Missie Japan » Blog Archive » Nuusflits 10 Oktober 2009
Nuusflits 10 Oktober 2009
In dié spesiale skrywe gee ons hierdie keer nie nuwe nuus en beelde deur oor die Japannese kultuur of oor ons bediening nie … dit sal weer binnekort volg. Hierdie brief se doel is om te getuig, en Carina is aan die woord. Haar e-pos adres is carina@missiejapan.co.za
Na 6 weke van intense ontroosbare huil het ek soos ‘n absolute mislukking gevoel as ma. Ek kon nie eers my eie kind (my tweede kind en dus is ek seker nie heeltemal onervare nie) troos nie. Ons het gedink dis seker die ergste graad van koliek wat daar is. En tog het daar heeltyd ‘n onsekerheid aan my geknaag. Op my pa se aandrang is ons pediater toe en ek het maar redelik soos ‘n onbekwame ma gevoel wat kla by haar dokter dat haar kind huil! Natuurlik huil kinders, het die dokter seker gedink! Vir sy 4 weke ondersoek het ‘n ander pediater hom ondersoek en nadat ek weer genoem het van sy erg huilery het sy maar net haar skouers opgetrek en gesê “seuntjies is geneig tot huil!” Ek was redelik vasgevang in die huis, want sy huilery was so erg dat ek nêrens heen kon gaan nie. Ek was in elk geval te moeg om iets te doen. Al hoe hy geslaap het was bo-op ons lywe in die nag en in die dag het ek hom ure rondgedra om sy huilery te probeer verminder (maar selfs aan my lyf het hy geskreeu – ek was bang die bure dink ons is besig met mishandeling!). Maar na twee weke is ons weer terug dokter toe, en net om alle moontlikhede te ondersoek is ons gestuur vir bloedtoetse. Groot was my verrassing en skok dat daar werklik iets ernstig verkeerd is met Cornelius. Hyperammonemia! Op die ‘wrede’ internet is die siekte as baie baie gevaarlik beskryf met moontlike koma, konvulsies en dood. Gaan my 6 weke oue seuntjie sterf? My hart het oneindig dood en swaar gevoel en ek kon nie ophou huil nie. Dit was ‘n onuithoudbare gedagte!
God se seën – en daarmee bedoel ek dat ek werklik God se teenwoordigheid op ‘n baie fisieke manier ervaar het. Sy troos. Sy woorde van trou en van leiding. (Ek is besig met dagstukkies van Peggy Verwey in haar boek “The Lame Take the Prey” (Neil en Peggy Verwey is van Japan Sending en het ná die tweede wêreldoorlog hiernatoe gekom as sendelinge). En in hierdie tyd van onsekerheid en emosionele spanning en vrees het God elke dag so duidelik met my gepraat deur Peggy Verwey se boek. Ek wens ek kon nou alles hier neerskryf. Dit was nie woorde van beloofde heling of uitkoms nie…juis nie. Maar dit was woorde van troos, genade, ondersteuning en God se liefde vir ons in ons swaarkry.
Ek het altyd gedink die Israeliete was darem maar bra simpel om keer op keer hul rug te draai op God nadat hulle sulke klinkklare bewyse van Sy sorg en bestaan ervaar het…En dan moes hulle weereens deur lyding gaan voordat hulle God erken het. Nou besef ek dit is werklik in ons aard om weg te draai van God en op onsself te fokus. Het ons miskien lyding en swaakry nodig? Filippense 3: 10? (“Al wat ek wens, is om Christus te ken, die krag van sy opstanding te ondervind en deel te hê aan sy lyding, deur aan Hom gelyk te word in sy dood…”).
NS: Op ‘n ander noot: hier in Japan is daar nie ‘n gebruik om Kersfeestyd sangdienste te hou nie, maar ons wil graag vanjaar moeite daarmee doen. Indien jy enige idees of temas ens. daar rondom het, laat ons asb. weet …
October 10th, 2009 in Nuusflitse	| tags: getuig, verlies
madelene kleynhansMarch 12th, 2011 at 13:42
hallo. ek is madelene. my pa praat baie van Neil en Peggy. is hulle oraait na die tsunami en aardbewing? ons bid vir julle in Japan. groete, madelene kleynhans, SA.