Alhoewel dit sedert 60 jaar sedert die Brown v Raad van Onderwys Besluit, swart studente is steeds meer geneig om skorsings op skool te kry vir geringe oortredings van die gedragskode. As gevolg hiervan, is hulle meer geneig om te die skool verlaat of betree die jeugdige regstelsel.
Swart studente bestaan ​​uit 32% -42% van dié opgeskort gedurende die 2011-12-skooljaar, alhoewel hulle 16% van die studentepopulasie verteenwoordig.
Aangesien rassespanning in die nasleep van die konflikte en onluste in Ferguson en Baltimore voorkom, moet ons oorweeg of sommige van hierdie kwessies hul oorsprong het in die manier waarop kleurkinders in ons skole behandel word.
As 'n kliniese professor in die Regsgeleerdheid aan die Rutgers Universiteit Regskool se Onderwys- en Gesondheidsregskliniek, bied ek ouers en hul kinders regsverteenwoordiging in gevalle waar hulle 'n toepaslike onderwys geweier word of op skool geskors word.
Dit sluit in die indiening van legal klagtes, die bywoning van vergaderings en die beoordeling van die toepaslikheid van opvoedkundige program 'n student se. By die kliniek, het ek en my kollegas eerstehands gesien die ongelykhede in die behandeling en hulpbronne wat deur skole. En dikwels, ek het gesien dat die opskorting van jong swart studente begin so vroeg as kleuterskool.
Opvoedkundige Ongelykhede Vir Black Kids
Ons opvoedkundige stelsel gaan voort om kinders van kleur te misluk.
navorsing toon dat swart mans onproportioneel meer geneig is om in spesiale onderwys geplaas te word en as geestelik vertraag en emosioneel versteur geklassifiseer word.
Hulle is ook meer geneig om in gesegregeerde posisies geplaas te word, meer geneig om opgevoed te word in swak presterende skole en meer geneig om na die jeugregstelsel te verwys vir oortredings wat in die skool voorkom.
Hulle is ook die minste geneig om die positiewe ondersteunings en die hulp wat hulle benodig, te verskaf om suksesvol te wees.
Nie een van hierdie is 'n nuwe.
Kinders van kleur is histories onderworpe aan opvoedkundige ongelykhede. Na die landmerk besluit van Brown v Raad van Onderwys In 1954, waar die Hooggeregshof bevind het dat dit ongrondwetlik was om gesegregeerde skole te handhaaf, is praktyke en beleide ontwikkel om gesegregeerde instellings in stand te hou.
State in die Suide het geweier om te voldoen aan Brown, terwyl ander dele van die land praktyke soos IK-toetse ontwikkel en studente na spesifieke programme opspoor wat dikwels kinders van kleur gehou het. verskillende klasse van hul wit eweknieë.
Die Kinders se verdediging Fonds (CDF), onder leiding van Marian Wright Edelman, Was een van die eerste organisasies om te kyk na die verskille in toegang tot onderwys. In sy baanbrekerswerk verslag 1975, "Skool skorsings: help hulle kinders ?," Die CDF ontleed die verslae wat aan die Kantoor van Burgerregte.
Alhoewel swart studente verantwoordelik was vir 27.1% van die studente wat in die skooldistrikte ingeskryf is, wat aan die Kantoor van Burgerregte in die 1972-73-skooljaar rapporteer, het die verslag bevind dat hulle 42.3% van die rasse-geïdentifiseerde skorsings opgestel het.
Op hoërskoolvlak is swart studente op meer as drie keer die tempo van wit studente opgeskort: 12.5% teenoor 4.1%.
Aanhoudende patrone van skorsings
Hierdie ongelykhede in skorsings en verwydering van die skool voortgaan om te volhard.
In die afgelope tyd het die term "skool-tot-gevangenis pyplyn"Word dikwels gebruik om sistemiese praktyke wat uiteindelik studente van kleur te lei in die kriminele regstelsel te beskryf. Hierdie beleid veroorsaak dikwels die opskorting of opheffing en soms die inhegtenisneming van studente van die skool vir geweldadige of minder ernstige oortredings.
Die oorgrote meerderheid van skorsings is nie vir ernstige of gewelddadige oortredings nie. Die meeste is vir geringe oortredings soos traagheid, kleredragskending of ontwrigtende gedrag.
Studente wat vir aansienlike tydperke geskors word waardevolle onderrig verloor tyd en val agter in die skool.
Die onbillikheid van hierdie praktyke verhoog leemtes in leer en maak dit uiteindelik moeilik vir swart kinders om op skool te bly. navorsers het bevind dat die gebruik van harde straf vir minder ernstige oortredings het 'n negatiewe impak op kinders, waaronder die verhoging van die kanse van voortydige skoolverlating.
Die Amerikaanse Departement van Onderwys Kantoor van Burgerregte in sy 2014 Burgerregte-data-insameling (CRDC) op dissipline bied 'n skerp voorbeeld van hoe die opvoedkundige stelsel steeds kinders van kleur misluk.
Vir die 2011-12-skooljaar, vir die skorsing op grond van ras / etnisiteit en geslag buite skool, is swart studente gemiddeld drie keer groter as wit studente geskors of geskors.
Op die voorskoolse vlak, hoewel swart kinders 18% van ingeskrewe studente verteenwoordig, verteenwoordig hulle 48% van die studente wat meer as een keer opgeskort is.
Hoewel swart studente verteenwoordig 16% van die studentebevolking, hulle verantwoordelik vir 27% van die studente wat verwys is na wetstoepassing en 31% van die studente wat gearresteer is.
Vooroordeel teen studente met gestremdhede
Studente van kleur met gestremdhede is ook onproportioneel opgeskort van skool in vergelyking met hul wit eweknieë. Hulle is twee keer so geneig om opgeskort te word as hul nie-gestremde eweknieë. En hulle word verwys na wetstoepassing teen hoër tariewe.
Alhoewel studente in spesiale onderwys 12% van inskrywing verteenwoordig, is hulle uitmaak Een kwart van die studente is gearresteer en aangekla van jeugmisdade.
Die Individue met Gestremdhede Onderwyswet (IDEA) beskryf spesifieke beskerming vir ouers en hul gestremde kinders en vereis dat skooldistrikte toepaslike onderwys en dienste verskaf, soos berading, sosiale vaardighede en ander ondersteunings om hul unieke behoeftes te voorsien. Die behoeftes van hierdie kinders word egter dikwels nie bevredig nie.
Daarbenewens is daar baie beskerming wat van toepassing is voordat 'n gestremde student oorweeg kan word vir opskorting of verwydering vir aansienlike tydperke. Dikwels word hierdie beskerming geïgnoreer, en die dienste wat voorsien moet word, is nie.
Skorsing van studente vir geringe oortredings is beslis nie die oplossing nie. Ons hoef nie ver te kyk om die gevolge van beleid te sien wat studente uit die skool verlaat en in kwesbare, nie-produktiewe instellings plaas nie.
Die koste - 'n lewe van armoede of inbeslagneming - gaan voort om 'n siklus van mislukking voort te sit.
Mylpale stelsels het teen arm kinders van kleur gewerk om hulle van die opvoedkundige geleenthede wat hul blanke eweknieë vanselfsprekend aanvaar het, te ontneem. Armoede, geweld, onvoldoende behuising en ander sistemiese ongelykhede plaas hierdie kinders in 'n pyplyn vir mislukking. Die meeste van ons sal nie die las kan verdra nie, as hulle in hul klein skoene geplaas word.
Daar is baie verandering nodig om hierdie deurlopende opvoedkundige ongelykhede te bestry. Die Amerikaanse Departemente van Onderwys en Justisie het begin om belangrike stappe te doen deur uitreiking riglyne na skooldistrikte om die aantal studente wat uit die skool verwyder of opgeskort word, te verminder en skole aan te moedig om alternatiewe tot opskortings te vind.
Dit is belangrike stappe, maar baie werk moet nog gedoen word.
Ester levenslustig-Barnes is Kliniese Professor of Law en Direkteur van die onderwys en gesondheid Regskliniek by Rutgers Universiteit Newark. Sy is die Direkteur van die onderwys en gesondheid Regskliniek en 'n Kliniese Professor of Law waar sy verteenwoordig behoeftige ouers en versorgers van gestremde kinders in die behoefte van opvoedkundige dienste; leer regstudente in hierdie gespesialiseerde gebied van die reg; en bied opvoedkundige programme vir ouers / versorgers, prokureurs, en ander wat verantwoordelik is vir die welsyn van kinders met gebreke.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Met Hardere Dissiplinêre Maatreëls, Misluk Skoolstelsels Swartkinders