Geboorteverhaal: 'n Onbevoegde, pynlose geboorte - Inligting - 2022
Geboorteverhaal: 'n Onbevoegde, pynlose geboorte
Gebore op 27 Julie 2007, omstreeks 09:35 uur.
8 pond, 3 onse, en 21 3/4 duim
Die trotse ouers: Rachel en Jon
My man, Jon, en ek woon in Tucson, Arizona, en is amper vyf jaar getroud. Ek is 'n Amerikaanse veteraan in die lugmag (ek is afgesonder van die lugmag sedert my eerste kind gebore is) en my man is aktief by die lugmag.
Alexia was 'n beplande swangerskap. Ek en my man het tydens sy ontplooiing wat ons 'baba briewe' genoem het, geruil en gesels oor wanneer ons ons tweede kind moet swanger word. Ons het besluit om te probeer sodra hy by die huis kom. Binne twee maande na sy terugkeer het ons uitgevind dat ons swanger is!
Ons het besluit om ons gesinne oor Danksegging te vertel. Ons het elke stel grootouers 'n Kersornament gegee met twee "volwasse" sneeuman en twee "kind" sneeuman. Die volwasse sneeumanne het gesê: "Ouma" en "Oupa" (of "Nana" en "Papa") en die kleintjies het gesê: "Jake" (ons oudste kind) en "Baby Due Julie 2007."
Ons eerste kind is in 'n hospitaal met 'n ob-gyn gebore, maar ons beplan 'n tuisgeboorte met 'n gelisensieerde vroedvrou vir Alexia. Ons het minimale toetse gedoen. Ek het my siklusse in kaart gebring en het geweet dat ek op 25 Julie 2007 sou gaan. Ek het 'n alternatiewe swangerskapsdiabetes-toets afgelê: ek het 'n groot ontbyt met suiker geëet, en 'n paar uur later het my vroedvrou my bloed getoets.
Ek het geen ultraklanke gehad nie. Maar ek het ook gevoel dat my vrou ook 'n meisie sou hê. Ek het baie drome gehad oor die baba en dit was altyd 'n meisie. Toe ek een keer aan die einde van my swangerskap twyfel oor ons keuse van 'n naam, het die baba my in 'n droom vertel dat dit die regte naam is.
Ek het die Hypnobabies-selfstudiekursus gevolg. Die program is veronderstel om u 'n pyn- en dwelmvrye geboorte te gee. U verander basies die manier waarop u oor arbeidspyn dink, en voel dit eerder as 'n kragtige druk. Ek het elke aand na 'n CD geluister wat so ontspannend was. Ek het altyd gevoel dat dit selfs die einde van my swangerskap die moeite werd was om te ontspan, selfs as dit nie werk nie, toe ek byna altyd ongemaklik was.
Ek het op 27 Julie om 17:30 wakker geword om badkamer toe te gaan. Toe ek weer in die bed klim, het ek 'n bietjie drukgolf gehad (dit is Hypnobabies wat praat vir sametrekking). Dit was die eerste een wat ek ooit gehad het; Ek het nog nooit eens Braxton Hicks-kontraksies gehad nie. Ek was nie seker of dit 'n drukgolf was nie, so ek het daar gelê en wonder. Seker genoeg, ek het elke 10 tot 15 minute meer gevoel. Ek het my man gesê toe hy opstaan. Terwyl hy 'n bietjie na 7 op pad was, het ek voorgestel dat hy miskien tuis sou bly. Hy wou by die werk gaan na 'n pakket wat hy verwag het, en ek het gesê ek sal hom bel as ek hom nodig het. Ek het 'n rukkie met my seun gespeel totdat my ma, wat by ons gebly het om ons seun se ondersteuningspersoon te wees, opstaan.
Om 20.00 uur, met die drukgolwe nog heeltemal hanteerbaar en ongeveer sewe tot nege minute van mekaar, bel ek my vroedvrou. Sy het gevra of ek wil hê dat sy dadelik moet kom - sy bly 45 minute weg - maar ek het vir haar gesê dat ek nog ure het om te gaan, so sy kan nog nie meer kom nie. Sy het gesê dat sy haar sou voorberei om te kom, en my aangesê om haar binne 'n uur te bel, tensy ek haar gouer nodig het. Toe bel ek my man, wat sê dat hy binne 30 minute tuis sou wees.
Ek het terug kraam omdat die baba posterior was. Toe haal ek my koptelefoon uit, begin luister na die Hypnobabies-werkskrif en drap myself oor my geboortebal. Die hipnose het dadelik gewerk. Daar was nie meer pyn in my rug nie. Die drukgolwe het regtig soos druk gevoel! Ek het eintlik uitgesien na elkeen omdat hulle so goed gevoel het!
Ek het my man hoor huistoe kom en die geboortepoel begin vul. Min het ons geweet dat daar nooit meer as 'n paar duim water in die swembad sou wees voordat ek geboorte gegee het nie. Hy het my 'n paar vrae gevra, maar ek was baie gefokus op die werk wat ek gedoen het en het nie geantwoord nie. Ek het gevoel dat ek badkamer toe moes gaan, en ek het daar ingegaan en die deur toegemaak. Ek het gedink dat ek nog in die vroeë stadium van kraam was omdat ek geen pyn gehad het nie. Maar sodra ek gaan sit, besef ek dat ek nie badkamer toe gaan nie - ek druk!
Toe ek met 'n drukgolf neerval, skree ek vir my man: "Ek dink ek druk!" Hy het die badkamer binnegekom en gehelp dat ek op al vier die vloer neergedaal het. Die baba was al besig om te kroon. Ek het een keer gedruk en 'n baie effense steekgevoel gevoel, soos 'n ligte sonbrand. Ek druk met die volgende drukgolf en haar kop kom te voorskyn. Met die volgende golf is sy gebore! Sy begin dadelik huil - skree regtig. Ek was nog steeds op al vier en het uitasem geslaan. Ek het uiteindelik na my man, wat die baba teen hom gehou het, gekyk en gesê: 'Wel, is dit 'n seun of 'n meisie?' Hy het vergeet om te kyk. Hy kyk vinnig en kondig aan dat dit 'n meisie is!
Toe begin die regte chaos. My ma het kwaai probeer om die vroedvrou te skakel, maar kon nie haar nommer vind nie. My man probeer haar vertel waar sy handdoeke moet kry, sodat ons die baba warm kan hou, en die baba sal nie ophou gil nie. My ma het die vroedvrou se nommer gevind net om haar stempos te kry - die vroedvrou was buite om haar motor in te pak.
Toe die vroedvrou na die boodskap luister, hoor sy Alexia huil op die agtergrond voordat my ma selfs praat. Sy het teruggeroep en gesê ons moet 'n ou bakkie kry om die plasenta te vang en die baba warm te hou totdat sy daar aankom. Haar vroedvrou was toevallig baie naby en het eerste aangekom. Ek het al die plasenta afgelewer, so sy het my en die baba almal lekker in die bed gekry. My ma en my seun het die koord aanmekaar gesny.
Alexia het ongeveer 20 minute nadat sy gebore is, begin verpleeg. Ek het in my gemaklike bed gesit, Alexia verpleeg en vars perskes geëet wat my ma vir my gesny het. Na 'n paar uur is Alexia geweeg en gemeet. Toe deel ek en sy 'n kruiebad wat deur my vroedvrou voorberei is.
Alhoewel Alexia meer as 8 pond was en baie vinnig gekom het, het ek nie geskeur nie. Binne 'n dag of twee het ek weer met my kleuter rondgehardloop.
Die grootste vrees vir my man het bewaarheid: die vroedvrou het dit nie betyds gemaak nie en hy moes die baba vang. Hy sê nou dit was die trotsste oomblik van sy lewe en hy is bly dat dit gebeur het soos dit gebeur het. Hy het 'n ongelooflike band met Alexia. Soms dink ek hy is meer beskermend teenoor haar as ek! Hy was die eerste wat haar vasgehou het, die enigste wat haar eerste asem kon haal, en dit is 'n ervaring wat hy nooit sal vergeet nie. Weke daarna vertel hy elkeen wat die verhaal van haar geboorte sou luister. Hy het nog steeds die hemp aan wat hy daardie oggend aangetrek het, hoewel dit gevlek en ondraaglik is; hy sê hy sal dit vir altyd hou.
Maande later vertel my 3-jarige almal van haar geboorte. Hy dink alle babas word in badkamers gebore! Hy is baie lief vir haar en daar was nog nooit jaloesie nie.
My eerste bevalling was 'n elektiewe induksie met 'n epiduraal wat nie werk nie. Dit was vol harde ligte, hospitaalprosedures en vreemdelinge.
Alexia se geboorte was sag en kalm. Daar was geen pyn nie, behalwe vir die effense brandwonde wat sy gekroon het. Daar was geen vreemdelinge nie. Dit was net ek en my man wat saamgewerk het om ons baba in die wêreld te bring. Sy was altyd omring deur familie en vriende. Sy is altyd vasgehou - ek dink nie sy is neergesit voordat sy 'n week oud was nie! Sy was altyd omring deur gemak en warmte. Daar was geen helder ligte nie, geen skote, geen ooggat wat haar sou verhoed om ons te sien nie, geen suiglamp in haar mond gedwing nie.
Die verrassendste ding van haar geboorte, vir my, is dat die hipnose regtig gewerk het. Dit het so goed gewerk dat ek geen idee gehad het dat ek oorgaan nie. Daar was geen pyn nie en tog geen dwelms nie. Ek verwonder my gereeld aan die gedagte. Ek sou nooit iets aan haar geboorte verander nie. Dit was die mooiste, ongelooflikste ding wat ek nog ooit beleef het, en ek en my man is beter mense as gevolg daarvan.