As ons praat van die bevordering van letterkunde, dan gaan dit juis daarom om skrywers– en uitgewersbelange te bevorder, maar ook om die breë publiek in te lig en ’n smaak vir letterkunde in ons land te kweek.
Oor die afgelope dekade of langer is die meeste Afrikaanse skrywers en intellektuele begaan oor die agteruitgang van Afrikaans en die vertrapping van ons taalregte deur die owerheid en deur die privaat sektor. Maar ook PEN Internasionaal beskik oor ’n vertaling- en taalregtekomitee wat taalregte bevorder en ons sou wou sien dat Suid-Afrika afsien van sy koloniale “slegs Engels”-houding en kennis neem van die ontwikkeling van taalregte oor die afgelope twintig of dertig jaar.
Ek streef daarna om die eienaardige werklikheid van hierdie eienaardige land in my boeke en geskrifte weer te gee, hetsy deur fiksie, hetsy deur niefiksie. Afrikaans was egter dwarsdeur sy geskiedenis ook ’n taal wat as instrument van bevryding vir die Afrikaner gedien het, juis omdat ons so lank onder vreemde oorheersing vanuit Brittanje gestaan het. Tans weer word ons deur die Afro-Saksers oorheers vir wie Engels ’n magstaal en -instrument geword het waarmee ons kultuur en identiteit aangeval word. Deur Afrikaans kan ons onsself bevry en weer heel word nadat ons as’t ware op die wiel van Engels gebreek is en in meer as een sin gebroke geraak het.