Saugatuck AO-75 - Inligting
Saugatuck AO -75 - Geskiedenis
(AO-75: dp. 5,782 (It.); 1, 523'6 ", b. 68 ', dr. 29'11"; s. 15 k., Kpl. 251, a. 1 5 "4 3" , 4 40 mm., 12 20 mm. Cl. Suamico; T. T2-SE-Ai)
Saugatuck (AO-75) is op 20 Augustus 1942 deur die Sun Shipbuilding and Dry Dock Co., Chester, Pa .; herdoop tot Saugatuck op 16 September 1942, gelanseer op 7 Desember 1942, geborg deur mev. A. MaeLachlan, op 21 Desember 1942 aan die vloot gelewer; omskep by die Bethlehem Steel Co., Key Highway Plant, Baltimore, Md .; en op 19 Februarie 1943 in diens geneem, het lt.kom. Ben Koerner, USNR, in bevel.
Na die skok in Chesapeakebaai, vertrek Saugatuck uit Norfolk na Nederlands -Indië en die Panamakanaal. Op 30 April het sy deur die kanaal gegaan; en die volgende dag op pad na die Suidelike Stille Oseaan. Onderweg is sy eers bestel na Pearl Harbor, vandaar na San Pedro, Kalifornië. Gedurende die somer en herfs het sy brandstof en smeermiddels na Espiritu Santo en Funafuti vervoer. In Desember het sy die pos as stasieolier by Espiritu Santo aangeneem. Laat in Januarie 1944 het sy na die see gegaan om 'n afspraak te maak met die vlooteenhede wat by die Marshalls -veldtog betrokke was; en teen 5 Februarie het sy begin om skepe in die Majuro -strandmeer aan te vul.
'N Week later keer Saugatuck terug na Funafuti toe
meer vrag ontvang. Teen Junie het sy drie pendelbane na Majuro voltooi: een van die Ellice -eilande, een van Kalifornië en een van Hawaii. Op 16 Junie verhuis sy na die Marianas.
Sy het twee dae lank skepe van die Saipan -aanvalsmag aangevul, en laat die middag van die 18de is die brandstofgebied aangeval deur Japannese vliegtuie. Die smeersels was die teikens. Saugatuck het drie aanvalle ondergaan waartydens sy deur skrapnel en koeëls vasgemaak is. Sy het slegs een van haar bemanningslede tydens die verlowing van 15 minute verloor, en binne 'n uur hervat die brandstof.
Op die 19de woed die Slag van die Filippynse See in die weste. Op die 20ste is Saugatuck losgemaak van TU 16.7.5 en terugbesorg na die Marshalls. Op die 25ste en 26ste het A TR-46 die nodige herstelwerk aan haar romp en toerusting uitgevoer, en in Julie het Saugatuck skepe by Eniwetok aangevul. Op die 15de stap sy terug na die Marianas. Van die 18de tot die 26ste het sy Guam geopereer. Op die 26ste het sy haar oorblywende vrag na Marias oorgeplaas, en op die 29ste keer sy terug na Eniwetok.
Drie weke later het Saugatuck verder weswaarts getrek, en aan die einde van Augustus begin sy met die operasie uit die Seeadler -hawe in die Admiraliteite. Vanuit die basis, noord van Nieu -Guinee, ondersteun sy die eenhede wat betrokke was by die aanval en besetting van die Palaus in September en van Leyte in Oktober. Sy verskuif daarna haar basis na Ulithi, waaruit sy in November en Desember gesorteer het om eenhede van die vinnige draagmag te vul, terwyl dit Japannese installasies en skeepvaart in die Filippyne, Indochina, Formosa en Ryukyus getref het; aangesien dit die Lingayen -aanvalsmag in Januarie 1945 ondersteun het, en soos dit die Japannese tuiseilande in Februarie getref het. In Maart verhuis Saugatuck na die Vulkaaneilande waar sy skepe aansteek wat mariene eenhede ondersteun wat op Iwo Jima veg. In April het sy na die Verenigde State begin.
Saugatuck het op 22D in Los Angeles aangekom, en daar is herstelwerk en aanpassings gedoen by die dokke van Bethlehem Steel Co. en is einde Junie weer weswaarts. Op 12 Julie keer sy terug na Ulithi en begin na 'n hardloop na Leyte brandstof na die Ryukyus. Op 4 Augustus kom sy uit Okinawa aan. Op die 10de verhuis sy na Bucknerbaai en bly daar tot die dag na die einde van die middel van Augustus. Sy het daarna begin met die hervul van brandstof ter ondersteuning van die mynevee -poging in die Oos -Chinese See, die besetting van Japan, en die repatriasie van Geallieerde en Japanse krygsgevangenes.
Op 8 November het die oliehouer teruggekeer na die Verenigde State om te wag vir inaktivering. Sy is op 19 Maart 1946 in San Francisco ontmantel en het die volgende Oktober na die Maritieme Kommissie teruggekeer. Minder as twee jaar later, op 22 Januarie 1948, is sy egter weer deur die vloot verkry vir operasie deur 'n burgerlike bemanning vir die Naval Transportation Service.
Sy is by die stigting in Oktober 1949 aan die Militêre Seevervoeringsdiens toegewys en het in die Stille Oseaan gebly tot vroeg in 1950 toe sy haar reikwydte na die Karibiese Eilande en die Atlantiese Oseaan uitgebrei het. Met die uitbreek van die oorlog in Korea, het die skip hoofsaaklik besig geraak met die vervoer van brandstof vanaf die weskus en die Persiese Golf na Japan en, in Desember 1950, na Korea.
In die lente en somer van 1952 werk sy in die Karibiese Eilande en langs die ooskus volgens 'n skedule wat na die vlug na Seattle vroeg in die herfs in die lente van 1953 voortgesit is. In 1955 begin sy met 'n uiteenlopende skedule waaronder sy petroleumprodukte van die grootste oliehawe ter wêreld na die vlootbase en depots van die Verenigde State in beide hemisfere vervoer het. Sy gaan voort in hierdie diens, tot in 1974, onder die vaandel van die Military Sealift Command.
Saugatuck verdien sewe gevegsterre vir haar dienste in die Tweede Wêreldoorlog.
Geskiedenis sentrum uitstallings
Historiese Demerest Shanty
In vennootskap met Retro Boat Rentals
Waterstraat 730, Saugatuck
Buitenste storiepanele en uitstallings kan nou oopgemaak word vir binne -uitstallings wat gedurende werksure van 10:00 tot 19:00 toeganklik is. van begin Junie tot Labor Day, met meer beperkte ure in September en Oktober.
Die visvangskermstruktuur van die veertigerjare is 'n skaars oorlewende van die kommersiële vissersgeskiedenis van Saugatuck. In 2020 het die History Center 'n vennootskap aangegaan met die plaaslike onderneming Retro Boat Rentals en die Harrington-familie-eienaars van die bootverhuringswerf-om die krot te herstel en dit op 'n waterfront met openbare toegang te plaas. Vandag kan u 'n uitstalling van interpretatiewe storiepanele, foto's, visvangartefakte en 'n videomontage sien. Die uitstallingsmateriaal word binne en om die buitekant van die kothuis geplaas, nou genoem Saugatuck's Historic Demerest Shanty. Binne die kothuis sal die uitstalling ruimte deel met 'n vars en gerookte vismark wat deur Fish Lads Saugatuck bestuur word.
Die verhaal van kommersiële visvang in Saugatuck-Douglas het oor 100 jaar plaasgevind. Van die 1860's tot die 1960's en tot in die vroeë 1970's het kommersiële vissersoperateurs honderde mense in diens geneem en ton vis geproduseer vir plaaslike en plaaslike markte. Dit het tot 'n einde gekom toe indringerspesies, besoedeling, oorbevissing en staatsregulasies ten gunste van ontspanningsvisvang alles hier en dwarsdeur die Groot Mere geëis het. Die verhaal word vertel deur die Demerest Shanty -uitstalling, en in meer besonderhede in 'n boek wat deur die History Center gepubliseer is om saam te val met die uitstalling. Die boek "Bounty & Bust: Commercial Fishing in Saugatuck-Douglas, 1860-1970" kan gekoop word by die Retro Boat Rentals-boothuis sowel as by die History Center se twee plekke in Parkstraat 735 in Saugatuck en 130 Center Street in Douglas.
SAUGATUCK T-AOT 75
Suamico Klas Vloot Oiler
Keel Gelê 20 Augustus 1942 as NEWTOWN
Hernoem tot 16 September 1942 - Gestig op 7 Desember 1942
Verkry deur die Amerikaanse vloot 21 Desember 1942
Omgeskakel vir vlootdiens by Bethlehem Steel Co. Baltimore, MD
By die Saugatuck -sentrum vir kunste
Ons bied 'n opwindende verskeidenheid lewendige optredes in die buitelug by die SCA aan! Ons nuwe dek word 'n verhoog, en ons lei u na sosiaal-gedistansieerde sitplekke in ons opgeknapte en verfrissende perseel. Neem 'n drankie uit die kroeg en gaan lê vir 'n aand met briesies langs die rivier en sononder strepe terwyl u geniet van vermaak van wêreldgehalte!
Dit is BYOC (Bring Your Own Chair), wat ons kan help om sosiale afstand te geniet terwyl u die program geniet. Ons SCA -span het, in ooreenstemming met die plaaslike gesondheidsdepartement, 'n wye verskeidenheid veiligheidsmaatreëls getref om 'n veilige, gemaklike buitelugvermaakervaring te verseker. Ons sien uit daarna om u in die buitelug by die SCA te sien!
Teken in vir ons e-nuusbrief
Kry inspirerende reisidees, leer meer oor nuwe plaaslike ervarings en hoor die eerste oor aanbiedings vir u volgende reis na Saugatuck/Douglas.
'N Kort geskiedenis van die Saugatuck -duingestryd
SAUGATUCK TWP., MI - Die grasagtige duine tussen die Kalamazoo -rivier en die Michiganmeer noord van Saugatuck is sedert die vroeë 1800's bedrywig.
Maar binne die afgelope eeu het 'n grondgebruiksgeskil aangesteek en aanhou opvlam, aangesien die privaat eiendom van eienaar verander het met diep sakke en groot planne.
Lees verder deur hierdie basiese tydlyn van die eiendom se geskiedenis.
Die historiese merker van Singapoer in die stad Saugatuck. (Lêerfoto | MLive.com)
Houtpos van Singapoer gestig deur die New York -spekulant Oshea Wilder aan die noordekant van die Kalamazoo -rivier by die Michiganmeer.
Francis Stockbridge, later 'n Amerikaanse senator wat gehelp het om die Grand Hotel op die eiland Mackinac te bou, koop een van die saagmeulens in Singapoer. Singapoer is ontwikkel tot 'n spilpunt met twee aktiewe meulens, 'n hawe vol bote, 'n winkel en 'n bank wat sy eie geldeenheid gedruk het.
Hout uit Singapoer is uit die meule gestuur om Chicago te help herbou na die Great Chicago Fire van 1871.
Travis Randolph se huis wat in die middel van die 1870's gebou is en van Singapoer na Saugatuck verhuis het. (Lêerfoto | MLive.com)
Die hoofmeul van Singapoer verhuis na St. Ignace - 'n doodsklok vir die stad. Huise word in Saugatuck ingetrek, en wat oorbly, word bedek deur verskuiwende duinsand.
Die Amerikaanse weermagkorps van ingenieurs bagger 'n nuwe kanaal vir die Kalamazoo -rivier en verdeel die duine van Singapoer in twee eiendomme met ongeveer 260 hektaar in die noorde en 160 hektaar in die suide - grens aan wat nou Oval Beach is.
Die sakeman van Chicago, David Bennett, koop die eiendom.
Bennett onthul die aanbod om die suidelike gedeelte te skenk as dit, in kombinasie met die stad Oval Beach, 'n staatspark word. Aanbod word geweier. Hy sluit openbare toegang tot sy eiendom in die noorde.
Die Denisons het die Broward Marine seiljagvervaardigingsfasiliteit in die duine in Saugatuck Township gebou. (Lêerfoto | MLive.com)
Eiendom verkoop vir $ 60,000 aan die seiljagbouer Franklin Denison en vrou Gertrude. Uiteindelik bou hulle 'n bootvervaardigingsfasiliteit op 'n plat oppervlakte van die eiendom, langs 'n bootstrokie en 'n staalplaatmuur op die rivier. Seiljagte word hier van ongeveer 1982 tot 1991 vervaardig.
Franklin se seun, Ken Denison, bou 'n groot bootvormige herehuis met 'n gordelroos met 'n gastehuis aan die monding van die Kalamazoo-rivier aan die Michiganmeer. Die herehuis is gebou net voordat die Michigan Dunes Protection Act aangeneem is, sodat dit nader aan die meer kon wees as wat die wet nou toelaat.
'N Panoramiese uitsig suidwaarts oor die Kalamazoo -rivier op die eiendom van 160 hektaar wat nou bekend staan ​​as die Saugatuck Harbour Natural Area wat die stad in 1996 probeer koop het. (Amy Biolchini | MLive.com)
Stad Saugatuck probeer suidelike 160 hektaar naby Oval Beach koop, met Denisons wat later uitmekaar val.
'N Uitsig oor die noordelike duine op die voormalige Denison -eiendom, wat weswaarts na die Michiganmeer kyk, 4 Mei 2017. Die verste boomlyn merk wat nou die Saugatuck Dunes Natural Area is. (Amy Biolchini | MLive.com)
Staat DNR soek 'n eiendom van 420 hektaar groot Denison om Saugatuck Dunes State Park en Oval Beach te verbind. Franklin Denison wil hê dat grond vir park gebruik moet word, maar gesinsstryd beëindig die gesprek.
Die Denison -huis, soos gesien in 2013. (Lêerfoto | MLive.com)
Franklin Denison sterf. Die meer as 400 hektaar groot Denison-grond word te koop aangebied en die onderhandelinge namens die publiek begin.
Stad en staat streef na eiendom, maar 'n regskwessie met boedel verhoed aankoop.
Stephen Neumer, projekdirekteur van Aubrey McClendon vir Singapore Dunes, praat Maandag voor 'n uitvoerbaarheidstudie by Sears Architects. Die idee agter Singapore Dunes is om 'n gemeenskap te skep wat kwotologies-sensitief en histories eerbiedig is, in die Saugatuck-duine. (Lêerfoto | MLive.com)
Die miljardêr van Oklahoma, Aubrey McClendon, koop eiendom vir $ 39,5 miljoen nadat 'n konsortium van plaaslike sakeleiers en bewaringsgroepe geen ooreenkoms kon bereik nie. Bewaringsgroepe hoop om McClendon te oortuig om gebied suid van Kalamazoo -rivier te verkoop.
McClendon, wat die eiendom die eerste keer opgemerk het terwyl hy op sy Ski-doo langs die Michiganmeer vanaf St. Joseph gery het, stel 'n reeks ontwikkelingsvoorstelle vir die eiendom voor, waaronder 'n jachthaven, gholfbaan, stalle en skietbaan.
'N Koopooreenkoms is aangegaan met Aubrey McClendon vir die aankoop van die ongerepte dunland en die Lake Michigan -strand wat hy besit vir die voorgestelde Saugatuck Harbour Natural Area. (Lêerfoto | MLive.com)
McClendon verlaag die vraagprys vir die grond suid van die Kalamazoo -rivier met $ 1 miljoen tot $ 19 miljoen om Land Conservancy van Wes -Michigan te help om die eiendom te bekom.
Die Land Conservancy sluit die ooreenkoms om die eiendom suid van die Kalamazoo -rivier te koop - wat nou die Saugatuck Harbour Natural Area is.
McClendon, wat nog nooit in die Denison -huis gewoon het nie, bevat 'n lys van die huis en 6 hektaar eiendom te koop vir $ 10 miljoen.
Alhoewel natuurbewaarders skenkings bymekaarmaak en aansoek doen om 'n toelaag van $ 500,000 van die Michigan Natural Resources Trust Fund, is die eiendom nie meer te koop nie.
McClendon het die eiendom van die mark gehaal nadat die regering die goedkeuring gekry het om 'n pad na 18 potensiële tuisterreine te bou.
McClendon sterf in 'n vurige ongeluk in Oklahoma, 'n dag nadat hy aangekla is vir die opstel van bod vir olie- en aardgashuurkontrakte in Oklahoma.
Die hele eiendom van McClendon word verkoop vir $ 40 miljoen.
'N Kaart, met vergunning van Cottage Home, wat die eiendom van 300 hektaar toon wat deur North Shores van Saugatuck gekoop is. Die stippellyn verteenwoordig die toegangspad. Sewe huise word voorgestel vir die & quotlake cluster & quot; langs Lake Michigan, agt huise word voorgestel vir die & quotchannel cluster & quot; en 23 huise word voorgestel rondom 'n 1,500 voet lange bootkom in die & quotharbor cluster. & Quot; Daar is ook 'n potensiaal vir meer huisontwikkeling in die gebied gemerk & quotriver cluster, & quot en vir die kommersieel gesoneerde & quotcommercial cluster & quot om ontwikkeling te sien. Die res van die eiendom sal nie aangeraak word nie. (Met vergunning | Cottage Home)
North Shores van Saugatuck, 'n maatskappy met beperkte aanspreeklikheid wat by Jeff Padnos geregistreer is, koop die McClendon-eiendom, behalwe die bootvormige huis en 'n ander privaat woning. Die eienaars werk saam met Cottage Home, 'n Hollandse ontwikkelaar.
Ontwikkelaar Brian Bosgraaf gebruik sy duim om die ligging van hierdie blou vlag aan te toon op die planne vir 'n nuwe bootkom omring deur 23 tuisplekke in die Singapore Dunes. Die aandeel, wat op 4 Mei 2017 gesien is, is een van die oewers van die voorgestelde wasbak van 1500 bote. (Amy Biolchini | MLive.com)
Die beplanningskommissie van Saugatuck Township verleen goedkeuring op 26 April vir spesiale grondgebruik vir die bootkom - wat slegs nodig was omdat die ontwikkelaar bootstrokies voorstel vir ander gebruikers as onmiddellike inwoners. Die goedkeuring is onderhewig daaraan dat die ontwikkelaar ander vergunnings kry wat noukeuriger hersien moet word.
Die beplanningskommissie het ook die voorlopige woonstel en die beplanning van die ontwikkeling van soneringsaanvrae goedgekeur wat 'n aantal gebeurlikhede meebring. Die beplanningskommissie moet nog goedkeuring gee vir die finale weergawe van die versoek om 'n woonstel.
Planne wat ingedien is, toon dat 23 tuisplekke voorgestel is rondom 'n bootbak van 1,500 voet, sewe huise aan die Michiganmeer en agt huise langs die Kalamazoo-rivier.
Stap deur die "Ball & amp Chain"
Alhoewel u die bergtoring van Mount Baldhead uit baie dele van die strand kan sien, is daar niks anders as om na bo te klim vir 'n naby-aansig nie. Die roete is die hele jaar oop, maar dit is nog meer 'n avontuur in die somer, met 'n bietjie reis wat die inwoners die Ball & amp Chain noem.
Draai die ketting
Begin aan die oostekant van die rivier in die sentrum van Saugatuck en betaal 'n dollar om aan boord van die Saugatuck Chain Ferry te gaan, die laaste kettinggedrewe veerboot in die VSA. Hierdie handbootjie steek die Kalamazoo-rivier oor met 'n onderwaterkabel en bied 'n maklike kortpad na Mount Baldhead en ander besienswaardighede aan die westekant, soos die Saugatuck-Douglas History Museum en Oval Beach.
Klim na die bal
Loop ongeveer 2 myl noord van die veerbootlanding in Parkstraat, en soek die museum en die lang houttrap tot by die piek. (Met banke op die landings kan u asemhaal as u dit nodig het. Ons sal nie oordeel nie.) Nadat u 300 trappe tot bo-op die bergkop geklim het, kom u van aangesig tot aangesig met die radartoring en loer oor die bome om 'n voëlvlug te sien oor die hawe en die stad. As u dit regkry, volg die roete in die sandduin om af te koel met 'n duik in die meer. Andersins, neem die trap terug, dwaal deur die museum en eet middagete nadat u die veerboot na die sentrum van Saugatuck geneem het.
(As die weer dit toelaat, loop die kettingboot die hele dag van Memorial Day tot Labor Day en kos $ 1 per persoon elke rigting.)
Sedert die laat 1860's is daar uitstappiebote in die Saugatuck/Douglas -omgewing gebou en bedryf. Die Kalamazoo -rivier was 'n rustige rivier wat uitstekend was om bote te lanseer, en wat maklik bereikbaar was vir die Michiganmeer, aangesien die monding van die rivier net 'n kilometer van Saugatuck af was.
Die koningin van Saugatuck is gebou in 'n klein masjienwinkel genaamd die "Shag Shop" ongeveer drie kilometer oos van Saugatuck. Die oorspronklike planne van die koningin van Saugatuck is gekoop by Dick Hoffman vir sy tweede boot, die Island Queen. Die ruwe tekeninge is aangepas en bygewerk om aan die huidige Amerikaanse kuswagregulasies te voldoen. Nadat 'n goedgekeurde stel planne ontvang is, het die bouwerk by die Shag Shop begin. Dit het ongeveer 'n jaar geneem om die romp klaar te sweis en te pas. Sy is in Old Alleganweg afgery na Saugatuck Marine, net langs Blue Star Highway, waar sy op 7 Julie 1978 gelanseer is. Sy is daarna deur die sleepboot RB Long gesleep na haar beskuldigdebank in Waterstraat 716, waar sy klaar was toegerus en het haar inspeksies en stabiliteitstoetse deur die kuswag deurgemaak.
Die koningin van Saugatuck was 14 bruto ton, 12 netto ton, 57 voet lank, 14 voet in balk en 2,4 in diepte, en het 82 passasiers gehou, plus 'n bemanning van twee. Sy het 'n enkele wielwiel op haar agterstewe. Nadat die wiele etlike jare in diens was, is die wiele gesplit om die maneuverbaarheid van die vaartuig moontlik te maak. In 1992 is die vaartuig se naam verander na Star of Saugatuck om die gebruik van die familienaam op te neem. Die Star is gebruik tot Junie 2000, toe Star of Saugatuck II in diens geneem is. In Mei 2002 is sy verkoop en vervoer na Waco, Texas, en herdoop tot Spirit of the Rivers. Sy het in 2008 gesink, maar is gered. Sy is herdoop tot die Brazosbeer en is tans in privaat besit.
Star of Saugatuck II was al jare lank 'n werk aan die gang. Die begeerte dat 'n groter boot met 'n ingeslote onderste dek passasiersvriendel is in gure weer, plus dat die boot 'n agterwiel moet wees, is na baie ontwerpe gekyk om die regte een te vind. Na 'n reis na New York om na 'n agterwiel te kyk, is die regte ontwerp gevind wat geskik sou wees om in die Saugatuck -hawe te werk.
'N Stel basiese planne is aangeskaf, en nadat hy Greg Beers en twee van sy kollegas ontmoet het (Greg is tans die president van die Bristol Harbour Group in Rhode Island) wat hul meesters in mariene argitektuur voltooi het, het hulle die projek aangepak om 'n stel te ontwikkel van bloudrukke en het al die getalle ingedruk om by die kuswag in te dien vir hul goedkeuring. Die planne het teruggekom met 'n paar klein veranderinge, wat vereis dat die planne na Boston gestuur is vir 'n hersiening van John Gilbert and Associates. Die nodige veranderings is aangebring, die getalle is weer geverifieer en die planne is vir goedkeuring na die hoofkwartier van die Kuswag gestuur. Hierdie proses alleen het net meer as 18 maande geneem om af te handel.
Die Shag Shop was weereens die bootbouer. Die eerste vragmotorvrag staal wat opgedaag het, was 80 000 pond. Die Star II het net 'n bietjie meer as 100,000 pond staal. Op 28 September 1998 is die kiel neergelê vir Star of Saugatuck II, en in die volgende 12 maande het sy gestalte gekry en bymekaargemaak en daarna gedemonteer om te begin.
Op 17 Oktober 1999 is sy met 'n vragmotor in Old Allegan Road, deur die stad Saugatuck, afgelaai, en haar romp is by die lanseringshelling van Spear Street gelanseer, met ongeveer 100 mense wat die lansering gesien het. Die romp is daarna gesleep agter waar die Red Dock vandag sit, waar haar paddlewiele geïnstalleer is, en die hoofkajuit en die loodshuis is binne die volgende 4 weke op die romp gesit. Sy is daarna teruggesleep na haar beskuldigdebank in Waterstraat 716, waar die hoofkajuit en loodshuis aan die romp vasgesweis is. Die las van die hoofdek en die loodshuis aan die romp is op Oujaarsdag 2000 voltooi.
Die uitrusting van die boot wat die mure isoleer, vensters, afdakraamwerke, badkamers en alles wat nog gedoen moet word, word deur die res van die winter voortgesit. Daar is gehoop dat die Star II gereed sou wees vir die opening van die 2000 -seisoen, maar dit was eers op 23 Junie 2000 dat sy 'n Amerikaanse kuswag -sertifikaat ontvang het.
Die Star II het sitplek vir 150 passasiers en 'n bemanning van 3 - een kaptein en een bemanning vir cruises met 54 of minder passasiers en een kaptein en twee bemanning vir cruises van meer as 55 passasiers. Sy weeg 51 bruto ton, 41 netto ton, lengte 64 voet + 11 voet paddlewiel vir 'n totale lengte van 80 voet, sy het 'n balk van 21 voet en trek ongeveer 3 voet water. Haar ingeslote onderste dek het sitplek vir 70 passasiers, en daar is banket -tafels met sitplek vir 6's en 8's, en lap, opgestopte stoele vir sitplek. Die boonste dek het sitplek vir 80 passasiers en het 'n gedeeltelike afdak oor die 2/3 van die dek. Die sitplek op die boonste dek is stoepmeubels en tafelsitplekke van 4 en 6. Op die onderste dek is daar twee ruim toilette. Die herentoilet bedien ook 'n unisex toilet vir gestremdes.
Beide Star's is outentieke agterwiel -roeibote. Die vaart begin by ons beskuldigdebank in Waterstraat 716, waar u op die Kalamazoo -rivier opwaarts reis na die Kalamazoo -meer (hoe ver ons in die meer gaan, hang af van die watervlakke), waar u die skilderagtige stad Saugatuck met water sal sien, terug in die rivier, waar u bote van alle vorme en groottes sal sien, kothuise vir miljoene dollars huise, die natuurskoon van die gebied, onaangeraak deur ontwikkeling, en die majestueuse Michiganmeer binnekom, (ons gaan die Michiganmeer binne met die voorwaardelike toestande), en dan terug na ons dok. Uitstappies duur ongeveer 1¼ tot 1½ uur, en daar is 'n lewendige vertelling wat die plaaslike oriëntasiepunte, besienswaardighede, sowel as geskiedenis en plaaslike geskiedenis van die gebied aandui.
Die T2 -tenkwa -bladsy
SS Huntington Hills, Marinship -romp nommer 86, voltooi in 33 dae.
Opdatering van September 2001
Ek vra om verskoning aan almal wat my sedert einde Julie 'n e -pos gestuur het. Ek is nog steeds aktief in die Amerikaanse vloot en is pas van Sasebo, Japan, terug na Newport, RI. Ek sal probeer om te antwoord op alle e -posse wat ek sedert my vertrek versamel het, noudat ek weer min of meer vas is.
Planne en tekeninge
Ek sal aanhou om by te voeg tot hierdie bladsy en ander wat daarmee gepaard gaan, met 'n lys van die skepe en hul bouers. Kontak my gerus met u voorstelle, seeverhale en kommentaar. Ek sal ook voortgaan om versoeke vir inligting oor skepe waarop u of ander bedien het, te beantwoord, gebaseer op my beperkte hulpbronne. Aangesien ek dit in my vrye tyd doen, soos ek vroeër genoem het, moet u geduldig wag op 'n antwoord. Ek sal poog om uiteindelik te reageer op almal wat skryf. E -pos my by [email protected] in Newport, RI.
Lys van T2-SE-A1 tenkwaens wat nog aktief is, Augustus 2000
As 'n lewenslange student in die maritieme en vlootgeskiedenis, het ek belanggestel in sommige skepe van ons handelsvloot. My pa was 'n koopvaardier, wat as ingenieur vaar voor, tydens en na die Tweede Wêreldoorlog. In die lys van skepe waarin hy gevaar het, was sewe T2 tenkwaens. Na 'n klein hoeveelheid navorsing het ek gevind dat daar geen T2 -tenkwaens as museumskepe bewaar word nie, aangesien daar Liberty- en Victory -skepe is.
Na die Tweede Wêreldoorlog was die Liberty and Victory -romp nie baie nodig nie, aangesien daar reeds groter en beter vragskepe doeltreffender was. Maar aan die ander kant het ons 'n groot dors na petroleumprodukte ontwikkel. Motors word weer vir die publiek vervaardig. Lugreis het 'n standaard geword. Dit alles benodig petrol, diesel en smeerolies. Ons moes 'n manier hê om dit hier te kry, en na die res van die wêreld. Om dit te bereik, het die Maritieme Kommissie, na die groot steun van die petroleum- en skeepvaartbedryf, die verkoop van die T2 -tenkwaens wat dit vir die oorlog gebou het, toegelaat.
(Klik op die bouer se naam om 'n lys skepe te sien wat deur die werf gebou is.)
T2 Bethlehem-Sparrows Point 2 4
T2-A Sun SB & DD Co.
T2-SE-A1 Alabama DD & amp SB Co
24 44 34 102 Laaste 5 is in Mei 1945 gekanselleer
T2-SE-A1 Kaiser Co Inc, Swan Island
1 43 64 39 147 11 is in Augustus 1945 gekanselleer, waaronder 5 oorgeplaas van Marinship
T2-SE-A1 Marinship Corp.
12 22 34 7 gekanselleer, waarvan 2 half voltooi was
T2-SE-A1 Sun SB & DD Co.
21 61 69 47 198 14 gekanselleer
T2-SE-A2 Marinship Corp.
5 23 3 31
9 3 12 Navy Oilers
T2-SE-A3 Marinship Corp.
1 1 Navy Oiler
Die algemene T2 -tenkwa
Die ontwerp van die T2 -tenkwa is eers aangepas S. S. Mobilfuel en S.S. Mobilube, gebou vir die Socony-Vacuum Company (later Mobile Oil geword). Hulle was 501 voet ses duim lank in die algemeen, met 'n balk van 68 voet. Hulle was 9.900 ton bruto en 'n dooiegewig -tonnemaat van 15.850 ton. Hulle het ongeveer 21 100 ton verplaas. Ses van hierdie skepe is deur Bethlehem-Sparrows Point Shipyard in Maryland gebou.
Die T2-A-tenkwa was nog 'n verskeidenheid van die T2-ontwerp. Hierdie 5 skepe is gebou deur Sun Shipbuilding en Drydock Co., Chester, PA vir die Keystone Tankship Corporation en sy filiale in 1940. Die vloot het hulle oorgeneem voordat die bouwerk in 1942 voltooi was om as vlootolie te gebruik. Hulle was 526 voet lank, 68 voet bo seespieël, geskat op 10 600 ton bruto en 'n dooiegewig tonnemaat van 16,300. Hulle het ongeveer 22 445 ton verplaas. Aandrywing is verskaf deur stoomturbines met 'n enkele skroef wat 12.000 as -perdekrag aandryf, wat 'n maksimum nominale snelheid van 16 en 'n half knope gee.
Die T2-SE-A1 tipe
Die mees algemene variëteit van die tenkwa in T-2-styl was die T2-SE-A1 van die United States Maritime Commission, 'n kommersiële ontwerp wat reeds deur Sun Shipbuilding Company vir Standard Oil Company van New Jersey gebou is. Daar is 481 hiervan gebou tussen 1942 en 1945. Voortstuwing is verskaf deur 'n turbo-elektriese aandrywing. Dit het bestaan ​​uit 'n stoomturbine -kragopwekker wat aan 'n aandrywingsmotor gekoppel is om die skroef te draai, en sodoende die noodsaaklikheid van 'n groot hoofreduksnoer vermy, wat baie tyd en masjinerie sou verg om te vervaardig, masjinerie wat reeds besig was om hierdie rat te maak stelle vir vlootvaartuie. Hierdie skepe is gebou deur Alabama Drydock & Shipbuilding Company of Mobile, Alabama, die Kaiser Company se Swan Island Yard in Portland, Oregon, die Marinship Corporation in Sausalito, Kalifornië en die Sun Shipbuilding & amp Drydock Company van Chester, Pennsylvania, in uiters kort produksietye. Die gemiddelde produksietyd vanaf die lê van die kiel tot die voltooiing van seeproewe was ongeveer 70 dae, insluitend 55 in die bouweë en nog 15 in die inrigtingsdok. Die rekord is gehou deur Marinship Corporation SS Huntington Hills binne net 33 dae, 28 dae onderweg en 5 dae om aan te pas!
Hierdie skepe was 523 voet 6 duim lank, 68 voet breed en het 'n bruto tonnemaat van 10,448. Die massa van die massa was 16 613 en hulle het ongeveer 21 880 ton verplaas. Die turbo-elektriese aandrywingstelsel het 6.000 as-perdekrag gelewer, met 'n maksimum drywing van 7.240 perdekrag wat 'n topsnelheid van ongeveer 15 knope bied met 'n kruisafstand van ongeveer 12.600 myl. (Die A2- en A3 -weergawes van die T2 het 10 000 SHP -aandrywingmasjinerie, wat 'n topsnelheid van 16 knope ontwikkel.) Die aandrywingmasjinerie is vervaardig deur die General Electric Company, Lynn MA die Elliott Company, Jeanette, PA en die Westinghouse Electric and Manufacturing Maatskappy van Pittsburgh, PA.
Die T2-SE tenkwaens was nie die eerste met turbo-elektriese aandrywing nie, en dit was ook nie 'n nuwe innovasie nie. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog was daar verskeie kommersiële skepe en 'n paar vlootvaartuie wat deur turbo-elektriese aanlegte aangedryf is. In 1938 het sommige tenkwaens wat deur die Sun Shipbuilding Company vir die Atlantic Refining Company of Philadelphia, PA, gebou is, 'n turbo-elektriese aanleg gekry. S.S. J. W. Van Dyke en S.S. Robert H. Colley het General Electric -toerusting gehad wat hulle 6 040 SHP en 'n topsnelheid van ongeveer 13,5 knope gee. Atlantic Refining het nog vyf van hierdie tipe skepe laat bou.
Die T2-SE-A1 het 9 stelle tenks gehad. Tenks 2 tot en met 9 het 'n hoof -tenk van 391 500 liter gehad en twee sytenks (een bakboord, een stuurboord) wat elk ongeveer 165 000 liter gehad het. Tenk nommer een bestaan ​​uit slegs twee tenks langs mekaar, gedeel deur 'n gemeenskaplike skottel, aangesien hierdie tenkstel slegs 13 voet 6 duim lank was. Tenkstelle 2 tot 9 was 36 voet 6 duim lank. Die totale vrag was ongeveer 5 930 000 liter, ongeveer 141 200 vate. Daar was ook 'n klein droë vragruimte van ongeveer 15.200 kubieke voet voor tenk nommer 1 bokant die diep tenk vir 'n baie klein hoeveelheid droë vrag. Daar was twee pompe, een vorentoe en een agter. Die hoofpomp was agter en het ses pompe bevat. Daar was drie pompe met 'n groot kapasiteit van 2 000 liter per minuut wat deur elektriese motors in 'n aangrensende masjinerie aangedryf is. Daar was ook twee 400 GPM pompe en een 700 GPM pomp. In die voorste pumproom was een pomp van 700 GPM en en 300 GPM pomp wat heen en weer pompe was wat gebruik word om brandstof oor te dra en te verwyder.
'N Paar ander interessante skakels
Victory Ships and Tankers: The History of the & quotVictory & quot -vragskepe en van die tenkwaens wat tydens die Tweede Wêreldoorlog in die Verenigde State van Amerika gebou is, deur Leonard Arthur Sawyer en W. H. Mitchell. Uitgegee deur Cornell Maritime Press, Cambridge MD.
Handelsskepe: 'n Beeldstudie, deur John H. LaDage. Uitgegee deur Cornell Maritime Press, Cambridge, MD, 1955.
Skepe van die Esso -vloot in die Tweede Wêreldoorlog, Standard Oil Company, 1946
USS Saugatuck (AO 75)
Deur enige media af te laai of in te sluit, stem u in tot die bepalings en voorwaardes van die IWM Nie -kommersiële lisensie, insluitend u gebruik van die toeskrywingsverklaring wat deur IWM gespesifiseer is. Vir hierdie item, dit is: & kopieer IWM MOD 1105
Aanvaarde nie-kommersiële gebruik
Toegestane gebruik vir hierdie doeleindes:
Gebruik hierdie prent onder nie-kommersiële lisensie.
U kan onder die IWM Nie-Kommersiële Lisensie gratis media inbed of gratis foto's met lae resolusie aflaai vir privaat en nie-kommersiële gebruik.
U kan onder die IWM-nie-kommersiële lisensie gratis media insluit of prente met 'n lae resolusie aflaai vir privaat en nie-kommersiële gebruik.
Voor Julie 1941 is die logistieke behoeftes van die Amerikaanse vloot, na die verskuiwing na Hawaii, herdoop tot die Stille Oseaanvloot, voorsien deur die Base Force. Hierdie bevel was verantwoordelik vir die verskaffing van brandstof, voedsel, ammunisie en proviand. Die basismag het die vloot ook van bystandsdienste voorsien, insluitend alledaagse take soos die reël van die watervoorsiening, die versorging van vullis en die bestuur van die walpatrollie. Om hierdie dienste te lewer, is 'n verskeidenheid hulpmiddels, bestaande uit olieskepe, vars- en bevrore-skepe, herstelskepe, vloot sleepbote en 'n verskeidenheid klein vaartuie, van teikenskepe tot vullisskote, aan hierdie mag toegewys. Die gespesialiseerde tenders-herstelskepe, vernietiger-tenders, watervliegtenders, duikboot-tenders-is uitgesluit vir die verskillende tipe opdragte. 1 As 'n belangrike element van die vloot was die basismag onder bevel van 'n agteradmiraal wat verantwoordelik was vir die werking en administrasie van alle vaartuie en personeel wat aan sy bevel toegewys was.
In die lente van 1941 is besprekings gevoer oor die groeiende behoeftes van die vinnig uitbreidende Stille Oseaan-vloot en die moontlike herorganisasie van die basismag, met die hoofkwartier aan boord van die Argonne (AG-3) met die vloot in Pearl Harbor, Hawaii. Die hoof van vlootoperasies, adm. Harold Stark, het aanbeveel dat die basismag in vier afsonderlike eskaders verdeel word: (1) troepevervoer (2) eenhede wat hoofsaaklik gemoeid is met hawe-, sleep- en hulpdienste (3) eenhede wat met die vervoer van grootmaatvragte en (4) eenhede vir offensiewe en defensiewe mynbedrywighede. 2 Ingevolge die nuwe reëling sou die trein in vier diens-eskaders verdeel word: Eskader 2-Havendienste Eskader 4-Vervoer van personeel en landingsmagtoerusting Eskader 6-Aanstootlike en defensiewe mynbou en Eskader 8-Vervoer van grootmaat brandstof . Die basiese taak van die basismag, en veral van eskader 8, sou nog steeds wees om logistieke ondersteuning te verleen aan die hoofelemente van die Stille Oseaan -vloot wat toe in Pearl Harbor was.
Toe Squadron 8 (Base Force) amptelik in Julie 1941 gestig is, het dit olieers, ammunisie -skepe, winkelskepe en voorsiening ingesluit
skepe, wat noodsaaklik was vir die missie om die Stille Oseaanvloot van brandstof, ammunisie, proviand, klere, klein winkels en skeepswinkels te voorsien. Teen Augustus het die eskader altesaam agtien skepe toegewys, waaronder die volgende vaartuie: Winkels gee skepe uit-Antares (AKS-3), Kaster (AKS-1), Ammunisie skepe--Pyro (AE-1), Voorsiening skepe--Brug (AF-1), Arkties (AF-7), Boreas (AF-9), en Aldebaran (AF-10), Oilers-Kanawha (AO-1), Cuyama (AO-3), Brazos (AO-4), Neches (AO-5), Ramapo (AO-12), Sepulga (AO-20), Tippecanoe (AO-21), Neosho (AO-23), Platte (AO-24), Sabine (AO-25), en Kaskaskia (AO-27). 3
Gedurende die eerste ses maande van die oorlog was die aktiwiteite van die Basismag, wat in Maart die Diensmag genoem is, beperk tot die ondersteuning van die Stille Oseaan -vloot by Pearl Harbor. Geen hulp is wes van die Hawaiiaanse eilande verleen nie, wat die ou Asiatiese Vloot in die suidweste van die Stille Oseaan laat staan ​​het (brandstof vir hierdie skepe is verskaf deur die vloot -oliemanne Pecos, Tippecanoe-toegewys aan die Asiatiese Vloot, nie die Basismag nie-en die Standard Oil-tenkwa George G. Henry). Met die uitsondering van die vertraagde optrede in die Filippyne en die Slag van die Java-see, was die aktiwiteite van die Amerikaanse vloot gedurende hierdie tydperk beperk tot plaaslike patrollies en tref-en-trap aanvalle op sommige van die eilande wat deur Japan gehou word, hoofsaaklik in die Marshall- en Gilbert -groepe. Behalwe vir die brandstof-op-see deur vloot-oliespelers, was die plunderaars afhanklik van die fasiliteite by Pearl Harbor vir hul logistieke behoeftes, en keer na elke missie terug na die basis.
Die prestasies van die vloot -oliespelers wat hierdie missies ondersteun, moet egter nie onderskat word nie, aangesien hierdie belangrike aanvalle nie onderneem kon word sonder die verbeterde tegnieke om aan die brandstof te begin tydens die vooroorlogse maande nie. Vlootolieers, hoofsaaklik dié van die nuwe Cimarron klas, vergesel elke groot taakmag gedurende hierdie tydperk en was 'n belangrike rol in die bewys van die konsep van aanvulling as 'n manier om die gevegsreikwydte van die vloot uit te brei (sien tabel 17).
Die eerste van hierdie strooptogte, agteradm. Frank J. Fletcher se aborsiewe poging om Wake Island met Task Force 14 te verlig, illustreer die belangrikheid van die begeleiding van oliespelers en die probleme met brandstof wat aan die gang is. In die nadraai van die aanval op Pearl Harbor het adjudant -eggenoot E. Kimmel, opperbevelvoerder, Pacific Fleet, Fletcher opgedra om versterkings aan Wake Island te lewer, op 11 Desember aangeval. Fletcher, destyds bevelvoerder van Cruiser Division 6, was "een van die senior cruisebevelvoerders in die Stille Oseaan -vloot, wat in staat geag en gereed was om 'n taakspan op 'n onafhanklike missie te beveel." 4 Task Force 14 is saamgestel rondom die swaar kruisers Minneapolis (CA-36), Astoria (CA-34), en San Francisco (CA-3), die Saratoga (CV-3), en die agt vernietigers van Destroyer Squadron 4. Om die Wake-garnisoen te verlig, is 'n Marine-eskader aan boord van die Saratoga en
Vroeë bedrywighede wat vlootolieers betrek
Oiler (s) 
TF-14 Saratoga Neches Verligting van Wake Gekanselleer weens brandstofprobleme
TF-11 Lexington Neches Slaan op Wake Gekanselleer, Neches deur duikboot gesink
Sabine Stakings op die Marshalls en Gilberts 1-2 Februarie 1942
TF-16 Onderneming Sabine Bombardement of Wake 2-4 Februarie 1942
Kaskaskia Stakings op Salamaua en op Lae aan die kus van Nieu -Guinee 10 Maart 1942
Sabine Tokio -aanval 16 April 1942
Neosho Slag van die Koraalsee 7-8 Mei 1942
Guadalupe Slag van Midway 6-7 Junie 1942
 Met die uitsondering van Tippecanoe en Neches, wat albei in 1920 gebou is, was al hierdie oliesmakers van die nuwe (18 knope) Cimarron klas.
 Skepe gesink deur vyandelike optrede.
die watervliegtuig tender Tanger (AV-8) was gelaai met troepe en voorrade. Die vlootolier Neches (AO-5) het die krag vergesel om brandstof vir die kortbeenvernietigers te voorsien. 5
Alhoewel die heen- en terugreis van Pearl Harbor na Wake Island goed binne die vaarafstand van die vernietigers was, sou hulle feitlik geen reserwes vir gevegte gehad het nie. Hulle sou onderweg olie moes inneem om genoeg brandstof te verseker om die vyand te betrek. 6 Fletcher het beveel om 'na sy eie oordeel' te brandstof, en besluit om te wag totdat hy net buite die lugsoekreeks is van die vyandelike magte wat Wake aanval, voordat hy brandstof maak. Teen die aand van 21 Desember was die taakspan besig om binne 600 myl van Wake af te sluit, naby genoeg aan die gevegsgebied om die meegaande vernietigers die volgende dag op te vul. Ongelukkig vir Fletcher se reputasie, is die daaropvolgende operasie belemmer deur matige wind en 'n lang deurswelling wat die brandstof uiters moeilik gemaak het. "Verskeie sleeplyne het geskei, sewe olieslange het gebars en slegs vier vernietigers is gedurende 'n brandstofperiode van tien uur gevul." Die mag was die oggend van 23 Desember nog steeds 425 myl van Wake af, maar vier van die vernietigers moes nog aangevuur word. Toe was dit te laat om die eiland te red en Fletcher se mag is teruggeroep. 7
Daar is geen twyfel dat die taakspan se spoedvordering sterk belemmer is deur die stadige stoomsnelheid van die Neches (sy kon nie meer as 12 3/4 knope maak nie) en die twee dae wat dit geneem het om die meegaande begeleiers van die verwoesters te hervul (sien tabel 17). As gevolg van hierdie vertragings
Fletcher is deur sommige vlootbeamptes onregverdig die skuld gegee vir die versuim om Wake te verlig. Na die oorlog het die gewaardeerde vloothistorikus, agterhoof Samuel Eliot Morison, so ver gegaan as om aan te dui dat Fletcher moes besluit het om 'n 20-knoop in te loop sonder dat die vernietigers op 21 Desember 2000 sou begin. As dit gedoen is, Saratoga's vliegtuie sou die Japannese magte op 23 Desember verras het. 8 Hierdie wonderlike voorbeeld van die quarterback van Maandagoggend hou nie rekening met Fletcher se bevele (vermoedelik om versterkings te land en die seestryders af te lewer nie), noch die heersende leerstelling in die vloot ten opsigte van die operasionele gebruik van draers, wat hul spanverkenning beklemtoon het (dit was die " oë van die vloot ") en verdedigingsvermoëns. Admiraal Fletcher het sy vlag van die swaar kruiser gewaai Astoria gedurende die operasie en dit was bekend dat hy die draer agtergelaat het toe laasgenoemde in die wind geswaai het om vliegtuie te lanseer of te herstel. 9 Uit hierdie optrede is dit duidelik dat hy nie die Saratoga's luggroep sy belangrikste bate. Soos die meeste van sy tydgenote in die vloot aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog, het Fletcher voor Desember 1941 nie nou saamgewerk met 'n draermag nie en was dus nie vertroud met die potensiële slagkrag van vliegtuie nie. Dit is waarskynlik dat Fletcher gehoop het om die vyand te betrek by 'n oppervlakte -aksie wat ooreenstem met vlootoorlogplanne wat in Julie voorberei is. 10 As so 'n aksie plaasgevind het, sou Fletcher sy vernietigers dringend nodig gehad het, en dit is onwaarskynlik dat hy dit onder geen omstandighede sou agtergelaat het nie. 11
Dit is interessant om te spekuleer oor die uitkoms as Fletcher Wake voor 23 Desember bereik het. Die Saratoga, met 'n onervare luggroep aan boord en in die getal twee-tot-een, sou dit moeilik gewees het om 'n goeie rekenskap van haarself te gee. As sy die vyand betrek het, is die resultate waarskynlik nie gunstig vir die Amerikaanse vloot nie. Die onvermoë van Fletcher om Wake Island te sluit, was 'n bedekte seën sedert die verlies van die Saratoga op hierdie vroeë stadium van die konflik kon rampspoedige gevolge gehad het. 12
Die brandstofprobleme wat die taakgroep van die Wake ondervind het tydens sy afbrekende poging om die beleërde eiland te verlig, is verstaanbaar. Hoewel brandstofoefeninge gereeld in die vooroorlogse oorlogspele ingesluit is, is dit selde, indien ooit, in iets anders as 'n kalm see probeer. Nie alle oliesmakers het ook aan hierdie oefeninge deelgeneem nie, en daar is geen bewyse wat dit voorstel nie Die van Neches Die bemanning was veral vaardig in die tegnieke wat nodig was om skepe aan te vul terwyl hulle aan die gang was. Alhoewel haar brandstoftoestelle waarskynlik marginaal was, het die gereelde skeiding van brandstoflyne blykbaar nie onnodige vertraging veroorsaak nie. Na alle waarskynlikheid, Die van Neches Die brandstof -tuig kon nie die ekstra slanglengte ondersteun wat nodig was om die woedende waters wat tussen skepe geplaas het, te probeer om in ruwe see te brand nie. Die Kaskaskia het 'n soortgelyke probleem ondervind tydens haar eerste oefenoefeninge wat vroeër die jaar van Johnston Island af uitgevoer is. 13 Groter koningposte en/of beter plasing sou moontlik wees
het toegelaat dat meer slange tussen brandstofskepe opgeskort word, wat 'n groter veiligheidsmarge bied tydens marginale toestande. Dit blyk dat hierdie tekort aan die brandstof-op-see-toerusting wat op die nuwe oliesmakers geïnstalleer is, vinnig geïdentifiseer is en gou reggestel is deur die vergroting van koningposte op hierdie skepe, sodat hulle groter bome kon hanteer. 14
Die van Neches die onvermoë om 12 3/4 knope te oorskry, was 'n onvermydelike aanspreeklikheid, wat sekerlik bygedra het tot die dood van die twee-en-twintigjarige olieman op 23 Januarie 1942 toe sy deur 'n Japannese duikboot getorpeer is. Neches is gesink terwyl hy saam met die Lexington taakgroep onderweg na Wake vir die eerste geskeduleerde klopjag in die Stille Oseaan. Die klopjag moes gekanselleer word na die verlies van die Neches "aangesien die mag nie kon voortgaan sonder om op see te brand nie en Cincpac geen ander tenkwa gehad het nie." 15 Alhoewel oliebrekers steeds skaars was, sou Nimitz seker maak dat ten minste een van die nuwe Cimarrons was beskikbaar om alle toekomstige strooptogte te vergesel.
Die belangrike vermoëns van die vinnige, hoogs manoeuvreerbare T3-oliemakers van 25 000 ton het nie lank gelê nie. Een week na die Neches sink, die Platte die hele aangevuur Onderneming (TF-11) taakgroep tydens 'n marathon-dagbreek tot skemer-operasie ter voorbereiding van die hoëspoed-inloop vir die beplande aanval op Kwajalein en Roi in die Marshalls. Die aanloop met 'n hoë snelheid, wat ontwikkel is tydens die vlootprobleme van die dertigerjare, was 'n taktiek wat deur draermagte ontwerp is om vyandelike lugbasisse aan te val. Vragmotors is as hoogs kwesbaar beskou vir aanvalle vanaf vliegtuie op die grond, daarom is dit nodig geag om 'n verrassingsaanval op die vyand se basis te begin voordat die draer se teenwoordigheid bekend word. Dit kan slegs bereik word deur die teiken onder die duisternis te nader sodat die vervoerder net voor die eerste lig by die geskeduleerde beginpunt sou aankom, sodat 'n dagbreek -aanval op die vyand se lugbasis sy vliegtuie op die grond kon vang. Soortgelyke taktiek is deur die Japannese toegepas op hul uiters suksesvolle aanval op Pearl Harbor.
Brandstof op see tydens Fletcher se aborsiewe poging om wakker te word
22 Desember 41 Bagley DD-386 0710 0805 0916 800
Ralph Talbot DD-114 1105 1121 1159 830
Henley DD-391 1323 1357 1438 715
Hammann DD-393 1521 1549 1701 1,325
23 Desember 41 Selfridge DD-357 0645 0714 0911 1,430
Mugford DD-389 0945 0952 1137 1,071
Patterson DD-392 1207 1225 1402 1,060
Blou DD-387 1532 1553 1718 1,319
BRON: Data onttrek uit Neches dek log.
Cimarron(AO-22), gedra met camouflage van maat 32 in Februarie 1942. Gebind vir die Stille Oseaan, was sy bestem om logistieke ondersteuning te verleen aan die draertaakmagte wat aan die Tokio-aanval deelneem. Let op die langer brandstofbome wat op stasie drie en vier aangebring is en die doeltreffendheid daarvan in rowwe see. (Nasionale Argief)
'N Inloop van agt tot tien uur teen 25 tot 30 knope was oor die algemeen nodig om hierdie doelwitte te bereik, en die skepe in die taakspan kon dit maklik bereik, mits die vervoerder en haar begeleiers genoeg brandstofreserwes benodig vir die hoë- spoed na die teiken, enige gevolglike aksie wat kan ontstaan ​​en die hoëspoed-onttrekking. Ter voorbereiding vir die taak, die hele Lexington groep wat begin met die begeleide, het op 28 Januarie in die vroeë oggendure begin brandstof maak. Teen dagbreek het die eerste van die begeleiers die oliehouer genader om brandstof op te neem wat dringend nodig was om haar byna uitgeputte bunkers vol te maak. Ter voorbereiding vir hierdie taak, Platte se Die bemanning het die vroeë oggendure gespandeer om die gespesialiseerde uitrusting op te rig, wat binnekort 'n beroep sou wees op die vervoer van duisende ton "spesiale" vlootolie wat deur die groot skip vervoer word (wanneer die Platte verplaas amper soveel as die Onderneming). Aangesien elke skip in 'n eindelose vordering kom wat tot in die nag sou duur, sou 'n groot lyn na die naderende skip oorgedra word, gevolg deur boodskappers, smouse, 'n telefoonlyn en uiteindelik die brandstofslange wat beveilig moes word voordat die pompe begin kan word.
Dit was donker teen die tyd dat die Onderneming kom langs vir haar beurt. Geen swaar skip was ooit snags in die oop see aangevuur nie, maar die vervoerder moes olie hê vir die vinnige inloop. Glad en bestendig het kapt George Murry die vervoerder na die Platte tot 'n nabye posisie "asof dit 'n somermiddag in Long Island -klank is." Die seelui en ingenieurs het die res gedoen. Onder die dekke het die 'oliekoning' en sy helpers op albei skepe die vloei van
Sabine(AO-25), met drie slange wat ontplooi is, brandstofOnderneming (CV-6) tydens die aanpakfase van die Tokyo Raid. (Nasionale Argief)
olie van die een tenk na die ander terwyl die twee skepe vyf en 'n half uur langs mekaar gestoom het. 16 Namate die gaping tussen die twee vaartuie vergroot en gekrimp het, het die boonste bemanning die toue en slange opgepas om seker te maak dat niemand skei nie, hoewel ironies genoeg, ander manne staan ​​met byle om alles weg te sny in geval van vyandelike aanval of ander noodgevalle. 17
Aanvulling Ondernemings uitgeputte bunkers of vir die saak enige groot skip terwyl dit op see was, was, soos dit vandag nog steeds is, 'n veeleisende taak wat uitstekende seemanskap vereis. Die dinamiese kragte wat betrokke is wanneer 'n vliegdekskip van 30 000 ton (of groter) en 'n oliehouer van 25 000 ton teen 8 tot 12 knope binne 50 voet van mekaar beweeg, is moeilik om te begryp of te beeld. Tog moes die twee vaartuie ure lank op dieselfde snelhede stoom binne 20 tot 70 voet van mekaar, terwyl 'n druppel swart olie deur 6-duim rubber brandstofslange vloei wat hang van saal wat gerig is op spuitbome wat oor die olier se kant uitsteek. Vinnige, vaardige hande en presiese oordeel was nodig om die twee skepe van mekaar geskei te hou. Dit het dalk maklik gelyk, maar dit was so
Oorlogservaring met brandstof saam gedurende die eerste ses maande van die Tweede Wêreldoorlog het gelei tot verbetering in die brandstoftoestelle wat deur oliespelers vervoer word. Veranderinge aangebring aan Sabine terwyl dit in Julie 1941 by die Mare Island Navy Yard opgeknap is, was tipies van dié wat aan ander oliesmakers gemaak is, en dit het onder meer die installering van elektriese liere, die toevoeging van 'n verhoogde vragdek en die uitbreiding van koningposte ingesluit. Die behoefte aan meer AA -verdediging is aangespreek deur meer 20 mm by te voeg (let op 'n sirkelvormige geweerplatform wat veranderinge aandui). (Nasionale Argief)
was nie, en hoewel botsings nie gereeld voorgekom het nie, kan dit rampspoedige gevolge hê. By een geleentheid, Kaskaskia het elkeen van haar booms verloor en moes in Pearl sit vir noodherstelwerk nadat sy deur die kant gevee is Yorktown. 18
Die verlies van Neosho
Toe die Japanese op 7 Desember 1941 Pearl Harbor om 0755 aanval, het die Neosho, tweede van die Cimarron-klas-oliespelers wat gelanseer is en die enigste in haar klas in die Stille Oseaan, was vasgemaak aan die brandstofdok op Ford-eiland, wat pas klaar was met die aflaai van 'n vol vrag hoë-oktaan-petrol. Niemand weet seker nie, maar haar klein 3-duim,
Neosho(AO-23) terug tydens die lugaanval op Pearl Harbor, weg van die laaipaadjie van Ford Island. (Nasionale Argief)
23-kaliber dekgewere was moontlik die eerste een wat daardie noodlottige oggend losgebrand het. Dit het 30 minute geneem om genoeg stoom op te wek voordat kaptein John Phillips die kooi kon opruim, en beveel dat die vasmeerlyne met vuurbyle gesny moes word. Toe sy stadig terugtrek, maak sy die dooies skoon Oklahoma, verby die Tennessee en die Wes -Virginia, en het naby genoeg aan die Arizona om die hitte van die vlammende begrafnisbrand te voel wat die geteisterde skip verteer. Terwyl die motor-telegraaf lui "Volledig vooruit", dring die groot grys oliebak deur die kanaal. Kaptein Phillips het gedraai en ontwyk, maar nooit vertraag nie en het Merry Point bereik en daar gebring sonder om 'n man of 'n bietjie verf te verloor-'n daad van seeman onder vuur wat hom die Navy Cross besorg het. 19 Die volgende vyf maande het sy gevegskepe oor die hele Stille Oseaan aangevuur-die Lexington (CV-2), Astoria (CA-34), Hammann (DD-412), Hammann (DD-393), Sims (DD-409), en Yorktown (CV-5)-vul hul bunkers met swart olie van Neosho's vraghouers. Daar was 'n kort asemhaling toe sy haastig na die Verenigde State was vir 'n beter bewapening, wat 'n nuwe 5-inch 38, drie 3-inch 50s en agt 20 mms aanpak voordat sy terugkeer na diens.
Haar reise na die eilande en terug na die see met brandstof was gespanne junkets. Dikwels het sy hulle alleen gemaak, want 'n begeleier kon nie gespaar word om 'n olieraar dan alleen te beskerm nie. Sy waggel op die rand van 'n ramp, doen die take van haar nat-verpleegster en maak 'n grap van mans wat die rels van die werklike vegskepe omring en haar hul 'Vet Meisie', hul 'drywende vulstasie' noem. 20
Op 1 Mei 1942 het die Neosho ontmoet die twee draagtaakgroepe wat onder Fletcher se taktiese bevel bymekaargekom het op 'n punt ongeveer 250 myl suidwes van Espiritu Santo in die Koraalsee en het onmiddellik begin om die Yorktown groep, TF 17. Brandstof het tot en met 3 Mei voortgeduur, terwyl Fletcher gedurende die daglig sy torpedojagers afgehandel het. Teen 1900 het Fletcher 'n verslag van MacArthur ontvang wat 'hom 'n warm voet gegee het'. Geallieerde vliegtuie het gesien hoe Japannese vragte troepe van Tulagi op die Salomonseilande afskeep. Hierdie verbysterende nuus het 'n onmiddellike verandering in Fletcher se planne meegebring, en hy het noordwaarts gedraai om met die enigste beskikbare vervoerder te slaan ( Lexington Die groep het langer geneem as wat verwag is, en sy is die vorige aand agtergelaat 21). Die Neosho is beveel om af te trek en saam met die verwoester te werk Russell (DD-414) na punt "C ORN." Die olier is aangesê om op dieselfde dae een uur na sonsopkoms deur hierdie posisie te gaan en op ongelyke dae 120 seemyl verder ooswaarts. 22
Fletcher se vliegtuie het Tulagi vroeg die volgende oggend getref. Nadat sy haar vliegtuig teruggekry het, het die Yorktown suidwaarts, aankom by die geskeduleerde ontmoetingspunt om 0816 waar sy die ontmoet het Lexington en die Neosho. Admiraal Fletcher spandeer die res van die dag by die brandstof, wat 'n waardevolle bate geword het. Die Neosho vergesel die Yorktown taakgroep tot die aand van 6 Mei toe sy weer los was, hierdie keer met Sims (DD-409) in begeleiding.
Die suidelike vaartuie het voor die daglig by die volgende aangewese brandstof aangekom. Die Sims was ongeveer 'n kilometer voor Neosho kort na 0900 toe 'n enkele vliegtuig verskyn en 'n bom daar naby laat val. Beide skepe het na General Quarters gegaan. 'N Halfuur later val die eerste van twee golwe horisontale bomwerpers die twee skepe aan sonder om treffers te behaal. Teen die middag het duikbomwerpers van die Japannese draers Shokaku en Suikaku bo -op gekom. Die Sims gaan na flank spoed en draai links om posisie in te neem op die Neosho's poortkwartier toe die loodvliegtuig afskilfer en neerdaal met die doel om na die groot oliebak te gaan. Die skrik van die aanval wat gevolg het en die gevolge daarvan is later beskryf in die Saterdagaand Pos:
Die duike was nie steil nie, maar lank en het tot vier en vyfhonderd voet gehou voordat hulle losgelaat het. Van onder af het die 20 mms gespoeg en gespuit. Die 3-duim 50's blaf. Die see rondom die twee skepe was
Neosho brandstof Yorktown (CV-5) net voor die Slag van die Koraalsee. Let op die probleme wat die bemanning ondervind het terwyl hulle probeer om in die swaar see oor die putdek te breek (een seeman in die middel het selfs geval). Sulke probleme het gelei tot die universele aanvaarding van die verhoogde vragdekdekke vir liere en ander hanteringstoerusting. (Nasionale Argief)
stampvol geraas en terreur en dood. Die Sims is byna gelyktydig te midde van die skip getref.Sy ontplof, skiet 'n geweldige wolk van vlam en stoom op, en sak daarna in twee, vinnig weg. . . .
Die Neosho's eerste treffer was 'n slopingsbom aan stuurboord. Die fragmente daarvan skree by die brug. 'N Masjiengeweer is daar deur sy helm onthoof en 'n gevegsoperateur is ook dood. Kaptein Phillips het naby hulle bloed van sy gesig afgespoel deur die water wat deur die ontploffing aan die binnekant geblaas is. . . .
'N Duikbommenwerper wat op die hawekwartier gemik is, word deur die agterste 20 mm op 600 voet ingekom. Dit het hom aan die brand gesteek en sy enjin doodgemaak.
Hy het in 'n sweefstap afgekom, hoogte verloor en vuur soos 'n fakkel gegooi. Die skip draai en die Nip -vlieënier, wat saam met haar draai, kan in 'n stewige vlamkajuit sit en probeer sterf vir Japan. As die Neosho meer knope in haar skroewe gehad het, sou hy in die nasleep beland het en misluk het. In plaas daarvan dryf hy teen die geweerstasie nr. 4 op die stapeldek. Die vliegtuig het in 'n brandende vloer ontplof. Die vlieënier se liggaam, wat haastig geraak het, het die geweer nr. 4 getref en daarna soos 'n geslingerde modder teen sy voet neergesak. 23
Chaos heers aan boord van die Neosho. Die agterdek was onhoudbaar. Mans met klere en lewensredders wat brand, deur vlamme afgesny is, gooi hulself in die see. Onder die dekke het skadebeheerpartye desperaat gewerk om hul skip te red.
Die twee-en-veertigjarige hoofwatertender Oscar V. Petersen was in beheer van so 'n party. Hulle wag in die gemors van die bemanning toe 'n bom van 500 pond in die vuurkamer ontplof het. Die krag van die ontploffing het die skottel wat sy party van die vuurkamer skei, gesloop en al sy mans beseer, hom neergeslaan en sy gesig en hande gebrand. Petersen het in die vuurkamer gewerk om die vier hoofstoomkleppe af te sluit, sy werk in geval van slagskade. Hy lê daar met sy kop in sy arms totdat die stoom in die kompartement genoeg verdwyn het sodat hy die kleppe kan bereik sonder om te sterf. Hy het ingegaan en die kleppe toegemaak en daarna uit die kompartement gewerk. Toe hy die buitelug bereik, het die vel op sy hande, wat nie wag om te blêr nie, dadelik afgeskuif, "soos die leer in die vingers van 'n halfgetrokke suedehandskoen." Hy sterf ses dae later, hoewel sy heldhaftige optrede hom die postmedalje (postuum) besorg.
Die skip het sewe treffers geneem voordat die aanvallers vertrek het. Sonder krag en amper deurgaans uitgeroei, het die Neosho "lyk meer na 'n smeulende vulkaniese rif as 'n skip." Sy dryf vier dae lank in die westelike rigting met die passaatwinde terwyl haar bemanning woes probeer om haar kop bo water te hou. Die verwoester Henley (DD-391) het die middag van 11 Mei opgedaag om die 123 oorlewendes wat nog aan boord was, te red, en toe die "Fat Lady" beëindig om haar kort, maar glorieryke loopbaan te beëindig.
Die opkoms van die At-Sea Fueling Group
Van die somer van 1942 tot die somer van 1943 was die Suid -Stille Oseaan die aktiefste operasieteater in die Stille Oseaan. Vanweë die groot afstande is skepe wat daar opereer, voorsien van 'n aantal voorafbase wat vinnig gebou is en met allerhande voorrade voorsien is wat deur beide vegters en hulpe benodig word. Toevoerlyne vir hierdie bedryfsgebied loop direk vanaf die Weskus na basisse in Samoa, die Fidji's, Nieu -Seeland en Nieu -Caledonië. Daar was ook vooraf basisse op die Segond Channel in Espiritu Santo en in Tulagi, nadat die Solomons geneem is. 'N Aantal voorraadskepe, tenkwaens en voorraad- en voorraadskepe,
Die algemene funksies van Service Squadron 8 is die verskaffing, vervoer en verspreiding van brandstofolie, dieselolie, smeerolies, petrol, voorraad, algemene winkels en ammunisie aan die vloot.
Alle diensmagoliërs, voorsieningskepe, winkels wat skepe uitreik en ammunisie-skepe word toegewys aan dienseskader 8. Geoktrooieerde tenkwaens en geoktrooieerde voorraadskepe word ook aan die eskader toegewys, en by Pearl Harbor word selfaangedrewe skutters en klein vaartuie ingesluit vir die aflewering van brandstof, voorraad en winkels aan skepe.
Commander Service Squadron 8 is direk verantwoordelik vir die administrasie en werking van die eskader om die beste aan die logistieke vereistes van die vloot en basisse te voldoen en om te voldoen aan die voorskrifte van die bevelvoerder, diensmag.
Versoeke van skepe by Pearl Harbor vir brandstof, proviand, voorraad en water sal direk aan bevelvoerder -eskader 8 gerig word, behalwe waar die huidige instruksies anders bepaal. 24
Die Gilberts (Operasie G ALVANIC), November-Desember 1943
Die eerste grootskaalse amfibiese operasie wat die vloot in die Stille Oseaan beplan het, was die inval van Tarawa-atol op die Gilbert-eilande. 27 Gedurende die beplanningsfases vir hierdie operasie, met die naam G ALVANIC, is verwag dat groot getalle van die vloot vir lang tydperke in die voorwaartse operasionele gebied op see moet bly. Pearl Harbor, wat voorheen as die belangrikste vlootbasis vir die Stille Oseaan -vloot gedien het, is as te ver van Tarawa (meer as 2 100 seemyl) beskou om die massiewe vooruitgang wat vir die vloot beplan is, te ondersteun.
Verdere bewyse van die probleme wat oliespanne ondervind het tydens hul pogings om brandstof in swaar see te doen. Hier, Kaskaskia (AO-27) met "wit water" op die putdek se hervulling Onderneming (CV-6) op 18 Augustus 1942. (Nasionale Argief)
Alhoewel daar in die Suidelike Stille Oseaan 'n paar basisse gevestig was, was die naaste aan die invalstrande, Espiritu Santo, nog meer as 'n duisend kilometer ver. Om die tydrowende behoefte om terug te keer na die basis terug te keer vir brandstof, 'n heen- en terugreis van ten minste vyf dae met 15 knope, is besluit om al die belangrikste elemente van die inval-vloot op see te hervul. So het die Gilberts die eerste operasie in die geskiedenis geword waarin 'n hele vloot op see aangevul is, wat die behoefte aan oorlogskepe uitskakel om die gevegsgebied vir brandstof te verlaat.
Die logistiek van die verskaffing van brandstof vir die tweehonderd vegters in die Gilberts -operasie is behartig deur Service Squadron 8 onder bevel van kaptein Gray, met sy hoofkwartier in Pearl Harbor. Terwyl planne vir die operasie ontwikkel is, is besluit dat die brandstoftenks van alle skepe opgevul sou word voordat hulle die hawe verlaat en dat elke aanvalsmag vergesel sou word van twee vlootoliërs. Bykomende brandstofbronne moes ook verskaf word, aangesien die hoë manoeuvresnelhede wat tydens gevegsoperasies vereis word, meer brandstof sou verbruik as wat die twee oliespelers kon voorsien. Gevolglik het 'n taakgroep van dertien vlootoliesmakers wat uit ServRon 8 gehaal is (sien
tabel 19) is gestig as 'n brandstofgroep. Vlootolieers in "deuces" en "treys" wat deur vernietigers begelei word, is na aangewese posisies naby die Gilberts gestuur waar hulle relais van vegskepe aangevul het teen 'n standaard brandstofsnelheid van tussen 8 en 12 knope. 28 Brandstof op see is gedoen by 'n voorafbepaalde byeenkoms vir brandstof, dit is daagliks verander en onnodige radioverkeer is tot die minimum beperk om die moontlikheid van duikbootaanval te verminder. Toe die groepe oliesmakers leeggemaak is, keer hulle terug na Pearl Harbor om te herlaai voordat hulle weer saam met die vloot na 'n afspraak terugkeer. 'N Afsonderlike vloot kommersiële tenkwaens is besig gehou om brandstof tussen die Weskus en Pearl te vervoer, om te verseker dat die ondergrondse opgaartenks by Oahu altyd vol gehou word. 29
Gedurende die Gilberts -operasie het 'n groot verandering plaasgevind in die doktrine oor die brandstofvervoerders op see. Tot dan het oliesiers altyd die vervoerder genader in plaas van omgekeerd. Kapt. Truman J. Heeding, stafhoof van bevelvoerder Carrier Division 3, het gedink dit is dom. [30 Heeding was gereeld die voorsitter van die direksie wat Nimitz ingestel het om die taktiese instruksies vir draers tydens die beplanningsfases van die operasie te hersien en was voorop in die pogings om nuwe vervoerderstaktieke te ontwikkel. Terwyl Heeding operasies van Tarawa af uitgevoer het, het Heeding 'n tenkwa met 'n kruiser gesien langs die vervoerder. Heeding, wat na sy baas, agter -adm. Charles A. Pownall, verwys, maak die volgende opmerking: "Kyk, is dit nie die domste ding wat jy ooit gesien het nie? Ons weet almal hoe om formasie te vlieg. Laat ons die tenkwa daar bo sit en laat almal kom en kom nader op die tenkwa en ry net die brandstoflyne oor. " 'Miskien sal dit werk,' antwoord Pownall. "Kom ons probeer dit." Blykbaar het hulle dit gedoen en gevind dat dit moontlik is om sonder te brand
Fueling Group, Service Squadron 8, Gilberts Operation, 10 November tot 10 Desember 1943
Cimarron AO-22 NDF T3-S2-A1 1/38 20-Mar-39 103,233
Platte AO-24 NDF T3-S2-A1 1/38 1-Des-39 101,638
Sabine AO-25 NDF T3-S2-A1 1/38 25-Sep-40 104,938
Guadalupe AO-32 NDF T3-S2-A1 1/38 5-Junie-41 104,938
Lackawanna AO-40 NDF Kennebec 1/40 10-Jul-42 93,195
Tappahannock AO-43 NDF Mattaponi 4/40 22-Junie-42 103,233
Neches AO-47 NDF Mattaponi 4/40 16-Sep-42 103,233
Neosho AO-48 NDF Kennebec 1/40 16-Sep-42 93,195
Suamico AO-49 L/L. T2-SE-A1 4/41 10-Aug-42 106,710
Tallulah AO-50 L/L. T2-SE-A1 4/41 5-Sep-42 106,710
Pecos AO-65 L/L T2-SE-A1 4/41 5-Okt-42 106,710
Neshanic AO-71 EMSCF T3-S-A1 8/41 20-Feb-43 91,929
Schuylkill AO-76 L/L. T2-SE-A1 4/41 9-Apr-43 106,710
NDF = National Defense Feature Tanker Program, L/L = Lening-Lease Bill, EMSCF = Emergency Ship Construction Fund.
hardloop die wind in en vermy die beswaring (en tydrowende prosedure) van bors- of veerlyne. Al wat nodig was, was om boodskapperslyne oor, 'n afstandlyn en brandstoflyne te ry. Volgens Heeding, "Dit was baie eenvoudig dat jy net met formasie gevlieg het, en dit het goed gewerk." 31
Kwajalein-eiland in die Marshalls (Operasie F LINTLOCK), Januarie-Februarie 1944
Toe planne vir die binnedring van die Marshall-eilande geformuleer word, het dit duidelik geword dat die geprojekteerde brandstof-op-see-gebiede wat vir die vyfde vloot aangewys is, onderhewig sou wees aan aanvalle van vyandelike vliegtuie op grond. Op aandrang van adm. Raymond Spruance, is die atol van Majuro aan die begin van die operasie geneem om 'n veilige basis vir brandstofaanvulling en herstel te bied. As gevolg van hierdie aksie was brandstof-op-see-aktiwiteite tydens operasie F LINTLOCK beperk tot die hervulling van skepe op voorgeskrewe punte op pad na die operasie. Soos in die Gilberts -operasie, is daar op 'n voorafbepaalde skedule brandstof op voorgeskrewe punte gedoen. Beter koördinering en beheer van die brandstofbedryf op see is behaal deur kapt. Edward E. Par & eacute, stafhoof van ComServRon 8, onder bevel van die oliegroep op see te plaas. Daar moet op gelet word dat dit die eerste keer was dat 'n offisier wat aan die Diensmag toegewys was, bevel gekry het oor 'n taakeenheid in die orde van die geveg. 32
The Marianas (Operasie F ORAGER), Februarie-Junie 1944
Met die vang van die Marshalls het die eilande Majuro, Kwajalein en Eniwetok die beginpunte geword vir die volgende groot stoot in die Stille Oseaan: die opmars op die Marianas. Tydens die beplanningsfases vir die operasie, met die naam F ORAGER, is verwag dat die totale brandstofbehoefte vir al die betrokke magte ongeveer 100,000 vate per dag sou beloop. Om aan hierdie vraag te voldoen, moet vlootolieerders elke twee weke minstens 1.400.000 vate (een olier per dag) aan die voorwaartse gebiede lewer. Die man wat verantwoordelik was vir die uitvoering van hierdie plan was August Gray, nou 'n kommodoor ('n ongewone rang vir die vloot in hierdie tyd) en bekend as die 'Oliekoning van die Stille Oseaan'. As bevelvoerder van Service Squadron 8, sou Commodore Gray daarvoor verantwoordelik wees om die olie na die voorafbasis te bring. Van daar af sou kapt. Burton B. Biggs, 'n ervare logistieke beampte in die personeel van Admiral Spruance, die brandstofbedryf lei. 33
Brandstof op see is so belangrik geag vir die operasionele plan van die vloot dat die brandstofgroep ingesluit is in die orde van die geveg as taakgroep 50.17. Die twintig oliesmakers in die groep is verdeel in agt taak -eenhede, 16.7.1 tot en met 16.7.8, wat gevorm is om brandstof op see te voorsien. Elkeen het bestaan ​​uit drie oliesmakers en ten minste twee verwoesters, wat waar moontlik met 'n vernietiger versterk is. Vier begeleiers is by die groep gevoeg om vervangingsvliegtuie te voorsien. Twee hiervan, die Copahee (CVE-12) en die Bretons (CVE-23), vervang vlootvervangingsvliegtuie. Die ander twee, die Manilabaai (CVE-61) en die Natoma Bay (CVE-64), vervoer
In die laaste deel van die Tweede Wêreldoorlog het die skep van twee skepe tegelyk die norm geword. Hier, Kankakee hervul ligte kruiser Montpelier (CL-57) in die Solomons op 13 Januarie 1944 terwyl a Fletcher-klasvernietiger kom na stuurboord om brandstof van die kant van die smeerbak te ontvang. Let op die wysigings wat veral aangebring is om olieolie op see te verbeter, is veral die groot kombinasie van koningpaal-/ventilator -asse agter met hul groot brandstofbome. Ander opvallende kenmerke sluit in verhoogde vragliere, 'n spardek met sy vrag smeerolietromme en die toevoeging van twee 40 mm -geweerposisies bo -op die agterdekhuis. (Nasionale Argief)
weermagvliegtuie (P-47's) vir Saipan sodra dit beveilig is. Vier hospitaalskepe is ook by Task Group 50.17 ingesluit om voordeel te trek uit die altyd skaars begeleide wat aan die taakspan geheg is.
Soos in die Gilberts- en Marshalls -bedrywighede, is daar op 'n voorafbepaalde skedule aangevul op voorgeskrewe punte. Kapt Edward Par & eacute is weer aangekla van die leiding en koördinering van die brandstofbedrywighede op see. Aangewese bevelvoerder Taakgroep 50.17, het hy die vernietiger aangepak John D. Henley (DD-553) om die
bedrywighede van olie- en vliegtuigvervangingseenhede ter ondersteuning van viseadministrateur Marc A. Mitscher se Fast Carrier Task Force 58. Benewens die uitoefening van taktiese bevel, was kaptein Par & eacute ook verantwoordelik vir die konsolidasie van die vragte van vlootoliesmakers terwyl hulle leeg word, en stuur terug na Eniwetok vir die herlaai van enige oliehouer wat leeggemaak is of tot minder as 20 000 vate van sy vrag swart olie verminder is.
Laat in die veldtog het drie van Captain Par & eacute se tenkwaens-die Saranac (AO-74), Neshanic (AO-71), en Saugatuck (AO-75)-is deur Japannese bomwerpers aangeval terwyl hulle vier vernietigers en verwoesters begelei het. Die aanval, wat op 18 Junie 1944 om 1630 plaasgevind het, was die eerste op vlootoliesmakers in die Sentraal -Stille Oseaan. Van die drie skepe (almal is getref), Saranac met agt dood en twee en twintig gewondes was die swaarste beskadig en moes na 'n vlootwerf gaan vir herstelwerk. Die Neshanic het 'n noue oproep gehad toe 'n bom ontplof het tussen petroltromme wat op die dek geberg is en 'n hewige vuur veroorsaak het. Hoewel die vlamme mas hoog gestyg het, is die brand vinnig deur 'n skadebestrydingsparty geblus. 34
Brandstoflogistiek na die Marianas -veldtog
Voor 1944 is 'n groot deel van die brandstof vir Pearl Harbor, ander basisse en die vloot op see in vlootolies vervoer. Alhoewel daar tenkwaens met groot kapasiteit elke maand gerapporteer is, het die vraag na hul dienste so vinnig toegeneem dat vlootolieerders na die Marshalls -veldtog hoofsaaklik gebruik het om olie direk aan skepe op see te versprei. Die langafstand uit die suide van Kalifornië, en die langer een uit die Karibiese Eilande deur die Panamakanaal, is byna geheel en al gemaak deur 'n eindelose ketting groot kommersiële tenkwaens, wat dan na die vlootoliesers gelaai het in verankerings soos Majuro, Eniwetok en Ulithi. Ondanks die breë funksies wat oorspronklik aan Service Squadron 8 toegewys was en die wyse waarop dit uitgebrei het in die aantal skepe en logistieke beplanning, kon die bestaande organisasie nie tred hou met die toenemende kompleksiteit van die logistiek om genoeg brandstof aan elke gas te voorsien nie. bevel in die Stille Oseaan. Die eerste organisatoriese verandering kom in Julie 1944 toe, op versoek van die Army-Navy Petroleum Board in Washington, 'n aparte Area Petroleum Office in Service Squadron 8. In Desember 1944, die omvang van hierdie kantoor en die toenemende belangrikheid van hoë -oktaan -petrol (wat hoofsaaklik deur die weermag se lugmag gebruik word) was van toepassing op die skeiding van die vloot en daarmee saam verantwoordelikheid vir etlike honderde handelstanks en die verspreidingsbeplanning vir olie- en petroleumprodukte.
Operasies in die Filippyne (S TALEMATE), September-Desember 1944
Operasies wat vir die invalle in die Filippyne uitgevoer is, is verdeel tussen die derde en sewende vloot. Voorrade en brandstof vir die gesamentlike magte in die suidwestelike Stille Oseaan onder genl. Douglas MacArthur, dit wil sê dié van die weermag en 'n deel van die sewende vloot, is deur die normale logistieke kanale hanteer.
Vliegtuigvervoerders het ook brandstof op see gedoen, veral om die kortbeen-DE's wat die CVE's vergesel het, te vul. Hier is die bemanning van die Paul G. Baker (DE-642) haal 'n brandstofslang uit Altahama (CVE-18). Let op die seeman met die lyn-gooi geweer wat voor die 1.1-duim-houer staan. (Nasionale Argief)
van Australië en die Admiraliteit -eilande. Voor die inval van Leyte bestaan ​​die sewende vloot grotendeels uit duikbote, amfibiese vaartuie en motor -torpedobote. Gevolglik het dit 'n klein diensmag wat swak toegerus was om logistieke ondersteuning te bied vir die tientalle oorlogskepe van slagskepe wat deur die Stille Oseaan -vloot geleen is vir hierdie operasie. Brandstofolie, petrol en smeermiddels vir die Sewende Vloot kom hoofsaaklik van Aruba in die Wes -Indiese Eilande en die Weskus van die Verenigde State. Kommersiële tenkwaens het petroleumprodukte na Australië, Manus en Hollandia vervoer, waar kus- en drywende opbergingsfasiliteite gebruik is om 'n vinnige ommekeer van die vinnige vlootolieers te lewer. Voordat die operasie begin het, het die Sewende Vloot slegs drie vlootoliesmeerders besit wat toegerus was vir die brandstof op see: die Salamonie (AO-26), Chepachet (AO-78) en Winooski (AO-38). Nog drie-die Ashtabula (AO-51), Saranac (AO-74), en Suamico (AO-49)-is geleen van Service Squadron 8 om nog 'n brandstof-eenheid te maak. 35
Die Derde Vloot, bestaande uit Mitscher se snelvervoergroepe en vise -adm. Theodore S. Wilkinson se suidelike aanvalsmag, het voortgegaan
Tanks wat tipies is vir die wat deur die groot vlootvervoerders gebruik word om hul begeleide brandstof by te brand. Die tweede Yorktown (CV-10) brandstof a Fletcher-klasvernietiger tydens die veldtog om Okinawa te vang. (Nasionale Argief)
om sy voorrade deur die Service Force Pacific Fleet te ontvang. Toe Service Squadron 10, die tweede mobiele diensmag, op 1 Oktober 1944 van Eniwetok in die Marshalls na Ulithi in die Marianas verskuif is, is nog 2800 myl bygevoeg tot die heen- en terugreis van die kommersiële oliesmakers wat gebruik is om olie te vervoer direk na die voorafbasis. Alhoewel dit baie uitgebrei is, was die aantal oliesmakers wat vir hierdie doel beskikbaar was, steeds beperk. Die ekstra afstand het die omkeertyd van die oliesmakers wat by hierdie taak betrokke was, verleng, wat die hoeveelheid olie wat tydens die operasie aan die gang kon word, beperk.Om te verseker dat die vloot gedurende hierdie tydperk nie te min brandstof het nie, is 'n aantal verouderde tenkwaens na Ulithi verskuif om 'n drywende tenkplaas te vorm vir die berging van 'n oliereserwe. Dit was meer sinvol as om permanente bergingsfasiliteite te bou (soos in Guam en Saipan), aangesien die vloot nie van plan was om Ulithi tot 'n permanente basis te ontwikkel sodra die oorlog verby was nie.
Weereens is die taak om brandstof van die opbergingsfasiliteite by die voorafbasis na die skepe op see oor te dra aan vlootoliesmanne wat getrek is
Suamico (AO-49) soos sy gelyk het tydens Operasie S TALEMATE. (Nasionale Argief)
van Service Squadron 8. Net soos in die Marianas-veldtog, is hulle toegewys aan hul eie taakgroep, die At-Sea Logistics Group Third Fleet, aangewese Taakgroep 30.8. Benewens smeermanne en begeleiers, is vloot sleepbote en ammunisie skepe by die logistieke groep gevoeg wat nou 114 skepe onder bevel van kapt Jasper T. Acuff tel. Die logistieke groep het vier-en-dertig vloot-olievervaardigers, elf escort-draers, negentien vernietigers, ses-en-twintig vernietigers-escorts, tien vloot sleepbote en veertien ammunisie skepe bevat. Dit is 'n interessante kommentaar op die bevelbeleid van die vloot tydens die Tweede Wêreldoorlog dat die bevel van die At-Sea Logistics Group op hierdie stadium nie as 'n vlag beskou word nie, hoewel 'n agteradmiraal van die lugvaart tydelik uit die bevel van die begeleiers moes verwyder word sodat hulle onder die bevel van 'n kaptein van die diensmag kan werk! Die feit dat 'n diens-eskader soos ServRon 8 slegs 'n kommandant was, alhoewel dit uit 'n paar honderd skepe bestaan, is 36 'n verdere bewys van die tweedeklas status van die diensmagte.
Brandstofbedrywighede tydens die herowering van die Filippyne het verskil van vorige veldtogte op die manier waarop brandstof geskeduleer is.
In teenstelling met vorige operasies, toe sneldiensmagte volgens 'n voorafbepaalde plan met die oliespelers vergader het, is tye en liggings vasgestel deur adm. William F. Halsey, soos nodig, sodat hy maksimum vryheid van optrede kon kry. Om 'n konstante bron van brandstofolie te verseker, is Taakgroep 30.8 verdeel in tien of twaalf taak -eenhede, elk bestaande uit drie oliesmakers, en toegewys aan brandstofgroepe wat bestaan ​​uit drie of vier taak -eenhede, sodat een groep altyd binne see was. bereik van vinnige draers. Halsey se vloot is in vlakke aangevuur, sodat die oliespelers in die brandstofgroep van die een ontmoeting na 'n ander gestoom bly, net buite die bereik van vyandige landgebaseerde lug. Ongeveer elke drie of vier dae word 'n nuwe taak -eenheid van Task Force 30.8 na die brandstofgroep gestuur om die oliesmakers wat reeds die meeste van hul olie uitgereik het, te verlig. Die oliesmakers wat laag of amper leeg was, sou die res van hul olie na ander tenkwaens oordra en na Ulithi terugtrek vir 'n nuwe vrag brandstof. Elke taak -eenheid is vergesel deur 'n begeleier wat vervangingsvliegtuie en vlieëniers vir die vinnige vragmotors gebring het. Een of twee vloot sleepbote het ook saam met die brandstofgroep gewerk om, indien nodig, vorentoe gestuur te word om 'n sleeplyn na 'n beskadigde gevegskip te verby.
Vanaf die begin van September toe operasies op die Palau-eilande begin het, gedurende die eerste fase van die bevryding van die Filippyne, wat op 23 Januarie 1945 geëindig het, het vloot tenkwaens van die At-Sea Logistics Group meer as agt miljoen vate brandstofolie en veertien gelewer en 'n halfmiljoen liter lugvaart petrol vir die vinnige draermagte op see. Die vier-en-dertig oliesmakers wat aan die groep toegewys is, was die belangrikste manier om die taakgroep wat vinnig vervoer het, te voorsien, wat tussen 6 Oktober 1944 en 26 Januarie 1945 dertien uit sestien weke op see was. Benewens brandstof het vlootolieerders alles afgelewer van tromme smeerolie, saamgeperste gasse, gebottelde suurstof, kos, buiktenks en personeelvervangings, tot pos. 37