Romano-aartappels: beskrywing en kenmerke van die variëteit, opbrengs met foto - Raad - 2022
Beskrywing van die Romano-aartappelvariëteit, kenmerke van verbouing en versorging
Romano-aartappels is in die 80's deur Nederlandse telers verkry. Die variëteit is in 1994 op die grondgebied van ons land gelewer. Met die uitvoer van toetswerk was Russiese wetenskaplikes so verbaas oor die eienskappe van hierdie kultuur dat hulle dit onmiddellik in die Staatsregister opgeneem het. Wat hierdie so 'n gerespekteerdheid is, hoe dit verbou word en watter landboutegnologie dit benodig, sal hierdie en verwante vrae in hierdie artikel beantwoord word.
Volgens navorsingsdata behoort die Romano-variëteit tot knolgewasse in die middel van die seisoen. Volgens sy doel is dit 'n veelsydige aartappel wat gebruik word in die bereiding van gekookte en gebraaide geregte, slaaie, gebak, en braaipan. Daarbenewens lewer hierdie variëteit skyfies en patat van hoë gehalte.
'N Opvallende kenmerk van Romano van sy medemense is dat hy, ongeag die weersomstandighede, altyd 'n stabiele oes lewer. Tuiniers kan gemiddeld ongeveer 1 kg knolle uit een bos versamel. Vanaf 100 hektaar is die opbrengs ongeveer 600 senters. Terselfdertyd is daar min onbemarkbare kleinighede of misvormde aartappels.
Algemene beskrywing van aartappels:
bosse - medium hoogte, maksimum 50-60 cm;
stingels - regop, medium versprei;
blare - donkergroen, klein;
bloeiwyse - pers;
die vorm van die knolle is rond;
die vel is dun, glad, ligroos van kleur;
oë - oppervlakkig, fyn sigbaar;
pulp - melkerig;
styselinhoud - 15,5%;
die gemiddelde gewig van een aartappel is 90-100 g.
As ons die voorkoms en verbruikerskwaliteite van aartappels op 'n vyfpuntskaal evalueer, verdien die Romano-variëteit 'n eervolle 5 punte.
Die Romano-variëteit gedurende die hele verbouingstyd in Rusland het homself as 'n veeleisende gewas gevestig. Dit kan in byna enige gebied verbou word, ongeag die voorkoms van grondwater, grondtipes en ligte toestande. Elke tuinier wil egter die hoogste opbrengs behaal. Om die planne in die lewe te laat realiseer, word die oorspronklikes van die variëteit aangeraai om aan verskeie groeiende reëls te voldoen.
Soos die praktyk getoon het, is dit beter om aartappels op suidelike of suidwestelike plekke te verbou. Die beste opsie is om die variëteit op die grond te plant wat al die nodige voedingstowwe en voedingstowwe kan voorsien. As dit nie moontlik is nie, word dit aanbeveel om die grond met ingewikkelde kunsmis te verryk voordat dit geplant word.
Die planttyd van Romano-aartappels hang af van die klimaatstoestande in die streek. In die middel van Rusland word knolle meestal in die middel van Mei geplant. In die noordelike streke word aartappels vroeg in Junie geplant. Om nie betyds vir hierdie manipulasie te vergis nie, is dit nodig om die temperatuur van die grond te meet. Die beste opsie word oorweeg wanneer die grond op 'n diepte van 10 cm tot + 9-13 grade opwarm.
Voordat u aartappels plant, moet u dit voorberei. Om dit te doen, beveel ervare tuiniers 20-25 dae voor plant die volgende manipulasies aan:
Haal die knolle uit die kelder en sorteer dit sonder verrotting.
Giet die voorbereide vrugte met warm water, temperatuur 42-45 grade.
Nadat die water tot kamertemperatuur afgekoel het, voeg 'n swak oplossing van kaliumpermanganaat daarby.
Verwyder die knolle na 15 minute en behandel dit met biofungicides.
Verder word aanbeveel om die aartappels in 'n helder, geventileerde kamer te laat ontkiem vir ontkieming van spruite.
Dit is baie belangrik om die plantskema te volg om die hoeveelheid gewasse te verhoog en die verdere versorging van die aartappels te vergemaklik. Die beste opsie word oorweeg as die afstand tussen die gate 40 cm is en die afstand tussen die rye minstens 70 cm is.
Die landing self vind op die volgende manier plaas:
Minerale kunsmis word eers geplaas en in voorbereide gate van 20 cm diep gegrawe.
Dan word die aartappels neergelê.
Nadat die knolle met grond besprinkel is, word die stuk natgemaak.
Wenk: Om te verhoed dat die eerste lote van saailinge bevries word van lente-ryp, word dit aanbeveel om dit met 'n 5 cm laag aarde te begrawe. As dit nie gedoen word nie, sal die opbrengs steeds wees, maar baie laer.
Die Romano-variëteit, soos enige ander groentegewas, het landboutegnologie nodig. Tydige versorging sal vrugte van hoë gehalte verseker en die opbrengs verhoog.
Laat ons dus die tegnieke van tegnologie in die verbouing van aartappels oorweeg:
Maak die grond los. Die grondbemesting sal help om onkruid te verwyder en korsvorming na reën te voorkom.
Gieter. Besproeiing van die plant word slegs uitgevoer in gevalle waar daar lank droogte is.
Topversiering. Komplekse kunsmis dra by tot die vinnige groei en ontwikkeling van aartappels. Topbemesting word uitgevoer na die opkoms van spruite, tydens die blom van die toppe en 2 weke later, na bot.
Helling bosse. Deur die fyn grond op die aartappelstingels te rol, verryk die wortelstelsel met suurstof en vergroot die ruimte vir knolle om te groei.
Plantverwerking. Om die ontwikkeling van aartappelsiektes te voorkom en die skadelike effekte van insekte te voorkom, word aanbeveel om dit met 'n insekdodende middel te bespuit.
Soos u kan sien, is landboutegnologie nie so moeilik nie, maar dit is van groot belang wanneer u die Romano-variëteit verbou.
Die kenmerk van die Romano-variëteit dui daarop dat dit toegerus is met 'n groot aantal positiewe eienskappe. Onder die belangrikste voordele van aartappels onderskei tuiniers:
hoë immuniteit teen sekere siektes;
reaksie op voeding;
lang hou kwaliteit.
Daar was geen noemenswaardige tekortkominge in die variëteit nie. As u dit kies, is dit egter die moeite werd om te oorweeg dat aartappels nie ryp bestand is nie.
Die Romano-variëteit is bekend vir sy goeie immuniteit teen ernstige aartappelsiektes. Hy swig nie onder siektes soos:
chlorose van blare;
Daarbenewens is die knolle van die plant bestand teen laatroes. Maar ondanks so 'n hoë immuniteit, is Romano kwesbaar vir siektes soos gewone skurfte en aalwurms.
As ons oor insekte praat, is die gevaarlikste vir aartappels:
ruspes van die skep;
Ongedierte soos draadwurm en aartappel vlooikewers is nie gevaarlik vir die Romana-variëteit nie.
Die oes van Romano-aartappels word aan die einde van Augustus of aan die begin van September gedoen. Hierdie periode hang af van die klimaatstoestande in die streek.
Oeswenke vir tuiniers:
Om die knolle goed geventileer en droog te maak, moet die aartappels in helder weer gegrawe word.
Dit word aanbeveel om die toppe en onkruid 10 dae te sny voordat u begin oes. In hierdie geval word die skil van die aartappel sterker en sal dit nie beskadig word tydens vervoer en opberging nie.
Gedroogde geoesde aartappelknolle moet etlike dae in sakke staan. Dan moet hulle uitgesorteer en geberg word.
In die winter word aartappels in die winter in die ondergrondse, kelder of kelder opberg. Soos uit die praktyk blyk, verloor knolle hul smaak en uiterlike eienskappe lankal nie as die temperatuur binne die kamer + 2-5 grade is en die lugvogtigheid 90% is nie.
Na die beskrywing van die variëteit, die kenmerke en voordele daarvan, kan ons dus aflei dat Romano 'n taamlik belowende kultuur is. Deur hierdie variëteit te plant, kan u seker wees van 'n stabiele opbrengs van heerlike vrugte.
Kyk die video: Suspense: Man Who Couldnt Lose. Dateline Lisbon. The Merry Widow (Mei 2022).
Oorsake en simptome van koksidiose by kalkoene, behandelingsmetodes
Die lekkerste resep om komkommers in die Pools vir die winter in te sit
Waarom courgetteblare geel word in oop grond: wat om te doen
Beskrywing van die tamatiesoort Hou van aardse en sy eienskappe
Tabel van die inkubasieregime van tarentaleiers tuis
Eienskappe en beskrywing van die Spiridon-tamatiesoort
Copyright 2022 \ Beskrywing van die Romano-aartappelvariëteit, kenmerke van verbouing en versorging...