Na ons vorige besoek aan die Oribi Gorge (sien Jy beter suutjies trap) het ons net gewag vir ‘n verskoning om weer ‘n draai te gaan maak. Vrydagoggend se verskoning was dat ons die oefening nodig het en die son skyn … basta met die res. Dit het ons ongeveer twee minute geneem om die buurvrou (die eienaar van die vakansieoord hier) te oorreed dat sy ook oefening nodig het, newwermaaind die gaste wat in die namiddag sou arriveer en die inkopies wat nog gedoen moes word.
Na ongeveer ‘n halfuur het ons by ‘n hoë rots vertoef om die uitsig oor die Gorge daar van bo af te bewonder. Doer onder in die kom loop die Umzimkulwanarivier sy eie pad.
Net so skuins na middagete het ons die eerste keer die rivier gesien en ons kon die waterval hoor loop.
Die ergste was dat ons so diep in die boswêreld was en dat ons gevaar geloop het om die oorgroeide paadjie mis te kyk. Ons moes dus voortdurend luister vir die geluid van die water in die rivier en die enkele motors wat op die teerpad verbygery het, om rigting te hou. Ons water het begin opraak en ons was nou reeds twee ure lank in die bos. So wat doen jy onder sulke sulke omstandighede? Jy bid. Daar sit ons toe ingeryg op ‘n klip: die buurvrou, ‘n diepgelowige Moslem, my dogter wat haar Christelike godsdiens baie privaat beoefen en ek wat my heil soek in die natuur eerder as in ‘n kerk of dogmatiese godsdiens … en almal van ons vra vir beskerming en ‘n veilige tuiskoms.