Blackburn Skua -aanval op Haugesund, Noorweë - Geskiedenis Podcasts - 2022
Geneem uit Fleet Air Arm, HMSO, gepubliseer 1943, p.110
Hulle het mekaar neergeskiet en dan van mekaar afhanklik vir oorlewing in die Noorse wildernis
In die wit was 'n Noorse film uit 2012 wat losweg gebaseer is op werklike gebeure uit die Noorse veldtog van die Tweede Wêreldoorlog, toe die Geallieerdes probeer het dat die Duitsers Noorweë verswelg in hul vinnig verspreide militêre verowerings.
Die film is 'n prettige en boeiende dramatisering van hoe die bemanning van 'n Duitse Heinkel He 111-bomwerper en 'n Britse Blackburn Skua (wat die Duitse bomwerper neergeskiet en kort daarna neergestort het) einde April 1940 in die afgeleë Noorse wildernis oorleef het.
Daar is, soos verwag kan word, baie verskille tussen die film en die werklike gebeure, maar beide die ware verhaal en die gefiksionaliseerde verhaal is fassinerende verhale oor oorlewing tydens 'n onstuimige tyd.
Nadat Duitsland Pole binnegeval het en die Britte en Franse amptelik in oorlog was met die Derde Ryk, het daar baie min konflik tussen hierdie lande ontstaan. Almal het hul verdediging teenoor mekaar begin verskerp, en vlootgevegte het in die Baltiese en Noordsee begin uitbreek. Dit was meestal te danke aan die Duitse pogings om hul voorraad broodnodige Sweedse ystererts in te laat vloei om hul oorlogsmasjien te voed.
Baie van hierdie yster kom via Noorweë. Die noordelike hawe van Narvik was van besondere belang omdat die yster daarvandaan kon gestuur word wanneer die Oossee in die winter gevries en verraderlik was.
'N Britse Blackburn Skua
Namate Europa in oorlog neergedaal het, het Noorweë sy weermag, vloot en lugmag begin mobiliseer om te waak teen partye wat sy neutraliteit skend. Die Britte en Duitsers het al hoe meer gewaagd geword om dit net te doen om mekaar met vloot en vliegtuie te tref. Vroeg in 1940 was Hitler vasbeslote om Noorweë binne te val om sy strategiese belangrikheid vir die oorlogspoging teen die Geallieerdes te verseker.
Die hele Noorse veldtog duur van 9 April tot 10 Junie 1940 totdat die Duitse inval in Frankryk die grootste deel van die Geallieerde magte na die suide verskuif het en Noorweë gevange geneem is. Die Noorse regering het in Londen in ballingskap gegaan.
Ondanks al die gruwels van oorlog, het 'n mate van samewerking tussen vyande in die woestyn plaasgevind, al was dit net om te oorleef.
Die Heinkel -bomwerper wat deur luitenant Horst Schopis gevlieg is, is deur kaptein R.T. Partridge en sy radio -operateur R.S. Bostock in hul Skua. Schopis se stertskutter Hans Hauck was dood toe hy geraak het, maar Schopis, saam met Unteroffizier Josef Auchtor en Feldwebel Karl-Heinz Strunk, die oorblywende oorlewendes van sy bemanning, staar nou die enorme, koue onbekende in die gesig.
Hulle was egter nie alleen nie. Partridge en Bostock het op 'n bevrore meer beland, nie te ver weg nie, nadat hul enjin onklaar geraak het.
Die twee spanne was die naaste aan Grotli, Noorweë, maar omring deur berge en mere, en myle van enige pad af.
'N Duitse Heinkel He 111 bomwerper. Deur Bundesarchiv – CC BY-SA 3.0 de
Terwyl hy probeer om sy stotterende vliegtuig in 'n veilige landing te bring, sien hy 'n ou rendierjagter se kajuit nie te ver weg nie. Hulle het daar deur die sneeu gestap, maar die Duitse bemanning sou gou met pistole en messe gereed wees.
Deur vinnig te dink en die taalversperring in 'n mengsel van Duits en Engels te probeer afbreek, het Partridge die Duitsers oortuig dat hy en Bostock oorlewendes was van 'n neergestorte Vickers Wellington Bomber (en nie die as wat hul vliegtuig neergesit het nie).
Die filmaanpassing van hierdie gebeure loop vanaf hierdie punt redelik natuurlik. Dit beeld albei bemanningslede saam in die kajuit uit, die Britte sit verontwaardig as krygsgevangenes terwyl hulle hul kamermaats begin warmmaak en almal meer saamwerk gedurende 'n reeks baie stormagtige nagte terwyl die kos vinnig opraak.
Volgens Schopis ' -herinneringe het Partridge op die eerste dag wat hulle ontmoet het, voorgestel dat die Duitsers in die kajuit bly en dat die Britte elders skuiling soek. Die nag het die Britte die Grotli -hotel raakgeloop, wat vir die winter gesluit was, maar beskutting bied teen die harde weer.
Die Duitsers het die volgende oggend opgedaag en almal het saam ontbyt gedeel.
Partridge en Strunk het die dag vertrek om mense te soek en hopelik albei spanne te red om te sterf. Dit het geen nut om een ​​van die twee partye dood te vind as gevolg van die hongersnood toe die seisoene uiteindelik verander het nie
Hulle het vinnig 'n Noorse ski -patrollie gevind, naby genoeg aan die hotel, sodat Bostock die skoot kon hoor skiet wat volgens hom Feldwebel Strunk was wat sy kaptein vermoor het. Maar dit was Strunk wat dood gelê het, na bewering deur die ski -patrollie geskiet toe hy na sy pistool reik.
Schopis en Auchtor is deur die Noorwe in hegtenis geneem, na die Britte oorgegee en uiteindelik na 'n krygsgevangenekamp in Kanada gestuur waar hulle die res van die oorlog deurgebring het.
Onder die vermoede van hul samewerking met Duitsers het Partridge en Bostock daarin geslaag om die Noorweërs te oortuig dat hulle ten minste Engels was deur hulle uniforms en klere -etikette en 'n halwe kroonmuntstuk te wys. Deur 'n groot gelukskoot het die bevelvoerder van die ski -patrollie toevallig onderlinge kennisse met Partridge gehad.
Die twee Britse pamflette is vrygelaat en na Alesund, 'n stad aan die Noorse kus, baie kilometers ver en onder swaar Duitse aanval geloop. Die skip wat hulle en ander Britse soldate moes ontruim, het nooit aangekom nie, en hulle het 'n motor gesteel en na die noordooste na Andelsnes gery, waar hulle daarin kon slaag om terug te keer na Engeland.
Patridge 's Skua te sien in die Fleet Air Museum in Yeovilton, Somerset Engeland. Dit is van die bodem van die meer teruggevind, waarop Partridge destyds gevries het. Deur Alan Wilson – CC BY-SA 2.0
In Junie 1940, terwyl die Duitse slagskip Scharnhorst aangerand word, is Partridge neergeskiet en deur die Duitsers gevange geneem en die res van die oorlog as 'n krygsgevangene deurgebring. Bostock, wat weer met 'n Blackburn Skua vlieg, is in dieselfde geveg dood.
Baie jare later, in 1977, ontvang Schopis 'n oproep van Partridge, en die twee ontmoet mekaar as vriende in hul geboortestede München en Londen.
Patua's Skua is teruggevind en word uitgestal in die Fleet Air Museum in Yeovilton, Somerset, Engeland. Schopis se vernielde Heinkel wag nog steeds bo -op die eensame berge naby Grotli, Noorweë.
Deur Colin Fraser vir Oorlogsgeskiedenis aanlyn
Geskryf deur: Staff Writer | Laaste wysiging: 24/10/2017 | Inhoud en kopie www.MilitaryFactory.com | Die volgende teks is eksklusief vir hierdie webwerf.
Die Blackburn "Skua" (B-24) was 'n twee-sitplek, enkelmotorige duikbommenwerper / vegvliegtuigontwerp van Brittanje voor die Tweede Wêreldoorlog. Die vliegtuig is ontwerp deur G.E. Klein en eerste gevlieg in prototipe vorm op 9 Februarie 1937, het die reeks in November 1938 bekendgestel en tot 1941 geveg, waarna dit as 'n vooroplossing verouder is. Dit het tot in Maart 1945 in die tweede linie gespeel, en die oorlog in Europa eindig in Mei. 'N Totaal van 192 Skua -vliegtuie is vir die Fleet Air Arm (FAA) van die Britse koninklike vloot gebou vir diens in die oorlog (veral as sy eerste vliegtuigvliegtuig).
Die Skua is gebore uit spesifikasies van die lugbediening O.27/34 van 1934 en was van sy moderne tyd ontwerp (tweedekker met oop kajuit was nog steeds die relatiewe norm vir die FAA). Metaalverf is tydens die konstruksie daarvan gebruik, en 'n ingeslote kajuit en intrekbare onderstel was saam met die voormelde eenvlerkvlerke. Die enjin is konvensioneel op die neus gesit en ry met 'n drie-lomp skroefeenheid. Die sterteenheid bestaan ​​uit 'n enkele, afgeronde vertikale vin en laag gemonteerde stabiliseerders. Die bemanning van twee sit in tandem (rug-aan-rug) onder 'n ligte kappie.
Bewapeningsgewys is die vliegtuig voltooi met 'n battery vaste 7.7mm Browning-masjiengewere wat vorentoe geskiet is, en die agterste bestuurder bestuur 'n enkele 7.7mm Vickers K-masjiengeweer op 'n buigsame bevestiging. Op hierdie manier het die vliegtuig 'n kwaliteit wat meer gelyk is aan 'n swaar vegter as 'n hoëprestasie vegvliegtuig. Daar was ook 'n bepaling om 'n bom van 250lb of 500lb langs die middellyn van die romp te dra vir die duikbomrol (integrale lugremme het gehelp tydens die aksie). Elke vleuel kan ook toegerus wees met rakke vir tot 8 x bomme met 'n kleiner deursnee.
Na die suksesvolle toets- en evalueringsfase, is die vliegtuig laat in 1938 in diens geneem by die 800 Naval Air Squadron. Die tipe het toe sy weg gevind aan boord van die Britse Royal Navy -draers wat in 1939 op pad was, en toe die oorlog in September 1939 uitbreek, was die Skua byderhand in nuttige getalle en deur die FAA in diens geneem.
Ondanks hul klassifikasie as vegters, presteer Skuas swak in die toegewyde vegterrol omdat hulle ontwerp ondermagtig en swaar was, maar hulle het uitgeblink in die duikbom -rol waarvoor hulle ook ontwerp is. 'N Tekort aan moderne vegters deur die Britte het die tipe gedwing om meer gevegte in die toegewyde vegterrol te sien, ondanks die feit dat hulle deur Duitse tipes soos die Messerschmitt Bf 109 -reeks geklassifiseer is. Nietemin het Skuas die eer gekry dat hy die eerste Duitse vliegtuig van die Tweede Wêreldoorlog op 25 September 1939 neergeskiet het ('n Luftwaffe Dornier 18). Skuas is daarna in diens geneem vir die Noorweë -veldtog, waar hul duikbomvermoë goed gebruik is en verskeie vyandelike skepe geëis is (insluitend KMS Konigsberg gesink deur drie direkte treffers).
Behalwe hierdie aksie, werk die reeks op al die vroeë fronte waarby Britse vlootvliegtuie betrokke was: die Noordsee, die Atlantiese Oseaan en die Middellandse See. Hulle word meer en meer in die begeleidingsrol vir ander tipes bomwerpers ingedruk, en eers in 1941 word beter alternatiewe beskikbaar - naamlik die Fairey Fulmar en die Hawker Hurricane. As sodanig is die Skua tot aan die einde van die oorlog in 1945 na die sekondêre rolle van afrigter en teiken sleepboot gedelegeer.
'N Ware onbesonge held van die begin van die Britte in die Tweede Wêreldoorlog, maar nie minder nie as 27 Fleet Air Arm-eskaders was toegerus met Skua-vegters. Die Royal Air Force (RAF) het ook 'n kontingent bedryf as deel van die Anti-Aircraft Co-operation force.
Blackburn Skua -aanval op Haugesund, Noorweë - Geskiedenis
Hier is 'n paar foto's van die redding van 'n Blackburn Skua gisteraand in Orkdalsfjord
Dankie vir die plasing. Baie interessant dat een van die Skua -wrakke opgehef word. Watter vliegtuig individu ??
Reekse wat tot dusver hier aangehaal is, is L2899 of L2986
Na my wete is dit L2896. Onbevestigde bron het gesê dat dit vandag agter op die vlieëniersitplek gevind is. Ook letter A gevind op stertvin.
Diegene wat hier gegee word, gee nie veel op in inligting nie.
Del D Flt 2 AACU Eastchurch 6.6.39 D Flt 2 AACU na Gosport 4.9.39 D Flt 2 AACU Donibristle 13.4.40 FAA Gosport15.6.40 Getoets Lee SS na mod 13.7.40.
TOC 803 Sqn Worthy Down 2.39 - 8.39 West Freugh (806 Sqn?) 4.40 Aan SAL vir herstel 6.6.40 Donibristle 10.1.41 772 Sqn Machrihanish 1.43.
Verwysing: FAA Aircraft 1939-1945 (Air Brit)
So miskien is die vlieëniersitplek vroeër van L2896 na 'n ander lugversorging verander?
Ek het deurgaans deur die Air Brit -boek gesoek en ook "Fledgling Eagles".
Ek het gevind -
Lt.G.S. Russell met LA. H. Pickering het in Ofotfjord in die see neergestort. Russell het 'n vingerpunt verloor; beide vliegtuie wat gered is, was na bewering 'quotA8G' & serienommer L2918.
Maar op 14 Mei 1940, sonder brandstof, het luitenant T.E. Grys ​​met LA. A.G. Clayton -mag het by Andoya geland in 'quotA8S' reeksnommer L2918.
S/Lt P.N. Charlton met NA. F.Culliford het in Ofotfjord gesit, albei gered, maar ook dat hulle Tovik, Skanland (?)
Daar word gesê dat hul lugversorging 'serienummer L2916' was.
Ook op 14 Mei 1940 het luitenant W.P. Lucy saam met luitenant M.C.E. Hanson, DSC in & quotA8H & quot reeksnommer L2925 in die see gegaan by Tranoy Light Ofort Fjord, beide MIA.
Daar was baie meer wat verlore gegaan het, maar ek dink in ander dele van Noorweë, insluitend & quotA7L & quot; reeks L2931 van Lt (A) WCAChurch en SubLt (A) DG Willis is albei op 27 April 1940 dood toe hul lugversorging in vlamme uitgebars het en verloor het sy enjin duik in die see.
Ek hoop dat hierdie inligting help.
Nog 'n herdenking het amper ongemerk verbygegaan.
Tensy die geskiedenis van L2986 met L2896 verruil is - dit is nie die eerste keer dat dit gebeur het nie.
Net terug van Trondheim na die demontage en voorbereiding van die Skua vir die reis na Bodo.
Ons het die serienummer L2896 op die brandstoftank in die neus gevind, onder die kajuitvloer en op die vlieëniersitplek. Boonop op die gewone plek op die romp geverf, alhoewel die laaste syfer gedeeltelik ontbreek weens groot skade aan die stert. L289 is duidelik en maklik om te lees. Die laaste syfer, die '6', is beskadig en moeilik om te lees, maar dit lyk asof die '9' onderstebo gekantel is. Dit is in gedagte, en die feit dat ons dit op verskillende items geskryf het, is goed genoeg vir my. As ons volgende week begin om al die besonderhede en onderdele in Bodo te bewaar, het ons natuurlik 'n fyn oog vir die reeksnommer.
Dankie vir die opdatering, Bengt. Dit klink inderdaad asof dit L2896 is. Kan u die & quotA & quot op die stertvin bevestig?
Ja. 'N' A '. Op die vin geverf in 'n liggroen kleur met 'n swart buitelyn. Kan hierdie groen kleur 'Green Flight' binne die eskader beteken?
Hm, die groen kleur is inderdaad ongewoon! Ek is in die versoeking om 'n voorlopige profiel te maak, maar ek dink ook jy !!
Word die vlieënier nog steeds as Casson (?) Beskou, of wat sy naam ook al was? Indien wel, kan die groen kleur van die brief verband hou met die feit dat hy 'n groepleier is of so?
Ja, dit is korrek. Hy was die eskader CO. Hy en sy navigator, Lt. Fanshawe, is saam met Pow's geneem.
Goeie nuus oral, want die bemanning was POW.
Air Brit FAA Aircraft 1939-1945 het dit in Skua L2991. (?)
FTR Ark Royal in & quotA7A & quot, neergeskiet ná DB -aanval op SCHARNHORST in Trondheim, en neergestort het by Langvika, Stjornfjord, Fosen, Cat W, 13.6.40.
Ek glo dit was Skua 6A: L2995 wat by Stallvika in Stjrnfjord gesloop het. Waarnemende majoor Richard Thomas Partridge is uit die see gered, luitenant Robert Southey Bostock (KIA)
Met betrekking tot L2896:
Wat laat u besluit van L2896 na L2995, asseblief?
Is daar oorskot in die wrak gevind?
Bemannings van die Agt a/c wat verloor is -
Bostock - vermoor - L2995
Crawford - vermoor - L3028
Finch -Noyes - Gedood - L3000
Gallagher - vermoor - L3028
Patrys - POW - L2995
Tremeer - Ontbreek - L3047
Harris - vermoor - L2992
Name wat gekoppel is aan reeksnommers in FAA Aircraft 1939-1945 (Air Brit).
Jammer oor hierdie verwarring. Nee, ek het nie van plan verander nie. Dit was L2896 wat verlede Dinsdag uit die Orkdalsfjord gehaal is.
Ek weet nie of daar oorblyfsels gevind is in L2995 wat op dieselfde datum as L2896 in Stjrnfjord gesloop het nie
Baie dankie vir u antwoord.
Dit is nou duidelik dat
Casson en Fanshawe was in Skua L2896 en nie in Skua L2991 soos voorheen in die Air Brit -boek opgeteken nie.
Mag diegene wat nog steeds as 'vermis' aangeteken is, in vrede rus.
Dankie vir u goeie werk.
Hier is my persoonlike interpretasie van Skua L2896, gebaseer op foto's en inligting van Bengt.
Ek dink nogal 'n ongewone kleurskema in vergelyking met wat ons van amptelike dokumentasie en vorige kennis sou verwag. En die groen letter is hoogs onverwags.
Vliegtuie in die lug + geskiedenis van FAF
Die Blackburn B-24 Skua was 'n laevlerk, tweesitplek, enkel-radiale enjinvliegtuig wat deur die British Fleet Air Arm bestuur is, wat die funksies van 'n duikbomwerper en vegvliegtuig kombineer. Dit is in die middel van die dertigerjare ontwerp en het in die vroeë deel van die Tweede Wêreldoorlog diens gedoen. Dit het sy naam gekry van die seevoël.
Gebou volgens die spesifikasies van die lugdiens O.27/34, was dit 'n laagvlerk-eenvliegtuig van metaal (duraluminium), met 'n intrekbare onderstel en ingeslote kajuit. Dit was die Fleet Air Arm se eerste diensvliegtuig en was 'n radikale vertrek na 'n mag wat hoofsaaklik toegerus was met tweeklankmotors met oop kajuit, soos die Fairey Swordfish.
Die prestasie vir die vegterrol word in die gedrang gebring deur die grootmaat en gebrek aan krag van die vliegtuig, wat gelei het tot 'n relatief lae spoed, en die hedendaagse merke van Messerschmitt Bf 109 bereik 470 km/h op seevlak oor die Skua se 362 km/h.
Die bewapening van vier vaste, voorwaarts-vuur 7.7 mm Browning-masjiengewere in die vlerke en 'n enkele buigsame, agterwaarts-vuurde 7.7 mm Vickers K-masjiengeweer was destyds effektief.
Vir die duikbomrol is 'n bom van 110 kg of 230 kg op 'n spesiale swaaiende "trapeze" -kruk onder die romp gedra (ietwat soos dié van die Junkers Ju 87), wat die bom in staat gestel het om die skroefboog by die loslating skoon te maak. Vier 20 kg bomme of agt 10 kg Cooper bomme kon ook in rakke onder elke vlerk gedra word. Dit het groot lugremme / kleppe van die Zap-tipe gehad, wat gehelp het met duikbomme en op vliegtuigdraers ter see beland het.
Twee prototipes is in 1935 by Blackburn bestel en die eerste, reeksnommer K5178, vlieg eers op 9 Februarie 1937. Beide prototipes is aangedryf deur die Bristol Mercury XII radiale enjin, maar na proewe toe 'n produksieorder vir 190 vliegtuie geplaas is, moes hulle beskik oor Bristol Perseus XII -enjins.
Die eerste eenheid wat die Skua ontvang het, was 800 Naval Air Squadron aan die einde van 1938 by Worth Down. Teen November het die eskader HMS Ark Royal begin en in 1939 gevolg deur 801 en 803 eskaders. Met die aanvang van die Tweede Wêreldoorlog was Skuas spoedig in aksie en op 14 September stap drie van Ark Royal af om die SS Fanad-kop te hulp te gaan wat deur 'n U-boot aangeval is. Toe hulle aankom, word die Fanad-kop deur U-30 beskiet en al drie duik om die duikboot aan te val, wat vinnig na veiligheid geduik het. Twee van die Skuas is deur die ontploffings beskadig en moes sloot. U-30 keer terug na Duitsland met die bemanning van die twee verwoeste Skuas, wat die eerste vlootvliegtuie geword het wat krygsgevangenes in die konflik was.
Skuas word oorspronklik erken vir die eerste bevestigde dood deur Britse vliegtuie tydens die Tweede Wêreldoorlog, 'n Dornier Do 18 -vliegboot is op 26 September 1939 oor die Noordsee neergeskiet deur drie Skuas van die 803 Naval Air Squadron, wat van Ark Royal af gevlieg het. ('N Vroeëre oorwinning deur 'n Fairey Battle op 20 September 1939 oor Aken, is later deur Franse bronne bevestig). Op 10 April 1940 het 16 Skuas van 800 en 803 NAS onder leiding van luitenant -kommandant William Lucy, wat van RNAS Hatston in die Orkney -eilande gevlieg het, die Duitse kruiser Königsberg in die hawe van Bergen gesink tydens Operasie Weserübung, die Duitse inval in Noorweë.
Königsberg was die eerste groot oorlogskip wat ooit in 'n oorlog gesink is deur 'n lugaanval en die eerste groot oorlogskip wat ooit deur duikbomme gesink is. Lucy het later ook 'n vegas geword wat met die Skua vlieg. Hierdie twee Skua-eskaders het groot verliese gely tydens 'n poging om die Duitse slagskip Scharnhorst op 13 Junie 1940 van 15 vliegtuie tydens die aanval te bombardeer, agt is neergeskiet en die bemanning doodgemaak of gevange geneem. Onder laasgenoemde was beide eskaderbevelvoerders, kaptein RT Partridge (RM) en luitenantkommandant John Casson (RN).
Alhoewel dit redelik goed gevaar het teen as-bomwerpers oor Noorweë en in die Middellandse See, het die Skua groot verliese gely toe hulle met moderne vegters gekonfronteer word, veral die Bf 109 en hulle is in 1941 uit die voorste diens onttrek. Die meeste Skuas is vervang deur 'n ander tweesitplek , die Fairey Fulmar, wat die Skua se voorwaartse bewapening verdubbel het en 'n spoedvoordeel van 80 km/h gehad het.
'N Aantal vliegtuie is omskep in sleepbote na die onttrekking aan die diens in die voorste linies. Ander is as teikensleepbote van die fabriek voltooi en deur die RAF en Fleet Air Arm in hierdie rol gebruik (Fleet Requirements). Hulle is ook gebruik as gevorderde opleiers vir die Fleet Air Arm. Die laaste Skua wat in diens was, is in Maart 1945 van die hand gewys.
Die Blackburn Roc was 'n baie soortgelyke vliegtuig wat ontwikkel is as 'n rewolwer, met al sy wapens in 'n dorsale rewolwer. Die Roc sou na verwagting saam met die Skua vlieg. Rocs is aan Skua -eskaders geheg om die vlootankerplek by Scapa Flow vroeg in 1940 en kortliks van HMS Glorious en Ark Royal tydens die Noorse veldtog te beskerm. Skuas en Rocs het tydens Operasie Dynamo en Operasie Ariel, die ontruiming van die geallieerde magte uit Duinkerke en ander Franse hawens vegvliegtuie en bombardemente oor die Engelse Kanaal gevlieg.
Spanwydte: 14,08 m
Hoogte: 3,81 m
Vleueloppervlakte: 29,6 m2
Leeg gewig: 2.498 kg
Laai gewig: 3.740 kg
Motor: 1 × Bristol Perseus XII radiale enjin, 890 pk (664 kW)
Maksimum spoed: 362 km/h op 1 980 m
Kruisspoed: 300 km/h
Reikwydte: 700 km
Diensplafon: 6.160 m
Stygtempo: 8,0 m/s
Bewapening: 4 × 7,7 mm mg + 1 × 7,7 mm Lewis in kajuit agter
Bomme: 230 kg halfwapenrusting onder die romp, of 8x14 kg oefenbomme onder vlerke
Geen ongeskonde Skuas oorleef nie. In April 2007 is die enigste byna volledige Blackburn Skua in Orkdalsfjorden in Noorweë op 242 meter diepte ontdek. As gevolg van 'n motorongeluk, moes die Skua, gevlieg deur John Casson, leier van 803 -eskader, 'n noodwaterlanding in die fjord maak. Beide bemanningslede het oorleef en die volgende vyf jaar as krygsgevangenes deurgebring. Ondanks pogings om die vliegtuig so saggies moontlik na die oppervlak te bring, het die stert afgebreek. Die enjin het in die sloot losgemaak. Die romp, kajuit en vlerke is gered. Die Skua sal herstel word in die Noorse lugvaartmuseum in Bodø.
In 1974 is L2940 teruggevind uit die Breidalsvatnet -meer, naby Grotli in die Skjåk -munisipaliteit in Noorweë. Kaptein RT Partridge (RM) het 'n Heinkel He 111 afgeskiet en daarna op 27 April 1940 'n noodlanding op die ysbedekte meer gemaak. Oorlewendes van albei vliegtuie het onafhanklik na 'n berghuis gegaan waar hulle mekaar teëgekom het.
Hierdie voorval dien as basis vir die film Into the White.
04:23-7 dae gelede #1 2021-06-11T04: 23
Die Blackburn Skua is ontwerp om beide 'n duikbomwerper en 'n vegvliegtuig te wees. Deur vliegtuie aan te skaf wat meer as een taak kan doen, kan die Fleet Air Arm alles wat dit moontlik kan doen, uit sy skraal diensvermoë uitbrei. Hoe skraal dit was en watter geringe oorweging die FAA was, kan deur die begroting van die Ministerie van Lug vir 1935 geïllustreer word, die jaar toe Blackburn begin het met die ontwerp van die Skua. Dit het voorgestel dat negentien nuwe vliegtuie by die Fleet Air Arm gevoeg word, terwyl daar voorgestel word dat elf nuwe eskaders teen die einde van die jaar in die Royal Air Force gevorm word, as die eerste stap in 'n program om ongeveer veertig nuwe eskaders in die volgende drie jaar te vorm.
Die Skua was 'n baanbrekersmasjien vir die Fleet Air Arm toe sy prototipe in 1937 vlieg. Alhoewel tweedekker nog algemeen in die Royal Air Force was, het nuwe produksie aan die gang gemaak dat die eenvliegtuig binnekort sou oorheers. Met die Skua sou die Fleet Air Arm ook 'n eenvliegtuig hê, en een van die modernste soorte, 'n laagvlerk-enkelpaneel met 'n all-metal beklede velkonstruksie, met 'n intrekbare onderstel, ingeslote huisvesting vir sy bemanning van twee, en 'n multi-geweer battery in sy vlerke gemonteer.
Dat die Skua ontwerp was om 'n duikbommenwerper te wees, was net so baanbrekend soos sy konstruksie en opset. Die verkryging van 'n duikbommenwerper was 'n innovasie vir die Royal Navy. Admiraal Henderson, wat sy loopbaan onder leiding van vliegdekskepe gemaak het, begin met HMS Furious kort na die Groot Oorlog, het in die tegniek geglo. Die lugministerie het dit nie gedoen nie, maar onder die ingewikkelde reëling tussen die lugministerie en die admiraliteit kon laasgenoemde sy eie spesifikasies skryf. Teen die tyd dat die ontwikkeling van Skua aan die gang was, is admiraal Henderson aangestel as beheerder, wat verantwoordelik is vir die bepaling van vermoëns en ontwerpparameters van oorlogskepe vir die Royal Navy.
Die Skua was bedoel om vyandelike oorlogskepe te betrek, hetsy op die oop see ten behoewe van die vloot in aksie, of in verrassingsaanvalle op hawens. Dit was 'n ware duikbommenwerper. Die Skua kon veilig duik en veilig uittrek op baie lae hoogtes, as gevolg van lugremme onder sy vlerke, wat die vliegtuig nie in sy duik kon versnel nie. Die Skua kan 'n swaar bom op die middellyn dra en dit los terwyl hy duik deur middel van 'n 'trapezie' wat die bom van die propeller se skyf weggevee het. Die swaarste bom wat beskikbaar was vir die gebruik van die Skua, was die halfhonderd pond pantserbom. Ongeveer gelykstaande aan 'n elf duim dop, kan dit katastrofiese skade aan minder vaartuie aanrig, maar kan die lewens van die meeste kapitaalskepe min skade berokken.
Die byrol van die 'vlootvegter' wat vir die Skua in die vooruitsig gestel is, het nie onderskep en aanvallende patrollie ingesluit nie, rolle wat tydens die lewensduur deur die gebeure ingedruk sou word. Stryers wat deur draers gedra word, sou verhoed dat vyande se verkenningsvliegtuie die vloot ontdek of opspoor, en met die vloot in die geveg, moes vyandelike vliegtuie verhinder om hul skepe te help. Geen groot spoed of behendigheid was nodig om sulke take uit te voer nie, en Skuas het baie geleenthede gehad, in die noordelike waters en die Middellandse See, om vyandige verkenningsvliegtuie af te sien. Die Skua was in staat om suksesvol te wees teen vyandelike bomwerpers, hetsy ten bate van skepe of grondmagte. Wat die Skua nie kon doen nie, was om moderne landvegters op gelyke voet te betrek, te ontwerp en te groot en te swaar, en daarom te traag om dit te doen.
Blackburn se ontwerp is laat in 1938 vir diens aanvaar slegs nadat die swak stal- en draaiseienskappe van die prototipe voldoende reggestel is (deur die neus te verleng, die stertvliegtuig se span te vergroot en die vlerke te kantel). Die lugministerie het daardie somer 'n laaste poging aangewend om die produksie van die Skua te beëindig, omdat dit verouderd was as 'n vegvliegtuig (wat dit beslis was in vergelyking met opkomende enkelstoelvegters in die RAF). Die vlootraad het teengehou dat daar niks anders beskikbaar was om die vegter of die duikbomwerpers te vervul nie, en dat laasgenoemde die belangrikste gebruik van die Skua was.
Skuas het gedurende 1939 in Fleet Air Arm -eskaders begin stroom. 800 eskader, die 'senior' eskader van die FAA, het die eerste drie in Januarie ontvang. Dit is na die see geneem vir diensproewe saam met die Hawker Osprey -tweedekker aan boord van die HMS Ark Royal, en die kombinasie van die vloot se nuutste moderne vliegtuig met die vloot se nuutste en grootste vliegdekskip het groot aandag getrek, wat Blackburn aangewakker het deur 'n kragtige advertensieveldtog met die Skua, waarin die vliegtuig nogal die vinnige en kragtige moderne vegmasjien gelyk het.
Toe die oorlog met Nazi -Duitsland begin, het 800 Squadron en 803 Squadron, wat aan HMS Ark Royal was, elk nege Skuas, en 801 Squadron, toegewys aan HMS Furious, het 'n dosyn gehad. Ark Royal, Furious en HMS Courageous is na die Western Approaches gestuur, waar hul vliegtuie duikbote sou opspoor en met bomme reageer op verslae van duikbote wat gesien is. Twee Skuas van 803 vierkante meter, wat by 'n duikboot opduik, het hul aanval so laag gedruk dat die ontploffing van hul eie honderd pond bomme hulle uit die lug geslaan het (en sonder skade aan die U-boot, wat vliegtuigbemanning gered het). Ondanks 'n web van soekende vliegtuie en vernietigers in die nabye begeleiding, het Duitse duikbote hul weg na die draers gevind. Ark Royal het die torpedo's van 'n U-boot raakgesien en vermy, waarna begeleiers vernietigers gesink het. HMS Courageous is egter getref en gesink deur 'n U-boot se torpedo's.
HMS Ark Royal het laat in September saam met slagkruisers in die Noordsee gesorteer ten bate van 'n Royal Navy-duikboot in nood naby die Duitse kus. 800 vierkante meter Skuas het twee Duitse vlieënde bote afgejaag om die hoofskepe te sien en in die skadu te stel, en Skuas van 803 vierkante meter het met 'n derde gery. Die posisie van die mag is egter aangemeld. Toe die Duitse enjin met tweemotorige bomwerpers nader kom, was die vliegtuie van Ark Royal, Skuas ingesluit, in die hangers, sonder brandstof en van ammunisie, vir die veiligheid van die skip in geval van 'n treffer. Daar was amper een, 'n bom van 1000 kg naby die boog om eerlik as 'n treffer gerapporteer te word. Die Duitse bomwerpers het hul besigheid sonder hindernis of haas uitgevoer, maar sonder sukses, en die ondoeltreffendheid van die vuurvliegtuigvuur wat deur 'n groot groep vaartuie, insluitend hoofskepe, veral in die lig van duikbomaanvalle, veroorsaak het, het die Admiraliteit gelei tot die verantwoordelikheid van die kanonniers was om die verdediging teen lugaanvalle te laat vaar, en om te beveel dat vegters wat deur die vervoer gedra word, die kanonniers moet help deur bomwerpers te gebruik.
Aan die begin van Oktober het die Admiraliteit bevestig dat die Graf Spee van Nazi -Duitsland los was in die Suid -Atlantiese seevaarte. HMS Ark Royal is beveel om die huisvloot na die Suid-Atlantiese Oseaan te verlaat en daar by Force K (die gevegskrywer HMS Renown en verskeie vernietigers) by Freetown aan te sluit. Ark Royal bereik Freetown op 12 Oktober met 'n halfdosyn Skuas van 800 vierkante meter en drie skraal eskaders Swordfish.
Force K op see wat Graf Spee soek, kan vliegtuie met draers in diens neem net soos die vloot altyd gedink het dat dit hul toppunt was. Hulle sou die sig baie kilometers verder as die horison verleng. As die steengroef opgemerk word, sou hulle HMS Renown help om in die geveg te jaag deur Graf Spee in sig te hou en selfs te slaan om dit in 'n lang jaagtog te vertraag. Daar sou nie meer as 'n vlot-vliegtuig of twee wees deur lugverset, wat die Skuas maklik kon hanteer nie.