander tradisies, soos ‘n meditatiewe benadering tot die godsdiens.
Daarom lyk dit vir my dat ons vir Calvyn waarskynlik ook krediet sou kon gee vir die moontlikheid van verandering wat diep in ons tradisie ingebou is.
Om terug te keer na die beeld van die lappieskombers: dis asof gereformeerdes vir mekaar sê, as die patroontjie op jou lappie in die kleinste jota of tittel afwyk van die patroontjie op my lappie, dan kan ons nie meer een lappie wees nie. Dan vat ons ‘n skêr en ons sny dit in twee.
Is dit Calvyn se skuld? As ek die geskiedenis reg verstaan, het ons van Calvyn ‘n klem op die korrekte leer geërf, ‘n klem op die waarheid as jy wil. Maar as ek die geskiedenis reg lees, het die gereformeerdes wat ná Calvyn gekom het, ‘n oordrewe en eensydige klem hierop gelê. Dis ‘n klem wat dit maklik gemaak het om jou met groot selfregverdiging af te skei van enigeen wat van jou verskil.
Al weet ek van Calvyn self nie verskriklik baie nie, weet ek dat hy gesê het dat hy oor die sewe seë sou vaar ter wille van die eenheid van die kerk. Dit lyk vir my daardie insig het in die tradisie grootliks verlore geraak.
Elke lappie van die groot Christelike kombers wat om die aarde gevou is, het sy sterkpunte en sy swakpunte.