Otosklerose: oorsake, frekwensie, simptome, behandeling
Otosklerose is 'n stadig progressiewe siekte van die middel- en binneoor. Beenherstelprosesse beperk toenemend die oordrag van klank in die oor. Dit kom by gehoorverlies en in die ergste geval uiteindelik tot doofheid. Die enigste manier van behandeling is chirurgie. Hoe vroeër die otosklerose opgespoor en behandel word, hoe beter is die prognose. Lees alle belangrike inligting oor otosklerose hier.
Otosklerose is 'n siekte van die middel- en binneoor, waarin dele van die oor verhard en versmoor. Dit beïnvloed die klankoordrag van die middel na die binneoor. Die ossifikasie begin gewoonlik in die middeloor en kan in die verdere loop na die binneoor versprei. In latere stadiums veroorsaak ossifikasie verhoogde gehoorverlies. Selfs 'n humming en humming in die oor (tinnitus) kan voorkom. Die meeste otosklerose kom eers in die een oor en later in die tweede.
Klankgolwe wat die oor vang, vibreer die trommelvlies aan die einde van die eksterne oorkanaal. Dit kom neer op die ossikulêre ketting in die middeloor – drie klein, opeenvolgende gerangskikte bene, hamer, aambeeld en beugel: die klankoordrag van die hamer, wat in kontak is met die trommelvlies, oor die aambeeld tot die beuel, met die membraan van die ovaal Raam – die ingang van die binneoor – is verbind. Van daar bereik die akoestiese inligting dan die brein via die gehoorsenuwee.
In otosklerose word die beenmetabolisme in die area van die labirintekapsule (been in die area van die binneoor) versteur. In die reël vind die eerste veranderinge aan die ovaalvenster plaas. Daarvandaan versprei die ossifikasie na die beuel, wat in kontak is met die membraan in die ovale venster: Die beugel is altyd onbeweeglik, wat toenemend die klankoordrag belemmer en uiteindelik onmoontlik maak.
Ongeveer tien persent van die bevolking het 'n verandering in die benige strukture in die middel- en binneoor. Simptome van otosklerose toon egter slegs by ongeveer een persent van die bevolking. Vroue is ongeveer twee keer so geneig om aangetas te word as mans. Otosklerose is meer waarneembaar tussen 20 en 40 jaar. Veranderings in die oor kan egter so vroeg as kinderloos voortduur sonder simptome.
In otosklerose is daar 'n toenemende agteruitgang van die gehoor, gewoonlik net by een oor. By ongeveer 70 persent van diegene wat geraak word, ontwikkel otosklerose later in die tweede oor. By vroue kom die eerste simptome van otosklerose gereeld voor tydens swangerskap. Met toenemende ossifikasie word die mobiliteit van die ossikels toenemend beperk. Dit kan uiteindelik lei tot volledige gehoorverlies (doofheid).
Ongeveer 80 persent van die pasiënte met otosklerose ly ook aan gehoorgeluide soos humming of hum (tinnitus).
Aangesien die senuwees vir gehoorsens en balansgevoelens verenig en na die brein saamvloei, kan duiseligheid ook voorkom by otosklerose. Dit is egter selde die geval.
Individuele pasiënte meld ook dat hulle beter kan hoor as normaal in 'n lawaaierige omgewing (byvoorbeeld tydens 'n treinrit) (Paracusis Willisii).
Otosklerose: oorsake en risikofaktore
Die presiese korrelasies in die ontwikkeling van otosklerose is nog onbekend. Dokters vermoed dat verskillende faktore 'n rol speel. Moontlike oorsake sluit byvoorbeeld virusinfeksies (masels, pampoentjies of rubella) en outo-immuun prosesse in. In outo-immuun siektes veg die immuunstelsel sy eie weefsel. In sommige gevalle is otosklerose ook 'n gepaardgaande simptoom van die sogenaamde glasagtige beensiekte (osteogenesis imperfecta).
Otosklerose is algemeen in sommige gesinne. Dokters vermoed dus dat die siekte op 'n genetiese aanleg gebaseer kan wees. Tot dusver is vyf gene geïdentifiseer wat verander word by mense met otosklerose. Daar word na hulle verwys na otosklerose-gene (OTSC-gene) een tot vyf. As 'n ouer aan otosklerose ly, loop die kinders 'n groter risiko om op te doen.
By vroue kom die eerste tekens van otosklerose gereeld voor tydens swangerskap, meer selde tydens menopouse. 'N Toename in simptome word waargeneem by siek vroue wat die voorbehoedpil neem. Daar word dus aanvaar dat vroulike geslagshormone ook 'n rol speel in otosklerose. 'N Verhoogde konsentrasie vroulike geslagshormone kan die hervorming van die been versnel.
Otosklerose: ondersoeke en diagnose
Vir gehoorprobleme is 'n oor-, neus- en keelspesialis (ENT-spesialis) die regte kontakpersoon. In 'n aanvanklike gesprek teken hierdie persoon die mediese geskiedenis (anamnese) aan. U het die geleentheid om al die klagtes wat u opgemerk het presies te beskryf. Om die aard en ontwikkeling van die simptome verder te vergemaklik, vra die dokter ook vrae soos:
Het u die afgelope tyd aan 'n virus- of bakteriële infeksie gely?
Het u familielede met gereelde of permanente oorklagtes?
Het u al sulke klagtes in die verlede gehad?
Het u die afgelope tyd 'n ongeluk gehad?
Na die anamnese vind 'n fisiese ondersoek plaas. Eerstens kyk die dokter daarna met 'n pneumatiese vergrootglas in die oor (otoskopie). Hy kan enige veranderinge in die eksterne oorkanaal en die trommelvlies opspoor. As 'n ontsteking die oorsaak van die gehoorprobleme is, word dit aangedui deur 'n duidelike rooiheid van die oorkanaal en die oordrom. By mense met otosklerose is die oorkanaal en die oordrom egter onmerkbaar. Slegs in baie ernstige gevalle skitter 'n soort rooierige vlek deur die trommelvlies (Schwartze-teken).
Daarna word 'n gehoortoets uitgevoer, veral 'n stemvurktoets (stemvurktoets). Met sy hulp kan die dokter skat uit watter deel van die oor die gehoorverlies spruit. Vir hierdie doel word die stemvurk geslaan en op verskillende dele van die skedelbeen geplaas of voor die oor gehou. Die pasiënt word gevra om te sê wanneer hy nie meer die vibrasie hoor nie.
Met die verskillende toetsvariante kan die dokter uitvind of die gehoorverlies te wyte is aan 'n geleidende of sensoriese versteuring. In die geval van geleidende geraas, kan die klankgolwe in die buitenste of middeloor nie aangestuur word nie. By 'n geluksintuiglike afwyking begin die gehoorgestremdheid vanaf die binneoor, gehoorsenuwee of brein.
In 'n otosklerose, waar die ossifikasie uitsluitlik in die middeloor is, word die klankgeleiding versteur. Veranderings in die binneoor (kapsulêre otosklerose) versteur die gevoel van klank. Daar is ook gemengde vorme met otosklerotiese veranderinge in beide die middel- en binneoor.
As hierdie veranderinge slegs in een oor bestaan, kan dit bepaal word deur 'n vergelyking met die ander oor. As die veranderinge in albei ore bestaan, is hierdie eksamen nie sinvol nie en is verdere eksamens nodig.
Die dokter toets ook die mobiliteit van die trommelvlies (tympanometrie) en die stapedius-refleks. Die stapediusspier is die stapelspier: As die stapes onbeweeglik geraak het as gevolg van die otosklerose, val die refleks uit.
In die taaltoets (spraakoudiogram) word getoets of mense wat geraak word, al hoe harder gesproke woorde hoor.
Ten einde veranderinge in die bene direk op te spoor, word beeldtegnieke gebruik. Magnetiese resonansbeelding (MRI) en rekenaartomografie kan die omvang van otosklerose visualiseer. Boonop kan ontwrigtings of frakture (byvoorbeeld na 'n trauma) van die bene op die beelde uitgesluit word. 'N Röntgenondersoek kan in individuele gevalle nuttig wees.
Daar word ook slegs in sekere gevalle, byvoorbeeld, 'n timpaniese kogleêre scintigrafie (TCS) en 'n ondersoek na die gevoel van balans uitgevoer.
As die otosklerose nie behandel word nie, neem die ossifikasie geleidelik toe. Dokters praat van 'n progressiewe (progressiewe) kursus. Medies kan 'n agteruitgang nie stopgesit word nie. Inisiatiewe van kortisoonbevattende preparate kan oor 'n tydperk help om gehoorverlies te verminder. Op die lange duur kan hulle egter nie die gehoorverswakking voorkom nie. Die enigste langtermyn belowende behandelingsopsie vir otosklerose is chirurgie. Daar is twee verskillende metodes: stapedektomie en stapedotomie.
Otosklerose chirurgie: stapedektomie
Dokters praat van 'n 'ektomie' wanneer iets verwyder word. In stapedektomie word die stapels dienooreenkomstig verwyder – hetsy met behulp van chirurgiese instrumente of met 'n laser. Daarna word 'n kunsmatige vervanging (prostese) gebruik, 'n sogenaamde stapelplastiek. Dit is soos die beugel self wat aan die een kant aan die aambeeld gekoppel is en aan die ander kant met die membraan van die ovaalvenster. Die prostese vervul dus die funksie van die beuel, sodat die klankoordrag verseker word.
Otosklerose chirurgie: stapedotomie
Stapedotomie is die tweede moontlike chirurgiese prosedure in otosklerose. In die verlede is meestal stapedektomie gebruik. As gevolg van laer risiko's, word die stapedotomie vandag verkies. Stapedotomie verwyder nie die hele beentjie nie, maar slegs die langbeen. Die beurplaat, wat aan die binne-oormembraan vasgemaak is, bly op sy plek. In die plaat word 'n klein gaatjie geboor. Die prostese is nou aan die een kant aan die aambeeld vasgeheg, sowel as aan die stapedektomie en aan die oorkant aan die ander kant.
Die operasie word onder plaaslike verdowing gedoen. Die narkose word in die eksterne gehoorkanaal ingespuit. Die trommelvlies is aan die een kant losgemaak en maak die beuel so toeganklik. In die reël duur die operasie nie langer as 'n halfuur nie. Na die operasie word die trommelvlies teruggevou. Ten minste tot twee weke na die operasie moet 'n spesiale oorverband (oortamponade) gedra word. Die sukses van die operasie is egter sigbaar – indien nie tydens die operasie nie – op die laaste twee weke.
Behandeling van kapsulêre Otosklerose
As daar reeds 'n kapsulêre otosklerose (dws 'n ossifikasie in die binneoor) is, word die klankgeleiding, maar ook die gevoel van klank gewoonlik versteur. 'N Klank sensoriese versteuring kan nie met 'n stapedektomie of 'n stapedotomie uitgeskakel word nie, aangesien die oorsaak van die gehoorgestremdheid in die binneoor lê. As die gehoorverlies nie so ernstig is nie, kan u gehoorverbetering met 'n geskikte gehoorapparaat bewerkstellig. Dit stop egter nie die proses om ossifikasie te verhoog nie. Ondanks die gehoorstelsel kan die otosklerose dus aanhou verswak. In die meeste gevalle is chirurgie immers nodig. As 'n bilaterale, uitgesproke sensoriese doofheid in kapsule-otosklerose nie meer voldoende met gehoorapparate verbeter kan word nie, is kogleêre inplanting die beste keuse.
Otosklerose: siekteverloop en prognose
Die prognose van otosklerose hang af van of en op watter tydstip 'n behandeling plaasvind. Sonder behandeling kan ossifikasie in die oor lei tot ernstige doofheid of selfs doofheid. Hoe gouer chirurgie en opvolgbehandeling gedoen word by pasiënte met otosklerose, hoe beter is die kanse op volledige genesing. In meer as 90 persent van diegene wat geraak word, kan otosklerose deur chirurgie verbeter of uitgeskakel word.
Duiseligheid kan voorkom na die operasie. Hy verdwyn gewoonlik binne vyf dae. In sommige gevalle kan duiseligheid langer duur. Soms kan gehoor deur die operasies aangetas word.
U kan nie 'n otosklerose voorkom nie. Mense met familielede wat aan otosklerose ly, moet egter gereeld 'n oorspesialis raadpleeg vir die vroeë opsporing van tekens van otosklerose. Selfs in die geval van algemene gehoorprobleme of tinnitus, moet 'n oor-, neus- en keelarts onmiddellik geraadpleeg word. Laasgenoemde kan die ore vir veranderinge ondersoek en, indien nodig, 'n operasie op 'n vroeë stadium uitvoer. Dus is die risiko vir 'n hewige loop en moontlik permanente skade deur a otosclerose verlaag.
1 thought on "otosclerose"
Tilla Wentzel sê:
Julie 27, 2021 om 8:51 vm
Ek het geen Medies. Is 71 jaar Oud. Is gediagnoseer met Otoskkerose. Is daar nie n Instansie wat asb vir my die Stapedomie opsie kan borg by n Universiteit of Opleiding Instansie nie. Ek sal u terugvoer baie geluk waardeer aangesien ek reeds semi-doof is. Groete MS Wentzel. Id 5002180026081.