Die tyd vir aftrede kom, en sy en haar man trek by ‘n aftreeoord in. Maar Rika se muffinbakkery gaan ewe flink voort. Sy het genoeg “vriende” in die aftreeoord gemaak om die muffins uit te deel. Die blinde tannie oorkant die straat kry twee muffins vir teetyd. Twee muffins gaan na die kwaai tannie wat langs haar bly, twee muffins vir diè en twee vir daardie totdat alles uitgedeel is. Op ‘n dag trek ‘n Kolonel in die huis agter hulle in, en nie lank nie of die kolonel kry ook sy twee muffins.
Na haar man se dood het ek en sy eendag by die kolonel gaan kuier om na sy klip, en seëlversameling te kyk. Hy was ‘n groot man, en vriendelik genoeg maar ek het ‘n bietjie ligvoets om hom getrap; hy het nie na ‘n man gelyk wat van grappies hou nie. Op ‘n dag vertel Rika my dat sy weer aan die muffinuitdeel was. By die kolonel se huis gekom klop sy maar kry geen antwoord nie. Die deur staan op ‘n skrefie oop, dus druk sy dit verder oop en stap binne. Wie die grootste geskrik het weet sy nie, maar daar op die bank sit die kolonel poedelnakend voor die tv. Geskok staar die twee na mekaar, toe kry die kolonel lewe, gryp die “remote” en druk dit op ‘n strategiese plek tussen sy bene vas. Rika plak die muffins op ‘n kas neer, en maak haar so vinnig soos haar skewe liggaam dit toelaat, uit die voete. Ek weet nie of die kolonel weer muffins gekry het nie. Hy het kort na diè voorval siek geword en by sy dogter gaan bly
Ek glimlag altyd as ek aan haar en haar muffins dink. Sy is ‘n paar jaar gelede oorlede maar word onthou vir haar glimlag en positiewe uitkyk op die lewe.
Dankie vir kuier….. ja, ek lief sommer sulke daaglikse uittreksels uit die lewe. Die prentjie bring vir my groot plesier.