Die laaste boot, die derde boek deur die Vigo-skrywer Domingo Villar | Huidige literatuur
Die laaste skip
Die laaste skip.
Die laaste skip (2019) is die derde boek deur die Vigo-skrywer Domingo Villar. In die hoofrol van die inspekteur Leo Caldas is die titel die afsluiting van 'n misdaadromanreeks voorafgegaan deur Water oë (2006) y Die strand van die verdrinkte (2009). Die eerste uitgawe van die trilogie het beskeie kommersiële syfers gekry in vergelyking met die skouspelagtige verkoopsyfers van die tweede aflewering.
Dit was dus nie verbasend toe Die strand van die verdrinkte is in 2015 suksesvol by die bioskoop aangepas, onder leiding van Gerardo Herrero. Soos die film, speel die hele trilogie hoofsaaklik in Galicië af. Al die karakters wat by die draad van die gebeure betrokke is, het 'n skakel met die see en die Rías de Galicia.
1 Oor die skrywer, Domingo Villar
1.1 Eie styl, Galisiese styl
2 Die Leo Caldas-trilogie volgens Domingo Villar
3 Plot van The Last Ship
4.1 Ander karakters
Oor die skrywer, Domingo Villar
Sondag Villar Vázquez is op 6 Maart 1971 in Vigo gebore. Hy was 'n Geskiedenis-student aan die Universiteit van Santiago de Compostela, hoewel hy later as draaiboekskrywer vir film en televisie gewerk het. Later was hy 'n gastronomiese en literêre kommentator in verskillende media in Madrid, die stad waar hy tans woon.
Villar het oorspronklik in Spaans geskryf en in Galisies sy misdaadroman-trilogie met inspekteur Leo Caldas in die hoofrol. Die reeks is in verskeie tale vertaal en het aan hom verskeie literêre en filmpryse besorg vir die aanpassing daarvan op die groot skerm. Onder hulle kan ons noem:
Antón Lozada Rodríguez-toekenning.
Prys van die Galisiese Federasie van Boekhandelaars.
Frey Martín Sarmiento-toekenning.
Eie styl, Galisiese styl
Ondanks sy relatief kort literêre loopbaan, Villa het 'n kwaliteit ontwikkel wat baie gesog is deur baie skrywers. (en deur baie min bereik): 'n styl van sy eie. In hierdie sin blyk die ervaring van die Vigo-outeur as oudiovisuele draaiboekskrywer op sy manier om historiese intriges te herleef. Die atmosfeer wat rondom taamlike diep karakters geskep word, is veral opvallend.
ook die beskrywings van sy tonele is baie gedetailleerd. Die dinamiek van die narratiewe draad het 'n baie aangename en onderhoudende ritme vir die leser (dit kan nie anders wees met so 'n perfeksionistiese skrywer nie). Sonder om hom te teister met sy prosa, maar sonder om op te hou om vir hom oomblikke van intrige en humor te gee. Waarin 'n goeie dosis tipiese Galisiese ironie natuurlik nie misgeloop kan word nie.
Die Leo Caldas-trilogie volgens Domingo Villar
In verklarings wat aan die Saturno Aragón-kanaal uitgereik is, Villar het bevestig dat hy nooit van plan was om 'n trilogie oor die karakter van Leo Caldas te skryf nie. Trouens, die gevalle wat in die drie publikasies aangebied word, kan elkeen afsonderlik gelees word, sonder dat 'n spesifieke volgorde nodig is.
Verder, Villar dring aan op die realistiese visie van sy verhaal, in so 'n mate dat dit baie integreer regte plekke en karakters. Hy noem selfs sy vriende. Hy identifiseer homself as deel van 'n groep skrywers wie se voorneme 'die misdaadroman uit die onderwêreld gebring het'. Sonder om te ver te gaan, beklemtoon dit die skrywer van die genre, Fred Vargas, onlangse wenner van die Princess of Asturias Award.
Argument van Die laaste skip
U kan die boek hier koop: Die laaste brco
Victor Andrade, 'N Vooraanstaande chirurg van Vigo veroordeel die verdwyning van sy dogter Mónica in die stadspolisiekantoor. 'N Dertigjarige onderwyseres met 'n baie eenvoudige leefstyl (in vergelyking met haar gesin). Wie dit al vyf dae lank nie meer bekend is nie. Om die rede, wanneer die inspekteur Leo Caldas saam met sy assistent Rafael Estévez in aksie kom, is die leidrade baie diffuus.
Die saak staan ​​onder toesig van kommissaris Soto, wie se vrou deur Andrade tussenbeide getree het. Oor Mónica is dit net bekend dat sy in 'n klein huisie in Tiran, tussen die dorpe Cangas en Moaña, gewoon het. Net so het hy in sy werksdae die riviermonding oorgesteek om keramiekklasse aan die School of Arts and Crafts te gee.
Die introspektiewe inspekteur Caldas kom aan die ander kant van die riviermonding om die huis van die verdwene vrou te ondersoek. Sy persoonlikheid kontrasteer heeltemal met die waarheid en durf (soms selfs hardkoppig) van sy Aragonese assistent. Die polisieperspektief meng ware verhale en elemente met die mites en legendes van Galicië, alles goed gedokumenteer.
Namate die ondervragings tussen die inwoners van Morrazo vorder, Die skrywer benut die geleentheid om die unieke liggings met hul inwoners meesterlik te beskryf. Op dieselfde manier bring Villar 'n implisiete huldeblyk aan die skoonheid van die werk van die pottebakkers van die omgewing en die skeppers van musiekinstrumente.
Van die eienaardige karakters van die Galisiese enklave is mariene bioloog Walter Cope, 'n Engelse vriend van Monica, sy moeder Rosalía en Andrés el Vaporoso, 'n visserman wat in meerminne glo. Die mees raaiselagtige onderwerp van die plek is egter Camilo Cruz, die jong man met die manjifieke tekeninge (nie in staat om te kommunikeer nie) wat sy skilderye met 'n spiraal teken.
Daarbenewens, Sommige van Caldas se kollegas, die pottebakker Miguel Vázquez, die louter Ramón Casal neem deel aan die stad Vigo en Napoleon, die rondloperfilosoof. Leo se vader kom ook van die Portugese grens aan en inspekteur Vasconcelos, wat op soek is na 'n reeksmoordenaar met die bynaam El Caimán (sogenaamd omdat hy sy slagoffers op modderige plekke agterlaat).
As 'n goeie misdaadroman het die stilswyende protagonis 'n interne evolusie, aangesien die sleutels tot die ondersoek geopenbaar word. Die ondersoeke vind aan beide kante van die riviermonding plaas en geleidelik vervaag die spore, hulle wys op die werklike skuldige. Alhoewel sommige lesers ongelukkig was, was dit baie konsekwent.
Aanhaling deur Domingo Villar.
'N Boek van meer as 700 bladsye kan intimiderend wees. As dit nie vol verrassings is nie, word dit - waarskynlik - 'n baie swaar lesing. Villar slaag egter daarin om die verwagting tot op die laaste bladsye te behou sonder om dramatiese wendings of baie histrioniese situasies of karakters te gebruik. Deels te danke aan die eenvoudige struktuur van 151 kort hoofstukke.
Natuurlik bereik hy 'n baie effektiewe haak deur die diepte van sy karakters, vol nuanses en onvolmaakthede, baie menslik, uiters eg. Daarom, Villar se 'truuk' bestaan ​​daarin om die empatie (en gehegtheid) van lesers teenoor sy karakters te ontwaak in 'n baie goed geskryfde roman.