Wie het Rhodesië doodgemaak?
’n Vroeë waarskuwing aan Suid-Afrika
OP 2 Maart 1978 is aangekondig dat mnr. Ian Smith van Rhodesië ’n traktaat geteken het om afstand te doen van die regering van sy land en dit te oorhandig aan Swartes wat Rhodesië die afgelope tien jaar met terroristegeweld probeer verower het.
Hierdie ondertekening is dus die vernederende erkenning dat die Witman van Rhodesië die oorlog om behoud van sy land verloor het.
Rhodesië is deel van Suid-Afrika
Daar sal geen moontlikheid vir hierdie Blankes van Rhodesië wees om, soos die Boeremagte van Transvaal en OVS, met andere middele te veg om hulle land terug te kry nie. Wanneer Swart terroristeleiers oorneem, sal die Blankes weinig of geen beskerming hê nie. As hulle nie die Swart terroristeleiers se reëls eerbiedig nie, sal hulle die land uitgegooi of as rebelle ingehok of doodgeskiet word.
So het dit verloop in ander Afrikagebiede. Maar die gebiede was òf veraf òf vreemd aan die Blankes van Suid-Afrika. Rhodesië is nie veraf of vreemd nie.
Duisende van die Blankes van Rhodesië het bloedverwante in Suid-Afri­ka. Rhodesië se sportspanne neem deel aan die Suid-Afrikaanse sportkompetisies; sy hooggeregshof is verweef met dié van Suid-Afrika; daar is Afrikaanse kerke en skole in Rhodesië, die Suid-Afrikaanse Polisie het vanaf 1967 tot 1974 saam met die Rhodesiërs geveg teen die terroriste, en talle van hierdie manne het hulle lewens daarvoor gegee.
As die Blanke Rhodesiers die stryd om behoud van hulle land gewonne gee, sal dit diep in die lewe van die Blanke volk van Suid-Afrika sny. Dit sal nie net die Rhodesiërs wees wat die stryd verloor het: Dit sal ook Suid-Afrika wees. Dit sal ’n stuk wees wat van die Blanke beskawing in Suider-Afrika afgeruk word. Dit sal ’n deel wees wat van die Blanke volk se veiligheid afgeskeur word. As Rhodesië oorgegee word aan ’n Swart regering, sal dit ’n bloeiende, gapende, sigbare wond laat aan die liggaam van die Blankedom.
Onsigbaar, sal die gapende wond aan die gees van die Blanke volk van Suid-Afrika, nog dieper en pynliker wees. Want as Rhodesië se Witmense moet buk onder ’n Swart regering van terroristeleiers, sal die Blan­kes van Suid-Afrika daarvan aangekla staan: dit is die werk van Suid-Afrika, omdat Suid-Afrika nie saam met Rhodesië die oorlog teen die terroriste wou veg om te wen nie. Suid-Afrika sal daarvan aangekla staan dat hy Rhodesië se Blankes opgeoffer het as die prys vir ’n valse vrede met terroriste wat geen vrede wil hê nie; hulle wil Rhodesië gebruik om Suid-Afrika onder ’n Swart regering te bring.
Suid-Afrika se eer en plig
Die heldhaftige stryd wat die Blankes van Rhodesië die afgelope tien tot twaalf jaar geveg het teen die saamgestelde haat en gekonkel van die Kommunistiese diktators, die Swart diktators van Afrika en die internasionale geldmag van die Rothschilds, die Rockefellers, die Oppenheimers en die Tiny Rowlandse het die verbeelding van Blankes dwarsoor die wêreld aangegryp. Die Rhodesiërs se stryd was Suid-Afrika se stryd en ook die stryd van die Blanke nasies van die wêreld.
Solank Suid-Afrika trou gebly het aan sy morele plig om Rhodesië te steun en te stut, kon geen mag op aarde die Blankes van Rhodesië tot oorgawe dwing nie. Brittanje en die VSA en die WO het geen manier gehad om die terroristeleiers die oorlog te laat wen nie.
Suid-Afrika moet Rhodesië verraai
Daar was net een voorwaarde waarop die Witman van Rhodesië tot oorgawe gedwing kon word: Suid-Afrika moet sy houding verander. Die eis van die Swartes van Afrika en die linkse magshebbers van Rusland, Brittanje en Amerika was:
Die Suid-Afrikaanse Polisie moet onttrek word uit die oorlog teen die terroriste.
Suid-Afrika moet druk uitoefen dat die terroristeleiers, Nkomo, Sithole en Mugabe uit aanhouding vrygelaat moet word.
Die regering van Rhodesië moet gedruk word om hierdie terroriste­leiers na ’n konferensietafel te nooi om vredesvoorwaardes te bespreek.
Suid-Afrika moet as bemiddelaar optree om die Blanke regering van Rhodesië te beweeg om Swart meerderheidsregering te aanvaar.
Suid-Afrika moet die Blanke regering van Rhodesië laat begryp dat hy sy steun van vroeër nie gaan voortsit nie.
Dat Suid-Afrika tot so ’n skandelike ommeswaai sou instem, kon mense nie glo nie. Tog het dit stap vir stap gebeur, terwyl gedurig valse beloftes gemaak is en misleidende verklarings gedoen is.
“Ons sal die terroriste een vir een uitroei. Ons gaan Rhodesië skoonmaak”, het Suid-Afrika se Minister van Justisie, mnr. Jim Kruger, op 25 Maart 1974 gesê.
Op 10 Maart 1975 het die koerante egter aangekondig: “Suid-Afri- kaanse Polisie veg nie meer in Rhodesië nie”.
Telkens het die Suid-Afrikaanse Regering gesê:
“Ons meng nie in nie. Ons skryf nie aan Rhodesië voor nie. Rhodesië sal nie opgeoffer word as die prys vir vrede nie”.
Maar op 17 Desember 1974 het Die Vaderland op sy voorblad berig: “Die Eerste Minister van Suid-Afrika, mnr. John Vorster, het ’n plan opgestel waardeur ’n Swart meerderheidsregering binne vyf jaar in Rhodesië kan kom”.
Die berig is nooit ontken nie.
Die traktaat wat mnr. Ian Smith dus nou onderteken het om Rhodesië onder Swart meerderheidsregering te stel, is uitgewerk in Suid-Afrika.
Suid-Afrika se beurt
Wat gaan dit vir Suid-Afrika beteken as Rhodesië onder ’n Swart meerderheidsregering gestel word? Is daar enige denkbare voordeel vir Suid-Afrika?
Daar is geen voordeel hoegenaamd nie, net groter probleme, moeiliker militêre toestande, groter verlies van vertroue in die Witman se vermoë en wil tot veg om voortbestaan.
Die betekenis is duidelik: die vuur van die vyand brand steeds nader: Kenia, Noord-Rhodesië, Mosambiek, Angola. En nou Rhodesië en Suidwes-Afrika. Dan kom die Witman van Suid-Afrika se beurt.
Rhodesië se oorgawe sal die voorwaarde wees vir die groter aanslag op die Witman van Suid-Afrika wanneer daar nie meer aan sy grense ander Blanke gemeenskappe is nie.
Waarom nie veg?
Waarom veg die Blankes van Rhodesië nie daarteen nie? Waarom eis die Blankes van Suid-Afrika nie dat daar geveg moet word nie? Dit gaan om alles wat vir ’n volk werd is om voor te veg — vaderland, goed en bloed, godsdiens, beskawing.
Waarom word daar nie geveg nie?
Die antwoord is: die gestadigde inprenting van die idees dat die terroriste se stryd regmatig is, dat die Blankes van Rhodesië die oorlog nie kan wen nie; die geleidelike afbreking van die wil tot weerstand, die invloed van regeringsleiers wat sê dat die prys van stryd te hoog sal wees en die gevolge te aaklig om aan te dink.
So word ’n volk sy wil ontneem om te veg vir wat hy het en wat hy is. So word ’n volk verneder om sy vyande se vredesvoorwaardes te aanvaar.
Dit is wat vir die Blanke volk van Suid-Afrika wag op hierdie pad van valse vrede.
As die Suid-Afrikaanse Regering sy eie bloed in die steek laat ter wille van ’n valse vrede in Rhodesië en Suidwes-Afrika, waarom sal hy nie met dieselfde vyande ook ’n valse vrede sluit wanneer dit gaan om die Witman van Suid-Afrika nie?
Waarom sal die Suid-Afrikaanse Regering veg wanneer Suid-Afrika militêr, ekonomies, politiek en moreel verswak is deur die prysgawe van Rhodesië en Suidwes-Afrika?
Nee. Die waarskuwingsklok lui luid oor Suid-Afrika. Die Rand Daily Mail van 3 Maart 1978 skree dit op sy voorblad uit: “Zimbabwe!” Dit is ’n juigkreet uit die hart van die linkse politiek wat nog standhoudend elke faset van Afrikanernasionalisme en Witmansheerskappy in Suid-Afrika beveg het.
Op dieselfde dag rapporteer die Suid-Afrikaanse koerante dat die Eerste Minister van Suid-Afrika (saam met die Rand Daily Mail) verheug is oor die traktaat wat mnr. Ian Smith onderteken het.
Ná die ondertekening het mnr. Smith gesê dat hy vroeër gesê het dat ’n Swart meerderheidsregering nie in 1 000 jaar in Rhodesië sou kom nie, maar dat hy in Augustus 1976 in Pretoria tot ander insigte gebring is deur dr. Kissinger, wat saam met die Suid-Afrikaanse Eerste Minister, mnr. Smith gedreig het tot aanvaarding van Swart meerderheidsregering vir Rhodesië.
Dieselfde dr. Kissinger het aan die begin van Oktober 1976 in die openbaar gesê dat hy ook Suid-Afrika onder ’n Swart regering wil hê. Dit is die man met wie die Suid-Afrikaanse Regering saamgewerk het om Rhodesië tot Swart meerderheidsregering te dwing.
Hoe gevaarlik hierdie verhouding is, blyk uit mnr. Vorster se verklaring aan Readers’ Digest van Mei 1975 dat hy die VSA as sy leier beskou en hy derhalwe die volgeling van die Amerikaanse politiek is.
Laat elke selfrespekterende en denkende Witmens van Suid-Afrika besef wat aan sy land en sy kinders se toekoms gedoen is deur die verraad aan Rhodesië. Laat elke selfrespekterende en denkende Witmens besef dat daar op die pad van die huidige Suid-Afrikaanse regering geen beveiliging is teen ’n proses van geleidelike oorgawe nie.
As Rhodesië sterf, weet dan wie verantwoordelik was. Dit is die huidige Suid-Afrikaanse Regering van mnr. BJ Vorster. Hierdie Regering, wat die Witman van Suider-Afrika so verswak het, kan nie vertrou word met die lewensbelange van die Witman in Suid-Afrika nie.
(Pamflet versprei in Mei 1978).