Kintsugi - INK - INK Kintsugi - INK
Datum gepubliseer: 23 Augustus 2018 Aantal woorde: 737 413 Kere gelees ♥1
Soms moet ek met alle mag die begeerte onderdruk om iemand aan die skouers te gryp en hom/haar ‘n goeie ruk-skud te gee. Skrik tog net wakker! Tweede beste ding om te doen is seker om stil te sit en te wag dat die gevoel iewers moet wegsyfer, tesame met die wete dat nie een van hierdie metodes die ander enigsins sal help nie – dalk nie eens vir myself nie. Aan die ander kant hoef ek seker niemand met ‘n geknal uit hom droomland te help nie, al is dit wel my begeerte.
Dit is nou bykans vier jaar waarin ek daagliks met vele bedroefdes te doene kry en party dae vang dit my steeds heeltemal onkant. Nie die hartseer nie, maar die onvermoë om uit hul slaap wakker te word en te besef dat hulle nie saam met hul geliefde gesterf het nie. Dit mag dalk baie ongeskik en onprofessioneel wees, maar soms wonder ek of party dit geniet om soos ‘n varkie in hul smart te sit. (En ek praat nie van die eerste twee of drie jaar na ‘n afsterwe nie.) Dit wil voorkom asof sommiges hul verlies soos ‘n kroon met kosbare juwele dra – trots en half afgesonder van die res van ons plebs.
Maar iewers het ek ook geleer dat gebroke nie lelik en vuil hoef te wees nie. Dat gebroke deel is van die lewe, maar dit wat jy daarna doen tref die onderskeid tussen lewe en bestaan. Ons het nie baie sê in wat met ons gebeur nie, maar ons het volle seggenskap in oor hoe ons dit hanteer! Dit is maklik om saam met daardie stukkende stukke van jou lewe moed op te gee, op 30 te sterf en eers op 80 jou laaste asem uit te blaas.
Mag niemand ooit so ‘n liederlike ding van my sê nie. Ek sterf van skaamte…
En so het ek “Kintsugi” ontdek.
Kintsugi is ‘n ou Japanese kunsvorm wat gedurende die 15e eeu ontstaan het en die legende lui dat Ashikaga Yoshimasa se gunsteling teepot gebreek het. Hy het dit na China teruggestuur om heelgemaak te word en dit was lelik en onbruikbaar toe hy dit terugontvang het. Daarna het jy ‘n metode ontwikkel om stukkende keramiek te herstel waarin die artikel selfs mooier en beter as vantevore was.
Goud, silwer en platinum word saamgesmelt en die mengsel word gebruik om die gebroke stukke aanmekaar te las. Nie net word die item herstel nie, maar dit word ook ‘n unieke kunswerk en meesterstuk. Kintsugi is egter nie net ‘n tegniek om stukkende vase te herstel nie, maar ook ‘n filosofie waarin ons leer om die gebroke lewe met al sy fasette te omhels. Hoeveel meer vreugde kan ons uit die lewe put wanneer ons álles daarin hanteer en nie hoop dat sommige dele eerder sal verdwyn asof dit nooit gebeur het nie.
Rumi, die groot 13 eeuse Persiese digter stel dit so : “The wound is the place where the light enters you.”
Ek wil dit verander na : “The wound is the place where the light exits you, to light up the world around you.”
Terwyl die oorspronklike vorm (hetsy ‘n vaas of jou lewe soos wat jy dit tot op daardie dag geken het) heeltemal vernietig is, is die diepgesetelde innerlike skoonheid steeds daar en die uiteindelike doelwit is nie net om te herstel nie, maar om te floreer. Dalk is die eerste stap eers om te oorleef en daarna verander dit stadigaan in floreer. Met ander woorde, moet nie net die gebroke stukke aanmekaar plak met goedkoop super glue nie, maar maak dit iets besonders – herstel dit met ‘n duursame metaal soos goud! Maak dit ‘n pragstuk. Laat die onbruikbare skerwe ‘n asemrowende mosaïek vorm.
Dit is maar moeilik om ‘n mens te wees en ek ervaar die aardse bestaan veel meer as ‘n spirituele leerskool en wandeling as ‘n vleeslike een. Miskien daarom dat dit moontlik is om nie op ‘n hoop te sit en aan smart oor te gee nie. Emosionele veerkrag word aangeleer, en soos moeilikhede oor ons pad kom, leer ons dit hanteer en elke keer stap ons bietjie sterker daaruit. Dit is egter grotendeels ‘n kop-besluit en soms moet mens maar diep delf om die nodige krag te vind alvorens enigiets sal verander.
Deur jou lewe op die Kintsugi manier te hanteer, beweeg jy uiteindelik weg van die “arme-ek-kry-my-asseblief-jammer” mentaliteit. MEESTE mense hou nie van slagoffers nie…
Goeie raad! Nie maklik nie, maar goeie raad inderdaad. Dis ‘n tydsame proses wat geduld en determinasie verg. Goeie rubriek.
‘n Puik stukkie skryfwerk Ano. Baie goed geskryf en diep waar.