Skulpin-kinderstorie – Carla se kamer
As ouers boelies is Maart 7, 2018
Vandag was 'n lemoen Februarie 18, 2018
Gesprek in 'n pantjieswinkel Februarie 15, 2018
Om hemelsnaam sê iets! Februarie 9, 2018
Mooinooi: Die kinderskoen wat by my spook. Januarie 23, 2018
As ouers boelies is
Written by Carla Coetzee
Hey julle. Ek het begin om kinderstories te skryf. Hier is een van vele. Sê my bietjie wat jul dink!
Skulpin se stem
Jare en jare gelede, toe dinosorusse nog op die aarde amok gemaak het, feetjies nog op elke blom en blaar baljaar het en die see se sand nog skulpies was het die maan al oor alles lig gegee saans. Hy't die see sien groter word, die walvisse sien groei en die aarde mooi en vrugbaar sien word. Orals op die maan se oppervlakte is van die aarde (en ander planete) se geheime geskryf, ver genoeg van die mens se oog af sodat ons nie te naby kyk nie. Maar ek was gelukkig dat die maan nog 'n storie vir my vertel het. Hy het die see se verhaal met my gedeel.
Jare terug was daar 'n meermin wat onder die see gewoon het met die naam Skulpin. Die krappe, krewe, visse en selfs haaie was haar maatjies en daagliks het hul almal saam in die golwe gespeel. Die golwe was Skulpin se gunsteling gedeelte van die see omdat sy glo al die diertjies in die see se stemme daarin kon hoor.
Skulpin het ook 'n pragtige stem gehad en as enige seedier hartseer of moeg was het sy vir hulle gesing. Sy't 'n stem helderder as kristal en mooier as voelesang gehad. Haar liedjies het die see-lewe van heinde en ver laat kom want elke een van haar liedjies het 'n storie vertel. Dit het die seediere in liefde laat glo want in haar liedjies het krappies en krefies verlief geraak en dolfyne en haaie beste maatjies geword. Dit het alles en almal laat glimlag en almal was gelukkig behalwe Skulpin. Sy wou altyd mooier gewees het, tog het dit nie vir enige iemand anders saak gemaak nie want haar stem het van binne af deur haar gegloei en haar net mooier vir aanskouers en luisteraars gemaak. Steeds het Skulpin egter met groen oe na die ander meerminne gekyk en gewens sy was so mooi. Bedroef het sy op 'n stormagtige dag na haar pa, die koning van die see gegaan en op haar kniee gesmeek dat hy haar mooier maak. Hy kon natuurlik haar wens laat waar word maar hy was te lief vir haar en het geweet wat goed is vir haar. Haar pa het haar oor en oor probeer oortuig dat sy uniek en pragtig is net soos wat sy is maar Skulpin was blind van jaloesie en het nie haar pa geglo nie.
Skulpin se liedjies het al donkerder en hartseerder geword. Dit het van woede en oorlog en alles wat sleg en lelik is vertel. Sy het al hoe minder maats gehad want sy was lelik met almal om haar. Haar pa het steeds met haar gepraat, haar gesmeek om haarself te aanvaar nes sy is, maar sy wou niks hoor nie. Skulpin was stil, sy het bitter min gesing want wat is dan nou mooi genoeg om oor te sing?
Op 'n dag het egter keel skoon gemaak en besluit, "vandag sing ek vir die laaste keer". "Ek sing vandag my laaste lied want hier is niemand om mee my sang te hoor toe". Min het sy geweet 'n meerman het agter 'n rots weg gekruip en na haar laaste lied geluister. Hy het hoendervleis en trane in sy oe gekry want nog nooit het hy iets so mooi gehoor nie. Hy het haar gevra om te trou maar sy dog hy dryf die spot met haar. "Ek's dan nie mooi nie hoekom sal hy my dan wil he," het sy vir haar pa gese en gesmeek dat hy haar mooier toor. Haar pa stem toe in. "Ek sal jou mooier maak maar dan gaan jy jou stem verloor my kind," het hy gese. Haar wens het waar geword want sy't mooier en mooier geword tot sy die mooieste in die hele see was maar sy was nogsteeds nie gelukkig nie.
Sy't haar maatjies, die visse, krappe, krewe en dolfyne gemis en bo alles het sy dit gemis om te sing.
Jare het verby geglip en Skulpin was verskriklik aleen. Weer gaan sy terug na haar pa en smeek dat hy haar stem vir haar terug gee. Haar pa maak toe 'n belofte aan haar. Alhoewel het nie haar hele stem kan terug gee nie sal hy elke noot en neurie van haar vasvang in die see se maag. Hy smelt toe haar stem saam met die golwe en in elke krakie en holtetjie van die see. Dis waarom, tot vandag toe nog, as jy 'n skulp teen jou oor sit hoor jy die golwe daarbinne druis en as jy goed luister hoor jy Skulpin neurie.
Die maan het my vertel dat elke keer as 'n mens in 'n skulp in sing 'n mens weer noot vir noot Skulpin se stem terug gee. So volgende keer as jy op die strand loop en die golwe om jou enkels slaan, tel 'n skulpie op en sing bietjie vir Skulpin en die golwe. Dalk kry Skulpin dan weer haar volle stem terug.
November 10, 2009 September 20, 2017 · Posted in Uncategorized · Tagged fantasie,kind,kinders,maan,sing,skulp,sprokie,sprokies,sterre,storie,verhaal,verhale ·