Illinois - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die eerste Europeërs wat Illinois besoek het, was die Franse ontdekkingsreisigers Louis Jolliet en Jacques Marquette in 1673, maar die streek is na die Franse en Indiese oorlog aan Brittanje afgestaan. Na die Amerikaanse Revolusie het Illinois 'n gebied van die Verenigde State geword en in 1818 staatskaping behaal. Chicago, geleë aan die Michiganmeer en verbind met die oostelike hawens via die Erie -kanaal, het Chicago 'n bloeiende metropool geword, en selfs die brand van 1871 kon nie sy groei belemmer. In die tweede helfte van die 19de eeu het die groot behoefte aan werkers in die meulens, spoorwerwe en slaghuise Chicago 'n gewilde bestemming gemaak vir immigrante en bevryde swartes. Tydens die verbod het Chicago sinoniem geword met bootlegedrank en gangsters soos Al Capone.
Datum van staatskaping: 3 Desember 1818
Bevolking: 12,830,632 (2010)
Grootte: 57,916 vierkante myl
Bynaam (s): Prairie State; Land van Lincoln
Leuse: Staatsoewereiniteit, Nasionale Unie
Boom: Wit eik
In 1858 was die huidige Demokratiese senator Stephen A. Douglas en Abraham Lincoln - wat destyds meestal onbekend was - in Illinois in 'n reeks debatte oor die senaatsitplek van die staat betrokke. Alhoewel Lincoln die wedloop verloor het, het sy waarskuwing teen 'n nasie wat tussen vrye en slawehoudende state was, die aandag van die land getrek, en hy is slegs twee jaar later tot president verkies.
Wat op 8 Oktober 1871 begin het as 'n gewone brand in die skuur van Patrick en Catherine O'Leary, het vinnig verander in wat bekend geword het as die Great Chicago Fire, wat ongeveer 18 000 geboue verwoes het, en byna 100 000 inwoners dakloos gelaat en tussen 200 en 300 mense doodgemaak. mense.
Op 4 Mei 1886, na weke van protesoptogte waarin werkers 'n agt uur lange werksdag eis, word 'n bom gegooi tydens 'n betoging in die Randolphstraat Haymarket. Agt beamptes is dood en 60 beseer, wat 'n openbare geroep vir geregtigheid veroorsaak het. Alhoewel die bomwerper nooit geïdentifiseer is nie, is agt anargiste verhoor en skuldig bevind aan moord in 'n ernstige miskenning.
Die Wêreld se Columbian Exposition van 1893 in Chicago het 27 miljoen besoekers gelok tydens die operasie van ses maande-meer as 40 persent van die totale Amerikaanse bevolking destyds. Onder die vele uitvindings wat daar uitgestal is, was die eerste reuzenrad wat gebou is om die Eiffeltoring, wat in 1889 vir die Parys-beurs gebou is, te wedywer. Die wiel met 'n deursnee van 250 voet het 36 motors gedra met tot 60 ryers elk.
Toe 'n woedende skare op 14 Augustus 1908 buite die stadsgevangenis in Springfield ontstaan ​​en wraak wou neem op twee swart mans wat beskuldig word van afsonderlike misdade teen blankes, het polisiemanne die gevangenes by die agterdeur na veiligheid begelei. In die gewelddadige oproer wat ontstaan ​​het, is geboue verwoes en geplunder en twee onverwante swart lede van die gemeenskap is met 'n lynch gelyn. 'N Ontstellende gebeurtenis het enkele maande later tot die stigting van die National Association for the Advancement of Coloured People (NAACP) gelei.
Illinois het die grootste herwinbare bitumineuse steenkoolreserwe van enige staat in die Verenigde State - byna 1,2 miljard ton.
Die Willis -toring in Chicago, voorheen die naam Sears Tower, is die hoogste gebou in Noord -Amerika.
Illinois - GESKIEDENIS
GESKIEDENIS & kopie
[Nota: Dit is 'n enkele deel van wat volgens my klassifikasie ongeveer 240 kompakte stamgeskiedenis sal wees (kontak met 1900). Dit is beperk tot die onderste 48 state van die VSA, maar bevat ook die Eerste Nasies uit Kanada en Mexiko wat belangrike rolle gespeel het (Huron, Assiniboine, ens.).
Die inhoud en styl van hierdie geskiedenis is verteenwoordigend. Die normale proses op hierdie punt is om 'n byna voltooide produk vir kommentaar en kritiek onder 'n portuurgroep te versprei. Aan die einde van hierdie geskiedenis vind u skakels na die nasies waarna in die geskiedenis van die Illinois verwys word.
Deur die internet te gebruik, kan dit meer inklusief wees. Lewer kommentaar of stel regstellings per e-pos voor. Deur saam te werk, kan ons 'n einde maak aan die historiese verkeerde inligting oor inheemse Amerikaners. U sal aan hierdie einde die ego van standaardgrootte vind. Dankie vir die inloer. Ek sien uit na u kommentaar. Lee Sultzman.
Voor 1640 het die staat Illinois, wat beide kante van die Mississippirivier insluit, van Prairie du Chien, Wisconsin tot by die monding van Ohio, en dan suid langs die westelike oewer tot by die Arkansasrivier. Die dominante stam in die streek voor 1655, hul jaggebied strek tot in die weste van Kentucky en dwarsoor Missouri en Iowa, en laasgenoemde veroorsaak soms skermutselinge met die Pawnee en Wichita op die vlaktes (van wie die Illini die kaliumseremonie geleer het).
Die Osage -migrasie na die onderste Missouri -rivier (iewers tussen 1450 en 1650) het die Michigamea en Chepoussa van die ander Illini geïsoleer. Die benaderde verspreiding van die Illini in 1640 was:
Cahokia, Illinois, insluitend die grootste deel van die sentrale en suidelike Illinois.
noordooste Arkansas en suidooste van Missouri.
Des Moinesrivier in die suidooste van Iowa.
boonste Illinois -rivier naby Utica wat tot in die suide van Wisconsin strek.
noordooste Arkansas tussen die St. Francis en die Mississippirivier.
monding van Des Moinesrivier (Riviere de Moingwena) wat tot in die suidooste van Iowa en noordooste van Missouri strek.
noordoos Iowa, suidwes Wisconsin en noordwes Illinois.
weerskante van Mississippi by die monding van Illinois en Missouri.
oostelike Iowa en westelike Illinois naby die monding van die Iowa -rivier.
Nadat die Beaver Wars die westelike Groot Mere gedurende die 1640's bereik het, is vlugtelingstamme uit Michigan, Indiana en Ohio weswaarts gedwing. Teen 1655 het die Fox, Sauk, Kicapoo, Miami en Mascouten grond beset wat die Illini in die suide van Wisconsin geëis het, terwyl groepe van die Shawnee na die middel van Illinois verhuis het. Dieselfde jaar word die Illini deur die Iroquois aangeval en teen 1667 het hulle wes van die Mississippi teruggetrek. Hulle het na Illinois teruggekeer nadat die Franse daardie jaar vrede gemaak het met die Iroquois, maar het nie so ver oos as voorheen gestrek nie. Na 1673 is hulle gekonsentreer tussen die Illinois- en Mississippi -riviere, maar baie van hul dorpe was nog steeds wes van die Mississippi, met een band naby Green Bay, Wisconsin. Teen 1680 woon die meeste groepe langs die Illinois -rivier naby die nuwe Franse handelspos.
Behalwe vir twee jaar wes van die Mississippi na nog 'n oorlog met die Iroquois in 1680, het die Illini naby die Illinois- en Mississippirivier gebly, maar hul gebied het geleidelik verminder. Die Osage en Missouri het hulle uit die noorde van Missouri en suidoos Iowa (1690-1700) verdryf, en die Quapaw het die Michigamea en Chepoussa gedwing om die noordooste van Arkansas te verlaat (1693-98). Die vlugtelingstamme het nooit die gebiede van die suide van Wisconsin wat hulle gedurende die 1650's beset het, oorgegee nie en het na 1690 na Noord-Illinois begin uitbrei. Teen 1755 was die Illini beperk tot die suide van Illinois en, na hul uitroeiing in 1769, die omgewing van die Franse nedersetting in Kaskaskia. In 1803 het hulle alle aanspraak op hul vaderland afgestaan ​​en hulle onder Amerikaanse beskerming geplaas. Hulle het hul laaste Illinois -lande oorgegee en in 1818 na Missouri verhuis en in 1832 in die ooste van Kansas. Nadat hulle in 1854 met die Wea en Piankashaw saamgesmelt het, verhuis hulle in 1867 na die noordooste van Oklahoma, waar hul afstammelinge nog woon.
Vroeë Franse skattings van die Illini -bevolking wissel aansienlik omdat die verskillende groepe voortdurend in en uit die groot dorpe beweeg het. Vader Gabriel Dreuillettes in 1658 (geskryf in Montreal) noem 20,000 Illini met 60 dorpe, maar 'n paar jaar later het vader Dablon in Sault Ste. Marie het hulle slegs 2 000 en vyf dorpe gegee. Marquette (1674) en Hennepin (1682), wat hulle werklik besoek het, het albei gesê dat daar 9 000 was, maar nie een van hulle het die Michigamea- en Chepoussa -groepe in Arkansas ingesluit nie. Die beste antwoord blyk iewers ongeveer 12 000 te wees. Min sal egter nie saamstem dat hul bevolkingsverlies daarna dramaties was nie. Teen die einde van die Beaver Wars in 1701 het slegs 6000 Illini en vyf van die oorspronklike stamme oorgebly. Epidemie en oorlog het hul ontsaglike tol voortgesit, en die Franse het in 1736 slegs 2 500 getel. Nadat naburige stamme hulle in 1769 byna vernietig het, was die Illini minder as 1 800, waarvan slegs 600 oorleef het. Hulle aantal het gedaal: 480 in 1778 250 in 1800 en 84 in 1854 toe die oorblyfsels saamgesmelt het met die Wea en Piankashaw om die United Peoria, Kaskaskia, Wea en Piankashaw te word. Die 1910 -sensus het die gekombineerde stam op 128 gelys, maar teen 1937 het die Peoria gegroei tot 370. Die huidige inskrywing is byna 2 000.
Illinois is die Franse weergawe van hul eie naam Illiniwek wat 'mans' of 'mense' beteken, wat soms tot Illini verkort word. Verskeie spellings was: Aliniouek, Aliniwek, Eriniouai, Hileni, Illiniwek, Illiniouck, Ilinoue en Inoca. Ander name sluit in: Chicktaghick, Geghdageghroano en Kighetawkigh Roanu (Iroquois) Oudataouatouat (Wyandot) en Witishaxtanu (Huron).
Algonquin. Feitlik identies aan Miami en nader aan die dialek wat deur die Ojibwe, Ottawa en Potawatomi gepraat word as dié van die naburige Shawnee en Kickapoo. Daar word gesê dat die Michigamea -taal ietwat van die ander Illini verskil het.
Cahokia, Kaskaskia (Cascacia, Casquasquia), Michigamea (Kitchigami, Metesigamia, Mitchigamea), Moingwena, Peoria (Peroveria, Pewaria, Pewarea) en Tamaroa.
Chepoussa (Chipussea), Chinkoa (Chinko), Coiracoentanon, Espeminkia (Ispeminkia), Maroua (Maroa, Omouahoa) en Taporoua (Taponero, Tapouaro, Tapuaro). Ander name wat met die Illini verband hou, maar nie spesifiek geïdentifiseer is nie: Albiui (Albivi), Amonokoa, Matchinkoa en Negawichi (Negaouichiriniouek).
By kontak het daar moontlik tot 60 gehad, maar min name het oorleef: Cahokia, Grand Illinois, Grand Kaskaskia, Immaculate Conception, Kaskaskia, Matchinkoa, Moingona, Moingwena, Peoria, Pimitoui en Turkey Hill.
Die Illini Confederation, wat oorspronklik uit soveel as twaalf verskillende groepe bestaan, was 'n groep verwante stamme wat aan mekaar gebind was deur verwantskap en 'n gemeenskaplike taal en kultuur. Alhoewel dit nie naastenby so samehangend was soos die Iroquois League nie, was hul politieke eenheid voldoende om ander stamme in die streek te oorheers. In die meeste opsigte het Illini baie na die naburige Miami gelyk. Die Franse het hulle eers eers deurmekaar gemaak, alhoewel hierdie twee konfederasies mekaar voor 1730 vyandig was. Beide die Illini en Miami het kenmerke wat hulle kan verbind met die vroeëre heuwelboukulture van die streek (Adena, Hopewell en Mississippian) Die Illini onthou nie 'n vroeëre migrasie van 'n ander plek nie, en die hoof van Kaskaskia, Jean Baptiste Ducoign, het George Rogers Clark in 1780 in kennis gestel dat dit sy voorvaders was wat die groot heuwel in Cahokia gebou het en 'n redelike akkurate beskrywing van die terrein se uitleg gegee het en doel.
Wat ook al hul verband met die heuwelbouers, die Illini -leefstyl in 1670 was 'n boskultuur soortgelyk aan naburige stamme. Hul groter dorpe het punte versamel vir kuier en handel met die verskillende groepe wat sonder 'n vaste patroon kom en gaan. Die gekose liggings was egter byna altyd in riviervalleie vanweë die ryker grond vir die landbou. Na plant het die Illini gewoonlik na jagdorpe geskei en in die herfs teruggekeer vir oes. Die Illini was meer as hul bure afhanklik van die groot buffelkuddes wat in die noordelike Illinois -weivelde as voedselbron gevind is. Buffels was daar so algemeen gedurende die 1670's, dat die Franse hulle die "Illinois Ox" genoem het. Jaarlikse buffeljagte deur die Illini was 'n groot aangeleentheid wat deur hul patrilineêre stamme tot 300 mense behartig is. Sonder perde was die gewone metodes die & quotsurround & quot of die afvuur van die weivelde om die groot diere vas te trek. Alhoewel daar baie riviere in hul vaderland was, was die Illini nie baie lief vir vis nie. Kano's was uitgrawings eerder as die ligter berkebarsoort wat die stamme in die noordelike Groot Mere gebruik het.
Mans was hoofsaaklik jagters en krygers terwyl vroue die veld versorg en bymekaargekom het. Buiten hierdie werksverdeling het vroue belangrike rolle as sjamane en leiersrolle gehad wat parallel was met dié van die mans. Alhoewel dit nie algemeen was nie, was daar 'n paar sorale poligamie ('n man trou met meer as een suster). Straf van egbreuk was skaars, maar ontroue vroue is vermink of vermoor. Voor 1670 was tradisionele Illini -vyande die Pawnee, Dakota (Sioux), Winnebago en Osage. Daarna het die lys vyande uitgebrei tot die Iroquois, Fox, Sauk, Kickapoo, Shawnee, Mascouten, Ottawa, Ojibwe, Potawatomi, Miami, Winnebago, Menominee, Chickasaw, Quapaw, Osage, Missouri, Iowa en Dakota. Hulle enigste bondgenote, behalwe die Franse, was hulself, en die Franse het hulle min gehelp na 1763. Met 'n krimpende bevolking om 'n tuisland wat deur hul bure begeer is, te verdedig, was die resultaat voorspelbaar.
Die vernietiging van die Illini na kontak is een van die grootste tragedies in die Noord -Amerikaanse geskiedenis. Teen die tyd dat die Amerikaanse nedersetting hulle in die vroeë 1800's bereik het, was die Illini byna uitgesterf en vervang deur ander stamme. Die skuld hiervoor kon meestal nie geplaas word op 'n oorlog met die Europeërs of die weiering van Illini om hulself aan te pas by 'n veranderende situasie nie. Eintlik het min stamme soveel aangepas of hulle nader aan die Franse geheg. Dit het dit maklik gemaak om die verantwoordelikheid vir die lot van die Illini op hul inheemse vyande, of selfs die natuur self, te plaas, en daarom het hul hartseer verhaal 'n gunsteling geromantiseerde verklaring geword van die inheemse Amerikaners & quotride into the sunset & quot om die weg voor te berei Die vooruitgang van die "beskawing." Die verhaal van die agteruitgang van Illini is egter van hierdie versiering ontneem, maar is 'n koue aanduiding van hoe die Europese teenwoordigheid, ongeag doel of bedoeling, vernietigende kragte op die inheemse volke van Noord -Amerika losgelaat het wat ver buite die onmiddellike gebiede bereik het van hul kolonisasie.
Die Illini-konfederasie was oorspronklik deur hul bure gevrees en gerespekteer, en domineer die middel-Mississippi-vallei voor kontak, maar die eerste gevolge van die Europeërs het hulle bereik lank voordat hulle hul eerste witman ontmoet het. Dit het hulle moontlik aanvanklik baat gevind. Epidemies wat deur die De Soto-ekspedisie (1539-43) gelaat is, het 'n groot deel van die suidooste van die Verenigde State ontvol. Terwyl naburige stamme suid beweeg om die leë ruimtes te vul wat veroorsaak is deur massiewe afsterwe van die oorspronklike bevolking, kon sommige groepe van die Illini blykbaar suidwaarts langs die Mississippi na die noorde van Arkansas uitbrei. Die latere gevolge van die bonthandel en die Beaver Wars het hierdie vroeëre winste egter gou uitgewis.
Alhoewel 1628 die amptelike datum vir die begin van die Beaver -oorloë is, het toenemende inter -strydoorlogvoering om handel met die Europeërs te begin, begin sodra die eerste pelse tussen die Micmac en die Europese vissers in die Kanadese Maritimes in 1519 uitgeruil is. die Franse het hul eerste handelspos in New Brunswick in 1604 gestig, deur Algonquin-sprekende Micmac, Algonkin, Montagnais (Innu) en Malecite (Etchemin) het die Laurentiaanse Iroquois (Huron of Iroquois) gedwing om die onderste St. Lawrence-rivier te verlaat by Quebec, waar Cartier die eerste keer hul dorpe gevind het in 1534. Toe die Franse kort daarna hul handel na die St. Lawrence verskuif het, het die Algonkin en Montagnais met die Huron 'n bondgenootskap aangegaan en het hulle met die Iroquois League geveg om beheer oor die boonste rivier. Die Franse besluit onbewustelik om in hierdie oorlog in te gryp en sluit in 1609 aan by 'n Algonkin -oorlogsparty wat die Mohawk (Iroquois) verslaan het in 'n geveg by die Champlainmeer. Binne twee jaar het die Algonkin die Iroquois uit die boonste St. Lawrence verdryf, maar die Franse het 'n gevaarlike vyand gemaak.
In plaas van stilweg te verdwyn, het die Iroquois na 1610 begin handel dryf met die Nederlanders langs die boonste Hudsonrivier in New York. Hul mededinger in hierdie handel was die Mahican Confederation wat naby die huidige Albany gekonsentreer was. Na 'n reeks oorloë het die Iroquois die Mahican in 1628 verslaan en die dominante Nederlandse handelsvennoot geword. Terselfdertyd, tydens 'n oorlog in Europa tussen Brittanje en Frankryk, het 'n vloot Britse privaatmense (sommige sou sê seerowers) Quebec in 1629 verower wat die vloei van Franse handelsgoedere na die Algonkin en ander Franse handelsvennote verminder het. Deur hiervan voordeel te trek, val die Iroquois die Algonkin aan om die St. Lawrence-vallei weer in te neem, wat die amptelike begin van die Beaver Wars (1629-1701) was. Teen die tyd dat Quebec in 1632 na Frankryk teruggekeer het, het die Iroquois (wie se handel met die Nederlanders nie onderbreek is nie) die Montagnais en Algonkin uit die boonste St. Lawrence verdryf en dreig om die handelsroete deur die Ottawa River Valley na die Groot Mere.
Om die magsbalans ten gunste van hul bondgenote te herstel, het die Franse begin om vuurwapens en ammunisie in beperkte hoeveelhede aan die Huron en Algonkin te verkoop. Hierdie wapens, sowel as staalbykompe en messe, het gou na ander stamme versprei, en die Nederlanders het gereageer deur gewere aan die Iroquois te verskaf. Intussen het die Swede langs die Delaware -rivier en die Britte in New England ander stamme bewapen. 'N Wapenwedloop het ontwikkel waarin stamme wat die meeste bont lewer, 'n militêre voordeel gehad het bo die wat nie. Die aanvanklike konfrontasies gedurende die 1630's het plaasgevind in die oostelike Groot Mere, hoofsaaklik tussen die Iroquois en Huron, maar toe die handelstamme die bever in hul tuislande uitgeput het, het hulle jaggebied van ander begin gryp, en die Bever Wars het weswaarts versprei.
'N Mens sou dink dat die Illini langs die Mississippi immuun sou gewees het met 700 myl wat hulle van hierdie konflik geskei het, maar dit was nie die geval nie. Gedurende die laat 1630's het Franse bondgenote, gewapen met vuurwapens en staalwapens, na laer Michigan verhuis om jaggebied van die inwonende Fox, Sauk, Mascouten, Kickapoo en Potawatomi te neem, en in die eerste deel van die 1640's is hierdie stamme gedwing om skuiling te soek oor Lake Michigan in Wisconsin. Die eerste groepe vlugtelinge was relatief klein en het die Illini blykbaar nie versteur nie. Die Winnebago by Green Bay het egter 'n geruime tyd hiervoor die uitbreiding van die Ojibwe suidwaarts beveg en was nie bereid om die nuwelinge te aanvaar nie. Toe die eerste groep Potawatomi in 1641 naby Green Bay probeer vestig, het die Winnebago hulle noordwaarts gedwing. Kort daarna val hulle die Fox aan wat aan die westekant van die Winnebago -meer gevestig het.
Op hierdie stadium is die Winnebago deur 'n reeks rampe getref. Onderweg in hul kano's om die Fox aan te val, is 'n Winnebago -oorlogsparty deur 'n storm op 'n meer gevang, en 500 van hul krygers het verdrink. Hierdie verlies het die Fox die oorhand gegee, en ter verdediging het die Winnebago teruggetrek in 'n enkele groot versterkte dorpie by Green Bay.Die vlugtelinge het egter meer as hulself na Wisconsin gebring, en die druk omstandighede in die fort van Winnebago was perfek vir die epidemie wat hulle met 'n verwoestende effek getref het. Die Winnebago was verwoes en omring en kon nie hul mielies oes nie en het gevaar om honger te ly. Blykbaar was daar 'n lang geskiedenis van konfrontasies tussen die Illini en Winnebago oor die suide van Wisconsin, maar op hierdie stadium ontferm die Illini hulle ou vyande en hoop moontlik op 'n alliansie teen die vlugtelingstamme wat hul eie vaderland oorwin het, hulle stuur 500 krygers met 'n groot voorraad voedsel na die beleërde Winnebago.
Die Winnebago het hul weldoeners verwelkom en 'n groot fees ter ere van hulle gehou. Hulle herinneringe aan vorige oorloë was egter te sterk vir die Winnebago, en te midde van die viering sny hulle in die geheim die boogsnare van hul gaste af en vermoor hulle dan om die geeste van hul krygers te versag wat in vroeëre gevegte met die Illini gesterf het. Daarna het die Illini -liggame deel geword van die Winnebago -fees. Die Illini het nie vermoed wat gebeur het totdat hul krygers die volgende lente nie teruggekeer het nie, maar toe krygers gestuur is om ondersoek in te stel, ontdek hulle hul bene wat die verlate dorpie Winnebago besaai lê. In afwagting van vergelding, verhuis die Winnebago na 'n fort op 'n eiland in die middel van die meer, 'n perfekte verdediging, aangesien dit vir die Illini onmoontlik was om hul swaar uitgrawe kano's na Wisconsin te neem om hulle aan te val. Die Illini was egter geduldig en het gewag totdat die meer in die winter vries.
'N Groot oorlogsparty is gestuur om wraak te neem, maar nadat dit oor die bevrore meer na die dorp gevee het, het dit ontdek dat die Winnebago afwesig was op 'n winterjag. Na 'n jaagtog van ses dae het die Illini die Winnebago in die openbaar gevang en hulle amper vernietig - slegs 'n paar het ontsnap om by die Menominee toevlug te vind. Die Illini het 150 gevangenes (meestal vroue en kinders) as slawe na hul dorpe teruggeneem en hulle na 'n paar jaar se harde gebruik toegelaat om na hul familielede in Wisconsin terug te keer. Minder as 500 Winnebago het hierdie uitroeiingsoorlog deur die Illini oorleef om 'n kern te wees vir die oorlewing van hul stam. Die Winnebago het die Illini nooit vergewe nie, maar was op die oomblik te min om die Illini -konfederasie te bedreig. Hulle was ook te min om die vloed van vlugtelingstamme in Wisconsin gedurende die 1650's te weerstaan, en deur hul wraak te neem, het die Illini ook een van hul min moontlike bondgenote teen die nuwelinge uitgeskakel.
Terug in die ooste het die Iroquois die Huron -konfederasie in 1649 oorval en vernietig en daarna hul bondgenote aangegaan. Gedurende die volgende twee jaar het hulle die Tionontati, Algonkin en Neutrals oorweldig en nadat hulle met duisende aangenome gevangenes hul geledere opgeswel het, het hulle 'n vrede gesluit om die Franse neutraal te hou en in 1653 die Erie in die noorde van Ohio aangeval. Alhoewel hulle nie vuurwapens gehad het nie, was die Erie 'n harde teenstander, en dit het die Iroquois tot 1656 geneem om hulle te onderwerp. Intussen het hul oorlogspartye die laer Michigan ingevaar en klaargemaak met wat hulle van sy inwonende stamme oorgebly het. Die stroom vlugtelinge het 'n vloed geword, terwyl die Miami in die noorde van Illinois en die ooste van Iowa gestoot is en dat groepe Shawnee na die middel van Illinois verhuis het. Alhoewel die tydsduur onseker is, blyk dit ook dat die Dhegiha Sioux (Osage, Quapaw, Kansa, Omaha en Ponca) gedwing is om hul oorspronklike huise langs die laer Ohio- en Wabash -riviere te verlaat vir nuwe plekke wes van die Mississippi. Die Omaha, Ponca en Kansa het die Missouri -rivier voortgesit en was nie 'n onmiddellike probleem vir die Illini nie, maar die baie aggressiewe Osage het langs die onderste rivier in die middel van Missouri gevestig en 'n bedreiging vir die Illini wes van die Mississippi geword. Die Quapaw verhuis na Arkansas en sou uiteindelik die Chepoussa en Michigamea dwing om die gebied te laat vaar.
Dit lyk asof die Illini die meeste van hierdie verhuisings met 'n sekere mate van genade aanvaar het, en dit was die aanvanklike vrygewigheid wat hulle uiteindelik in die moeilikheid gebring het. Sommige groepe van die Tionontati, Neutrals en Huron het die Iroquois vrygespring en daarin geslaag om wes te vlug. Anders as die Algonquin-sprekende vlugtelinge, vorm hierdie klein groepies 'n groot bedreiging vir die Iroquois League, aangesien solank as wat die oorblyfsels van hul voormalige Iroquoiaanse vyande vry bly, die Iroquois die gevaar loop om op te staan ​​van die duisende stamme wat hulle aangeneem het . Om hierdie rede was die Iroquois meedoënloos in hul strewe na die Tionontati-Huron (Wyandot) en val hulle in 1653 hul dorpie in Green Bay, Wisconsin aan. Die Illini-probleme met die Iroquois het begin nadat hulle in 1650 by 'n paar Tionontati-Huron (en moontlike neutrale) toevlug gevind het. Die Seneca (Iroquois) het dit gou verneem en geëis dat die Illini hulle moes oorgee. Toe dit geweier word, het die Seneca in 1655 'n aanval op 'n dorpie Illini uitgevoer. Die Seneca het nie een van die Huron gevind nie, wat skynbaar vertrek het om by hul familielede by Green Bay aan te sluit, maar Illini -krygers het vinnig bymekaargekom en, ten spyte van die Iroquois -bose wapens, verslaan hulle. Die Iroquois was egter nie geneig om op te hou na 'n enkele terugslag nie, en hul oorlogspartye het aanhou terugkom. Teen 1656 moes die Illini hul dorpe wes van die Mississippirivier verplaas, 'n formidabele versperring wat die Iroquois nooit sou oorkom nie.
Die verwoesting van die Huron in 1649 het die Franse bonthandel in skerwe gelaat, en met minder as 400 Franse in Noord-Amerika was hulle destyds nie in staat om 25.000 goed bewapende Iroquois uit te daag nie. Toe die westelike Iroquois (Seneca, Cayuga en Onondaga) in 1653 vrede bied, het die Franse aanvaar en, om die brose ooreenkoms te beskerm, hul reis na die Groot Mere gestaak. Hulle het egter opgehou om die Iroquois 'n handelsmonopolie te gee en hul bonthandel voortgesit deur voormalige inheemse handelsvennote aan te moedig om hul pelse na Montreal te bring, 'n bron van groot irritasie vir die Iroquois. Hulle was ook geïrriteerd oor die teenwoordigheid van Franse Jesuïete in hul dorpe wat die aangenome Huron -bekeerlinge bedien. Die Iroquois het dit geduld tot aan die einde van hul oorlog met die Erie en het daarna probeer om van die sendelinge ontslae te raak wat ernstige verdeeldheid in die Liga geskep het.
Na die moord op 'n Jesuïete ambassadeur in 1658, het die oorlog tussen die Franse en Iroquois hervat langs die St. Lawrence. Ten spyte hiervan, het die Ottawa en Wyandot pelse by Green Bay en Chequamegon (Ashland, Wisconsin) by ander stamme (insluitend die Illini) versamel, en met groot kanovlote hulle verby die Iroquois aan die Ottawa -rivier gebring. aan die Franse in Montreal. Die Iroquois kon dit nie keer nie, en het die bron aangeval en die stamme, die vlugtelingstamme in Wisconsin, begin aanval. Nadat hulle jare lank in vrees geleef het, besluit die Franse oor ernstige maatreëls om die Iroquois te hanteer. Ontsteld oor die Britse verowering van New York van die Nederlanders in 1664, neem die Franse koning beheer oor Kanada (voorheen 'n private kommersiële onderneming) en stuur 'n regiment van gereelde soldate na Quebec. Hul eerste aanval teen die Iroquois -geboorteland het misluk, maar die Franse het vinnig geleer en die Iroquois was gou op die verdediging. Intussen het die Franse hul reis na die Groot Mere hervat.
Die eerste Franse was pelshandelaars en sendelinge, wat albei 'n belangrike rol sou speel in die vernietiging van die Illini. In 1665 vergesel die pelshandelaar Nicolas Perrot, Jesuïet Claude-Jean Allouez en ses ander Fransmanne 400 Ottawa en Huron by hul terugkeer na die westelike Groot Mere. Hulle het Green Bay in September bereik en die winter deurgebring. Perot het in Green Bay gebly, maar Allouez wou kontak maak met die Wyandot- en Ottawa -bekeerlinge wat die Jesuïete voor die ramp in 1649 gemaak het, en het na hul dorpie Chequamegon aan die suidelike oewer van Lake Superior gegaan. Dit was hier in 1667 dat hy 'n groep Illini ontmoet het wat met bont handel gedryf het, die eerste bekende ontmoeting van die Illini en die Europeërs.
Teen 1667 het herhaaldelike aanvalle deur Franse soldate op hul vaderland die Iroquois genoop om vrede te maak. Hulle ooreenkoms met die Franse was belangrik deurdat dit ook strek tot Franse inheemse bondgenote en handelsvennote, insluitend dié in die Groot Mere. Dit het 'n broodnodige verligting gebring van die voortdurende oorlog wat die streek geteister het en die Illini in staat gestel het om versigtig terug te keer na Illinois. Sommige orkeste het wes van die Mississippi gebly, maar die Kaskaskia en ander het dorpe aan die Illinois -rivier gevestig met 'n band (Negawichi) naby Green Bay om met die Franse te handel. Alhoewel 'n toenemende hoeveelheid bont Montreal bereik het, was dit nie alles in hierdie nuwe situasie nie. Toenemende handel het die menigte van die vlugtelingstamme in Wisconsin vererger namate mededingende jagters meeding om pels aan die Franse te verskaf. Oorjag beklemtoon die te veel gebruikte hulpbronne van die streek, en namate jag weswaarts uitgebrei het om aan die vraag te voldoen, het dit gelei tot oorlogvoering tussen die vlugtelinge en die Dakota (Sioux).
As gevolg van die spanning, het die Ottawa, Wyandot en Potawatomi die voorkeur gegee aan die vroeëre reëling waar hulle as tussengangers baat gevind het en die neiging was om Franse pelshandelaars in Green Bay en Sault Ste te sien. Marie as mededingers. Hierdie situasie het vererger nadat die Franse in 1680 'n wapenstilstand tussen die Dakota en Saulteur Ojibwe gereël het en daarna direkte handel met die Dakota begin het. Deur hul vyande te bewapen, het Frans nie die Ottawa, Wyandot, Potawatomi, Kickapoo, Mascouten, Fox en Sauk in Wisconsin liefgehad nie, en dit het dikwels gelei tot die moord of roof van Franse handelaars. Ten spyte hiervan het die Franse permanente handelsposte en missies in Wisconsin gevestig, en met behulp van hul mag as die verskaffer van handelsgoedere, het hulle die rol van bemiddelaar in intertibale geskille aangeneem en begin hulle die verhoudings tussen die stamme in die boonste Groot Mere oorheers.
Die Illini het aanvanklik met die Franse in Green Bay handel gedryf en soms by die vlugtelinge in Wisconsin aangesluit in hul oorloë teen die Dakota ('n ou vyand van Illini), maar as oorspronklike inwoner van die streek het hulle teenstrydige aansprake op gebied in die gebied gehad. Hulle ligging was ook suid van Green Bay, en hulle was duidelik buitestanders in die binnekring van die Franse alliansie wat pas gedurende die 1670's gestalte gekry het. Die feit dat hulle eerder geduld as aanvaar is, het in die toekoms ernstige implikasies. Intussen, deur middel van 'n verdrag wat onderteken is by 'n groot raad in Sault Ste. Marie in 1671 het die stamme van die Groot Mere ingestem tot Simon Daumont se formele anneksasie van die streek vir Frankryk. Die Franse het 'n geannekseerde gebied gehad wat hulle nog nooit gesien het nie, dus was daar onmiddellike belangstelling om dit te ondersoek. Die Jesuïete Jacques Marquette en bonthandelaar, Louis Joliet, vergesel van vyf Miami -gidse en kanopadders, het in 1673 van St. Ignace (Mackinac) na die "Grootrivier" in die weste gehoor.
Hulle roete het hulle wes geneem na Green Bay, die Foxrivier op na die Winnebago -meer, en daarna die Fox Portage gebruik om die Wisconsin -rivier te bereik. Hierna het hulle die Mississippi by Prairie du Chien binnegegaan. Stroomafwaarts het hulle die tuisland van Illini binnegekom en die Peoria in die ooste van Iowa en die Moingwena verder suid by die monding van die Des Moines aangetref. In werklikheid ontmoet Marquette en Joliet enkele stamme behalwe Illini (die uitsondering is die Missouri en Osage aan die onderste Missouri -rivier) totdat hulle Spaanse handelsware teëgekom het by die Quapaw -dorpe by die ingang van die Arkansasrivier en teruggedraai het. Hulle terugreis het van die oorspronklike pad afgewyk en die Illinois -rivier gevolg tot by die portage aan die suidpunt van die Michiganmeer. Marquette het gevind dat Illini -dorpe oor die lengte van die rivier versprei is, en nou, tot sy verbasing, die Peoria en Moingwena, wat, aangemoedig deur hul vroeëre ontmoeting, die Mississippi verlaat en ooswaarts na Illinois verhuis het. Hy skrik ook toe hy verneem die Illini het reeds vuurwapens en gebruik dit teen Shawnee.
Marquette het 'n spesiale liefde vir die Illini ontwikkel en was vasbeslote om 'n missie vir hulle te vestig. Voorbereidings begin na sy terugkeer na St. Ignace, en laat in 1674 vertrek hy met sy terugkeer. Deur die winter gevang, stop hy by Chicago waar hy siek word. Deur op die lente te druk, bereik hy die 'groot dorp' van die Illini (Grand Kaskaskia) naby die huidige Utica, waar hy sy missie stig. Sy siekte het ernstig geword, en hy moes noodgedwonge na St. Ignace terugkeer. Hy is onderweg dood en is begrawe aan die oostelike oewer van die Michiganmeer by die monding van die Marquette -rivier. Sy Ottawa -bekeerlinge uit St. Ignace het sy graf 'n paar jaar later besoek en, soos hulle gebruiklik was vir een van hul eie mense, sy bene saamgeneem na St. Ignace.
'N Mens kan wonder oor die ywer wat manne soos Marquette gedryf het om hul sendingpogings tot die dood toe te dryf, maar vir baie was dit 'n wedloop teen tyd om hul landgenote te verswyg wie se pelshandel verwoesting en korrupsie onder die inheemse bevolking veroorsaak het. Jesuïete was getuie van die verwoesting wat tydens die werk onder die Huron ontstaan ​​het, en wou dit nie herhaal onder die inheemse bevolkings in die binneland nie. Hulle betogings na Parys is egter onbeantwoord, veral nadat Lodewyk XIV in 1673 in 'n geskil met die Vatikaan betrokke geraak het. Die sendelinge was steeds daartoe verbind om die uitbreiding van die bonthandel te stop, maar dit het misluk. Hul ernstigste teëstander was Louis de Buade, comte de Frontenac. wat in 1672 goewerneur van Kanada geword het. Frontenac word onthou as 'n swak administrateur, maar 'n sterk voorstander van Franse uitbreiding. Sy beskermeling was Ren & eacute-Robert Cavelier, Sieur de La Salle.
La Salle, wat deur die Jesuïete in Frankryk opgelei is, het hul ergste nagmerrie geword kort ná sy aankoms in Nieu -Frankryk in 1666. Teen 1669 verken hy die Ohio -vallei vir nuwe gebiede om handel te dryf. Toe Frontenac in 1675 Fort Frontenac (Kingston, Ontario) bou, was La Salle sy eerste kommandant. La Salle besoek Frankryk in 1677 as die persoonlike verteenwoordiger van Frontenac en werf 'n Italiaanse fortuinsoldaat genaamd Henri de Tonti. Hy keer in 1678 terug na Kanada met koninklike gesag om die westelike gebiede van New France te verken en soveel handelsposte te vestig as wat nodig is. Die volgende jaar bou hy Fort Conti naby die Niagara -waterval en daarna die Griffon, die eerste seilskip aan die Erie -meer. Met hierdie voordeel in vervoer, het La Salle die bontvloei oor die suidelike mere na Fort Frontenac herlei en die ou roete in die Ottawa -vallei omseil na Montreal. Nodeloos om te sê, sy innovasie het sterk teenkanting ondervind van die handelaars in Montreal, Franse handelaars in Green Bay en die Jesuïete. Met Frontenac se steun kon hulle hom egter nie wettiglik keer nie, maar New France is spoedig in twee vyandige kommersiële kampe verdeel.
La Salle se aandag is gerig op die Illinois -land, wat vanweë die afstand van Green Bay grootliks onbenut was. Na jare se wag vir die Franse om direkte handel te vestig, was die Illini gretig, maar mededinging tussen mededingende Franse handelaars kan net so verraderlik wees as enige intertribale wedywering. Deur die tradisionele vyandigheid tussen die Miami en Illini te benut, het die Franse by Green Bay in 1679 die Miami en Mascouten aangemoedig om hulle naby die huidige Chicago te vestig om La Salle se toegang tot die Lake Michigan-Illinois River port te blokkeer. Die hoof van Mascouten, Manso, het selfs so ver gegaan om te beweer dat hy vir die Iroquois praat en die Illini gewaarsku om nie toe te laat dat La Salle poste op hul gebied vestig nie. La Salle, vergesel van vader Louis Hennepin, Henry de Tonti en ongeveer 30 ander mans (baie was Sokoni Abenaki) het verbygeglip en in die winter van 1679-80 Fort Crevecoeur in die boonste Illinois gebou.
Dit sal 'n understatement wees om te sê dat die Illini net La Salle verwelkom het. Hulle (en verskeie ander stamme) het vinnig daar naby verhuis, maar hierdie konsentrasie potensiële vyande het kennis geneem van die Iroquois in New York. Hulle vrede met die Franse het dertien jaar geduur, maar een van die redes was dat hulle 'n lang oorlog gevoer het met hul laaste Iroquian-sprekende mededinger, die Susquehannock in Pennsylvania. Toe dit eindig, draai hul aandag weer wes, en hulle word versteur deur wat hulle vind. Na La Salle se aankoms, het Illini -jagters na Indiana, Ohio, en laer Michigan (lande wat deur die Iroquois geëis is) begin trek en elke bever geneem wat hulle kon vind. Dit was erg genoeg, maar die Illini het selfs die jong bewer doodgemaak, wat beteken dat daar geen teelmateriaal sou wees om die populasie te vervang nie. Maar die Iroquois waardeer ook die vrede, sodat hulle eers tot diplomasie oorgegaan het om die situasie op te los, en die Seneca -hoof Annanhaa het met die Illini vergader in 'n Ottawa -dorp naby Mackinac. 'N Argument het ontstaan ​​en die Illini het Annanhaa vermoor. Hierna was vrede onmoontlik.
Dit was die begin van die Beaver Wars se tweede fase. Die Seneca het hul weerwraak tot Augustus uitgestel nadat die mielies ryp geword het. Hulle het 500 krygers bymekaargemaak en weswaarts begin om die Illini 'n les te leer wat hulle nooit sou vergeet nie. Onderweg het hulle 100 Miami -krygers bygevoeg en op pad gegaan na Grand Kaskaskia en Fort Cr & egravevecoeur. 'N Groot oorlogsparty soos hierdie kon nie ongemerk reis nie, en waarskuwings oor die benadering daarvan bereik die Illini. La Salle het die lente (uitstekende gevoel van tydsberekening) verlaat om met die bou van 'n nuwe skip te begin om die Griffon (verlore in 'n storm) te vervang, wat Tonti in beheer het. Toe hulle hoor dat die Seneca aan die kom was, het die meeste van Tonti se manne dadelik verlate gelaat, en hy kon geen fort verdedig nie. Die nabygeleë Shawnee (tydelik in vrede met Illini vir handel) het ook vertrek en die Illini verlaat om self te sorg.
Sommige Illini het verstandig die tradisionele metode vir die hantering van die Iroquois gekies en wes van die Mississippi teruggetrek, maar 500 Tamora-, Espeminkia- en Maroua -krygers (moontlik versterk deur die 100 gewere wat hulle van die Franse ontvang het) het gebly. Met slegs 400 rondes ammunisie was dit 'n noodlottige fout. Tonti weet dit en stuur boodskappers na Cahokia om hulp, maar die Cahokia hou destyds 'n godsdienstige fees en reageer nie. Die Illini het daarin geslaag om die Iroquois op 'n punt tussen die riviere Illinois en Vermillion in 'n hinderlaag te lok, maar die Iroquois het hergroepeer en aanhou kom, en uiteindelik in September by Grand Kaskaskia aangekom. Tonti (deur die Illini Iron Hand genoem omdat hy sy regterhand verloor het in 'n Europese oorlog en dit vervang het met 'n ysterreplika wat met 'n handskoen bedek was) het probeer om op die enigste manier in te gryp en met vrymoedigheid na die Iroquois -slaglyn gestap met 'n wampum gordel om 'n skietstilstand te beding. Hy is deur 'n Iroquois -vegter gesteek vir sy poging en lê gewond op die grond toe die geveg begin. Die vyf ander Franse wat gebly het, het hom gegryp en haastig die toneel verlaat. Nadat hulle die Michiganmeer bereik het, het hulle na Green Bay gegaan, maar die Franse daar kon minder omgegee het oor die moeilikheid wat hul teenstanders in die Illinois -land ondervind het. Tonti en sy manne sou die winter honger gely het as die Potawatomi, wat kwaad was vir die Franse by Green Bay oor hul handel met die Dakota, hulle nie deur die winter beskut en gevoed het nie.
Ondanks die afwykings was die aantal krygers aan beide kante redelik gelyk en die stryd om Grand Kaskaskia duur agt dae.Uiteindelik het die voortreflike vuurkrag van die Iroquois die oorhand gekry. Die dorp is oorval, en geen genade is bewys nie. Selfs volgens hul eie standaarde was die Iroquois buitengewoon brutaal. Gevangenes is gemartel en lewendig verbrand, begraafplase afgetrek en die lyke erg afgekap. Voor die geveg het die Illini hul vroue, kinders en ou mense ses myl langs die rivier af gestuur om op 'n eiland weg te kruip. Die Iroquois het hulle gevind en 'n groot slagting het gevolg. Nadat hulle hul dodelike werk voltooi het, het die Seneca vertrek. Toe La Salle daardie Desember terugkeer, was die grond nog besaai met die oorblyfsels van duisende Illinois. Mans, vroue en kinders. niemand is gespaar nie. Slegs 'n paar Tamora en Maroa het oorleef, en van die Espeminkia word daarna geen melding gemaak nie. Die paar wat die holocaust vrygespring het, het langs die Illinois -rivier gevlug en toe die Mississippi oorgesteek. Die Seneca was nie tevrede nie en het die daaropvolgende jaar met 'n effens minder verwoestende effek teruggekeer, maar dit was slegs omdat hulle minder Tamaroa kon doodmaak.
Teen Junie 1681 het Tonti van sy wonde herstel en by La Salle by Mackinac aangesluit. Nie een van hulle was egter haastig om na Illinois terug te keer nie, want die somer was baie gevaarlik om op die Illinois -rivier te reis, met die voortdurende bedreiging van oorlogspartye van Seneca. Maar die Iroquois kon dit nie so ver waag gedurende die winter nie, en in Desember 1681 het La Salle en Tonti 'n ander ekspedisie suidwaarts gelei om hul pos in die boonste Illinois te herbou. Die plek wat hulle gekies het, was 'n natuurlike vesting, 'n groot rotsagtige uitsig oor die rivier oorkant Grand Kaskaskia. Destyds het die Franse hierdie plek Le Rocher (die rots) genoem, maar 'n latere tragedie sou sy naam vir ewig verander na Starved Rock. In die lente het La Salle en Tonti Fort St. Louis verlaat om die Mississippi te verken. In April bereik La Salle die Golf van Mexiko en eis, soos alle groot ontdekkingsreisigers, die hele streek (Louisiana) vir sy koning en land, sonder om hom te bemoei met die inheemse mense wat daar woon.
La Salle het die eer vir die ontdekking gekry, terwyl Tonti, sy lojale en betreklik onbekende Italiaanse assistent, terug is na Illinois om hout te kap en die Iroquois af te weer - met een hand nie minder nie! Fort St. Louis het meer as 'n jaar geneem om te voltooi, maar was formidabel toe hy klaar was. Tonti het egter nie genoeg mans om dit self te verdedig nie, en dit het aansienlike aanmoediging geverg om die Illini in die lig van hul onlangse ervarings te oortuig om in te stem om naby te gaan en dit te help verdedig. Die pogings om nog meer stamme by te voeg ter verdediging, is deur die Iroquois self aangehelp. Met hul terugkeer na New York van hul aanval in 1681, het die Iroquois 'n jagpartytjie in Miami naby die monding van Ohio aangeval, en Miami -gevangenes is as slawe na New York teruggeneem. Die motivering vir hierdie aanval op 'n bondgenoot blyk te wees dat die Miami Shawnee (Iroquois -vyande) toegelaat het om tussen hulle te vestig. Die Miami eis herstel en stuur 3 000 beervelle om die gevangenes vry te laat. Die Iroquois het die velle en die gevangenes bewaar.
Woedend het die Miami in 1682 van kant verander en La Salle toegelaat om 'n vrede tussen hulle en die Illini te reël. Toe trek hulle naby Fort St. Louis vir handel en verdediging. Byna 3 000 Shawnee het ook die bevolking in die omgewing tot amper 20 000 laat toeneem. La Salle en Tonti het vir die Iroquois 'n ware 'trap -val' gemaak as hulle sou besluit om weer aan te val. La Salle het Louisiana ook by die Franse ryk gevoeg, maar dit het min saak gemaak nadat Frontenac as goewerneur van Kanada deur Joseph Lefebvre de La Barre vervang is. La Barre het La Salle beveel om beheer oor Fort St. Louis oor te gee, wat hom gedwing het om na Frankryk terug te keer om hulp van die koning te soek. La Salle keer nooit terug na Illinois nie en word deur sy eie mans vermoor tydens 'n aborsiewe poging om 'n Franse nedersetting in die Texas in 1687 te vestig.
Soos gewoonlik is Tonti tydens sy afwesigheid in bevel gelaat. Die Seneca kon die teenwoordigheid van 20.000 Algonquin -handelaars met die Franse in Fort St. Louis nie vir altyd ignoreer nie, en in die lente van 1684 keer hulle terug. Hul aanvalle het eers die afgeleë Miami -dorpe in die noorde van Indiana getref, wat voldoende waarskuwing bied oor hul benadering, en daarna weswaarts na Illinois ingesleep. Baie van die Illini het vertrek toe die nuus van die dreigende aanval hulle bereik het, maar Tonti kon diegene wat oorgebly het, oortuig om hul dorp te versterk en te veg. Die Iroquois het die fort ses dae lank beleër, maar na groot verliese moes hulle terugtrek. Hierdie geveg word algemeen beskou as die keerpunt van die Beaver Wars en die grens van Iroquois -uitbreiding. Vir die Illini was dit egter 'n pirriese oorwinning. Hulle bevolking het nooit herstel nie, en die stamme wat die Franse by Fort St. Louis bymekaargekom het, was gou bondgenote teen 'n gemeenskaplike vyand en nie vriende nie.
Opgewonde oor hierdie oorwinning, het die Franse probeer om 'n alliansie te organiseer om die offensief teen die Iroquois aan te gaan, maar dit was voortydig. Toe die gevegte in die Illinois -land begin het, het die Franse by Green Bay en Sault Ste. Marie het geen moeite gedoen om in te gryp nie en het nie in die geheim gehoop dat die Iroquois La Salle en Tonti van die aarde af sou uitvee nie. Nadat ek 'n ryk bron van pels in die geboorteland van Dakota ontdek het, was die noodlot wat Illinois te beurt geval het, nie kommerwekkend nie. Hulle het ook genoeg eie probleme gehad. Die Wisconsin- en boonste Michigan -stamme (Ottawa, Wyandot, Ojibwe, Potawatomi, Fox, Sauk, Kickapoo en Mascouten) was kwaad weens die Franse handel met die Dakota en byna opstand. Nog 'n oorlog met die Iroquois om die Illini te verdedig - en baie het gevoel dat die Illini kry wat hulle verdien vir die moord op 'n Seneca -hoof - was die laaste ding wat hulle wou hê, aangesien dit hul vermoë in gevaar sou stel om hul bont na Montreal deur die Ottawa te neem Vallei. Hulle het neutraliteit gekies en fokus eerder op hul oorlog met die Dakota langs die boonste Mississippi. Die oorlog tussen die Illini en Iroquois het egter noord versprei, en in 1683 val die Seneca die Ottawa -dorpe naby Mackinac aan, wat die noordelike stamme in die geveg lok.
In 1683 stuur goewerneur La Barre Nicolas Perrot (hy verlaat Green Bay in 1671 en woon in Quebec) terug na Wisconsin om die verhouding met die noordelike stamme te bewerkstellig. Perot het daarin geslaag, en na die nederlaag van Iroquois in Fort St. Louis die volgende jaar, het La Barre hom opdrag gegee om hul steun vir die veldtog teen Iroquois te verkry. Soortgelyke bevele is gestuur aan Tonti in Fort St. Louis, wat 200 Illini-krygers versamel het, maar na jare se nie-samewerking was die offensief so swak gekoördineer dat dit misluk het. La Barre het paniekerig geraak en 'n verdrag gesluit met die Iroquois wat die grootste deel van die Illinois -land toegegee het. Hy is vervang deur Jacques-Rene Denonville wat van die verdrag afstand gedoen het en 'n alliansie van die Great Lakes Algonquin begin stig het wat die Iroquois kon hanteer. Hy het mededingende Franse handelaars beveel om hul gekibbel te beëindig, bestaande forte versterk, nuwes bygevoeg en vuurwapens en ammunisie aan stamme gegee wat bereid was om die Iroquois te beveg. Teen 1687 was sy versterkte alliansie gereed om die offensief aan te gaan.
Die Franse entoesiasme het egter in baie gevalle dié van hul bondgenote oortref. Tonti is in 1685 gedwing om 'n geskil te versoen deur geskenke aan die Illini en Miami te gee om hulle teen die Iroquois te laat veg. Teen 1688 was dit selfs onvoldoende, en die Miami het Fort St. Louis verlaat en ooswaarts na die noorde van Indiana verhuis - 'n kommerwekkende saak vir die Franse, aangesien daar gevrees was dat hulle met Iroquois sou verbind. Dit het verswak toe krygers uit die Franse alliansie ooswaarts gevee het en die Iroquois oor die Groot Mere na New York begin terugry het. Teen 1690 was die Iroquois in die verdediging, maar na die mislukte offensief in 1684 en La Barre se toegewing van hul vaderland, het die Illini die Franse nie heeltemal vertrou nie. Op hul beste oomblikke was hulle 'n huiwerige bondgenoot, en in 1687 kon Tonti slegs 85 Illini -krygers vind wat bereid was om aan die oorlog deel te neem. In die ergste geval kan die Illini (veral die Peoria) 'n kwotasie in die nek wees vir die Franse pogings om eenheid te handhaaf, want hul grootste probleem was om van die Franse bondgenote ontslae te raak wat op hul grond gehurk het.
Toe die Iroquois oos terugtrek, kon die Illini nie verstaan ​​waarom die vlugtelingstamme eenvoudig nie teruggekeer het waar hulle vandaan kom nie. Die rede hiervoor was die Franse bonthandel. Die Iroquois was nie net 'n gevaarlike vyand nie, maar as gevolg van hul bande met die Britte, 'n potensiële kommersiële mededinger. As die Franse bondgenote na hul ou huise terugkeer, was daar 'n duidelike moontlikheid dat sommige met die Iroquois sou handel gedryf het en selfs met hulle verbonde sou wees. Om hierdie rede het die Franse geweier om nuwe handelsposte in die ooste oop te maak en het hulle bondgenote daadwerklik ontmoedig om Wisconsin te verlaat. Sodoende het hulle die vlugtelinge gedwing om elders elders te soek vir verligting van hul druk omstandighede en het hulle ambisies per ongeluk gefokus op die bever- en rysmerte van die Dakota in die weste en die vrugbare gronde van die Illini in die suide. Intussen het die groot bevolking in die omgewing van Fort St. Louis die brandhout uitgeput en 'n drastiese afname in die buffelkuddes veroorsaak. Die Illini was sterk afhanklik van buffels, en hul verdediging van hierdie kwynende hulpbron in 1689 het 'n konfrontasie met die Shawnee veroorsaak. Die Shawnee het vertrek om by hul familielede in Tennessee aan te sluit, maar daarna het hulle 'n intense afkeer van die Illini behou en gereeld teruggekeer om hul dorpe te aanval.
Tonti het eers in 1689 van La Salle se dood verneem en het onmiddellik aansoek gedoen om sy handelskonsessie in die Illinois -land. Aangesien Frontenac weer goewerneur van Nieu -Frankryk was, is sy versoek vinnig toegestaan, maar die vertrek van die Shawnee en Miami het die probleem van die uitgeputte hulpbronne naby Fort St. Louis nie uitgewis nie. Na konsultasies tussen Tonti en die Illini, is besluit om Fort St. Louis en Grand Kaskaskia te laat vaar en alles stroomaf by die Peoria -meer (genoem Pimitoui of & quotfat lake & quot deur die Illini) te hervestig. Fort Pimitoui is gedurende die winter van 1691-92 gebou, en die jaar daarna het die Jesuïete 'n missie gebou. Dit het die spanning verhoog, aangesien hul sendingpogings gewoonlik in stryd was met die pelshandelaars. Ander missies het gevolg in Chicago, Cahokia en dan Kaskaskia. Oor die algemeen wou die priesters die Franse uit Illinois verban, maar hulle moes mettertyd ondertrouery aanvaar (uitgevoer in 'n kerk).
Die laaste deel van die Beaver Wars val saam met die King William's War (1689-97) tussen Brittanje en Frankryk, en om hierdie rede word hierdie groot konflik selde die regte belang in die geskiedenis toegeken. Namate oorwinning gevolg het op oorwinning, het die Franse en hul bondgenote beheer oor die steeds groter deel van die beverland in die Groot Mere verkry, en ondanks die oorlogvoering het pels Montreal in ongekende hoeveelhede bereik. Die sukses van die Franse bonthandel was egter uiteindelik ongedaan. Met te veel bewerbont op die Europese mark, het die aanbod die vraag oorskry en die prys het gedaal. Namate die wins daal, besluit Lodewyk XIV dat dit uiteindelik tyd is om na die klagtes van die Jesuïete te luister en het in 1696 'n koninklike afkondiging uitgevaardig waarin die Franse pelshandel in die Groot Mere gestaak is. Die gevolg was chaos, net soos die Franse op die punt was om die Iroquois te verpletter en die Britse kolonies langs die Atlantiese kus te oorheers.
Die bonthandel het hul bondgenootskap bymekaar gehou, en sonder dit het die Franse die vermoë verloor om hul inheemse bondgenote te beheer. Dit was onmiddellik duidelik in hul pogings om vrede met die Iroquois te maak. Die King William's War eindig met die Verdrag van Ryswick in 1697. Aangesien hierdie ooreenkoms die Iroquois -liga onder Britse beskerming geplaas het, was die Franse angstig om die gevegte in die Groot Mere te beëindig om die moontlikheid van 'n ander oorlog met die Britte, maar hul bondgenote, te voorkom. kon voel dat die Iroquois op die rand van ineenstorting was en wou nie ophou nie. Deur al hul diplomatieke vaardighede te gebruik, het dit die Franse tot 1701 geneem om hulle tot vrede te laat instem. Elders het inheemse handelaars nie die prysverlaging wat 'n Europese bontbesering veroorsaak het, verstaan ​​nie. Wat hulle in plaas daarvan gesien het, was dat die Franse minder handelsware aan hulle gee vir dieselfde hoeveelheid pels wat as hebsug en selfsug beskou word. Franse handelaars is as gevolg daarvan beroof en vermoor, en toe poste gesluit is na die koninklike besluit, het die situasie vererger.
In Illinois het 'n godsdienstige geskil lelik geword, en die Peoria het vader Jacques Gravier aangeval en ernstig gewond (hy is laat dood aan sy wonde). Die Franse reageer deur te weier om kruit aan die Peoria te verkoop, wat op sy beurt weer terugval deur Franse handelaars aan te val. Die ironie was dat Peoria weens die ineenstorting van die bonthandel in die eerste plek nie kruit gehad het nie en dat hy gedwing was om boë en pyle te gebruik tydens die aanval op die priester. Fort Pimitoui het nie lank gehou na die koninklike besluit nie. Tonti het moedeloos geword en het dit in 1700 gesluit. Hy het Illinois verlaat en suid gegaan om by Pierre Le Moyne aan te sluit, Sieur d 'Iberville se poging om 'n Franse kolonie en handelspos by die monding van die Mississippi te vestig. Die Queen Anne's War (1701-13) het in Europa tussen Brittanje en Frankryk uitgebreek en na Noord-Amerika versprei. Die gevegte was egter beperk tot New England en die Canadian Maritimes, en daar het min gebeur in die Great Lakes.
Die Iroquois het hul belofte gestand gedoen in die vredesverdrag wat vroeër daardie jaar met die Franse onderteken is en het neutraal gebly (met die uitsondering van die Mohawk), maar hulle het vinnig agtergekom die verwoesting wat die skorsing van die pelsbedryf in die Franse alliansie veroorsaak het en aangebied het hul voormalige vyande toegang tot die Britse en Nederlandse handelaars in Albany. Sodoende het hulle nader gekom om die Franse te vernietig deur ekonomiese ondergang as wat hulle deur oorlog gehad het. Omdat die Franse nie kon meeding nie, het Britse en Iroquois -handelaars die Franse monopolie ingebring. Die pelshandel het voortgegaan, hoewel nie op vorige vlakke nie, en daarmee saam interkompetisie vir jaggebied. Die Illini -vaderland het nooit baie bevers gehad nie, en hul pogings om in 1680 uit te brei, het oorlog met die Iroquois gebring. Hulle kon ietwat kompenseer deur nog 'n goedere te verskaf wat die Franse nodig gehad het, gebore inheemse vroue en kinderslawe. Die Illini het gou 'n reputasie as kundiges hieroor gekry en het so gereeld op die Pawnee toegeslaan dat Pani (Frans vir Pawnee) in Nieu -Frankryk sinoniem geword het vir 'n inheemse Amerikaanse slaaf.
Die Illini het tydens die 1680's in Beaver Wars baie verloor, maar baie ernstiger probleme het na 1690 ontstaan ​​nadat die Franse alliansie die Iroquois teruggedwing het na New York. Naburige stamme het beslag gelê op groot gedeeltes van wat vroeër die tuisland van Illini was. Gedurende tien jaar van oorlogvoering in hierdie tyd wes van die Mississippi, het die Osage en Missouri die Moingwena, Peoria, Tapouaro en Coiracoentanon gedwing om jaggebied in die noordooste van Missouri oor te gee en dan hul dorpe langs die Des Moines in die suidooste van Iowa te laat vaar. Die Moingwena, wat na die noorde van Illinois verhuis het, is deur die Peoria opgeneem terwyl die Tapouaro en Coiracoentanon in die Kaskaskia verdwyn het. Miskien om hulself hiervoor te vergoed en toegang tot gebied met meer bever te verkry, het Illini -krygers by die Fox, Kickapoo, Mascouten en Miami begin aansluit in die oorlog wat gedurende die 1690's langs die boonste Mississippi met die Dakota uitgebreek het. Aangesien die Franse ook die Dakota bewapen het, het die Algonquin min winste behaal teen die Dakota en hul Iowa -bondgenote, maar die Illini het ernstige straf opgelê van hierdie ou vyande wat vinnig kon slaan deur stroomafwaarts te ry, terwyl Illinois gedwing was om die stroom stroomop om te vergeld.
Die verdeeldheid tussen die stamme wat La Salle en Tonti die handelaars in Illinois of die Green Bay verhandel het, het egter gebly. Nog belangriker was die verskillende belange van die oorspronklike inwoners teenoor die toevlugsoord, dus eerder as dankbaarheid, het die deelname aan Illini aan hierdie oorloë teen die Dakota slegs agterdog gekry weens voorafgaande Illini -aansprake in die suide van Wisconsin. Die Potawatomi gedurende die 1690's het reeds die westelike oewer van die Michiganmeer tot in die suide van Chicago beset, en groepe Mascouten, Wea (Miami) en Piankashaw (Miami) het suidwaarts in die Wabash River Valley begin beweeg. Hierdie verskuiwings het oor die algemeen plaasgevind sonder konfrontasie, maar tussen 1695 en 1700 het die Fox en Winnebago saam die Kaskaskia uit hul laaste dorpe in die suide van Wisconsin verdryf en daarna in die noorde van Illinois begin druk.
Terwyl ander bande van Illini gedwing is om gebiede in die weste, noord en ooste oor te gee, het die Chepoussa en Michigamea langs die St. Francisrivier in Arkansas in 1693 deur die Quapaw aangeval, en teen 1698 het hierdie mees suidelike bande van die Illini verhuis na Illinois, waar die Chepoussa deur die Michigamea opgeneem is. Hulle het eers probeer om hulle in die suide van Illinois te vestig, maar die vyandige Shawnee en Chickasaw het hierdie gebied gevaarlik gemaak. Die Michigamea, wat noordwaarts beweeg het na die boonste Illinois -rivier, bevind hulle in die oorlog van Kaskaskia met die Fox en Winnebago. Op ongeveer dieselfde tyd het Tonti die winkel in Fort Pimitoui in 1700 gesluit, die Kaskaskia het die noorde van Illinois verlaat, en die Michigamea het saamgegaan. Na 'n kort verblyf naby die Cahokia en Tamaroa, het albei bande verder suidwaarts beweeg langs die oostelike oewer van die Mississippi en uiteindelik gevestig naby die Jesuïet -sending by die monding van die Kaskaskia -rivier. Teen 1703 was byna al die Illini beperk tot die onderste Illinois -vallei en die oostekant van die Mississippi tussen Cahokia en Kaskaskia. Slegs die Peoria het hardnekkig vasgeklou aan die boonste Illinois -vallei, wat slegs 25 jaar tevore die middelpunt van die tuisland van Illini was.
Intussen was die Franse alliansie besig om uitmekaar te val ná die opskorting van die pelshandel in 1696. Teen die begin van die Koningin Anne -oorlog in 1701 was die lojaliteit van baie Franse bondgenote te betwyfel as gevolg van die ingang van Britse en Iroquois -handelaars, en sedert hulle was in die minderheid van die Britte in Noord -Amerika, die Franse het hierdie stamme nodig gehad om Kanada te verdedig. Om hierdie rede het die Franse kroon in 1701 berou gegee en kon die oprigting van 'n enkele nuwe handelspos die trou van die Great Lakes -stamme behou. In Junie het Antoine de la Mothe Cadillac by Detroit aangekom en met die bou van Fort Ponchartrain begin en die Ottawa en Wyandot genooi om hulle naby te vestig. Met slegs een pos om met die Britte mee te ding, was Cadillac genoodsaak om meer en meer stamme na Detroit te nooi om te verhoed dat hulle met die Britte handel dryf. Teen 1710 woon daar 6.000 Wyandot, Ottawa, Potawatomi, Ojibwe Miami, Peoria, Osage en Missouri in die omgewing van Detroit, en hierdie konsentrasie het die hulpbronne gou uitgeput. Selfs die vriendelike Wyandot, Ottawa en Ojibwa het met mekaar geraak oor gebied.
Die laaste strooi is daardie jaar bygevoeg toe Cadillac die Fox genooi het. 1 000 Fox het oos gekom van Wisconsin en het baie van hul bondgenote in Mascouten en Kickapoo gebring. Dit het die situasie aangevuur, aangesien die Fox teruggekeer het na hul geboorteland voor die Beaver Wars en nie die minste skaam was om ander stamme hieroor in te lig nie. Die lewe naby Detroit was reeds moeilik sonder om die Fox die spesiale voorregte te gee wat hulle wou hê, en Franse bondgenote eis spoedig dat die Franse hulle na Wisconsin moet terugstuur.Dit is geïgnoreer en in die lente van 1712 het die Ottawa en Potawatomi die saak in eie hande geneem deur 'n aanval op 'n Mascouten -jaggeselskap. Die Mascouten het na Fox gevlug, en toe die Fox bereid was om terug te keer, het die Franse probeer om hulle te keer. Op hierdie stadium het die Fox amper genoeg van die Franse gehad en Fort Ponchartrain aangeval, begin van die Eerste Fox-oorlog (1712-16). Die Franse was in hul fort vasgekeer toe 'n groot hulpmag van die ander stamme aankom en van agter af op die jakkals val. Baie min Fox het ontsnap aan die bloedbad wat gevolg het om by die Mascouten- en Kickapoo -toevlug na Wisconsin aan te sluit. Maar toe hulle daar aankom, het die oorlewendes saam met die Fox wat oorgebly het, begin wraak neem op die Franse en hul bondgenote vir die bloedbad in Detroit.
Die Fox Wars was eintlik 'n burgeroorlog van die Franse alliansie en waarskynlik 'n bron van vermaak vir die Iroquois wat getrakteer is op die skouspel van hul vyande wat onder mekaar baklei. Met die Franse vermoë om geskille te bemiddel wat belemmer is deur handelsbeperkings, het baie stamme ou tellings gehad om af te handel. Dit was baie waar vir die Illini en Fox, aangesien die Fox onlangs die Kaskaskia en Michigamea uit die suide van Wisconsin verdryf het wat vererger is deur die voortdurende inbraak van die Fox in die noordelike prairies van Illinois om buffels te jag. Om hierdie rede het die Peoria -krygers wat aan die bloedbad in Detroit deelgeneem het, veral genot gevind om Fox -gevangenes te martel. Hierdie brutaliteit en die nabyheid van Peoria -dorpe aan die Fox in Wisconsin het hul vergelding op die Illini gefokus. Die Franse kon nie effektief met die Fox handel nie, totdat die handelsbeperkings in 1715 opgehef is na die dood van Lodewyk XIV. Nadat dit verwyder is, kon die Franse geskille tussen die Illini- en Miami- en die Ojibwe- en Green Bay -stamme versoen en dan die oorlog teen die Fox vervolg. In 1715 verslaan 'n gesamentlike Frans-Potawatomi-ekspedisie die Kickapoo- en Mascouten-bondgenote van die Fox en dwing hulle om afsonderlike vrede te sluit. Die jakkals was alleen.
In 1716 stuur die Franse nog 'n ekspedisie na die Fox in Wisconsin, maar dit kon nie hul versterkte dorp inneem nie. Die Franse bied vrede aan, wat die Fox aanvaar het, maar haat uit die oorlog het nie geëindig nie. Dit was veral duidelik tussen die Fox en die Peoria. Gedurende die konflik was daar 'n onderlinge uitruil van gruweldade met die Fox wat hul Illini -gevangenes martel en die Peoria die kompliment teruggee. Franse besoekers aan versterkte Peoria -dorpe is behandel met die oog op verrottende Fox -liggame wat aan die mure hang. Die siklus van wraak het spoedig 'n eie lewe aangeneem en het nie in 1716 opgehou met vrede tussen die Fox en French nie. Die Peoria het uit pure onwil geweier om Fox -gevangenes terug te keer, en die Fox -jagters het in Illini -gebied ingedring om buffels te jag. 'N Franse poging om te bemiddel het misluk, en konfrontasies het voortgegaan.
Met die einde van handelsbeperkings in 1715 het die Franse gedurende die volgende vyf jaar 'n reeks poste geopen: Mackinac, La Baye, Ouiatenon, Chequamegon, St. Joseph, Pimitoui, Miamis, Niagara, De Chartres en Vincennes, maar die skade gedoen is, en hul handel in die streek het nooit herstel nie. Mededinging van Britse handelaars het steeds toegeneem, en nadat die Britte in 1727 'n nuwe pos by Oswego (New York) in die Iroquois -tuisland geopen het, kom 80 % van die bever op die Albany -mark van Franse bondgenote. Detroit en die ander Franse poste het 'n nuwe handelspatroon gevestig wat die Illini geïgnoreer het. Die ou roete van Lake Michigan na die Wisconsin- of Illinois -riviere na die Mississippi het tydens die Fox Wars gevaarlik geword, en na 1701 het die Franse die Maumee en Wabash begin gebruik in plaas van Illinois om die Ohio en laer Mississippi te bereik. Die Illini, wat relatief min bever gehad het, is omseil en nie meer belangrik nie.
Die skeiding is in 1718 voltooi met die herorganisasie van die Franse administrasie in Noord -Amerika, en die Illinois -land het deel geword van Louisiana. Louis XV verleen 'n handves en handelsmonopolie aan die Company of the Indies, wat 'n grandiose plan vir die kolonisering van die Mississippi -vallei insluit. Die idee is eers voorgestel deur 'n Skot met die naam John Law en het die steun van die Franse adel gekry wat belangstel in vinnige winste. Voordat die 'Mississippi Bubble' in 1720 in 'n waansinnige bespiegeling uitgebars het, het die eerste Franse koloniste in Kaskaskia aangekom en 'n nuwe fort (de Chartres) en handelspos begin bou. Afgesien van die klein nedersetting wat naby die Sulpician -sending in Cahokia, Kaskaskia en St. Genevieve oor die Mississippi in Missouri ontwikkel het, sou dit die middelpunt van die Franse besetting van Illinois wees tot die stigting van St. Louis in 1763. As gevolg van die Jesuïete -sending en die Franse bevolking, het die Kaskaskia en Michigamea daar naby gou katoliek geword en met die Franse getrou. Die Jesuïete het egter minder sukses gehad met die Peoria wat verkies het om in die noorde te bly as tradisionele en quotsauvages. & Quot
Alhoewel hulle in 1704 deur pokke getref is, het oorlog tot nou toe die Illini harder slae as epidemie toegedien. Soms omstreeks 1710 het die kombinasie van Franse nedersetting in die onderste Mississippi en toenemende reis van daar na die Illinois -land malaria by die Illini ingebring. Dit het regtig ernstig geword nadat die Franse hulle permanent in Illinois begin vestig het, wat blykbaar draers van hierdie siekte na die streek gebring het. Slegs sekere muskiete kan hierdie parasitiese bloedinfeksie versprei, en Illinois en Indiana het blykbaar die regte variëteit gehad. Beide die bevolking van Illini en Miami het dramaties gedaal tussen 1718 en 1736, terwyl ander stamme in die noorde relatief onaangeraak was. Dit was bekend as die "ague" vir die Amerikaners wat hulle gedurende die 1800's daar gevestig het, en was endemies in die streek tot in die 20ste eeu.
Die vrede tussen die jakkals en die Franse in 1716 was 'n tydelike wapenstilstand, en die jakkals het voortgegaan om die Franse te irriteer met optrede wat hul belang benadeel. In die eerste plek was die voortslepende Fox -oorlog met die Peoria, wat ná 1716 net toeneem. In 1722 het die Illini Minchilay, die neef van die Fox -hoof Oushala, gevange geneem en hom op die brandstapel verbrand. Die bure hou nie van die Illini nie, dus het die Fox min probleme ondervind om die Kickapoo, Mascouten en Winnebago as bondgenote te werf. In die minderheid trek die Peoria terug na hul natuurlike vesting op die ou Fort St. Louis en stuur boodskappers na die Franse by Kaskaskia vir hulp. Die jakkals het hulle omring, maar die posisie was onneembaar, en hulle het swaar verloor tydens die aanval. Die Franse en ander Illini het 'n hulpmag bymekaargemaak by Fort de Chartres en marsjeer noord om die Peoria te verlig. Die Fox het teruggetrek voordat dit aangekom het, maar moes noodgedwonge meer as 100 van hul dooies agterlaat.
Wes van die Mississippi het die Fox ook gewikkel geraak in 'n oorlog met die Osage en Missouri wat die Franse handel langs die Missouri ontwrig het. Dit het die Franse gedwing om gedurende 1723 'n reeks rade te hou om vrede tussen die Kansa, Pawnee, Comanche, Nakota (Yankton Sioux), Osage, Missouri, Otoe, Iowa, Fox en Dakota te reël. Hulle poging het 'n mate van sukses onder die stamme van die Missouri -rivier behaal, maar nuwe gevegte het langs die Des Moines -rivier in die suidooste van Iowa tussen die Fox en Iowa en die Osage en Missouri ontstaan. Die vredesrade in 1723 het ook 'n resultaat gehad wat die Franse nooit bedoel het nie. Om hul vyande te beveg, het die Fox bondgenote nodig gehad, en uit hul ontmoetings met die Dakota by hierdie rade kon die Fox 'n alliansie met hulle vorm teen die Illini. Die Fox en Dakota was sedert die 1660's vyandig, so hul skielike alliansie het die Franse onmiddellik agterdogtig gemaak. Omdat hulle oortuig was dat die Fox moontlik nie self soveel probleme sou veroorsaak nie, vermoed hulle dat die Britte die Fox aanmoedig om 'n geheime alliansie teen hulself te sluit.
Dit was 'n vermoede dat die Illini dit nie ontmoedig het nie, maar die waarheid was dat die Fox eenvoudig nie van die Franse gehou het nie, en dat daar geen Britse komplot was nie. Dit was egter genoeg om die Franse in 1726 te oortuig om 'n gekoördineerde strafekspedisie teen die Fox te begin. Aangesien daar nie genoeg soldate in die Illinois -land was om dit self te onderneem nie, het die Franse in Kanada 'n ekspedisie na die weste gestuur, terwyl 'n tweede mag van 20 Franse soldate en 500 Illini -krygers by Fort de Chartres onder bevel van Desliettes vergader het. Die Fox het egter teruggetrek voordat die twee kolomme kon skakel, en die Franse, soos hulle al soveel keer tevore, gefrustreerd gelaat het. By vergaderings die volgende jaar het die Franse hul eerste voorstelle van volksmoord gemaak. Die woede teen die jakkals was so groot dat dit min besware van hul bondgenote (insluitend die Illini) teëgekom het, hoewel dit eers in 1732 amptelike beleid geword het deur die koning goedgekeur. diplomasie gebruik om die jakkals van hul bondgenote te isoleer. Teen die tyd dat die Tweede Vosoorlog (1728-37) begin het, was die Kickapoo en Mascouten die enigste bondgenote wat die Fox oorgebly het.
Die eerste Franse ekspedisie teen die Fox het misluk (soos gewoonlik), maar kort daarna het die Fox daarin geslaag om hulself in die voet te skiet deur 'n paar van hul Kickapoo- en Mascouten -bondgenote te vermoor na 'n rusie oor Franse gevangenes. Woedend onderteken die Kickapoo en Mascouten 'n afsonderlike vrede met die Franse, en die Fox was weer eens alleen. Onder aanval van alle kante in 1730 het ongeveer 1 000 van hulle besluit om 'n aanbod van heiligdom van die Iroquois te aanvaar en Wisconsin te verlaat. Die enigste probleem was dat om na New York te kom, die Fox eers deur die Illini -gebied in die noorde van Illinois moes gaan. Alhoewel dit nie kenmerkend was vir die Fox nie, het hulle hul vroue en kinders by hulle gehad, en hulle het eintlik 'n gesant na die Illini gestuur om toestemming te vra om oor te gaan. 'N Argument het egter ontwikkel en dit is ontken. Met min keuse het die jakkals in elk geval gekom, en miskien as 'n manier om afskeid te neem van die Illini, het hulle verskeie Cahokia (insluitend die seun van 'n kaptein) gevang en hulle op die brandstapel verbrand. Die Fox het ooswaarts oor die prairies van Noord -Illinois gegaan met Illini -krygers agterna, maar is vertraag deur hul vrou en kinders. Hulle stop net oos van die huidige Bloomington, Illinois en gooi 'n tydelike fort vir verdediging op.
Dit sou beter gewees het as hulle aangehou het. Die Illini het hulle omsingel en hulp ontbied. Die Franse en hul bondgenote het uit alle rigtings op die Fox -fort neergedaal. Van die goewerneur van Kanada het bevele gekom dat geen genade aan die Fox betoon moes word nie. Omring deur soveel as 1 400 krygers, was daar geen ontsnapping nie. Na 20 dae van beleg, het die jakkals honger gely en het hy een aand tydens 'n donderstorm probeer uitbreek. Die Franse en hul bondgenote het hulle almal ingehaal en doodgemaak. Al wat oorgebly het, was die 600 Fox in Wisconsin wat gevlug het na die beskerming van die Sauk wes van Green Bay. Onderhandelinge is gevoer om die oorlog te beëindig, maar uiteindelik het die Franse besluit dat 600 Fox 600 te veel is en 'n ekspedisie na die Sauk -dorp gestuur om hul oorgawe te eis. Dit is geweier, en tydens die geveg wat gevolg het, het die Sauk en Fox ontsnap en weswaarts oor die Mississippi gevlug na die ooste van Iowa. 'N Ander Franse ekspedisie het hulle in 1736 agter hulle aangelê, maar hul Kickapoo -gidse het geen smaak vir volksmoord nie en het die Franse in sirkels gelei.
Die Franse het nog 'n poging vir 1737 beplan, maar die Kickapoo was nie hul enigste bondgenoot wat genoeg hiervan gehad het nie. Die Illini het die algemene kommer uitgespreek dat wie die volgende sou wees as die Fox so vernietig kon word? Soos dinge blyk, het hulle rede tot kommer. Tydens 'n vergadering in Montreal in die lente van 1737 het die Menominee en Winnebago die Franse gevra om genade te betoon aan die Fox terwyl die Potawatomi en Ottawa 'n soortgelyke versoek vir die Sauk gerig het. Gekonfronteer met die opstand van hul alliansie, moes die Franse saamstem. Oorlog het pas in Minnesota tussen die Ojibwe en Dakota uitgebreek. Die Franse het probeer om dit te stop en het misluk. Britte en Amerikaners het ook hul kans gehad, maar gevegte duur voort tot in die 1850's.
Die meer onmiddellike kommer vir die Franse was die Chickasaw en Natchez in die onderste Mississippi. Die Natchez het in 1729 in opstand gekom in die dood van 200 Franse by Fort Rosalie. Gedurende die volgende twee jaar het die Franse met die hulp van die Choctaw die Natchez verpletter, maar baie het na die Chickasaw gevlug. Net soos die Sauk en die jakkals, het die Chickasaw geweier om die Natchez oor te gee, en teen 1736 was daar oorlog. Die Chickasaw was goed bewapen deur die Britte en het die oostekant van die Mississippi tussen die Ohio en die noorde van Mississippi beheer. Hulle het die rivier gesluit vir Franse handel wat die land Illini en Illinois van die res van Louisiana geïsoleer het. Die Franse het in 1737 onwillig vrede gemaak met die Fox en Sauk, maar moes noodgedwonge hul aandag na die suide vestig en die Chickasaw-wurggreep op hul handel hanteer. Die Peoria en Cahokia het Pimitoui en Grand Kaskaskia in 1733 herbeset, maar dit was hul enigste wins. Nóg die Fox of die Sauk het ooit die bloedbad op die prairie in Illinois vergeet in 1730. Soos die gevolg was van hul oorlog teen die Winnebago byna 'n eeu tevore, het die Illini 'n slegte gewoonte gehad om onvergeeflike vyande te maak.
Die Illini was bewus van hul groeiende penarie, en met die instinkte van 'n verdrinkende man het hulle hulself aan die Franse geheg. Ongelukkig, soos 'n onderwyser wat 'n kind wat deur sy klasmaats aangejaag word, sien, was die Fransman maar min om die ergste houe af te weer. Deur hulself aan die Franse saak te verbind in hul oorlog met die Chickasaw, het die Illini egter hul laaste bloed met min wins spandeer. Alhoewel die Chickasaw selde die regte krediet ontvang, was dit waarskynlik die mees gedugte krygers oos van die Mississippi. Hulle het met byna almal baklei en nooit 'n oorlog verloor totdat hulle die verkeerde kant gekies het tydens die Amerikaanse burgeroorlog nie. Die Franse en Illini was onder die slagoffers, en tussen 1731 en 1752 kon geen kombinasie van die Franse en hul bondgenote van noord en suid van die Ohio -rivier hierdie relatief klein, baie taai stam uit hul vaderland tussen die riviere Tennessee en Mississippi verdryf nie in die weste van Kentucky, Tennessee en die noorde van Mississippi.
Maar die Illini, veral die Kaskaskia en Michigamea, het hulself droog gebloei in die stryd teen die Chickasaw vir die Franse. Twee groot Franse offensiewe teen die Chickasaw in 1736 en 1740 eindig in 'n ramp en 'n nederlaag. Gereelde aanvalle deur klein oorlogspartye uit Detroit, St Joseph, Wabash -stamme en die Illini is ook verhoor, maar die Chickasaw het die meeste hiervan opgeëet. Terwyl die Illini hul krygers gestadig verloor het tydens hierdie aanvalle, het die wraak van Chickasaw teen die dorpies Illini 'n groot tol van hul vroue en kinders geëis. Die geveg het meer as 20 jaar voortgeduur, maar is onderbreek deur die King George's War (1744-48). Soos met die vorige koningin Anne's War, was die meeste gevegte in hierdie konflik in New England en die Kanadese Maritimes. Deelname deur die Illini en ander Franse bondgenote van die Great Lakes en Ohio Valley was beperk tot die stuur van krygers na die ooste om Quebec te help verdedig teen 'n Britse inval. Dit het nooit gekom nie, maar 'n Britse blokkade van die St. Lawrence het die aanbod van handelsgoedere verminder, en die Franse owerheid (en hul vermoë om die Illini te verdedig) het in duie gestort.
Byna onmiddellik het ander stamme op die Illini neergedaal. Die Sauk het die Franse na 1737 nie vertrou nie, maar het ná die Fox Wars in Iowa gebly, maar in 1743 het hulle die Mississippi oorgesteek en suidwaarts begin uitbrei. Intussen het die Ojibwe die Dakota uit die noorde van Minnesota en suid van die Minnesota -rivier verdryf. Om hulself te vergoed, het die Dakota grondgebied van die Iowa geneem en hulle suidwaarts gedwing. Dit het natuurlik hul tradisionele alliansie beëindig, en vasgevang tussen die Dakota en Osage het die Iowa 'n bondgenootskap met die Fox en Sauk gehad, en 'n ander vyand vir die Illini bygevoeg. Die Kickapoo het ook suid beweeg, maar in 1746 het die Ojibwe, Potawatomi, Menominee en Mascouten saam die Peoria uit die suide van Wisconsin gedwing. In gevaar om uitgewis te word, vlug die Peoria suidwaarts na die Franse in Kaskaskia, en was so desperaat vir bondgenote, dat hulle die Osage in Missouri om hulp gevra het. Die Osage het hul eie oorlog met die Winnebago en Menominee gehad en geen liefde vir die Illini nie. Hulle het geweier, maar die Franse kon daarin slaag om 'n wapenstilstand te reël waarmee die Peoria na die noorde van Illinois kon terugkeer. Hulle lande in Wisconsin het egter vir ewig verlore gegaan.
Britse handelaars het die tekort aan Franse goedere tot hul voordeel gebruik en teen 1746 het hulle Ohio binnegegaan met toestemming van Iroquois vir direkte handel met Franse bondgenote. Die Sandusky Wyandot van hoofman Orontony was die eerste wat met die Franse breek en met die Britte handel dryf. Teen 1748 het dit 'n oop opstand geword toe Orontony sy Franse handelspos verbrand en die Detroit Wyandot gevra het om by hom aan te sluit. Sy beweging stort in duie na sy dood, maar 'n veel gevaarliker sameswering ontstaan ​​onder leiding van die Miami -hoof Memeskia (La Demoiselle of Ou -Brittanje). Die Miami het aangesluit by Orontony se opstand teen die Franse en het in 1748 'n verdrag en handelsooreenkoms onderteken in Lancaster, Pennsylvania, met die Britte en Iroquois wat toestemming verleen vir handelsposte in hul dorpe. Die Wyandot val uit na Orontony se dood, maar deur die gebrek aan jaarlikse geskenke van die Franse het Memeskia sy Franse handelspos in 1750 verbrand en sy mense ooswaarts verhuis na 'n nuwe dorpie in Pickawillany (Piqua, Ohio).
Nadat 'n Britse pos gebou is, het Memeskia ander Miami begin uitnooi om handel te dryf. Ongeveer die enigste positiewe uitkoms van die malaria in Illinois en Indiana na 1718 was dat die Illini en Miami hul voormalige vyandigheid beëindig het. Om hierdie rede is uitnodigings ook na die Illini gerig. Ten spyte van hul lojaliteit aan die Franse, was dit moeilik om te weerstaan. Franse goedere was nie net 'n tekort nie, maar Britse goedere was goedkoper en van beter gehalte. Memeskia het egter verwag dat die Franse die oorname van die handel in die Ohio -vallei nie gedwee sou aanvaar nie, en hy het 'n wampumgordel begin sirkuleer om 'n geheime alliansie teen hulle te sluit. Die plot bevat groepe van die Illini, en die Franse het besef dat iets baie verkeerd was toe baie van hul bondgenote skielik hul aanvalle op die Chickasaw gestaak het. Die arrestasie en gevangenisstraf in Fort de Chartres van verskeie Kaskaskia en Piankashaw (Miami) vir aanvalle op Franse handelaars in die Illinois-land het die bestaan ​​van 'n wydverspreide erf bevestig.
Nadat Memeskia eise geïgnoreer het om sy Britse handelaars te verdryf, het die Franse in 1751 probeer om die Detroit -stamme (Potawatomi, Ottawa, Wyandot en Ojibwe) te lok om Pickawillany aan te val. Selfs hierdie bondgenote oorweeg dit egter om na die Britte oor te skakel, en gebruik die verskoning van 'n pokke -epidemie wat die Ohio -vallei daardie jaar tref, en weier. Op hierdie stadium het die Franse besef hoe ernstig die situasie geword het. In wanhoop is die Franse gedwing om ver na die noorde te kom vir bondgenote, en Charles Langlade, 'n M & eacutetis (gemengde bloed), organiseer 'n oorlogsparty van 250 Ottawa en Ojibwe by Mackinac wat in Junie 1752 Pickawillany aangeval het en Memeskia en 30 ander Miami doodgemaak het.Die Britse handelspos is geplunder en verbrand, terwyl Langlade se krygers Memeskia se lyk gekook en geëet het. Die aanval het by ander Franse bondgenote min twyfel gelaat oor wat hulle sou tref as hulle met die Franse breek en met die Britte begin handel dryf.
Die Illini en ander rebelle het onmiddellik om verskoning gevra, hul lojaliteit belowe en aanvalle op die Chickasaw hernu. Die deelname van Illini aan die plot en die inhegtenisneming van sommige Kaskaskia by Fort de Chartres was egter 'n duidelike aanduiding dat die Illini uit die goeie genade van die Franse geval het. Dit het gelei tot 'voed -waansin' deur naburige stamme. Gedurende 1751 het die Osage ernstige probleme ondervind met die Pawnee en Comanche en het hulle verteenwoordigers na die Illini gestuur om 'n alliansie te vra. Onthou die weiering van Osage om hulle te help toe hulle in 1746 onder aanval was, het die Illini geweier. 'N Jaar later het die Illini rede gehad om hul besluit te betreur. In Junie 1752 (dieselfde maand wat Pickawillany aangeval is), kom meer as 1 000 Sauk-, Fox-, Kickapoo-, Winnebago- en Dakota -krygers in die kano van die Mississippi af en vernietig die Michigamea -dorp suid van Cahokia.
Byna 80 Illini is dood in die aanval, en voordat hulle terugtrek, het die stropers ook die dorpie Illini by Cahokia verbrand. Daarna het die Michigamea nader aan Fort de Chartres verhuis en saamgesmelt met die Kaskaskia. Hulle het daarna op alle maniere uit die geskiedenis verdwyn, behalwe dat hul naam later sou verskyn op sommige van die verdrae wat met die Amerikaners onderteken is. Die Potawatomi en Mascoutin was bekommerd oor die vergelding van die Peoria vir die aanval, maar ander stamme was nie so skaam om Illini -lande in te neem nie. Terwyl die Sauk groot gebiede langs die Mississippi noord van St. Louis beslag gelê het, het die Ojibwe, Kickapoo en Winnebago dele van die noorde van Illinois gegryp. Selfs die Piankashaw (deel van die Memeskia -sameswering) het probeer om die boonste Kaskaskia -rivier oor te neem, maar die Illini kon hul aanspraak op hierdie belangrike jaggebied verdedig. Dit sou hul laaste militêre sukses wees. Die Franse het die ander stamme gevra om op te hou. Die Sauk het om verskoning gevra en het hom in 1753 weer by die Franse alliansie aangesluit, maar het die gebied van die Illini gehou. Ander Franse bondgenote het dieselfde gedoen.
Die Franse het die aanval op Pickawillany gevolg deur hul pryse te verlaag en die aanbod van handelsgoedere te verhoog. Toe die opstand in duie stort en hul bondgenote terugkeer na die vou, begin hulle met die bou van 'n lyn forte oor die weste van Pennsylvania om Britse toegang tot Ohio te blokkeer. 'N Poging in 1754 deur die Virginia-milisie beveel majoor George Washington om hierdie forte te verwyder, wat die Franse en Indiese oorlog (1755-63) afgeskakel het. Die Illini het aan die begin van die oorlog minder as 500 krygers gehad en het hulle nodig gehad om dit wat van hul vaderland oorgebly het, teen hul bure te verdedig. Hulle was egter ook angstig om hulself aan die Franse af te los vir hul onkenmerkende lojaliteit, so Illini -krygers het oos gegaan en deelgeneem aan Shawnee- en Delaware -aanvalle op Britse nedersettings in Pennsylvania en Virginia. Hulle het ook deelgeneem aan die Marquis de Montcalm se veldtog in die noorde van New York in 1757 waartydens hul krygers pokke opgedoen het en na hul dorpe teruggebring het toe hulle die winter teruggekeer het.
Die epidemie het daardie winter deur Franse bondgenote in die Great Lakes en Ohio -vallei gegaan en baie van hulle uit die oorlog gehaal. Intussen het die gety ten gunste van die Britte gedraai, en na die val van Quebec in September 1759 was die Franse klaar in Noord -Amerika. Montreal het die volgende somer oorgegee, en Britse soldate beset Franse forte in die Groot Mere en Ohio -vallei met een uitsondering - Fort de Chartres en die Illinois -land het onder Franse beheer gebly tot Oktober 1765, meer as twee jaar nadat die Verdrag van Parys formeel die beëindiging van die oorlog tussen Brittanje en Frankryk in Februarie 1763. Nadat hulle die beheer oor die Groot Mere geneem het, het die Britte geen pogings aangewend om Louisiana te verower nie en het hulle besluit om hul pogings te konsentreer om die Franse besittings in Wes -Indië te gryp. Dit het beteken dat die Britte vir die volgende drie jaar nominaal in beheer was van Franse inheemse bondgenote wat tegnies nog steeds met hulle oorlog voer.
Om dit te hanteer, het sir William Johnson, die Britse Indiese kommissaris, in 1761 met die stamme van die Franse alliansie in Detroit vergader. Johnson se voorneme was om voort te gaan met die Franse stelsel van jaarlikse geskenke en handel, maar hy is onder die indruk van Jeffrey Amherst, die Britse bevelvoerder in Noord -Amerika. Amherst het 'n minagting vir Amerikaanse kolonialiste, so sy mening oor inheemse Amerikaners is nie moeilik om voor te stel nie. As 'n ekonomiese maatreël het Amherst beveel dat die gee van jaarlikse geskenke aan verdragshoofde (omkoopgeld na sy mening) beëindig word en daarna die pryse op handelsgoedere en beperkte aanbod, veral buskruit en ammunisie, verhoog het. Nadat Amherst van hierdie items afhanklik geraak het om hulself te voed, kon die Westerse stamme nie meer teenstrydig wees nie. Hy het Johnson verlaat om dit te hanteer, en probleme het onmiddellik begin. Tydens die byeenkoms in Detroit in 1761, het Johnson verneem dat die Seneca 'n wampum belt versprei wat 'n algemene opstand vereis. Johnson kon dit verwoes, maar ander gordels het gevolg: een deur die Caughnawaga (Christian Iroquois naby Montreal) en 'n ander van die Illini.
Nie een van hierdie stamme het egter genoeg invloed gehad om die stamme van die ou Franse alliansie te verenig nie, en namate die Britte van hierdie mislukkings verneem het, het hulle te selfversekerd geraak. 'N Droogte in die somer van 1762 het die winter hongersnood meegebring en ontevredenheid toegeneem. Terselfdertyd het 'n nuwe godsdienstige beweging van Neolin posgevat onder die Delaware en versprei na die ander stamme. Pontiac, die hoof van Ottawa in Detroit, was 'n verwerping van handelsgoedere en terugkeer na tradisionele inheemse waardes. Die leier van een van die belangrikste stamme van die Franse alliansie, die ma van Pontiac was 'n Ojibwe, en hy was ook 'n belangrike lid van die Metai (Grand Medicine Society), 'n geheime godsdienstige genootskap in die meeste van die Great Lakes -stamme. Deur die godsdiens van Neolin te omskep in 'n oproep tot opstand teen die Britte, stuur Pontiac boodskappers na die stamme om hulle te verseker van Franse steun en ontvang beloftes van die meeste, waaronder die Illini. Die Britte het gerugte gehoor, maar dit geïgnoreer. Toe dit in Mei 1763 tref, het die Pontiac -opstand nege van die twaalf Britse forte wes van die Appalachiërs ingeneem.
Drie forte het gehou, en toe die Britte herstel van die aanvanklike skok, het hulle troepe uit die Wes -Indiese Eilande teruggebring, en die opstand het begin ineenstort. Veral kritiek was Pontiac se versuim om die Britse pos in Detroit te verower. Na 'n beleg van ses maande het Pontiac verneem van die vrede tussen Brittanje en Frankryk. Nadat hy tot 'n wapenstilstand ingestem het, het hy na die noorde van Indiana teruggetrek. Daardie winter het hy planne beraam om die situasie te red, maar toe die Britse troepe die volgende somer weswaarts vorder, het sy bondgenote hom verlaat en hul eie vrede gesluit. Pontiac het egter steeds 'n aansienlike aanhang in die weste gehad. In die hoop om nog 'n opstand in die weste te organiseer, stuur hy oorlogsgordels na Franse bondgenote in die onderste Mississippi en vra hulle om te verhoed dat die Britte die Mississippi opkom om die land Illinois te neem. Die Choctaw en Tunica het gereageer, en die Britte moes verby Baton Rouge veg, maar met hierdie weerstand het hulle weinig verder gegaan.
Die Illini het 'n wanhopige belang in die Franse beheer van die Illinois -land gehad en het die opstand ondersteun, maar dit was met woorde eerder as krygers. Met die Franse gesag feitlik nul, het die Sauk die Illini gedruk, en daar was amper oorlog tussen hulle gedurende 1761. Dit was veral frustrerend vir Pontiac, aangesien die Illini huiwerig was om krygers aan sy stryd te verbind, wat nodig was om hulself te verdedig teen naburige stamme. Hy het uiteindelik hul belofte van ondersteuning gewen nadat hy gedreig het om hulle self aan te val as hulle weier. Met hierdie baie huiwerige alliansie, het Pontiac daarna met 400 krygers na Fort de Chartres gegaan om die Franse om voorraad en buskruit te vra, maar daar was geen. Kaptein Louis St. Ange de Bellerieve was 'n offisier met 'n fort, en weinig anders. Sy troepe is in Julie na New Orleans ontruim en hul poeier wat hulle gehad het, saamgeneem. St Ange het geduldig gewag dat die Britte sou kom en het Pontiac aangeraai om vrede te maak.
Pontiac het 'n mate van sukses in 1764 gehad toe die Kickapoo 'n Britse mag gedwing het om die oorgawe van Fort de Chartres te neem om terug te keer. Die volgende Mei is 'n tweede ekspedisie onder bevel van George Croghan aangeval deur Mascouten en Kickapoo krygers naby die Wabash. Groghan is gevange geneem, maar drie Shawnee -kapteins in sy begeleiding is dood. In plaas daarvan om 'n oorlog met die Shawnee te waag, het die Kickapoo Croghan na Miami oorgegee en hulle gevra om die Britte te vra om die dooies met die Shawnee te ontdek. Terwyl hy by hulle was, het die Miami 'n ontmoeting met Pontiac in Fort Ouiatenon gereël, en gehoor gegee aan die advies van St. Ange, het Pontiac ingestem om die byl te bestel en het Croghan in Oktober vergesel om 'n vrede te onderteken. Met die oorgawe van Pontiac en die Britte skielik die Kickapoo, was die weg na die Illinois -land oop. In dieselfde maand het St. Ange Fort de Chartres aan kaptein Thomas Stirling oorgegee. Die oorname het so vinnig gebeur dat die Illini verras was en geen tyd gehad het om 'n verdediging te reël nie. Die Illini het nooit hul afkeer van die Britte verloor nie en het die garnisoen by Fort de Chartres (en later Fort Gage) vir die volgende tien jaar geteister.
Dit het hulle nie by die Britte geliefd gemaak nie, maar die Illini het 'n spesiale haat vir Pontiac voorbehou, nie net vir die dreigemente wat hy gemaak het nie, maar ook vir wat hulle beskou as 'n verraad wat die Britte in staat gestel het om beheer oor die Illinois -land te neem. Tydens 'n ontmoeting met William Johnson in New York in 1766, bevestig Pontiac sy vroeëre ooreenkoms by Detroit en beloof hy nooit weer om die Britte te beveg nie, maar sy reputasie het gely. Op 'n vergadering in Ontario daardie jaar het Ottawa -krygers hom getrotseer, maar veel erger was die gewelddadige argument waarmee hy die Peoria -hoof Matachinga (Black Dog) gesteek het. Die wond was nie noodlottig nie, maar die voorval het die reeds groot woede van die Illini veroorsaak. Desondanks geniet Pontiac steeds 'n groot aanhang in die weste en verlaat Detroit in 1767 na die Kankakee -rivier in die noorde van Illinois. Nadat die Iroquois in 1768 die Ohio -vallei by Fort Stanwix afgestaan ​​het, was daar gerugte dat hy 'n tweede opstand sou reël.
Die Illini was moontlik onvoorbereid op die Britse oorname, maar die Franse was nie. 'N Geheime ooreenkoms van die laaste minuut voordat hy die verdrag met Groot-Brittanje in 1763 onderteken het, het die eienaarskap van Louisiana aan Spanje oorgedra en dit aan die Britte ontken. Die Spanjaarde was 'n bietjie oorweldig deur hierdie skielike bemaking, en Don Antonio de Ulloa het eers in Maart 1766 in New Orleans aangekom om Louisiana formeel in besit te neem. Selfs dan het die meeste administrasie en handel van Louisiana onder dieselfde Franse amptenare voortgegaan soos voorheen. Daar was ook 'n algemene uittog van die Franse bevolking van die Illinois -land oor die Mississippi na die nuwe stad St. Alhoewel hulle hul Jesuïete sendelinge verloor het toe die bevel in 1764 in Frankryk ontbind is, het die Illini nog steeds 'n groot aantal Franse wat in Kaskaskia gebly het. Pontiac se verskille met die Illini het eers versleg na sy verhuising na die noorde van Illinois, en daar was meer bittere argumente met hulle tydens rade wat gedurende 1768 gehou is.
In April 1769 is Pontiac na St. Louis om sy ou vriend, St. Ange, te besoek wat nou vir die Spanjaarde gewerk het. Om hierdie geleentheid te vier, het hy die Franse offisiersdrag gedra wat Montcalm hom in 1757 gegee het. Na 'n paar dae het Pontiac sy voorneme verklaar om Cahokia, die gemengde Frans-Illini-dorp oorkant die rivier, te besoek. Hy is gewaarsku dat dit gevaarlik kan wees, maar vergesel van sy lyfwagte het hy tog gegaan. Na aansienlike drinkery beland sy partytjie in die stigting van 'n Britse handelaar genaamd Williamson, waar Pontiac in 'n rusie beland het met 'n jong Peoria -vegter genaamd Pina, wat, soos dit sou blyk, 'n neef was van Matachinga, die Peoria -hoof wat Pontiac met 'n mes gesteek het. . Pontiac het weggegaan en na buite geloop, maar Pina het gevolg en hom van agter af laat hoor. Pontiac se lyfwagte het die plek begin skeur op soek na die moordenaar, maar die Illini het hulle uit die stad verdryf.
Pontiac sou waarskynlik verbaas wees oor hoeveel eerbiediger hy in die dood was as in die lewe. Gerugte vlieg dat die sluipmoord deel uitmaak van 'n Britse plot, en Williamson het Pina omgekoop met 'n vat whisky om Pontiac dood te maak - moontlik, maar daar was geen bewys nie. In ooreenstemming met die humeur van tye, was bewys egter nie nodig nie. Minavavana, die Ojibwe -hoof by Mackinac, het na Cahokia gekom op soek na Williamson wat die goeie oordeel gehad het om afwesig te wees. Hy het hom nie gevind nie en het twee van sy werknemers vermoor. Britse betrokkenheid was onduidelik, maar daar was geen twyfel oor die verantwoordelikheid van Illini nie, en die toorn van die ou Franse alliansie het op hulle geval. 'N Oorlog het gevolg teen die Illini waartydens die Ottawa, Ojibwe, Potawatomi, Sauk, Fox, Kickapoo, Mascouten en Winnebago almal verenig het om Pontiac te wreek. Vir sommige was die motivering eg. Vir ander was dit net 'n verskoning om die Illini te vernietig en hul grond in te neem.
Die Illini is in elk geval byna uitgeroei. Die Peoria het teruggetrek na hul tradisionele vesting op die ou terrein van Fort St. Louis, wat hulle soveel keer tevore goed gedien het. Hulle is gou omring deur Potawatomi en ander krygers, maar die vertikale mure van hierdie geïsoleerde uitkyk langs die Illinois -rivier het dit 'n onneembare posisie gemaak. Hulle vyande kon egter die toue sny aan die emmers wat die Peoria vir water na die rivier gegooi het. Na 'n beleg van tien dae was die verdedigers dood van dors of van honger, en hierdie hartseer plek staan ​​sedertdien bekend as Starved Rock. Slegs 200 Peoria het daarin geslaag om die veiligheid te bereik met die ander 400 Illini by die Franse nedersetting in Kaskaskia. Die beskerming van die Franse is waarskynlik die enigste ding wat uitwissing verhoed het. Die oorwinnaars het daarna die Illini -lande onder mekaar verdeel. Van die deelnemers het slegs die Ottawa en Ojibwe die geleentheid oorgedra om hul eie gebied uit te brei.
Alhoewel 600 Illini oorleef het, was die meeste vroue en kinders. Teen die einde van die 1780's was die vroue minstens vier tot een in die getal, en dit het beteken dat die Illini probleme ondervind het om 60 krygers bymekaar te maak. As gevolg van die Jesuïete -sendelinge, was die Christen baie Christelik en word hulle deur middel van ondertrouery met die Franse gesifponeer. Na die Iroquois -sessie van Ohio in Fort Stanwix in 1768, het wit nedersetting oor die Appalachiërs gestroom, en die fokus van konfrontasie verskuif na die boonste Ohio in die weste van Pennsylvania, Wes -Virginia en Kentucky. Die land van Illinois was ver van hierdie stryd af, maar om die toestroming te bekamp, ​​het die Shawnee gedurende 1769 alliansies onderteken vir alle stamme in die streek, insluitend die Illini. Vergaderings is gehou in die Shawnee -dorpe aan die Scioto -rivier in Ohio in 1770 en 1771, maar teen hierdie tyd was die Illini amper uitgeroei, en die laaste ding in hul gedagtes was 'n alliansie met die mense wat dit gedoen het. William Johnson kon die Shawnee -alliansie blokkeer en dwing hulle om alleen te staan ​​teen 'n leër van Virginia -grensmanne tydens Lord Dunmore's War (1774).
Benewens die dreigement van oorlog met die Iroquois as 'n alliansie ontstaan, was Johnson ook 'n belangrike rol in die ongeldigheid van die eise van die Wabash Land Company teen die onderste Wabash -vallei, wat die Wabash -stamme (Kickapoo, Mascouten, Wea en Piankashaw) behaag het en hulle daarvan weerhou om te help die Shawnee. Die Illini was nie meer betekenisvol nie, maar hulle sou steeds 'n belangrike rol in die geskiedenis van die streek speel. Alhoewel hulle nie meer hul oorspronklike vaderland beheer het nie, het die Britte voordeel getrek uit hul aansprake daarop en die toestand verminder om grondsessies teen winskopiepryse te verkry. In Julie 1773 onderteken tien hoofde van Kaskaskia, Cahokia en Peoria 'n ooreenkoms met die Illinois Land Company wat twee groot stukke Illinois afstaan ​​in ruil vir vyf sjielings en 'n groot stapel handelsware. Die Britte verloor belangstelling in die Ohio-vallei na Johnson se dood in 1774 en namate meer ernstige probleme ontstaan ​​met die benadering van die Amerikaanse Revolusie (1775-83). Oor die algemeen het hulle hul garnisoene in die omgewing teruggetrek en agteroor gesit en kyk hoe die & quotfur vlieg & quot; tussen die inheemse stamme en Amerikaanse grensmanne.
Met die uitbreek van die oorlog het hul houding verander, en hulle het die Ohio -stamme begin bewapen en hulle aangemoedig om die Amerikaanse nedersettings aan te val. Terwyl oorlog langs die boonste Ohio -rivier gewoed het, het die Illinois -land rustig onbetrokke gesit onder die beheer van 'n teken Britse garnisoen in Kaskaskia. Die Amerikaners in Kentucky het egter bewus geword van die Britse swakheid in Illinois, en met die seën van goewerneur Patrick Henry van Virginia, vertrek George Rogers Clark uit die val van die Ohio (Louisville) met 175 militante van Kentucky in Junie 1778 om te vang Dit. Met die verlaat van sy bote by Fort Massacre (Fort Massac), het Clark en sy manne oor land getrek en in Julie Kaskaskia gevange geneem sonder om 'n skoot af te skiet. Nadat hy die Franse bevolking verseker het dat Frankryk en die nuwe Verenigde State bondgenote was, het Clark hul trou gewen, en gevolglik ook dié van die Illini in die omgewing. Clark kon toe die kleiner nedersettings in Prairie du Rocher en Cahokia inneem, en nadat een van sy afdelings Fort Sackville in Vincennes beset het, het die Amerikaners met 'n minimale inspanning die land van Illinois oorgeneem.
In Augustus het Clark met die Illini en ander stamme van die streek vergader, wat, omdat hulle gehoop het dat Amerikaanse sukses die Franse bewind sou herstel, hul dienste aangebied het om die Britse pos in Detroit te beklee. Ongelukkig was Clark 'n "Indiese vegter" wat inheemse Amerikaners gehaat het en die aanbod afgewys het. 'N Goue geleentheid het verbygegaan, en teen Oktober het die Britte gereageer. Kolonel Henry Hamilton, die Britse bevelvoerder in Detroit (bekend in Kentucky as die & quothairbuyer & quot omdat hy vir Amerikaanse kopvelle betaal het) het 'n groep van 175 Franse en 60 Detroit -krygers bymekaargemaak en Fort Sackville in Desember verower. Clark het in Februarie 'n gewaagde optog in die middel van die winter na Vincennes gedoen met 200 man (half Frans van Illinois) en, na 'n beleg, Hamilton verplig om oor te gee. Britse en Franse gevangenes is gespaar, maar Clark en sy mans het die krygers met tomahawks tereggestel.
Alhoewel Clark aanbiedings van samewerking van byna elke stam in die Illinois -land ontvang het, het hierdie brutale daad die meeste teen die Amerikaners gekeer. In die lente van 1780 het die Britte 'n offensief geloods om die hele Mississippi -bekken in beslag te neem. Een kolom het Detroit onder bevel van kaptein Henry Bird uit Detroit verlaat en het bymekaargekry toe dit suidwaarts deur Ohio beweeg het, en die somer 'n spoor van dood en verwoesting deur die Amerikaanse nedersettings in Kentucky gelaat. Terselfdertyd het 'n tweede Britse mag onder bevel van kaptein Emanuel Hesse van St. Joseph (Michigan) vertrek en in die Illinois -vallei afgegaan om die Spaanse in St.Louis - Spanje het aan die Amerikaanse kant die oorlog betree. As gevolg van die brutaliteit van Clark die jaar tevore, het Hesse min weerstand ondervind deur die stamme in Illinois.
Die Spanjaarde het egter genoeg waarskuwing oor sy benadering gehad en kon voorberei. Toe die aanval in Mei kom, is dit met groot verliese aan albei kante afgeweer. Voordat hulle onttrek het, het die Britte dele van Cahokia aan die Amerikaanse kant van die rivier verbrand. Teen 1782 het die uitruil van strooptogte en gruweldade tussen die Ohio -stamme en Amerikaners die oorlog verleng en min stamme was neutraal. Die meeste het by die Britte aangesluit, waaronder die Peoria. Slegs die Kaskaskia en Milwaukee Potawatomi het die Amerikaners vriendelik gebly. Die Verdrag van Parys het die oorlog in 1783 beëindig, en as gevolg van Clark se oorwinnings (en baie tot die ongemak van Spaanse amptenare in Louisiana), het die westelike grens van die nuwe Verenigde State die Mississippirivier geword. Daar was 'n algemene stilte in die gevegte in die Ohio -vallei toe die Britte hul bondgenote vra om aanvalle op Amerikaanse nedersettings te stop. Hulle het hulle egter ook aangemoedig om 'n alliansie te sluit om die Amerikaners uit Ohio te hou. Die Western Alliance het ontstaan ​​tydens 'n vergadering van die Ohio -stamme in Sandusky in 1783. Daarna het die Britte wapens aan die alliansie verskaf en geweier om hul forte op Amerikaanse gebied te laat vaar totdat die Amerikaners die eise van Britse lojaliste betaal het soos vereis deur die verdrag.
Om hierdie sowel as ander verpligtinge uit die oorlog te betaal, moes die Amerikaners die grond in Ohio verkoop, maar moes eers 'n ooreenkoms met die inwonende stamme bereik. Die Britte het dit geweet en deur die Ohio -stamme te bewapen, hoop hulle op die terugkeer van hul opstandige Amerikaanse kolonies deur ekonomiese ineenstorting. Nadat hulle die Iroquois in 1784 gedwing het om hul vroeëre sessie van die Ohio -vallei te bevestig, het die Amerikaners probeer om 'n ooreenkoms te bereik met die Ohio -stamme op die grens van die grens met verdragte wat by Fort Mcintosh (1785) en Fort Finney (1786) onderteken is. Hierdie ooreenkomste is egter onderteken deur verteenwoordigers van individuele stamme eerder as die Western Alliance waarmee die Amerikaners geweier het om te onderhandel omdat dit 'n Britse komplot was (wat dit was). Die grense waarop ooreengekom is, verteenwoordig nie meer die konsensus van die alliansie nie, net soos die Amerikaanse verteenwoordigers die wil van hul grensburgers verteenwoordig.
Amerikaanse grensmanne het die grens geïgnoreer en na die geboorteland ingetrek. Toe alliansiekrygers hulle met geweld probeer uitsit, was daar oorlog. Alhoewel die meeste van die gevegte langs die Ohio -rivier tussen Ohio en Kentucky plaasgevind het, het die Amerikaanse inbreuk langs die onderste Wabash in 1786 tot geveg uitgebreek. George Rogers Clark het by die Kentucky -milisie tot die redding gekom, maar teen hierdie tyd het die Kickapoo en Miami vertrek, en daar was niemand vir hom om te veg nie. Die helfte van sy manne het dadelik vertrek, maar Clark het 'n afdeling na Kaskaskia gestuur om 'n handelaar en drie Fransmanne as 'Spaanse agente' in hegtenis te neem. ontbind en huis toe gaan. Slegte gevoelens tussen die Wabash -stamme en Amerikaners het voortgegaan.
In een van sy laaste wette ingevolge die Konfederasie -goedkeuring, het die Kongres in 1787 die Noordwes -verordening goedgekeur wat reëls voorskryf vir die totstandkoming van territoriale regering en uiteindelike staatskaping vir die Noordwestelike Gebied (Ohio -vallei). Die wetgewing het ook belowe om inheemse aansprake op hul grond te respekteer wat nie sonder hul toestemming geneem moes word nie. 'N Laaste poging om hierdie' toestemming 'van die Ohio -stamme te verkry deur middel van 'n verdrag, het in 1789 by Fort Harmar plaasgevind, maar toe was die situasie buite beheer. Die Kickapoo het 'n weermagkonvooi by die monding van die Wabash aangeval, en in reaksie op aanvalle op die nedersettings in Kentucky het Patrick Brown se burgermag daardie somer die Wabash -dorpe aangeval. Die gevegte het na die Illinois -land versprei toe die Kickapoo en Piankashaw weswaarts na Kaskaskia verhuis het en Amerikaanse nedersettings in die gebied begin aanval het. Op hierdie stadium het die Amerikaners besluit om "toestemming" met geweld te bekom, maar hul eerste pogings, Harmar (1790) en St. Clair (1791), eindig met die ergste nederlae wat 'n Amerikaanse weermag ooit deur inheemse Amerikaners opgedoen het. President Washington stuur generaal & quotMad & quot Anthony Wayne wes om die bevel oor te neem, en na twee jaar van noukeurige voorbereiding, veg en verslaan die alliansie by Fallen Timbers in Augustus 1794. Nadat hy hul dorpe in die noorde van Ohio verbrand het, het Wayne teruggetrek na die winterkwartier in Fort Greenville. en het gewag dat die alliansie tot stand kom.
In November het die Britte die Jay -verdrag onderteken met die Verenigde State wat ingestem het om hul forte op Amerikaanse gebied te verlaat. Sonder Britse steun het die alliansie besef dat verdere verset nutteloos was. In Augustus 1795 het die alliansiehoofde bymekaargekom in Fort Greenville en die hele Ohio, behalwe die noordweste, oorgegee. Alhoewel hulle nie aan die oorlog deelgeneem het nie en ook nie die betrokke gebied besit het nie, het die Illini dit ook bygewoon en onderteken. In ruil vir 36500 het die Kaskaskia 150 000 hektaar en vier klein stukke afgestaan ​​vir die bou van Amerikaanse forte. Na Fort Greenville vestig 'n relatiewe kalmte oor die streek, vir almal behalwe die Illini. Die Osage het gereeld in die Mississippi besoek afgelê om perde te steel, en verskeie ander stamme was ook geneig om die Illini te slagoffer. Dit blyk dat geen redes daarvoor nodig was nie. 'N Hoofman van Mascouten wat in 1788 langs die Wabashrivier gewoon het, het aan 'n Amerikaner gesê dat hy elke jaar 'n oorlogsparty teen die Illini in Kaskaskia gestuur het om die Franse te ondersteun!
Die Amerikaanse honger na grond het nie vertraag na Greenville nie. Die Indiana -gebied is in 1800 gestig, en William Henry Harrison het as sy eerste goewerneur aangekom met instruksies om geboortelandtitels deur middel van verdrag te blus. Hy was baie goed hierin en het binne tien jaar daarin geslaag om ooreenkomste te onderteken vir die afstigting van 21 miljoen hektaar land. Alhoewel dit probleme was met ander stamme, was die ernstigste vir die Illini die Shawnee wat hulle in die suidooste van Missouri naby Cape Girardeau gevestig het. Sedert die Illini hulle in 1689 gedwing het om Illinois te verlaat, het die Missouri Shawnee gereeld op Illini -gebied oos van die rivier gejag of dit oorgesteek sonder toestemming om hul familielede in Ohio te besoek. In 1802 het dit in 'n oop oorlog uitgebreek toe die Shawnee 'n groot jaggeselskap in Kaskaskia en Tamaroa aangeval het. Die Illini het so goed gegee as wat hulle in hierdie geveg aangegaan het, maar die slagoffers was swaar aan beide kante. Die Shawnee het genoeg krygers gehad om hul verliese te vervang, maar die Illini het nie. So min Tamaroa het daarna oorgebly dat hulle met die Kaskaskia saamgesmelt het.
Sonder genoeg krygers om hul land te verdedig, het die Illini hulself onder Amerikaanse beskerming geplaas. By Vincennes in Augustus 1803 onderteken die hoof van Kaskaskia, Jean Baptiste Ducoign (DuQuoin), wat die Kaskaskia, Cahokia, Michigamea en Tamaroa verteenwoordig, 'n verdrag met Harrison om sy oorblywende Illinois -gronde (byna 9 miljoen hektaar) af te staan ​​vir ผ, 000 en twee klein stukke van 250 en 1280 hektaar naby Kaskaskia. Ducoign het 'n huis en 100 hektaar vir sy rol gekry. Aangesien die Illini slegs 'n fraksie van hierdie gebied beheer het, was hulle afstigting daarvan 'n lieflike wraak op die stamme wat daar woon, wat hierdie lande in 1769 van hulle afgeneem het. Dit het Harrison verskeie bykomende verdrae geneem om dit met die ander stamme reg te stel, maar die Illini -sessie het die deur oopgemaak. Die Amerikaanse uitbreiding het voortgegaan met die Louisiana -aankoop in 1803, wat die Illini in die middel van die Verenigde State geplaas het eerder as die westelike grens. In 1809 is Illinois van Indiana geskei en het dit 'n aparte gebied geword.
Harrison se sukses met die onttrekking van grondsessies het uiteindelik die opkoms van Tecumseh en sy broer, The Prophet, veroorsaak. Met 'n oproep tot eenheid om verdere grondsessies teen die Amerikaners teë te staan, het Tecumseh spoedig 'n groot aanhang opgebou, veral onder die stamme in die Illinois -land. Gegewe hul verskriklike ervaring met Pontiac en hoe min land hulle nog het, het die Illini sy openings verwerp en die Amerikaners ondersteun tydens die oorlog van 1812 (1812-14). Die konflik eindig met 'n dooiepunt tussen Groot -Brittanje en die Verenigde State, maar vir inheemse Amerikaners beteken dit 'n totale nederlaag met die Amerikaners wat die stamme oos van die Mississippi kan hanteer op watter manier hulle ook al kies. Wat hulle gekies het, was dat inheemse Amerikaners na die weste van Mississippi verhuis word en weg van wit nedersetting. Dit het stamme ingesluit wat so klein en opgebou is soos die Illini.
Illinois het in 1818 as die 21ste staat by die vakbond aangesluit, en die Illini ontmoet Ninian Edwards en Auguste Chouteau in Edwardsville in September en teken hul laaste besittings in Illinois af vir ongeveer 366 000 en stem in om oor die Mississippi na St. Genevieve te trek. , Missouri. Die Peoria, wat in 1803 nie 'n party by die verdrag by Vincennes was nie, het ook onderteken, maar was nie verplig om te trek nie, aangesien hulle reeds op eie inisiatief wes van die rivier verhuis het. Dit was net tydelik. Nadat Missouri in 1821 'n staat geword het, het die druk van blanke burgers spoedig daartoe gelei dat die federale regering nuwe plekke in die weste gesoek het om oostelike stamme te verhuis. In Oktober 1832 ontmoet die leiers van 140 oorblywende Illini met William Clark (die broer van George Rogers) op Castor Hill (St. Louis) en in ruil vir al hul aansprake om in Illinois en Missouri te land, kry hulle 150 afdelings in die ooste van Kansas .
Dit was 'n groot stuk grond vir so min mense, en die feit dat die ligging net suid van die Shawnee geleë was, het hulle blykbaar nie gepla nie. Die Illini verhuis daardie jaar, en 'n Metodiste -sending is vir hulle aan die noordekant van die Marais des Cygnes gebou deur eerwaarde James Slavens. Terselfdertyd is 'n aparte reservaat gestig vir hul bure, die naverwante Piankashaw en Wea, net in die ooste. Om die bou van 'n transkontinentale spoorweg te vergemaklik, is Kansas en Nebraska in 1854 vir blanke nedersetting oopgemaak. Dit het meer as die helfte van die wat vroeër vir die oostelike stamme as die Indiese gebied gereserveer was, geneem. Aangesien die grense van hul reserwes deur 'n verdrag bepaal is, was die emigrantstamme nie gedwing om hul grond oor te gee nie, maar diegene met 'n oormaat grond (en dit was alles volgens die regering) is onder druk geplaas om die bybetaling vir blanke nedersetting te verkoop . Aangesien die swaar gewapende blankes wat in Kansas aangekom het om mekaar oor swart slawerny te beveg, geneig was om net onbesette geboorteland in te neem, het min stamme aangevoer.
Aangesien hulle almal groot skuld by staatshandelaars gekry het, het die Illini, Wea en Piankashaw besluit om saam te smelt tot 'n enkele stam, die Verenigde Stamme van die Kaskaskia en Peoria, Piankashaw en Wea vir onderhandelinge. In 1854 het die gesamentlike groep 'n verdrag onderteken waarin ooreengekom word op koloniale toewysings van 160 hektaar, met tien afdelings wat as stambesit gemeen word. Die oorskot sou verkoop word vir skikking, maar die geweld van "Bloeding Kansas" en die Amerikaanse burgeroorlog het dit onderbreek. Kansas het in 1861 'n staat geword, en dit was weer tyd dat die Illini verhuis het. Dit is vertraag tot na die Burgeroorlog en die federale regering kon die Cherokee en ander Oklahoma -stamme straf vir hul ondersteuning van die Konfederasie tydens die oorlog deur hulle te dwing om die verskuiwing van die Kansas -stamme na hul land te aanvaar. Teister deur Kansas -belasting wat onwettig op hul toegewysde grond gehef is, het die Konfederasie Peoria, Kaskaskia, Wea en Piankashaw in 1867 'n omnibusverdrag met die ander Kansas -stamme onderteken waarin hulle ingestem het om van hul oorblywende Kansas -besittings ontslae te raak en na lande te koop om te koop van die Quapaw in die noordooste van Oklahoma. 'N Paar gesinne het die burgerskap gekies wat die verdrag toelaat en het in Kansas gebly.
Hulle nuwe lande in Oklahoma het nie lank gehou nie. Die oorblywende grond is tussen 1893 en 1907 toegeken aan Ottawa county, Oklahoma, vir blanke nedersetting. Bedrog en korrupsie binnekort ook die res. Oklahoma is in 1907 as 'n staat toegelaat, maar teen hierdie tyd was daar nie meer plek om inheemse mense te verhuis om hulle weg te hou van blanke nedersetting nie. Die Peoria moes uiteindelik bly. Miskien omdat die verhoor gehoor het dat die laaste Illini in 1769 by Starved Rock gesterf het, het die federale regering die stamstatus van Peoria in 1950 beëindig. Eise vir die groot bedrog wat met die verkoop van hul Kansas -lande gepaard gegaan het, is uiteindelik in 1974 afgehandel, maar die federale erkenning is eers herstel in 1978. Met 'n huidige inskrywing van byna 2 000 en 39 hektaar stamgrond, is die Peoria -stam van Oklahoma in Miami, Oklahoma, geleë.
In hierdie geskiedenis van Illinois word na die eerste nasies verwys:
Opmerkings oor hierdie en 'geskiedenis' sal waardeer word. Direk dieselfde aan Lee Sultzman.
Persone met vrae oor die boeke, of oor Jon Musgrave se komende boekprojekte, kan Musgrave kontak by [email protected] of telefonies by 618-889-5091.
Voorbestel spesiaal — Kry 'n gratis Lincoln-boek met elke Old Slave House-boek wat vooraf bestel is voordat die boeke by die drukkers terugkom (skatting 26/10/2015)
Gaan na Lincoln: Fresh from Abraham's Bosom vir meer verhale oor die burgeroorlog.
Vir meer materiaal wat met Bloody Williamson verband hou, kyk na my plakkaat van Warring 20s of Southern Illinois, sowel as my boeke Secrets of the Herrin Gangs, en vir die voorverhaal van die verhaal van hoe Williamson County eers bekend geword het as 'bloody', The Bloody Vendetta van Suid -Illinois.
Vir 'n fiktiewe verslag wat die tweede generasie Sheltons geïnspireer het, kyk na The Untold Story deur Ruthie Shelton, my mede-outeur van Binne die Shelton -bende.
Raadpleeg Inside the Shelton Gang, Secrets of the Herrin Gangs vir meer boeke wat verband hou met Bloody Williamson en die voorverhaal van die verhaal van hoe Williamson County eers as "bloody", The Bloody Vendetta van Suid-Illinois, bekend geword het.
Vir meer materiaal wat verband hou met Bloody Williamson, kyk na Inside the Shelton Gang, die Warring 20s of Southern Illinois-plakkaat, sowel as Secrets of the Herrin Gangs, en die voorverhaal van die verhaal van hoe Williamson County die eerste keer bekend gestaan ​​het as 'bloody', The Bloody Vendetta van Suid -Illinois.
My naam is Janine Crandell en ek is u gasheer vir hierdie skilderagtige land. Om op hierdie webwerf te werk, sedert 2003 aanlyn, was 'n ongelooflike reis in die verlede. Maar die belangrikste vir my is die wonderlike mense wat ek leer ken het. Deur harde werk en ywer het ons saam 'n webwerf gebou wat 'n uitstekende bron vir navorsers is. Ek kan nie begin om uit te druk wat dit vir my beteken het om die voorreg te hê om saam met u te werk nie.
Opreg dankbaar vir u vriendelikheid. godspoed. Janine
Soek Fulton County by Illinois Ancestors
Wenk: U kan * voor of na 'n gedeelte van 'n naam gebruik
om ander moontlike spellings te vind.
Ander provinsies by Illinois Ancestors:
Inligting/prente op hierdie bladsye
mag uitgedruk word vir persoonlike gebruik, maar mag nie
gekopieer/getranskribeer en dan op 'n ander webwerf geplaas.
Kopiereg Janine Crandell en alle bydraers
Goewerneur van Illinois, 1897-1901 William A. Northcott, luitenant-goewerneur John Riley Tanner is gebore in Warrick County, Indiana, 4 April 1844, en is in die kinderjare na Suid-Illinois gebring waar hy grootgeword het op 'n plaas in die omgewing van Carbondale , geniet net sulke.
Terwyl die landskoördineerders en ander vrywilligers 'n ongelooflike hoeveelheid genealogiese feite bymekaargemaak het, is baie van die materiaal wat hulle aanlyn geplaas het, net soos u deur navorsers verskaf. Dit kan so eenvoudig wees soos 'n foto van tante Jan, of so kompleks as 'n databasis van al die transkripsies van die begraafplaas in 'n graafskap, of dit nou groot of klein is, ons neem dit, draai om en bied dit gratis aanlyn aan vir die volgende navorser te vind. Soek 'n plek om by te dra!
* Dui aan dat die webwerf reeds in 'n WordPress -formaat omskep is, of dat dit oorgaan na die WordPress -platform. Geen HTML -ervaring is nodig om hierdie provinsies te bedryf nie.
'N Kort geskiedenis van Suid -Illinois
Suid -Illinois grens aan drie kante aan die riviere Mississippi, Ohio en Wabash. Verskeie ander riviere loop deur die platteland, waaronder die riviere Big en Little Muddy, Little Wabash, Saline en Cache. Die suidelike deel van die staat word gekenmerk deur beboste heuwels, plase, ondergrondse steenkoolmyne, strookmyne en lae moeraslande.
Die Shawnee National Forest in die suide van Illinois beslaan meer as 277.500 hektaar van die streek. Die Crab Orchard Wildlife Refuse bevat baie verskillende wild, insluitend takbokke, ganse, eende, uile, wilde kalkoene en baie ander voëlspesies. Vyftien staatsparke, ontspannings- en bewaringsgebiede is in die streek geleë (sien Sites and Recreation.)
Daar word vermoed dat die vroegste inwoners van Illinois ongeveer 12 000 v.C. Hulle was jagters en versamelaars, maar het 'n primitiewe landboustelsel ontwikkel en uiteindelik taamlik ingewikkelde stedelike gebiede gebou wat ergeheuwels insluit. Dit lyk asof hulle kultuur omstreeks 1400-1500 n.C.
Die Indiese stamme van Illini, na wie die staat vernoem is, en ander Indiese stamme het omstreeks 1500 nC in Illinois aangekom Argeoloë is nie seker of hierdie Indiërs verwant was aan die vorige inwoners nie. Hulle het allerhande artefakte agtergelaat, waaronder begraafplase, uitgebrande kampvure langs die basisse van blapse, erdewerk, vuurstene, werktuie en wapens. Interessante strukture wat deur Indiese stamme gebou is, staan ​​bekend as klip forte of pond. Besoekers kan 'n klipfort sien wat in Giant City State Park naby Makanda gebou is. Minstens agt ander strukture is in die streek bekend.
Die Franse was die eerste Europeërs wat Illinois in ongeveer 1673 bereik het. Toe hulle daar aankom, het die Indiane hulle verwelkom. Dit was Franse ontdekkingsreisigers wat Illinois sy naam gegee het deur te verwys na die land waar die Illini -Indiane gewoon het as die Illinois.
Die Franse het die Mississippirivier verken, buiteposte opgerig en 'n pad na die Stille Oseaan en die Ooste gesoek. As gevolg van toenemende Indiese onrus en oorlogvoering in die noorde van Illinois, konsentreer die Franse op die bou van buiteposte in die suidelike deel. Die vroegste Europese setlaars in Suid -Illinois konsentreer langs die riviere Mississippi, Ohio en Wabash aan die suidpunt van die staat. Hul nedersettings het 'n belangrike manier geword om stasies en voorraaddepots tussen Kanada en hawens aan die onderste Mississippirivier te versorg. Belangrike vroeë buiteposte in Suid -Illinois was geleë in Shawneetown en Fort Massac aan die Ohio -rivier.
Die Engelse regeer die Laer Groot Mere -streek nadat hulle die Franse in die Franse en Indiese Oorlog verslaan het en met die ondertekening van die Verdrag van Parys in 1763. Hulle heerskappy oor hierdie gebied was van korte duur.
Tydens die Amerikaanse Revolusie in 1778 het die staat Virginia 'n militêre ekspedisie ondersteun onder leiding van die 23 -jarige George Rogers Clark.Sy mag van 175 soldate het by Fort Massac in Illinois (wat 'n dekade vroeër verlate was) geland, deur Suid -Illinois opgeruk en die Engelse verslaan by forte in Kaskaskia, Illinois en Vincennes in die weste van Indiana. Dit het die eis van die Amerikaners op hierdie gebied gelê. Toe die nuus oor die verowering deur Clark Virginia bereik, het Illinois dit as een van sy provinsies beskou. Virginia het die graafskap Illinois aan die federale regering in 1784 afgestaan ​​toe sy besef het dat dit nie so yl bevolkte en verre grond kan regeer nie.
Nie-Franssprekende setlaars kom stadig in Illinois aan, waarskynlik minder as 2 000 nie-Indiërs het in 1800 in Illinois gewoon. Maar kort daarna kom baie meer setlaars uit die agtergebiede van Kentucky, Tennessee, Virginia, Georgia en die Carolinas. Hierdie vroeë setlaars was van Engelse, Duitse, Skotse en Ierse afkoms. Hulle het gekies om hulle in die suidelike deel van Illinois te vestig, aangesien die beboste heuwels hulle herinner aan die berge wat hulle agtergelaat het. Hulle het 'n groot hoeveelheid hout gevind en van die land geleef, met 'n paar gewasse, hengel en jag.
In 1787 het die federale regering Illinois opgeneem in die Northwest Ordinance wat Ohio, Indiana, Michigan en Wisconsin ingesluit het. Illinois het in 1800 deel geword van die Indiana -gebied. Illinois -setlaars wou meer beheer oor hul eie sake hê en Illinois het in 1809 'n aparte gebied geword.
Op 17 Desember 1811 het 'n groot aardbewing die setlaars in Illinois wakker gemaak met 'n hewige bewing. Die velde ritsel soos golwe op 'n see. Bome het geswaai, aan mekaar verstrengel geraak en met geluide soos geweerskote afgekap. Op sommige plekke waai sand, steenkool en rook tot 30 meter lank in die lug op. Mense so ver as Kanada en Maryland voel die trillings. Daar is berig dat die aardbewing so hewig geruk het dat daar so ver as Boston 'n bewing is.
Daar is berig dat hierdie aardbewing die Mississippirivier 'n rukkie agteruit laat vloei het. Die rivier het sy loop op verskeie plekke verander as gevolg van die aardbewing toe nuwe eilande verskyn en ander in die rivier verdwyn. Die aardbewing was na raming gelykstaande aan 'n 8,0 op die Richterskaal, hoewel die Richterskaal destyds nie bestaan ​​het nie. Gelukkig het min mense hul lewens verloor omdat die aardbewing in 'n yl bevolkte gebied gesentreer het. Die seismiese aktiwiteit, wat die New Madrid -fout genoem word, is vandag 'n bedreiging vir hierdie streek.
Daar was baie min geweld in die grens van Illinois. Moorde en gewelddadige aanrandings is selde aangemeld. Daar was egter 'n paar dekades lank bandiete en seerowers langs die Mississippi- en Ohio -riviere. Aan die Ohio-rivier is hierdie bandiete en seerowers dikwels geleë in of naby Cave-in-Rock, 'n natuurlike grot wat na die rivier kyk. Die bandiete en seerowers het die gevare en onsekerhede van die pionierslewe bygedra en maak dat setlaars graag wetstoepassingsagentskappe in die buurt wil hê.
In 1818 het die Amerikaanse kongres 'n wet goedgekeur waarmee die Illinois -gebied die 21ste deelstaat van die Unie kon word. Immigrasie na Illinois het toegeneem nadat dit 'n staat geword het namate meer setlaars uit New England en die buiteland aangekom het. Hierdie setlaars was geneig om na die sentrale en noordelike Illinois te migreer, wat 'n merkbare Yankee -invloed in die noorde van Illinois veroorsaak het, in teenstelling met die suidelike invloed in die suidelike streek as gevolg van die meerderheid setlaars wat uit suidelike state kom. Die bevolking van die state het ontplof van 40 000 mense in 1818 tot 270 000 in 1835. Volgens die sensus van 1850 het 900 000 mense in Illinois gewoon.
Vroeë staatsprobleme verswelg Illinois. In die 1830's was die staat byna bankrot weens die regering se finansiering van kanale en spoorwegbou. Die nasionale finansiële paniek van 1837 het bygedra tot die state se probleme voordat die welvaart van die 1850's hierdie situasie verlig het. Spoorweë, soos die Illinois Central Railroad, is gebou om die staat se landbouprodukte na die mark te stuur.
Iewers in die 1830's het Suid -Illinois bekend gestaan ​​as Egipte of Klein Egipte. Die waarskynlikste rede waarom hierdie streek bekend staan ​​as Klein Egipte, is omdat setlaars uit die noorde van Illinois suid gekom het om graan te koop gedurende die jare toe hulle swak oeste gehad het, net soos ou mense na Egipte gereis het om graan te koop (Genesis 41:57 en 42 : 1-3). Later het dorpe in die suide van Illinois die naam Kaïro, Thebe en Karnak gekry, net soos in Egipteland.
In 1830 het die kongres 'n wetsontwerp goedgekeur waarin alle inheemse Indiërs wat oos van die Mississippirivier woon, verwyder kan word. Vir die volgende 20 jaar is Indiane weswaarts gemarsjeer na reservate in Arkansas en Oklahoma, insluitend die groepe van die Illini -Indiane in Illinois. In die herfs en winter van 1838-39 is Cherokee-Indiane uit Georgië en die Carolinas dwarsdeur Suid-Illinois opgeruk na reservate in die weste. Daar word beraam dat 2 000 tot 4 000 Cherokee -mans, -vroue en -kinders tydens hierdie reis van 1 000 myl wes gesterf het. Dit het bekend geword as die spoor van trane vanweë die vele ontberings en smarte wat die Indiane meegebring het.
Die eerste bank wat in Illinois gehuur is, was in 1816 in Old Shawneetown. Die eerste gebou wat uitsluitlik gebruik is om 'n bank in Illinois te huisves, is in 1840 in Old Shawneetown gebou en is tot in die 1920's gebruik. Die Old Shawneetown State Bank is herstel as 'n historiese plek.
Katoen en tabak is verbou in die uiterste suidelike deel van Illinois. Katoen word meestal vir die tuiswewer verbou, maar tydens die burgeroorlog is genoeg katoen verbou vir uitvoer, aangesien daar nie gereeld katoen uit die suide beskikbaar was nie. Daar is genoeg tabak verbou om dit 'n winsgewende oes vir uitvoer te maak. Katoen en tabak word nie meer vir uitvoer in die streek verbou nie. Ander gewasse wat vir uitvoer verbou word, sluit in esdoornstroop, heuning, druiwe, wortels, bessies, krapappels, pruime, persimmons, sampioene, neute, vis, takbokke, hoenders, varke, beeste en pluimvee. Die uitvinding van die stoomboot het die winsgewendheid van gewasse wat uit Illinois uitgevoer is, aansienlik uitgebrei.
Die graafskap Saline is vernoem na sy ou soutwerke langs die Salinerivier. Dit het takbokke, buffels en wildsbokke aangetrek wat sout gekry het deur bloot die modderbanke langs die rivier te lek waar Indiërs en die Franse sout gemaak het. Van 1810 tot 1873 was dit kommersiële produksie van sout wat tot 500 skepels per dag produseer. Die eienaar van een van die soutwerke het in die 1830's 'n groot huis op die Saline -rivier naby Equality gebou, vandag bekend as die Old Slave House. Die klein solderkamers was nog steeds bedoel om gebruik te word om slawe of bediendes wat in die soutwerke gewerk het, te huisves.
Alhoewel dit verbied was sedert die 1780's ingevolge die Noordwes -verordening wat die gebied gevestig het, het slawerny in Illinois voortgeduur. Indiese stamme was die eerste wat slawe gehad het (gewoonlik gevangenes uit 'n ander stam) en die Franse het dit in die 1700's bekendgestel. Wette is in Illinois aangeneem nadat dit in 1809 'n gebied geword het, en later toe dit 'n staat geword het, wat mense in staat gestel het om bediendes in Illinois te besit, gelykstaande aan slawerny, en ander wette is ingestel wat mense verbied het om vir die doel na Illinois te kom om hulle slawe te bevry. Baie van hierdie swart wette of kodes het tot die einde van die burgeroorlog in die boeke gebly.
Aangesien baie van die oorspronklike setlaars in die suide van Illinois afkomstig was uit suidelike state, het baie pro-suidelike simpatie gehad en 'n vrees dat bevryde swartes na hul nuwe vaderland sou vloei. Die ondergrondse spoorlyn bestaan ​​in Suid -Illinois, maar was nie so aktief soos in ander dele van die staat nie. Die burgeroorlog het veroorsaak dat baie gesinne lojaliteit verdeel het.
Oorsprong van naam: Algonquin vir die stam van die superieure mans?
10 grootste stede (2014): Chicago, 2.714.856 Aurora, 199.932 Rockford, 150.843 Joliet, 148.268 Naperville, 143.684 Springfield, 117.126 Peoria, 115.687 Elgin, 109.927 Waukegan, 88.862 Cicero, 84.137
Geografiese sentrum: In Logan Co., 28 myl. NO van Springfield
Aantal provinsies: 102
Grootste graafskap volgens bevolking en gebied: Cook, 5,227,992 (2012) McLean, 1,184 vierkante myl.
Gebiede vir openbare gebruik: 186 (275,000 ac.), Ingesluit. staatsparke, gedenktekens, woude en bewaringsgebiede
Bevolkingstelling van 2010 (rang): 12,830,632 (5). Manlik: 6,292,276 (49.3%) Vroulik: 6,538,356 (50.7%). Wit: 9,177,877 (71.5%) Swart: 1,866,414 (14.5%) Amerikaanse Indiër: 43,963 (0.3%) Asiaties: 586,934 (4.6%) Ander ras: 861,412 (6.8%) Twee of meer wedrenne: 289,982 (2.3%) Spaans/Latino: 2,027,578 (15.8%). 2010 bevolking 18 en ouer: 9,701,453 65 en ouer: 1,609,213 mediaan ouderdom: 36.6.
Franse ontdekkingsreisigers Jacques Marquette en Louis Joliet, in 1673, was die eerste Europeërs met 'n rekord wat die streek besoek het. In 1699 vestig Franse setlaars die eerste permanente nedersetting in Cahokia, naby die huidige Oos-St. Groot -Brittanje het die streek aan die einde van die Franse en Indiese oorloë in 1763 verkry.
Belangrike episodes in die vroeë geskiedenis van die staat sluit in die instroming van setlaars na die opening van die Erie -kanaal in 1825, die Black Hawk -oorlog, wat die inheemse Amerikaanse probleme in die gebied feitlik beëindig het en die opkoms van Abraham Lincoln van plaasarbeider tot president.
Vandag staan ​​Illinois hoog op die gebied van vervaardiging, steenkoolmynbou, landbou en olieproduksie. Die produksie van die staat sluit voedsel- en landbouprodukte, vervoertoerusting, chemikalieë, industriële masjinerie en rekenaartoerusting in. Die uitgestrekte Chicago -distrik (insluitend 'n sny Indiana) is 'n uitstekende yster- en staalprodusent, vleisverpakker, graanuitruiling en spoorwegsentrum. Chicago is ook bekend as 'n Great Lakes -hawe.
Illinois is 'n toonaangewende produsent van sojabone, mielies en varke. Ander landbouprodukte sluit beeste, koring, hawer, sorghum en hooi in.
Sentraal Illinois is bekend vir heiligdomme en gedenktekens wat verband hou met die lewe van Abraham Lincoln. In Springfield is die Lincoln Home, die Lincoln -graf en die gerestoureerde Old State Capitol. Ander besienswaardighede is die tuiste van die Mormoonse leier Joseph Smith in Nauvoo en, in Chicago: die Art Institute, Field Museum, Museum of Science and Industry, Shedd Aquarium, Adler Planetarium, Merchandise Mart en Chicago Portage National Historic Site.
Op 14 Februarie 2008 het die voormalige nagraadse student Stephen Kazmierczak (21) in 'n klaskamer op die kampus van die Noord -Illinois Universiteit losgebrand, wat tot 18 sterftes en ses sterftes gelei het, waaronder homself.
Die eerste demokraat wat in 30 jaar tot goewerneur verkies is, Rod Blagojevich, is op 9 Desember 2008 in hegtenis geneem en op 9 Januarie 2009 aangekla op aanklagte van korrupsie. Hy het op 15 Maart 2012 'n gevangenisstraf van veertien jaar begin uitdien.
In 2011 het die laaste episode van Die Oprah Winfrey Show is uitgesaai in Chicago, mev. Winfrey se aangenome tuisdorp. Dit was die langste gespreksprogram in die geskiedenis van die televisie, wat oor 25 jaar strek en talle toekennings behaal het.
Chicago was slegs 46 jaar oud toe Mark Twain die woorde geskryf het, maar dit het al meer as 100-voudig geword, van 'n klein handelspos aan die monding van die Chicago-rivier tot een van die grootste stede in die land, en dit was nie op die punt om te stop nie . In die volgende 20 jaar sou die bevolking vervierdubbel, wat die res van die wêreld verstommend was met sy vermoë om homself herhaaldelik uit te vind.
En dit het nog steeds nie opgehou nie.
Chicago is steeds 'n plek wat baie mense uit verskillende agtergronde huis toe noem. Voordat dit 'n stad was, was dit die tuiste van talle inheemse volke, 'n nalatenskap wat ons verhouding met die stad, die land en die omgewing steeds raam.
Vandag het Chicago 'n wêreldwye stad geword, 'n bloeiende sentrum van internasionale handel en handel, en 'n plek waar mense van elke nasionaliteit en agtergrond die Amerikaanse droom kom nastreef.
Chicago is die tradisionele tuislande van Hoocąk (Winnebago/Ho & rsquoChunk), Jiwere (Otoe), Nutachi (Missouria) en Baxoje (Iowas) Kiash Matchitiwuk (Menominee) Meshkwahk & icircha (Meskwaki) As & acirck & icircwaki (Sau) , en Peeyankih & scaroniaki (Piankashaw) Kiikaapoi (Kickapoo) Inoka (Illini Confederacy) Anishinaabeg (Ojibwe), Odawak (Odawa) en Bod & eacutewadmik (Potawatomi). Die Chicago -streek, geleë bo -op 'n kontinentale skeiding, is geleë op die kruising van verskeie groot waterweë, wat daartoe lei dat die gebied die plek van reis en genesing vir baie stamme word.
Die stad verstaan ​​dat stamme soewereine nasies is en die eerste stem moet hê om hul historiese en kontemporêre teenwoordigheid op hierdie land te erken. As u stam veranderinge wil sien, kontak ons ​​gerus vir kommentaar.
Die eerste permanente nie-inheemse inwoner van Chicago & rsquos was 'n handelaar Jean Baptiste Point du Sable, 'n vrye swart man uit Haïti wie se vader 'n Franse matroos was en wie se moeder as 'n Afrikaanse slaaf was, kom hy in die 1770's via die Mississippirivier uit New Orleans saam met sy inheemse Amerikaanse vrou, en hul huis het by die monding van die Chicago gestaan Rivier. In 1803 het die Amerikaanse regering gebou Fort Dearborn op wat nou die hoek van Michiganlaan en Wacker Drive is (soek die bronsmerke in die sypaadjie). Dit is in 1812 vernietig na die Slag van Fort Dearborn, herbou in 1816 en permanent gesloop in 1857.
Chicago, wat in 1837 as 'n stad ingelyf is, was ideaal geleë om voordeel te trek uit die handelsmoontlikhede wat deur die uitbreiding na die westelike rigting van die land geskep is. Die voltooiing van die Illinois en Michigan Canal in 1848 het 'n waterverbinding tussen die Groot Mere en die Mississippirivier ontstaan, maar die kanaal is gou verouderd deur spoorweë. Vandag gaan 50 persent van die Amerikaanse spoorvrag steeds deur Chicago, alhoewel die stad die besigste lugvaartsentrum geword het, danksy O & rsquoHare en Midway Internasionale lughawens.
Die Groot Brand van 1871
Namate Chicago gegroei het, het die inwoners heroïese maatreëls getref om tred te hou. In die 1850's het hulle baie van die strate vyf tot agt voet grootgemaak om 'n rioolstelsel te installeer en ook die geboue te verhoog. Ongelukkig was die geboue, strate en sypaadjies van hout, en die meeste daarvan het tot op die grond afgebrand Groot Chicago -vuur van 1871. Die opleidingsakademie van die brandweer in Chicago by DeKoven St. 558 W. is op die terrein van die O & rsquoLeary -eiendom waar die brand ontstaan ​​het. Die Chicago watertoring en pompstasie By die weë in Michigan en Chicago is een van die min geboue wat die brand oorleef het.
"Die Wit Stad"
Chicago is vinnig herbou. Baie van die puin is as stortingsterrein in Lake Michigan gestort, wat die grondslag vorm vir wat nou Grant Park, Millennium Park en die Art Institute of Chicago is. Slegs 22 jaar later vier Chicago sy terugkeer deur die Wêreld & rsquos Columbian Exposition of 1893, met sy gedenkwaardige & ldquoWhite City. & rdquo Een van die Exposition -geboue is herbou om die Museum van Wetenskap en Nywerheid. Chicago het geweier om selfs deur die Groot Depressie ontmoedig te word. In 1933 en 1934 was die stad ewe suksesvol Eeu van vordering op die noordelike eiland.
In die halfeeu na die Groot Brand het golwe immigrante na Chicago gekom om werk te neem in die fabrieke en vleisverpakkingsaanlegte. Baie arm werkers en hul gesinne het hulp gevind in nedersettingshuise wat deur J.ane Addams en haar volgelinge. Haar Hull House Museum is geleë op 800 S. Halsted St.
Deur die hele geskiedenis van die stad en die stad het Chicagoans hul vindingrykheid in groot en klein sake getoon:
Die eerste wolkekrabber van die nasie, die 10-verdieping, staalraamhuisversekeringsgebou, is in 1884 in LaSalle- en Adamsstraat gebou en in 1931 gesloop.
Toe inwoners bedreig word deur siektes deur riool wat in die Michiganmeer vloei, het hulle die Chicago -rivier in 1900 omgekeer om dit na die Mississippi te laat vloei.
Begin van die "Historic Route 66" wat begin by Grant Park in Adamsstraat voor die Art Institute of Chicago.
Skoolhervormings in Illinois vereis dat meer swart geskiedenis geleer word. Hier is wat ingesluit is.
SPRINGFIELD & ndash Sosiale studies klasse in openbare skole in Illinois gaan 'n groot opknapping ondergaan, met meer klem op die swart geskiedenis en die bydraes van ander onderverteenwoordigde groepe tot die Amerikaanse kultuur.
Boonop moet alle skooldistrikte in die volgende paar jaar rekenaarwetenskapkursusse en meer onderrig in rekenaargeletterdheid aanbied.
Dit is slegs twee van die belangrikste bepalings van 'n wetsontwerp op billike onderrig van 218 bladsye, House Bill 2170, wat tydens die onlangse kreupele eendsitting van die Algemene Vergadering verloop het met die steun van die Illinois Legislative Black Caucus.
Die wetsontwerp doen 'n beroep op ISBE om teen 1 Julie nuwe standaarde aan te neem. Dit is inklusief en weerspieël alle individue in hierdie land. & Rdquo
Dit vra ook dat 'n & ldquoInclusive American History Commission opgerig word om die raad te help om die nuwe standaarde te ontwikkel. Die kommissie van 22 lede sal belas word met die hersiening van opvoedkundige hulpbronne wat onderwysers kan gebruik om die rasse- en etniese diversiteit van Illinois en die Verenigde State te weerspieël, en leiding te gee aan opvoeders oor hoe om te verseker dat hul klasinhoud nie bevooroordeeld is ten gunste van sekere kulture nie. en leiding gee oor hoe om hulpbronne vir kulturele narratiewe wat oorheers word deur ldquonon te identifiseer. & rdquo
Die wetsontwerp doen ook 'n beroep op elke laerskool en hoërskool om 'n kurrikulum te ontwikkel wat 'n eenheid bevat om die geskiedenis van Swart geskiedenis voor slawerny te bestudeer. Die eenheid sal die tydperk van 3000 vC tot 1619 dek, toe die eerste slawe van Afrika na Amerika gebring is. Swarte geskiedenis -eenhede sal ook die studie van die redes hoekom swart mense tot slawe gemaak moet word, insluit en die studie van die Amerikaanse burgerregtebeweging.
Sosiale studieprogramme in die Verenigde State word al jare lank gekritiseer omdat hulle te veel klem gelê het op die blanke Europese oorsprong van die oorspronklike 13 kolonies en die ontwikkeling van 'n oorwegend wit kultuur, terwyl daar maar min aandag gegee is aan die geskiedenis van slawerny of die bydraes van mense uit ander, nie-Europese kulture.
Ek kan nie praat oor wat in elke distrik in Illinois gebeur nie, en ek dink dit is moeilik om 'n ingrypende verklaring te maak oor alle geskiedenisonderwys in Illinois, en Jennifer Kirmes, uitvoerende direkteur van onderrig en leer by die Illinois State Board of Education, het gesê in 'n onderhoud. & ldquo Ons posisie is dat ons wil hê dat dit goed ondersteun en goed uitgevoer moet word in elke gemeenskap. & rdquo
Kirmes het gesê ISBE verwag dat 'n konsep van die nuwe standaarde in Maart beskikbaar sal wees vir openbare kommentaar. Die finale standaarde sal dan vroeg in die somer aan die direksie voorgelê word vir goedkeuring.
Kirmes het gesê dat die agentskap al maande lank werk aan die opdatering van die standaarde vir sosiale studies.
Gedurende die somer het ons 'n werkgroep van opvoeders en advokate byeengeroep en aan die groep die taak gegee om die bestaande leerstandaarde vir sosiale wetenskap in Illinois te hersien, veral deur lense van billikheid en sosiale geregtigheid, en om te verseker dat die standaarde in ooreenstemming is met die statutêre mandate om te leer oor die bydraes van onderverteenwoordigde groepe soos Afro -Amerikaners en LGBTQ -Amerikaners, het Kirmes gesê. & ldquo So, wat in die rekening voorkom, is 'n teken van werk wat ons 'n paar maande gelede begin het, en nou nog onderneem. & rdquo
Benewens die hersiening van maatskaplike studies, probeer die wetsontwerp ook groter toegang tot rekenaargeletterdheidsprogramme en rekenaarwetenskapopvoeding in die hele staat verseker.
Dit doen 'n beroep op alle distrikte om ontwikkelingsgeskikte geleenthede te bied om rekenaargeletterdheidsvaardighede aan te leer vanaf die laerskool. Vanaf die akademiese jaar 2022-23 moet studente wat in die negende klas ingeskryf word, ten minste een kursus volg wat uitstekende onderrig en rekenaarvaardigheid bied. Dit kan 'n kursus wees wat ook voldoen aan ander gradeplegtigheidsvereistes, soos wiskunde of sosiale studies.
Vanaf die akademiese jaar 2023-24 moet alle distrikte wat hoërskole bedryf, ten minste een kursus in rekenaarwetenskap aanbied, wat gedefinieer word as die studie van rekenaars en algoritmes, insluitend hul beginsels, hul hardeware- en sagteware-ontwerpe, hul implementering, en die impak daarvan op die samelewing. & rdquo Dit sluit nie die studie van die alledaagse gebruik van rekenaars en toepassings soos sleutelbord of toegang tot die internet in nie.
ISBE het tans nie opvoedkundige standaarde vir rekenaarwetenskap nie, het Kirmes gesê, en dit sal van nuuts af ontwikkel moet word.
Sy het gesê ISBE het reeds 'n groep byeengeroep om rekenaarwetenskapstandaarde op te stel, en die agentskap verwag dat hierdie ook hierdie somer aanvaar sal word.
Ander bepalings van die wetsontwerp vereis dat die staats- en rsquos -gradeplegtigheidsvereistes verander moet word, sodat dit meer pas by die toelatingsvereistes aan die Universiteit van Illinois. Vanaf die akademiese jaar 2024-25 moet studente wat in die negende graad ingaan, twee jaar laboratoriumwetenskap voltooi. En vanaf die skooljaar 2028-29 moet hulle twee jaar vreemde taal voltooi.
Op die gebied van hoër onderwys verander die wetsontwerp die finansieringsformule vir die AIM HIGH -studentehulpprogram. In plaas daarvan om die koste van die toelaes eweredig tussen universiteite en die staat te verdeel, moet skole waar 49 persent of meer van hul voorgraadse studentekorps in aanmerking kom vir federale Pell -toelaes, slegs 20 persent van hul staats toewysing moet ooreenstem, terwyl skole waar minder as 49 persent van die studente wat vir Pell -toelaes kwalifiseer, moet 60 persent van die staatstoewysing ooreenstem.
Die wetsontwerp is geborg deur senator Kimberly Lightford, D-Maywood, in die senaat en verteenwoordiger Carol Ammons, D-Urbana, in die Huis. Dit benodig slegs 'n handtekening van Gov. JB Pritzker om die wet te word.