'Living Mady Easy: Revolving hat', 'n satiriese druk met 'n hoed wat 'n spioenglas ondersteun, 'n trompet, 'n sigaar, 'n bril en 'n geurkas, 1830, Londen. Welkom beelde CCBY, CC BY-SA
'N Sonnige middag in Parys. 'N Onverskrokke TV-aanbieder gaan deur die strate en vra verbygangers om 'n bottel in sy hand te ruik. As hulle dit ruik, reageer hulle met afgryse. Een vrou spoeg selfs op die vloer as 'n teken van haar ontevredenheid. Wat is daar in die bottel? Dit is volgens ons die volgende:pong de paris',' N komposisie wat ontwerp is om soos 'n 18-eeuse Paryse straat te ruik.
Die interpretasie van geure uit die verlede wat ons op die televisie kry, miskien beïnvloed deur Patrick Süskind se skerp roman Parfum, word gereeld oorheers deur oortreding.
Dit is 'n uitsig wat nie net op TV nie, maar ook in museums gevind word. In Engeland, York Jorvik Viking Centre, Hampton Court Palace, en die Museum of Oxfordshire het almal reuke in hul uitstallings geïntegreer.
Die een reuk wat hierdie pogings om die verlede te reuk, verenig: toilette. Viking-toilette, 'n Georgiese waterkas en die uiters urinêre en ontlastingreuk van 'n Victoriaanse straat, wat alles by bogenoemde voorbeelde ingesluit is, trek die naald van afkeer van die middeleeue tot die moderne.
Die gevolg van sulke uitbeeldings is om die verlede as 'n reukagtige voorspel, met vuil ruikende ambagte en swak sanitasie, na die skoon en aangename land van moderniteit uit te beeld.
Phew, wat 'n pong
As u voorstel dat mense wat nie 'ons' is nie, 'n lang geskiedenis het. Dit word net so gereeld op ons voorouers toegepas soos op ander lande, volke of kulture. Dit is nie toevallig dat "Filthy Cities", 'n Engelse televisieprogram, die stink van die 18-eeuse Frankryk beklemtoon nie - selfs in die 18de eeu het die Engelse die Franse, hul absolutistiese Katolieke vyande, met die stink van knoffel geassosieer.
Die toilet-opleiding is 'n eenvoudige en verleidelike verhaal oor 'ons' verowering van stank. Maar die 'pong de paris' mis die punt. Te besig om die verlede te verander in 'n sirkus van afsku vir moderne neuse, dit vra nie hoe dit ruik vir diegene wat daar gewoon het nie. Nuwe historiese werk onthul 'n meer ingewikkelde verhaal oor geure van die verlede.
Uit 'n noukeurige ondersoek na die rekords van stedelike regering, sanitasie en medisyne, blyk dit dat die Engelse stadsbewoners van die 18e eeu nie veral gepla is deur onsanitêre geure nie. Dit was deels omdat mense vinnig by die reuke om hulle aangepas het, in die mate dat hulle nie hul teenwoordigheid opgemerk het nie.
Maar danksy wetenskaplike studies in die 18de eeu van lug en gasse het baie Georgiërs ook besef dat slegte reuke nie so gevaarlik was as wat voorheen gedink is nie. In sy tuislaboratorium, die polymath Josef Priestley op muise geëksperimenteer, terwyl ander wetenskaplike instrumente gebruik het om die suiwerheid van die lug op strate en in slaapkamers te meet. Die gevolgtrekking was eenvoudig: reuk was nie 'n betroubare aanduiding van gevaar nie.
Wetenskaplike en sosiale hervormer Edwin Chadwick in 1846 word beroemd beweer dat "alle reuke ... siekte is". Maar reuk het 'n baie meer ingewikkelde plek in miasma-teorie gehad - die idee dat siektes deur giftige lug veroorsaak is - as wat dikwels aanvaar is. In werklikheid, teen die tyd dat cholera sy morbiede toorkuns in die 1830's begin doen, 'n groter aantal mediese skrywers meen dat reuk nie 'n draer van atmosfeer wat veroorsaak word deur siektes was nie.
Reuke beland gewoonlik in die argief, opgeneem in die bronne wat geskiedkundiges gebruik, om een ​​van twee redes: óf dit is ongewoon (gewoonlik beledigend), óf mense besluit om veral daaraan aandag te gee. Een reuk wat in die 18-eeuse Engeland se dagboeke, briewe, tydskrifte en letterkunde verskyn het, was egter tabakrook. In die 18 eeu het nuwe angstigheid oor persoonlike ruimte ontstaan. 'N Beroep op hoflikheid op openbare plekke is 'n probleem vir pyprokers.
Aan die linkerkant 'n modieuse sigaarrooker en aan die regterkant 'n taamlik minder modieuse pyproker, ongeveer1805. Eie versameling
Raak snuffel oor tabak
Tabak het in die 17de eeu gewild geword in Engeland. Maar teen die middel van die 18ste eeu het die bekwaamheid begin verhoog. Daar word gesê dat vroue 'n afsku het van die reuk van tabakrook. 'N Satiriese gedig vertel die verhaal van 'n vrou wat haar man verbied het om te rook, net om die hervatting daarvan moontlik te maak - sy besef dat die koue kalkoen hom onmagtig gemaak het.
Nuwe gesellige plekke het in dorpe en stede uitgebrei, met die groei van provinsiale teaters, vergaderlokale en plesiertuine. In hierdie gesellige ruimtes, het 'n korrespondent van The Monthly Magazine in 1798 opgemerk, 'was' 'n 'vulgêre, dierlike, onfatsoenlike, ondeuglike ding' en 'sou 'n slegte deel van die wêreld nie gely word nie'. Tabakrook is aan aalhuise, rookklubs en privaat manlike ruimtes oorgelaat.
Rookwolke het mense se persoonlike ruimte binnegedring en hulle onderwerp aan atmosfeer wat nie van hul eie keuse was nie. In plaas daarvan het modieuse nikotienverslaafdes uit die 18-eeu 'n snuif geword. Ondanks die geknetter, gesmous en gespuug wat dit aangemoedig het, kan snuif verteer word sonder om diegene rondom jou in 'n wolk suur rook te omhul.
Die 18de eeu het moderne debatte oor rook en openbare ruimte tot gevolg gehad vandag nog by ons. Die feit dat die reuk van tabakrook die argiewe van die periode vlek, is natuurlik metafories getuig van die nuwe idees van persoonlike ruimte wat daarin ontwikkel.