Uittreksel: Spieëltjie, spieëltjie - LAPA
Nou kyk ons nog in 'n dowwe spieël ... Doktor Olaf Demeyer herstel nog van sy vierdubbele hartomleiding en die trauma van vorige ondersoeke waarby hy betrokke was. Om die waarheid te sê, hy moes lankal aftree as forensiese profileerder van die SAPD. Maar dan kom vra Lucida Winterbach sy hulp. Sy glo 'n moordenaar teiken studente van haar Elegant Queens Academy, 'n skool vir skoonheid en modelwerk. Al die meisies is minderjarig, met blinkoogdrome van skoonheidstitels en modelkontrakte. Tot van hulle naak op die bodems van swembaddens in die omgewing gevind word. Olaf se lewenslange beskermingsdrang teenoor die weerloses motiveer hom om gehoor te gee aan haar versoek. Gou besef hy egter dat dit hier gaan oor soveel meer as die feite en bewyse wat 'n mens kan sien en hoor. Olaf twyfel aan sy oordeel en instinkte. Hy word geteister deur verwronge beelde van die meisies en homself. Uiteindelik weet hy: Ons sal altyd alles slegs ten dele ken, en ons moet 'n manier vind om elke dag saam met dié wete te leef. Vir Olaf is dit daardie wete wat dreig om hom na jare in die bedryf van sy kop af te dryf.
"Hou jy van wat jy sien, pastoor Winterbach?" Haar lang swart hare kleef om haar kop.
Hy spring orent en gryp die handdoek wat oor die tuinstoel se rugleuning hang. "Was dit nodig om so lank onder die water te bly?"
"Ek dog jy gaan my kom rescue." Sy stoot die slierte agter haar ore in. "Jy kan steeds kom. Ek het 'n kramp in my kuit." Sy strek 'n lang been in die lug uit.
Spieëltjie, spieëltjie (EBOEK)
"Daar is iemand op die bodem," sê hy.
Die water is te donker om te sien wat gebeur, maar die stringe borrels voorspel vir hom niks goeds nie. "Help!" roep hy oor sy skouer.