As ’n Kiwi darem eers aan die neul raak, is hy soos ’n bulhond met ’n been. Min tot g’n mense hou van Superrugby se konferensiestelsel nie, maar dis hoe dié toernooi deesdae beslis word en Nieu-Seelandse rugbybase was ewe aandadig daaraan as hul Australiese en Suid-Afrikaanse eweknieë.
En so van “real final” gepraat – vanjaar kon hulle eintlik maar sommer uit die staanspoor die dêm beker vir die Crusaders gegee het en die res van ons ’n reddeloos onlogiese, saaie kompetisie gespaar het.
Gepraat van neul – dis oor twee weke weer die Engelse Premierliga. Selfs al dink jy dié kompetisie word redelik oorskat, moet jy erken dat dit – anders as Superrugby – al die regte knoppies druk om wêreldwye belangstelling gaande te maak.
Daar word – oortuigend – oor Mourinho geskinder dat hy orals in sy tweede seisoen die liga wen en in sy derde met sy spelers begin ba­klei.
Dit was laas sy tweede seisoen by United en dit was bekerloos – nou kerm hy reeds oor al sy spelers wat ná die Wêreldbekertoernooi moet rus.
Maar soos sy rugby-eweknie, Eddie Jones, moet jy Mou dié ter ere nagee: hy kan ’n bietjie byt aan die saaiste kragmeting gee.
Vanjaar se Tour de France het plek-plek só handuit geruk dat ek eers dag dit was toeskouers wat traangas op die fietsryers gespuit het toe ek Dinsdag die opskrifte sien. Blyk toe natuurlik ’n oorywerige gendarme te wees wat ’n boereprotes in die
Franse boere is nie skaam om ’n bietjie ontwrigting te veroorsaak nie. Een van die uwe se weinig politieke helde is die Franse boere-aktivis José Bové, wat in 1999 ’n maand en ’n half in die tronk was ná ’n protesaksie teen ’n nuwe McDonald’s iewers in Aveyron.
Toe Bové, ’n skaapboer, agterna uit die tronk kom, het hy verduidelik: “Ons wou ons punt maak sonder om enigiets te breek. Maar toe ou Rémy daar opdaag met ’n kettingsaag, was dit onmoontlik om met hom te redeneer.”
Fietstoere en toetskrieket is my gunsteling agtergrondsporte. Albei het ’n unieke ritme wat beteken dat jy ure lank kan kyk. Jy kan konsentreer óf net een oog op die aksie hou terwyl jy met die ander oog probeer werk. En as dit vervelig is, is die prentjie darem meestal mooi.
Dan kry jy toetskrieket, soos dié wat die Proteas teen Sri Lanka opgedis het. Almal het ’n eiertjie daaroor te lê gehad dat Ottis Gibson dit jou wrintie goedgedink het om die Colombo-blad met ’n enkele draaibouler aan te durf. Kyk, in die dae toe Suid-Afrika g’n regte draaiboulers gehad het nie, sou dit ’n vergeeflike flater gewees het, maar nou nie.
In die winter van 1960 was ek ’n appie by die poskantoor op Orkney. Destyds het ek nog ’n losieskamer op die dorp met Abel Pienaar gedeel.
Met die ysige wind om ons ore sit ons toe in sy oop Jeep af na sy ouers se huis op die Vaalzicht-plotte. Daar gekom, sukkel Abel om die geprakseerde hoëtroustel, wat met ’n karbattery werk, op die sitkamervloer aan die speel te kry.
Hy stuur sy kleinsus, Christa, om solank koffie te maak. Ná ’n rukkie kom kleinsus, met ’n swart roetstreep oor haar wang, hulp soek om die primus-stofie aan die gang te kry.
Toe ons met die koffie die sitkamer binnegaan, word ons begroet met die soet klanke van Caro Nome wat uit die harwar van die vloer af opstyg.
Ek besef Kupido het sy werk baie goed gedoen. Op 6 Februarie 1965 is ons getroud en het ons die grootmenswêreld met mening aangepak.