Die private-ekwiteitsektor het baie aandag vir sy baie lae gelde getrek, veral in die lig van die subpar opbrengste wat hy in die afgelope jare gelewer het. Dit lei tot toenemende weerstand teen beleggers.
'N Studie deur universiteits akademici van Yale en Johannesburg vir die Financial Times bevind dat die Amerikaanse pensioenfondse oor die 10 jaar wat in 2001 begin het, 4,5% per jaar verdien uit hul private-ekwiteitsbeleggings.
Dit vergelyk ongunstig met die S & P 400, wat gedurende dieselfde tydperk 'n gemiddelde jaarlikse opbrengs van 6,7% opgelewer het, met dividende wat herbelê is. Die studie dui ook aan dat, wanneer alle fooie oorweeg word, ongeveer 70% van die bruto opbrengste op private-ekwiteitsfondse deur die fondse self behoue ​​bly.
'N Aansienlik sterker aanklag kom van Simon Lack, 'n professionele geldbestuurder en skrywer van The Hedge Fund Mirage . In hierdie boek beraam hy dat tussen 1998 en 2010 verskansingsfondse gesamentlik slegs $ 9 miljard aan beleggers teruggestuur het, terwyl hulle 'n verstommende $ 440 miljard aan hul bestuurders en ander insiders gelewer het.
Terwyl verskansingsfondse en private-ekwiteitsfondse nie sinoniem is nie, is daar genoeg ooreenkomste tussen hierdie sektore van die geldbestuursuniverse om te suggereer dat so 'n skewe verspreiding ook 'n bietjie aanduidend van laasgenoemde kan wees. Onder die mees algemene private ekwiteitsfooie is:
Bestuursfooie dek teoreties 'n bedryfskoste van 'n private ekwiteitfirma, hoewel 'n groeiende navorsingspan aandui dat hierdie fooie gewoonlik die koste oorskry. Bestuursfooie is gewoonlik van 1,5% tot 2,0% van die bates.
In die vroeë jare van 'n private-ekwiteitsfonds se bestaan ​​kan die bestuursfooi egter 'n veel hoër persentasie van die werklike geld belê.
Dit is omdat dit normaalweg ook geassesseer word op al die kontant wat beleggers aan die fonds verbind het, maar wat die fonds nog moet belê.
Prestasiefooie is gewoonlik ongeveer 20% van enige beleggingswins wat deur 'n private-ekwiteitsfonds aangeteken word. As die fonds 'n verlies in 'n gegewe jaar aangaan, is prestasiefooie nul. Daarbenewens bepaal beste praktyke in die bedryf dat voor die prestasiegeld verdien kan word, moet kumulatiewe verliese verliese vergoed word teen winste in die daaropvolgende jare.
Die fooie word deur 'n private-ekwiteitsfirma aan die maatskappye in hul portefeuljes gehef. Hulle is veronderstel om verskeie administratiewe dienste wat deur die voormalige aan laasgenoemde verskaf word, te dek.
Transaksiefooie word deur die koopkontrakte aan die maatskappye wat hulle koop, gehef. In die jare 2009 en 2010 was hierdie fooie geneig om sowat 1,24% van die transaksiegrootte te wees, vir uitkontrakte ter waarde van tussen $ 500 miljoen en $ 1 miljard, van 0,99% in 2005 tot 2008.
Moniteringsgelde word deur portefeuljesmaatskappye aan hul private ekwiteitfirma-eienaars betaal om verskeie raadgewende en adviesdienste te dek.
Voorbeelde van dubbele lading
Hierdie verskillende private-ekwiteitsfooie kom onder toenemende kritiek, nie net om oormatig te wees nie, maar omdat hulle dubbele lading vir dieselfde aktiwiteite en dienste verteenwoordig, wat gelyktydig aan beleggers en die portefeuljesmaatskappye beoordeel word.
Wanneer portefeuljesmaatskappye openbaar word, moet hulle dikwels buitensporige kostes betaal om hul raadgewende ooreenkomste met private ekwiteitsfirmas te beëindig, alhoewel die hoofbron van wins vir private ekwiteit en uitkontrakteringsondernemings presies moet voortspruit uit die neem van portefeuljesmaatskappye in die openbaar.
Sommige private-ekwiteitsmaatskappye evalueer 'n fooi op portefeuljesmaatskappye om hul skuld te herfinansier. Dit tref baie waarnemers as oormatig, om twee redes. Een daarvan, die private-ekwiteitsfirmas is gewoonlik verantwoordelik vir die ophoop op groot bedrae skuld in die eerste plek, wanneer maatskappye privaat in gehuurde buyouts (LBO's) neem. Twee, herfinansiering teen laer rentekoerse verhoog die portefeuljesmaatskappy se winste, en dus die private ekwiteitsmaatskappy se potensiële winste.
'N Verdere aantal beleggers dring daarop aan dat hierdie verskeie ander fooie gebruik moet word om die bestuursfooi te vergoed, eerder as om dit as aanvullings te dien wat suiwer wins vir die private ekwiteitsfirma skep, of om buitensporige vergoeding vir sy personeel te ondersteun.
In reaksie word ongeveer 83% van die transaksiefooie geassosieer met fondse wat in 2011 geopper word, aan beleggers terugbesorg, teenoor 70% vir fondse wat in 2009 ingesamel is. Dit kan egter vergoed word deur die algehele verhoging van hierdie en ander gelde.
Geldbestuurders by verskeie pensioenfondse kan 'n perverse aansporing hê om die herverdeling van hierdie verskillende fooie te verkies tot hul direkte uitskakeling. Dit is omdat gerekenariseerde fooie gereken word as verhogings tot beleggingsopbrengste. Dit sal op sy beurt die geldbestuurders eie vergoeding verhoog, veral as hulle bonusse ontvang wat gekoppel is aan beleggingsopbrengste.
Aan die ander kant sou die arbitrêre waardasies wat aan die portefeuljesmaatskappye toegewys is (arbitrêr omdat hulle nie aandele verhandel en geprys het in openbare effekmarkte) waarskynlik nie geag word met 'n ooreenstemmende bedrag gestyg te wees nie. .
Bronne: "Uitkoopfondsbeleggers vra om verandering in 'verouderde' fooi struktuur," Financial Times , 7 November 2011. "Privaat ekwiteit: Fooi hoog so dom," The Economist , 12 November 2011. "Privaat ekwiteitsfooie genoem in twyfel "en" Fondsbestuursfooie winste onder oorsig, " Financial Times , 24 Januarie 2012." Belonings vir versuim: Hedgefondskliënte betaal baie vir 'n bietjie, volgens hierdie verwoestende blootstelling, " Financial Times , 18 Februarie, 2012.