La't wiel ou Walie | Oudtshoorn Courant
Tuesday 11:11 - broken clouds
La't wiel ou Walie
Cornelle Carstens | 06 February 2020
Dis sterk skemer toe ons op Vosburg groet. Nou dikke vrinne met bykans elke sterfling op die dorp wat nuuskierig by die "familiesitkamer" * kom inloer het om te kom verneem oor die vreemdelinge se teenspoed. Tipies platteland, word daar eers gedraai by familie uitlê en vanweë 'n geneentheid wat toeneem, verlaat ons Vosburg met mosbeskuit, kleinkoekies en wildsbiltong vir die pad.
Broer Wimpie word vriendelik verplig om die reis verder aan te pak op 'n sitplek reg in die middel van die kombi se twee aste, sodat sy gewig eweredig versprei kan wees. Daar sit die arme siel toe vir die res van die reis ingesardientjie tussen Moeder en Vader Breedt, wat sy porsies padkos maar suinig toedien.
Hoe ons aan 'n nuwe agterband gekom het, was ook nie maar net vir opsit nie. Vosburg se enigste mechanic het 'n plan beraam en vir ons 'n leenband gegee, by gebrek aan iets anders. Aangesien die kombi, soos ons hom ontvang het teruggegee moes word, kon 'n ekwivalent van die gesneuwelde band slegs op Douglas opgespoor word – 'n 100 plus kilometer van Vosburg af.
Die plan werk toe só. Met die leenband ry ons tot op Williston na die familieplaas toe en dan, met ons terugkeer, sal die bestelde band op Vosburg vir ons wag nadat dit drie dae tot daar gereis het, in ag genome die langnaweek.
Om Carnarvon veilig te bereik op die grondpad wat vroeër ons onbeplande vertoewe op Vosburg veroorsaak het, blyk 'n gebedsaak te wees. Maar nood leer bid en klopdisselboom, só verloop dinge tot op Williston.
By die afdraaipad, die laaste stuk van die pelgrimstog na die familieplaas, is my ou vader soos 'n perd wat stal geruik het. En daardie laaste stukkie pad is nou nie juis 'n plek waar jy kan voet in die hoek sit en soos sterverskiet kan ry nie.
Van sterre gepraat, het die donkerte sy karos oor die Karoo kom uitrol. Die kombi se sitplekke is lankal nie meer so gemaklik nie en die keelnatmakertjie op Vosburg is al vergete.
By Grootfontein, 'n plaas wat aan 'n ou skoolmaat van my pa behoort, tref ons 'n rare verskynsel aan. Die andersins droë lopie wat oor die pad gaan, is in vloed.
Met 'n wil van staal, besluit Vader namens die res van ons, nóú moet die spreekwoordelike wa letterlik deur die drif getrek word. Hy vat 'n effense aanloop en bestorm die drif. Ons tref die water. Almal hou asem op soos ons moeisaam vorentoe beweeg. Vader gee vet teen die anderkantste walletjie uit. 'n Klapgeluid volg en die kombi sink soos 'n skip, hoeka daar aan die kant waar die suurbekomde leenband opgesit is.
"Die keer was dit nie ek nie," sê Broer Wimpie droogweg nog voor 'n beskuldigende blik hom onverdiend tref.
Wel, deur skade en skande word 'n mens inderdaad wys. Dit kos ons uitklim en broekspype opgerol voetslaan na die plaasopstal toe. Die dierbare boer, vloek eers, tóé groet hy.
"Ja De Waal Carstens, ek wag al 30 jaar lank vir hierdie dag. Jy wíl mos altoos hier verbyjaag plaas toe sonder om eers 'n kooltjie vuur te kom haal, wat nog te sê van langer kuier. Ek het jou in 'n pap wiel in gebid."
Met 'n wieletjie van Marie-beskuitjiedikte wat êrens uit die kombi se maag te voorskyn gekom het, bereik ons ounag ons bestemming.