January 2008 - Hennie Van Deventer
Jan 31, 2008 | Hennie van Deventer se Blog
Lig daardie luiperd se stert en kielie hom saggies met 'n takkie gwarriebos of huilboom. Jy sal vinnig agterkom dat hy nie uit 'n soliede stuk rooiboswilg gekerf is deur die een of ander soeweniersmous op die pad tussen Hazyiew en die Krugerhek van die Wildtuin nie.
Nee, daardie kalant is die Ware Jakob. Vlees. bloed en naels. Hy is enkele dae gelede deur Gait-Jan Sterk van Sabiepark afgeneem voor Fickie Visagie van Bloemfontein se boshuis, nommer 97 in Maroelalaan. Helderoordag. Omstreeks 15:00.
Natuurlik is Fickie opgewonde soos 'n kind. 'n Luiperd op jou stoep! Dis 'n Sabiepark-vreugde soos min, en jy kan maar weet daardie foto gaan prominent in die Visagies se voorkamer 'n ereplek kry. Daarvoor sal Andre sorg. Sy is die ene in die Visagie-huis vir die rame, foto's en ander muurversierings eie aan die bos.
Ek is ook opgewonde. Het gister vir Fickie laat weet: "Dis die hele Sabieparkstorie op een foto." Daar woon ons mos sonder heinings. Die wild loop soos hulle wil tussen ons huise en kom soek gereeld iets vir die dors in die watergate by ons voordeure. Soms ook 'n verdwaalde lid van die Vyf Grotes.
In ons huis, Tarlehoet, hang byvoorbeeld twee foto's van 'n olifant met ons swembadjie en watergat op die voorgrond. Dit was 'n keer toe die skokdraad deur vloedwater meegesleur is.
Oor Sabiepark se luiperds hang iets mistieks. Hulle hou van die plek, want die volop wild is ideaal vir jag; vars water is maklik bekombaar en die veld is lekker ruig. Bedags is daar oorgenoeg skuilplek.
Jy weet hulle is daar. Jy sien hul spore in die los sand of rondom karkasse as een die lastige hienas voorspring. In Augustus het 'n honger luiperd 'n dragtige koedoekoei platgetrek in die Amazinispruit. Maar die meeste Sabieparkers het nog nooit een op hul werf gehad (gesien) nie. En luiperdfoto's is skaars.
Ek kan vinnig dink aan 'n stuk of ses ander Sabiepark-luiperdfoto's. Een is presies om 17:45 op 19 Julie 2000 gekiek. Met my Canon EOS 500 wat toe nog my numero uno was (voor die digitale era). Ek en Tokkie was in die Honda CR-V op pad huis toe van die piekniekplek af. In die driffie in Wildevylaan stap ta toe ewe doodluiters voor die Honda se kopligte in. Boeta, jy't net sien kameras flits, want langs my was Tokkie ewe bedrywig met haar mik-en-drukkie. Ons het pragfoto's gekry.
Skoondogter Mariza het een aand na n "nagrit" 'n luiperd afgeneem wat van ons lapa af wegblits toe hy die motor hoor aankom. Jy kan darem sien dis 'n luiperd, maar sowel dier as fotograaf was klaarblyklik haastig!
'n Keer het 'n bouer 'n ou gekry wat klaarblyklik op ons stoep geslaap het toe hy met sy span opdaag vir 'n werkie. Maar met troffels kan jy nie foto's neem nie!
Twee, drie ander kere dat Tarlehoet bevoorreg was om luiperd-besoek te ontvang, was die betrokke fotograaf – een keer die uwe , een keer Tokkie – te stadig. Die eerste keer was toe ons tien jaar gelede besig was om in te trek. Ek het my boeglam geskrik. 'n Gevaarlike roofdier op my werf, verbeel jou! En daar sit ons sonder enige beskerming!
Lang storie – maar nou weet julle: so 'n luiperdfoto soos die Visagies nou mee kan spog, is werklik besonders. Dit het trofeewaarde,boeta. Dit gee elkeen met 'n kamera ook weer 'n nuwe uitdaging. Julle sal sien hoe waaksaam en oorgehaal stap Van Deventer deur Sabiepark wanneer ons in Maart ons verbintenis van tien jaar gaan vier. Maar daaroor vertel ek later.
Dat die ou juis by die Visagiehuis afgeneem is, is vir my 'n ekstra lekkerte. Vir daardie huis het ek 'n warm gevoel in die hart, want dit is die huis waar ons op 1 Julie 1988 – amper 20 jaar gelede – die eerste keer in Sabiepark oornag het. Die lig in die voorhuis is direk aan die kombi se battery gekoppel – 'n operasie waarmee Ouma (nou 94) haar onhandige skoonseun moes bystaan.
Die Visagies was so gasvry om hul boshuis aan te bied. Wat 'n ervaring was dit nie om die eerste keer met so 'n private natuurreservaat kennis te maak waar die wild so naby jou kom dat jy amper daaraan kan vat. By die tennisbaan was buffels. Ek onthou hoe't hul koppe met die swaar horings links en regs geswaai soos hulle die vlug van die bal oor die net volg. Nes die skare by Wimbledon of Roland Garosse.
Ai, ek het daardie eerste keer al gedink Sabiepark is wonderlik. Maar ek het nooit besef dat ek tien jaar later self die trotse besitter van 'n eiendom daar sou word nie. Nou is ek in die bevoorregte posisie om die wonderlikheid twee, drie keer per jaar te gaan geniet.
Die wonderlikheid hou net nie op nie – soos nou weer die luiperd op jou vriende se stoep. (HvD)
LEES OOK OP HIERDIE BLOG:
•	Eskom en die drie beertjies
•	HvD en Bles – onwaarskynlik tweemanskap
•	Hessie se wit perd – met ys, asseblief!
Jan 29, 2008 | Hennie van Deventer se Blog
Hoe meer jy ons hamer, des te meer kom ons humor na vore. Dis nou maar wors van ons ouens hier in Zumaland.
Vat nou weer die kragkrisis. Dis geen grap nie. Spitsvondighede en kwinkslae reen nietemin op ons uit alle oorde: in die koerante, per sms, per e-pos…
Een van my gunstelinge is die volgende:
Bababeer sit in sy klein stoeltjie by die tafel, en kyk na sy klein papbordjie. . . . .
"Wie't my pappies geëet?" vra hy. . .
Pappabeer kyk na sy groot papbord. . . .
"Wie de duiwel het my pap geëeet?" vra hy . . . .
Mammabeer se kop verskyn om die kombuisdeur. . . . . . .
"EK HET NOG NIE DIE PAP GEMAAK NIE WANT …….DIE BLERRIE KRAG IS WEER AF!
Die kerskrag-embleem hierbo is met komplimente van Finweek. Punte vir die vindingryke ontwerper! Geniet ook Fred Mouton se spotprent vanoggend in Die Burger.
Terloops, ek lees juis in Die Burger vanoggend twee botsende beskouings oor 2010. Op die Brieweblad skryf Adelbert Scholtz: "Hoewel ons nou swaarkry, baie verliese ly en selfs 2010 se sokkerfees aan 'n ander land sal moet afgee…."
Op 'n nuusblad is 'n ANC-LP egter vol moed dat 2010 sal voortgaan. Hy het, trouens,'n lekker plan hoe om nog 'n groter sukses daavan te maak: Wettig prostitusie.
Dalk steek iets in daardie meneer se idee.
As 'n mens nie omgee om jou tale te meng nie, sou jy kon se: dis dalk Bafana Bafana se enigste manier om te "score"…
Verkies jy suiwerder Afrikaans, soos die uwe, sou jy dit so kon stel" Dan het Bafana Bafana darem ook 'n kans om die verdediging te penetreer!
Jan 24, 2008 | Hennie van Deventer se Blog
'N VUIL STREEP DEUR 'N SKOONDOGTER!
Jan 23, 2008 | Hennie van Deventer se Blog
Skoonmagrappe is in die Van Deventer-huis skaars. Tokkie is sensitief oor die onderwerp omdat sy self 'n skoonma is. In my graparsenaal is skoonmagrappe dun gesaai, vir die eenvoudige waarheid dat my skoonma geen stereotipe draak is nie.
Ouma Marietjie laat my dink aan die dae her toe die pater familias baas en almal aan hom onderhorig was – van vrou en slaaf tot bees en skaap. Sy sou gemaklik in so 'n leefstyl inglip.
In die boek Esther lees ek juis gisteraand weer van die Persiese koning Ahasveros en die hele moles toe koningin Vasti teen hom gerebelleer het. Die vrees het deur sy koninkryk versprei soos 'n Laevelde veldbrand: nou gaan alle vrou die juk afwerp. Dis nie Ouma se styl nie, dag ek toe by myselwers.
Haar groot sonde is dat sy TE nederig en onderdanig is.
Boonop kon sy op haar dag kook, hoor! Haar pampoen (waarvan ek as jong man niks gehou het nie) het vir my gesmaak soos patats (waarna ek gek was). En dan miskien haar grootste bate: sy het dadelik in die nuwe vryer van haar jongste kind, Tokkie, iets positiefs raakgesien, al was hy koerantman – 'n verdagte spesie onder Bultfontein se goeie Christenmense. 'n Vrou met insig en 'n gesonde oordeel derhalwe!
Nietemin, ander ouens kan 'n aand lank skoonmagrappe aframmel en hulle oorhoeks daaroor lag. Soos ek hierbo gemeld het, staan ek dan met 'n bek vol tande. Net twee skoonmastories duik vinnig by my op.
Die een behels die vraag: wat beteken gemengde gevoelens. Die antwoord: dis as jou skoonma in jou nuwe Mercedes oor die afgrond stort.
Die ander is van die seuntjie wat vir Ouma aan moederskant vertroulik in die oor fluister hoe bly hy is sy't kom kuier. Nou gaan Pappie 'n toertjie doen wat hy nog nooit gesien het nie. "Wat is dit, my kind?" "Ouma, Pappa het vir Mamma gese as Ouma weer kom kuier, klim hy teen die mure uit!"
Eintlik is my tema vandag egter nie skoonmoeders nie – dis skoondogters. En Mariza kan maar lees – dis nie vir haar wat ek onder skoot het nie!
My teksvers is 'n lesersbrief in Huisgenoot – nogal die wenbrief, grote genade! – waarin 'n anonieme skoondogter van Limpopo kla haar skoonfamilie is seker die swartgalligste mense wat sy ken. Hulle kla oor absoluut alles. Die invloed op hul tienjarige kind (wat soos 'n spons is) is iets ysliks. Hy se al: "Mamma, ek bly eerder by die huis. Oupa moan net."
Tokkie bring die briefie onder my aandag met 'n onrein motief. Sy vind my op daardie oomblik buitengewoon swartgallig oor die ou mensdom in die algemeen – die media en Eskom in die besonder.
Ek reageer egter of 'n slag my gepik het. 'n Blerrie skoondogter wat Skoonpa en Skooma in Huisgenoot gaan aankla – dan wen sy nog R100 vir daardie stukkie onderduimsheid, omdat haar bedenklike skindery onverklaarbaar tot wenbrief bekroon is!
Tokkie stem uiteindelik in: ja, om Huisgenoot toe te hardloop, was nou nou so mooi nie, maar die skoondogter maak tog 'n goeie punt. 'n Mens (lees HvD) moenie so negatief wees nie.
Ek hou vol: die merrie kort 'n skop op haar stert wat sy nie gou sal vergeet nie. Haar optrede is laakbaar. Dink net wat daardie "verwerplike" Oupa en Ouma dalk nie alles vir haar, haar man en hul gesinnetjie beteken het nie. Maar dan steek sy goedsmoeds 'n dolk in hul rug.
'n Amerikaanse vriend vertel sy pa het hom gewaarsku: ek kan jou nie dwing om te doen wat ek se nie, maar ek kan jou baie spyt maak dat jy dit nie gedoen het nie!"
So voel ek oor daardie dislojale skoondogter van Limpopo. As sy myne was sou ek haar baie spyt gemaak het dat sy so voortvarend was om vir Huisgenoot te skryf.
Miskien is die finale slotsom is dat ek my sterre moet dank oor skoonfamilie – skoonma, skoonseun, skoondogter – wat my nie sulke vuil strepe trek nie. (HvD)