Marilyn Monroe - Inligting
Marilyn Monroe - Geskiedenis
Marilyn Monroe, gebore Norma Jean Mortenson in Los Angeles, kom uit 'n gesin met 'n geskiedenis van geestesversteuring en selfmoord. Haar pa se identiteit was nog nooit ontdek nie, en sy het 'n kinderjare beleef van mishandeling en verwaarlosing.
Toe sy 20 was, was sy getroud en geskei, en het sy in 'n oorlogsverdedigingsfabriek gewerk. Sy is ontdek deur pin-up-fotograwe en Hollywood-verkenners, en verander haar naam en werk in 'n reeks klein dele by Fox en Columbia-ateljees.
In 1950 teken Fox haar 'n jare lange kontrak, waaronder sy films maak Niagara (1952) en die musiekblyspel Menere verkies blondines (1953). In 1954 speel sy op River of No Return en getroud met die bofbalster Joe DiMaggio. .
Alhoewel Monroe 'n reputasie as 'n sekssimbool in Hollywood -films gevestig het, het sy 'n groot belangstelling getoon om ernstige toneelspel te bestudeer. Sy is na New York om saam met Lee en Paula Strasberg te studeer, wat 'metode' toneelspel geleer het. Haar latere films, insluitend Busstop (1956) en Party hou van dit warm (1959), toon die groter omvang en subtiliteit van haar toneelspelvaardighede.
Haar laaste voltooide film, Die Misfits (1961), is geskryf deur haar derde man, dramaturg Arthur Miller. Ondanks haar vrolike openbare persoonlikheid, het Monroe privaat aan siekte, depressie, dwelmmisbruik en psigiatriese probleme gely. Tydens die verfilming Iets moet gee in 1962 sterf sy aan 'n oordosis barbiturate. Die kompleksiteite van Monroe se lewe en dood het haar sedert haar dood tot onderwerp van bespreking en bekoring gemaak.
Agter die skerms van Marilyn Monroe se ikoniese vlieënde romp (FOTO'S)
Vandag sestig jaar gelede betower Marilyn Monroe 'n skare gelukkige toeskouers terwyl haar wit rok suggestief bo haar knieë blaas en soms oor haar kop. Dit was 1954, en die regisseur Billy Wilder was besig om 'n toneel van die film te verfilm Die sewe jaar jeuk in Lexingtonlaan tussen 52ste en 53ste straat in New York. In die draaiboek verlaat Monroe en mede-ster Tom Ewell 'n bioskoop en 'n briesie van die metro wat onder die hysbakke van Monroe opkom. In plaas daarvan om te haastig om haar bene te bedek, soos enige ordentlike vrou uit daardie era, roep Monroe uit, "Isn & apost it delicious? "
Selfs as u die film nie gesien het nie, het u die foto's gesien. Die hele wêreld het al dekades lank, hoewel nie almal die storie agter die foto's ken nie, of die naam van die fotograaf wat in die eerste plek die 'quotflying skirt' idee gehad het. Melissa Stevens, die kleindogter van die fotograaf Sam Shaw, deel haar oupa en ervaring met die blonde bom:
Die fotograaf was Sam Shaw, en hy was ook my oupa. In 1951 ontmoet Sam Marilyn op die stel van die film Viva Zapata. Hy was die stelfotograaf en sy was 'n onbekende werklose aktrise. Marilyn het Sam elke dag na en van die stel gery, want as New Yorker het hy nie 'n bestuurslisensie gehad nie. Die twee onafhanklike geeste het onmiddellik kontak gemaak en lewenslange vriende en medewerkers geword.
'N Paar jaar later is Sam gevra om die spesiale stilfotograaf te wees vir The Seven Year Itch, met sy vriendin Marilyn Monroe, wat nou bekend was. Dit was sy idee om 'n prent uit die rolprenttoneel te gebruik as die logo om die film te bevorder, en dit was sy taak om die beelde te maak.
Sam Shaw en Marilyn Monroe, agter die verhoog in die 20th Century Fox -ateljee, Los Angeles, Kalifornië, 1954
Foto © Sam Shaw Inc. gelisensieer deur Shaw Family Archives
Die idee is afkomstig van 'n vroeëre fotosessie wat Sam in die 1940's vir die tydskrif Vrydag georkestreer het. 'N Matroos en 'n jong meisie op Coney Island het in 'n windtunnel gespeel. 'N Speelse foto waarop die meisie se romp uit die wind beweeg, verskyn op die voorblad en die tydskrif is onmiddellik uitverkoop. Meer as 'n dekade later, toe Sam die draaiboek vir The Seven Year Itch lees, sien hy 'n kans om hierdie idee van 'n rok-blaas " weer te besoek en verander dit in een van die mees onvergeetlike beelde wat ooit gemaak is.
Die meeste mense weet ook nie dat daar twee afsonderlike lote was nie. Een daarvan was 'n publisiteitsgeleentheid in New York waar 'n groot skare omstanders en die pers uitgenooi is om 'n hype te skep. Die geraas van die skare het die filmmateriaal onbruikbaar gemaak en Billy Wilder het die toneel op 'n geslote klankverhoog in Los Angeles weer opgevat. Net my oupa, die stelfotograaf, is in die ateljee toegelaat.
: Marilyn Monroe (1992), Haugesund, Noorweë : Sonder titel (1995), en Sonder titel (1996) : MM (1999) : Marilyn Monroe (1972) : Canvas of Starsmuurskildery vir Gallagher's Steak House (2006): Marilyn Monroe (2011)  :
Na die regterhand van Marilyn Monroe in Some Like It Hot (2005) 
Na die regterhand van Marilyn Monroe in The Misfits (2006)
Marilyn Monroe oor 'n skildery nr (1989–1990)
Marilyn Monroe Wall No 2, "MM Rooi Geel" (1990)
M vir Marilyn Monroe
Eerste weergawe X en blomme
Selfportret (1967) 
Marilyn Monroe installasie 
Marilyn gevind (1962)
Marilyn Monroe naak (1990)
Die vergete toekoms
Huis van Gore
Nie ver genoeg nie
U liefde betaal nie my rekeninge nie
Hartseer flieks laat my huil (2001)
Vir altyd Marilyn (1998)
Liefde en soene, Marilyn (2008)
Pienk Marilyn (2008)
1954 Flieks (1954)
Gish, Sorrel en Monroe (1954)
Lana Turner, Marilyn Monroe en Ava Gardner (1954)
Muurskildery vir die Eden Roc Miami Beach Hotel (1955)
Talent neem oor (1957)
Party hou van dit warm (1959)
Die Misfits (1960)
Marilyn Monroe - Some Like It Hot (1969)
Wêreld Premier (1975)
Marilyn Monroe - Sewejarige jeuk (1983)
Daar is geen bis soos showbiz nie (1988)
Marilyn (sambreel) Monroe (1989)
A & ampEBiografie (1997)
Die Misfits (1999)
Jerry Schwartz met Marilyn Monroe (2000)
Marilyn (gelukkige verjaardag, meneer die president) Monroe (2002) 
Die metamorfose van Norma Jean (1998)
Beste Marilyn Monroe/Chuck Close (1980)
Marilyn Monroe State (1995–1999)
Andy Warhol lyk soos Marilyn Monroe (1982)
Veranderde beelde (1982)
Rooi Marilyn (1995) 
Nolita muurskildery (2010) 
Marilyn (na Andy Warhol) (2001)
Bloedige Marilyn (2001)
Marilyn (foto's van diamante) (2004)
Beste Marilyn Monroe
Ek Vilti (1998)
The Spirit of Marilyn gevang deur Merlin (2003)
Merlin ontmoet Marilyn (2003)
Vyf en twintig gekleurde Marilyns (1962)
Sonder titel van Marilyn Monroe
Sonder titel (1958) (besit deur Joe DiMaggio) 
Omslag en illustrasies vir die Maart 1959 Kosmopolities
Sien ook: Marilyn in Art Roger Taylor (red.), Chaucer Press (2006), ISBN 1-904957-02-1, 978-1-904957-02-7
Sien ook: Elvis + Marilyn: 2x Onsterflik Geri DePaoli (Red.), Rizzoli (1994), 0-8478-1840-3
: geklee as Monroe (volgens haar word sy "Scarilyn Monroe" genoem) van Die sewe jaar jeuk vir die Halloween Party in 2007: wou haar gunsteling blonde Marilyn Monroe wees : vir Junie 2006 GQ : aangetrek soos Monroe van Die sewe jaar jeuk met duidelike platformhakke  in 2012.: vir September 1996 George : soos Monroe van Menere verkies blondines uit 'n Halloween -episode van Die uitsig in 2003.: vir Mei 2014 Uit : vir Augustus 2008 Australiese Cosmopolitan : rokke soos Monroe van Die sewe jaar jeuk in 'n CNet Sentraal Halloween-tema van 1995.: geretoucheerde foto waaruit die 'subway grate' poseer Die sewe jaar jeuk op Oktober 1995 Spioen : wil begrawe word langs Monroe  se grafsteen wanneer hy sterf. Hefner is in 2017 oorlede: hulde gebring aan Marylin se besoek aan Amerikaanse troepe in 1953 in Korea in haar musiekvideo "I Still Believe". , Daryl Hannah, Ashley Judd en Heather Locklear: vir Mei/Junie 1997 Amerikaanse foto : vir Maart 2014 Duitse Vogue : by die 83ste Oscar -toekennings : 'Two Little Girls from Little Rock' van Menere verkies blondines: as Marilyn Diptych vir Die Daily Star : geklee as Monroe in 'n episode van die Britse werklikheidskompetisiereeks Celebrity Stars in Their Eyes in 2000.: vir die persdinee in New York Inner Circle in 1997 : geklee as Monroe terwyl sy met die lip sinchroniseer Diamante is 'n meisie se beste vriend tydens hul 2de jaarlikse Rocktober Lip Sync War op 'n episode van Die praatjie in 2016.: vir die bekendstelling van haar parfuum in Augustus 2010, Tease : vir die Maart 2008 Harper's Bazaar Australië : herskep The Last Sitting saam met fotograaf Bert Stern vir die 25 Februarie 2008 New York
vir Julie 2009 Vogue España
vir Januarie/Februarie 2012 Speel seun
Nate Beeler van Die Columbus Dispatch:
ape wat die "metro -rooster" inhou Die sewe jaar jeuk (28 September 2011) 
ape wat die "metro -rooster" inhou Die sewe jaar jeuk (23 Junie 2009)
Monroe as die staatskuld bedrieg "Gelukkige verjaardag, meneer die president" (5 Augustus 2009) die aap van die "metro -rooster" Die sewe jaar jeuk (25 Junie 2015) 
: Herfs-Winter 2009-2010-versameling : "Mary-Lynn" -tas tas : Marilyn Monroe Collection : Marilyn Monroe Collection : Warhol/Monroe Air Max 90 (2009)  : vernoem na die geboortedatum van Monroe: Warner's Marilyn Monroe intieme klerereeks (1996) : Marilyn Monroe Jewelry Collection 
Sien ook: Marilyn in mode: die blywende invloed van Marilyn Monroe deur Christopher Nickens en George Zeno, Running Press (2012), 0-762445-10-6, 978-0-762445-10-3
Die woonstel: Dobisch vertel vir Baxter dat hy probeer om 'n meisie op te tel wat lyk soos Monroe, die meisie aap Monroe
Asso: (vertaal as Aas) Silvia (Edwige Fenech) laat haar wit rok deur 'n lugversorger oplig soos Monroe gedoen het Die sewe jaar jeuk
Terug na die toekoms Deel II: Voordat Biff Tannen (Thomas F. Wilson) Marty McFly (Michael J. Fox) se ma, Lorraine (Lea Thompson), gedwing het om met hom in 'n alternatiewe weergawe van 1985 te trou, het Biff met Monroe uitgegaan, soos blyk uit een video uit die museum toegewy aan sy lewe.  
Roofvoëls (2020): Harley Quinn  (Margot Robbie) bring 'n kort huldeblyk aan Monroe in haar parodie op "Diamonds Are a Girl's Best Friend" van Menere verkies blondines
Blades of Glory: Fairchild skaats soos Monroe van Die sewe jaar jeuk
Blonde Ambisie: Katie aap die "subway grate" pose uit Die sewe jaar jeuk
Bordello van bloed: Lilith ape die "subway grate" pose uit Die sewe jaar jeuk
Gebroke omhelsings: Lena ape Monroe
Burlesque: Ali Rose sing Diamond's is 'n meisie se beste vriend van Menere verkies blondines terwyl Nikki en Georgia die Monroe-weergawe lip-gesinkroniseer het, toe het Rose dit met haar eie koor klaargemaak
Kalender meisie: Dit begin in 1962 en vertel die verhaal van drie jong mans (Roy, Scott en Ned) wat op reis is na Hollywood deur hul drome te verwesenlik om Marilyn Monroe te ontmoet. Dit het ooreenkomste met die werklike verhale van Gene Scanlon wat in 1953 saam met 'n vriend Amerika oorgesteek het en 'n afspraak met Monroe gehad het waarvoor sy die rekening betaal het.
Capote: Capote vertel 'n verslaggewer van 'n besoek wat hy aan Monroe gebring het
Bekentenisse van 'n tienerdrama -koningin: Lola is geklee as Monroe van Die sewe jaar jeuk in 'n fantasie volgorde.
Cool wêreld: Holli sing die titellied van Kom ons maak liefde
Date Movie: Julia Jones ape Monroe van Die sewe jaar jeuk
Die dood word haar: Monroe in haar pienk uitrusting van Menere verkies blondines dans met Andy Warhol verskyn op Helen se groot partytjie.
Dek die sale: die kersboomengelape van die Finch waaruit die "metro -rooster" staan Die sewe jaar jeuk
Moenie vir Ma sê die oppas is dood nie: Terwyl Sue Ellen "Swell" Crandell en haar broers en susters (Kenny, Melissa, Zach en Walter) vertrek Chuck E. Kaas, sien hulle hul dooie oppas (mev. Sturak) Buick word gesteel deur drie drag -kunstenaars wat soos Marilyn Monroe (van Die sewe jaar jeuk), Liza Minnelli en Dolly Parton 
Vervaag tot swart: Binford is versot op Monroe
Op soek na Graceland: Byron en Elvis ontmoet 'n Monroe-voorkoms
Totsiens, Norma Jean: Die film is gebaseer op die lewe van Monroe
Goeie nag, liefste Marilyn: 'N Opvolg van die film uit 1976 Totsiens, Norma Jean
Die godin (1958): losweg gebaseer op Monroe se lewe
Vet 2: Paulette is versot op die beweerde verhouding van Monroe en John F. Kennedy
Hercules (1997): 'n Muse -ape waaruit die 'subway grate' poseer Die sewe jaar jeuk
Die Huis Bunny: Shelly ape Monroe van Die sewe jaar jeuk
Ongeskikte komedie: In die skets "Above the Grate" staan ​​Lindsay Lohan op 'n lugopening, baie soos Marilyn Monroe se beroemde toneel uit Die sewe jaar jeuk terwyl 'n man met die naam Peeping Tom (Vince Offer) haar van onder af dophou terwyl sy dan twee handwapens uitvee en 'die telling met die media afreken'  
I Heart Huckabees: Dawn ape "Gelukkige verjaardag, meneer die president" in 'n advertensie van Huckabees
Ek is lief vir 'n man in uniform: 'N Bankrower dra 'n ikoniese wit rok van Monroe Die sewe jaar jeuk. Haar rok word op dieselfde manier in die wind opgeblaas.
Onbeduidendheid: The Actress (Theresa Russell) is gebaseer op Monroe
Kingpin (1996): Roy, Ish en Claudia wil almal allerhande boulers speel. Eerstens staar hulle 'n paar staalwerkers voor wie Claudia se aandag aftrek. Claudia staan ​​oor die baldroër terwyl haar rooi romp in 'n parodie van waai Die sewe jaar jeuk
L.A. vertroulik: 'n oproepmeisie is 'gesny' om soos Monroe te lyk
Die damesman (1961): 'n meisie wat Hebert pos stuur aan ape Monroe
La La Land: Traffic Dancer-Conductor (Amanda Balen) se geel rok styg hoog in die openingstoneel as 'n kort filmiese verwysing na Monroe se "subway grate" pose.  
La Nueva Marilyn: (vertaal as Die Nuwe Marilyn) 'n fotograaf (Jose Ballester) probeer 'n nuwe Marilyn Monroe uit sy model (Teresa) maak.
Die legende van Marilyn Monroe: Die film beskryf die lewe en loopbaan van die aktrise
Léon: Die professionele persoon: In 'n poging om Léon (Jean Reno) op te beur, trek Mathilda (Natalie Portman) hom aan as Monroe en verpersoonlik haar deur "Gelukkige verjaardag, meneer die president" verleidelik te sing.   
'N Lewe wat minder gereeld is: Lewis werk aan 'n roman oor Monroe en Robert F. Kennedy se liefdeskind
Klein stem: LV boots Monroe se stem na
Looney Tunes: Terug in aksie: Nadat Kate Houghton (Jenna Elfman) voorgestel het dat Bugs met 'n warm vroulike mede-ster gekoppel word, vermom Bugs Bunny hom kortliks as Marilyn Monroe deur in 'n sagte, bedompige stem te sê "Gewoonlik speel ek die vroulike liefdesbelangstelling"
Magic Mike: Mike (Channing Tatum) rokke soos Monroe van Die sewe jaar jeuk
Man aan die brand (2004): Rayburn is die eienaar van 'n standbeeld van Monroe waarop die "subway grate" pose is Die sewe jaar jeuk
Marilyn: Gebaseer op die lewe van die aktrise en sekssimbole
Marilyn's Man: 'N Verhaal oor Monroe se eerste man, James Dougherty
Ek en Marilyn: 'N Italiaanse romantiese komedie waarin die hoofkarakter deur die spook van Marilyn Monroe geadviseer word
Mini se eerste keer: Mini aap onbewustelik die "metro -rooster" op Die sewe jaar jeuk
Die Misfits: Roslyn probeer om te keer dat Guido na foto's kyk van Monroe Gay wat in 'n kas vasgemaak is
Meneer Lonely: Samantha Morton se karakter beweer dat dit Monroe is
Aapbeen: Monkeybone verpersoonlik Monroe
Monster: Aileen onthou haar kinderdroom om die volgende Monroe te wees
Moulin Rouge!: Satine sing Diamond's is 'n meisie se beste vriend van Menere verkies blondines
My week saam met Marilyn: Gebaseer op twee boeke deur Colin Clark, My Week saam met Marilyn beeld die maak van die film uit 1957 uit Die Prins en die Showgirl, met Marilyn Monroe (Michelle Williams) en Laurence Olivier (Kenneth Branagh). Die film fokus op die week tydens die opnames van die film uit 1957 toe Monroe deur Londen begelei is deur Clark (Eddie Redmayne), nadat haar man Arthur Miller (Dougray Scott) na die Verenigde State teruggekeer het.
Niemand anders as jy nie: Die film fokus op die oënskynlike selfmoord van 'n klein dorpie wat eens was dat sy die reïnkarnasie van Monroe was
Planeet 51: 'N Foto van 'n groen uitheemse meisie met die naam Marilyn probeer haar wit rok ingedruk hou terwyl 'n opening 'n lug opblaas, net soos die ikoniese skoot van Die sewe jaar jeuk (LET WEL: sy dra glad nie skoene op die foto nie)
Pulpfiksie: 'n kelnerin is geklee soos Monroe van Die sewe jaar jeuk
Rendez-vous in Montreal: 'n virtuele Marilyn Monroe speel in hierdie kort animasiefilm saam met Humphrey Bogart 
Kamer te huur: Linda  (Juliette Lewis) is 'n Marilyn Monroe -nabootser uit Londen
Dieselfde tyd, volgende jaar: 'N Stilstaande foto van die beroemde wit rok wat opblaas uit 'n ventilasie -toneel van Die sewe jaar jeuk is deel van 'n oorgangsmontage
Die sewe jaar jeuk: Monroe word in een beurs genoem. 
Richard Sherman: [mal voortgaan] Omdat ek alles kan verduidelik: die trappe, die kaneelbroodjie, die blondine in die kombuis.
Tom MacKenzie: [onderbreek ongelowig] Wag! Wag 'n bietjie Dickey-Boy. Watter blondine in die kombuis?
Richard Sherman: [siedend van minagting] Ag, sou jy dit nie wou weet nie! Miskien is dit Marilyn Monroe!
Die Shawshank Redemption: Die tweede plakkaat wat Andy Dufresne (Tim Robbins) aan die muur van sy sel heg, is een van Marilyn Monroe in haar 'subway grate' pose van Die sewe jaar jeuk. 
Showgirls 2: Penny's From Heaven: 'N Monroe -nabootser met 'n pienk pruik kan gesien word.
Shrek 2: The Fairy Godmother laat Fiona die aap van die "subway grate" af poseer Die sewe jaar jeuk
Die Smurfs (2011): Smurfette -ape waaruit die 'subway grate' poseer Die sewe jaar jeuk
Spice World: Tydens 'n aantrek-montage het Ginger Spice (Geri Halliwell) hom kort voorgestel as Monroe van Die sewe jaar jeuk
Stroker Ace: 'n lid van die putpersoneel laat die Pembrook -aap die "metro -rooster" inhou Die sewe jaar jeuk
Onderrig vir mev. Tingle: Jo Lynn gee haar klasaanbieding as Monroe van Die sewe jaar jeuk
Die Tigger -fliek: Tigger rokke soos Monroe van Die sewe jaar jeuk
Tommy (1975): The Preacher lei 'n kultus gebaseer op Monroe
Town & amp Country: Auburn (Jenna Elfman) trek soos Monroe uit Menere verkies blondines
Tropico: Monroe verskyn saam met Adam, Eva, Jesus, die Maagd Maria, John Wayne en Elvis Presley in die tuin van Eden en lees reëls uit Party hou van dit warm
Die Underground Comedy Movie: Vince Offer verskyn vroeg as 'n man met die naam Peeping Tom in 'n ondergrondse lêplek wat 'n waaier gebruik om die romp van 'n Marilyn Monroe-voorkoms (Gena Lee Nolin) op te blaas terwyl sy op die "subway grate" -posisie slaan Die sewe jaar jeuk
Wayne's World: Wayne Campbell (Mike Myers) trek 'n bra aan en doen 'n indruk van Monroe wat 'Happy Birthday, Mr. President' sing terwyl sy vriendin Cassandra (Tia Carrere) aan die telefoon is. 
Wit paleis: Nora is 'n fan van Monroe
Die Vrou in Rooi: Charlotte aap onbewustelik die "subway grate" pose uit Die sewe jaar jeuk
Wonder Boys: James steel die baadjie wat Monroe gedra het die dag toe sy met Joe DiMaggio uit Gaskell getroud is, wat versot is op die DiMaggio-Monroe-huwelik
Verkeerdelik beskuldig: Ryan Harrison (Leslie Nielsen) dra 'n kilt en laat dit net soos Monroe onder hom opblaas
Jonger en jonger: Jonger het 'n visie van 'n meisie waaruit Monroe gehaal word Die sewe jaar jeuk
Gekrap!: Barney maak 'n meisie by die prom -aap waaruit die 'subway grate' poseer Die sewe jaar jeuk
Dooie poel deur Gerry Duggan en Brian Posehn (2013) Deadpool vermom homself as Marilyn Monroe om 'n gereanimeerde John F. Kennedy te vermoor.
: Die simbool (1966), gebaseer op Monroe se lewe: "A Beautiful Child" van Musiek vir verkleurmannetjies (1980) : Ek is jou behoefte (2001) : Polaroids from the Dead (1996) : 7: Die Mickey Mantle -roman (2007), Monroe en Mickey Mantle het 'n verhouding: Die Marilyn Tapes (1995): "The Missing Person" (1981): Geseënde versekering (1990) : Die onsterflikes (1992): "Marilyn en Monet" (2017): Dead Glamorous: die outobiografie van verleiding en selfvernietiging (1996), 'n poëtiese weergawe van die bekoring van charismatiese selfmoorde, waaronder Marilyn, Ian Curtis en Sylvia Plath: Ikon (1982) : Marilyn: 'n biografie, Van vroue en hul elegansie (1980) : Blonden "Three Girls" (1996): Die lewe en menings van Maf the Dog, en van sy vriend Marilyn Monroe (2010) : Marilyn se dogter (1989) : Wie het die boek van liefde geskryf? (2005) : Norma Jeane Baker van Troy (2019)
Sien ook: Mondo Marilyn: 'n bloemlesing van fiksie en poësie Richard Peabody en Lucinda Ebersole (Eds), St. Martin's Press (1995), 0-312-11853-8, 978-0-312-11853-2
Sien ook: Marilyn: Shades of Blonde Carole Nelson Douglas (red.), Tor Books (1997), 0-312-85737-3, 978-0-312-85737-0
: "Vader Lucifer" verwys na Monroe en Joe DiMaggio: "My Marilyn": Monroe is op die voorblad van Sers. Pepper's Lonely Hearts Club Band : "Marilyn": "Sexy Lil 'Thug" verwysings na Monroe: "Platinum Blonde" verwysings na Monroe:
"Die wind huil (wie Norma Jean vermoor het)"
"Goeie nag Marilyn"
"Body Electric" verwys na Monroe
"Children of the Bad Revolution" verwys na Monroe
'n demo van 'Trash Magic' verwys na Monroe
"Kers in die wind"
"Wrap Her Up" (met George Michael) verwys na Monroe
"Dans in die donker" verwys na Monroe
"Do What U Want" met R. Kelly verwys na Monroe se beweerde verhouding met John F. Kennedy
"Nothing On (But The Radio)" verwys na Monroe
"Government Hooker" handel oor Monroe se beweerde verhouding met John F. Kennedy [aanhaling nodig]
"Wie het Marilyn vermoor?"
Die band het sy naam gekry Die Misfits
'Jitterbug Boy' verwys na Monroe
'A Sweet Little Bullet From a Pretty Blue Gun' verwys na Monroe
'Hou aan' verwys na Monroe
"Love Action" deur The Human League (1981): Die musiekvideo bevat argiefmateriaal van Monroe en Arthur Miller
"Girls Just Want to Have Fun" deur Cyndi Lauper (1983): 'n Meisie het 'n plakkaat van Monroe op haar muur
"Foto" deur Def Leppard (1983): 'n Aktrise word opgevang as Monroe van Die sewe jaar jeuk
"Fresh" deur Kool & amp the Gang (1984): The Fairy Godmother word opgevlam as Monroe
"In Neon" deur Elton John (1984): Die musiekvideo bevat Monroe se Hollywood Walk of Fame -ster
"Material Girl" deur Madonna (1985): Die musiekvideo is 'n nabootsing van Monroe se uitvoering van die liedjie "Diamonds Are a Girl's Best Friend" uit die film uit 1953 Menere verkies blondines. 'My gunsteling toneel in al die films van Monroe is wanneer sy die dansreeks vir' Diamonds Are a Girl's Best Friend 'doen. Herhaal die hele toneel, en dit sal perfek wees, 'verduidelik sy in 'n 1987 -onderhoud met New York Daily News. "Marilyn is van iets gemaak wat nie op 'n manier menslik is nie, en ek kan my daarmee vereenselwig. Haar seksualiteit was iets waaroor almal geobsedeer was en waarmee ek my kan vereenselwig. En daar was sekere dinge oor haar kwesbaarheid waaroor ek nuuskierig en aangetrokke was. aan. "  
"Seks as 'n wapen" deur Pat Benatar (1985): Die musiekvideo bevat argiefmateriaal van Monroe
"Dancing on the Ceiling" deur Lionel Richie (1986): In die video is daar 'n verwysing na die film Die sewe jaar jeuk wanneer lug 'n vrou se romp oor haar kop waai
"If You Were a Woman (And I Was a Man)" deur Bonnie Tyler (1986): Die musiekvideo bevat 'n Rambo-agtige manlike soldaat wat aan 'n tou swaai terwyl hy op die verhoog land terwyl Tyler en die mense op die verhoog begin hou 'n sirkel-en-kruis vroulike simbool wat dan verander deur 'N Amerikaanse weerwolf in Londen-styl spesiale effekte in 'n bedompige Marilyn Monroe-agtige vroulike vixen
"Don't Drop Bombs" deur Liza Minnelli (1989): 'n plakkaat van Menere verkies blondines kan aan die muur van die kamer aan die begin van die video gesien word.
"Rock Me Gently" deur Erasure (1996): Monroe (gespeel deur die bekende drag -nabootser Jimmy James) verskyn in die video.
"I Still Believe" gedek deur Mariah Carey (1999): Die musiekvideo herskep die uitvoering van Monroe in 1954 vir troepe in Korea
"Moenie ons vergeet nie" deur Mariah Carey (2005): tydens 'n swembadtoneel maak Carey 'n deel uit die rol van Monroe weer Iets moet gee (1962) deur met een been op die rand te sing.  In 'n onderhoud met MTV News het Carey gepraat oor die heropvoering: "Die opname is heeltemal en heeltemal geïnspireer deur 'Something's Got to Give', die laaste film van Marilyn Monroe wat nooit klaar was nie. Dit is 'n huldeblyk aan haar, want Ek het nog nooit gesien hoe iemand dit herskep nie. So baie mense het soveel van Marilyn se klassieke oomblikke nageboots, maar ek is net 'n groot aanhanger van haar, en ek het gedink dit was baie mooi in die nag met die swembad. Nee 'n Mens kan ooit so wonderlik wees soos Marilyn was, maar dit is tot eer en hulde aan haar. " 
"2 Hearts" Kylie Minogue (2007): Minogue -rokke soos Monroe van Party hou van dit warm
"Give Me All Your Luvin '" van Madonna met Nicki Minaj en M.I.A. (2012): Kostuums wat in die video gedra is, bevat 'n retro -geïnspireerde voorkoms waarin die trio wit kantrokke gedra het wat herinner aan die voorkoms van Madonna in haar twintigerjare, sowel as Marilyn Monroe. 
"National Anthem" deur Lana Del Rey (2012): Del Rey ape Monroe se "Happy Birthday, Mr. President" 
"Applous" deur Lady Gaga (2013): Gaga trek soos Monroe aan Die sewe jaar jeuk.
"Onder" deur White Lung (2016): 'n Groep kyk-na-geliefdes van Marilyn Monroe kan in 'n bioskoop gesien word.
"Marilyn Monroe" deur Danielle "Dani" Cohn (2017): Die hooftema van die video handel oor Monroe.
"Coltrane" deur Anja Kotar (2017): Kotar kanaliseer Monroe in die video.
"Wat is liefde?" deur Twice (2018): Chaeyoung -rokke soos Marilyn van Die sewe jaar jeuk.
"Paradise" van Ofenbach met Benjamin Ingrosso (2018): Dorian Lo en César de Rummel tree op as beoordelaars tydens 'n talentvertoning, waarin 'n ou Marilyn Monroe wannabe een van die deelnemers is. 
Marilyn (1980) deur Lorenzo Ferrero 
Marilyn (1993) deur Ezra Laderman en Norman Rosten vir die New York City Opera 
Marilyn Forever (2010) deur Marilyn Bowering en Gavin Bryars 
, Richard Avedon, Eve Arnold, Baron, Luiz Carlos Barreto, George Barris, Peter Basch, Cecil Beaton, Antony Beauchamp, Otto Bettmann, Carlyle Blackwell, Jr., Cornell Capa, Jack Cardiff, Jock Carroll, Henri Cartier-Bresson, Larry Burrows , Ed Clark, William Claxton, Howell Conant, David Conover, Henri Dauman, Bruce Davidson, Loomis Dean, Nick De Morgoli, Alfred Eisenstaedt, John Engstead, Elliott Erwitt, JR Eyerman, Ed Feingersh, John Florea, Robert Frank, Burt Glinn, Allan Grant, Milton H. Greene, Ernst Haas, Philippe Halsman, Erich Hartmann, Bob Henriques, Jean Howard, Frank Hurley, George Hurrell, Joseph Jasgur, Tom Kelley, Douglas Kirkland, Herman Leonard, Harold Lloyd, Lee Lockwood, Jacques Lowe, Arthur Marx, Gjon Mili, Richard C. Miller, Earl Moran, Inge Morath, Nickolas Muray, William B. Murphy, Arnold Newman, Don Ornitz, Gordon Parks, Willy Rizzo, Herb Scharfman, Lawrence Schiller, Paul Schutzer, George Silk, Peter Stackpole, Len Steckler, Bert Stern, Phil Stern, Dennis Stock, Cecil W. Stoughton, Bob Thomas, Gene Trindl, John Vachon, Delmar Watson, Weegee, Dan Weiner, Leigh Wiener, Laszlo Willinger, Bob Willoughby, Garry Winogrand, William Woodfield, Frank Worth en Jerome Zerbe was onder die fotograwe wat Monroe geskiet het 
Die Amerikaanse meesters die dokumentêr "Marilyn Monroe: Still Life" beweer dat sy die mees gefotografeerde persoon in die geskiedenis was
Amerikaanse foto Die uitgawe van Mei/Junie 1997 is gewy aan Monroe
Sien ook: Marilyn Monroe deur Eve Arnold, Harry N. Abrams (2005), 0-8109-5933-X, 978-0-8109-5933-0
Sien ook: Marilyn Monroe en die kamera deur Georges Belmont, Te Neues Publishing (2000), 3-8238-5467-4, 978-3-8238-5467-8
Sien ook: Marilyn deur André de Dienes Steve Crist (red.), Taschen (2002), 3-8228-1199-8, 978-3-8228-1199-3
Sien ook: Die Laaste Sitting deur Bert Stern
Sien ook: Marilyn: Norma Jean deur Gloria Steinem met George Barris
: "Toeriste" gedigreeks (1997): "You Remind Me of Marilyn Monroe" (2009): "Marilyn Monroe" (2006): "Everyone Can See I Love You" (1987): "Marilyn Monroe" (1975): "Marilyn, My Marilyn" (2003): "I Have Come to Claim Marilyn Monroe's Body" (1971): "Marilyn Monroe" (1994): "The Death of Marilyn Monroe" (1962) (gepubliseer in Nuwe staatsman): "The Death of Marilyn Monroe" (1984): "Wie het Norma Jeane vermoor?" (1963): "Love and Marilyn Monroe": "Love to Marilyn Monroe" (1990)
Die Charlie McCarthy Show: "9 November 1952", kondig Charlie McCarthy en Monroe hul verlowing aan
Ou Harry's Game: "Olympics Special 2012, Episode One", Thomas word verpletter onder 'n bewustelose seekoei by Satan's Infernal Olympics Scumspawn gebruik Monroe as 'n aansporing vir Thomas om homself uit die seekoei te onttrek
Marilyn en Ella Backstage by die Mocambo: 'n 2005 BBC Radio 4 -drama wat vertel hoe Monroe Fitzgerald gehelp het om 'n optrede by die jazzklub te bespreek 
Amerikaanse gode: "Lemon Scented You", tydens die toespraak van Mr. World's tot Woensdag, neem Media die vorm aan van Monroe van Die sewe jaar jeuk
Angelina Ballerina: Die volgende stappe: "Angelina's Gift for Mev. Mimi", 'n rukwind laat Angelina die "metro -rooster" aap van Die sewe jaar jeuk
Animaniacs (1993): "Method to Her Madness", Slappy en Skippy woon 'n metode waarnemende klas by Monroe by
Boogskutter: "Edie's Wedding", Pam se kleredrag en haarstyl vir Edie se troue laat haar soos Monroe lyk
"What Goes Around": Lucille Bluth sing "Happy Birthday Mr. President" vir George Bluth om hom te simuleer
'' N Nuwe begin ': Tobias Fünke besluit Die sewe jaar jeuk/Marilyn Monroe -styl lakens
(Kersfees -spesiale) Anne Hegerty (ook bekend as "The Governess") trek soos Monroe uit Die sewe jaar jeuk.
(Nabootsers): Monroe lyk soos Suzie Kennedy  is 'n deelnemer aan 'n episode.
"All Signs Point To Josh. Or Is It Josh's Friend?", Rebecca Bunch  ​​in 'n blou rok en handskoene sing in die musiekvideo "The Math of Love Triangle" is 'n huldeblyk aan Monroe Diamond's is 'n meisie se beste vriend van Menere verkies blondines
"I Need to Find My Frenemy", "The Math of Love Quadrangles"  is 'n herhalingsweergawe van "The Math of Love Triangles" wat self 'n parodie is op Diamante is 'n meisie se beste vriend van Menere verkies blondines
"Marathon Mensch", Jay verbeel homself as 'n nabootser van Monroe wat die 'subway grate' poseer Die sewe jaar jeuk
"LA Jay", 'n transvestiet in 'n wit rok, bied 'n rooster soos Monroe in Die sewe jaar jeuk
'I Dated a Robot', maak 'n tiener uit met 'Marilyn Monrobot'
"Attack of the Killer App", die toneel van Monroe se rok wat opblaas, word bedrieg
'The Mutants Are Revolting', 'n meisie se rok waai soos Monroe in Die sewe jaar jeuk
"Mutiny on the Booty", Holly Madison hou 'n fotosessie wat geïnspireer is deur Menere verkies blondines en kyk selfs later na die film as gevolg daarvan
"Family Affair", wyle Hugh Hefner, Holly Madison en die hond lê in die bed en kyk na 'n toneel uit Menere verkies blondines
'Happy Halloween: Part 2', 'n karakter wat soos Monroe aantrek
"Carol's Carnival", Carol Seaver (Tracey Gold)  trek soos Monroe uit Die sewe jaar jeuk terwyl 'n ventilasie van onder af haar rok blaas soos die beroemde toneel
"Legends of To-Meow-Meow", die magiese voortvlugtige Charlie verpersoonlik Monroe
'Diensvoorwaardes', die magiese voortvlugtige Charlie verpersoonlik Monroe
"Maidenform", Monroe en Jackie Kennedy inspireer die veldtog se veldtog vir Playtex
"Ses maande verlof", Monroe se dood raak Hollis, Joan en die kantoormeisies
"Seisoen 1, episode 20", Valerie Harper  dra 'n kort blonde pruik en bruin rok kortliks 'n indruk van Monroe tydens haar openingsnommer Broadway Baby
"Seisoen 4, episode 23", sing Miss Piggy en Carol Channing  Diamante is 'n meisie se beste vriend van Menere verkies blondines as die sluitingsnommer
"3 September 1952", 'n beroemde gas Johnny Mercer wil Marilyn Monroe wees
"19 November 1952", die werklike naam van 'n deelnemer is Marilyn Monroe
"12 Januarie 1954", die werklike name van twee deelnemers is Marilyn Monroe en Joe DiMaggio
"22 Junie 1954", Van Johnson se "geheime wens" is dat Monroe op sy skoot sit
"31 Augustus 1954", Charles Coburn se "geheime wens" is om die rumba met Monroe te dans soos in Menere verkies blondines
"Kill Ari, Part 1", DiNozzo laat Caitlin die 'metro -rooster' naboots Die sewe jaar jeuk in sy fantasie
"Minimum Security", vertel Ducky vir Abby dat sy ma niks anders as Chanel nr. 5 dra nie, sedert Monroe gesê het dat dit die enigste ding is wat sy in die bed dra
"Heksejag", trek Abby aan soos Monroe van Die sewe jaar jeuk vir Halloween
"What Price Gloria?", By 'n spieël, sê Gloria Collins: "Eet jou hart uit, Marilyn."
"Totsiens Norma Jean", spring Sam in die lyk van Monroe se chauffeur
"Apocalypse - What, Now?", 'N vroulike etalagepop in 'n blou rok naboots kortliks 'n pose van Monroe van Die sewe jaar jeuk
"Janine, jy het verander", beweer Janine dat sy Monroe beweer het
"Rodigitti", "Rowdy" Roddy Piper se kilt waai opwaarts terwyl hy op 'n drein staan ​​terwyl hy dit terugstoot
"Up, Up, and Buffet", in hierdie kort segment genaamd "Candle With Too Much Wind", is Monroe verlig dat hulle hierdie pad gevolg het, gegewe die film Die sewe jaar jeuk
gespeel Monroe saam met Joe Piscopo as John F. Kennedy (Seisoen 9, Afdeling 5) gespeel Monroe as 'n herhalende karakter (1981–1985) gespeel Monroe (Seisoen 11, Afdeling 1)
'Gelukkige verjaardag, meneer die president' (seisoen 18, episode 11)
'The Homer They Fall', 'n foto van Monroe op 'n baadjie
Smithers, 'Rosebud', verbeel hom dat mnr. Burns vir hom 'Gelukkige verjaardag' sing à la 'Gelukkige verjaardag, meneer die president'
'n skyfie -foto van mnr. Burns wys hoe hy die "subway grate" -posisie van hom afstap Die sewe jaar jeuk
"7 April 1967", verskyn die eerste man van Monroe, James Dougherty  as 'n 'sentrale karakter' in hierdie episode.
"November 1990", verskyn die monroe -nabootser Jimmy James   in hierdie episode as 'n 'sentrale karakter', saam met sy weergawe van 'I want to be loved by you'.
"3 Januarie 1954" verkoop Art Gaisor Kalenders van Marilyn Monroe
"12 September 1954", Natasha Lytess (as juffrou Tala Forman) is die drama -afrigter van Marilyn Monroe
"18 September 1955", die voormalige man van Monroe, Joe Dimaggio, verskyn as 'n raaiselagtige gas
"12 Junie 1955", verskyn Tom Ewell as 'n raaiselgas en promoveer die film Die sewe jaar jeuk
"1 Julie 1956" trou regter Seymour Rabinowitz met Marilyn Monroe en Arthur Miller
"21 Augustus 1960" meld die geheimsinnige gas Buddy Hackett aan as "Marilyn Monroe" (dit is egter as "Maralyn Monroe" geskryf)
"Commercial Break" sing Jennifer Marlowe (Loni Anderson) "Happy Birthday, Mr. President"  vir Herb Tarlek (Frank Bonner).
"Filthy Pictures: Part 1", sê D. Arnold Gonzer (George Wyner) "Dit is soos Marilyn Monroe -foto's. Playboy het 'n ryk daaraan gebou".
Deur Arthur Miller, Monroe se derde man:
Na die sondeval (1964) - Die toneelstuk en sy hoofkarakters, Maggie en Quentin, is gebaseer op Monroe en Miller en hul huwelik
Die prent klaarmaak (2004) - Die toneelstuk is gebaseer op Miller se ervarings met maak Die Misfits (1961), met Kay gebaseer op Monroe
Toneelstukke en musiekblyspele gebaseer op Monroe se lewe of met Monroe as 'n sentrale karakter:
Marilyn (1975) deur Adam Darius
Onbeduidendheid (1982) deur Terry Johnson: The Actress is gebaseer op Monroe
Marilyn! die Musical (1983) deur Jacques Wilson en Mort Garson
Marilyn: 'n Amerikaanse fabel (1983)
Strawhead (1986) deur Norman Mailer en Richard Hannum
Juffrou Golden Dreams (2001) deur Joyce Carol Oates
Marilyn en Ella (2008) deur Bonnie Greer
Marilyn se 2de kans (2009), en Marilyn Monroe, My geheim (2013) deur Willard Manus
Norma Jeane: The Musical (2013): liedjies geskryf deur Jay Aston
Marilyn: My geheim met Erin Gavin as Monroe in die eerste ren (2015) 
Toneelstukke en musiekblyspele met Monroe as 'n minderjarige karakter of waarna verwys word:
Haar gesin verhuis uiteindelik na Kalifornië
Die Monroe -gesin het nie lank in Mexiko gebly na die geboorte van Gladys nie. Teen 1903 begin hulle verskyn in Los Angeles, Kalifornië, stadsgidse. Otis werk as skilder vir die Pacific Electric Railway Co., 'n beroep wat hy tot sy dood in 1909 gevolg het.
Otis het sy beroep aangegaan voordat hy getroud is en na Mexiko verhuis het. In 1885 het Otis en sy ma, Mary, in Cherryvale, Montgomery Co, Kansas gewoon, waar Otis as skilder gewerk het, waarskynlik vir een van die spoorweë wat die stad op daardie tydstip gekruis het.
Net soos sy dogter Gladys, het Otis sy eie pa verloor toe hy jonk was, en in 1873 trou sy ma weer met James H. Stewart. Teen 1880 woon Otis en sy jonger broer by sy ma en stiefpa in Neosho County, Kansas, op 'n plaas.
Otis Monroe gelys in die sensus van 1880.
Foto: met vergunning Ancestry.com
'N Rekord van die Monroe -gesin in die sensus van 1880.
As ons 'n bietjie verder teruggaan, vind ons Otis op 5 -jarige ouderdom by Mary en sy biologiese pa, Jacob Monroe, in die 4de wyk van Indianapolis. Jacob was 'n boer en almal in die huishouding, insluitend Otis, is in Indiana gebore.
'N Rekord van die Monroe -gesin in die sensus van 1870. (Foto: Courtesy Ancestry.com)
Regie: Patty Ivins Specht, Vervaardigers: Patty Ivins Specht, Erika Schroeder, Jason Fine, Kevin Burns, Michael D. Stevens, Skrywer: Monica Bider, Vertel deur James Coburn. In die laaste dae het produsent-regisseur Patty Ivins Chronicles Marilyn Monroe se finale, 'n afgebroke speelfilm, iets wat ons moes gee, wat uiteindelik gestaak is nadat die ster uit die produksie ontslaan is. Behalwe die broos emosionele en fisiese gesondheid van Monroe, ondersoek hierdie goed opgemaakte profiel die finansiële krisis wat haar ateljee in die gesig staar, sowel as die toenemende frustrasie van die noukeurige regisseur George Cukor en sy rolverdeling, insluitend Costar Dean Martin, as Monroe 's Afwesighede Die skietery afneem Oor die begroting. Die dokumentêr uit 2001, wat voorheen slegs as deel van die diamantversameling beskikbaar was, word afgesluit met 'n rekonstruksie van die film wat vir 40 minute voltooi is, wat later as 'n voertuig vir Doris Day en James Garner oorgeplaas sou word, Darling. –Sam Sutherland.
Marilyn Monroe (gebore Norma Jeane Mortenson 1 Junie 1926 - 5 Augustus 1962) was 'n Amerikaanse aktrise, model en sangeres wat 'n belangrike sekssimbool geword het in die 1950's en vroeë 1960's.
Nadat sy 'n groot deel van haar kinderjare in pleeghuise deurgebring het, het sy 'n loopbaan as model begin, wat in 1946 tot 'n filmkontrak met Twentieth Century-Fox gelei het. Haar vroeë rolprentverskynings was gering, maar haar optredes in Die Asfalt -oerwoud en Alles oor Eva (albei 1950), het die aandag getrek. Teen 1952 het sy haar eerste hoofrol in Moenie lastig val om te klop nie en 1953 het 'n voorsprong ingebring Niagara, 'n melodramatiese film noir wat op haar verleidelikheid berus. Haar stomblonde persoonlikheid is gebruik om komiese effek te kry in daaropvolgende films, soos Menere verkies blondines (1953), Hoe om met 'n miljoenêr te trou (1953) en Die sewe jaar jeuk (1955). Beperk deur tikwerk, het Monroe in die Actors Studio gestudeer om haar reeks uit te brei. Haar dramatiese optrede in Busstop (1956) is deur kritici geprys en het 'n Golden Globe -benoeming gekry. Haar produksiemaatskappy, Marilyn Monroe Productions, vrygestel Die Prins en die Showgirl (1957), waarvoor sy 'n BAFTA -toekenning ontvang het en 'n David di Donatello -toekenning gewen het. Sy het 'n Golden Globe -toekenning ontvang vir haar optrede in Party hou van dit warm (1959). Monroe se laaste voltooide film was Die Misfits, saam met Clark Gable met die draaiboek deur haar destydse man, Arthur Miller.
Die laaste jare van Monroe se lewe was gekenmerk deur siekte, persoonlike probleme en 'n reputasie vir onbetroubaarheid en moeilik om mee te werk. Die omstandighede van haar dood, as gevolg van 'n oordosis barbiturate, was die onderwerp van die vermoede. Alhoewel dit amptelik geklassifiseer is as 'n waarskynlike selfmoord, is die moontlikheid van 'n toevallige oordosis sowel as moord nie uitgesluit nie. In 1999 is Monroe deur die American Film Institute as die sesde grootste vroulike ster van alle tye beskou. In die dekades na haar dood word sy dikwels as 'n pop en 'n kulturele ikoon sowel as 'n tipiese Amerikaanse sekssimbool genoem.
Vroeë werk: 1945–1947
Mev James Dougherty, 26 Junie 1945
Terwyl Dougherty in die Merchant Marine diens gedoen het, het sy vrou in die Radioplane Munitions Factory begin werk, hoofsaaklik om vliegtuigonderdele met 'n brandvertrager te spuit en valskerms te inspekteer. Gedurende daardie tyd is David Conover van die Amerikaanse weermag se lugmagte ' 1st Motion Picture Unit deur sy bevelvoerder, toekomstige Amerikaanse president, kaptein Ronald Reagan, na die fabriek gestuur om foto's te maak wat moraal bevorder Yank, die Army Weekly tydskrif van jong vroue wat die oorlog help. Hy het haar opgemerk en 'n reeks foto's geneem, waarvan nie een verskyn het nieYank tydskrif, hoewel sommige nog steeds beweer dat dit die geval is. Hy het haar aangemoedig om aansoek te doen by The Blue Book Modeling Agency. Sy het met die agentskap onderteken en begin ondersoek instel na die werk van Jean Harlow en Lana Turner. Sy is meegedeel dat hulle op soek is na modelle met ligter hare, en daarom het Norma Jeane haar donkerbruin hare 'n goue blonde gebleik.
Norma Jeane word een van die suksesvolste modelle van Blue Book en sy verskyn op dosyne tydskrifvoorblaaie. Haar suksesvolle modelloopbaan het haar onder die aandag gebring van Ben Lyon, 'n uitvoerende hoof van die 20th Century Fox, wat 'n skermtoets vir haar gereël het. Lyon was beïndruk en het kommentaar gelewer, en Jean Harlow is oral in die wêreld. Sy is 'n standaardkontrak van ses maande aangebied met 'n aanvangsalaris van $ 125 per week. Lyon hou nie van die naam Norma Jeane nie en kies "Carole Lind " as verhoognaam, na Carole Lombard en Jenny Lind, maar hy besluit gou dat dit nie 'n gepaste keuse is nie. Monroe is genooi om die naweek saam met Lyon en sy vrou Bebe Daniels by hul huis deur te bring. Daar het hulle besluit om vir haar 'n nuwe naam te kry. Na haar afgod Jean Harlow, besluit sy om haar ma se nooiensvan Monroe te kies. Verskeie variasies soos Norma Jeane Monroe en Norma Monroe is probeer en aanvanklik is "Jeane Monroe " gekies. Uiteindelik het Lyon besluit Jeane en variante is te algemeen, en hy besluit op 'n meer alliteratiewe klinkende naam. Hy het Marilyn " voorgestel en gesê dat sy hom aan Marilyn Miller herinner. Monroe was aanvanklik huiwerig omdat Marilyn die inkrimping was van die naam Mary Lynn, 'n naam waarvan sy nie gehou het nie. Lyon het egter gevoel dat die naam Marilyn Monroe sexy was, 'n goeie vloei gehad het, en dat dit baie geluk sou wees as gevolg van die dubbele "M. "
Haar eerste rolprent in die rolprente was 'n ongeskrewe rol as 'n telefoonoperateur in Die skokkende juffrou pelgrim in 1947, met Betty Grable in die hoofrol. Sy het dieselfde jaar 'n kort rol gewen Gevaarlike jare en ekstra verskynings in die westerse film Groen gras van Wyoming met Peggy Cummins en die musikale rolprent Jy was vir my bedoel met Jeanne Crain en Dan Dailey. Sy het ook 'n drieledige rol as Betty in Scudda Hoo! Scudda Hay!, met 'n jong Natalie Wood in die hoofrol, maar voor die vrylating van die film is haar rol afgesny tot 'n kort toneel in een reël.
In 1948 teken Monroe 'n kontrak van ses maande met Columbia Pictures en stel hy kennis met die hoofdrama-afrigter van die ateljee, Natasha Lytess, wat al jare lank haar waarnemende afrigter word. Monroe het gou 'n belangrike rol gespeel in die musiekblyspel met 'n lae begroting Dames van die koor (1948). Monroe word as een van die ligpunte van die film beskou, en die film het slegs matige sukses behaal. Tydens haar kort tydjie by Columbia, het studiohoof Harry Cohn haar voorkoms ietwat versag deur 'n effense te veel byt wat sy gehad het, reg te stel.
Na die vrylating van die swak hersien Dames van die koor en deur Columbia laat val, moes Monroe sukkel om werk te kry. Sy wou veral filmwerk hê, en toe die aanbiedinge nie kom nie, keer sy terug na modelwerk. In 1949 vang sy die fotograaf Tom Kelley, wat haar oortuig het om naak te poseer. Monroe is uitgelê op 'n groot stof rooi sy en het vir talle skote geplaas. Sy is $ 50 betaal en het die modelvrystellingsvorm onderteken as Mona Monroe. Dit was die enigste keer dat Monroe betaal is vir haar naakte pose.
Kort daarna het sy 'n klein rol gespeel in die Marx Brothers-film Liefde gelukkig (1949). Monroe het die vervaardigers beïndruk wat haar na New York gestuur het om deel te neem aan die promosieveldtog van die film. Liefde gelukkig het Monroe onder die aandag van die talentvolle agent, Johnny Hyde, gebring wat ingestem het om haar te verteenwoordig. Nadat hy by Hyde aangemeld het, het Monroe kort rolle in drie films gehad, 'N Kaartjie na Tomahawk, Regterkruis, en Die Vuurbal, wat almal in 1950 vrygestel is en geen aandag aan haar loopbaan gebring het nie. Hyde het kort daarna gereël dat sy 'n oudisie gaan doen vir John Huston, wat haar in die Metro-Goldwyn-Mayer-drama gespeel het Die Asfalt -oerwoud as die jong minnares van 'n verouderde misdadiger. Haar optrede het sterk resensies gelewer en is gesien deur die skrywer en regisseur, Joseph Mankiewicz. Hy aanvaar die voorstel van Hyde om Monroe in 'n klein komiese rol te speel Alles oor Eva as juffrou Caswell, 'n aspirant -aktrise, beskryf deur 'n ander karakter, gespeel deur George Sanders, as 'n student van " The Copacabana School of Dramatic Art ". Mankiewicz het later gesê dat hy 'n onskuld in haar gesien het wat hy aantreklik vind, en dat dit sy geloof in haar geskiktheid vir die rol bevestig het. Na die sukses van Monroe in hierdie rolle, het Hyde vir haar 'n kontrak van sewe jaar onderteken met 20th Century Fox, kort voor sy dood in Desember 1950. Hyde het op 'n tydstip gedurende hierdie periode 1949–1950 gereël dat sy 'n 'n geringe kraakbeen wat van haar ietwat bolvormige neus verwyder is, wat haar voorkoms verder versag en die klein voorkoms wat sy in films na 1950 gehad het, effens verander.
In 1951 skryf Monroe aan die Universiteit van Kalifornië, Los Angeles, waar sy letterkunde en kunswaardering studeer. Gedurende hierdie tyd het Monroe geringe dele in vier films gehad: die lae-begrotingsdrama Home Town Story met Jeffrey Lynn en Alan Hale, Jr., en drie komedies: So jonk as wat jy voel met Monty Woolley en Thelma Ritter Love Nest met June Haver en William Lundigan en Laat ons dit wettig maak met Claudette Colbert en Macdonald Carey, wat almal op 'n matige begroting verfilm is en net effens suksesvol geword het. In Maart 1951 verskyn sy as aanbieder by die 23ste Oscar -toekenningsgeleentheid. In 1952 verskyn Monroe op die voorblad van Kyk tydskrif met 'n trui van Georgia Tech as deel van 'n artikel oor die inskrywing van vroue by die skool se hoofkampus. In die vroeë vyftigerjare het Monroe sonder sukses 'n oudisie vir die rol van Daisy Mae in 'n voorgestelde oudisie afgelê Li 'l Abner televisiereekse gebaseer op die Al Capp -strokiesprent, maar die poging het nooit gerealiseer nie.
Voorste films: 1952–1955
Eerste uitgawe van Playboy, Desember 1953
In Maart 1952 het Monroe 'n moontlike skandaal in die gesig gestaar toe een van haar naakfoto's van haar sessie in 1949 met die fotograaf Tom Kelley in 'n kalender verskyn. Die pers het bespiegel oor die identiteit van die anonieme model en gesê dat sy baie soos Monroe lyk. Terwyl die ateljee bespreek het hoe om die probleem te hanteer, het Monroe voorgestel dat sy eenvoudig moet erken dat sy vir die foto geposeer het, maar beklemtoon dat sy dit net gedoen het omdat sy nie geld gehad het om haar huur te betaal nie. Sy het 'n onderhoud gegee waarin sy bespreek het die omstandighede wat daartoe gelei het dat sy vir die foto's poseer, en die gepubliseerde publisiteit het 'n mate van simpatie vir haar lot as 'n sukkelende aktrise ontlok.
Sy het haar eerste verskyning op die voorblad van Lewe tydskrif in April 1952, waar sy beskryf is as " The Talk of Hollywood. " Die volgende jaar is sy gefotografeer deurLewe tydskriffotograaf Alfred Eisenstaedt, beskou as die vader van die fotojoernalistiek. Hy het Monroe op die patio van haar huis in Hollywood afgeneem. Baie van die beelde van die sitting is in talle daaropvolgende publikasies weergegee en deurLewe tydskrif. Monroe was tevrede met sy beelde van haar, en vertel hom later: 'Jy het 'n paleis uit my patio gemaak.'
Verhale oor haar kinderjare en opvoeding het haar in 'n simpatieke lig uitgebeeld: 'n voorbladverhaal vir die uitgawe van Mei 1952 van Ware ervarings tydskrif het 'n glimlaggende en heilsame Monroe gewys langs 'n onderskrif wat lees: "Sien ek gelukkig? Ek moes - want ek was 'n kind wat niemand wou hê nie. 'N Eensame meisie met 'n droom - wat wakker geword het toe sy die droom bewaarheid het. Ek is Marilyn Monroe. Lees my Cinderella -verhaal. " Dit was ook gedurende hierdie tyd dat sy met die bofbalspeler Joe DiMaggio begin uitgaan het. 'N Foto van DiMaggio wat Monroe besoek het in die 20th Century Fox -ateljee, is in koerante in die Verenigde State gedruk, en berigte oor 'n ontwikkelende romanse tussen hulle het verdere belangstelling in Monroe gewek.
Vier films waarin Monroe verskyn, is begin in 1952 vrygestel. Sy is aan RKO Studios geleen om in 'n ondersteunende rol in Clash by Night, 'n drama van Barbara Stanwyck, geregisseer deur Fritz Lang. Die film, wat in Junie 1952 uitgereik is, was gewild onder die gehoor, en die grootste deel van die sukses daarvan is te danke aan die nuuskierigheid oor Monroe, wat oor die algemeen gunstige resensies van kritici ontvang het.
15 ongelooflike foto's wat bewys dat Marilyn Monroe die uiteindelike styl -ikoon was, is en altyd sal wees
Vandag is die 90ste verjaardag van Marilyn Monroe en die verloop van meer as 'n halfeeu, die Hollywood -ikoon en mode steeds bly ons inspireer. As u hierdie 15 foto's noukeurig bekyk, sal u agterkom dat sy 'n kenmerkende stylformule het: bikini's met 'n hoë middel beklemtoon haar beroemde kurwes, potloodrokke met truie gee net die regte dekking-om nie eers te praat van subtiele seks nie aantrekkingskrag - en, van seksuele aantrekkingskrag, het sy af en toe die krag van 'n dompelende hals geken. Stylles geleer.
Hier's Marilyn met 'n gestreepte T-hemp en kortbroek, 1947.
Dra 'n flirterige polka-dot bikini met volledige dekking, 1947.
Monochromaties met 'n beige potloodrok en bypassende bloes, 'n vest en pompe.
'N Halstydrok, 1952.
'N Za-za-dieretuin geplooide goue aandrok, 1953.
Nog 'n wit bikini met 'n hoë middellyf, 1953.
Die ikoniese pienk rok, pienk handskoene en ton van diamante in Meneer verkies blondines.
Met 'n nautiese gestreepte T-hemprok, 1954.
Die kenmerkende Marilyn: wit satyn kolomjas, wit bont gesteel, 1954.
Dra 'n gordel met intarsia -trui by die USO, 1954.
Daardie beroemde vlieënde wit halter rok en slingers in Die sewe jaar jeuk, 1953.
Besit die klein swart rok, 1958.
'N Vissertrui (en weinig anders!), 1960.
Informeel en vars in 'n wit hemp met knope, in die middel geknoop en 'n gingham-broek, 1960.
15 ongelooflike foto's wat bewys Marilyn Monroe was, is en sal altyd die uiteindelike styl -ikoon wees
Vandag is die 90ste verjaardag van Marilyn Monroe en die verloop van meer as 'n halwe eeu, die Hollywood -ikoon en mode steeds bly ons inspireer. As u hierdie 15 foto's noukeurig bekyk, sal u agterkom dat sy 'n kenmerkende stylformule het: bikini's met 'n hoë middel beklemtoon haar beroemde kurwes, potloodrokke met truie gee net die regte dekking-om nie eens te praat van subtiele seks nie aantrekkingskrag - en, van seksuele aantrekkingskrag, het sy af en toe die krag van 'n dompelende hals geken. Stylles geleer.
Informeel en vars in 'n wit hemp met knope, in die middel geknoop en 'n ginghambroek, 1960.
Marilyn Monroe: Wie was Norma Jeane se eerste man voordat sy Marilyn Monroe geword het?
Marilyn Monroe: Teoretikus beweer die aktrise leef nog
Lank voordat sy die mees ikoniese vrou in die wêreld was en verbind was met Joe DiMaggio, Arthur Miller en JFK, was Norma Jeane 'n tiener -pleegkind wat 'n huis dringend nodig gehad het. Jim het gesê: "Sy wou net 'n goeie vrou wees, en sy wou veilig en geliefd wees en voel dat sy aan iemand behoort. Dit was vir haar baie belangrik." BLADS OM TE LUISTER NA MARILYN EN JIM PRAAT OOR HULLE HUWELIK
Norma Jeane was die produk van 'n gebroke huis. Haar pa is nog nooit geïdentifiseer nie en haar ma, Gladys Baker, het 'n reeks mislukte verhoudings en 'n geskiedenis van geestesgesondheidsprobleme gehad. Tot sewe jaar oud was Norma Jeane in en uit Los Angeles se pleeghuise voordat haar ma uiteindelik in 1933 'n klein huis gekoop het om saam te woon.
Ongelukkig het Gladys in Januarie 1934 'n geestelike ineenstorting gehad en is hy met paranoïese skisofrenie gediagnoseer. Sy sou geen belangrike rol in haar dogter se lewe speel nie en het die res van haar lewe in en buite hospitale deurgebring.Maar Norma Jeane het haar nooit vergeet nie en toe sy Marilyn word, stuur sy Gladys $ 250 per maand en laat haar 'n trustfonds van $ 100,00 in haar testament.
In 1934 word die sewejarige Norma Jeane egter in die staat aangestel, en haar ma se vriendin, Grace Goddard, het verantwoordelikheid vir haar geneem.
Marilyn Monroe se troue met die eerste man, Jim Dougherty (Image: GETTY)
Marilyn Monroe met ma Gladys Baker (Image: GETTY)
Tot op 15 -jarige ouderdom het Norma Jeane tussen 'n reeks pleeghuise en die Los Angeles Orphans Home beweeg. Uiteindelik het sy 'n stabiele en gelukkige plek gevind by Grace se tante, Ana Lower, van 1938-1941. Dit het geëindig weens 'n gebrek aan gesondheid van Lower & rsquos en Norma Jeane het teruggekeer om by die Goddards te woon.
Die volgende jaar het die nuwe werk van Goddard & rsquos hulle na die staatswette van Wes -Virginia en Kalifornië gelei, wat beteken dat hulle nie hul afdeling uit die staat kon neem nie. Met die terugkeer na die weeshuis het 'n vinnige en goeie huwelik met die seun van 'n buurman plaasgevind.
Norma Jeane trou op 19 Junie 1942, net 18 dae na haar 16de verjaardag, met die fabriekswerker James Dougherty.
Jim het later gesê: 'Sy was te jonk om te trou, maar sy was fisies en ietwat emosioneel volwasse.'
Marilyn Monroe met die eerste man Jim Dougherty (Image: GETTY)
In 'n seldsame onderhoud oor haar eerste huwelik, het Marilyn gesê: "Grace het dit gereël. Sy en haar man sou na West Virginia gaan, en hulle sou my in 'n huis sit, of ek kon trou met hierdie seuntjie wat toe 21 was. So ek getroud.
"Toe die huwelik plaasgevind het, was ek net 16. In die staat Kalifornië kan jy op 16 trou, maar dit is gereël toe ek 15 was."
Die biograaf van Marilyn Paul Donnelly het aan Express Online gesê: "Jim en Norma Jeane het 'n huis in 'n woonstel in die San Fernando -vallei gevestig, dit was haar eerste behoorlike huis. Sy hou van kook en 'n storie word gereeld vertel dat sy baie ertjies en wortels bedien het omdat sy hou van die kleure. "
Ondanks haar latere seksbombeeld, het almal wat die jong Norma Jeane geken het, kommentaar gelewer oor hoe sensitief en naïef sy was.
Die ster self het later gesê: 'Ek het niks van die huwelik geweet nie, veral nie die seksdeel daarvan nie.'
Marilyn Monroe op die eiland Santa Catalina in 1943 (Image: GETTY)
Marilyn Monroe met haar man Jim in 1943 (Image: GETTY)
Paul het bygevoeg: "Baie jare later het Jim vir my gesê dat hy en Norma Jeane 'n baie tevrede huwelikslewe gehad het. Hulle het gereeld gaan visvang en jag, hoewel Norma Jeane geweier het om iets te skiet."
Die Tweede Wêreldoorlog het destyds gewoed en Jim is opgestel. Hy het in die handelsmarines gegaan en was saam met sy vrou by die militêre basis op die eiland Santa Catalina, aan die kus van Kalifornië. Foto's van die jong paartjie wys hulle op die strand daar.
Haar skoonheid begin raaksien en Paul sê: "Norma Jeane was getrou aan Dougherty, maar hy was jaloers op die ander mans wat na sy vrou kyk."
In 1944 is Jim na die Suidelike Stille Oseaan gestuur en die aand voor sy vertrek het sy hom gesmeek om haar swanger te maak sodat sy 'n stukkie van hom sou kon kry as daar iets gebeur.
Norma Jeane het 'n pos by 'n ammunisie -fabriek geneem waar sy opgemerk is deur 'n Amerikaanse weermagfotograaf wat na foto's van fabrieksmeisies gesoek het om die troepemoraal in die buiteland te versterk.
KYK MARILYN MONROE SE EERSTE MAN JIM DOUGHERTY GESPREEK OOR HULLE HUWELIK OP 3 AUGUSTUS 1992:
Norma Jeane het in Augustus 1945 haar kontrak met die Blue Book Model Agency onderteken, haar hare reggemaak en dit blonde geverf. Binne ses maande was sy op 33 tydskrifvoorblaaie.
Aanvanklik verdra Jim haar ontluikende modelloopbaan: "Ek het gedink dit was goed, sy kon dit doen tot ek by die huis kom. Maar toe raak sy dieper en dieper en meer daarby betrokke omdat ek so lank weg was."
In 1946 het Norma Jeane 'n rolprentloopbaan begin jaag, in Augustus 'n kontrak van ses maande met 20th Century Fox gesluit en die verhoognaam Marilyn Monroe aangeneem. Monroe was haar ma se nooiensvan.
Dit sou die einde van haar huwelik wees.
Die vroeë modelskoot van Marilyn Monroe (Image: GETTY)
Die ateljee het volgehou dat alle sterretjies ongetroud is, en daarom het sy na Las Vegas gery om die huwelik in September 1946 te laat ontbind, hoewel sy nie gedink het dat dit destyds die einde van haar verhouding beteken nie.
Jim het later gesê: "Sy het net gedink sy kan hierdie egskeiding kry, ons gaan voort soos voorheen. Sy kan 'n loopbaan hê en ons kan alles dieselfde hê. Ek het gesê, en dit werk nie so nie. ' Ek wou 'n gesin hê, en ek wou nie meneer Monroe wees nie. "
Vir die volgende drie jaar het Marilyn klein rolprente in rolprente gehad en haar inkomste aangevul met modelwerk. Sy het in die 1950's All About Eve en The Asphalt Jungle opgemerk en 'n kontrak van sewe jaar met Fox gesluit.
Die filmster Marilyn Monroe was op pad en sy het Jim nooit weer gesien nie, maar nie omdat sy nie wou nie.
In 1947 trou Jim met Patricia Scoman. Miskien was dit begryplik dat sy oor die jare nie opgewonde was dat sy eksvrou die beroemdste bom van Hollywood ooit was nie.
Jim het gesê Marilyn verstaan: "Sy het geweet dat my tweede vrou uiters jaloers was. Sy wou nie met my gesin inmeng nie. Sy het geweet ek is gelukkig."
Hy het hom in 1949 by die LA -polisiemag aangesluit. In 'n laaste draai het hy vriende geword met mede -offisier Jack Clemmons, wat die eerste polisieman op die toneel was toe Marilyn in Augustus 1962 oorlede is.
Biograaf Paul Donnelly het bygevoeg: "Nadat Clemmons sy verslag ingedien het, bel hy Dougherty om seker te maak dat sy vriend weet wat met sy eksvrou gebeur het. 'Ek het dit verwag', het Jim gesê."
In 'n onderhoud van 2002 het Jim verduidelik: "Fame was skadelik vir haar. Sy was te sag om 'n aktrise te wees. Sy was nie taai genoeg vir Hollywood nie."
Marilyn Monroe is gestereotipeer as 'n dom blondine
Die algemeen aanvaarde weergawe van Marilyn Monroe se lappies-tot-rykdom-verhaal is dat sy 'n paar mooi foto's geneem het en onmiddellik 'n filmster geword het. Maar Monroe het hard gewerk om van die valskermfabriek na die Hollywood -ikoon te gaan.
As model bestudeer Monroe haar foto's en vra fotograwe om terugvoer. Vir vyf jaar lank het sy elke werk wat sy aangebied is, sonder klagte aangeneem, as 'n ekstra begin en in stukke geklim. By Fox was sy doelbewus bevriend met ateljee -verslaggewers, wat haar graag 'n reklame -hupstoot wou gee. Sy het ook moeite gedoen om haar beperkte formele opleiding te verbeter, deur uitdagende klassieke literatuur in haar motor en op die stel te lees.
Monroe was mal daaroor dat sy as die stomme blonde of verleidster getik word en wou bewys dat sy meer na 'n film kan bring as seksappèl. Sy het baie toneelspelklasse gevolg, eers by die Actors Lab in LA en later, soos Vanity Fair berig, saam met die beroemde waarnemende afrigter Lee Strasberg in die Actors Studio in New York, waar klasmaats haar optredes geprys het.
In 1954 protesteer Monroe teen die vernederende rolle wat Fox vir haar gestuur het en die weiering om haar salaris te verhoog, al was sy die grootste ster in die ateljee. Nadat sy op haar kontrak uitgegaan het, het Monroe die tweede vrou geword wat ooit haar eie produksie -ateljee gestig het, wat na haarself vernoem is. Die opstand werk: Fox verhoog haar salaris en gee haar kreatiewe beheer.
Marilyn Monroe: vroeë slagoffer van opioïedepidemie
Marylin Monroe se grafkelder by die Westwood Memorial Park -begraafplaas (Foto deur Douglas Keister/Corbis via Getty Images).
Robert Dorfman, Emily Berquist Soule, en Sukumar Desai, MD
Ooit 'n Hollywood -plaag, oordosisse dwelms is nou 'n alledaagse plaag
IN 2017, OPIOID OORDOSE het amptelik die grootste oorsaak van dood geword vir Amerikaners onder die ouderdom van 50. Meer as twee miljoen Amerikaners is verslaaf aan opioïede, met die koste vir hul sorg en behandeling jaarliks ​​meer as $ 55 miljard. In die Verenigde State sterf meer as 64 000 mense in 2016 aan 'n oordosis opioïede, volgens federale data. Onder die moeders, vaders, broers, susters, kinders en vriende wat die plaag verloor het, is bekendes: Heath Ledger in 2008, Michael Jackson in 2009, Philip Seymour Hoffman in 2014, Prince in 2016, Tom Petty in 2017. Een van die vroegste - en die berugste - oordosisse van beroemdhede was Marilyn Monroe in 1962. Die misbruik van voorskrifmedisyne het sedertdien net toegeneem. Nou kan enigiemand sterf soos Marilyn.
Marilyn op 'n partytjie op 20 Januarie 1962 in Hollywood, die jaar toe die aktrise sterf (Foto deur Arnold Newman/Getty Images).
Die opioïedkrisis van vandag het geen presedent nie, maar Amerikaners misbruik dwelms sedert die burgeroorlog, toe gewonde soldate met morfien behandel is - 'n opiaat waaraan baie verslaaf geraak het. Soos alle opiate doen, maak morfien gebruikers aanvanklik meestal siek. Maar na blootstelling kom euforie, verdraagsaamheid en uiteindelik verslawing in. Teen 1914 was Amerika se verslawing aan opium, morfien en die stimulerende kokaïen so wydverspreid dat die regering die eerste federale wet op dwelmmiddels ingestel het. Die Harrison -wet van 1914 het dit moeiliker gemaak om hierdie middels te kry. Baie verslaafdes het hulle tot dokters gewend, wat graag barbiturate voorgeskryf het, 'n nuwe klas medisyne wat verdoof het deur die sentrale senuweestelsel te onderdruk. Dokters en pasiënte het "wondermiddels" gebruik, en barbiturate het angs en depressie verlig en gebruikers gehelp slaap. Navorsing het later getoon dat hierdie middels ook op lang termyn verslawend is
om depressiewe simptome te vererger. Teen die middel van die eeu bemark dwelmondernemings nie minder nie as 30 barbiturate, met Amytal, Nembutal en Seconal die gewildste. Na die Tweede Wêreldoorlog was 'goofballs' oral - en goedkoop. 'N Dosyn pille kos ongeveer $ 1.
Toe, soos nou, was misbruik van dwelms landwyd. Maar as misbruik van voorskrifmedisyne in die vyftigerjare 'n episentrum gehad het, was dit in Los Angeles in die Schwab's Apteek op Sunset Boulevard, waar Orson Welles inkopies gedoen het, Ava Gardner aan die koeldrank fontein gewerk het en dat F. Scott Fitzgerald na berig word 'n hartaanval gehad het om sigarette te koop. By die apteek kan beroemdes en gewone mense hul voorskrifte invul. In die 1950's in Hollywood beteken dit barbiturate vir senuwees en amfetamiene vir energie en gewigsverlies. Een ateljee -werknemer beweer dat die meeste Hollywood -akteurs in daardie dae voorskrifmedisyne gebruik het. Tydens die verfilming Die Wizard of Oz, Judy Garland (17) is met amfetamiene geplaas om haar energie te gee en haar gewig af te hou. Toe boonste slapeloosheid veroorsaak, is Garland barbiturate voorgeskryf om die gevolge daarvan teë te werk. Studio -dokters het pille aan talle sterre uitgedeel, waaronder Lauren Bacall en Lucille Ball. 'N Fox -dokter van die 20ste eeu wat Garland en Monroe behandel het, onthou dat "pille as 'n ander instrument beskou is om die sterre aan die werk te hou. Die dokters is in die middel gevang. As een dokter nie sou voorskryf nie, was daar altyd 'n ander wat sou voorskryf. " En daar was ander bronne. Die onwettige dwelmtoneel - uiteengesit in Kenneth Anger se uiteensetting van 1965 Hollywood Babilon—was onafwendbaar. Pille is soos lekkergoed op partytjies uitgedeel en as skyfies in pokerspeletjies gebruik. Sterre het baie gedrink, dagga gerook, kokaïen gebruik en LSD probeer. Almal het 'n verband gehad.
Toe Marilyn Monroe (20) in die somer van 1946 as 'n kontrakteur op die Fox -perseel aankom, was sy van plan 'n loopbaan, nie 'n dwelmgewoonte nie. Sy het alles in haar vermoë gedoen om produsente se aandag te trek. Sy bestudeer akteurs. Sy het make -upkunstenaars in die skadu gestel. Sy was bevriend met publisiste. Fokus het vrugte afgewerp: uit die vyftigerjare Die Asfalt -oerwoud tot 1961's Die Misfits, sy speel in 23 foto's wat ten minste $ 200 miljoen verdien het. Vroue het haar bottelblonde hare, uurglasfiguur en haar rooi lippe nageboots. Sy tel as vriende Marlon Brando, Ella Fitzgerald en Frank Sinatra. Tog, op 5 Augustus 1962, is Marilyn Monroe kaal en alleen gevind, dood op haar bed te midde van pilbottels, telefoon byderhand. Twee dae tevore het sy twee voorskrifte vir Nembutal ingevul - 'n kalmeermiddel wat gereeld voorgeskryf word vir slapeloosheid en angs. Die lykskouer verklaar haar dood as 'n waarskynlike selfmoord deur 'n oordosis. Tabloidverhale en samesweringsteorieë draai, maar een ding was seker: Marilyn was 'n verslaafde, en verslawing het haar doodgemaak, opsetlik of nie.
Gebore Norma Jeane Mortenson in Los Angeles in 1926 het Marilyn 'n onstuimige meisie gehad. Haar ma, Gladys, het haar aan pleegouers oorgegee voordat sy 'n maand oud was. Gladys het selde besoek afgelê, en toe sy dit gedoen het, het sy min geneentheid getoon. 'Sy het my nooit gesoen of my in haar arms gehou nie,' onthou Marilyn. Marilyn was sewe toe Gladys geïnstitusionaliseer is vir 'n onderbreking. As meisie het Marilyn, wat haar pa nooit geken het nie, gedroom oor 'n aantreklike pappa-miskien donkerkop en lyk soos Clark Gable-wat haar na skool sou kom haal. Sy het grootliks alleen in pleeghuise en weeshuise oorgebly, en sy het die slagoffer geword van seksuele roofdiere. Biograaf Lois Banner sê "die seksuele mishandeling wat sy as kind verduur het, was die vorming van haar volwasse karakter", en laat Monroe 'n 'kwaai, bang volwassene'. Marilyn is bekommerd oor haar familiegeskiedenis. Haar ouma aan moederskant is in 'n asiel oorlede ná jare van maniese depressie by haar oupa aan moederskant. 'Ek wens ek het geweet hoekom ek so angstig is,' het Marilyn aan 'n vriend geskryf. 'Ek dink miskien is ek mal soos al die ander lede van my gesin.'
Fisiese probleme, veral endometriose, het Marilyn se menstruasie versterk en ook swangerskapskomplikasies veroorsaak wat tot miskrame gelei het. 'N Dokter het voorgestel dat sy krampe hanteer deur wodka te drink. Haar drankie, Champagne - Dom Perignon 1953 - het haar emosionele pyn en prestasie -angs nie verdoof nie. Teen die vroeë vyftigerjare het sy gereeld barbiturate laat sak om die randjie af te haal en haar te help slaap. Soos baie gebruikers van Nembutal, Seconal en hul neefmedisyne, was sy dikwels traag, en daarom het sy hierdie pille gekombineer met amfetamiene, wat haar ook skraal gehou het. In onderhoude met die draaiboekskrywer Ben Hecht in 1954 by die Hotel Beverly Hills, het Monroe op haar wanhoop gesinspeel en selfs geskerts: "As jy jonk en gesond is, kan jy Maandag beplan om selfmoord te pleeg, en teen Woensdag lag jy weer." Meer onheilspellend het sy na haarself verwys as "die soort meisie wat hulle dood aangetref het in die slaapkamer met' n leë bottel slaappille in haar hande ".
Tog het Marilyn haar professionele voet gevind, selfs in 1953 met twee van die bekendste aktrises - Betty Grable en Lauren Bacall - Hoe om met 'n miljoenêr te trou. In 1954 trou sy met die New York Yankees -slager Joe DiMaggio, wat sy lewe lank toegewy sou bly ondanks hul egskeiding 274 dae later. Marilyn verhuis na New York en begin studeer by Actors Studio in West 44th Street, waar Lee Strasberg volgelinge opgelei het in
1953 nog steeds publisiteit vir die 20th Century Fox -film "How to Marry a Millionaire " (Foto deur Donaldson Collection/Michael Ochs Archives/Getty Images).
"Metode optree." Metode -akteurs het ervaring opgedoen om rou emosies by optredes te bring. As studente probleme ondervind om deur moeilike herinneringe te werk, kan Strasberg psigoanalise aanbeveel. Op sy aandrang het Marilyn 'n sielkundige begin sien. Om die pyn wat deur haar kinderjare opgegrawe is, aan te spreek, het Marilyn haar tot betroubare vriende gewend - gedurende die dag het Dexamyl, 'n stimulant/kalmeermiddelbaster, en snags slaappille, met drank afgespoel.
In New York het Marilyn weer kontak gemaak met ou liefdesbelangstelling Arthur Miller. Die filmster en die dramaturg is op 29 Junie 1956 getroud. Sy het by sy kringe aangesluit en vriende geword met Truman Capote en Saul Bellow, op vakansie op Long Island en
Connecticut. Maar Marilyn se gewoontes het volgehou. Sy het toenemende angs oor toneelspel gehad wat sy met dwelms besweer het. Miller het onder Marilyn se vriende bekend gestaan ​​as haar 'pilmonitor'. Hy het kapsules en tablette uitgedeel en probeer kyk hoe sy eet. Toe sy vrou in September 1957 'n oordosis Nembutal kry, bel Miller paramedici, wat haar lewe gered het. Teen 1959 dui Hollywood -skinderbekke op die termos wat sy gehou het tussen die neem Party hou van dit warm hou vodka, nie koffie nie. 'N Ander oordosis vereis maagpomp. Monroe het oor haar vrees vir leergedeeltes geskryf: 'Miskien [sal] ek dit nie kan leer nie, miskien maak ek foute, mense dink of ek nie goed is nie, of lag of verkleineer my of dink ek kan moenie optree nie. "
Op voorstel van Miller het Marilyn saam met die sielkundige Marianne Kris begin werk. Bygestaan ​​deur nog 'n voorskrif vir barbiturate, woel Marilyn deur. Gedurende hierdie tydperk het sommige gesê dat sy bang is vir eensaamheid en donkerte. Tydens haar verblyf in Los Angeles het sy die ontleder van die Beverly Hills, dr. Ralph Greenson, ontmoet. Sy neem verskeie barbiturate, insluitend fenobarbital, Amytal en Pentothal. Sommige bronne sê dat sy die opiaat Demerol ingespuit het. Bekommerd oor chemiese interaksies sowel as oor 'n oordosis, het Dr Greenson, wat baie sterre as kliënte gehad het, probeer om haar van die dwelms af te kry. Hy het misluk en het ironies genoeg voortgegaan om ook voorskrifte vir Marilyn en ander sterre te skryf. Greenson het later ingegaan vir ondersoek en klagtes oor onetiese praktyke met pasiënte, waaronder Monroe, maar hy was ook 'n produk van sy tyd.
In daardie era, toe sielkundige behandeling was die provinsie van die baie bevoorregtes of die baie siekes, dit lyk asof farmaseutiese middels groot belofte vir die behandeling van geestesongesteldheid inhou. Meer pasiënte het verligting gekry sonder om lobotomie te ondergaan, voorheen die aanbevole behandeling. Maar die mediese gemeenskap het geweet dat voorskrifmedisyne verslawend is. Studies in die 1950's het getoon dat die beste behandeling vir sulke verslawings 'n hospitaalontgifting is, gevolg deur sielkundige sorg in die pasiënt. Diegene wat onder federale dwelmwette skuldig bevind is, kan gedwing word om sulke behandeling te ondergaan, maar Marilyn se dwelmgebruik het nooit 'n kriminele aangeleentheid geword nie. Haar behandelings was streng vrywillig.
Die Monroe-Miller-verhouding was besig om te ontbind. Tog werk die egpaar saam aan 'n sterbelaaide John Huston-film, Die Misfits. Miller het die hoofrol vir sy eggenoot geskryf, maar Marilyn het gekla dat die draaiboek die manlike medesterre Clark Gable, Montgomery Clift en Eli Wallach was. Op die plek in die Nevada -woestyn bereik die temperature gereeld 108 °. Selfs met 'n oproeptyd om 11:00, het Marilyn gereeld laat opgedaag. Sy en Miller het opgehou om met mekaar te praat. Sy het haar pille meer as ooit nodig gehad. Sou die dokter van die produksiemaatskappy nie voorskrifte skryf nie, sal Marilyn aangename dokters in Reno sien. Midde-skiet het die vervaardigers haar twee weke na Los Angeles gestuur om te ontgift. 'Sy was gedoem,' het Huston later gesê. 'Sy was nie in staat om haarself te red of deur iemand anders gered te word nie. En dit het haar werk beïnvloed. "
Die skietery het op 4 November 1960 binne enkele dae geëindig, en Gable het 'n hartaanval gekry.Op 11 November het die perssekretaris van Marilyn aangekondig dat sy van Miller gaan skei, wat later gesê het dat hy met Marilyn getroud is en gedink het dat sy 'die gelukkige meisie is wat alle mans liefhet', maar dat 'sy met al haar glans omring is deur 'n donkerte ek. " Op 16 November sterf Gable. 'N Verwoeste Marilyn blameer haarself en haar manewales oor die dood van haar vaderfiguur, 'n logika wat ook in skinderrubrieke uitgedruk word. In onderhoude met die joernalis W.J. Weatherby het Monroe se moedeloosheid getoon. Sy het gepraat oor 'n testament wou skryf. 'Ek kan nie vir u sê hoekom nie,' dink sy, 'maar dit het my gedink.' Sy het gepraat oor haar slapeloosheid en oor die neem van slaappille. Sy het selfmoord genoem: 'Ek het dit een keer probeer en was teleurgesteld dat dit nie werk nie.' Sy het haarself afgesonder. Toe beoordelaars bask het Die Misfits—Die New York Times het die optrede van Monroe 'leeg en onpeilbaar' genoem - sy het die hele dag in die bed gebly en gordyne toe.
Ontleder Marianne Kris, uit vrees vir nog 'n selfmoordpoging, het Monroe oortuig om by die Payne Whitney -kliniek in New York aan te meld vir nog 'n poging tot ontgifting. Marilyn het die plek vinnig gesien as die psigiatriese afdeling, met vensters met vensters, geslote deure en personeel se oë altyd op pasiënte. Die sale weerklink met gille. Verwoed breek Marilyn 'n venster en dreig om haar polse met 'n glasskerf te sny. Dit het haar in isolasie laat beweeg in 'n asbloksel op wat sy later 'die gevaarlike vloer' genoem het. Wanhopig het sy met Lee Strasberg in verbinding getree. 'Ek sal beslis 'n moer beland as ek in hierdie nagmerrie bly,' het sy geskryf. 'Help my asseblief, Lee, dit is die laaste plek waar ek moet wees.' Die waarnemende afrigter het nie gekom nie. Ook nie Kris nie. Na vier dae het die eks-man Joe DiMaggio die vrylating van Marilyn verseker.
Binne weke was sy in Los Angeles en het gereeld Greenson besoek. Die sielkundige het sy beroemde pasiënt gediagnoseer as 'n 'paranoïese skisofreniese grens'. Hy het gereël dat verpleegsters toesig hou oor haar daaglikse aktiwiteite. Hy het Monroe van Nembutal probeer speen. Hy stel voor sy koop 'n huis. In Tony Brentwood koop sy 'n villa met twee slaapkamers in Spaanse styl. 'N Inskripsie in Latyn by die inskrywing gelees Cursum Perificio, "Ek maak my reis klaar." Om die huis in te rig, het Marilyn 'n inkopietog na Mexiko onderneem. Sy het saam met die fotograaf George Barris aan 'n memoir begin werk.
Monroe sou saam met Dean Martin speel in 'n komedie, Iets moet gee. 'N Sinusinfeksie het Marilyn daarvan weerhou om haar eerste oproep te maak, 'n stamp wat 'n patroon geword het. Toe sy nie laat opdaag nie, het sy haar bestuurder laat vaar
die lot. Eens, voor sy op die kamera gaan, het sy opgegooi, wat vervaardiger Henry Weinstein toegeskryf het aan 'pure, eerste skrik'. IetsSe skedule het 'n week agteruitgegaan. Marilyn het ateljeebestuurders woedend gemaak deur op 19 Mei na New York te vertrek om 'Happy Birthday' in Madison Square Garden te sing vir president John F. Kennedy, 'n tydelike paramour.
Op 1 Junie word Monroe 36, 'n mylpaal wat rudimentêr op die stel gemerk is met sjampanje, koek en bemanningslede wat 'Gelukkige verjaardag' sing. Daardie naweek vind Marilyn alleen in die bed, in die donker, met haar pille. Maandag het sy siek gebel. Teen Woensdag het die ateljee gesluit Iets moet gee en het 'n ontroosbare Monroe vir $ 500,000 gedagvaar.
In die hoop om sy kollega op te vrolik, het Dean Martin die naweek 'n partytjie vir haar beplan. Marilyn het tuisgebly met haar voorskrifte, geskryf deur Greenson en 'n ander dokter: Nembutal en die pynstiller Sulfathalidine, sowel as chloorhidraat, 'n slapeloosheidsbehandeling wat bekend is op straat "Mickey Finn knock -out drops." Sy het moontlik bykomende beheerde stowwe in Mexiko opgegaar, waar dwelmwette lakser was as in die Verenigde State.
Marilyn en fotograaf Barris het mekaar ontmoet vir 'n middel Julie-sessie. Toe die son op Vrydag, 13 Julie 1962, onder die son sak, het Barris 'n laaste blootstelling gemaak. In hul weke saam lyk sy onderwerp versteurd, het hy later gesê. 'Marilyn sou af en toe in 'n blou bui verval,' het die fotograaf gesê. 'Sy bedek haar gesig met albei hande, laat haar kop 'n oomblik of twee sak en dan glimlaggend weer haar ou self word - vrolik en nar vir die kamera. Maar ek kon 'n oorblywende skeur of twee sien. "
Later in Julie keer Marilyn terug na Santa Monica vir 'n strandhuispartytjie waaraan die akteurs Warren Beatty en Natalie Wood ook deelgeneem het. Beide kunstenaars herinner aan 'n moedelose, ontstoke Monroe. Die ster het 'n groot deel van die nag in 'n hoek deurgebring. 'Ses en dertig, ses en dertig,' mompel sy by haarself. "Dis alles verby." Marilyn het die ouderdom bereik waarop Betty Grable, haar mede-ster Hoe om met 'n miljoenêr te trou, uit Hollywood gestoot is.
Op 3 Augustus, Lewe tydskrifskrywer Richard Meryman het 'n onderhoud gevoer met Monroe tuis in Brentwood. Sy het aan die joernalis gesê dat sy voel dat sy 'een van die wêreld se mees selfbewuste mense' is. Alhoewel dit steeds pragtig was, was Marilyn se gesig 'pastaagtig en leweloos', het Meryman gesê. 'N Opvolgbesoek kon nie vinnig genoeg vir hom eindig nie. 'Ek hou nie van die atmosfeer in die huis nie,' het hy gesê. 'Daar was iets griezeligs, iets ergs daaraan.'
Marilyn het agteruitgegaan. Sommige beweer dat sy angsbevange was oor mislukte verhoudings met die Kennedys - eers Jack, daarna Bobby. Op 4 Augustus het 'n vriend van die politieke familie Monroe gewaarsku om die Kennedys met rus te laat. Marilyn het dr Greenson gevra om 'n huisoproep te maak. Na 'n paar uur se terapie, die ster
Marilyn se lyk by die lykhuis in Los Angeles vir lykskouing na haar dood op 5 Augustus 1962 (Foto deur Apic/Getty Images)
dit lyk rustiger, maar toe sy voorstel om 'n Santa Monica -pier te loop, het Greenson aangeraai dat sy haar huishoudster moet laat ry. Rondom 8 besluit Marilyn dat sy die nag in was. In haar slaapkamer sit sy Sinatra -plate op en bel vriende. Die meeste was uit.
Sondag vroeg hoor die huishoudster musiek en toe sy haar werkgewer se slaapkamerligte aanskakel, klop sy by Monroe se slaapkamerdeur aan sonder om te reageer. Die deur was gesluit. 'N Oproep bring dr. Greenson. Omstreeks 03:30 het hy by Marilyn se kamer ingebreek om haar te sien "met die gesig na onder op die bed, kaal skouers blootgestel ... die telefoon klou kwaai in haar regterhand." Marilyn haal nie asem nie. In die kamer was verspreide pilbottels, waaronder twee wat gemerk is vir die geneesmiddel teen angs Librium en twee vir die kalmeermiddel chloorhidraat, saam met houers pynstillende Sulfathalidine en die kalmeermiddel Nembutal. Die sterftesertifikaat sou verklaar dat Marilyn aan 'akute barbituraatvergiftiging' gesterf het en 'n 'waarskynlike selfmoord' was. Uit 'n lykskouing is bevind dat haar stelsel tien keer die standaard dosis Nembutal bevat.
Dit is onmoontlik om te weet of Marilyn Monroe haar eie lewe geneem het of selfmedikasie was en verkeerd bereken het. Baie vriende het daarop aangedring dat sy per ongeluk dood is. Maar in haar laaste onderhoud noem Marilyn die beroemdheid 'slegs 'n tydelike en gedeeltelike geluk', en voeg sy eenkant toe aan haar loopbaan dat 'dit dalk 'n verligting is om klaar te wees'. Dae later was sy.