Van der Merwe, Santie – Gelyke kans | Alta Cloete
In Afrikaanse liefdesromans is die hoofkarakters deesdae dikwels nie meer bakvissies of snuiters nie en vlekkeloos en foutloos is hulle beslis nie. Nee, dit word vir die moderne leser al hoe makliker om met die karakters te identifiseer, want helaas is min van ons mos maar jonk, beeldskoon en volmaak. Aansluitend by hierdie neiging is daar ook die verskynsel dat romantiese fiksie ook oor getroude pare geskryf kan word. Niemand – behalwe miskien ‘n paar gelukkige siele – glo immers meer in die happy ever after konsep nie. En vir lesers is dit toenemend lekker om te lees oor karakters met wie hulle volkome kan identifiseer. Dit sluit myns insiens aan by die neiging van ouer vroue om hulself, hulle liggame en hul ouderom te aanvaar en steeds voluit te leef en lief te hê, al het swaartekrag alreeds sy tol begin eis. En ja, ouer persone het nog seks. En mag dit selfs geniet. Ook die kamerdeur van getroude pare is nie meer ‘n ondeurdringbare skans nie. Daarby word die manne ook deesdae ‘n woordjie gegun en word ‘n deel van die verhaal dikwels uit hulle oogpunt vertel.
Een van die lekkertes van die verhaal is dat almal wie se lewens intens hierdeur geraak word, se ervaring op geloofwaardige wyse gewys word. Die ontroue eggenoot, die paartjie se kinders sowel as die meisie by wie hy betrokke raak, word genuanseerd geteken. Niemand is volmaak reg of volkome verkeerd nie. Elkeen reageer volgens sy of haar persoonlikheid.