Shinugu Matsuri: die fees wat die wêreld kan verander - Interessant
Shinugu Matsuri: die fees wat die wêreld kan verander
Matador se Ryukyu Mike reis na die verre noorde van die Ryukyu-argipel vir hierdie verhaal en keer terug met 'n heel nuwe perspektief op die wêreldsituasie.
Stel jou voor, as jy kan, 'n fees met geen suikergoed, vuurwerke, rock 'n 'roll bands, kos tente of mense wat te duur snuisterye lok nie. 'N Fees waar jy nie 'n sent kan spandeer nie; daar is niks te koop nie. Dit is die Shinugu Matsuri.
Waar dit plaasvind
Elke Augustus kom al die 250 inwoners van die dorp Ada Okinawa - sowel as miskien 50 of 60 buitestaanders - na die Shinugu Matsuri.
'N Oordenklike hut met grasdak staan ​​die middelpunt van die dinge. Dit is waar die geleentheid begin en eindig.
Die dorp is 'n klein gemeenskap met 'n vissershawe en 'n paar plase. Daar is geen hotelle, winkelsentrums, geriefswinkels, kerke, kroeë of supermarkte nie. 'N Klein ma-en-pop-winkel is waar jy 'n brood, 'n blikkie middagete en miskien 'n boks eiers sal vind.
'N Antieke vrou begin die seremonie met aanbiedings en bid, eers in die hut en dan by verskillende klein beton-heiligdomme, voordat sy na die basis van 'n berg stap, waar die seëngedeelte van die seremonie afgesluit word.
Slegs 20 of 30 mense met kameras sukkel om die ouderling deur die hele ritueel te volg, en anders as die familielede wat haar help, is die meeste van die res waarskynlik nuuskieriges of toeriste.
Mannetjies het eers in klein groepies van twee of drie op 'n slag die berg geklim. Daar is drie afsonderlike roetes wat na drie verskillende gebiede lei, waar die mans hul liggame met blare, wingerde, takkies en borsels uit die oerwoud versier.
Sommige is so jonk as 3 of 4, die oudste waarskynlik in hul sewentigerjare. Elke groep het 'n ouderling wat die seremonies lei, vertel die groep watter manier om te bid vir gebede, en lei hulle in sang terwyl hulle 'n kadens op 'n groot rooi trommel slaan.
Slegs twee vinnige gebede van 20 sekondes word aangebied. Die eerste gaan uit na die gode van die berg. Die mans buig op hul knieë en staar 'n hoër punt in die heuwels in stil gebed. Vervolgens skuif hulle na die oseaan onder en respekteer hulle aan die god van die see.
Na die gebede word 'n vinnige aanpassing gemaak aan die liggaamsversiering van die oerwoud, en tel elkeen 'n boomtak op. Omring die gebied en sing "Eh, ho, ho," stop hulle op die punt van die ouderling met die trommel en skud die takke naby die grond en jaag die bose geeste weg.
As hulle van die berg af kom, stop elke band by 'n ryveld om halfpad na die stad en herhaal die sirkelmars en die afwyking van bose geeste. Op hierdie punt kan die tromme en gesang van al drie die roetes deur die dorpenaars gehoor word.
Groepe vroue kom saam op 'n brug wat die rivier oorsteek wat na die stad lei. Hulle bied koeldrank en hou foto's van die mans wat nie binne twee uur gesien is nie.
Hierna kom die hele skare saam in 'n veld net buite die stad. Die vrouens is op pad na die sentrum en die mans van die drie roetes loop om die gebied, stap na die tromme en sing "Eh, ho, ho."
Toe, op 'n teken van die ouderlinge met die tromme, swaai die mans die vroue saggies op die koppe met hul takke en maak hulle van enige bose geeste ontslae.
Volgende stap almal na die strand waar 'n finale gebed in die rigting van die berge gehou word.
Die wingerde, plante, bosse en takke uit die oerwoud word in 'n stapel gestapel, en die mans hardloop in die water, waar hulle van hul bergtog afkoel.
Na 'n duik van twintig minute vind hulle hul oorspronklike padleier en stap na die dromme vir 'n vinnige spoeling in die rivier voordat hulle terugkeer na die middedorp.
Die aktiwiteit stop prakties vir die middag by die strooihut en op die stadsplein tot net voor sononder. Tente op die rand van 'n veld langs die hut is gevul met bier en sake, yskoelers en 'n paar klein bokse vol kos.
'N Aand van feesvieringe
Net voordat die son ondergaan, vind verskeie tradisionele optredes plaas. Een simuleer die plant van rys, ander visvang en folklore. Al die deelnemers is geklee in tradisionele Okinawan-klere. Folk musiek blares van 'n stereo-stelsel begelei deur tromme en sanshin ('n 3-snaar instrument).
Diegene in die gehoor sit op die strooi-matte, gesels, sing, drink en spring soms op en gaan saam vir 'n dans of twee. Die laaste paar optredes bestaan ​​uit 'n paar lewendige wysies waar almal uitgenooi word om deel te neem - diegene wat nie frons nie, omdat hulle nie wil deelneem nie.
Net voor middernag is die partytjie verby, stop die musiek, skares dwaal huis toe, en daar bly net 'n paar drinkers oor die hardcore sake oor.
Die volgende oggend is daar Okinawan Sumo en die aand 'n herhaling van tradisionele danse en volksmusiek.
Die tipiese Okinawa-familie behoort nie tot een godsdiens nie. Hulle aanbid hul voorouers, en hulle gaan nie na 'n kerk, sinagoge of moskee om dit te doen nie.
Godsdiens op die Ryukyu-eilande is 'n kombinasie van Boeddhistiese, Confuciaanse, Shinto- en animistiese oortuigings. Daar word daagliks aan voorouers aangebied en geld word aan geen magtige godsdiens of figuur geskenk nie.
Miskien moet die politieke en godsdienstige leiers van die wêreld 'n Shinugu Matsuri bywoon en die kultuur daaragter bestudeer.
Hierdie mense het geen georganiseerde godsdiens nie; hulle gaan ook nie oorlog toe nie.
As jy dink om na Shinugu Matsuri volgende jaar te gaan, moet u nie vergeet om tien wonderlike buitelug-geleenthede in Okinawa en The Travellers Guide to Okinawan Dialect te besoek nie.