Hou bene hou: te voet deur die VSAArno en Janneman is trots op die landsvlag. (Foto: Arno Pouwels) Deur Dalene de Vente en Arno Pouwels Al ooit gehoor van die voetpad tussen Meksiko en Kanada? Die Pacific Crest-roete is langer as 4 000 km. ŉ Suid-Afrikaner, Arno Pouwels, het vyf maande geneem om dié roete te voltooi deur sneeu en woestyn, vier pare skoene en verby bere en muskiete. Vroegoggend op 9 April 2022 staan ons by die Pacific Crest-roete se beginpunt in Meksiko: ŉ amper onwerklike oomblik. Om ons is toeriste wat foto’s neem en die opgewondenheid is oral te bespeur. ŉ Paar weke gelede ontmoet ek Janneman op Instagram. Ja, hy wil ook gaan stap. Ons gesels oor alles: staptoerusting, verblyf, reisplanne. Maar nou is ons hier. Ons weet voor ons lê ŉ ding: die roete wat ons nooit sal vergeet nie. Ons begin saam as ŉ groep mense. Mense wat later jou familie word: saam trotseer julle die nuwe normaal. Die mense rondom jou laat jou reuseberge uitklim. Hulle positiwiteit laat jou volhard tot die einde. Die roete het op dag 1 al afgeskop met avontuur. Daar was ŉ reuseswerm bye wat ons aangeval het en ons moes 100 m terug hardloop vir skuiling. Daarna sien ons ŉ ratelslang waarop iemand amper trap! Deur die roete heen kry almal ook ŉ spesiale bynaam. Êrens deur die roete gebeur daar iets wat uniek is aan jou en die mense rondom gee vir jou ŉ bynaam. Jou regte naam is dan vergete. Die besige, normale en alledaagse lewe word agtergelaat en jy kry jou nuwe identiteit op die roete. Soms gebeur dit op dag een, ander kere ŉ bietjie later. Ek kry my bynaam in ŉ cowboy-dorpie, Lone Pine. Die dorpie is so 1 450 km op die roete. ŉ Paar van ons was opsoek na bier. Ek hoor my een stapmaat, Elaine (later genoem Spikes), lag en my roep. Op ŉ bier met die naam Nordic Jam is daar toe prentjie van ŉ Viking met ŉ groot oranje baard nes myne! Vandaar kry ek die naam Nordic Jam. Ek weet nie eens wat baie van die mense saam met wie ek gestap het se regte name is nie. ŉ Paar van hulle was Giggles, Raisin en Shuffle. Giggles van Duitsland het haar naam gekry toe sy vir die eerste keer dagga op die roete uitprobeer het en nie kon ophou lag nie. Raisin het per ongeluk vir ŉ hond rosyne gevoer (blykbaar kan honde doodgaan daarvan). Shuffle het 5 000 myl vir liefdadigheid gestap. Hy het al die pad van Boston af gestap, deur die hele land, en toe nog ŉ deel van die PCT ook gestap. “Trail magic” van ŉ wonderlike ouerige paartjie. Hulle het vir ons koue koeldranke, skyfies, peuselhappies en stoele aangebied. “Trail magic” is ŉ spesiaal aan die PCT-roete: daar is baie mense wat hulp aanbied en kos skenk vir die liefde van die saak. (Foto: Arno Pouwels) Ons het die FarOut-app gebruik om te beplan. Dit sê presies vir jou waar daar water, kampplekke, dorpies, ensovoorts is. Ons het altyd gesoek vir ŉ groterige kampplek omdat ons redelik baie mense was in ons groep. Die kampplekke is gewoonlik ŉ bietjie van die roete af, maar ŉ mens kan enige plek langs die roete slaap, dit hoef nie ŉ gemerkte kampplek op die app te wees nie. Ek het altyd onder die sterre geslaap (“cowboy camping” soos hulle dit in VSA noem). Ek het seker 10 keer my tent gebruik op die hele roete: net toe dit gereën of as die muskiete begin pla het. In die Sierras stap ons vir groot dele deur die sneeu. ŉ Sonbril is baie belangrik as jy hier stap, want die refleksie van die son op die wit sneeu is baie skerp. Op die Muir-pas ontmoet ons vir Dundee, ŉ man wat al vir twee weke sonder ŉ sonbril stap. Dit wit dele van sy oë is rooi gebrand. Bloedrooi. Gelukkig het ŉ meisie in ons groep, Tink, vir hom ŉ paar sonbrille gegee. Een van die moeilikste dinge is die muskiete in die Oregon. Baie mense vermy selfs daardie deel van roete. Jy kan nie vir 10 sekondes stop nie: dan is jy omring met vyftig muskiete. In die naaste dorpie was al die muskietafweerder heeltemal uitverkoop. Daar is selfs mense wat met volle gogga-pakke stap. Ek weet nou, as iemand sê muskiete in die Oregon is érg, is hulle nie besig om te oordryf nie. Hotpants en Tink loop langs Palisade Lake met die Sierras in die agtergrond. (Foto: Arno Pouwels) Mount Whitney is nie eintlik deel van die Pacific Crest-roete nie, maar omdat dit die hoogste berg in die aangrensende Verenigde State is, besluit ons groep om dit te gaan klim. Soos wat ŉ mens in die donker stap en opkyk na die reuseberg wat ons moet klim, sien jy net kopliggies van mense op die roete bo jou saamsmelt met die sterre. Ons het vroeg begin om die sonsopkoms te kyk. Maar ek steek die meeste mense verby. Ek kom by die berghut aan en besef ek is heeltemal alleen op die hoogste piek van die berg. Dit was 4 uur in die oggend. Ek het nog nooit sulke stilte beleef nie, so af en toe is daar ŉ briesie wat yskoud is. Ek teken die stappersregister (hiker logbook) en gaan kyk dan hoe die son opkom. Ek sit in my slaapsak, want op dié hoogte is die temperatuur ver in die negatief. Die lug verkleur voor my en die sterre verdwyn een vir een. Om my klink die vrolike stemme van die mense wat aankom en foto’s neem. Alles is egter nie altyd maanskyn en rose nie. Sommige mense moes weer vinnig afgaan ondertoe, omdat hulle hoogtesiekte gekry het. Ons het later uitgevind dat drie mense die dag voor ons daar was met ŉ helikopter ontruim moes word weens dié siekte. Daar het ongelukkig ook al iemand op Forester-pas (die hoogste punt op die PCT) gesterf weens beweerde hoogtesiekte. Halfpad! “PCT Midpoint” staan op die klein monument. Dit is effens verwoes deur al die groot veldbrande verlede jaar. (Foto: Arno Pouwels) Die een dag het ek saam met Kelsey (Garbage Woman) en Barbara (Stitch) gestap. Die kleure in Washington was iets besonders. Soos wat jy op die berge stap in Washington en ondertoe kyk, sien jy net kleure: Die blou-blou mere, groen bome, nog groener grasse, veldblomme in alle kleure, die klippe op die berg in verskillende skakerings. Na ŉ groot klim het ons ŉ breek gevat bo-op een van hierdie merkwaardige berge. In die verte skree ŉ pika (iets wat ŉ mens regdeur die dag konstant hoor, maar nooit sien nie), hulle skree trek vir kilometers deur die valleie. Soos wat ons alles bekyk, sien ek ewe skielik iets beweeg ver onder in die vallei. “Daar’s ŉ beer!,” skree ek. Ons drie het tot op hierdie punt nog nie ŉ enkele beer gesien nie en het so gehoop ons sien wel een op die roete. Dit het ons hele dag opgetower, selfs al het die beer na ŉ paar sekondes weer in die bosse verdwyn. 2 000 miles in 3218,7km se stap. (Foto: Arno Pouwels) Die laaste dag was ŉ mengelmoes van emosies. Daar was ses groot vure redelik naby aan die roete. Almal was ŉ bietjie gespanne en angstig, maar ook opgewonde om na amper 5 maande klaar te maak. Vroeg daardie oggend begin ons stap. Ons klim die eerste steilte nog in die koue van die oggend en van bo af sien ons die een vuur. Ons sien die vlamme, maar dit is darem nog ŉ entjie weg. Ons stap die hele tyd saam in ŉ ry tot ons by die monument uitkom, vertel stories van die roete en raak nostalgies oor die afgelope paar maande. Om die roete te voltooi is alles behalwe maklik. Die ongemak stap saam: Jou lyf is seer en styf in die oggende. Soms is daar hitte. Soms is dit baie koud, maar tog was daar alles wat ek verwag het. Dis baie meer geestelik as fisies. Ek het nooit op ŉ punt gekom waar ek gedink het dat ek nie meer wil klaarmaak nie. Ek het die heeltyd gedink: Ek moet in Kanada uitkom. Dit het my gedryf. Toe ons uiteindelik by die grens kom en die terminus sien, is daar net ŉ geskree en ŉ gejuig, trane wat stort van blydskap na maande se harde werk om tot by hierdie punt uit te kom. Ons is binne ŉ rookwolk, so ons kan nie te lank bly nie, maar almal moet eers foto’s kry en die stappersregister (hiker logbook) teken. Op 6 September 2022, na 4 270 km en 150 dae, bereik ons die einde van die roete. Ek en my stapmaat, Anti-G, bly nog so ŉ rukkie by die monument. Daar is ŉ stilte waartydens albei van ons net terugdink aan wat alles gebeur het om tot by hierdie oomblik te kom, voor ons besef ons moet uit die rook uit kom. Dit was ŉ vreemde gevoel om uiteindelik klaar te wees met die reis.