Maart | Boodskap vir Vandag
Posted on Maart 27, 2020 by adele lombaard
Volgens Paulus is alle Christene diep in die skuld. Ons dra, so sê hy, eintlik 'n dubbele skuldlas. Daar is die skuld wat ons met geld moet vereffen, soos ons belasting. Dié soort skuld beveel Paulus, soos enige goeie ekonoom, ons aan om altyd te betaal (Rom 13:7). Trouens, hoe gouer ons hierdie skuld kan afbetaal, hoe beter vir ons, want dit verarm ons net.
Ons het egter ook 'n ander soort skuld wat ons nie met geld kan afbetaal nie – 'n liefdeskuld aan mekaar (Rom 13:8). Dié skuld kan ons net afbetaal deur dade van liefde aan mekaar te betoon. Die wonderlike daarvan om ons liefdeskuld te kan af werk, is dat dit ons nie bankrot maak nie, maar skatryk. Daarom is dit goed dat ons dié skuld nooit sal kan vereffen nie. Om mekaar te dien gee immers aan ons 'n lewensvreugde wat niks anders op aarde aan ons kan verskaf nie.
Ons word egter nie net verryk deur ons liefdesdade aan ander nie, maar ook deur ander se liefdesdiens aan ons. Ons word dus in 'n dubbele sin geestelik verryk deur mekaar in liefde te dien.
Posted on Maart 27, 2020 Maart 27, 2020 by adele lombaard
Geliefdes, ons moet mekaar liefhê, want liefde kom van God, en elkeen wat liefhet, is 'n kind van God en ken God – 1 Johannes 4:7.
Daar is 'n ou legende oor iemand wat die hemel en die hel besoek het. In die hemel én in die hel was daar tafels wat met allerlei heerlike kossoorte gedek was. Die probleem was egter, op albei plekke was die enigste beskikbare eetgerei lepels wat langer as 'n mens se arm was. Gevolglik kon niemand self die kos in hulle monde kry om daarvan te geniet nie. Die besoeker het egter opgemerk dat almal in die hemel versadig was, maar in die hel was almal uitgeteer. Waarom? Omdat almal om die tafels in die hemel mekaar gevoer het.
Dié legende verwoord een van die wesenskenmerke van die Christelike lewe: Ons leef nie ter wille van onsself nie. Ons leef ook nie net ter wille van ander nie. Ons kan ander immers dien sonder om in 'n ware verhouding met hulle te staan. Die wesenskenmerk van die Christelike geloof is dat ons in 'n opregte liefdesverhouding met mekaar leef. En hierdie verhouding impliseer die vermoë om liefde te kan gee én liefde te kan ontvang.
In die volgende paar dae gaan ons elke dag by 'n ander aspek van dié wederkerigheid van ons geloofslewe stilstaan deur die verskillende mekaar-opdragte in die Nuwe Testament saam te lees.
Vader, leer my om ander in liefde te dien. Help my ook om die liefde van ander te aanvaar. Amen.
Posted on Maart 25, 2020 Maart 18, 2020 by adele lombaard
Die gebed om vergifnis van sonde (Matt 6:12) staan lynreg teenoor 'n drang om vergelding. Ons vra God hiermee nie om ons vyande uit te delg of oor te haal tot ons standpunt nie. Nee, ons vra God om aan ons vergifnis te skenk sodat ons hulle kan vergewe. Met hierdie gebed gee ons nie wraak en vergelding verder aan nie; ons hou op met die aangee van moordende kyke of woorde of dinamietkerse of handgranate na mekaar. Want die aflosstok van vergifnis is Christus self! Daarmee gee ons ook onsself. Ons vergewe nie maar net uit die verte en laat die ander maar aan hulle lot oor nie; nee, in ons kry vergifnis menslike voete en hande en oë en ore … soos Luther gesê het: Christene is "'n Christus vir ander".
Natuurlik is dit geen eenvoudige oplossing vir alle probleme in die wêreld en spesifiek in ons land nie. Die stryd om vergifnis van jou vyand bly iets wat teen ons grein en ego ingaan. Die bose kringloop van onvergewensgesindheid dreig telkens om terug te keer … Want selfs wanneer ons onsself nie meer verengel nie en ons gesamentlike skuld bely, word ons nog nie engele nie. Ons wag meestal dat die ander persoon of groep die eerste stap van vergifnis moet gee. Ons hou die aflosstok van vergifnis vir onsself, of laat dit roekeloos val. Ons word keer op keer gediskwalifiseer.
Maar, dit verander niks aan die wonder van die vergifnis nie. Christus het eens en vir altyd (Heb 7:27) die offer gebring wat nodig was vir skuldvergifnis by God. Hieruit moet ons leef, die vergifnis telkens uit Gods hand ontvang.
Dat ons dit nog kan doen, is dalk die grootste wonder van genade, van vergifnis …
Ons hou die aflosstok van vergifnis vir onsself, of ons laat dit roekeloos val …
Here, maak my 'n instrument vir u vergifnis. Amen.
Posted on Maart 22, 2020 Maart 16, 2020 by adele lombaard
"Waarom sien jy die splinter raak wat in jou broer se oog is, maar die balk in jou eie oog merk jy nie?" (Matt 7:3).
Die bede om skuldvergifnis in die Ons Vader-gebed (Matt 6:12) staan lynreg teenoor ons neiging om altyd die skuld op iets of iemand anders te pak. Sedert Adam vir Eva en Eva die slang beskuldig het (Gen 3:12-13), gebruik ons hierdie tegniek so graag! In die huwelik gee ons so maklik vir mekaar die skuld; ons speel so graag die "onskuldige" party in 'n rusie, sodat ons gerieflik alle blaam op die ander, die "skuldige" een, kan laai. Wanneer dinge by die werk skeefloop, is ons gou om die sondebok uit te wys. Wanneer sake in die politiek skeefloop, is ons gou om die skuld op die ander groep se rekening te plaas: die regses, die linkses, die regering, die opposisie, altyd dié wat anders as ons dink.
Ons is baie gou om 'n beskuldigende vinger na ander te wys – en daarmee weg van onsself. Die ander word die verpersoonliking van alles wat boos is. Hulle wat nie dink soos ons nie, is die duiwel in die vlees, die antichris in persoon. So vlieg die beskuldigings heen en weer. Ons verduiwel ons vyande, en verengel onsself.
En daarmee was ons, soos hedendaagse Pontius Pilatusse, ons hande in onskuld.
Jesus het gesê: "Waarom sien jy die splinter raak wat in jou broer se oog is, maar die balk in jou eie oog merk jy nie op nie?" (Matt 7:3). Laat die Here die balk uit jou oog haal. En die splinter uit dié van die ander.
Ons verduiwel ons vyande en ons verengel onsself.
Here, hoe kan 'n blinde 'n oogoperasie op 'n ander uitvoer? Genees U my oë sodat ek met liefde na ander kan kyk. Amen.
Posted on Maart 21, 2020 Maart 16, 2020 by adele lombaard
Hierdie vyfde bede van die Ons Vader-gebed, soos trouens al die bedes van hierdie gebed, kan nie net deur enkelinge gebid word nie. Daarvoor is die "ons" wat vier keer herhaal word net te opvallend. Met hierdie gebed bring ons ons oortredings na God toe, maar ook meer: Ons bring die oortredings van ons gesinne, die oortredings van ons kerke, van ons volke, van ons regerings en uiteindelik van die ganse mensdom na God toe.
Wanneer ons sê "ons", is dit soos 'n klippie wat in die dam gegooi word: Die rimpelings kring al verder uit. "Vergeef ons ons oortredings" is in sekere sin 'n universele gebed. In hierdie gebed leer ons die taal van skuldverbondenheid aan. In Dostojefski se roman Die broers Karamazov sê die sterwende seun Markell aan sy moeder: "Ons elkeen is voor almal in alles skuldig, en ek, ja, ek, meer as almal." Met hierdie taal van "korporatiewe" skuld word die bose kringloop van wedersydse verwyte en beskuldiging deurbreek. Met hierdie taal bely ons: Ons is die outeurs van ons eie skuld. Hiermee erken ons: Daar is 'n net van skuld wat oor ons almal sprei …
Steek vandag die hand in eie boesem. Hou op om te reken dat net die ander die skuld dra, of dit nou jou huweliksmaat, kollega, politieke opponent of vyand is. Jy dra ook skuld. Want jy is 'n mens wat moet bely: "En vergeef ons …"