Die V Bomber Force - Verloop van Geskiedenis - 2021
Die V Bomber Force was die bynaam wat Brittanje se drie bomwerpers tydens die Koue Oorlog gegee het en wat in staat was om kernbomme te lewer en deel vorm van Brittanje se kernafskrikmiddel. Die V Bomber Force bestaan ​​uit die Vickers Valiant, die Avro Vulcan en die Handley Page Victor. Die ontwikkeling van drie bomwerpers tydens die Koue Oorlog deur die Britte is gedoen om die regering 'n groter vryheid van die Amerikaanse buitelandse beleid te gee. Terwyl die Britse regering Amerika tydens die Koue Oorlog ondersteun het, het die V Bomber-mag hom onafhanklikheid gegee van die land wat die NAVO oorheers het. As voorbeeld is die Valiant in die Suez-krisis van 1956 gebruik toe Amerika geen steun aan die regering van Anthony Eden sou verleen nie. As die Britse regerings van daardie tyd ten volle op Amerika vertrou het om bomwerpers te ondersteun, sou dit nie plaasgevind het nie. Dieselfde kan gesê word vir die gebruik van die Vulcan tydens die Falklandsoorlog.
Die Valiant is geklassifiseer as 'n strategiese bomwerper en is ontwerp volgens dieselfde spesifikasies (B35 / 46) as die Vulcan en Victor. Die beplande prototipe Valiant het egter nie aan hierdie spesifikasies voldoen nie, wat die regering van die dag 'n dilemma veroorsaak het. Die groot voordeel wat die Valiant gehad het, was dat dit vinnig gebou kon word en met die nodige spoed in die lug gesit kon word. Om die spesifikasievraagstuk oor die weg te ruim, het die regering sy vereistes verander en die prototipe Valiant het in Mei 1951 eerste gevlieg. Aflewerings aan die Royal Air Force het in Augustus 1954 begin.
Die Valiant word aangedryf deur vier Rolls-Royce Avon 204 turbojet-enjins wat dit 'n maksimum snelheid van 567 km / h op groot hoogte gegee het. Dit het 'n maksimum bereik van 4500 myl en 'n maksimum vliegplafon van 54,000 voet gehad. Die Valiant kon tot 21.000 pond konvensionele of kernbomme dra.
Die Valiant was aktief tydens die Suez-krisis en het sy rol gespeel tydens die Britse kernwapenproewe wat in die laat 1950's en vroeë 1960's gehou is. In 1963 het die Valiant 'n spesifieke rol gekry - lae sendingvlieg. In 1964 is die Valiant-vloot geskrap. Die lesse wat tydens die gebruik daarvan in die RAF geleer is, het egter die weg gebaan vir vliegtegnieke wat die Vulcan en die Victor sou gebruik.
Die Vulcan was waarskynlik die beroemdste V-bomwerper. Die Vulcan was die eerste bomwerper wat 'n delta-vleuel-platform gebruik het en die prototipe het eers op 30 Augustus gevliegste 1952. Die eerste Vulcan-bomwerpers wat aan die RAF afgelewer is, het in Julie 1956 plaasgevind.
Die Avro Vulcan was die resultaat van spesifikasie B.14 / 46 - 'n vereiste vir 'n bomwerper wat sy vrag van enige van sy basisse in die wêreld kon lewer. Die Vulcan is ontwerp as 'n langafstand strategiese kernbomwerper. Dit word aangedryf deur vier Rolls-Royce Olympus 201 turbojet-enjins wat die vliegtuig 'n topsnelheid van 645 km / u en 'n maksimum plafon van 65.000 voet gegee het. 'N Vulcan het 'n maksimum bereik van 4600 kilometer. Elke bomwerper het die vermoë om 21 000 pond bomme te dra.
Die Mark II-weergawe, wat die eerste keer in 1960 gevlieg het, is ontwerp om die Blue Steel- of Amerikaanse Skybolt-kernwapens te vervoer, maar hierdie ontwikkeling het nie gerealiseer as gevolg van die bekendstelling van die duikboot Polaris nie. In 1969 word die Vulcan-bomwerpers van die RAF aan die NAVO toegewys en een laaste in woede in Mei 1982 gevlieg toe 'n Vulcan-bomwerper die aanloopbaan by Port Stanley tydens die Falklandsoorlog aangeval het - die lughawe is gebruik deur die Argentynse leër wat die eilande beset het. Die einde van die Koue Oorlog en die gebruik van kleiner, vinniger bomwerpers soos die Jaguar en die Fantasie het die dae van die groot bomwerper wat deur die RAF gebruik is, beëindig. In totaal het die RAF 136 Vulcan-bomwerpers gehad en sy finale rol vir die RAF voordat hy heeltemal uit diens geneem is, was as 'n vliegtuig wat hervul het.
Die Handley Page Victor was die laaste van die V-bomwerpers wat in diens geneem is. Die vliegtuie het sekelvormige vlerke gehad wat baie te danke was aan die navorsing wat deur die Duitse Arado- en Blohm- en Voss-ondernemings uitgevoer is. Sulke vormige vlerke was bedoel om die spoed te maksimeer en die doeltreffendheid van die vliegtuig te verhoog. Die ontwikkelingskoste was egter hoog en teen die tyd dat die Victor in gebruik geneem is, het nuwe missielwapens dit kwesbaar gemaak vir aanval. As gevolg hiervan het die RAF slegs 'n klein aantal van hierdie bomwerpers bestel en die Mark I-variante is tussen 1964 en 1965 omgeskakel na vullishoudingsrolle. Die Mark II-weergawe, waarvan die RAF 34 bestel het, is ontwerp om die Amerikaanse Skybolt IRBM te dra of die Blue Steel standoff-raket. Soos met die Vulcan, het die ontwikkeling van wapenstelsels elders die Victor egter effektief as 'n bomwerper laat verouder en die Mark II-weergawes word vir foto-verkenning gebruik en dan, soos die Mark I-weergawe, ook in die lugvragmotors vervoer.
Die Victor is aangedryf deur vier Rolls-Royce Conway Mk 201 turbofan-enjins wat dit 'n topsnelheid van 640 mph en 'n maksimum plafon van 60.000 voet gegee het. Die maksimum reikafstand was 4600 myl.
Die koste van die instandhouding van die V Bomber-krag was groot, en met wisselende bestedingsbegrotings en veranderende vereistes, het die RAF sy geld in vegvliegtuie soos die Jaguar en Buccaneer belê en in die ontwikkeling van die Harrier-springvliegtuig wat vertrek. Die veranderende aard van die Koue Oorlog het ook beteken dat sulke reuse-bomwerpers teen die 1970's meer 'n oorblyfsel van die verlede was, selfs al het die Amerikaners die B52's gevlieg en die Rockwell B1-B en Northrop Grumman B-2 ontwikkel.