Deportasies van die ghetto van Warskou na Treblinka begin - GESKIEDENIS - Inligting
Deportasies van die ghetto van Warskou na Treblinka begin
Op 22 Julie 1942 begin die stelselmatige deportasie van Joodse mense uit die Warschau -getto, aangesien duisende daagliks bymekaargemaak word en na 'n nuutgeboude konsentrasiekamp/uitwissingskamp in Treblinka, in Pole, vervoer word.
Op 17 Julie het Heinrich Himmler, hoof van die Nazi -SS, betyds by Auschwitz, die konsentrasiekamp in die ooste van Pole, aangekom om te kyk hoe meer as 2 000 Nederlandse Jode kom en die gas van byna 500 van hulle, meestal bejaardes, siek en baie jonk. Die volgende dag bevorder Himmler die kampkommandant, Rudolph Hoess, tot SS -majoor en beveel dat die ghetto van Warskou (die Joodse wyk wat die Nazi's gebou het tydens die besetting van Pole, eers omring deur doringdraad en daarna deur baksteenmure), ontvolk moet word. - 'n 'totale reiniging', soos hy dit beskryf het - en die inwoners vervoer na 'n tweede uitwissingskamp wat by die treindorpie Treblinka, 100 kilometer noordoos van Warskou, gebou is.
LEES MEER: Holocaust -foto's onthul gruwels van Nazi -konsentrasiekampe
Binne die eerste sewe weke van Himmler se bevel is meer as 250 000 Jode per trein na Treblinka geneem en doodgegas, wat die grootste vernietigingsdaad was van enige bevolkingsgroep, Joods of nie-Joods, burgerlik of militêr, in die oorlog. By aankoms by "T. II, "soos hierdie tweede kamp by Treblinka genoem is, is gevangenes geskei, geskei en gestap na wat beskryf is as" badhuise ", maar was eintlik gaskamers. T. II se eerste kommandant was dr. Irmfried Eberl (32), die man wat aan die hoof was van die genadedoodprogram van 1940 en baie ervaring gehad het met die vergas van slagoffers, veral kinders. Hy het 'n paar honderd Oekraïense en ongeveer 1500 Joodse gevangenes gedwing om hom by te staan. Hulle het goue tande van slagoffers verwyder voordat hulle die lyke na massagrafte geneem het. Eberl is onthef van sy pligte weens 'ondoeltreffendheid'. Dit lyk asof hy en sy werkers die lyke nie vinnig genoeg kon verwyder nie, en daar was paniek in die spoorwaens van nuut aangekomde gevangenes.
Teen die einde van die oorlog sou tussen 700,000 en 900,000 by Treblinka I of II sterf. Hoess is deur die Neurenberg -tribunaal verhoor en ter dood veroordeel. Hy is in 1947 gehang.
Jode wat op die Umschlagplatz in die ghetto van Warskou in Augustus 1942 vir deportasie afgerond is
Toe die massa -deportasies van die Jode van Warskou na die Treblinka -doodskamp op 22 Julie 1942 begin, is die Joodse polisie -eenhede beveel om deel te neem aan die afronding van die Jode vir deportasie.
Die Joodse polisie was gelyktydig georganiseer met die oprigting van die getto self, en het bestaan ​​uit vrywilligers wat hoofsaaklik goed opgeleide en hoër klas jong mans was. Baie prokureurs, wat die middele vir oorlewing gesoek het, het by die bevelvoerende geledere van die Joodse polisie aangesluit. Die Joodse polisie is die eerste keer georganiseer om verkeer te bestuur, toesig te hou oor vullisverwydering, toesig te hou oor sanitasie in die geboue, misdaad te voorkom en orde in die getto te behou. Hulle word egter in 1941 aangekla van die verskaffing van werkers aan die Duitse owerhede vir dwangarbeid, en in die somer van 1942 is hulle verantwoordelik gehou vir die versameling van Jode tydens die massadeportasies van Warskou na Treblinka.
Gekonfronteer met 'n komplekse dilemma, is hulle immuniteit teen die deportasies beloof vir hulself en hul gesinne, en baie het geglo dat hulle Joodse lewens help red deur die bevele na te kom. Deur aan die opsommings deel te neem, sou hulle help om hul omvang te beperk deur te verhoed dat individue wat vrygestel is van deportasie gedeporteer word, ongeag die papiere in hul besit. Boonop het hulle gevoel dat as die Duitse eenhede self die deportasies sou uitvoer, hulle baie meer brutaal en genadeloos sou wees as die Joodse polisie. Die deelname van die Joodse polisie aan die opsommings het daartoe gelei dat hulle die mees gehate groep binne die Joodse gemeenskap van die ghetto was. Terwyl die samesmelting voortduur en die polisie besef dat hulle bloot 'n instrument in die hande van die Duitsers was, dat hul eie lot onseker was, het baie die geledere van die Joodse polisie verlaat, probeer om by die werkswinkels in die getto aan te sluit of weg te kruip. In reaksie hierop is sterk maatreëls getref teen die Joodse polisie, wat hulle gedwing het om aan die daaglikse kwota Jode te voldoen, of om hul familielede te neem om die kwota te vul. Op 21 September 1942 is Yom Kippur (die Versoendag), die laaste dag van die massadeportasies uit Warskou, die oorgrote meerderheid van die Joodse polisie en hul gesinne na Treblinka gedeporteer.
Deportasies van en na die Warschau -getto - ID -kaart/mondelinge geskiedenis
Gisha is grootgemaak deur Jiddissprekende, godsdienstige Joodse ouers in die stad Pultusk in Sentraal-Pole. Sy trou aan die einde van die 1890's en trek saam met haar man, Shmuel David Bursztyn, na die stad Warskou, waar Shmuel 'n bakkery in Zamenhofastraat in die stad se Joodse deel besit en bedryf. In 1920 verhuis die Bursztyns en hul agt kinders na 'n tweeslaapkamerwoonstel in Milastraat 47.
1933-39: Teen 1939 het ses van Gisha se kinders groot geword en die huis verlaat: haar oudste dogters het getroud en haar vier oudste seuns het na Amerika en Mexiko geëmigreer. Net haar jongste seun en dogter het nog tuis gebly. Haar man het sy besigheid laat vaar en werk by die Kagan Bakery. Duitsland val Pole binne op 1 September 1939. Nadat Warskou vier weke lank aangeval is, val Warskou op 28 September op die Duitsers.
1940-42: Toe die Warschau-getto in November 1940 deur die Duitsers opgerig is, beland die woonstel van die Bursztyn in die afgeslote getto. Shmuel werk voort by die Kagan Bakery, wat ook in die ghetto geleë was. In April 1942 is hy deur die Duitsers vermoor. Uit vrees vir die Duitse afrondings, besluit Gisha om in een van die ghetto se tydelike bunkers weg te kruip. Tydens 'n massiewe samevatting wat op 22 Julie 1942 begin is, is Gisha uit haar bunker gehaal, verskeie blokke na 'n bymekaarkomplek gestap en op 'n bakkar gestap.
Gisha is na die moordsentrum in Treblinka gedeporteer, waar sy in Julie 1942 vergas is. Sy was 65.
Een van ses kinders, Welwel, is gebore uit Joodse ouers wat in die oorwegend Joodse stad Kaluszyn, 35 myl oos van Warskou, woon. Sy ouers was godsdienstig, en hulle het tuis Jiddies gepraat. Welwel se pa was 'n boekhouer vir 'n groot grondeienaar. Nadat Welwel se pa dood is, het sy ma 'n koerantkiosk in Kaluszyn bestuur. Welwel trou toe hy in sy twintigerjare was en verhuis saam met sy vrou Henia na Warskou.
1933-39: Toe oorlog drie maande gelede uitbreek, het baie Jode Warskou verlaat in 'n massa-uittog na die ooste. Hulle was meestal jong en middeljarige mans wat bang was dat die Duitsers hulle as dwangarbeid sou deporteer. Welwel was ook bang, maar hy kon Henia en hul twee kinders, Miriam en Fiszel, nie verlaat nie. Nou het die Duitsers die stad binnegekom, en hulle neem Jode van die straat af vir arbeidsbendes. Welwel probeer soveel as moontlik binne bly.
1940-43: Die Joodse ghetto, in die hartjie van die Joodse wyk, is 'n paar weke gelede afgesluit. Die Rzondzinski -gesin se huis in Gesiastraat is in die ghetto, en so ook Welwel se kruidenierswinkel in Nowolipkistraat. Slegs klein hoeveelhede voedsel kan wettiglik in die ghetto ingebring word, so sy voorraad het gekrimp. Die meeste van sy kliënte koop die basiese items wat hulle toegelaat word op hul byna honger rantsoen van brood, aartappels en ersatzvet. Diegene wat die middele het, vul hul dieet aan met swartmarkgoedere.
Welwel en sy gesin het die oorlog nie oorleef nie. Daar word vermoed dat hulle in die somer van 1942 of vroeg in 1943 na die moordsentrum van Treblinka gedeporteer is.
Chil was een van ses kinders wat uit 'n Joodse gesin in die industriële stad Lodz gebore is. Sy ma is dood voor die Tweede Wêreldoorlog, en sy vader het die gesin laat opstaan. Chil se pa kon die gesin nie finansieel onderhou nie, daarom het Chil, as die oudste manlike kind, gaan werk om sy broers en susters te ondersteun.
1933-39: Op 1 September 1939 val die Duitsers Pole binne. Chil het met sy jonger suster uit Lodz gevlug na Pruszkow, 'n klein dorpie 10 kilometer suidwes van Warskou, waar daar minder beperkings op Jode was. Daar was 'n ghetto, maar dit is nie afgesper nie. Drie keer per week is hulle na 'n spoorwegkamp geneem en gedwing om te werk-hulle is gereeld geslaan. Toe die Nazi's die spoorwegbrigades ontbind, is Chil na die ghetto van Warskou gedeporteer.
1940-45: Na 'n paar maande in die ghetto van Warskou, is Chil eers na die Lublin-gebied oorgeplaas en daarna, in 1942, na die Treblinka-moordsentrum. Toe hy daar aankom, hoor hy hoe 'n wag roep: "Wie is 'n kapper?" Met niks om te verloor nie antwoord Chil: "Ek is." Hy het 'n skêr gekry en na die gaskamers gery. Skielik het 'n deur aan die een kant van die sel oopgegaan en gillende wagte het naakte vroue in die kamer gestoot en gedwing om te sit. Chil sny hul hare in vyf snitte, gooi die hare in 'n tas en verlaat die kamer voordat hulle vergas word.
In Augustus 1943 ontsnap Chil tydens 'n opstand uit Treblinka. Daarna het hy weggekruip totdat hy op 17 Januarie 1945 deur die Sowjet -leër bevry is.
Sylvia se Joods-gebore ouers het as jong volwassenes tot die Christendom bekeer, en Sylvia is grootgemaak in die Christelike tradisie. Mnr. Winawer was 'n suksesvolle advokaat en die gesin het in 'n woonstel in die middel van Warskou gewoon. Sylvia se ma het kuns versamel.
1933-39: Sylvia het 'n privaatskool bygewoon deur die Lutherse Kerk, en sy was lief vir haar skool en klasmaats. Toe sy 9 was, het haar ouers vir haar die wonderlikste "geskenk" gebring-'n nuwe suster! Twee jaar later het die lewe verander toe die Duitsers Pole binneval en Warskou in September 1939 bereik.
1940-44: In Oktober 1940 dwing die Duitsers die gesin van Sylvia om na die Warskou-getto te verhuis. In die getto het sy lesse in die derde graad leerplan gegee aan 'n weeskindmeisie met die naam Feiga, en sy het baie naby haar geword. Maar Feiga was so arm dat sy na 'n weeshuis in die ghetto geneem is. Sylvia was baie hartseer toe Feiga en al die kinders van die weeshuis, sowel as die direkteur van die weeshuis, dr Janusz Korczak, in 1942 uit die ghetto gedeporteer is.
Sylvia en haar ouers het uit die Warschau -getto ontsnap en die oorlog oorleef. Sylvia verneem later dat Feiga in 1942 by die Treblinka -moordsentrum vermoor is.
Deportasies na Treblinka
Deportasies na Treblinka kom hoofsaaklik uit die ghetto's van die distrikte Warskou en Radom in die algemene regering. Tussen einde Julie en September 1942 het die Duitsers ongeveer 265,000 Jode uit die ghetto van Warskou na Treblinka gedeporteer. Tussen Augustus en November 1942 het SS en polisie -owerhede ongeveer 346 000 Jode uit die Radom -distrik na Treblinka II gedeporteer. Van Oktober 1942 tot Februarie 1943 het die Duitsers meer as 110 000 Jode uit die Bialystok-distrik, 'n deel van die Duits-besette Pole, wat administratief verbonde was aan Duits-Oos-Pruise, na die Treblinka-moordsentrum gedeporteer. Treblinka het ook vervoer van minstens 33 300 Jode uit die distrik Lublin ontvang.
Duitse SS- en polisie-owerhede het Jode na Treblinka gedeporteer uit die Bulgaarse besette gebiede in Thracië en Masedonië. Hulle het ook ongeveer 8 000 Jode uit Theresienstadt in die Protektoraat Bohemen en Morawië gedeporteer. Ander klein groepies Jode van onbepaalde getalle is by Treblinka II vermoor. Die Duitsers gedeporteer hierdie groepe uit Duitsland, Oostenryk, Frankryk en Slowakye via verskillende lokasies in die algemene regering. Boonop is 'n onbepaalde aantal Roma (Sigeuners) en Pole by Treblinka II vermoor.
Deportasies na Treblinka duur voort tot die lente van 1943. Die prominentste onder die deportasies was die ongeveer 7 000 Jode wat uit die Warskou -getto vervoer is na die likwidasie ná die opstand in Warskou. 'N Paar geïsoleerde vervoer het ná Mei 1943 aangekom.
Vladka (Fagele) Peltel Meed beskryf die deportasie van haar ma en broer uit die ghetto van Warskou na Treblinka
Vladka behoort tot die Zukunft -jeugbeweging van die Bund (die Joodse Sosialistiese party). Sy was aktief in die ondergrondse ghetto van Warskou as lid van die Jewish Fighting Organization (ZOB). In Desember 1942 is sy uitgesmokkel na die Ariese, Poolse kant van Warskou om wapens te bekom en wegkruipplekke vir kinders en volwassenes te vind. Sy het 'n aktiewe koerier geword vir die Joodse ondergrondse en vir Jode in kampe, woude en ander ghetto's.
Toe dit die deportasie was en sy [Vladka se ma] saam met my broer gedeporteer is, wil ek, ek wil, van die Umschlagplatz [die byeenkomspunt] uithaal, en ek het gedink dat ek miskien een van die die polisiemanne in ons huis. Wat ek ook al het, ek het 'n horlosie of 'n paar ander gehad, en soms kon die polisiemanne mense van die Umschlagplatz uithaal. En ek het na hom gegaan, en niks werk nie, en uiteindelik het ek besluit ek sal saam met hulle gaan. Ek het vir hulle gesê dat ek saam sal wees wanneer hulle gedeporteer sal word, en ek is na die Umschlagplatz, maar ek kon op een of ander manier nie besluit nie en ek kon myself nie daarheen laat gaan nie, want ek het van die ondergrondse af geweet dat dit Uitvoer lei nie na ander plekke nie. As dit my jeug was of ek nie na haar toe gegaan het nie, en selfs vandag pla dit my. En sy het saam met my boetie gegaan, en ek het genoem dat hy van die Umschlagplatz af die briefie gestuur het, hulle is honger en hulle gaan, op daardie tydstip gee hulle voor die toegang tot die treine, brood en marmelade vir die mense om hulle te laat glo dat hulle na ander stede gaan hervestig word as die waarheid is dat hulle na Treblinka, na die gaskamers, geneem word.
Hierdie dag in die Joodse geskiedenis / 'n Vrou wat gewere en kinders uit die ghetto van Warschau ingesmokkel het, word gebore
Die hoofgebeurtenis, 'n massaprosesie genaamd "From Death to Life", word opgedra aan kinders wat na hul dood gestuur is. Optoggangers begin by die beroemde Umschlagplatz, waar slagoffers op treine klim na doodskampe en na die beroemde weeshuis van Janusz Korczak gaan. Elke deelnemer ontvang 'n gekleurde lint met die naam van 'n kind wat deur die Nazi's vermoor is. Sommige deelnemers kan die naam van 'n kind waarmee hulle vertroud is, persoonlik of deur middel van letterkunde op hul lint skryf.
Op dieselfde dag word 'n gedenkteken gehou vir Adam Czerniak & oacutew, die hoof van die Joodse raad in die Warschau -getto, wat op 23 Julie 1942 selfmoord gepleeg het toe hy die omvang van die uitwissings begryp. Alhoewel die Warschau -getto in 1942 opgeruim is en Jode na Treblinka oorgeplaas is, het dit bly staan ​​totdat dit in die lente van 1943 vernietig is.
Onder die gedenkgeleenthede is ook 'n uitstalling in die gesogte galery in die hartjie van Warskou, wat op Sondagmiddag sal open, en die tekeninge van 'n onbekende kunstenaar met die naam Rozenfeld (sy voornaam is onbekend) vertoon. Die tekeninge, wat die werklikheid van die geslote kwartaal beskryf, is bewaar in die argief van die Pools-Joodse historikus Emanuel Ringelblum. Die uitstalling word geborg deur Piotr uchowski.
Daardie aand vind 'n openbare konsert van Joodse musiek plaas in 'n straat wat voor die Holocaust 'n sentrale rol van die Joodse wyk was. Op die program is antieke werke, liedere van ons tyd saam met Sephardi -wysies.
Die gebeure van Sondag is die resultaat van 'n inisiatief van die Institute of Jewish History en die gesamentlike pogings van byna al die Pools-Joodse organisasies in Warskou. Die grootste koerant van die hoofstad, "Gazeta Wyborcza," vergesel die gebeure met 'n reeks artikels en foto's oor die Holocaust. Volgens die koerant het die direkteur van die Treblinka-museum, Irena Grzesiak-Olszewska, ongelukkig gesê dat skoolleerlinge minimale belangstelling in die uitwissingskamp toon en dat die owerhede nie die nodige maatreëls wil tref om paaie wat na die kamp lei, in stand te hou nie.
Jode laai op treine by die Umschlagplatz, Warskou. Wikipedia
Ervaar geskiedenis van Holocaust -bronne in konteks
Koerante soos die J & uumldisches Nachrichtenblatt of die Gazeta żydowska (die ekwivalent van die Nachrichtenblatt in Krak & oacutew, die 'hoofstad' van die Generalgouvernement) weerspieël die werklikheid van Nazi-gedomineerde en toenemend onseker Joodse lewe in die gebied van Duitse besetting. Opdragte, regulasies, beperkings en daaglikse vernederings het van hulle bladsye af gekom as deel van die algemene Nazi -beleid om die Joodse lewe op die gebied onder sy beheer te beheer (en uiteindelik te blus). Maar soos dit ook al lyk, was hierdie koerante baie minder as 'onwettige' publikasies wat in en buite die ghetto's in die Duits-besette Europa versprei is.
Die "ondergrondse pers" was byna nooit so groot soos die algemene rubriek impliseer nie. In plaas daarvan om uit gewone koerantblaaie te bestaan, is die baie publikasies wat in hierdie kategorie val, in werklikheid getik of gemimografeer, op grootmaat papier gedruk en met die hand aan vertroude kontakte oorgedra. Dit was moeilik om drukpapier in oorlogstyd te vind, veral vir Jode wat onwettige publikasies wou produseer, en verspreiding was 'n probleem, want druk is omvangryk en moeilik om ongemerk rond te beweeg. Tog het die publikasies wat onder hierdie moeilike omstandighede gepubliseer is, in tientalle getel en meer as 'n paar Jode in Europa bereik, direk of indirek. Alhoewel die drukoplaag van al hierdie koerante beperk was, word dit vanweë die primitiewe aard van die produksie met die hand aan ander betroubare lesers oorgedra, maar na raming bereik elke eksemplaar tientalle ywerige lesers. Dit was moeilik om te besluit wie om die nuusbulletin aan te bied: dit moes 'n betroubare persoon wees, want die verspreiding van onwettige pers en veral die verbod op Joodse pers en mdash was 'n oortreding wat swaar gestraf is, dikwels met die dood. Maar ten spyte hiervan is ondergrondse publikasies wyd versprei, en die meeste mense was bewus van hul bestaan.
Die Warskou -getto alleen spog met ongeveer vyftig ondergrondse perstitels. 1 Hierdie koerante verskil in hul sienings, fisiese en literêre kwaliteite en lesers: die vooroorlogse politieke lyne in die sand is selde in die pers gekruis, en elke koerant het die wêreldbeskouing van sy politieke kiesafdeling uitgespreek. Die koerante het ideologiese standpunte aangeneem, wat wissel van die verskillende handelsmerke van die hoofstroom en revisionistiese sionisme tot die uiterste linkse, insluitend kommunisme, en is in Jiddies, Pools en Hebreeus gepubliseer.
Ondanks die politieke verskille, en grootliks as gevolg van die ernstige beperkinge van ghettoisering, het die meeste publikasies in die ghetto van Warschau en die Joodse pers in die algemeen & mdashstuck tot 'n min of meer eenvormige organisasie van inhoud gekom. Hulle begin met 'n politieke verklaring, afhangende van die koerant se ideologiese oortuiging, wat betrekking het op die huidige politieke en Joodse situasie, gevolg deur die nuus van die voorkant (gewoonlik verkry deur te luister na BBC of ander geallieerde uitsendings op geheime radio's wat nie omgedraai is nie aan die Duitsers), die nuus uit die ghetto en die algemene situasie waarin die Jode geleef het.
Tussen einde Julie en einde September 1942 het die Duitsers 'n kwartmiljoen Jode uit die Warschau -getto gedeporteer na hul dood in Treblinka, 'n moordsentrum ongeveer 50 kilometer noordoos van die stad. Hierdie volksmoordontwikkeling was deel van Operasie Reinhard, die plan om alle Jode in die Algemene Regering te vermoor. Om 'n belediging vir die besering toe te voeg, het die 'groot aksie', soos die Duitsers eufemisties die operasie om die ghetto van Warskou te ontruim, geduur, van Tisha b'Av (23 Julie) tot Yom Kippur (21 September) van daardie jaar, twee Joodse vakansiedae, laasgenoemde waarskynlik die belangrikste datum in die Hebreeuse kalender.
Voor hierdie deportasies was die Jode in Warskou pynlik vertroud met die geskiedenis van besetting, ghettoisering, radikale antisemitisme, daaglikse vernedering, af en toe moord en mdash -indrukke en ervarings wat versterk is deur getuienisse van vlugtelinge uit ander dele van Pole wat op een of ander manier na die ghetto van Warskou gekom het, en gerugte en nuus oor stelselmatige moord op Jode in die Sowjetunie. Tog was hierdie eerste golf van massamoord wat Warskou -Jode teëgekom het, skokkend en skaars te glo dat baie gereed was om die verhaal te aanvaar dat 'n groot aantal Warskou -Jode 'hervestig' word om iewers in die 'ooste' te werk.
Op een van die laaste dae van die groot deportasie, op 20 September 1942, het die sosialistiese Bund -ondergrondse ghetto -koerant, Oyf der vakh (Op wag) publiseer 'n gedetailleerde verslag van 'Treblinki', die plek waarheen Warskou -Jode geneem is, en ontmasker die moord wat daar plaasgevind het. Die anonieme skrywer van die teks noem Treblinka per ongeluk 'Treblinki', waarskynlik omdat hulle nog nooit van die plek gehoor het nie. Vandag weet die meeste mense dit as gevolg van die berugte moordsentrum, maar in die somer van 1942 het min mense, selfs in Warskou, 'n rede gehad om ooit daarvan te hoor. Hierdie artikel was een van die eerste beskrywings van die proses van massamoord in Treblinka later daardie jaar, in November, soos gedokumenteer in Joodse reaksies op vervolging vol. 3, is die eerste ooggetuieverslae van Treblinka in die ghetto versamel deur die aktiviste van Oyneg Shabes, Emanuel Ringelblum se geheime argiefgenootskap.
Vir meer inligting oor die ondergrondse pers in die Warschau -getto, wat ook hierdie verskynsel in die algemeen beskryf, sien Israel Gutman, Die Jode van Warskou, 1939-1943: Ghetto, Underground, Revolt (Bloomington: Indiana University Press, 1989) en Barbara Engelking en Jacek Leociak, Die Warschau -getto: 'n gids vir die verlore stad (New Haven, CT: Yale University Press, 2009).
Die term wat hier gebruik word, is die eufemistiese Duitse "Aussiedlung", of "hervestiging". Van hier af word dit vertaal as 'deportasie'. Deportasies uit die Warschau -getto begin in Julie 1942 en duur tot September, toe hierdie artikel geskryf is. Deportasies hervat in Januarie 1943.
Net soos in die twee ander uitwissingskampe van Operasie Reinhard (Bełżec en Sobibor), het Treblinka 'n hulpwag-eenheid saamgestel uit voormalige Sowjet-krygsgevangenes van verskillende nasionaliteite, asook sogenaamde etniese Duitsers wat naby Trawniki in die Lublin-distrik opgelei is. Hierdie Trawniki -manne het 'n klein Duitse kamppersoneel aangevul wat slegs 35 SS -manne en polisie getel het. Sien Peter Black, "Voetsoldate van die finale oplossing: die Trawniki -oefenkamp en operasie Reinhard," Holocaust- en volksmoordstudies 25/1 (2011), 1-99.
In 1942 was die spesifieke Nazi -metode van massamoord in Treblinka nie algemeen bekend nie, of heeltemal bevestig. Trouens, die Treblinka -gaskamers het staatgemaak op die gebruik van koolstofmonoksied. Vir die geskiedenis van die moordsentrums van Operasie Reinhard, sien Yitzhak Arad, Belzec, Sobibor, Treblinka: Die operasie Reinhard -doodskampe (Bloomington: Indiana University Press, 1999).
Die Umschlagplatz, die versamel- en deportasiepunt in Warskou.
Benewens Treblinka en Bełżec, was die derde kamp van Operasie Reinhard Sobib & oacuter naby die grens van die Generalgouvernement tot die Reichskommissariat Oekraïne.
Soos in die toespraak in die vorige paragraaf, oor die Jode wat vir werk in Smolensk of Kiev geneem is, was dit ook duidelik 'n leuen. In 1940 het die Nazi's Madagaskar kortliks beskou as 'n plek waarheen hulle Europese Jode sou kon deporteer, maar hierdie 'plan' het nêrens heen gegaan nie. Dit is moontlik dat die SS -offisier ou nuus hersirkuleer, aangesien die 'Madagaskar -plan' iets was waarvan sommige van die Jode voorheen sou gehoor het, en daarom sou hierdie leuen 'n valse gevoel van hoop bied.
Reeds tydens die deportasies uit die ghetto van Warskou, sowel as tydens soortgelyke ontwikkelings elders, het baie Jode die Joodse ghetto -polisie as verraaiers beskou, aangesien hulle die Jode in die ghetto bymekaargemaak het en gehelp het om die "kwotas" van Jode aan die Duitsers te lewer. Hierdie opvatting het ná die oorlog onder die oorlewendes van die Holocaust voortgeduur. Vir 'n kontemporêre verslag wat deur anonieme lede van die Kovno -ghetto -polisie geskryf is, sien Samuel Schalkowsky, trans., Die Clandestine History van die Kovno Jewish Ghetto Police (Bloomington: Indiana University Press, 2014). Vir 'n breër onderwerp van Joodse samewerking, sien Laura Jokusch en Gabriel Finder, red., Joodse eerhowe: wraak, vergelding en versoening in Europa en Israel na die Holocaust (Detroit: Wayne State University Press, 2015).
Warskou se Jode word in Treblinki vermoor
In die eerste weke van die "deportasie -aksie" was 1 Warskou vol groete [kaarte] van die Warskou -Jode wat weggestuur is. Die groete kom van Bialystok, Brisk, 2 Kosov [Kos & oacutew Lacki], Malkin [Malkinia], Pinsk, Smolensk.
Dit was alles 'n leuen! Alle treine met Warskou -Jode het na Treblinki gegaan, waar die Jode op 'n vreeslike manier vermoor is.
Die briewe en groete kom van mense wat uit die treinwaens of uit die kamp self kon ontsnap. Dit is ook moontlik dat 'n paar Warskou -Jode uit die eerste vervoer aan die begin van die aksie doelbewus na Brisk of Pinsk gestuur is, sodat hul groete sou mislei, mislei en aanleiding sou gee tot valse illusies onder die Joodse bevolking in Warskou.
Wat was die werklike lot van die Jode wat gedeporteer is?
Dit vind ons uit wat die Pole ons vertel en uit die verhale van Jode wat daarin kon slaag om uit die treinwaens of uit die kamp in Treblinki te ontsnap.
Treblinki is die eerste treinstasie op die treinspoor Malkin-Siedlets [Siedlce]. Die kamp in Treblinki beslaan ongeveer 'n half vierkante kilometer. Die kamp is omring met drie rye doringdraadheining. Die binneste en buitenste heinings het 'n hoogte van anderhalf meter, terwyl die middelheining drie meter hoog is. Dit is baie sterk bedraad en verweef met bosse. 'N Tak van die treinlyn is verby die eerste, buitenste heining gebring. 'N Moderne asfalt -oprit is daar gebou, asook groot pakhuise, 'n paar honderd meter lank. Nadat die lewendes en dooies vinnig uit die treinwaens gelaai is, word die Jode na die binnekant van die kamp gelei. Hulle moet al hul bagasie naby die treinwaens laat lê.
Binne, in die kamp, ​​is twee lang kaserne gebou, ongeveer dertig meter lank. Die barak vir die mans is aan die regterkant, die barak vir vroue aan die linkerkant. Benewens Oekraïners of Lette uit die konvooi, help 3 'n groep van ongeveer 60 Jode met die aflaai van die trein. Dit is nie gedeporteerdes nie, dit is jongmense van Stotshek naby Vengrov [Stoczek naby Węgr & oacutew], wat as helpers vir die kamppersoneel geneem is. Hulle is gewapen met stokke. Hulle jaag, druk en slaan. Waar die SS -manne een hou gee, gee hulle [die Jode] altyd verskeie. Hulle lyk goed, hulle word goed gevoed. Afgesien daarvan verslind hulle hulself aan die kos wat by die gedeporteerdes geneem word.
Selfs so vroeg as die afgevaardigdes uit die trein klim, val daar skote op diegene wat agter raak, of word daar eenvoudig sonder rede geskiet. Die lyke wat uit die treinwaens gelaai word, en diegene wat pas geval het, word op die plek tussen die eerste en tweede heinings begrawe. In groepe van twee neem Jode uit vroeëre vervoer die lyke aan die hande en bene en gooi dit in 'n graf wat vroeër voorberei is. Tog keer die Joodse grafgrawers, wat vrywillig aangemeld het vir sulke werk, nooit terug na die kamp nie. Nadat hulle hul werk voltooi het, word hulle ter plaatse geskiet.
Een van die grafgrawers het op die volgende manier ontsnap: in die middel van die werk, in plaas van om op die oprit te gaan vir ekstra lyke, kruip hy deur die drade van die heining en kruip weg in die naburige bosse. Hy het 'n boer raakgeloop wat hom, vir die prys van 'n paar stewels, die pad na die dorp gewys het. 'N Tweede grafgrawer skuil langs die oprit tussen die bagasie wat die gedeporteerdes moes verlaat. Snags het hy daarin geslaag om onder die treinwa weg te kruip en op hierdie manier het hy uit die kamp gekom na vryheid.
Die bagasie van die gedeporteerdes word naby die oprit gelê. Dit beslaan 'n oppervlakte van 'n paar honderd meter lank en tot een en 'n half meter hoog. Die breedte van hierdie gebied groei steeds. Die kamppersoneel het nog nie tyd gehad om die dinge te sorteer nie. Werkers word uit die kamp gehaal om die goed uit te lê. Na afloop van die werk keer hulle terug na die kamp. Baie van hulle probeer ontsnap. Hulle skuil tussen die dinge, en nadat die vervoer aangekom het, probeer hulle deur die eerste doringdraadheining kruip, en dit is nie te moeilik nie.
Wat vind plaas in die kamp self?
Die nuwelinge ontmoet altyd mense uit vroeëre vervoer, wat op die grond of in die kaserne sit. Verskriklike uitroepe word gehoor, gille, hulpkrete. Mense word voortdurend geskiet. Oekraïners met masjiengewere sit op die dakke van albei kaserne, en hulle skiet voortdurend skote om vrees by die paar Jode wat naby die doringdraad kom, in te boesem. Konstante geraas word gehoor van 'n kragtige masjien wat die aarde opgrawe. Hierdie graafmasjien is geleë in die linker, agterste hoek van die kamp, ​​naby die barak wat die 'storte' genoem word. Daar is nie baie Oekraïners in die kamp nie. Die hele kamppersoneel, saam met die SS -manne, bestaan ​​uit 100 persone. Uit elke groep wat opdaag, word onmiddellik vrywilligers gekies wat vir water moet gaan. Tog keer niks hiervan ooit terug na die kamp nie. Na hul vertrek word 'n swaar ronde vuur van masjiengewere gehoor. Dan gaan 'n tweede party om die dooies te begrawe.
Die nuut aangekomde vroue en kinders word in groepe van 200 persone gereël om in die 'storte' te gaan. Hulle word uitgetrek totdat hulle heeltemal naak is, hul goed bly staan, en hulle word self na die klein kaserne gelei wat die 'storte' genoem word en naby die graafmasjien geleë is. Niemand keer terug uit die storte nie, en daar kom voortdurend nuwe partytjies in. Hierdie 'badhuis' is eintlik 'n moordhuis. Die vloer in die kaserne grot saam met die mense wat in 'n masjien val. Volgens sekere persone wat ontsnap het, word die mense in die kaserne vergas volgens ander mense wat deur elektriese stroom doodgemaak word. 4 Die graafmasjien grawe die hele tyd. Skote word eindeloos gehoor uit die toring wat oor die "storte" geleë is. Hulle sê dat op hierdie manier diegene in die kaserne wat nog op hul voete is na die vergassing geskiet word. Die "stort" neem elke 15 minute 200 mense in. Dit kan dus in die loop van vier en twintig uur tot 20 000 mense doodmaak. Hierin lê die verklaring vir die konstante aankoms van mense in die kamp, ​​waarvandaan daar geen terugkeer is nie, behalwe vir 'n paar honderd wat in die loop van hierdie tyd kon ontsnap.
Vir 'n sekere tydperk het daagliks tot twee treine uit Warschau aangekom, met 12 000 mense in elk. Toe slegs een trein uit Warskou kom, was 'n tweede trein uit ander stede.
Op 20 Augustus (ongeveer) het vier treine in die kamp aangekom: van Warschau, Kelts [Kielce], Skarzhisk [Skarżysko-Kamienna] en een van Polesye [Polesie]. Op sekere dae het daar ook treine uit Duitsland en uit Tsjeggo -Slowakye aangekom.
Bedags word die vroue en kinders gedurende die nag in die kamp gelikwideer en die mans.
Onder diegene wat ontsnap het, was mense wat sewe dae in die kamp was. Hulle sou altyd aansluit by die nuut aangekomde vervoer. Een vrou wat 'n broek gedra het, het vir 9 dae in die mansgroep weggekruip. Dit is moeilik en riskant om uit die kamp self te ontsnap, maar daar is mense wat dit probeer doen, ondanks die feit dat die kampterrein snags helder verlig is. Die kleinste beweging veroorsaak 'n reeks masjiengeweerskote. Een van diegene wat ontsnap het, was op die punt om in die "storte" te gaan; hy was kaal, en besmeer homself met modder en het as gevolg daarvan ongesiens deur die wag deur die doringdraad gekruip. Een van diegene wat ontsnap het, vertel van 'n Jood wat skielik 'n Oekraïner aangeval en sy geweer van hom weggeruk het. Hy het die Oekraïner die geweer teruggegee vir die prys sodat hy kon ontsnap. Die Oekraïner het hom in 'n treinwa weggesteek en hom op hierdie manier uit die kamp gehaal.
Die Jode van Stotshek, lede van die kamphulp, gaan rond tussen die Jode in die kamp en eis dat geld en waardevolle items ingegee moet word. Die Oekraïners het sakke vol goud, diamante, horlosies. Baie mense wil nie hul eiendom aan die moordenaars oorgee nie, en hulle skeur die geld, begrawe die waardevolle besittings. Daar word baie handel dryf in die kamp met drank wat uit menslike urine vervaardig is en met sakkarien versoet is (1 klein pakkie sakkarien kos 100 złoty).
Waarom vind daar nooit 'n massa -ontsnapping plaas nie?
Gerugte doen die ronde in die kamp dat die kamp omring is met 'n baie swaar wag, dat die drade hoogs geëlektrifiseer is. Die mense is afgebreek van hul vreeslike ervarings op die Umschlag, 5 tydens die reis, en in die kamp. Die algemene depressie raak selfs meer aktiewe persoonlikhede. 'N Sekere slagter het sy mes by hom gehad, en hy wou' iets 'doen, maar die omliggende Jode het hom teëgehou.
Die jonger, sterker en meer aktiewe mans word onmiddellik by aankoms geneem, want dit is meestal diegene wat vrywillig rapporteer dat hulle water gebring het of die dooies begrawe het. Nie een van hulle keer terug na die kamp nie. Hulle word almal geskiet.
As die wind in die rigting van Malkin waai, kan die duidelike reuk van die dooies wat uit Treblinki kom, by die treinstasie van Malkin gevoel word. Die Joodse bevolking in die klein omliggende dorpe ken die lot van die Jode in Treblinki goed. Om hierdie rede het hulle [die omliggende Jode] nie toegelaat dat hulle in die treinwaens gelaai word nie. Baie van hulle is ter plaatse geskiet. Diegene wat kon wegkruip, het ontsnap. Dit is wat in Vengrov en in ander dorpe gebeur het.
Daar bestaan ​​drie kampe [soos Treblinka]: een naby Pinsk vir die oostelike provinsies, een in die Lublin -streek, in Belzets [Bełżec], en die derde, die grootste, in Treblinki naby Malkin. 6
Vir elke aankomende vervoer hou 'n S.S. -man 'n toespraak waarin hy verseker dat almal na Smolensk of Kiev sal gaan werk.
In die nag van die 19de tot die 20ste Augustus, tydens die bombardement van Warskou, is die Treblinki -kamp vir die eerste keer verduister. 'N SS -man het 'n toespraak vir die Jode gehou en gesê dat daar 'n ooreenkoms tussen die Duitse regering en Roosevelt bereik is oor die stuur van die Europese Jode na Madagaskar. 7 Die eerste vervoer vertrek reeds môre vanaf Treblinki. Hierdie aankondiging het groot vreugde onder die Jode gebring. Die sterfmasjiene het weer begin met hul "normale" werk sodra die alarm afgeskakel is.
Die Hitleriete streef daarna om die Jode te mislei tot op die laaste oomblik, selfs op die terrein van die kamp self. Nie net deur toesprake nie, maar selfs die tekens en die 'lewenswyse' daar skep die indruk dat Treblinki 'n stap is na iets anders, na 'n verdere reis of om te werk, en in elk geval, na 'n verdere lewe. Die SS vrees 'n poging tot verset of opstand, en daarom is die misleiding van Jode so 'n groot rol in hul [deportasie] optrede.
Daar was stemme in die Joodse samelewing wat die bevolking in die eerste dae van die [deportasie] -aksie gewaarsku het wat die aksie beteken.
Elke Jood moet vandag weet wat die lot is van diegene wat gedeporteer is.
Die klein groepie wat in Warskou bly, wag op dieselfde lot.
Die gevolgtrekking is dus: moenie toelaat dat jy mislei word nie! Gaan wegkruip! Moenie toelaat dat u mislei word deur registrasies, keuses, nommers en inspeksies nie!
Jode, help mekaar, pas die kinders op! Help die "ondergrondse"! Die skandelike verraaiers en medepligtiges en die Joodse polisie moet geboikot word! 8 Moet hulle nie glo nie. Pasop vir hulle. Weerstaan ​​hulle!
Ons is almal soldate op 'n verskriklike front!
Ons moet volhard sodat ons kan eis dat ons gemartelde broers en susters, kinders en bejaardes verantwoord word vir diegene wat deur die hande van moordenaars op die slagveld van vryheid en menslikheid vermoor is!
Na die inval van Pole in 1939 is die meeste van die 3,5 miljoen Poolse Jode bymekaargemaak en beperk tot pas gestigte ghetto's deur Nazi -Duitsland. Die stelsel was bedoel om die Jode van die buitewêreld te isoleer om hul uitbuiting en mishandeling te vergemaklik.  Die voedselvoorraad was onvoldoende, die lewensomstandighede was beknop en onhigiënies, en die Jode kon nie geld verdien nie. Ondervoeding en 'n gebrek aan medisyne het gelei tot stygende sterftesyfers.  In 1941 het die aanvanklike oorwinnings van die Wehrmacht [c] oor die Sowjetunie planne geïnspireer vir die Duitse kolonisering van die besette Pole, insluitend alle gebiede binne die nuwe distrik van die algemene regering. By die Wannsee -konferensie wat op 20 Januarie 1942 naby Berlyn gehou is, is nuwe planne uiteengesit vir die volksmoord op die Jode, bekend as die 'Finale Oplossing' vir die Joodse Vraag.  Die uitroeiingsprogram was met die kodenaam Operasie Reinhard. [d] en was apart van die Einsatzgruppen massamoordoperasies in Oos -Europa, waarin 'n halfmiljoen Jode reeds vermoor is. 
Treblinka was een van drie geheime uitwissingskampe wat vir Operasie Reinhard opgerig is, die ander twee was Bełżec en Sobibór.   Al drie was toegerus met gaskamers wat as stortkamers vermom is, vir die dood van hele mense vervoer. Die metode van moord is ingestel na 'n loodsprojek van mobiele uitwissing wat in Soldau en in die vernietigingskamp Chełmno uitgevoer is, wat in 1941 begin werk het en gaswaens gebruik het. Chełmno (Duits: Kulmhof) was 'n toetsgrond vir die vestiging van vinniger metodes om liggame dood te maak en te verbrand.  Dit was nie 'n deel van Reinhard nie, wat gekenmerk is deur die bou van stilstaande geriewe vir massamoord. Treblinka was die derde uitwissingskamp van Operasie Reinhard wat gebou is, na Bełżec en Sobibór, en bevat lesse uit die konstruksie daarvan.  Langs die Reinhard-kampe is massamoordfasiliteite met behulp van Zyklon B in die Majdanek-konsentrasiekamp in Maart 1942,  en in Auschwitz II-Birkenau tussen Maart en Junie ontwikkel. 
Nazi beplan om Poolse Jode van regoor die Algemene Regering tydens die dood te vermoor Aksie Reinhard is onder toesig in die besette Pole deur Odilo Globocnik, 'n adjunk van Heinrich Himmler, hoof van die SS, in Berlyn.   Die Operation Reinhard -kampe het direk aan Himmler gerapporteer.  Die personeel van Operasie Reinhard, waarvan die meeste by die Action T4 onwillekeurige genadedoodprogram betrokke was,  gebruik T4 as 'n raamwerk vir die bou van nuwe fasiliteite.  Die meeste Jode wat in die Reinhard -kampe doodgemaak is, kom uit ghetto's. 
Die twee parallelle kampe van Treblinka is 80 kilometer noordoos van Warskou gebou.   Voor die Tweede Wêreldoorlog was dit die plek van 'n gruisbou -onderneming vir die vervaardiging van beton, verbind met die meeste groot stede in Sentraal -Pole deur die spoorwegaansluiting Małkinia - Sokołów Podlaski en die dorpie Treblinka. Die myn was in besit en bedryf van die Poolse nyweraar Marian Łopuszyński, wat die nuwe spoorlyn van 6 kilometer by die bestaande spoorlyn gevoeg het.  Toe die Duitse SS Treblinka I oorgeneem het, was die steengroef reeds toegerus met swaar masjinerie wat gereed was om te gebruik.  Treblinka was goed verbind, maar geïsoleer genoeg, [e]  halfpad tussen sommige van die grootste Joodse ghetto's in Europa wat deur Nazi-besette was, waaronder die getto in Warskou en die getto in Białystok, die hoofstad van die nuutgestigte Bialystok Distrik. Die Warskou Ghetto het 500 000 Joodse gevangenes gehad,  en die Białystok Ghetto het ongeveer 60 000 gehad. 
Treblinka is verdeel in twee afsonderlike kampe wat 2 kilometer van mekaar af was. Twee ingenieursfirmas, die Schönbronn Company van Leipzig en die tak van Schmidt – Münstermann in Warskou, het toesig gehou oor die bou van albei kampe.  Tussen 1942 en 1943 is die uitroeiingsentrum verder herontwikkel met 'n rupsgraafmachine. Nuwe gaskamers van baksteen- en sementmortel is pas opgerig, en massa -verassingspale is ook ingebring.  Die omtrek is vergroot om 'n buffersone te bied, wat dit onmoontlik maak om die kamp van buite te benader. Die aantal treine veroorsaak paniek onder die inwoners van nabygeleë nedersettings.  Hulle sou waarskynlik doodgemaak gewees het as hulle naby die treinspore gevang is. 
Op 1 September 1941 geopen as 'n dwangarbeidskamp (Arbeitslager),  Treblinka het ek 'n vervang ad hoc maatskappy gestig in Junie 1941 deur Sturmbannführer Ernst Gramss. Aan die einde van 1941 is 'n nuwe kaserne en doringdraad omheining van 2 meter (6 ft 7 in) opgerig.  Om die werksmag vir Treblinka I te bekom, is burgerlikes na die kamp gestuur in hul massas vir werklike of verbeelde oortredings en deur harde werk deur die Gestapo -kantoor in Sokołów, onder leiding van Gramss.  Die gemiddelde lengte van 'n vonnis was ses maande, maar baie gevangenes se vonnisse is onbepaald verleng. Twintigduisend mense het deur Treblinka I gegaan tydens sy driejarige bestaan. Ongeveer die helfte van hulle is daar dood aan uitputting, honger en siektes.  Diegene wat oorleef het, is vrygelaat nadat hulle hul vonnis uitgedien het, dit was oor die algemeen Pole van nabygeleë dorpe. 
Op 'n gegewe tydstip het Treblinka I 'n arbeidsmag van 1 000–2 000 gevangenes,  waarvan die meeste 12 tot 14 uur skofte in die groot steengroef gewerk het en later ook hout uit die nabygeleë bos geoes het as brandstof vir die buitelug krematoria in Treblinka II.  Daar was Duitse, Tsjeggiese en Franse Jode, sowel as Pole wat gevange geneem is łapankas, [f] boere wat nie voedselrekwisiete kan lewer nie, gyselaars wat toevallig vasgekeer is, en mense wat probeer het om Jode buite die Joodse ghetto's te huisves of wat beperkte aksies uitgevoer het sonder permitte. Vanaf Julie 1942 word Jode en nie-Jode geskei. Vroue het hoofsaaklik in die sorteerkaserne gewerk, waar hulle militêre klere wat deur goederetreine afgelewer is, herstel en skoongemaak het,  terwyl die meeste mans by die gruismyn gewerk het. Daar was geen werksdrag nie, en gevangenes wat hul eie skoene verloor het, is gedwing om kaalvoet te gaan of hulle van dooie gevangenes te verwyder. Water is gerantsoeneer, en strawwe is gereeld by oproepe opgelê. Vanaf Desember 1943 het die gevangenes geen spesifieke vonnisse meer nie. Die kamp het amptelik geopereer tot 23 Julie 1944, toe die dreigende aankoms van die Sowjet -magte tot gevolg gehad het. 
Tydens sy hele operasie was Treblinka I se kommandant Sturmbannführer Theodor van Eupen.  Hy bestuur die kamp saam met verskeie SS -manne en byna 100 Hiwi wagte. Die steengroef, wat oor 'n oppervlakte van 17 hektaar (42 hektaar) versprei is, het padmateriaal vir Duitse militêre gebruik verskaf en was deel van die strategiese padbouprogram in die oorlog met die Sowjetunie. Dit was toegerus met 'n meganiese grawer vir gedeelde gebruik deur beide Treblinka I en II. Eupen werk nou saam met die SS en Duitse polisiebevelvoerders in Warskou tydens die deportasie van Jode vroeg in 1943 en laat gevangenes uit die Warschau -getto na hom bring vir die nodige plaasvervangers. Volgens Franciszek Ząbecki, die plaaslike stasiemeester, het Eupen dikwels gevangenes vermoor deur 'op hulle te skiet, asof dit patryse was'. 'N Opsiener wat baie gevrees was, was Untersturmführer Franz Schwarz, wat gevangenes met 'n hakskeen of hamer tereggestel het. 
Treblinka II (amptelik die SS-Sonderkommando Treblinka) was in drie dele verdeel: Kamp 1 was die administratiewe verbinding waar die wagte gewoon het, kamp 2 was die ontvangsgebied waar inkomende vervoer van gevangenes afgelaai is, en kamp 3 was die plek van die gaskamers. [g] Al drie dele is gebou deur twee groepe Duitse Jode wat onlangs uit Berlyn en Hannover verdryf is en in die Warskou -getto opgesluit is ('n totaal van 238 mans van 17 tot 35 jaar oud).   Hauptsturmführer Richard Thomalla, die hoof van die konstruksie, het Duitse Jode ingebring omdat hulle Duits kon praat. Die bouwerk het op 10 April 1942 begin  toe Bełżec en Sobibór reeds in werking was.  Die hele sterfkamp, ​​wat óf 17 hektaar (42 hektaar) of 13,5 hektaar groot was (bronne wissel),  was omring deur twee rye doringdraadheinings van 2,5 meter ( 8 voet 2 in) lank. Hierdie heining is later met denneboomtakke geweef om die uitsig op die kamp van buite te belemmer.  Meer Jode is uit omliggende nedersettings ingebring om te werk aan die nuwe spoorwegoprit binne die ontvangsgebied van Kamp 2, wat teen Junie 1942 gereed was. 
Die eerste gedeelte van Treblinka II (kamp 1) was die Wohnlager administratiewe en woongebied het 'n telefoonlyn. Die hoofpad binne die kamp is geplavei en 'n naam gegee Seidel Straße [h] daarna Unterscharführer Kurt Seidel, die SS -korporaal wat toesig gehou het oor die bou daarvan. 'N Paar sypaaie was bedek met gruis. Die hoofhek vir padverkeer is aan die noordekant opgerig.  Kaserne is gebou met voorrade wat uit Warskou, Sokołów Podlaski en Kosów Lacki afgelewer is. Daar was 'n kombuis, 'n bakkery en eetkamers wat almal toegerus was met items van hoë gehalte uit Joodse ghetto's.  Die Duitsers en Oekraïners het elkeen hul eie slaapplek, skuins geposisioneer vir beter beheer van alle ingange. Daar was ook twee kaserne agter 'n binneheining vir die Joodse kommando's, bekend as Sonderkommandos. SS-Untersturmführer Kurt Franz het 'n klein dieretuin in die middel van sy perdestalle opgerig met twee jakkalse, twee poue en 'n hert (in 1943 bekendgestel).  Kleiner kamers is gebou as wasgoed, kleermakers en skoenlappers, en vir houtwerk en mediese hulp. Naaste aan die SS -kwartiere was aparte kaserne vir die Poolse en Oekraïense vroue wat in die kombuis bedien, skoongemaak en gewerk het. 
Die volgende gedeelte van Treblinka II (kamp 2, ook genoem die laer kamp of Auffanglager), was die ontvangsgebied waar die spooroprit van die Treblinka -lyn tot by die kamp gestrek het.   Daar was 'n lang en smal platform omring deur doringdraadheinings.  'n Nuwe gebou, wat op die perron opgerig is, is vermom as 'n treinstasie, kompleet met 'n houthorlosie en vals treinstasies. SS-Scharführer Josef Hirtreiter, wat op die aflaai -oprit gewerk het, was veral wreed, want hy gryp huilende kleuters aan hul voete en kap hul koppe teen waens.  Agter 'n tweede heining, ongeveer 100 meter van die baan, was daar twee groot kaserne wat gebruik is om uit te trek, met 'n kassierhok waar geld en juweliersware ingesamel is, skynbaar vir bewaring.  Jode wat verset het, is deur die wagte weggeneem of doodgeslaan. Die gebied waar die vroue en kinders van hul hare geskeer was, was aan die ander kant van die pad van die mans af. Alle geboue in die laer kamp, ​​insluitend die kapperskazerne, bevat die opgehoopte klere en besittings van die gevangenes.  Agter die stasiegebou, verder regs, was daar 'n Sorteerplein waar alle bagasie eers deur die Lumpenkommando. Dit word omring deur 'n valse siekeboeg genaamd "Lazaret", met die Rooi Kruis -bordjie daarop. Dit was 'n klein kaserne omring deur doringdraad, waar siekes, ou, gewonde en 'moeilike' gevangenes geneem is.  Direk agter die "Lazaret" -hut was daar 'n oop opgrawingsput van sewe meter (23 voet) diep. Hierdie gevangenes is na die rand van die put  gelei en een vir een deur hulle geskiet Blockführer Willi Mentz, met die bynaam "Frankenstein" deur die gevangenes.  Mentz het self duisende Jode tereggestel,  bygestaan ​​deur sy toesighouer, August Miete, wat deur die gevangenes die 'Engel van die dood' genoem is.  Die put is ook gebruik om ou, verslete klere en identiteitspapiere wat deur nuwe aankomelinge by die uitkleedgebied gestort is, te verbrand.  
Die derde deel van Treblinka II (kamp 3, ook die boonste kamp genoem) was die belangrikste moordgebied, met gaskamers in die middel.  Dit is heeltemal van die treinspore afgeskerm deur 'n aardbank wat met behulp van 'n meganiese grawer gebou is. Hierdie heuwel was langwerpig in vorm, soortgelyk aan 'n keermuur, en kan gesien word in 'n skets wat tydens die 1967 -verhoor van Treblinka II -kommandant Franz Stangl gemaak is. Aan die ander kante is die gebied van nuwe aankomelinge soos die res van die kamp gekamoefleer met behulp van boomtakke wat in doringdraadheinings geweef is deur die Tarnungskommando (die werksdetail het gelei om dit te versamel).   Van die uitklerekaserne lei 'n omheinde paadjie deur die beboste gebied na die gaskamers.  Die SS het dit sinies genoem die Himmelstraße ("die pad na die hemel")  of der Schlauch ("die buis").  Gedurende die eerste agt maande van die kamp se operasie is die graafmachine gebruik om grawe aan beide kante van die gaskamers te grawe. Hierdie slote was 50 meter (160 voet) lank, 25 meter (82 voet) breed en 10 meter lank (33 voet) diep.  Vroeg in 1943 is dit vervang met verassingspale tot 30 meter lank, met relings wat oor die putte op betonblokke gelê is. Die 300 gevangenes wat die boonste kamp bedryf het, het in afsonderlike kaserne agter die gaskamers gewoon. 
Anders as Nazi -konsentrasiekampe waarin gevangenes as dwangarbeid gebruik is, het uitwissingskampe soos Treblinka slegs een funksie gehad: om diegene wat daarheen gestuur is, dood te maak. Om te verhoed dat inkomende slagoffers die aard daarvan besef, is Treblinka II vermom as 'n transito-kamp vir deportasies verder oos, kompleet met opgemaakte treindienste, 'n valse treinstasieklok met hande daarop, name van bestemmings,  a valse kaartjievenster en die bord "Ober Majdan",  'n kodewoord vir Treblinka wat algemeen gebruik word om gevangenes wat uit Wes -Europa aankom, te mislei. Majdan was 'n landgoed voor die oorlog, 5 kilometer van die kamp af. 
Die massale deportasie van Jode uit die Warschau -getto begin op 22 Julie 1942 met die eerste versending van 6 000 mense. Die gaskamers het die volgende oggend begin werk.  Gedurende die volgende twee maande het deportasies uit Warskou daagliks voortgegaan via twee pendeltreine (die tweede, vanaf 6 Augustus 1942), , elk met ongeveer 4 000 tot 7 000 mense wat om water huil. Geen ander treine mag by die Treblinka -stasie stop nie.  Die eerste daaglikse treine het vroegoggend gekom, dikwels na 'n oornagwag, en die tweede, in die middag.  Alle nuwe aankomelinge is onmiddellik deur die Bahnhofskommando span wat die aankomsplatform bestuur het, en van daar na die gaskamers. Volgens Duitse rekords, insluitend die amptelike verslag deur SS-Brigadeführer Jürgen Stroop, 265 000 Jode is gedurende die tydperk van 22 Julie tot 12 September 1942 in goederetreine van die Warschau -getto na Treblinka vervoer.  
Die spoorverkeer op die Poolse spoorlyne was uiters dig. Gemiddeld het 420 Duitse militêre treine elke 24 uur bo -op interne verkeer alreeds in 1941 deurgeloop.  Die Holocaust -treine is gereeld vertraag terwyl sommige vervoer baie dae geneem het.  Honderde gevangenes sterf aan uitputting, versmoring en dors terwyl hulle in die oorvol waens na die kamp reis.  In uiterste gevalle, soos die Biała Podlaska-vervoer van 6000 Jode wat slegs 'n afstand van 125 kilometer afgelê het, was tot 90 persent van die mense reeds dood toe die verseëlde deure oopgemaak is.  Vanaf September 1942 word beide Poolse en buitelandse Jode begroet met 'n kort mondelinge aankondiging. 'N Vroeëre bord met aanwysings is verwyder omdat dit duidelik onvoldoende was.  Die afgevaardigdes is meegedeel dat hulle op pad na die Oekraïne by 'n deurkomplek aangekom het en moes stort en hul klere ontsmet voordat hulle werksdrag en nuwe bestellings ontvang het. 
Buitelandse Jode en Romani -mense
Treblinka het tussen Oktober 1942 en Maart 1943 vervoer van bykans 20 000 vreemde Jode ontvang, waaronder 8 000 van die Duitse Protektoraat Bohemen en Morawië via Theresienstadt, en meer as 11 000 van die in Bulgaars besette Thracië, Masedonië en Pirot na 'n ooreenkoms met die Nazi-geallieerde Bulgaar regering.  Hulle het treinkaartjies en het oorwegend in passasierswaens aangekom met aansienlike bagasie, reiskos en drank, wat almal deur die SS na die voedselopbergingsbarakke geneem is. Die bepalings het items soos gerookte skaapvleis, spesialiteitsbrode, wyn, kaas, vrugte, tee, koffie en lekkers ingesluit.  Anders as Poolse Jode wat in Holocaust -treine aankom van nabygeleë ghetto's in stede soos Warskou, Radom en dié van Bezirk Bialystok, het die vreemde Jode 'n hartlike ontvangs ontvang by aankoms van 'n SS -man (óf Otto Stadie óf Willy Mätzig),   waarna hulle vermoor is soos die ander.  Treblinka is hoofsaaklik gebruik vir die moord op Poolse Jode, Bełżec is gebruik om Jode uit Oostenryk en die Sudetenland dood te maak, en Sobibór is gebruik om Jode uit Frankryk en Nederland te vermoor. Auschwitz-Birkenau is gebruik om Jode uit byna elke ander land in Europa dood te maak.  Die frekwensie van aankomste vervoer het in die winter vertraag. 
Die ontkoppelde lokomotief is terug na die Treblinka -stasie of na die agterplaas in Małkinia vir die volgende vrag,  terwyl die slagoffers uit die waens op die perron getrek is deur Kommando Blau, een van die Joodse werkbesonderhede wat gedwing is om die Duitsers by die kamp by te staan.  Hulle is te midde van chaos en geskreeu deur die hek gelei.  Hulle is geskei deur die geslag agter die hek, vroue is in die uitklerekaserneer en kapper aan die linkerkant gedruk, en mans is na regs gestuur. Almal is beveel om hul skoene aan mekaar vas te trek en af ​​te trek. Sommige het hul eie handdoeke gehou.  Die Jode wat verset het, is na die "Lazaret" geneem, ook die "Rooi Kruis -siekeboeg" genoem en daaragter geskiet. Vroue se hare is dus afgesny, dit het langer geneem om hulle voor te berei op die gaskamers as mans.  Die hare is gebruik vir die vervaardiging van sokkies vir U-boot-bemanning en hare viltskoene vir die Deutsche Reichsbahn. [i] 
Die meeste van die wat by Treblinka vermoor is, was Jode, maar daar het ook ongeveer 2 000 Romani -mense gesterf. Soos die Jode, is die Romani eers afgerond en na die ghetto's gestuur. Op 'n konferensie op 30 Januarie 1940 is besluit dat alle 30.000 Romani wat in Duitsland woon, na die voormalige Poolse gebied gedeporteer moet word. Die meeste hiervan is na die Joodse ghetto's in die algemene regering gestuur, soos dié in Warskou en Łódź. Soos met die Jode, het die meeste Romani wat na Treblinka gegaan het, in die gaskamers gesterf, hoewel sommige geskiet is. Die meerderheid van die Jode wat in ghetto's woon, is na Bełżec, Sobibór of Treblinka gestuur om tereggestel te word, die meeste Romani wat in die ghetto's woon, is ter plaatse geskiet. Daar was geen bekende Romani -ontsnaptes of oorlewendes van Treblinka nie. 
Nadat hulle uitgetrek het, is die nuut aangekomde Jode met swepe geslaan om hulle na die gaskamers te dryf, en huiwerige mans is besonder wreed behandel. Rudolf Höss, die kommandant van Auschwitz, kontrasteer die gewoonte in Treblinka om die slagoffers te mislei oor die storte met die praktyk van sy eie kamp om vir hulle te sê dat hulle 'n 'ontluikings' -proses moet ondergaan.  Volgens die naoorlogse getuienis van sommige SS -offisiere is mans altyd eers vergas, terwyl vroue en kinders buite die gaskamers op hul beurt gewag het. Gedurende hierdie tyd kon die vroue en kinders die geluide van lyding binne -in die kamers hoor, en hulle het bewus geword van wat op hulle wag, wat paniek, nood en selfs onwillekeurige ontlasting veroorsaak het. 
Baie oorlewendes van die Treblinka -kamp het getuig dat 'n offisier bekend as 'Ivan the Terrible' verantwoordelik was vir die bedryf van die gaskamers in 1942 en 1943. Terwyl Jode hul lot buite die gaskamers afwag, het Ivan the Terrible na bewering gemartel, geslaan en vermoor baie van hulle. Oorlewendes het gesien hoe Ivan die slagoffers se koppe met 'n pyp oop slaan, slagoffers met 'n swaard of 'n bajonet sny, neuse en ore afsny en oë uitsteek.  Een oorlewende het getuig dat Ivan 'n baba vermoor het deur dit teen 'n muur te slaan  en 'n ander beweer dat hy 'n jong meisie verkrag het voordat sy haar buik oopgesny en haar laat doodbloei het. 
Die gaskamers is heeltemal afgesluit deur 'n hoë houtheining. Oorspronklik bestaan ​​dit uit drie onderling verbonde kaserne van 8 meter lank en 4 meter breed, vermom as storte. Hulle het dubbele mure wat deur die aarde geïsoleer was, tussenin gepak. Die binnemure en plafonne was bedek met dakpapier. Die vloere was bedek met tinplaat, dieselfde materiaal wat vir die dak gebruik is. Massiewe houtdeure is met rubber geïsoleer en aan die buitekant vasgemaak deur swaar dwarsbalke. 
Volgens Stangl kan 'n treinvervoer van ongeveer 3 000 mense binne drie uur 'verwerk' word. In 'n 14-uur werksdag is 12,000 tot 15,000 mense dood.  Nadat die nuwe gaskamers gebou is, is die duur van die moordproses verminder tot 'n uur en 'n half.  Die slagoffers is doodgegas met die uitlaatgasse wat deur pype van 'n enjin van 'n tenk van die Rooi Leër gelei is. [j]  SS-Scharführer Erich Fuchs was verantwoordelik vir die installering daarvan.   Die enjin is tydens die bou van die kamp deur die SS ingebring en in 'n kamer gehuisves met 'n kragopwekker wat die kamp van elektrisiteit voorsien het.  Die uitlaatpyp van die tenkmotor het net onder die grond geloop en in al drie gaskamers oopgemaak.  Daar kan gesien word hoe die dampe uitsypel. Na ongeveer 20 minute is die lyke deur tientalle verwyder Sonderkommandosop karre gesit en weggery. Die stelsel was onvolmaak en vereis baie inspanning  treine wat later op die dag aangekom het, moes oornag op treinspore op Treblinka, Małkinia of Wólka Okrąglik wag. 
Tussen Augustus en September 1942 is 'n groot nuwe gebou met 'n betonfundament uit stene en mortel onder leiding van die aksie T4 -genadedoodkenner Erwin Lambert gebou. Dit bevat 8-10 gaskamers wat elk 8 meter by 4 meter was, en dit het 'n gang in die middel. Stangl het toesig gehou oor die bou daarvan en boumateriaal van die nabygeleë dorpie Małkinia ingebring deur die voorraad van die fabriek te ontmantel.  Gedurende hierdie tyd het slagoffers daagliks aangekom en is kaal verby die bouperseel na die oorspronklike gaskamers gelei.  Die nuwe gaskamers het ná vyf weke se konstruksie in werking getree, toegerus met twee rookgasproduserende enjins in plaas van een.  Die metaaldeure, wat uit die Sowjet -militêre bunkers rondom Białystok geneem is, het deurgate, waardeur die dooies waargeneem kon word voordat hulle verwyder kon word.   Stangl het gesê dat die ou sterrekamers in drie uur 3000 mense kon doodmaak.  Die nuwes het die hoogste moontlike "uitset" van enige gaskamers in die drie Reinhard -doodskampe en kan daagliks tot 22,000  of 25,000  mense doodmaak, 'n feit wat Globocnik eens voor Kurt gespog het Gerstein, 'n mede -SS -beampte van Desinfection Services.  Die nuwe gaskamers is selde tot hul volle kapasiteit gebruik. 12,000–15,000 slagoffers het die daaglikse gemiddelde gebly. 
Die moordproses by Treblinka het aansienlik verskil van die metode wat in Auschwitz en Majdanek gebruik is, waar die gifgas Zyklon B (waterstofsianied) gebruik is. By Treblinka, Sobibór en Bełżec sterf die slagoffers aan versmoring en koolstofmonoksiedvergiftiging as gevolg van enjinuitlaat in stilstaande gaskamers. By Chełmno is hulle vervoer binne twee spesiaal toegeruste en vervaardigde vragmotors, wat teen 'n wetenskaplik berekende snelheid gery is om die Jode daarin te vermoor tydens die reis, eerder as om die bestuurders en wagte te dwing om by die bestemming dood te maak. Nadat hy Treblinka op 'n begeleide toer besoek het, het die kommandant van Auschwitz Rudolf Höss tot die gevolgtrekking gekom dat die gebruik van uitlaatgasse minderwaardig was as die sianied wat in sy uitwissingskamp gebruik is.  Die kamers het na 12 minute  stil geword en was vir 20 minute of minder gesluit.  Volgens Jankiel Wiernik, wat die opstand van die gevangenes in 1943 oorleef en ontsnap het, toe die deure van die gaskamers oopgemaak is, het die lyke van die dooies gestaan ​​en gekniel eerder as om te lê, as gevolg van die ernstige oorbevolking. Dooie moeders het die lyke van hul kinders omhels.  Gevangenes wat in die gewerk het Sonderkommandos het later getuig dat die dooies gereeld 'n laaste asem uit die lug laat kom het toe hulle uit die kamers gehaal is.  Sommige slagoffers het tekens van lewe getoon tydens die wegdoen van die lyke, maar die wagte het gereeld geweier om te reageer. 
Die Duitsers het bewus geword van die politieke gevaar wat gepaard gaan met die massale begrafnis van lyke in April 1943, toe hulle die grafte van Poolse slagoffers van die Katyn -slagting in 1940 deur die Sowjets naby Smolensk ontdek het. Die lyke van die 10 000 Poolse offisiere wat deur die NKVD tereggestel is, is goed bewaar ondanks hul lang begrafnis.  Die Duitsers het die Katyn -kommissie gestig om te bewys dat die Sowjets alleen verantwoordelik was, en gebruik radiouitsendings en nuusfilms om die Geallieerdes op hierdie oorlogsmisdaad te waarsku.  Daarna het die Nazi -leierskap, wat besorg was oor die bedekking van hul eie misdade, die geheime bevele uitgereik om die lyke wat by doodskampe begrawe is, op te grawe en in plaas daarvan te verbrand. Die verassings het begin kort ná Himmler se besoek aan die kamp aan die einde van Februarie of vroeg in Maart 1943. 
Om liggame te verbrand, was daar groot verassingsputte wat op kamp 3 in Treblinka II gebou is. [k] Die brandende vuurpyle is gebruik om die nuwe lyke saam met die oues te veras, wat tydens die eerste ses maande van die kamp se operasie begrawe moes word. Die putte is gebou onder die instruksies van Herbert Floß, die kamp se verassingsdeskundige, en het bestaan ​​uit spoorlyne wat as tralies op blokke beton gelê is. Die lyke is op relings oor hout geplaas, met petrol gespat en verbrand. Volgens Jankiel Wiernik was dit 'n ontstellende gesig, met die buik van swanger vroue wat uit kokende vrugwater ontplof het.   Hy het geskryf dat "die hitte wat uit die kuile ​​straal, was bedrieglik."  Die liggame het vyf uur lank gebrand, sonder dat die bene vasgeras het. Die branders het 24 uur per dag gewerk. Nadat die stelsel vervolmaak is, kon 10 000–12 000 liggame tegelyk verbrand word.  
Die opbrandingsputte in die buitelug was oos van die nuwe gaskamers geleë en het van 04:00  (of na 05:00, afhangend van werkbelasting) tot 18 uur aangevul. met tussenposes van ongeveer 5 uur.  Die huidige kampgedenkteken bevat 'n plat grafmerker wat op een daarvan lyk. Dit is gemaak van gesmelte basalt en het 'n betonfundament. Dit is 'n simboliese graf,  terwyl die Nazi's die werklike menslike as, gemeng met sand, oor 'n oppervlakte van 2,2 ha (5,4 hektaar) versprei het. 
Die kamp is bedryf deur 20-25 Duitse en Oostenrykse lede van die SS-Totenkopfverbände en 80–120 Wachmänner ("wagte") wagte wat opgelei is by 'n spesiale SS -fasiliteit in die Trawniki -konsentrasiekamp naby Lublin, Pole, almal Wachmänner wagte is by Trawniki opgelei. Die wagte was hoofsaaklik etnies Duits Volksdeutsche uit die ooste en Oekraïners,   met 'n paar Russe, Tatare, Moldoweërs, Letse en Sentraal -Asiërs, wat almal in die Rooi Leër gedien het. Hulle is ingeroep deur Karl Streibel, die bevelvoerder van die Trawniki -kamp, ​​uit die krygsgevangenekampe (krygsgevangenes) vir Sowjet -soldate.   [l]  Die mate waarin hul werwing vrywillig was, word betwis terwyl toestande in die kampe vir Sowjet -krygsgevangenes vreeslik was, en sommige Sowjet -krygsgevangenes het met die Duitsers saamgewerk nog voordat koue, honger en siektes verwoestend begin het die krygsgevangenekampe middel September 1941. 
Die werk by Treblinka is uitgevoer onder die bedreiging van die dood deur Joodse gevangenes, georganiseer in gespesialiseerde werkbesonderhede. By die kamp 2 Auffanglager ontvangsarea het elke groep 'n ander driehoek gehad.  Die driehoeke het dit vir nuwe aankomelinge onmoontlik gemaak om te probeer inskakel by lede van die werkbesonderhede. Die blou eenheid (Kommando Blau) die spoorhelling bestuur en die vragmotors oopgesluit. Hulle het die nuwe aankomelinge ontmoet, mense wat onderweg gesterf het, uitgevoer, bondels verwyder en die wa se vloere skoongemaak. Die rooi eenheid (Kommando Rot), wat die grootste groep was, het die besittings van slagoffers uitgepak en gesorteer nadat dit "verwerk" is. [m] Die rooi eenheid het hierdie besittings aan die kas geberg, wat deur die geel eenheid bestuur is (Kommando Gelb), wat die items volgens kwaliteit geskei het, die Dawidster uit alle buiteklere verwyder en geld wat in die voering vasgewerk is, onttrek het.  Die geel eenheid is gevolg deur die Desinfektionskommando, wat die besittings ontsmet het, insluitend sakke hare van vroue wat daar vermoor is. Die Goldjuden eenheid ("goue Jode") het banknote versamel en getel en die goud en juwele geëvalueer. 
'N Ander groep van ongeveer 300 mans, genaamd die Totenjuden ("Jode vir die dooies"), woon en werk in kamp 3 oorkant die gaskamers. Die eerste ses maande het hulle die lyke weggeneem vir begrawe nadat goue tande onttrek is. Toe die verassing vroeg in 1943 begin het, het hulle die lyke na die kuile ​​geneem, die brandstowwe aangevul, die oorblywende bene met malette vergruis en die as versamel om weg te gooi.  Elke treinvrag "afgevaardigdes" wat na Treblinka gebring is, het gemiddeld uit sestig swaar bewaakte waens bestaan. Hulle is verdeel in drie stelle van twintig op die agterplaas. Elke stel is verwerk binne die eerste twee uur nadat u op die oprit was, en is dan gereed gemaak deur die Sonderkommandos omgeruil te word vir die volgende stel twintig waens. 
Lede van alle werkeenhede is deurlopend deur die wagte geslaan en word dikwels geskiet.  Uit die nuwe aankomelinge is plaasvervangers gekies.  Daar was ander werksbesonderhede wat geen kontak met die vervoer gehad het nie: die Holzfällerkommando ("houtkapper -eenheid") gesny en gekap brandhout, en die Tarnungskommando ("vermommingseenheid") het die strukture van die kamp gekamoefleer. 'N Ander werksdetail was verantwoordelik vir die skoonmaak van die gemeenskaplike ruimtes. Die kamp 1 Wohnlager woonbuurt bevat kaserne vir ongeveer 700 Sonderkommandos wat, in kombinasie met die 300 Totenjuden oorkant die gaskamers, het hulle totale totaal op ongeveer duisend op 'n slag te staan ​​gekom. 
Baie Sonderkommando gevangenes het hulself snags opgehang. Selfmoorde in die Totenjuden kaserne het plaasgevind teen 'n koers van 15 tot 20 per dag.  Die werkspanne is elke paar dae byna heeltemal vervang, maar lede van die ou werksdetail is na hul dood gestuur, behalwe vir die veerkragtigste. 
Vroeg in 1943 word 'n ondergrondse Joodse versetsorganisasie in Treblinka gestig met die doel om die kamp in beslag te neem en na vryheid te ontsnap.  Die beplande opstand is voorafgegaan deur 'n lang tydperk van geheime voorbereidings. Die klandestiene eenheid is eers georganiseer deur 'n voormalige Joodse kaptein van die Poolse leër, dr. Julian Chorążycki, wat deur mede -plotter Samuel Rajzman beskryf word as edel en noodsaaklik vir die aksie.  Sy reëlingskomitee was Zelomir Bloch (leierskap),  Rudolf Masaryk, Marceli Galewski, Samuel Rajzman,  Dr. Irena Lewkowska ("Irka",  uit die siekeboeg vir die Hiwi's),  Leon Haberman, Chaim Sztajer,  Hershl (Henry) Sperling van Częstochowa, en verskeie ander.  Chorążycki (wat die Duitse pasiënte behandel het)  het homself op 19 April 1943 met gif doodgemaak toe hy voor 'n dreigende gevangenskap te staan ​​gekom het  sodat die Duitsers nie die komplot kon ontdek deur hom te martel nie.  Die volgende leier was 'n ander voormalige Poolse weermagoffisier, dr. Berek Lajcher, [n] wat op 1 Mei aangekom het. Hy is gebore in Częstochowa en het medisyne in Wyszków beoefen en is in 1939 deur die Nazi's na Wegrów verdryf. 
Die aanvanklike opstanddatum was op 15 Junie 1943, maar dit moes uitgestel word.  'n Vegter het 'n granaat gesmokkel in een van die begin Mei -treine wat gevange rebelle vervoer het uit die Warskou Ghetto -opstand,  wat op 19 April 1943 begin het. Toe hy dit in die uitkleedgebied laat ontplof, is die SS en wagte neergegooi in paniek.  Na die ontploffing het Treblinka slegs ongeveer 7 000 Jode uit die hoofstad ontvang uit vrees vir soortgelyke voorvalle  die oorblywende 42 000 Warskou -Jode is in plaas daarvan na Majdanek gedeporteer.  Die verbranding van opgegrawe lyke het volgehou tot einde Julie.  Die samesweerders van Treblinka II het toenemend besorg geraak oor hul toekoms namate die hoeveelheid werk vir hulle begin afneem.  Met minder transporte wat aankom, besef hulle "hulle was die volgende in die ry vir die gaskamers."  
Dag van die opstand en oorlewendes
Die opstand is van stapel gestuur op die warm somerdag van 2 Augustus 1943 (Maandag, 'n gereelde rusdag van gasuitdunning), toe 'n groep Duitsers en 40 Oekraïners na die Bugrivier ry om te swem.  Die samesweerders het stilweg die deur na die arsenaal naby die treinspore oopgesluit, met 'n sleutel wat vroeër gedupliseer is.  Hulle het 20–25 gewere, 20 handgranate en verskeie pistole gesteel  en dit in 'n wa aan die detail van die gruiswerk afgelewer. Om 15:45 het 700 Jode 'n opstand begin wat 30 minute lank duur.  Hulle het geboue aan die brand gesteek, 'n tenk petrol ontplof en die omliggende strukture aan die brand gesteek. 'N Groep gewapende Jode het die hoofhek aangeval, en ander het probeer om die heining te klim. Masjiengeweervuur ​​van ongeveer 25 Duitsers en 60 Oekraïners Trawnikis het byna totale slagting tot gevolg gehad. Lajcher is saam met die meeste opstandelinge vermoor. Ongeveer 200 Jode   het uit die kamp ontsnap. [o] Die helfte van hulle is dood ná 'n jaagtog in motors en perde.  Die Jode het nie die telefoondrade afgesny nie,  en Stangl het honderde Duitse versterkings ingeroep,  wat uit vier verskillende dorpe aangekom en langs die pad versperrings opgestel het.  Partisane van die Armia Krajowa (Pools: Home Army) het sommige van die oorlewende ontsnaptes oor die rivier vervoer  en ander soos Sperling het 30 kilometer gehardloop en is toe gehelp en gevoed deur Poolse dorpenaars.  Van diegene wat deurgebreek het, is bekend dat ongeveer 70 tot die einde van die oorlog oorleef het,  insluitend die toekomstige skrywers van gepubliseerde Treblinka -herinneringe: Richard Glazar, Chil Rajchman, Jankiel Wiernik en Samuel Willenberg. 
Onder die Joodse gevangenes wat ontsnap het nadat hulle die kamp aan die brand gesteek het, was daar twee 19-jariges, Samuel Willenberg en Kalman Taigman, wat albei in 1942 aangekom het en gedwing is om daar te werk onder die dreigement van die dood. Taigman is in 2012 oorlede [p] en Willenberg in 2016.  Taigman verklaar van sy ervaring: "Dit was 'n hel, absoluut 'n hel. 'N Normale man kan hom nie voorstel hoe 'n lewende mens dit kon deurleef nie-moordenaars, moordenaars wat van nature gebore is , wat sonder 'n spoor van berou net elke klein dingetjie vermoor het. "  Willenberg en Taigman het na die oorlog na Israel geëmigreer en hul laaste jare daaraan gewy om die verhaal van Treblinka te hervertel. [q]   Ontsnappings Hershl Sperling en Richard Glazar het albei aan 'n oorlewende skuldsindroom gely en uiteindelik hulself doodgemaak.  Chaim Sztajer, wat 34 was tydens die opstand, het 11 maande as 'n Sonderkommando in Treblinka II en was instrumenteel in die koördinering van die opstand tussen die twee kampe.  Na sy ontsnapping in die opstand het Sztajer meer as 'n jaar in die bos oorleef voor die bevryding van Pole. Na die oorlog migreer hy na Israel en daarna na Melbourne, Australië, waar hy later in sy lewe 'n model van Treblinka bou wat tans in die Joodse Holocaust -sentrum in Melbourne vertoon word. 
Na die opstand
Na die opstand ontmoet Stangl die hoof van Operasie Reinhard, Odilo Globocnik, en inspekteur Christian Wirth in Lublin, en besluit om nie 'n verslag op te stel nie, aangesien geen inheemse Duitsers gesterf het toe die opstand neergelê is nie.  Stangl wou die kamp herbou, maar Globocnik het vir hom gesê dat dit binnekort gesluit sou word en Stangl na Trieste oorgeplaas sou word om die partisane daar te beveg. Die Nazi -opperbevel het moontlik gevoel dat Stangl, Globocnik, Wirth en ander Reinhard -personeel te veel weet en van hulle ontslae wil raak deur dit na die front te stuur.  Aangesien byna al die Jode uit die Duitse ghetto's (gevestig in Pole) gedood is, sou daar min sin gewees het om die fasiliteit te herbou.  Auschwitz het genoeg kapasiteit om aan die Nazi's se oorblywende uitroeiingsbehoeftes te voldoen, wat Treblinka oorbodig maak. 
Die nuwe kommandant van die kamp, ​​Kurt Franz, voorheen sy onderkommandant, het in Augustus oorgeneem. Na die oorlog het hy getuig dat die gasse teen daardie tyd opgehou het.  Ondanks die groot skade aan die kamp was die gaskamers in werklikheid ongeskonde en die moord op Poolse Jode het voortgegaan. Die spoed is verminder, met slegs tien waens op 'n slag op die oprit, terwyl die ander wag.  Die laaste twee spoorvervoere van Jode is op 18 en 19 Augustus 1943 na die kamp gebring vir vergas uit die Białystok Ghetto.  Dit het bestaan ​​uit 76 waens (37 die eerste dag en 39 die tweede), volgens 'n communiqué uitgegee deur die Office of Information van die Armia Krajowa, gebaseer op waarneming van Holocaust -treine wat deur die dorp Treblinka ry.   Die 39 waens wat op 19 Augustus 1943 na Treblinka gekom het, het minstens 7 600 oorlewendes van die Białystok Ghetto -opstand vervoer. 
Op 19 Oktober 1943 is Operasie Reinhard beëindig deur 'n brief van Odilo Globocnik. Die volgende dag was 'n groot groep Jode Arbeitskommandos wat die afgelope paar weke aan die afbreek van die kampstrukture gewerk het, is op die trein gelaai en via Siedlce en Chełm na Sobibór vervoer om op 20 Oktober 1943 te vergas.  Franz volg Globocnik en Stangl in November na Trieste. Opruimingsbedrywighede het gedurende die winter voortgegaan. As deel van hierdie operasies het Jode van die oorlewende werk detail die gaskamers steen vir steen afgebreek en dit gebruik om 'n plaashuis op die plek van die voormalige bakkery van die kamp op te rig. Globocnik het sy doel bevestig as 'n geheime wagpos vir 'n Nazi-Oekraïense agent om agter die skerms te bly, in 'n brief wat hy op 5 Januarie 1944 aan Himmler uit Trieste gestuur het.  A Hiwi wag het Oswald Strebel, 'n Oekraïner, gebel Volksdeutscher (etnies Duits), toestemming gekry om sy gesin uit die Oekraïne te bring om "toesig", skryf Globocnik Strebel het as wag by Treblinka II gewerk.  Hy het die opdrag gekry om besoekers te vertel dat hy al dekades lank daar boer, maar die plaaslike Pole was deeglik bewus van die bestaan ​​van die kamp. 
SS-Obersturmführer Irmfried Eberl is aangestel as die eerste kommandant van die kamp op 11 Julie 1942. Hy was 'n psigiater van die Bernburg-genadedoodsentrum en die enigste hoofgeneesheer wat 'n uitwissingskamp tydens die Tweede Wêreldoorlog beveel het.  Volgens sommige het sy swak organisatoriese vaardighede daartoe gelei dat die werking van Treblinka rampspoedig geword het, en ander het daarop gewys dat die aantal vervoer wat binnekom, die Nazi -hoëkommando se onrealistiese verwagtinge van Treblinka se vermoë om hierdie gevangenes te "verwerk" weerspieël.  Die vroeë gasmasjinerie het gereeld gebreek weens oorbenutting, wat die SS genoodsaak het om Jode wat versmoor is, te skiet. Die werkers het nie genoeg tyd gehad om hulle te begrawe nie, en die massagrafte loop oor.  Volgens die getuienis van sy kollega Unterscharführer Hans Hingst, Eberl se ego en dors na mag, het sy vermoë oorskry: "Soveel transporte het aangebreek dat die afstap en vergas van die mense nie meer hanteer kon word nie."   Op inkomende Holocaust -treine na Treblinka het baie van die Jode wat daarin gesluit was, reg geraai wat met hulle gaan gebeur.  Die reuk van verrottende lyke kon tot 10 kilometer daarvandaan geruik word. 
Oskar Berger, 'n Joodse ooggetuie, een van ongeveer 100 mense wat tydens die opstand van 1943 ontsnap het, het vertel van die toestand van die kamp toe hy in Augustus 1942 daar aankom:
Toe ons afgelaai word, sien ons 'n verlammende uitsig - oral was daar honderde menslike liggame. Stapels pakkies, klere, tasse, alles in 'n warboel. Duitse en Oekraïense SS-manne staan ​​op die hoeke van die kaserne en skiet blindelings in die skare. 
Toe Globocnik op 26 Augustus 1942 'n verrassingsbesoek aan Treblinka besoek het saam met Christian Wirth en Wirth se adjudant van Bełżec, Josef Oberhauser, is Eberl ter plaatse ontslaan.  Onder die redes vir ontslag was: onbevoeg wegdoen van die tienduisende lyke, die gebruik van ondoeltreffende metodes om dood te maak en die massamoord nie behoorlik te verberg nie. Eberl is na Berlyn oorgeplaas, nader aan die operasionele hoofkwartier in Hitler se kanselier, , waar die hoofargitek van die Holocaust, Heinrich Himmler, pas die pas van die program versnel het.   Globocnik het Wirth aangesê om tydelik in Treblinka te bly om die kamp op te ruim.  Op 28 Augustus 1942 het Globocnik deportasies opgeskort. Hy het gekies dat Franz Stangl, wat voorheen die kommandant van die Sobibór -vernietigingskamp was, die bevel oor die kamp sou neem as Eberl se opvolger. Stangl het 'n reputasie gehad as 'n bekwame administrateur met 'n goeie begrip van die doelwitte van die projek, en Globocnik het vertrou dat hy in staat sou wees om beheer te hervat. 
Stangl arriveer einde Augustus 1942 by Treblinka. Hy vervang Eberl op 1 September. Jare later beskryf Stangl wat hy die eerste keer sien toe hy op die toneel kom, in 'n onderhoud met Gitta Sereny in 1971: 
Die pad loop langs die spoorlyn. Toe ons ongeveer vyftien, twintig minute se ry van Treblinka af was, het ons lyke langs die lyn begin sien, eers net twee of drie, daarna meer, en toe ons by Treblinka -stasie instap, lyk daar soos honderde van hulle - lê net daar - hulle was duidelik daar vir dae, in die hitte. In die stasie was 'n trein vol Jode, sommige dood, sommige nog lewendig. dit het ook gelyk asof dit al dae daar was. 
Stangl het die kamp herorganiseer, en die vervoer van Warschau en Radom -Jode het weer op 3 September 1942 begin aankom.  Volgens die Israeliese historikus Yitzhak Arad wou Stangl dat die kamp aantreklik lyk, en daarom beveel hy die paadjies wat in die Wohnlager administratiewe samestelling. Blomme is langs geplant Seidel Straße sowel as naby die SS -woonkwartiere.  Hy het beveel dat alle aankomende gevangenes deur die SS begroet moet word met 'n mondelinge aankondiging wat deur die werkende Jode vertaal is.  Die afgevaardigdes is meegedeel dat hulle op 'n deurreispunt was op pad na die Oekraïne.  Sommige van hul vrae is beantwoord deur Duitsers wat laboratoriumjasse gedra het as hulpmiddel vir misleiding.  Stangl het soms 'n sweep gedra en 'n wit uniform gedra, sodat hy deur gevangenes die bynaam 'Wit dood' gekry het. Alhoewel hy direk verantwoordelik was vir die bedrywighede van die kamp, ​​het Stangl volgens sy eie getuienis sy kontak met Joodse gevangenes soveel as moontlik beperk. Hy beweer dat hy selde inmeng met die wrede dade wat deur sy ondergeskikte offisiere in die kamp gepleeg is.  Hy het ongevoelig geraak vir die moorde en het gevangenes nie as mense beskou nie, maar bloot as 'vrag' wat vernietig moes word, het hy gesê. 
Volgens die naoorlogse getuienis, toe die vervoer tydelik gestaak is, het destydse adjunk-kommandant Kurt Franz lirieke geskryf vir 'n liedjie wat bedoel is om die vernietigingskamp Treblinka te vier. In werklikheid het die gevangene Walter Hirsch dit vir hom geskryf. Die melodie kom van iets wat Franz van Buchenwald onthou. Die musiek was opgewek, in die toonsoort van D -majeur. Die lied is geleer aan Jode wat aangewys is om in die Sonderkommando.  Hulle was verplig om dit te memoriseer teen die aand van hul eerste dag in die kamp.   Unterscharführer Franz Suchomel herroep die lirieke soos volg: "Ons ken slegs die woord van die bevelvoerder. / Ons ken slegs gehoorsaamheid en plig. / Ons wil aanhou werk, werk, / totdat 'n bietjie geluk ons ​​'n rukkie laat wag. Hoera!" 
'N Musikale ensemble is onder dwang gevorm deur Artur Gold, 'n gewilde Joodse vooroorlogse komponis uit Warskou. Hy verwerk die tema van die Treblinka-liedjie vir die 10-stuk gevangenesorkes wat hy gedirigeer het. Goud het in 1942 in Treblinka aangekom en musiek gespeel in die SS -gemorsaal by die Wohnlager op Duitse bevele. Hy is tydens die opstand dood. 
Na die Treblinka -opstand in Augustus 1943 en die beëindiging van Operasie Reinhard in Oktober 1943, het Stangl saam met Globocnik na Trieste in Noord -Italië gegaan waar SS -versterkings nodig was.  Die derde en laaste Treblinka II -kommandant was Kurt Franz, met die bynaam "Lalka" deur die gevangenes (Pools: die pop) omdat hy '' 'n onskuldige gesig '' gehad het.  Volgens getuienisse van oorlewendes het Franz gevangenes doodgeskiet weens geringe oortredings, of sy hond Barry het hulle stukkend geskeur.  Hy bestuur Treblinka II tot November 1943. Die daaropvolgende opruiming van die Treblinka II-omtrek is voltooi deur gevangenes van die nabygeleë Treblinka I Arbeitslager in die daaropvolgende maande. Franz se adjunk was Hauptscharführer Fritz Küttner, wat 'n netwerk van informante onder die gevangenes onderhou het en die praktiese moorde gedoen het. 
Kurt Franz het 'n foto -album gehou teen bevele om nooit foto's in Treblinka te neem nie. Hy het dit genoem Schöne Zeiten ("Goeie tye"). Sy album is 'n seldsame bron van beelde wat onder meer die gemeganiseerde grafgrawe, steenwerke in Małkinia en die Treblinka -dieretuin illustreer. Franz was versigtig om nie die gaskamers af te neem nie. 
Die Treblinka I -gruismyn het tot Julie 1944 op volle kapasiteit onder die bevel van Theodor van Eupen funksioneer, met nuwe dwangarbeiders wat na hom gestuur is Kreishauptmann Ernst Gramss van Sokołów.  Die massaskietery duur voort tot in 1944.  Met die sluiting van Sowjet -troepe, is die laaste 300 tot 700 gevangenes wat van die inkriminerende getuienis beskik, uitgevoer deur Trawnikis einde Julie 1944, lank na die amptelike sluiting van die kamp.   Strebel, die etniese Duitser wat in die plaashuis wat in die plek van die kamp se oorspronklike bakkery gebou is, met stene uit die gaskamers geïnstalleer is, het die gebou aan die brand gesteek en gevlug om gevangenskap te vermy. 
Einde Julie 1944 het die Sowjet -magte uit die ooste begin nader. Die vertrekkende Duitsers, wat reeds die meeste direkte bewyse van volksmoordopset vernietig het, het omliggende dorpe tot op die grond afgebrand, waaronder 761 geboue in Poniatowo, Prostyń en Grądy. Baie gesinne is dood.  Die graanlande wat die SS eens gevoed het, is verbrand.  Op 19 Augustus 1944 het Duitse magte die kerk in Prostyń en sy kloktoring opgeblaas, die laaste defensiewe sterkpunt teen die Rooi Leër in die gebied.  Toe die Sowjette Treblinka op 16 Augustus binnegekom het, is die uitwissingsgebied gelykgemaak, omgeploeg en met lupiene beplant.   Wat oorgebly het, skryf besoekende Sowjet -oorlogskorrespondent Vasily Grossman, was klein stukkies been in die grond, menslike tande, stukkies papier en stof, gebreekte skottelgoed, potte, skeerkwaste, geroeste potte en panne, koppies alle groottes, gemaalde skoene en klonte menslike hare.  Die pad wat na die kamp lei, was pikswart. Tot middel 1944 is menslike as (tot 20 karre elke dag) gereeld 2 kilometer lank langs die pad gestrooi in die rigting van Treblinka I.  Toe die oorlog eindig, arm en honger. Die plaaslike bevolking het op die Swartpad begin loop (soos hulle dit begin noem het) op soek na mensgemaakte nuggets gevorm uit gesmelte goud om brood te koop. 
Vroeë pogings tot bewaring
Die nuwe regering wat deur Sowjet geïnstalleer is, het geen bewyse van die kamp bewaar nie. Die toneel was nie wettig beskerm aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog nie. In September 1947 het 30 leerlinge van die plaaslike skool, onder leiding van hul onderwyser Feliks Szturo en priester Józef Ruciński, groter bene en skedelfragmente in boere se rietmandjies versamel en in 'n enkele hoop begrawe.  Dieselfde jaar die eerste herinneringskomitee Komitee Uczczenia Ofiar Treblinki (KUOT -komitee vir die herdenking van die slagoffers van Treblinka) wat in Warskou gestig is, en 'n ontwerpkompetisie vir die gedenkteken geloods het. 
Stalinistiese amptenare het geen befondsing vir die ontwerpkompetisie of vir die gedenkteken toegeken nie, en die komitee het in 1948 ontbind en baie oorlewendes het die land verlaat. In 1949 beskerm die stad Sokołów Podlaski die kamp met 'n nuwe heining en hek. 'N Werkspan sonder argeologiese ervaring is gestuur om die terrein te besigtig. In 1958, na die einde van die stalinisme in Pole, verklaar die provinsiale raad van Warskou Treblinka as 'n plek van martyrologie. [b] In die volgende vier jaar is 127 hektaar grond wat deel uitgemaak het van die kamp gekoop van 192 boere in die dorpe Prostyń, Grądy, Wólka Okrąglik en Nowa Maliszewa. 
Bou van die gedenkteken
Die bou van 'n monument van 8 meter lank wat deur die beeldhouer Franciszek Duszeńko ontwerp is, is op 21 April 1958 ingehuldig met die hoeksteenlegging op die plek van die voormalige gaskamers. Die beeld stel die neiging in die rigting van groot avant-garde-vorms wat in die 1960's in Europa bekendgestel is, met 'n graniettoring in die middel afgebreek en bedek met 'n sampioenagtige blok met abstrakte reliëfs en Joodse simbole.  Treblinka is op 10 Mei 1964 tydens 'n amptelike seremonie wat deur 30 000 mense bygewoon is, tot 'n nasionale monument van martyrologie verklaar. [r]  Die monument is onthul deur Zenon Kliszko, die maarskalk van die Sejm van die Republiek van Pole, in die teenwoordigheid van oorlewendes van die Treblinka -opstand uit Israel, Frankryk, Tsjeggo -Slowakye en Pole. Die kampbewaarder se huis (gebou in 1960 in die omgewing) [s] is omskep in 'n uitstalruimte na die ineenstorting van die kommunisme in Pole in 1989 en die aftrede van die bewaarder wat dit in 2006 geopen het. Dit is later uitgebrei en tot 'n tak van die Siedlce -streekmuseum.  
Daar is baie ramings van die totale aantal mense wat in Treblinka gedood is, die meeste wetenskaplike ramings wissel van 700,000 tot 900,000,   wat beteken dat meer Jode in Treblinka gesterf het as in enige ander Nazi -uitwissingskamp behalwe Auschwitz.  Die Treblinka -museum in Pole verklaar dat ten minste 800 000 mense in Treblinka gesterf het  Yad Vashem, wat Israel se Holocaust -museum is, stel die getal gedood op 870,000 en die United States Holocaust Memorial Museum gee 'n reeks van 870,000 tot 925,000. 
Die eerste skatting van die aantal mense wat by Treblinka vermoor is, kom van Vasily Grossman, 'n Sowjet -oorlogsverslaggewer wat Treblinka in Julie 1944 besoek het toe die Sowjet -magte weswaarts oor Pole marsjeer. Hy publiseer 'n artikel genaamd "The Hell Called Treblinka", wat in die November 1944 -uitgawe van Znamya, 'n maandelikse Russiese literêre tydskrif.  In die artikel beweer hy dat 3 miljoen mense by Treblinka vermoor is. Hy was moontlik nie bewus daarvan dat die kort stasieplatform in Treblinka II die aantal waens wat op 'n keer afgelaai kon word, aansienlik verminder het nie  en moontlik die Sowjet -neiging van oordrywing van Nazi -misdade vir propagandadoeleindes aansienlik verminder het.  In 1947 beraam die Poolse historikus Zdzisław Łukaszkiewicz die dodetal as 780 000,   gebaseer op die aanvaarde rekord van 156 vervoer met gemiddeld 5 000 gevangenes elk. 
Hofuitstallings en beëdigde verklarings
Die Treblinka -proewe van die 1960's het in Düsseldorf plaasgevind en die twee amptelike Wes -Duitse skattings opgelewer. Tydens die verhoor van Kurt Franz in 1965, het die Assize Court in Düsseldorf tot die gevolgtrekking gekom dat ten minste 700 000 mense in Treblinka dood is, na aanleiding van 'n verslag van dr. Helmut Krausnick, direkteur van die Institute of Contemporary History.  Tydens die verhoor van Franz Stangl in 1969 het dieselfde hof die getal na 'n nuwe getuienis van dr. Wolfgang Scheffler heroorweeg om ten minste 900 000 te wees.  
'N Hoofgetuie vir die vervolging in Düsseldorf in die verhore van 1965, 1966, 1968 en 1970 was Franciszek Ząbecki, wat in diens was van die Deutsche Reichsbahn as spoorverkeerbeheerder by die dorp Treblinka vanaf 22 Mei 1941.  In 1977 publiseer hy sy boek Ou en nuwe herinneringe,  waarin hy sy eie rekords gebruik het om te skat dat ten minste 1,200,000 mense op Treblinka gesterf het.   Sy skatting was gebaseer op die maksimum kapasiteit van 'n treinstel tydens die Grossaktion Warskou van 1942 eerder as sy jaarlikse gemiddelde.  Die oorspronklike Duitse vorderingsbriewe in sy besit het nie die aantal gevangenes gelys nie.  Ząbecki, 'n Poolse lid van die spoorwegpersoneel voor die oorlog, was een van die min nie-Duitse getuies wat die meeste vervoer gesien het wat in die kamp gekom het by die Treblinka-stasie toe die eerste Holocaust-trein uit Warskou aankom.  Ząbecki was lid van die Armia Krajowa (Pools: Home Army), wat die grootste deel van die Poolse versetsbeweging in die Tweede Wêreldoorlog gevorm het, en daagliks rekord gehou het van die uitroeiingsvervoer. Hy het ook die brandende Treblinka II -omtrek tydens die opstand in Augustus 1943 heimlik afgeneem. Sonderkommandos na die Sobibór -gaskamers op 20 Oktober 1943.  In 2013 het sy seun Piotr Ząbecki 'n artikel oor hom geskryf vir Ieycie Siedleckie dit het die getal tot 1 297 000 hersien.  Ząbecki se daaglikse rekords van vervoer na die kamp, ​​en demografiese inligting oor die aantal mense wat uit elke ghetto na Treblinka gedeporteer is, was die twee belangrikste bronne vir ramings van die dodetal. 
In sy boek uit 1987 Belzec, Sobibor, Treblinka: Die operasie Reinhard -doodskampe, Verklaar die Israeliese historikus Yitzhak Arad dat ten minste 763,000 mense tussen Treblinka tussen Julie 1942 en April 1943 vermoor is.  'n Aansienlike aantal ander ramings het gevolg: sien tabel (hieronder).
'N Verdere inligtingsbron het in 2001 beskikbaar geword. Die Höfle -telegram was 'n geënkripteerde boodskap wat op 31 Desember 1942 deur die onderhoofbevelvoerder van Operasie Reinhard, Hermann Höfle, na Berlyn gestuur is, waarin die aantal Jode wat deur die DRB na elk van die operasie Reinhard -doodskampe gedeporteer is, uiteengesit is tot daardie punt. Dit word onder die gedeklassifiseerde dokumente in Brittanje aangetref en toon aan dat volgens die amptelike telling van die Duitse vervoerowerheid 713 555 Jode in 1942 na Treblinka gestuur is.  Die aantal sterftes was waarskynlik hoër, volgens die Armia Krajowa mededelings. [t]  Op grond van die telegram en bykomende ongedateerde Duitse bewyse vir 1943 waarin 67 308 mense gedeporteer is, het historikus Jacek Andrzej Młynarczyk bereken dat volgens die amptelike DRB -telling 780.863 mense gebring is deur Deutsche Reichsbahn na Treblinka. 
Tabel van ramings
Die inligting in die rye met 'n leë laaste kolom kom van Ek is mal daaroor, bladsy 114. 
Die eerste amptelike verhoor vir oorlogsmisdade wat op Treblinka gepleeg is, is tussen 12 Oktober 1964 en 24 Augustus 1965 in Düsseldorf gehou, voorafgegaan deur die verhoor van 1951 SS-Scharführer Josef Hirtreiter, wat veroorsaak is deur aanklagte van oorlogsmisdade wat nie verband hou met sy diens by die kamp nie. [u]  Die verhoor is vertraag omdat die Verenigde State en die Sowjetunie met die aanvang van die Koue Oorlog belangstelling verloor het om Duitse oorlogsmisdade te vervolg.  Baie van die meer as 90 000 Nazi -oorlogsmisdadigers wat in Duitse dossiere aangeteken is, dien op prominente plekke onder Wes -Duitse kanselier Konrad Adenauer.   In 1964 en 1965 is elf voormalige SS -kamppersoneel deur Wes -Duitsland verhoor, , insluitend kommandant Kurt Franz. Hy is tot lewenslange gevangenisstraf gevonnis, saam met Artur Matthes (Totenlager) en Willi Mentz en August Miete (albei van Lazaret). Gustav Münzberger (gaskamers) het 12 jaar ontvang, Franz Suchomel (goud en geld) 7 jaar, Otto Stadie (operasie) 6 jaar, Erwin Lambert (gaskamers) 4 jaar en Albert Rum (Totenlager) 3 jaar. Otto Horn (lyk detail) is vrygespreek.  
Die tweede kommandant van Treblinka II, Franz Stangl, ontsnap in 1951 saam met sy vrou en kinders uit Oostenryk na Brasilië. Stangl kry werk by 'n Volkswagen -fabriek in São Paulo.  Sy rol in die massamoord op Jode was bekend aan die Oostenrykse owerhede, maar Oostenryk het eers 'n lasbrief vir sy arrestasie uitgereik.  Stangl is onder sy regte naam geregistreer by die Oostenrykse konsulaat in Brasilië.  Dit het nog ses jaar geneem voordat die Nazi -jagter Simon Wiesenthal hom opgespoor en sy arrestasie veroorsaak het. Na sy uitlewering van Brasilië na Wes -Duitsland is Stangl verhoor vir die dood van ongeveer 900 000 mense. Hy erken die moord, maar voer aan: "My gewete is skoon. Ek het eenvoudig my plig gedoen." Stangl is op 22 Oktober 1970 skuldig bevind en tot lewenslange gevangenisstraf gevonnis. Hy sterf aan hartversaking in die gevangenis in Düsseldorf op 28 Junie 1971. 
Die diefstal van kontant en waardevolle items, wat by die slagoffers van gasversamelings ingesamel is, is op 'n enorme skaal deur die SS-manne uitgevoer. Dit was 'n algemene gebruik onder die konsentrasiekampe se topklas oral waar twee Majdanek-konsentrasiekampkommandante, Koch en Florstedt, in April 1945 deur die SS verhoor en tereggestel is vir dieselfde oortreding.  Toe die hooggeplaaste offisiere huis toe gaan, hulle sou soms 'n privaat lokomotief van Klinzman en Emmerich [v] by die Treblinka -stasie aanvra om hul persoonlike "geskenke" na Małkinia te vervoer vir 'n verbindingstrein. Dan ry hulle met die motor uit die kamp sonder inkriminerende bewyse oor hul persoon, en kom later by Małkinia aan om die goedere oor te dra.  [w]
Die totale hoeveelheid materiële wins deur Nazi -Duitsland is onbekend, behalwe vir die tydperk tussen 22 Augustus en 21 September 1942, toe daar 243 waens goedere gestuur en aangeteken is.  Globocnik het op 15 Desember 1943 'n skriftelike verslag aan Reinhard se hoofkwartier gelewer met die SS -wins van ,7 178.745.960.59, insluitend 2.909.68 kilogram goud, 18.733.69 kilogram silwer (41.300 lb), 1.514 kilogram (48.700) ozt) van platinum, en 249 771,50 Amerikaanse dollars,  sowel as 130 diamant solitaires, 2511,87 karaat (502 gram) briljante, 13 458,62 karaat (2,7 kg) diamante en 114 kilogram (251 lb) pêrels. Die hoeveelheid buit wat Globocnik gesteel het, is onbekend. 
Nóg die Joodse godsdiensleiers in Pole, nóg die owerhede het argeologiese opgrawings by die kamp toegelaat uit respek vir die dooies. Goedkeuring vir 'n beperkte argeologiese studie is in 2010 vir die eerste keer goedgekeur aan 'n Britse span van die Staffordshire-universiteit met behulp van nie-indringende tegnologie en Lidar afstandswaarneming. Die grondweerstand is op die terrein met gronddeurdringende radar ontleed.  Kenmerke wat blykbaar struktureel was, is gevind, waarvan twee vermoedelik die oorblyfsels van die gaskamers was, en die studie is toegelaat om voort te gaan. 
Die argeologiese span wat die soektog uitgevoer het, het drie nuwe massagrafte ontdek. Uit die respek vir die slagoffers is die oorskot oorgedra. By die tweede grawe was die bevindinge geel teëls met 'n deurboorde mulletster wat soos 'n Davidster lyk, en die bou van fondamente met 'n muur. Die ster is gou geïdentifiseer as die logo van die Poolse keramiekfabriek wat vloerteëls vervaardig, gestig deur Jan Dziewulski en broers Józef en Władysław Lange (Dziewulski i Lange - D✡L sedert 1886), na die oorlog genasionaliseer en herdoop onder die kommunisme.   Soos verduidelik deur die forensiese argeoloog Caroline Sturdy Colls, was die nuwe bewyse belangrik omdat die tweede gaskamers wat by Treblinka gebou is, in die enigste baksteengebou in die kamp gehuisves is. Colls beweer dat dit die eerste fisiese bewyse vir hul bestaan ​​is . In sy memoires wat sy verblyf in die kamp beskryf, sê die oorlewende Jankiel Wiernik dat die vloer in die gaskamers (wat hy gehelp het om te bou) van soortgelyke teëls gemaak is.  Die ontdekkings het 'n onderwerp geword van die 2014 -dokumentêr deur die Smithsonian Channel.  Meer forensiese werk is beplan. 
Die Treblinka -museum ontvang die meeste besoekers per dag gedurende die jaarlikse March of the Living -opvoedingsprogram wat jongmense van regoor die wêreld na Pole bring om die oorblyfsels van die Holocaust te verken. Die besoekers wie se optog by Auschwitz II-Birkenau se primêre bestemming is, besoek Treblinka in die voorafgaande dae. In 2009 het 300 Israeliese studente die seremonie bygewoon onder leiding van Eli Shaish van die Ministerie van Onderwys.  In totaal het 4 000 internasionale studente besoek afgelê.  In 2013 was die aantal studente wat voor die Auschwitz -herdenking gekom het, 3,571. In 2014 het 1 500 buitelandse studente besoek afgelê. 
Funksie en notas
Operasie Reinhard leierskap
Odilo Globocnik SS-Hauptsturmführer en SS-Polizeiführer destyds (kaptein en SS -polisiehoof) hoof van Operasie Reinhard  
Hermann Höfle SS-Hauptsturmführer (kaptein) koördineerder van Operasie Reinhard 
Christian Wirth SS-Hauptsturmführer destyds (kaptein) inspekteur vir Operasie Reinhard 
Richard Thomalla SS-Obersturmführer destyds (eerste luitenant) hoof van die doodskampkonstruksie tydens Operasie Reinhard  
Erwin Lambert SS-Unterscharführer (korporaal) hoof van die bou van gaskamers tydens operasie Reinhard (groot gaskamers)  
Theodor van Eupen SS-Sturmbannführer (majoor), kommandant van Treblinka I Arbeitslager, 15 November 1941 - Julie 1944 (opruiming) hoof van die dwangarbeidskamp 
Irmfried Eberl SS-Obersturmführer (eerste luitenant), kommandant van Treblinka II, 11 Julie 1942 - 26 Augustus 1942 weens onbevoegdheid na Berlyn oorgeplaas 
Franz Stangl SS-Obersturmführer (eerste luitenant), 2de kommandant van Treblinka II, 1 September 1942 - Augustus 1943 oorgeplaas na Treblinka uit Sobibor -vernietigingskamp 
Kurt Franz SS-Untersturmführer (tweede luitenant), laaste kommandant van Treblinka II, Augustus (vergassing) - November 1943 bevorder van adjunkkommandant in Augustus 1943 na opstand in die kampgevangenes  
Karl Pötzinger SS-Oberscharführer (stafsersant), onderkommandant van Treblinka II hoof van verassing 
Heinrich Matthes SS-Scharführer (sersant), onderkommandant hoof van die uitwissingsgebied   
^ Yitzhak Arad gee sy naam Jacob Wiernik. 
^ ab 'Plek van martyrologie' is 'n gedenkplaat wat ontleen is aan die gewilde Poolse frase 'Miejsce Martyrologii Żydów', wat op 2 Julie 1947 in Warskou deur die Parlementswet (Sejm) ingestel is. 
^Wehrmacht is Duits vir "Weermag". Dit was die naam van die gewapende magte van Duitsland van 1935 tot 1945.
^ Die operasie is vernoem ter ere van Reinhard Heydrich, Himmler se adjunk en voorganger as hoof van die hoofkantoor van die Reich Security. Heydrich sterf in 'n Tsjeggiese hospitaal, enkele dae nadat hy gewond is in 'n aanval deur lede van die Tsjeggiese verset op 27 Mei 1942. 
^ Al drie die Reinhard -kampe (Bełżec, Sobibór en Treblinka) is in plattelandse boskomplekse van die algemene regering gebou om hul bestaan ​​te verberg en die illusie te voltooi dat dit vervoerpunte vir deportasies na die ooste was. 
^Lapanka is Pools vir 'afronding' en verwys in hierdie situasie na die wydverspreide Duitse praktyk om nie-Duitse burgers in 'n lokval te lok. 
^ Die bevel is omgekeer deur Yankel (Jankiel) Wiernik in sy boek 'N Jaar in Treblinka (1945) noem hy die ontvangsgebied van Treblinka II as kamp 1, en die gassone (waar hy gewerk het) as kamp 2. 
^ Die ß, gebel Eszett of scharfes s ("skerp s") in Duits, is ongeveer gelykstaande aan ss.
^ Die Deutsche Reichsbahn, (German Reich Railway  of German Imperial Railway,  ) was die Duitse nasionale spoorlyn wat uit die spoorweë van die individuele state van die Duitse Ryk ontstaan ​​het na afloop van die Eerste Wêreldoorlog.
^ Getuies wat die ervaring van die werklike gasmasjien noukeuriger ondervind het, deel die groot ooreenkoms dat hulle deur petrol/petrol bestuur word, terwyl die getuies wat slegs 'n indirekte hoorsêkennis van die enjin gehad het, dit meer as diesel sou identifiseer. 
Waterpype wat die giftige gas na die stortkoppe gelei het, loop langs die plafon en skep 'n illusie van 'n stort soos in die gesimuleerde stortkamers. In Sobibor en Treblinka het hulle dieselfde stelsel toegepas om koolstofmonoksied met swaar petrolenjins te vervaardig.  
^ abWebb & amp; Chocholatý 2014, p. 20.
^ abArad 1987, bl. 37.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 125.
^Arad 1987, bl. 209.
^Sereny 2013, p. 151.
^ ab Roca, Xavier (2010). "Vergelykende doeltreffendheid van die uitwissingsmetodes in Auschwitz en operasie Reinhard" (PDF). Toerus Revista HMiC (Història Moderna i Contemporània). Universiteit van Barcelona. 8. bl. 204 (4/15 in huidige dokument).
^ abcdefghekKopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 114.
Huttenbach, Henry R. (1991). "Die Romani Porajmos: Die Nazi -volksmoord op die sigeuners van Europa". Nationalities Papers: The Journal of Nationalism and Ethnicity. Routledge: 380–381. doi: 10.1080/00905999108408209.
^Browning 2017, pp. 52, 77, 79, 80.
^ abWebb & amp; Chocholatý 2014, p. 90.
Maranda, Michał (2002). Gevangenes van die uitwissingskamp in Treblinka [Więźniowie obozu zagłady w Treblince] (PDF). Nazistowskie Obozy Zagłady. Beskrywing van die analise van die werk (in Pools). Universiteit van Warskou, Instytut Stosowanych Nauk Społecznych. bl. 160–161. OCLC52658491. Gearchiveer uit die oorspronklike op 21 September 2013. Ontsluit 7 Januarie 2018 - via internetargief, direkte aflaai. CS1 -instandhouding: bot: oorspronklike URL -status onbekend (skakel)
^ abcdeCywiński 2013.
^Webb & amp; Chocholatý 2014, pp. 153, 370.
^ abWeinfeld 2013, p. 43.
^ abcdeKopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 110.
Śląski, Jerzy (1990). VII. Pod Gwiazdą Dawida [Onder die ster van Dawid] (PDF). Polska Walcząca, Vol. IV: Solidarni (in Pools). PAX, Warskou. bl. 8-9. ISBN83-01-04946-4. Besoek op 15 Augustus 2013.
Easton, Adam (4 Augustus 2013), Die oorlewende van Treblinka herinner aan lyding en weerstand, BBC News, Treblinka, Pole
^Grossman 1946, p. 405.
^ abcKopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 122.
"Treblinka -museum vir stryd en martelaarskap". Memorial Museums.org. Portaal na Europese herinneringswebwerwe. 2013. Besoek op 14 September 2013.
Kopówka, Edward (4 Februarie 2010). "Die gedenkteken". Treblinka. Nigdy wiecej, Siedlce 2002, pp. 5–54. Muzeum Walki en Męczeństwa w Treblince. Oddział Muzeum Regionalnego w Siedlcach [Museum van Stryd en Martelaarskap in Treblinka. Afdeling van die Streekmuseum in Siedlce]. Besoek op 31 Oktober 2013.
Trunk, Jesaja (2006). Oprigting van die Ghetto. Łódź Ghetto: 'n Geskiedenis. Indiana University Press. bl. 9–10. ISBN0253347556.
Laqueur, Walter Tydor Baumel, Judith (2001). Die Holocaust Ensiklopedie. Yale University Press. pp. 260–262. ISBN0300138113. Sien ook:
Friedman, Philip (Januarie 1954). "Die Joodse getto's van die Nazi -era". Joodse sosiale studies. Indiana University Press. 16 (1): 76–85. JSTOR4465209.
Gerlach, Christian (Desember 1998). "Die Wannsee -konferensie, die lot van Duitse Jode, en Hitler se beginselbesluit om alle Europese Jode uit te roei" (PDF). Journal of Modern History. Chicago: Universiteit van Chicago. 70 (4): 811–812. doi: 10.1086/235167. S2CID143904500.
^Arad 1987, pp. 20, 31.
Yahil, Leni (1991). The Holocaust: The Fate of European Jewry, 1932-1945. Oxford University Press. bl. 270. ISBN0195045238.
Arad, Yitzhak (1999). Belzec, Sobibor, Treblinka . Bloomington, Indiana: Indiana University Press. bl. 37. ISBN0-25321305-3.
Yad Vashem (2013). "Aktion Reinhard" (PDF). Shoah Resource Center, The International School for Holocaust Studies. bl. 1-2. Besoek op 16 Junie 2015.
Golden, Juliet (Januarie - Februarie 2003). "Onthou Chelmno". Argeologie. Argeologiese Instituut van Amerika. 56 (1): 50.
Yad Vashem (2013). "Chelmno" (PDF). Holocaust. Shoah -hulpbronsentrum. Besoek op 21 Augustus 2013.
Arad, Yitzhak (1984), "Operation Reinhard: Extermination Camps of Belzec, Sobibor and Treblinka" (PDF), Yad Vashem Studies XVI, pp. 205–239 ​​(12–25 van 30 in huidige dokument), Internetargief: direkte aflaai, 108 KB., geargiveer uit die oorspronklike (PDF) op 18 Maart 2009
^Hilberg 2003, pp. 942, 955, Bunker I en II.
Fischel, Jack R. (17 Julie 2010). Historiese woordeboek van die Holocaust. Vogelverschrikker. bl. 99. ISBN978-0-8108-7485-5. Besoek op 3 September 2013.
^Miller 2006, p. 401.
"Verhoor van Adolf Eichmann in Jerusalem: oordeel deel 17". phdn.org . Besoek op 26 Augustus 2020.
^Levy 2002, pp. 684,686.
Burleigh, Michael (1991). "Rassisme as sosiale beleid: die Nazi -genadedoodprogram, 1939–1945". Etniese en rassestudies. Routledge. 14 (4): 453–73. doi: 10.1080/01419870.1991.9993722. PMID11652073.
^Evans 2008, p. 306.
Holocaust Ensiklopedie (10 Junie 2013). "Treblinka". Verenigde State Holocaust Memorial Museum. Gearchiveer uit die oorspronklike (internetargief) op 3 Mei 2012. Besoek op 16 Augustus 2013.
^ abcArad 1987, bl. 247.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 35.
^ abDepartement van Justisie van die Verenigde State 1994: Bylaag 3: 144.
^Arad 1987, pp. 27, 84.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 76.
Einwohner, Rachael L. (November 2003). "Geleentheid, eer en optrede in die opstand van die Ghetto van Warskou van 1943". Amerikaanse Tydskrif vir Sosiologie. Die Universiteit van Chicago Press. 109 (3): 657. doi: 10.1086/379528. S2CID142845298.
Webb, Chris (4 September 2006). "Kartering van Treblinka". Treblinka -kampgeskiedenis. Death Camps.org. Besoek op 12 Augustus 2013.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 405.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 74.
^ abcKopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 36.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, pp. 49, 56.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 74, Opsomming.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, pp. 368–369.380.
^ Ron Jeffery, "Red Runs the Vistula", Nevron Associates Publ., Manurewa, Auckland, Nieu -Seeland, 1985.
^ abKopówka & Rytel-Andrianik 2011, pp. 35–57.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, pp. 44, 74.
^Wiernik 1945, hfst. 10.
^ abcdeKopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 77, hfst. 3: 1.
"Adam Czerniakow en sy dagboek". Holocaust -navorsingsprojek. Besoek op 17 April 2017.
^Evans 2008, p. 289.
Władysław Piecyk Wanda Wierzchowska, reds. (18 Mei 2006). Treblinka II. Nadbużanskim Szlakiem. Wybór publikacji o regionie. Biblioteka Regionalna Sokołowskiego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego. ISBN83-906213-1-2. Gearchiveer van die oorspronklike op 14 Desember 2008 - via internetargief. CS1 -instandhouding: bot: oorspronklike URL -status onbekend (skakel)
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 78, afdeling 2.
^ abcKopówka & Rytel-Andrianik 2011, pp. 79–80.
Nasionale Argief (2014), Lugfoto's, Washington, DC, beskikbaar gestel op die Mapping Treblinka -webblad deur ARC.
^ abcdefgSmith 2010.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 80, afdeling 3.
Ministerie van Staatsveiligheid van Oekraïne (2 April 1948), Getuienis van Aleksandr Yeger, Die Nizkor -projek, gehaal op 22 Augustus 2013, uittreksel uit die verslag van ondervraging.
^Webb & amp; Chocholatý 2014, pp. 28–29.
^Levy 2002, bl. 342.
^ abcdKopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 100.
^Webb 2014, pp. 23–24.
^ abcdefKlee 1988, p. 246.
Verskeie skrywers (23 September 2006). "Die Treblinka -oortreders". 'N Oorsig van die Duitse en Oostenrykse SS- en polisiestaf. Aktion Reinhard Camps LNR. Ontvang 1 November 2013. Bronne: Arad, Donat, Glazar, Klee, Sereny, Willenberg et al.
^Arad 1987, pp. 122, 194.
^ abcdefKopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 82.
^ abcWebb en Lisciotto 2007.
^ abKopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 89.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 83.
^ abcKopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 84.
Webb, Chris (27 Augustus 2006). "Treblinka -kampgeskiedenis". Ensiklopedie van die Holocaust. LNR. Besoek op 24 Augustus 2013.
^Grossman 1946, p. 379.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 81.
^ abKopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 94.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 92.
^ abKopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 98.
Holocaust Ensiklopedie (10 Junie 2013). "Opstand in Warskou Ghetto". Amerikaanse Holocaust Memorial Museum. Gearchiveer van die oorspronklike op 2 Mei 2012. Besoek op 25 Augustus 2013.
^Court of Assizes 1965, uittreksels.
Antoni Bochen (2015). "Okupacja 1939–1945". Kolejnictwo polskie: II wojna swiatowa. Urząd Transportu Kolejowego. Besoek op 2 November 2015.
^ abcKopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 95: Samuel Rajzman -getuienis.
^ abcFriedländer 2009, p. 432.
Holocaust Ensiklopedie (10 Junie 2013). "Treblinka: chronologie". Verenigde State Holocaust Memorial Museum. Gearchiveer uit die oorspronklike (internetargief) op 5 Junie 2012. Besoek op 9 Desember 2013. Deportasies van onder meer Theresienstadt en Bulgaars-besette gebied.
^ abKopówka & Rytel-Andrianik 2011, pp. 96–100.
Holocaust Encyclopedia (11 Mei 2012). "Deportasies na moordsentrums". Holocaust Geskiedenis. Verenigde State Holocaust Memorial Museum. Gearchiveer van die oorspronklike op 17 September 2012. Besoek op 9 November 2013.
^ Zeller, Thomas (2007). Driving Germany: The Landscape of the German Autobahn, 1930–1970, Bergbahn Books, p. 51. 978-1-84545-309-1
^Duitsland se ekonomie, geldeenheid en finansies: 'n Studie wat in opdrag van die Duitse regering gerig is aan die komitees van deskundiges, soos aangestel deur die kommissie vir herstel. Zentral-Verlag G. M. B. H., 1924, pp. 4,98,99.
^ Anastasiadou, Irene (2011). Konstruksie van Yster Europa: Transnationalisme en spoorweë in die interbellum, Amsterdam University Press, p. 134. 978-90-5260-392-6
Comité International de Dachau (1978). Plaat 282. bl. 137. ISBN3-87490-528-4. Direksie gestuur aan alle konsentrasiekampbevelvoerders van SS-GruppenführerRichard Glücks in 1942.
^Shirer 1981, bl. 969, Affidavit (Hoess, Neurenberg).
^In die saak van die uitlewering van John DEMJANJUK, A.K.A. John Ivan Demjanjuk, A.K.A. John Ivan Demyanyuk. 603 F. Supp. 1468. (United States District Court, N.D. Ohio, E.D. 1985).
"Survivor noem Ivan 'die ergste duiwel van almal Treblinka'". AP NUUS . Besoek op 10 November 2019.
Zylbersztajn, Malka (15 Julie 2018). L'Chaim: die besonderse lewe van Chaim Sztajer. Jewish Holocaust Center (Elsternwick, Vic.). Elsternwick, Vic. ISBN9780987518866. OCLC1088425969.
^ abArad 1987, bl. 120: Stangl -verhoorgetuienis.
Harrison, Jonathan Muehlenkamp, ​​Roberto Myers, Jason Romanov, Sergey Terry, Nicholas (Desember 2011). "Die gasmotor: diesel of petrol". Belzec, Sobibor, Treblinka. Holocaust -ontkenning en operasie Reinhard (1ste uitgawe). bl. 316. Met opsionele direkte aflaai as 'n PDF -lêer, 5,3 MB - via internetargief.
Lipstadt, Deborah E. et al. (2017). "Holocaust -ontkenning op verhoor". Emory Universiteit, Instituut vir Joodse Studies.
Cymet, David (2010). Geskiedenis vs. Apologetics: The Holocaust, the Third Reich, and the Catholic Church. Lexington Boeke. bl. 263. ISBN978-0739132937.
Bloxham, Donald (2001). Genocide on Trial: War Crime Trials and the Formation of Holocaust History and Memory. Oxford University Press. bl. 119. ISBN0198208723. . besonderhede [oor die slagoffers van die slagting] is almal akkuraat. Die enigste ondoeltreffendheid het weer die metodes van moord behels. [p.119]
^Webb 2014, pp. 28–29.
^Arad 1987, bl. 31: Getuienis van SS Scharführer Erich Fuchs in die Sobibór-Bolender-verhoor, Düsseldorf.
McVay, Kenneth (1984). "Die bou van die Treblinka -uitwissingskamp". Yad Vashem Studies, XVI. Joodse virtuele biblioteek.org. Besoek op 3 November 2013.
^ Statistiese gegewens: "Woordelys van 2,077 Joodse dorpe in Pole" Gearchiveer 8 Februarie 2016 by die Wayback Machine deur Virtuele Shtetl van die Museum van die Geskiedenis van die Poolse Jode, sowel as "Getta Żydowskie", deur Gedeon, (in Pools) en "Ghetto List" deur Michael Peters van ARC. Besoek op 8 Junie 2014.
Sumler, David E. (1 Januarie 1973). 'N Geskiedenis van Europa in die twintigste eeu. Dorsey Press. bl. 250. ISBN0-256-01421-3. Ontvang 1 November 2013.
Ainsztein, Reuben (2008) . Joodse weerstand in Nazi-besette Oos-Europa (Google Boeke -brokkie -aansig). Universiteit van Michigan (herdruk). bl. 917. ISBN978-0-236-15490-6. Besoek op 21 Desember 2013.
Langowski, Jürgen (2013). "Der Gerstein-Bericht" [Gerstein-verslag deur Obersturmführer Kurt Gerstein]. Dokumente zum Nationalsozialismus (In Duits). NS-argief. Besoek op 26 Desember 2013. Oorspronklike teks van die Gerstein -verslag onderteken te Tübingen (Württemberg), Gartenstraße 24, den 4. Mei 1945. Gerstein het die SS verraai en wou inligting oor die Holocaust aan die Geallieerdes uitlek.
^Shirer 1981, pp. 967–968: Beëdigde verklaring 5 April 1946 (Hoess, Neurenberg).
^Klee 1988, p. 244.
^ abcdefghRajzman 1945, Amerikaanse kongres.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 102.
Zawodny, Janusz K. (1962). Death in the Forest: The Story of the Katyn Forest Massacre. Universiteit van Notre Dame Press. bl. 15, 77. ISBN978-0-268-00849-9. Besoek op 19 Maart 2017.
Kużniar-Plota, Małgorzata (30 November 2004). "Besluit om ondersoek in te stel na Katyn Massacre". Departementele kommissie vir die vervolging van misdade teen die Poolse nasie. Gearchiveer van die oorspronklike op 27 Oktober 2012 - via internetargief. Verwys na joernaal | joernaal = (hulp) CS1 onderhou: bot: oorspronklike URL -status onbekend (skakel)
^Arad 1987, pp. 300–301.
"Eerste Treblinka -verhoor". Uittreksels uit uitsprake. Operasie Reinhard: Treblinka Deportasies. 1968. Besoek op 8 Januarie 2014. Bron: Donat, Alexander (1979), The Death Camp Treblinka: A Documentary, New York, pp. 296–316. Besluit van die distrikshof in Düsseldorf (AZ-LG Düsseldorf: II-931638, p. 49 ev) in vertaling
^ abKopówka & Rytel-Andrianik 2011, pp. 104–105.
^ abWiernik 1945, p. 13.
^Wiernik 1945, hfst. 13.
^ abKopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 91.
Gilbert, Martin (1987). Die Holocaust: 'n geskiedenis van die Jode van Europa tydens die Tweede Wêreldoorlog . Henry Holt. ISBN0-8050-0348-7.
Procknow, Gregory (2011). Werwing en opleiding van volksmoordsoldate. Francis & amp; Bernard Publishing. bl. 35. ISBN978-0-9868374-0-1.
^Arad 1987, bl. 21.
^Willenberg 1989, p. 158.
^Browning 2017, p. 52.
^Arad 1987, pp. 45–46.
Swart, Peter (lente 2011). "Voetsoldate van die finale oplossing: die Trawniki -oefenkamp en operasie Reinhard". Holocaust- en volksmoordstudies. Oxford University Press. 25 (1): 7. doi: 10.1093/hgs/dcr004. S2CID144929340.
Korherr, Richard (10 April 1943). "Anweisung Himmler an Korherr". Der Reichsführer-SS, Feld-Kommandostelle. Besoek op 2 September 2014.
Himmler, Heinrich (2014). "" Spesiale behandeling "(Sonderbehandlung)". Holocaust history.org. Gearchiveer uit die oorspronklike op 28 Mei 2013. Besoek op 2 September 2014. 20 September 1939 -telegram na die Gestapo -streek- en subregionale hoofkwartier oor die 'basiese beginsels van interne veiligheid tydens die oorlog'.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 103.
^ abKopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 97.
^Arad 2018, pp. 249-250.
^Arad 2018, bl. 149.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, pp. 89–91.
^Wiernik 1945, Hoofstuk 7.
^Arad 2018, bl. 256.
Archer, Noah S. et al. (2010). "Alfabetiese lys van [beter bekende] Treblinka -oorlewendes en slagoffers". Holocaust Education & amp Archive Research Team H.E.A.R.T. Besoek op 30 Augustus 2013. Ook in:
Die lys van oorlewendes van Treblinka, met kommentaar deur kundige in Pools. Muzeum Walki en Męczeństwa w Treblince. 1979. ISBN0896040097. Bron van data:Donat (1979), Die doodskamp Treblinka. New York, pp. 279–291. Gearchiveer uit die oorspronklike op 22 September 2013. CS1 -instandhouding: bot: oorspronklike URL -status onbekend (skakel)
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 99.
^ abArad 1987, bl. 219.
Malka, Zylbersztajn (2018). L'Chaim: die besonderse lewe van Chaim Sztajer. Elsternwick, Victoria: JHC Publishing House. bl. 44–71. ISBN9780987518866.
Kopówka, Edward (12 Mei 2008). "Uittarting en opstand". Treblinka II - Opór en powstanie. Muzeum Walki i Męczeństwa w Treblince [Museum van Struggle and Martyrdom at Treblinka]. Gearchiveer uit die oorspronklike op 22 September 2013. Besoek op 7 Januarie 2018. CS1 -instandhouding: bot: oorspronklike URL -status onbekend (skakel)
^Arad 1987, bl. 273.
^Weinfeld 2013, p. 41.
^Wiernik 1945, hfst. 11.
^Arad 1987, bl. 275.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, pp. 107–108.
^ abEvans 2008, p. 292.
MAARIV (13 Augustus 2012). "Kalman Taigman, ocalały z Treblinki, nie żyje" [Kalman Taigman, oorlewende van Treblinka oorlede]. Vertaling uit Hebreeus, Maariv Daily, 8 Augustus 2012 (in Pools). Erec Israel. Besoek op 30 Maart 2014.
"Laaste oorlewende Treblinka -doodskamp, ​​Samuel Willenberg, sterf". BBC. 20 Februarie 2016.
'Slegs 2 oorlewendes bly van Treblinka oor'. Israel Joodse Toneel. Associated Press. 11 Februarie 2010. Besoek op 23 April 2013.
NIOD (2009). "Voorbereiding - Sobibor -onderhoude". NIOD Institute for War, Holocaust and Genocide Studies.
Vanderwerff, Hans (22 Julie 2009), Uitwissingskamp Treblinka, Die Holocaust: sodat ons nie vergeet nie, geargiveer uit die oorspronklike op 17 Mei 2011, op 10 Januarie 2014 opgehaal
"Toe God met vakansie was: die BBC vertel die verhaal van Treblinka". Die Inquisitr News. 14 Augustus 2012. bl. Toe God op vakansie was: Die BBC vertel die verhaal van Treblinka. Besoek op 15 Mei 2014.
"Jewish Holocaust Center - A Labor of Love". www.jhc.org.au . Ontsluit 19 Oktober 2018.
^ abKopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 111.
^Levy 2002, pp. 741–742.
^Evans 2008, p. 293.
^Arad 1987, bl. 640.
^ abcdefKopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 112.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 28.
^ abSereny 2013, p. 249.
^Evans 2008, p. 294.
^ abArad 1987, bl. 87.
Chrostowski, Witold (2004), Uitwissingskamp Treblinka, Londen: Vallentine Mitchell, p. 37, ISBN0-85303-456-7, Google Books-soektog binne, opgespoor op 11 September 2013
^Evans 2008, p. 291.
Webb, Chris Smart, Victor (2009). "Die verwydering van dr. Eberl en die herorganisasie van die kamp-Augustus 1942". Treblinka -doodskamp. H.E.A.R.T Holocaust Research Project.org. Ontvang 1 November 2013. Bron: Arad, Donat, Sereny et al.
^Sereny 2013, p. 98.
^ abSereny 2013, p. 157.
^ abArad 1987, bl. 186.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 96.
^Robert S. Wistrich. Wie is wie in Nazi -Duitsland, pp. 295–296. Macmillan, 1982.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 90, afdeling 2.
^ Claude Lanzmann (direkteur, Shoah, New Yorker Films, 1985, DVD -skyf 3, hfst. 1 Claude Lanzmann, Shoah: 'n mondelinge geskiedenis van die Holocaust, New York: Pantheon Books, 1985, 95.
^ Vir meer inligting oor die lied, sien Erin McGlothlin, "The Voice of the Perpetrator, the Voices of the Survivors", in Erin Heather McGlothlin, Jennifer M. Kapczynski (red.), Persistent Legacy: The Holocaust and German Studies, Rochester: Campden House, 2016, 40–49.
^ Suchomel se lirieke in Duits: "Wir kennen nur das Wort des Kommandanten / und nur Gehorsamkeit und Pflicht / Wir wollen weiter, weiter leisten / bis daß das kleine Glück uns einmal winkt. Hurra!"
Von Brumlik, Micha (17 Februarie 1986). "Der zähe Schaum der Verdrängung". Der Spiegel. Spiegel-Verlag Rudolf Augstein GmbH & amp. KG. Besoek op 16 Junie 2015.
Webb, Chris (2007). "Die oortreders praat". Belzec, Sobibor & amp; Treblinka Death Camps. H.E.A.R.T HolocaustResearchProject.org. Besoek op 30 Oktober 2013.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 90.
^Arad 1987, bl. 371.
Stein, Joel Webb, Chris. "Meir Berliner - 'n dapper verset op Treblinka - opstand en weerstand". Treblinka. HolocaustResearchProject.org. Besoek op 31 Oktober 2013. Ook in:Bryant (2014), p. 103.
Stein, Joel Webb, Chris. "Hershl Sperling - Persoonlike getuienis van die Treblinka -doodskamp". Treblinka. HolocaustResearchProject.org. Besoek op 23 Mei 2014. Ook in:Bryant (2014), p. 103, getuienis van Jakob Jakubowicz en Leo Lewi in Düsseldorf, 1964.
^ abKopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 86.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 49.
^Arad 1987, pp. 373–375.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 30, grafiek 1.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 402.
Rytel-Andrianik, Paweł (2010). "Kościoły Św.Trójcy". Historia parafii Prostyń [Geskiedenis van die gemeente Prostyń] (in Pools). Drohiczyn Learned Society. Besoek op 9 Desember 2013.
^Grossman 1946, p. 406.
^Grossman 1946, p. 402.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 378.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, pp. 416, 418.
^ abKopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 117.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 118.
Marcuse, Harold (Februarie 2010). "Holocaust -gedenktekens: die opkoms van 'n genre" (PDF -lêer, direkte aflaai 26,3 MB). Amerikaanse historiese resensie: 35–36 van die huidige PDF -dokument. Besoek op 23 Oktober 2013. Begin met die Buchenwald -gedenkteken en talle ontwerpe vir die Birkenau -kompetisie, en gaan voort met die Île de la Cité in Parys, Treblinka en Yad Vashem naby Jerusalem, het sulke ervaringsruimtes 'n kenmerk geword van die groot Holocaust -gedenktekens.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 121.
^Grossman 2005, p. 434.
^Grossman 2005, p. 457.
^Kopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 113: Ryszard Czarkowski, Cieniom Treblinki [To Shadows of Treblinka], Wydawn. Ministerstwa Obrony Narodowej 1989. 83-11-07724-X en Zdzisław Łukaszkiewicz, "Obóz zagłady Treblinka," in: Biuletyn Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce, I, 1946, p. 142.
S.D. Stein, red. (2 Februarie 2000). "Die Treblinka -uitwissingskamp". Bron: Duitse misdade in Pole. Deel I. Uitgegee deur die Sentrale Kommissie vir Ondersoek na Duitse Misdade in Pole. Warskou, 1946. HLSS Sosiale Wetenskappe. Gearchiveer uit die oorspronklike op 8 Oktober 2006. Besoek op 29 Julie 2014. CS1 -instandhouding: ongeskikte URL (skakel)
^ abDonat 1979, bl. 14.
Ząbecki, Franciszek (1977). Wspomnienia dawne ek nou [Ou en nuwe herinneringe] (in Pools). Warskou: PAX. bl. 148. PB 7495/77. Gearchiveer van die oorspronklike op 20 Augustus 2013. Besoek op 31 Oktober 2013. Boekbeskrywing met gedigitaliseerde teksmonsters by Swistak.pl. CS1 -instandhouding: bot: oorspronklike URL -status onbekend (skakel)
Wiścicki, Tomasz (16 April 2013). "Stacja tuż obok piekła. Treblinka w relacji Franciszka Ząbeckiego" [Treinstasie na die hel. Treblinka oorvertel deur Franciszek Ząbecki]. Muzeum Historii Polski (Museum van Poolse geskiedenis). Besoek op 14 Augustus 2013. Bron:Franciszek Ząbecki, "Wspomnienia dawne i nowe", Pax Publishing, Warskou 1977
S.J. C.L. H.E.A.R.T (2007). "Franciszek Zabecki - Die stasiemeester op Treblinka. Ooggetuie van die opstand - 2 Augustus 1943". H.E.A.R.T. Holocaust Education & amp Archive Research Team. Besoek op 14 Augustus 2013.
Bet ha-mishpaṭ ha-meḥozi (Jerusalem) (1994). Die verhoor van Adolf Eichmann: verslag van verrigtinge in die distrikshof van Jerusalem, deel 5. bl. 2158. ISBN9789652790149.
Holocaust Education & amp Archive Research Team (2007). "Dokumente wat verband hou met die Treblinka -doodskamp". Holocaust Research Project.org. Gearchiveer van die oorspronklike op 17 Oktober 2014. Besoek op 10 Augustus 2014. Bundesarchiv - Fahrplanordnung 567.
Grzesik, Julian (2011). "Holocaust - Zaglada Zydów (1939–1945)" (PDF). Liber Duo S.C. bl. 13. Besoek op 14 Augustus 2013. Bron: Ząbecki, Franciszek, "Wspomnienia dawne i nowe", Warszawa 1977. a. 94–95
Piotr Ząbecki (12 Desember 2013). "Był skromnym człowiekiem" [Hy was 'n nederige man]. Ieycie Siedleckie. bl. 21. Gearchiveer uit die oorspronklike op 19 Desember 2013.
^ abArad 1987, bl. 223.
Witte, Peter Tyas, Stephen (Winter 2001). '' N Nuwe dokument oor die deportasie en moord op Jode tydens 'Einsatz Reinhardt' 1942 '. Holocaust- en volksmoordstudies. Oxford University Press. 15 (3): 472. doi: 10.1093/hgs/15.3.468.
Grzegorz Mazur (2013). "Die ZWZ-AK Buro vir Inligting en Propaganda". Opstelle en artikels. Poolse Home Army Ex-Servicemen Association, tak in Londen. Besoek op 1 Desember 2013.
^Snyder 2012, noot 53.
Roca, Xavier (2010). "Vergelykende doeltreffendheid van die uitwissingsmetodes in Auschwitz en operasie Reinhard" (PDF). Revista HMiC, vol. VIII. Barcelona: Departement d'Història Moderna i Contemporània de la UAB. bl. 202 (4/15 in huidige dokument). ISSN1696-4403. Direkte aflaai, 188 KB. Besoek op 7 Augustus 2014.
^Sereny 2013, p. 12.
^Snyder 2012, bl. 408.
Kenneth McVay Yad Vashem. "Die" finale oplossing "". Operasie Reinhard: Uitwissingskampe van Belzec, Sobibor en Treblinka. Die Joodse virtuele biblioteek. Besoek op 29 Julie 2014. Die totale aantal slagoffers wat in Treblinka vermoor is, was 850 000 (Yitzhak Arad, Treblinka, Hel en opstand, Tel Aviv, 1983, pp 261–265.)
"Treblinka". Yad Vashem . Besoek op 8 Julie 2014.
^Grossman 2005, p. 550.
^Sereny 2013, p. 372.
^Sereny 2013, p. 11.
^Evans 2008, pp. 747–748.
"Oor Simon Wiesenthal". Simon Wiesenthal Sentrum. 2013. Afdeling 11. Besoek op 17 November 2013.
Hartmann, Ralph (2010)."Der Alibiprozeß". Den Aufsatz kommentaar (In Duits). Ossietzky 9/2010. Gearchiveer uit die oorspronklike op 2 Desember 2013. Besoek op 19 November 2013.
^Rückerl 1972, p. 132.
Verskeie skrywers (2005). "Treblinka -proewe". LNR, Treblinka -kampgeskiedenis. Besoek op 7 September 2013. Bronne: Robin O'Neil, Thomas Blatt, Tom Teicholz, G. Reitlinger, Gitta Sereny.
^ abcdefS.J. H.E.A.R.T 2007, Proewe.
^ abSereny 2013, p. 354.
"Procesy zbrodniarzy [Proewe van oorlogsmisdadigers] 1946–1948". Wykaz sądzonych członków załogi KL Lublin/Majdanek [Majdanek -personeel verhoor]. KL Lublin. Gearchiveer uit die oorspronklike op 14 Oktober 2013. Besoek op 13 September 2013.
^ abcKopówka & Rytel-Andrianik 2011, p. 116.
^Bryant 2014, bl. 102.
Ronen, Gil (30 Maart 2014). "Argeoloë vind Treblinka -gaskamers". Israel National News.com. Besoek op 31 Maart 2014.
Robuuste Colls, Caroline (22 Januarie 2012). "Treblinka: die onthulling van die verborge grafte van die Holocaust". BBC News Magazine. Gearchiveer uit die oorspronklike op 21 Julie 2012. Besoek op 16 November 2013.
Oszczęda, Waldemar (2008). "Hoe was dit met die Opoczno 'skatte'" [Jak to z opoczyńskimi "skarbami" było]. Bron: B. & amp Wł. Baranowski, J. Koloński (1970), "Katalog zabytków budownictwa przemysłowego w Polsce", PAN. Opoczno.Republika.pl. Gearchiveer van die oorspronklike op 3 April 2010 - via internetargief. CS1 -instandhouding: bot: oorspronklike URL -status onbekend (skakel)
Paweł Budziński (22 Desember 2009). "Towarzystwo Akcyjne Dziewulski i Lange". "Z rozwoju przemysłu ceramicznego. Dwie fabryki Tow. Akc. Dziewulski i Lange." Świat, nr 1/1908. Tygodnik Opoczyński TOP nr 51 (650) weekliks. Besoek op 14 April 2014.
Boyle, Alan (29 Maart 2014). "Argeoloë grawe die geheime van die Nazi -doodskamp op Treblinka fyn op" NBC. Besoek op 29 Maart 2014.
Treblinka: Hitler's Killing Machine: Opgrawing van 'n geheime gaskamer (YouTube -video, 4,52 minute). Smithsonian -kanaal. 25 Maart 2014.
Pappas, Stephanie (31 Maart 2014). "Eerste opgrawing van die Nazi -doodskamp Treblinka onthul nuwe gruwels". Die Huffington Post . Besoek op 31 Maart 2014.
J.S.K. (23 April 2009). "Marsz Żywych w Treblince". Aktualności. Mazowiecki Urząd Wojewódzki in Warszawie. Besoek op 10 Augustus 2014.
MWiMT (29 April 2009). . 16–26 kwietnia około 4 tysięcy młodych Żydów z różnych krajów świata odwiedziło Treblinkę. Muzeum Walki en Męczeństwa Treblinka. Besoek op 10 Augustus 2014.
Sławomir Tomaszewski (27 April 2014). "Marsz Żywych w Treblince" [March of the Living in Treblinka]. Sokołów Podlaski. Życie Siedleckie.pl. Besoek op 10 Augustus 2014.
^Blatt 2000, pp. 3, 92.
^Blatt 2000, bl. 10.
^ abBlatt 2000, bl. 14.
^Blatt 2000, bl. 19.
Chodzko, Mieczyslaw (2010). Évadé de Treblinka. Uitgawes Le Manuscrit. pp. 215–216. ISBN978-2-304-23223-3. Ontvang 1 November 2013.
Verskeie skrywers. "Uittreksels uit getuienisse van Nazi-SS-manne by Treblinka: Stangl, Mentz, Franz & amp Matthes". Joodse virtuele biblioteek . Ontvang 1 November 2013. Bron: Yitzhak Arad 1987 E. Klee, W. Dressen, V. Riess 1988 (Die Goeie Ou Dae)
^Arad 1987, bl. 121.
Arad, Yitzhak (1987). Belzec, Sobibor, Treblinka: Die operasie Reinhard -doodskampe . Bloomington, IN: Indiana University Press. ISBN0253342937.
Arad, Yitzhak (2018). Die operasie Reinhard -doodskampe: Belzec, Sobibor, Treblinka (Hersiene en uitgebreide red.). Bloomington, IN: Indiana University Press. ISBN9780253025302.
Browning, Christopher (2017) . Gewone mans: reserwe -polisiebataljon 101 en die finale oplossing in Pole. New York: HarperCollins. pp. 52, 77, 79, 80. ISBN978-0060190132.
Blatt, Thomas Toivi (2000). Sobibor: The Forgotten Revolt. H.E.P. pp. 3, 92. ISBN0-9649442-0-0.
Bryant, Michael (2014). Ooggetuie vir volksmoord: Die operasie Reinhard Death Camp Trials, 1955-1966. Universiteit van Tennessee Press. pp. 100–103. ISBN978-1621900498.
Court of Assizes (1965), Uittreksels uit uitsprake (Urteilsbegründung), Düsseldorf: shamash.org
Cywiński, Piotr (2013). "Treblinka". Adam Mickiewicz Instituut.
Cywiński, Piotr M. A. (2013) . Gideon Bielawski, Krzysztof Shalom, Yarek Ciechomska, Anita Płoszaj, Margaret Rusiniak-Karwat, Martyn (red.). "Miejsce Martyrologii Żydów w Treblince" [Plek van Joodse martelkunde in Treblinka]. Virtuele Shtetl (in Pools). POLIN Museum vir die geskiedenis van Poolse Jode. Gearchiveer uit die oorspronklike op 29 Oktober 2013. Besoek op 26 Oktober 2013.
by die United States Holocaust Memorial Museum (USHMM) by PBS by Yad Vashem by Holocaust Education Archive & amp Research Research (HEART) by die Jewish Virtual Library of Treblinka Extermination Camp in the Museum of the History of Polish Jews, Virtual Shtetl
Chronicles of Terror - Repository (2017), Oorspronklike afsettings van Poolse burgers wat voor die hoofkommissie vir die ondersoek na Duitse misdade in Pole na die Tweede Wêreldoorlog getuig het, insluitend voormalige Sonderkommando -gevangenes, omstanders en Jode wat uit die Holocaust -treine na Treblinka ontsnap het. Sentrum vir Totalitêre Studies, Warskou. (in Pools en Engels)
340 ms 10,1% dataWrapper 220 ms 6,5% Scribunto_LuaSandboxCallback :: getExpandedArgument 220 ms 6,5% Scribunto_LuaSandboxCallback :: getAllExpandedArguments 140 ms 4,2% Scribunto_LuaSandboxCallback :: pas 120 ms 3,6% 120 ms 3,6% 120% 3,6% 120 ms 3,6% 120 ms 3,6% 120 ms 3,6% 120 ms 3,6% ms 2,4% [ander] 980 ms 29,2% Aantal gelaaide Wikibase -entiteite: 1/400 ->
Julie 1942, 'n oproep van ses Joodse polisiemanne in die Warschau-getto, Pole
Die Joodse polisiemag in die ghetto van Warskou het ongeveer 2 000 getel. Vanaf 1941 is hulle beveel om mensekrag vir dwangarbeid aan die Duitse owerhede te verskaf. Toe die massa -deportasies van die Jode van Warskou na die Treblinka -doodskamp op 22 Julie 1942 begin, is die Joodse polisie -eenhede beveel om deel te neem aan die afronding van die Jode vir deportasie. Met verloop van tyd het die Joodse polisiemanne verstaan ​​dat hulle slegs pionne in die hande van die Duitsers was, en dat hul eie lot nie verseker was nie. Baie het verlate geraak en by ghetto -werkswinkels aangesluit of weggekruip. Die meeste van die Joodse polisiemanne en hul gesinne is uiteindelik na Treblinka gedeporteer en vermoor.
Die Joodse polisie (Jüdischer Ordnungsdienst) is gelyktydig georganiseer met die oprigting van die ghetto self, en bestaan ​​uit ongeveer 2000 vrywilligers wat hoofsaaklik goed opgeleide en hoërklas jong mans was op soek na 'n manier om te oorleef. Hulle het nie betaling versoek nie, en daar is selfs van hulle verwag om te betaal om aan te sluit. Op 10 November 1940 skryf Chaim Kaplan in sy dagboek:
"Die Judenrat word belas met baie ander werk om die lewe in 'n geslote getto voor te berei. Onder sy toesig word 'n Joodse polisiemag gewerf wat gesag sal hê oor die begrawe lewende Jode van die ghetto. Nege duisend jong mans het reeds as kandidate vir hierdie mag geregistreer. Terloops, elke aansoeker het 'n registrasiefooi van vyf zloty ingesluit, wat selfs die armes betaal het in die hoop om vir die ghetto-polisie aanvaar te word. "
Die Joodse polisie is die eerste keer georganiseer om die verkeer te bestuur, toesig te hou oor vullisverwydering en sanitasie in die geboue, misdaad te voorkom en die orde in die getto te behou. In 1941 word hulle egter aangekla van die verskaffing van werkers vir dwangarbeid, en in die somer van 1942 is hulle verantwoordelik gehou vir die versameling van Jode vir deportasie tydens die massadeportasies van Warskou na Treblinka.
Op 13 Mei 1942 skryf Kaplan:
"Die dekreet aangaande 'arbeidskampe', wat slegs 'n voorbereiding op die dood is, is hernu. Sedert die dag toe die oorlog met Rusland uitgebreek het, was die kampe ledig en het die getto stil geword. Nou is die bevel hernu. Daar word gehuil en gehuil in elke huis Judenrat is beveel om 1500 jongmense te voorsien, en die Joodse polisie het gedurende die nag begin om die kandidate se deure te maak. Hulle koms het gepaard gegaan met gehuil en gehuil, maar die polisie, alhoewel hulle Joods was, verhard hul harte en doen hul plig ... In plaas van 1 500 word 2 000 uit hul huis geneem, 1 500 word aan die Nazi's oorgegee, 500 is vrygelaat nadat hulle 'n losprys aan die Joodse polisie betaal het. "
Die Joodse polisiemanne het 'n komplekse dilemma gehad. Hulle is immuniteit teen die deportasies vir hulself en hul gesinne belowe, en baie het geglo dat hulle Joodse lewens help red deur die bevele na te kom. Deur aan die opsommings deel te neem, sou hulle help om hul omvang te beperk deur te verhoed dat individue wat vrygestel is van deportasie gedeporteer word, ongeag die papiere in hul besit. Boonop het hulle gevoel dat as die Duitse eenhede self die deportasies sou uitvoer, hulle baie meer brutaal en genadeloos sou wees as die Joodse polisie.
Die deelname van die Joodse polisie aan die opsommings het daartoe gelei dat hulle die mees gehate groep binne die Joodse gemeenskap van die ghetto was. Terwyl die samesmelting voortduur en die polisie besef dat hulle bloot 'n instrument in die hande van die Duitsers was, dat hul eie lot onseker was, het baie die geledere van die Joodse polisie verlaat, probeer om by die werkswinkels in die getto aan te sluit of weg te kruip. In reaksie hierop is sterk maatreëls getref teen die Joodse polisie, wat hulle gedwing het om aan die daaglikse kwota Jode te voldoen, of om hul familielede te neem om die kwota te vul. Op 21 September 1942 is Yom Kippur (die Versoendag), die laaste dag van die massadeportasies uit Warskou, die oorgrote meerderheid van die Joodse polisie en hul gesinne na Treblinka gedeporteer en vermoor. In die verkorte getto, waarin ongeveer 50 000 Jode uit byna 'n halfmiljoen oorgebly het, is ongeveer 200 Joodse polisiemanne na die deportasies oor.
Deportasies van die ghetto van Warskou na Treblinka begin - GESKIEDENIS
Die akkuraatste gegewens wat beskikbaar is met betrekking tot die getalle wat in die Treblinka -kamp gedood is, word gevind in die vonnisse (URTEILSBEGRUNDUNG) uit die eerste en tweede Treblinka -verhore wat in 1965 en 1970 in Düsseldorf gehou is:
Geslaag op 3 September 1965 in die verhoor van Kurt Franz en nege ander aan die hof van Assizes in Düsseldorf (Eerste Treblinka-verhoor) (i AZ-LG Düsseldorf: II 931638, bl. 49 e.v.), en die verhoor van Franz Stangl by die hof van Assizes te Düsseldorf (Tweede Treblinka-verhoor) op 22 Desember 1970 (bl. 111 e.v., AZ-LG Düsseldorf, XI-148/69 S.)
Aantal persone gedood in die Treblinka -uitwissingskamp:
Minstens 700 000 mense, hoofsaaklik Jode, maar ook 'n aantal sigeuners, is tydens die uitwissingskamp Treblinka dood.
Hierdie bevindings is gebaseer op die deskundige mening wat deur dr. Helmut Krausnick, direkteur van die Institute for Contemporary History (Institute f & uumlr Zeitgeschichte) in München, aan die Court of Assises voorgelê is. By die formulering van sy mening het dr. Krausnick al die Duitse en buitelandse argiefmateriaal geraadpleeg wat vir hom toeganklik was, en gewoonlik in historiese navorsing bestudeer. Onder die dokumente wat hy ondersoek het, was die volgende:
Die sogenaamde Stroop-verslag, 'n verslag van SS Brigadef & uumlhrer [Brigadier] Jurgen Stroop, wat handel oor die vernietiging van die Warschau-getto. Hierdie verslag bestaan ​​uit drie dele: naamlik 'n inleiding, 'n samestelling van daaglikse verslae en 'n versameling foto's.
Laasgenoemde dokumente, waarvan slegs 'n gedeelte ná die oorlog teruggevind is, was die onderwerp van die verhoor en is deur dr. Krausnick deur die hof van Assises beskikbaar gestel.
Krausnick se verslag bevat die volgende inligting:
Volgens die Stroop -verslag is 'n totaal van ongeveer 310,000 Jode in die treine van die Warskou -ghetto na Treblinka vervoer in die tydperk van 22 Julie 1942 tot 3 Oktober 1942. Ongeveer 19,000 Jode het dieselfde reis gedurende die tydperk vanaf Januarie, 1943 tot middel Mei 1943. Gedurende die tydperk van 21 Augustus 1942 tot 23 Augustus 1943 het bykomende vervoer van Jode by die Treblinka -vernietigingskamp aangekom, ook per goederetrein, uit ander Poolse stede, waaronder Kielce, Miedzyrec, Lukow , Wloszczowa, Sedzizzow, Czestochowa, Szydlowiec, Lochow, Kozienice, Bialystok, Tomaszow, Grodno en Radom. Ander Jode, wat in die omgewing van Treblinka gewoon het, het met perdewaens en vragmotors by Treblinka aangekom, net soos Sigeuners, waaronder sommige uit ander lande as Pole. Boonop is Jode uit Duitsland en uit ander Europese lande, waaronder Oostenryk, Tsjeggo -Slowakye, Bulgarye, Joegoslavië en Griekeland, na Treblinka vervoer, hoofsaaklik in passasierstreine.
Dit was natuurlik nie moontlik om die presiese aantal mense wat op hierdie manier na Treblinka vervoer is vas te stel nie, want slegs 'n deel van die vervoerdokumente, veral die wat relevant is vir die spoorwegvervoer, is beskikbaar. As ons egter aanneem dat elk van die treine uit gemiddeld 60 motors bestaan, met 'n gemiddelde totaal van 100 persone in elke vragmotor en 'n gemiddelde totaal van 50 passasierswaens (dws dat elke goederetrein ongeveer 'n totaal van ongeveer 6 000, en elke passasierstrein ongeveer 3 000 Jode na Treblinka); die totale aantal mense wat met goederetreine en passasierstreine na Treblinka vervoer word, kan op ongeveer 271 000 geraam word. Hierdie totaal sou die 329 000 uit Warskou nie insluit nie. In werklikheid was hierdie syfers egter in baie gevalle baie groter as die bogenoemde. Buitendien het nog duisende Jode - en ook sigeuners - in Treblinka aangekom met perdewaens en op vragmotors. Gevolglik moet aanvaar word dat die totale aantal Jode uit Warskou, uit ander dele van Pole, uit Duitsland en uit ander Europese lande, wat na Treblinka geneem is, plus die totaal van ten minste 1000 sigeuners wat dieselfde lot gedeel het, beloop het tot veel meer as 700 000, selfs al word daar van gedink dat etlike duisende mense daarna van Treblinka na ander kampe verskuif is en dat etlike honderde gevangenes daarin geslaag het om uit die kamp te ontsnap, veral tydens die opstand van 2 Augustus 1943. Met die oog op die voorafgaande , sou dit wetenskaplik toelaatbaar wees om die totale aantal mense wat in Treblinka gedood is, op 'n minimum van 700 000 te skat.
Die hof van Assizes sien geen rede om die mening van hierdie deskundige, wat in die wetenskaplike wêreld bekend is vir sy studies oor die nasionaal -sosialistiese vervolging van die Jode, te bevraagteken nie. Die deskundige mening wat hy ingedien het, is gedetailleerd, deeglik en daarom oortuigend.
In die herfs van 1969 het 'n ander deskundige, dr. Scheffler, vir die tweede Treblinka -verhoor 'n mening ingedien wat op meer onlangse navorsing gebaseer was, en die totale aantal slagoffers op ongeveer 900,000 geraam het.
& kopieer die Nizkor-projek, 1991-2012
Hierdie webwerf is bedoel vir opvoedkundige doeleindes om die Holocaust te leer en om haat te bekamp. Alle verklarings of uittreksels wat op hierdie webwerf gevind word, is slegs vir opvoedkundige doeleindes.
As deel van hierdie opvoedkundige doeleindes kan Nizkor materiaal op hierdie webwerf insluit, soos uittreksels uit die geskrifte van rassiste en antisemiete. Nizkor veroordeel dit nie, maar veroordel dit en verskaf dit sodat lesers die aard en omvang van haat en antisemitiese diskoers kan leer ken. Nizkor doen 'n beroep op die lesers van hierdie bladsye om rassistiese en haatspraak in al sy vorme en manifestasies te veroordeel.
Kyk die video: Deportation at dawn-The Hamburg deportation authority in the nineties. Subtitles in 107 langua..