Volgens Sherry (2009:17) was dit vir die primitiewe mens belangrik om te kan onderskei tussen mensdier en niemensdier, want laasgenoemde het 'n belangrike rol in hul oorlewing gespeel. Hierdie onderskeid word deesdae steeds getref, veral in die geval van troeteldiere - soos blyk uit hierdie gedig.
Vanuit 'n psigoanalitiese perspektief beskou, staan die kwessie van projeksie sentraal met betrekking tot die antroposentriese siening van die niemensdier. Projeksie, verduidelik Rycroft (1988:125-6), verwys binne die psigoanalise daarna dat die geestesbeeld as objektiewe werklikheid beskou word. Volgens dié proses word sekere impulse, wense, aspekte van die self of geïnternaliseerde objekte beskou as synde gelokaliseer in 'n objek buite die self. Dikwels word daardie aspek van die eie self ontken. In die geval van die kontak tussen die spreker en die troeteldier in "Huiskat" is daar sprake van projeksie: die gevoel van afstandelikheid en kilheid jeens die dier genaamd "kat" word geprojekteer op die dier as ander en as die dier se emosionele reaksie beskryf.
Die interspesie-kommunikasie tussen mens en dier in Eybers se gedig vind plaas wanneer die spreker haar hand uitreik na die kat en die kat haar oë smalend sluit en dan wegkronkel. Die kommunikasie wat plaasvind lei nie tot die gewenste wisselwerking wat die spreker nastreef nie. Die optrede van die spreker is 'n poging om haar magsposisie te verstewig, maar is ook 'n poging om op begripsvlak 'n greep te kry op die dier as ander. Die taal wat hierdie interaksie beskryf, is veelduidend. Daar word verwys na "kronkel verby" en "my greep". Laasgenoemde suggereer die krampagtige poging van die spreker om haar magsposisie te bevestig en die dier vas te gryp, terwyl die handeling van die dier gelyk gestel word aan die optrede van 'n reptiel. Dit skakel met die vroeëre assosiasie van die kat se oog met dié van 'n reptiel. In hierdie situasie wil die spreker as eienaar van die troeteldier haar superieure posisie bevestig teenoor die dier as ander, maar daar vind geen wisselwerking plaas nie.Die intersomatiese kontak tussen mensdier en niemensdier is gering en in die gedig is daar sprake van die "particular positionings" (Woodward 2014:9) tussen die twee. Daar is geringe beliggaamde kontak tussen die twee en die niemensdier is steeds 'n naamlose ander wat gerelegeer word tot die randgebied van die mensdier se persepsie.