Agtergrond: Haar man is vermoor in 'n plaasaanval. Sy is onseker oor haar en haar tweejarige dogtertjie se toekoms. Sy dink terug aan haar gelukkige kinderjare en besef dan dat Amelie sonder 'n pa gaan grootword. Sy wend haar tot haar Hemelse Vader waar sy dan berusting vind.
(Sagte jazz musiek speel. Sy sit op 'n kroegstoeltjie reg voor op die verhoog. Wanneer die kolligte volsterkte skyn, begin praat.)
Dis waar jy die fout maak. Dit bly seer. Jare kan verby gaan, maar daar bly altyd 'n stukkie onthou oor: reuke, plekke, stemme. . . foto's.
Jy vergeet miskien, maar 'n stukkie seer bly altyd oor. Veral wanneeer mens nie die dood verdien nie. Niemand verdien om in sy eie huis vermoor te word nie!
Julle onthou sy stoute glimlag en die lig in sy groen oë, maar julle onthou hom nie soos wat ek hom onthou nie!
"As jy dink dis so maklik, hoekom doen jy dit nie self nie? As dit nie vir jou was nie was ek nie nou in hierdie gemors nie!"
'n Paar minute later het Amelie in my arms gelê. Dawie se oë het trots geblink toe hy oor haar babahaartjies streel - hy sou daar wees vir haar. Hy sou haar beskerm.
Pappa, ek is bang! Ek is alleen . . . so onseker. . . oor die toekoms. . . ek weet nie hoe om Amelie alleen groot te maak nie.