Dit is tawwe digkuns dié, wat miskien die beste gekarakteriseer kan word in die aanhaling van Julia Kristeva se motto by die eerste afdeling: “… unnameable, improbable, hybrid, anterior to naming …” Dit is poësie hierdie wat, soos Van Wyk Louw in sy indertydse credogedig gesê het, die “nooit-gehoorde / dinge sê, waarvoor die mense / huiwer, en wat om die grense / flikker van my duister woorde”. Hierdie raak formulering van die hartslag van suiwer poësie, meer as tagtig jaar terug geskryf, is ook ŉ goeie kensketsing van Crous se bundel. Ai ek is jammer ek moes Saterdagaand elders wees! (boonop was dit daar ook koud) Daar is tog iets musikaals aan gedigte in tale wat ek nie verstaan nie, so ‘n “trippy” tipe Ritme-Realisme… Ek het destyds vreesloos deur die nag van Harties af gery om so saam met die Rastas en die rappers, saam met die baie godsdienstige Zoeloe-tenoor en die melankoliese Tswana bas, saam met Leti en Braam en ons almal van various sub-kulture te gaan verse verteer oor menige glase wyn en water (die Rastas vanselfsprekend nie alkohol gebruik nie)Dit was toe in die “nuwe” Up The Creek, nadat hulle getrek het uit Gerard Moerdykstraat.