Na ons derde en laaste onsuksesvolle IVF-ronde, moes die lewe voortgaan - IVF Babble
As u 'n einde kry aan u behandeling, sonder die einde waarvan u gedroom het, hoe gaan u voort?
Ons wil Carley bedank, wat hierdie baie openlike verslag oor die manier waarop sy tans voel, aan ons gestuur het. Dit is so kragtig en ongelooflik vertroostend, ten spyte van haar hartseer, vir ander om te hoor dat hulle nie alleen is in hul stryd om swanger te raak nie.
Na ons 3de en laaste onsuksesvolle IVF-ronde, moes die lewe aanbeweeg. Waarheen of hoe weet ek nie. Maar dit doen. Ek weet dat ek iets anders met my lewe wil doen as ek nie 'n mammie gaan wees nie, maar wat ??? Die lewe wat ek nou leef - voordat coronavirus oorgeneem het, is nie een wat ek wil teruggaan nie. Die lewe was bedoel om kinders daarin te hê, om te probeer voortgaan om te lewe dat die lewe nooit gaan werk nie. Maar wat wil ek nog doen? Ek weet eerlikwaar nie.
Die gapende gat wat bedoel was om met 'n baba gevul te word om ons 'n gesin te maak, sal altyd in daardie lewe bly, want die baba gaan nie kom nie. Daarom moet ek 'n ander lewe vind, 'n lewe waar ek voel ek is goed genoeg, ek doen iets waarop ek trots kan wees en die mense in my lewe trots op my kan wees.
Op die oomblik voel ek dat ek net bestaan ​​en dat ek vasgevang is, ons leef nie. Ek werk voltyds, om steeds geen geld en geen werklike lewe te hê nie.
U sien die probleem met die werk in 'n baie vroulike bedryf soos ek, is dat daar oral swanger mense is, en dit het net so gebeur dat my baas haar tweede baba verwag terwyl ek my laaste siklus deurloop. Daarby was die feit dat nie almal my situasie geken het nie, en die voortdurende vrae, en 'is dit nie lekker en opwindend' nie, het net tot die massa emosies in my binneste bygedra.
Onvrugbaarheid bring die slegste in jou na vore - jy wil nie hê dat ander mense dit moet deurgaan nie, maar terselfdertyd is elke aankondiging oor swangerskap wat jy moet verduur, soos 'n skop in die baarmoeder - die leë nuttelose deel van jou liggaam wat nie ' doen nie heeltemal wat dit moet doen nie, maar herinner u daaraan dat dit elke maand daar is!
Toe kom die koronavirus, en vir al die vroue wat vloek en tuis moet bly en hul kinders moet tuisgaan, wil ek skud en skree, dat hulle gelukkig moet wees dat hulle in die eerste plek kinders het. Ek is seker dit is nie maklik nie, maar glad nie ....... ?! Ek weet wat ek sou kies.
Lockdown het my egter die kans gegee om tyd en ruimte by my lieflike verloofde te hê. Ons het al lank geloop, ons het eindelose bakwerk geëet wat ek gedoen het en ek het so vet geword dat ek nou sy broekie aanhet, want ek kan nie in myne pas nie, en selfs die is 'n bietjie stywe !
My slaap het pas beter geword - ek het die hele nag diep geslaap en wakker geword en gereed vir nog 'n dag. Ek het nog nie gekonfronteer wat 'geen behandeling meer' beteken nie, maar ek was op die punt om sterk genoeg te voel om dit miskien te doen.