Die konsep van dood in verskillende kulture en gelowe - In detail - 2021
Vir die Westerse kultuur is die doodskwessie ingewikkelder, want dit bevorder die konsep om aan te hou, om groot te word met die idee van "vir ewig", om nie oor die dood te praat nie, wat dit moeilik maak om 'n gesondheidsduel te "lei". .
In ander kulture, sedert die kinderjare, is die tema van die dood so aanwesig in rituele, in die lewe self, dat dit verstaan ​​word dat dit deel daarvan is en perfek geïntegreer is. Ons word gebore, ons groei en ons sterf. Dit word genormaliseer en aanvaar.
Die Mexikaanse samelewing het gewelddadig met die Christendom uit die 16de eeu in aanraking gekom, en die Katolisisme het die oorhand gekry as vervanging van wat voor hul veroweraars die gode was. In Mexiko in die 16de eeu is inheemse simbole gekombineer sonder om met die Katolieke reg te stel.
'N Goeie voorbeeld hiervan is Mexikaanse dag van die dode. Argeologie het gehelp om te weet dat die gebruik van gee en dat die dooies nie alleen gelaat het nie (maar met voedsel, wapens en rykdom), duisende jare gereeld in verskillende pre-Hispaniese samelewings gewoon het.
Day of the Dead, Mexiko
Aanbiedinge en altare (genaamd Altar de Muertos) kom baie gereeld voor, en die dag (in Spanje bekend as Dag van die Dode, op 1 November en in die Aztec-kalender wat in Julie-Augustus gevier word), word in Mexiko in 'n baie anders. Die dag is 'n hele partytjie in die land en hulle word gehou
Ongelooflike artistieke Altars de Muertos in alle gebiede van Mexiko.
Die Lumbalú het verwys na sowel die liedere van die dooies as die ritueel van die gang. in Lumbalú sing, huil, dans waansinnig en prys die dooies wat teenwoordig is. Die kers duur 9 dae, en die belangrikste is die laaste. In Lumbalú straal alles Afrikanerskap uit. As die dooie persoon met hierdie ritme vereer word, slaag hy daarin om daardie grens oor te steek na die wêreld van die dooies en bly hy nie in die gesinshuis nie.
Lumbalú handhaaf solidariteit en gemeenskapsidentiteit as sy belangrikste idee. Hierdie tipe ritusse van oorgang of oorgang wissel van kultuur tot kultuur, maar dien dieselfde: groepbande te versterk.
En dat gemeenskappe ook versterk word in die lewe danksy die dood, 'n belangrike ervaring wat, hoewel baie dit moeilik vind om te aanvaar, onvermydelik en noodsaaklik is.
In die algemeen, en bowenal in ons kultuur, die westerse, is ons sedert die kinderjare nie voorbereid op die dood nie, vir verliese, word ons opgelei in die gehegtheidskultuur, en die dood word beskou as iets taboe, daar word min gesê, dit word vermy, dit word altyd omring deur vrees.
In Oosterse kulture wat Boeddhisme beoefen, eindig die lewe nie met die dood nie. Die persoon word in 'n ander lewe gereïnkarneer en moet in elke lewe leer om te verbeter totdat hy 'n suiwer geestelike wese word wat deur hierdie verskillende lewens vervolmaak is.
Volgens die Boeddhistiese siening is die lewe ewig. Aangesien dit deur opeenvolgende inkarnasies gaan, word die dood nie sowel as die beëindiging van 'n bestaan ​​as die begin van 'n nuwe beskou nie. Vir Boeddhiste is die verskynsel van transmigrasie voor die hand liggend, dus is die dood noodsaaklik..
As ons sterf, kan ons die wonder van die lewe waardeer. Om te praat oor die ideale manier om te sterf, moet u oor die ideale manier van lewe praat. Om die doodsproses bevredigend oor te steek, hang af van die konstante pogings wat gedurende die lewe aangewend word om goeie doelwitte te versamel, om by te dra tot die geluk van ander en om die grondslag van goedheid en menslikheid ten diepste te versterk van ons lewens Boeddhisme waarborg dat diegene wat met opregtheid oefen, die dood sal nader in 'n toestand van volle tevredenheid.
Die kommer van die Hindoe is nie die dood nie. Vir hom is dit nie die vyand nie. Sedert sy geboorte is die dood vir hom nie 'n term nie. Hy sal op 'n ander plek wedergebore word en die belangrikste ding is om die ketting van wedergeboorte te onderbreek. Hy behoort altyd tot die ewigheid. Hy is 'n manifestasie van die goddelike. Van die oomblik dat hy gebore is, is hy 'n vreemde wese vir die wêreld. Dit het reeds 'n voorbestaan, dit het al op een of ander manier bestaan, en as hy verdwyn, is daar geen gang van niks na niks nie.
As die westerling onsterflikheid nastreef en die dood wat hom ontstel, wil vermy, die Hindoe probeer homself bevry van die lewe en ontsnap na die aardse bestaan.
Hy beskou sy sosiale bestaan, histories, as ontkenning van sy bestaan, en sy doel is om afstand te doen daarvan. Bestaan ​​is vir hom die afwesigheid van die werklikheid en die nie-bevestiging van wat is en word.
In die godsdienstige denke van Hindoeïsme bestaan ​​die dood in die vereniging van die individuele siel met die Universele siel, en daarom word geglo dat dit nie sterf nie, na 'n ander lewe soos op die aarde, maar na 'n ander vorm van bestaan, Dit is in wese geestelik.
Volgens Hindoeïsme, elke persoon leef baie lewens gedurende hul hele bestaan. Hierdie ewige siklus van reïnkarnasies word 'samsara' genoem. As iemand sterf, word sy siel hergebore, gereïnkarneer in 'n ander liggaam. Wat in elke lewe gebeur, is die resultaat van vorige lewens. Dit wil sê dat 'n mens weer in 'n goeie liggaam sal reïnkarneer as hy in sy vorige lewe opgetree het volgens sy plig in die lewe of 'dharma'. As hulle goed is, sal hulle op 'n beter manier van lewe gereïnkarneer word. Wat 'n mens goed doen, hom goed maak en wat hy sleg doen, maak hom sleg.
Onder die Tibetane is hul houding teenoor die dood en die kwaal ontbloot vir die algemene taboe wat ons in die Weste vind. Daar ontmoet hulle die dood met respek en eerbied. en die bestaan ​​van die dood word 'n stimulant vir die ontwikkeling van die mens. Hierdie groei word dwarsdeur sy lewe onderstreep, en veral as die persoon sterf.
'N Basiese beginsel van die Boeddhistiese stelsel - wat die lewe van die Tibetaanse deurdring - is die oorgangse aard en konstante verandering van die hele heelal. Daar word die bestaan ​​van die dood gebruik as 'n onontbeerlike sielkundige element vir die bewusmaking van die verbygaande aard van die lewe, die verandering van alle dinge en die kosbare waarde van hierdie oomblik, die hier en nou.