Wanneer ‘n mens vir ‘n keer werklik gaan sit en dink oor hierdie tyd van die jaar wat ons nou beleef (Kerstyd en die vier van Kersfees), besef ‘n mens gou dat die boodskap van Kersfees nogal lastig kan wees. Hoekom? Want ons sien en ervaar nie regtig dít wat die boodskap van Kersfees vertel nie.
Ons sal egter nie die eerstes wees, broers en susters, wat hierdie soort vrae vra nie. Die ballinge in Babilon (die uit die volk Israel wat in 587 v C weggevoer is uit Israel na die tempel verwoes is), vir wie hierdie teksgedeelte eintlik geskryf is, het in hulle tyd dieselfde vrae gevra. Hoekom? Want, soos ons vandag, was hulle ontnugter. Soos ons vandag, het dit wat hulle gesien en ervaar het, nie geklop met dit wat hulle geglo het nie. Hulle het eeue lank geglo dat die Here die enigste en almagtige God is wat hulle teen alle vyande sou bewaar. Maar nou sit hulle in Babilon, weggevoer en verslaan deur die Babiloniërs.
Wat meer is: hulle het altyd geglo dat Jerusalem die middelpunt van die aarde was, en die tempel in Jerusalem — waar God teenwoordig was — die grootste tempel in die hele wêreld. En wat sien hulle nou? Teenoor die groot stad Babilon is Jerusalem niks meer as ‘n ou plattelandse dorpie nie. En nog erger: die Babiloniese tempels vir hulle afgode was baie groter en indrukwekkender as dié van hulle God.
Wat sê die profeet Jesaja vir ons, in ons omstandighede? Twee sake: die evangelie van Christus se koms na die wêreld, van die koms van die Lig na die duisternis, is ‘n evangelie wat sê dat God in Christus langs ons elkeen kom staan, dat Hy ons aanvaar, en ons nie verwerp nie. Dit is ‘n evangelie wat vrede gebring het vir die wêreld, wat vrede moontlik gemaak het. Dit is ‘n evangelie wat vyandskap kom wegneem het, tussen God en mense, en ook tussen mense en mense.