Vra enige motorfietsryer of -eienaar waarom hy sy fiets ry en die woord “vryheid”, of ’n vorm daarvan, sal iewers opduik.
Motorfietsryers reis lig. Hulle is letterlik mense met min bagasie. Daar is nie veel plek vir ekstra nonsens in daardie saaltasse nie. Grille en giere en ’n voorliefde vir lugversorging moet ook liefs by die huis gelos word. “Onthou, baie mense bly oor in selfsorg-chalets, so daai saaltasse of panniers is eintlik genoeg as jy mooi pak. Maar dis nie die soort trip vir ’n Imelda Marcos-tipe vrou nie. “As jy in ’n tent kampeer, moet jy wragtig fyn beplan as jy twee mense is. Ek ry gelukkig alleen op my bike, so ek het nie daai kopseer nie,” sê hy.
Sy sê die knap pakplek pla haar ook min. “Ek is nou nie die soort meisie wat ’n smuktassie besit nie. “Die naaste wat ek aan meisiegoed in my mini-‘rugsakkie’ dra, is oogomlyner en lipsalf. Ek gebruik ’n ou 75l K-WAY-rugsak waarin ek alles en my tweeman-tentjie pak.”
Wanneer ’n mens hulle in diepwinter op die Sanipas in die Drakensberge raakloop, of in Desember in die Kalahari-woestyn wanneer die kwik na moedelooswarm begin mik, kan ’n mens ook nie wonder of sommige motorfietsryers nie ’n masochistiese streep het nie.
Motorfietsryers moet ook fyn beplan wanneer dit by hul verversings kom. Daar is nie die luuksheid van ’n 32 liter-Engel op die agtersitplek, gevul met sewe soorte bier en botteltjies water nie. “Hopelik by die volgende stop is daar ’n yskas met koue bier,” sê Olckers.
“Dit wag by die volgende kroeg,” sê Kirsten. “Of by ’n drankwinkel naby die volgende kampeerplek. Soos hulle in die weermag sê: If you fail to plan, you plan to fail.” Soms duik daar ook ’n meevallertjie in die middel van nêrens op.
“Ek het met ’n ryslag na Sodwana ’n letterlik ge-yste bier by ’n sjebien langs die pad in die bos gekry,” vertel Olckers.
Die debatte wat jy om die kampvuur kry tussen motorfietsryers, verskil ook nie veel van dié van 4×4-eienaars nie.