Opleiding aan die Waganowa-akademie[wysig | wysig bron]
Hoofrolle vir Kirof-ballet[wysig | wysig bron]
Oorlopery na Parys[wysig | wysig bron]
The Royal Ballet[wysig | wysig bron]
Nureyev en sy mededansers[wysig | wysig bron]
Die Nureyev-fenomeen[wysig | wysig bron]
Die Paryse Operaballet[wysig | wysig bron]
Persoonlikheid en persoonlike lewe[wysig | wysig bron]
Na gelang van die bron word Nureyev as biseksueel beskryf, aangesien hy as jong man heteroseksuele verhoudings gehad het, of as gay. Hy het ’n onstuimige liefdeslewe gehad. Hy het die Deense danser Erik Bruhn ontmoet nadat hy na die Weste oorgeloop het en was ’n groot bewonderaar van hom, al het hulle verskil wat styl betref. Hy en Bruhn het minnaars geword en het 25 jaar lank ’n aan-af-verhouding gehad, tot met Bruhn se dood in 1986.
Nureyev het in 1984 positief vir MIV getoets, maar ’n paar jaar lank ontken dat iets fout is. Teen die laat 1980's was sy bewonderaars egter teleurgesteld in sy swakker vertonings. Hy het in die Europese somer van 1991 merkbaar begin agteruitgaan en in die lente van 1992 die finale fase van die siekte binnegegaan.
In Maart 1992 het hy Kazan besoek en as dirigent opgetree in die Musa Cälil Tatar Akademiese Opera- en Balletteater, wat nou die Rudolf Nureyev-fees in Tatarstan aanbied. Met sy terugkeer na Parys het hy ’n hoë koors gehad en is hy in die Hospitaal Notre Dame du Perpétuel Secours opgeneem. Hy is geopereer vir perikarditis, of hartsakontsteking. Hy het in daardie tyd teen die siekte geveg danksy die vooruitsig om eindelik op 6 Mei 1992 Prokofiëf se Romeo en Juliet op ’n geleentheid ten bate van die Amerikaanse Balletteater in die Metropolitan Opera House in New York te kon aanbied. Hy het dit gedoen en was verheug oor die ontvangs.
In Julie 1992 het Nureyev hernude tekens van perikarditis getoon, maar geweier om verdere behandeling te ondergaan. Sy laaste openbare optrede was op 8 Oktober 1992, by die première van ’n nuwe produksie van La Bayadère in die Palais Garnier wat hy gechoreografeer het op grondslag van Marius Petipa se vertoning vir die Paryse Operaballet. Die ballet was ’n persoonlike triomf, hoewel dit duidelik was hoe siek hy was. Die Franse minister van kultuur, Jack Lang, het daardie aand op die verhoog Frankryk se hoogste kutuurprys, die Commandeur de l'Ordre des Arts et des Lettres, aan hom toegeken.
Dood en nagedagtenis[wysig | wysig bron]
Nureyev is op 20 November 1992 weer in die Hospitaal Notre Dame du Perpétuel Secours opgeneem en het daar gebly tot met sy dood op 6 Januarie 1993 op 54-jarige ouderdom. Sy begrafnis is in die marmervoorportaal van die Opera Paris Garnier gehou. Baie mense het huldeblyke gelewer; een was van Oleg Winogradof van Mariinski-ballet in Sint Petersburg, Rusland, wat gesê het: "Wat Nureyev in die Weste gedoen het, sou hy nooit hier kon regkry nie."
Nureyev se graf in ’n Russiese begraafplaas in Sainte-Geneviève-des-Bois naby Parys lyk soos ’n tombe getooi in die mosaïek van ’n Oosterse tapyt. Nureyev was ’n ywerige versamelaar van mooi tapyte en tekstiele. Terwyl die kis weggesak het, het musiek uit die laaste bedryf van Giselle gespeel en is sy balletskoene saam met wit lelies in die graf gegooi.
Nadat hy so lank ’n plek in Mariinski-ballet se geskiedenis ontsê is, is sy naam in ere herstel en van sy persoonlike besittings in die teatermuseum uitgestal. ’n Repetisielokaal in die beroemde Waganowa-akademie is na hom genoem. In 2015 is sy naam in die Legacy Walk in Chicago, Illinois, opgeneem.
By die Paryse Operaballet is daar ’n tradisie om elke 10 jaar ’n dansaand te ere van Nureyev te hou. Dit is reeds op 20 Maart 2003 en 6 Maart 2013 gehou, want hy het in Maart verjaar.
Rolprente, televisie en blyspele[wysig | wysig bron]
In 1978 het hy as gaskunstenaar verskyn in die TV-reeks The Muppet Show, waar hy in ’n parodie met die naam "Swine Lake" gedans het, in ’n sauna "Baby, It's Cold Outside" in ’n duet saam met Miss Piggy gesing het en in die finale, "Top Hat, White Tie and Tails", gesing en geklopdans het.
Dokumentêre prente[wysig | wysig bron]
↑ Bridcut, John (17 September 2007). "The KGB's long war against Rudolf Nureyev". Londen: The Telegraph. Besoek op 22 Mei 2010.
↑ “Amptelike webtuiste, Rudolf Nureyev-stigting”.
↑ “- Официальный сайт Фонда Рудольф Нуреев”. rudolfnureyev.ru.
↑ “Rudolf Nureyev IBC – biografie”. nureyevibc.com.
↑ (2010) Travels in Siberia. Farrar, Straus and Giroux.
↑ “О Рудольфе Нурееве”. nureev-film.com.
↑ “Rudolf Nureyev Biography”. biography.com.
↑ "The girl who led Nureyev to defect". The Australian. 14 Desember 2015.
↑ “Mémoires d'étoiles, Yvette Chauviré – Lieurac.com”. lieurac.com.
↑ “1961 – Nureyev defects to the West”. URL besoek op 24 Maart 2014.
↑ 39,0 39,1 Ezard, John; Soutar, Carolyn (2003-01-30). "Nureyev and me". The Guardian.
↑ 44,0 44,1 Bentley, Toni (2007-12-02). "Nureyev: The Life – Julie Kavanagh – Book Review". The New York Times.
↑ Acocella, Joan (8 Oktober 2007). “Wild Thing”. The New Yorker. URL besoek op 23 Augustus 2015.
↑ Soutar, Carolyn (27 Desember 2005). The Real Nureyev: An Intimate Memoir of Ballet's Greatest Hero (in English). 175 Fifth Avenue, New York, NY 10010: Thomas Dunne Books. p. 84. ISBN 978-0-312-34097-1. Besoek op 21 Januarie 2016.
↑ The Canadian Press (2009-11-30). "TV dance-winner Archambault tackles Nureyev – Arts & Entertainment – CBC News". Cbc.ca. Besoek op 2012-05-03.
↑ John Ezard and Carolyn Soutar (30 January 2003). "Nureyev and me | Stage". The Guardian. Besoek op 2012-05-03.
↑ “Literary Review”. URL besoek op 13 March 2009.
↑ “amptelike webtuiste, Rudolf Nureyev-stigting”. URL besoek op 19 Maart 2009.
↑ 55,0 55,1 55,2 55,3 "Nureyev Did Have AIDS, His Doctor Confirms". The New York Times. John Rockwell. 16 Januarie 1993. Besoek op 18 September 2011.
↑ 56,0 56,1 Yaroslav Sedov. Russian Life. Montpelier: Jan/Feb 2006. Vol. 49, Iss. 1; p. 49
↑ “Rudolf Nureyev Foundation official website”. URL besoek op 18 Januarie 2011.
↑ 58,0 58,1 58,2 Watson, P., Nureyev: A Biography, p.455
↑ John Rockwell (13 Januarie 1993). "Rudolf Nureyev Eulogized And Buried in Paris Suburb". New York Times. Besoek op 5 Desember 2009.
↑ “Legacy Walk unveils five new bronze memorial plaques – 2342 – Gay Lesbian Bi Trans News – Windy City Times”.
↑ (2009) Kermit Culture: Critical Perspectives on Jim Henson's Muppets. McFarland & Company. p. 218. ISBN 0-7864-4259-X.
↑ McKim, D. W.. “Muppet Central Guides – The Muppet Show: Rudolf Nureyev”. URL besoek op 19 Julie 2009.
Nureyev, R. (1962). Nureyev: An Autobiography with Pictures. Londen: Hodder & Stoughton. OCLC 65776396.
Nureyev, R. (1993). Nureyev: His Spectacular Early Years. Londen: Hodder & Stoughton. ISBN 0-340-60042-X. OCLC 28496501.
Kaiser, Charles (1997). The Gay Metropolis: 1940–1996. Houghton Mifflin Company. p. 404 pages. ISBN 0-395-65781-4.
Sokou, R. (2003). Nureyev-as I knew him. Athens: Kaktos. ISBN 960-382-503-4.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Rudolf_Nureyev&oldid=1836638"
Die bladsy is laas op 3 Oktober 2018 om 18:06 bygewerk.