10 dinge wat ek opgehou het om as vroulike reisiger 'n bietjie * te gee - Gids
10 dinge wat ek opgehou het om as vroulike reisiger 'n bietjie * te gee
1. Daai chip op my skouer.
Tussendeur om almal te probeer paai en seker te maak dat ek my lewe bekragtig, ry ek ook 'n redelike groot ego-skop. Ek wou bewys dat ek meer veerkragtig, bekwaam en taai genoeg was om alles op my preekstoel 'enkelouer grootgemaak soos spykers groot te maak' te doen. Ek werk hard vir my lewe en het die behoefte gehad om vas te stel dat almal wat ek ken dit verstaan. Super irriterend.
Dit het 'n bietjie gekos, maar ek begin waardeer dat elkeen sy eie kak het. Dit het nodig gehad om dinge te sien wat my ongemaklik gemaak het om my te laat besef dat my onsigbare skyfie 'n hindernis was om my nie regtig met ander te laat voel nie. Ek sien die skoonheid op die nederige manier wat ek een keer oor die hoof gesien of gekritiseer het omdat ek nie hard genoeg probeer het nie. Ek erken die stryd waarmee almal gekonfronteer word, en ek vind 'n oorvloed vriendelikheid in my eie hart vir elkeen se verhaal, selfs al kan ek my nie op 'n persoonlike vlak vertel nie. Dit was 'n transformasie van die persoon wat ek 'n paar kort jare gelede was. Hierdie avontuurlike pad is nie altyd gemaklik nie en is beslis nie een maat nie, maar my vordering daardeur was die beste vertroue wat ek vir myself gedoen het.
2. Waar ek piepie.
Om in die middel van die nag in 'n klein draagbare badkamer te loer na 'n sandstorm in die Sahara-nagereg, het my laat besef dat ek nie baie nodig het om gemaklik te piepie nie. Soms moet ek net piepie. Daar is nie 'n plek waar ek nou nie 'n hurk sal laat val indien nodig nie. Ernstig, u niere sal u bedank op die oomblik dat u die skoonste badkamer langs die pad probeer vind.
3. Reukgoed en hare rommel.
Ek onthou my eerste paar reise. 'N Noukeurig georganiseerde koffer met klein botteltjies van alle gemak waaraan ek in my huis gewoond was. Nou het ek net 'n sak gereed met oorblyfsels van 'n paar buise van watter hotel buite die handelsmerk ek ook was. Solank daar 'n skoon tandeborsel in my kit is, is dit nou alles wat ek nodig het. Dit het gegaan van 'n perfek verpakte sak 'oh my god, ek kan onmoontlik die huis sonder my haardroër verlaat' na 'n kam en 'n paar rekkies. Niemand merk eers op dat my hare weer in 'n morsige broodjie is nie (of miskien het hulle net daaraan gewoond geraak dat ek nie eers probeer nie).
Laat ons eerlik wees, 'n meisie wat uit haar rugsak wil leef en die wêreld op 'n regte vlak wil sien, gaan nie altyd die mees ontwerpende jeans inpak nie. Ek het dieselfde broek 'n paar dae op 'n ry gedra, omdat ek geweet het dat ek van woestynsand sal afkom en dat die volgende dorpie met wasgoed nog 'n paar dae weg is. Kan voorlopig ook nie 'n ander paar vuil maak nie. Ek reis nie om iemand te beïndruk nie. Ek probeer nou inpak op grond van wat respek het vir die plaaslike kultuur en gewoontes, meer as wat ek oulik dink.
5. Wat ander van my dink.
Dit is waarskynlik 'n mengsel van ouderdom en ervarings, maar onlangs kon ek vir die eerste keer in my lewe iemand vierkantig in die oë kyk, wetende dat hul mening oor my absoluut geen verskil in my lewe gemaak het nie. Die gevoel was mal verhelderend. Die werklikheid is dat ek êrens tussen stowwerige straatpaaie en onder 10 miljoen sterre gesit het, begin besef het dat daar aan die einde van die dag baie min mense is van wie ek bekragtig moet word, en die belangrikste is myself.
6. Valse vriende.
Daar is iets aan reis wat die rankplante op my Facebook-voer uitbring. Hulle wil weet waar ek is en vra altyd hoe hulle saam met my kan kom. Ware verhaal, as hulle daar wou wees, sou hulle. Ek is nou gelukkiger met die kerngroep vriende wat ek het en die egte verhoudings wat ek onderweg gemaak het as die hangende vriendversoeke van mense met wie ek net een of twee keer per jaar tydens vergaderings praat. Individue wat in my lewe wil wees, sal werk om 'n aktiewe deel daarvan te wees, ongeag waar in die wêreld ek is.
As ek van daardie strategies verpakte sak praat, het my tas baie ligter geword. Eerste reis, onderklere vir elke dag, plus ekstra, net soos ek geleer is. Nou, ek is gelukkig as daar drie hele stelle skoon klere is. Wasgoed is redelik goedkoop as u van stad tot stad reis, of daar is altyd 'n balkon of lyn waaraan u kan hang om droog te word. Nou is ek in die sak vir 'n ligte sak om maklik te laai in plaas van om oulike skoene aan te pas by watter stad ek ook al ontdek. Twee broeke verander, 'n warm laag en 'n paar serpe as ek my kop moet bedek en ek gemaklik oral in en buite kan ontwyk. Ek sal 'n vinnige verandering in my kamera gooi / tas aan vir net ingeval en nooit regtig bekommerd wees as my sak nie nou deurgaan nie.
8. Regverdig myself teenoor mense.
Ek het 'n paar weke gelede teenoor vriende gesit terwyl ek tuis was, en een kyk na my en vra oor my onlangse weiering van 'n paar plekke: "Wat doen jy?" vra hy. Ek het gesukkel om dit op te som. Hoe verduidelik u aan iemand dat dit wettige werk is terwyl u die wêreld sien, skryf, fotografeer, dokumenteer, vryskut en die hele ding soos 'n baas (dame) druk? Wat is my beroepstitel? Professionele rusbank-surfer. Dit is mal gegewe net 'n paar jaar gelede het ek elke dag hakke en 'n pak aangehad terwyl ek iemand anders se groot drome gestoot het. Ek het dit alles verruil vir 'n moordkamera-rugsak en 'n gemaklike paar wandelsandale. Nou lyk ek soos die swerwende hipster waarmee ek my neus opgesteek het, en ek probeer my geluk aan iemand anders kwantifiseer. Laat ons regtig wees, my pa gaan dit nooit kry nie.
9. Om 'n 'meisie' te wees.
Ek het nog altyd in mans-oorheersde lande gewerk en kuier lekker saam met die ouens. As gevolg daarvan is daar 'n bietjie stigma wat oor my kop gesit word en mense is vinnig om te oordeel. Ek het vir 'n rukkie gesukkel om 'n behoorlike meisie te wees en niemand te laat dink wat hulle nie moet doen nie, versigtig vir wat ander tussen die reëls wat nie gelees het nie. Na 'n paar jaar om regtig te probeer en agter te kom hoe die gerugmolen sal vlieg, maak nie saak wat nie, ek het net opgehou om almal tevrede te stel. Mense gaan die tyd neem om my te leer ken, of hulle gaan opinies van my vorm, ongeag hoe perfek ek probeer wees. Ek is 'n vrou wat daarvan hou om strokiesprente te lees en modderig te raak op my bergfiets, en daar is absoluut niks mee verkeerd nie. Gelukkig kan ek kies om 'n rok kantoor toe te dra en die feit te ignoreer dat daar mense sal wees wat skielik oor u seks wil inklim.
10. Hou tred met die Jones.
My motor is 'n paar jaar oud, maar lyk steeds goed en word ten volle betaal. My huis is die perfekte grootte vir my klein gesin, en my skootrekenaar maak verskriklike sisgeluide, maar dit val van my rug af en weerkaats van keistene in Europa. Iewers tussen tente en treine hou die prysmerke van die nuutste blink ding my nie op nie. Ek sit agteroor en dink baie harder of daar aankope nodig is of net verlang word, en besef altyd dat elke sent wat ek nie aan die nuwe item spandeer nie, waarskynlik na my volgende avontuur gaan (dit is 'n maklike manier om die kar nie vol te maak met willekeurige rommel as ek deur Target stap).
Ja, ek gaan altyd die statistieke van die nuutste spieëlvrye kamera dophou met 'n bietjie hoop om eendag met my eie te speel, maar dit is soveel makliker om te erken dat my toerusting sy werk goed doen en nie die maak of breek tussen die volgende werk.