Versindaba » Blog Archive » Louis Esterhuizen. Inderdaad reën dit digters en gedigte, Deel 2
Tags: internetdigters, Kuberdigters, little magazines	Tuesday, September 18th, 2012 |
Een Kommentaar op “Louis Esterhuizen. Inderdaad reën dit digters en gedigte, Deel 2”
September 19th, 2012 at 12:42 pm Beste Louis. Welgedaan weereens met ‘n weldeurdagte uiteensetting. Ek deel graag, en in aansluiting by jou, ‘n paar perspektiewe uit die kuberdigwêreld.
(1) DIT HET TOEVALLIG GEBEUR EN WAS NIE DIE GEVOLG VAN ENIGE FYN BEPLANDE STRATEGIE NIE. Soos wat heelwat mense hulleself dikwels in spesifieke situasies bevind, is my eie betrokkenheid by kuberdigkuns gladnie so beplan gewees nie. Ek het gedurende 2011 ‘n sabbatsjaar in die kunste onderneem weg van my loopbaan as akademikus in velde soos Ingenieurswese, Tegnologiebestuur en Strategie. Ek het saans rondgespeel met gedigte en ‘n medium gesoek om dit bekend te stel en in aanraking te kom met enersdenkers. Ek het per toeval op facebook op ‘n paar kuberdigters afgekom en uitgevind van die digblaaie daar. Ek het daar rondgeloer, maar was aanvanklik verveeld met ‘n paar aspekte: (i) die feit dat die werk op bykans alle blaaie dieselfde was (ii) dat ook daar verdeeldheid bestaan het tussen die verskillende groepe en dat kliekvorming oor die kuberruim en selfs tot in die werklike lewe plaasgevind het (iii) die meeste kuberdigters se werk was myns insiens verouderd, vervelig en onkundig (iv) ek het Carpe Noctem begin om deelname te bewerk wat so breed en verteenwoordigend as moontlik is en om soveel as moontlik van die kuberdigters onder een sambreel te verenig (v) en om daarna na maniere te soek om die gehalte te verbeter – ek dink steeds die totale omvang van mense op die facebookblaaie wat aan die Afrikaanse forums deelneem is ongeveer 2000 (Ons het tans skrams by 1300 lede en ontvang tussen 100 en soms tot soveel as 2500 aktiwiteite per dag). Ek het ‘n redaksie saamgestel uit die kubergemeenskap wat almal die belange van die kunsvorm op die hart dra. Die redaksie bestaan uit mense uit alle oorde van die samelewing en sluit joernaliste, mediakundiges, akademici, regsgeleerdes, skrywers en musikante in.
(2) DIE BENADERING IS BASEER OP DIE WEB 2.0-KONSEP. Ek dink daar is baie waarde in die inset wat Naude Kritzinger op die vorige blog geplaas het naamlik dat Wikipedia ‘n voorbeeld is van hoe hulle geloofwaardigheidsprobleme en meegaande gehalteprobleme te bowe gekom het. Daar is ‘n paar beginsels wat Web 2.0 (en 3.0) voorhou wat die model laat werk: (i) dit is gratis vir almal en dis maklik om te vind (ii) elke gebruiker kan self inhoud oplaai, aan besprekings deelneem en kies wat hy/sy wil sien (iii) dit is inklusief (iv) ‘n klein groepie bestuur dit, monitor gehalte en hou boewe weg (v) deelnemers kry persoonlike aandag en bou sosiale bande wat na die werklike lewe oorspoel (vi) almal is gelyk en daar is nie heilige koeie nie (vii) daar is gereeld inisiatiewe om deelname te stimuleer. (viii) handige skakels word gereeld geplaas (ix) dit word ‘n gemeenskap.
(3) DIS STEEDS ‘N MENSGEDREWE AKTIWITEIT. In aansluiting met my eerste punt, ons geluk by Carpe Noctem was dalk tweeledig: Eerstens het ons dit reggekry om die keur van facebookdigters te verenig en ‘n tuiste aan hulle te gee en tweedens, daar het leiersfigure na vore getree wat oor die intellektuele en interpersoonlike vaardighede beskik om rigting te gee.
(4)KOSTE-ELEMENTE. Ons het tot dusver nie nodig gehad om enige fondse self te betaal nie. Na my mening is dit presies die punt waar ander soortgelyke forums op ‘n stadium faal. Beide WOES en Woordpaljas het die benadering gevolg waar hulle ingewikkelde webwerwe ontwikkel het waarheen hulle deelnemers lok en wat groot koste tot gevolg het. Deelnemers moet ook betaal vir deelname. Ekself het onmiddellik hierdie aspek ondersoek toe Carpe Noctem op die been gebring is en het daarteen besluit. Dit het al die verskil gemaak. ALMAL IS OP FACEBOOK. Waarom nog tegnologie ontwikkel? Ons het dus bestaande, en baie eenvoudige tegnologie gebruik. En dit kos niemand niks. Persoonlik dink ek ‘n deel van die kuberfenomeen het in ons geval baie te doen met die hoeveelheid werklose maar hoogs geletterde(of self-indiensgenome – maar steeds werklose) Afrikaanssprekendes wat tyd op hulle hande het, na ‘n identiteit soek en dikwels ook trauma iewers in hulle lewens ervaar het. (Ek is ook lid van heelwat soortgelyke groepe uit Nederland en kan jou verseker die aktiwiteit in Afrikaans is oordegroottes meer). Ons het egter met verloop wel ‘n borgskap ontvang van een van die uitgewers wat jy noem. Dit stel ons in staat om kompetisies en ook binnekort byeenkomste te kan hou, asook om ons werk in die uitgewerswereld te kan promoveer as en wanneer daar meriete is.
(5)ONS PROBEER BRUE BOU. Glo my, net soos sekerlik in ander sfere van die digkuns, is daar letterlik hordes kleinpolitiek, kliekvorming, eindelose jaloesie en wedywering op die kuberblaaie. In ons geval het ons probeer om sover moontlik hande uit te reik na ander blaaie, saam te werk en ook gepubliseerde skrywers en kundige mense te betrek. Ons ontvang deesdae byvoorbeeld gereeld besoek en raad van mense soos Susan Smith, Rene Bohnen, JL Marais, Amanda Lourens, Annesu de Vos, Jeanette Ferreira en Fransi Phillips. Ons reik gereeld uit na ander gepubliseerde digters. Natuurlik trek sommiges hulle neuse op. Daar is ook ten minste een digblad met wie ons 100% saamwerk, inligting en vaardighede deel en vir alle praktiese doeleindes saam funksioneer.
(6)GEHALTE. Die gehalteprobleem waarna daar gedurig verwys word is ‘n wesentlike probleem. Aangesien ek deesdae doseer in Gehaltebestuur wil ek graag enkele sake noem, want ek dink die gevallestudie is uiters van toepassing. As ‘n mens Japan as voorbeeld sou neem: teen die 1960s was produkte van hier af reeds bekend maar steeds vereenselwig met swak gehalte. ‘n Program in gehalteverbetering (bekend as KAIZEN) is geloods (ironies genoeg nav advies van ‘n Amerikaner). Reeds teen die 1990s het Japanese industrieë byna alle ander mededingers in die stof laat byt met hulle gehalte. Dieselfde geld seker vandag vir Koreaanse produkte en die Chinese aanslag. Moraal van die storie? Om die gehalte van facebookdigters te verbeter is nie iets wat oornag gebeur nie. Maar as ons elke dag beter kan wees as gister, vorder ons. En die sleutelwoorde is (i) lees so wyd moontlik en (ii) terugvoer. Op grond hiervan het ons die tweede blad Carpe Noctem Plus begin. Dit het net een doel – om die beste moontlike gehalte werk te skep. Kritici van die werk op CN kan gerus daar gaan loer en die werk van kuberdigters soos Rudi Prinsloo, Erna Jo, Mariette van Graan, Naude Kritzinger en Martin Lochner gaan lees. Maar die proses was om eers hoeveelhede te verkry en dan gehalte te verbeter. As ingenieur is my advies dat produksie eers moet verhoog voor ons na beter gehaltevlakke toe kan gaan. Ons is nou by daardie punt.
Die resep en waardes wat ons langs die pad begin vorm het werk vir ons. Ons kry deesdae daagliks spontaan aansoeke om deelname. Die volgende vlak? KRY DIE FRIGGIN KWALITEIT REG EN LEWER DIGTERS OP WAT DIE KRITICI STIL SKRYF. Met liefde, natuurlik.