Die aanbidding van slegs een God word al eeue gesien as die uiteindelike godsdienstige verfyning, wat 'n voorbeeld is van die vordering van die beskawing. Maar die mees oorsigtelike blik op die rekord van monoteïsme vertel 'n heel ander verhaal.
Die verheffing van een God - en die verwerping van alle ander - skep 'n "ons en hulle" -houding. Dit gaan gepaard met onverdraagsaamheid van buitestaanders of mense met 'n ander perspektief - hoewel dit die oorsaak is en wat 'n ander vraag is. (En dit is nie te sê dat die ou heidense kulture nooit onverdraagsaam en benadeel was nie; dit wil voorkom asof dit nie aan hul godsdiens gekoppel is nie.)
Monoteïsme en rigiede outoritarisme
Van alle soorte godsdiens is dit meestal monoteïsme wat rigiede outoritarisme tot gevolg het. Binnekort word die gelowiges met 'n ysterstaaf regeer en enige afwykings word swaar gestraf. As die godsdiens aan die ander kant alreeds politeïsties is, is daar binne die panteon van die gode ruimte vir mense om hul eie pad te kies. Politeïsme impliseer 'n sekere godsdiensvryheid wat monoteïsme nooit kan besit nie.
En aangesien die hartseer, gekke, slegte verhaal van die laaste twee millennia net te duidelik is, moedig monoteïsme ook tot 'n gevoel van meerderwaardigheid en morele selfvoldaanheid. Dit is nooit goed nie, want dit kan gebruik word om alle vorme van misbruik te regverdig, veral as sommige van die gode wat in mense se lewens en harte ontbreek, vroulik is.
Die terugkeer van die godin: #SheToo
In die afgelope eeu het Westerlinge begin verskyn - dikwels huiwerig en wankelrig - uit die skadu van totalitêre geloofstelsels. In ons eie land, die duidelike sekulêre Verenigde Koninkryk, word vrydenking as vanselfsprekend aanvaar. Dit was baie swaar verdien - dit was die trauma van twee Wêreldoorloë wat veroorsaak het dat baie godsdienstige sekerhede vir die eerste keer bevraagteken is - maar geestelike vryheid hier is nou grotendeels 'n gegewe.
Vandag kan ons enige geloof beoefen, van Islam en Judaïsme deur die verskillende Christelike denominasies soos Katolisisme en Mormonisme tot “byvoordele” godsdienste, insluitend Teosofie, Wicca, en selfs Thelema. Dit alles sonder om te lewe in vrees dat die Inkwisisie gaan skakel. Dit is nie te sê dat godsdienstige praktyke nooit verhoogde wenkbroue veroorsaak nie, terwyl die media steeds daarvan hou om sommige oortuigings, soos reïnkarnasie, te bespot.
Min mense sal egter ontken dat een sektor in die samelewing wat die meeste voordeel getrek het uit die nuwe vryheid, vroue is. Parallel met ander vorme van gelykheid - byvoorbeeld onderwys en indiensneming - eis vroue toenemend 'n stem in sinagoges, kerke, tempels en inhamme.
In die Judaïsme was daar 'n oplewing in die vroue-rabbyne en in baie vorme van die Christendom 'n nuwe golf van vroulike predikante, selfs biskoppe. (Natuurlik is die Katolieke Kerk van Peter nog steeds absoluut manlik gedomineer. Hy sou so trots wees.)
Weg van die hoofstroomgodsdienste - en selfs afgesien van vroulike vriendelike gelowe soos Wicca - het gewone vroue stilweg die godin vir hulself ontdek. Baie van die verandering in die gewilde persepsie van die rol van vroue in die Christendom - veral Mary Magdalene - het begin met 'n kritiese bespotlike 'alternatiewe' boeke soos Heilige Bloed, Heilige Graal en Die Templêre Openbaring. Byna 'n generasie later was dit Die Da Vinci Code dit het die verbeelding aangegryp en vroue nie net die werklike status van Mary nie, maar ook hul eie heroorweeg. Individuele lesers kan hul eie verhouding met die godin hê, omdat hulle weet dat dit nie nuut is nie, maar deur die eeue geheilig word.
Historiese wortels van die godin
Sy was hier. Sy is verlate en besoedel. Maar nou is sy terug. . .
Haar terugkeer was egter nie lukraak of onverwags nie. Selfs die mees geestelike oortuigings het 'n politieke en historiese raamwerk nodig. Dit word selde waardeer dat selfs die terugkeer van die godin deur akademiese en argeologiese navorsing gedryf is - selfs al weet die meeste mense net daarvan deur alternatiewe boeke en selfs fiksie. Haar historiese wortels gee haar stof.
Dink aan die argeologiese ontdekkings oor Asherah wat ons siening van die Israelitiese godsdiens ernstig verander het. Soos William G. Dever opmerk (sy kursivering): “Ortodoksie het mettertyd die Groot Moeder ondergronds gedryf, waar sy eeue lank amper vergete was, tot die volksvroomheid en argeologie het haar herontdek en herleef. Asherah lyk in alle gedagtes lewend en goed. ' [Het God 'n Vrou gehad?]
Sy het inderdaad baie gedagtes. Maar noem haar Asherah. Noem haar Isis. Kyk hoe haar priesteresse uit die eeue heen roep om erkenning - Maria, genaamd Magdalena; Helen die prostituut; en nog vele meer wie se name ons nooit sal ken nie, behalwe hul toegewyde priesters. Ons eer hulle deur hul verhale reg te probeer kry. En deur hulle in die een en twintigste eeu te verwelkom, groet ons implisiet al die vroue wat deur die jare verwaarlosing, vernedering, mishandeling en afskuwelike dood gely het. Want hoe ons vroue behandel, is hoe ons die godin behandel - maar nie net vrouens nie. . .
Die godin en die balans van haar 'ander helfte'
Daar is iets anders om in gedagte te hou, wat baie godin-aanbidende moderne feministe dikwels verkies om te ignoreer. As mense deur Jesus Magdalene ignoreer, Jesus Christus beledig het, wat duidelik verlang dat sy deur die hele wêreld bewonder en geliefd sou wees, dan werk dit ook andersom. Hy was haar Here, haar ander helfte, die noodsaaklike manlike balans in haar vroulike krag, net soos syne.
Ashera het haar Yahweh gehad. Isis het haar Osiris gehad. Helen het haar Simon gehad. Waar dit ook al gaan, dit het gesentreer balanseer tussen die teenoorgestelde en gelyke magte van die twee. Nadat Helen gered is, het sy 'n vennootskap met die Magus gehad. Magdalene het Jesus gesalf en die egpaar het toe 'n missie gedeel, soos die gnostiese evangelies duidelik maak. Selfs Asherah en El was eens 'n span, net soos Yahweh en die Shekinah. Die verhaal wat ons opgespoor het, toon 'n ewigdurende yin-yang-agtige balans wat kosmies belangrik is.
En wat die wêreld nou meer as enigiets nodig het, is balans. Maar soos altyd, verborge in die verhaal van die godin, is die geheim hoe dit kan gebeur.
© 2019 deur Lynn Picknett en Clive Prince. Alle regte voorbehou.
Uitgesoek met toestemming van Toe God 'n vrou gehad het.
Uitgewer: Bear & Company, 'n divn. van Inner Traditions Intl..
Toe God 'n vrou gehad het: die sondeval en opkoms van die heilige vroulike vrou in die Judeo-Christelike tradisie
deur Lynn Picknett en Clive Prince
Toe God 'n vrou gehad het openbaar die tradisie van godin aanbidding in die vroeë Judaïsme en hoe Jesus probeer het om die vroulike sy van die geloof te herstel. Lynn Picknett en Clive Prince, wat al die nodige bewyse lewer om die godin in beide die Jodendom en die Christendom te herstel, ontbloot die rampspoedige gevolge van die onderdrukking van die vroulike vrou uit hierdie twee groot godsdienste en onthul hoe ons gesamentlik en instinktief na die terugkeer van die Heilige gesoek het. Vroue vir millennia. (Ook beskikbaar as 'n oudioboek en 'n Kindle-uitgawe.)
Lynn Picknett en Clive Prince het sedert 1989 navorsing gedoen oor historiese en godsdienstige verborgenhede. Saam het hulle sulke topverkopers geskryf soos Die Stargate Conspiracy en Die Templar Openbaring, wat direk geïnspireer het The Da Vinci Code. Gereelde sprekers op konferensies oor die hele wêreld verskyn hulle gereeld op TV-reekse soos Verbode Geskiedenis, Geskiedenis se uiteindelike spioene, en Middeleeuse moordgeheimenisse. Besoek hul webwerf by http://www.picknettprince.com.
Video / onderhoud met Lynn Picknett en Clive Prince: Religion in Pre-Christianity
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Godsdienste & Oortuigings > Die "ons teen hulle" monoteïsme en die #SheToo comeback van die godin