Vryheid van Vergadering in die Verenigde State
Kwessies Vryheid van spraak
Demokrasie kan nie in isolasie funksioneer nie. Om die mense te verander moet hulle bymekaar kom en hulself laat hoor. Die Amerikaanse regering het dit nie altyd maklik gemaak nie.
Robert Walker Getty Images
Die eerste wysiging van die Amerikaanse Handves van Regte beskerm uitdruklik "die reg van die volk om vrede te versamel, en om die regering te versoek om 'n regstelling van griewe te verhaal."
In die Verenigde State v. Cruikshank (1876) omgekeer die Hooggeregshof die aanklag van twee wit supremacists wat deur die Colfax-bloedbad aangekla word. In sy uitspraak verklaar die hof ook dat state nie verplig is om die vryheid van samekoms te eerbiedig nie - 'n posisie wat dit sal omkeer wanneer dit in 1925 die inlywingskunde aanvaar.
In Thornhill v. Alabama beskerm die Hooggeregshof die regte van vakbondopnames deur 'n Alabama-unie-wet op vrye spraakgronde te keer. Terwyl die saak meer handel oor vryheid van spraak as vryheid van samestelling in sig, het dit - as praktiese saak - implikasies vir albei gehad.
Die Universele Verklaring van Menseregte, die grondwet van die internasionale menseregtewet, beskerm in verskeie gevalle die vryheid van vergadering. Artikel 18 spreek van "die reg op vryheid van gedagtes, gewete en godsdiens. Hierdie reg sluit in die vryheid om sy geloof of geloof en vryheid, alleen of in gemeenskap met ander, te verander " (klem myne); Artikel 20 bepaal dat "[e] enigiemand die reg het op vryheid van vreedsame vergadering en assosiasie" en dat "[e] iemand verplig mag wees om aan 'n vereniging te behoort"; Artikel 23, artikel 4 bepaal dat "[e] enigiemand die reg het om vakbonde te vorm en by te staan ​​vir die beskerming van sy belange"; en artikel 27, artikel 1 bepaal dat "[e] enigiemand die reg het om vrylik deel te neem aan die kulturele lewe van die gemeenskap, om die kunste te geniet en om te deel in wetenskaplike vooruitgang en die voordele daarvan."
In NAACP v. Alabama , regeer die Hooggeregshof dat die Alabama-staatsregering nie die NAAKP van regsbedrywighede in die staat kan dra nie.
In Edwards v. Suid-Carolina regeer die Hooggeregshof dat die massa-arrestasie van burgerregte-betogers in stryd is met die Eerste Wysiging.
In Tinker v. Des Moines handhaaf die Hooggeregshof die Eerste Wysigingsregte van studente wat vergaderings oor openbare opvoedkampusse, insluitend openbare kollege en universiteitskampusse, bymekaarbring.
Buite die 1988 Demokratiese Nasionale Konvensie in Atlanta, Georgia, skep wetstoepassingsbeamptes 'n "aangewese protesgebied" waarin betogers geherd word. Dit is 'n vroeë voorbeeld van die "vrye spraak-sone" idee wat veral gewild sal word tydens die tweede Bush-administrasie.
Tydens 'n konferensie van die Wêreldhandelsorganisasie in Seattle, Washington, handhaaf wetstoepassingsbeamptes beperkende maatreëls om die verwagte grootskaalse protesaktiwiteit te beperk. Hierdie maatreëls sluit in 'n stilte van 50 blokke van stilte rondom die WHO-konferensie, 'n voorspoed van 7 nm op protes, en die grootskaalse gebruik van nie-polisie geweld. Tussen 1999 en 2007 het die stad Seattle ingestem tot $ 1,8 miljoen in nedersettingsfondse en die vonnisse van betogers wat tydens die geleentheid gearresteer is, ontruim.
Bill Neel, 'n afgetrede staalwerker in Pittsburgh, bring 'n anti-Bush-teken na 'n Arendag-gebeurtenis en word gearresteer op grond van wanordelike gedrag. Die prokureur van die plaaslike distrik weier om te vervolg, maar die inhegtenisneming maak nasionale hoofde en illustreer toenemende kommer oor vrye spraakgebiede en post-9/11-vryhede vir burgerlike vryhede.
In Oakland, Kalifornië, aanval die polisie aanvalle wat met die Occupy-beweging geaffilieer is, aanval met rubberkoeëls en traangas. Die burgemeester vra om verskoning vir die oormatige gebruik van geweld.