Die waarde van sprokies kan nooit onderskat word nie, sê die kenners. Nie alleen leer dit kinders dink en droom nie, dit skep ook ‘n fantasiewereld waar alles moontlik is. Dit vertel ook die lewe in ‘ n baie eenvoudige en wonderlike vorm. So kom jy gou agter wat goed is, en ook wat sleg is.
Ek het dit ook al gedoen – eendag lank lank gelede : Die prins en die diensmeisie. As jy dalk hierdie storie lees, lees gerus ook almal se verskillende eindes. My eie einde is heel laaste. Ek het hierdie einde gekry nadat ek almal se eindes gelees het, en die storie mooi bestudeer het. So kon ek op die ou einde die regte einde kies, in die feeverhaal en ook in die werklike lewe. En dit was ook ‘n gelukkige einde met mooi herinneringe. Author Topic: Vroeg oggend quicky (en ander kort verhale) (Read 17297 times)
« Reply #160 on: September 15, 2019, 12:25:11 pm »
« Reply #161 on: September 15, 2019, 12:25:54 pm »
« Reply #162 on: September 15, 2019, 12:27:28 pm »
Bensien het nuwes van hulle verkoop.
« Reply #163 on: September 15, 2019, 12:30:05 pm »
Dankie Chris, sal hom Pm.
« Reply #164 on: September 15, 2019, 12:34:26 pm »
IMG_6791.JPG (294 kB, 1200x900 - viewed 529 times.)
« Reply #165 on: November 10, 2019, 03:52:58 pm »
Met die vrou en kinders wat Hartenbos toe is met ‘n verjaardag partytjie, sien ek uit na ‘n stil, rustige Sondag oggend.
Die weer is tos; winderig, bewolk en koelerig. Ek sien al myself op die bank voor die tv.
Net na hulle die pad vat gaan haal ek iets In die garage en moet so half verby die bike skuur tot waar ek wil kom. En net daar besluit ek om op te kit en ‘n draai te gaan ry.
Ek het so half ‘n idee wat ek wil gaan sien maar is oop vir enige ding wat my aandag genoeg aflei om van roete te verander.
So is dit ook nie lank voor ek ‘n ander roete inslaan met die hoop om iets nuuts raak te ry nie.
Ek maak ‘n vinnige stop by ‘n laag water bruggie vir ‘n foto.
Kort voor lank ry ek my vas teen ‘n geslote hek. Draai maar om en gaan soek na die volgende uitdaging. Ek kry waarna ek soek en dit vat nie lank voor goeie grondpad slegter raak nie. Ek stop om ‘n rokie te maak en bewonder sommer die natuurskoon.
Elke paar honderd meter raak die pad slegter en ek oorweeg vir ‘n oomblik om terug te draai aangesien ek alleen is en redelik ver van beskawing. Die kans dat enige voertuig vandag en selfs vir ‘n week op die pad gaan wees is bitter skaars. Ek geniet dit egter en stoot aan.
Vir die volgende paar kilos raak dit al hoe meer tegnies. Dis te steil en klipperig om te stop vir fotos en op die stadium is momentum belangriker as die fotos.
Toe ek eindelik bo is, ewe uit asem, is, wat ‘n asemrowende uitsig moet wees, heeltemal verbloem deur mis en lae wolke. Ek sal maar moet terug gaan vir die regte foto.
Die pad is aansienlik makliker van daar maar toe ek onder kom, word daar omgedraai om die roete van die ander kant af ook te doen.
Ek is weer uit waar ek in gekom het en stop gou op pad terug huis toe by die kaart van Afrika om iets te drink.
Dis ook daai rivier aan die onder kant van die kaart wat ons so 2 naweke terug gaan verken het.
En so eindig nog ‘n kort verhaal. Dit is soms die onbeplande wat die lekkerste uitdraai.
« Last Edit: November 11, 2019, 05:38:50 am by Kobus Myburgh »
« Reply #166 on: November 11, 2019, 01:04:34 pm »
Dit is darem mooi wereld daardie Kobus, lus ek sommer nou vir roei
« Reply #167 on: November 11, 2019, 01:20:55 pm »
Waarmee het jy die fotos geneem? Stunning
« Reply #168 on: November 11, 2019, 05:10:03 pm »
Quote from: Edgar on November 11, 2019, 01:20:55 pm
Dankie Edgar, sommer met die foon. iPhone 7.
« Reply #169 on: November 11, 2019, 05:10:37 pm »
Ons is baie bevoorreg.
« Reply #170 on: November 17, 2019, 06:35:18 am »
Plek om te ry vir die kinders raak al hoe minder by die dag hier in ons omgewing.
Tot ‘n paar maande terug was hier 3 MX tracks. Die een word baie sleg onderhou, die ander se uitleg is van so aard dat dit gevaarlik is in my opinie en die laaste het weer toe gemaak so vinnig soos dit oop gemaak het. Daar bestaan nie huidiglik ‘n enduro track nie, of ten minste nie iets waarvan ek weet nie.
Met die seuns wat bike mal is, maak dit dinge moeilik om hulle gelukkig te hou. Dit reën nou al vir die laaste week lekker hier en die een MX track wat ons kan besoek weet ek sommer gaan een groot gemors wees.
Gister oggend word ons vroeg wakker en dit reën weer. Ek sien die seuns se gemoed is sommer af, met nog ‘n naweek wat daar nie gery kan word nie.
En net daar besluit ek dat ons gaan pad vat en gaan ry. Daar is sekere risikos aan my plan maar dit kan bestuur word. Ek jaag vir neef uit die bed uit en ons begin bikes laai en piekniek mandjie pak.
Net ander kant die berg hou die reën op. Dit moet hart verskeurend vir die boere daar wees om te weet die reën val so naby hulle. Die Klein Karoo is bitter droog.
En so vat ons die grondpaaie tot waar ons wil wees.
Wat vir die seuns voel soos ‘n ewigheid, kom ons ‘n ruk later by ons bestemming en die bikes word afgelaai.
Dit vat nie lank voor die manne in hul kit is nie en die ponies brul pad af. Halfpad word daar eers gestop vir iets om te eet en te drink. Ouderdomme wissel tussen 8, 9, 11 en 13 jaar maar die mannetjies vreet soos grootmense.
Dit moet iets wees wat hulle gedrink of eet het, maar die volgende gedeelte word daar gery soos besetenes. Min dinge wat ‘n Pa so op jou senuwees maak soos jou laaitie wat teen die spoed van wit lig bike ry.
Almal kom egter sonder voorval by ons bestemming en ten spyte van ‘n klomp kilos agter die rug, is die manne half teleurgesteld dat die pad tot ‘n einde kom.
Daar word bikes gelaai en die manne is al weer aan die eet.
Die pad terug is vol opgewondenheid met sprake van wheelies en powerslides en allerhande strooi wat niemand natuurlik gesien het nie.
Ons kom donker by die huis aan en dit vat ‘n volle 15 minute na die stort voor hulle verder droom van die dag se gebeure. Dis lekker om kind te wees.
En so kom nog ‘n kort verhaal tot ‘n einde.
« Last Edit: November 17, 2019, 06:43:03 am by Kobus Myburgh »
« Reply #171 on: November 17, 2019, 11:32:58 am »
Lyk daar agter by Heimer se afdraai?
Sien die V6 het werk!!
« Reply #172 on: November 17, 2019, 05:25:08 pm »
Quote from: ChrisL - DUSTRIDERS on November 17, 2019, 11:32:58 am
Bietjie meer wes en ja, die V6 werk hard die laaste paar weke.
« Reply #173 on: November 17, 2019, 09:37:32 pm »
« Reply #174 on: November 18, 2019, 10:33:02 am »
Goeie memories Kobus!
« Reply #175 on: November 22, 2019, 05:21:13 am »
Quote from: BikerJan on November 18, 2019, 10:33:02 am
Dit is beslis Jan.
Ek wens soms ons het die gemak van ‘n selfoon kamera gehad toe ons jonk was. Daar is soveel tye wat ‘n mens so vaagweg onthou waar ou kiekies baie sou help. Ek kan nie eers onthou dat ons ‘n kamera besit het in my hoërskool dae nie. Ek dink dit gaan great wees vir ons kinders om eendag op ons ouderdom te kan sit en na die ou fotos kyk.
« Reply #176 on: November 22, 2019, 06:32:29 am »
Quote from: Kobus Myburgh on November 22, 2019, 05:21:13 am
Ons het ook so kameraloos grootgeword. Die punt is net om die nuwe fotos iewers to bewaar vir die nageslag.
« Reply #177 on: November 26, 2019, 06:52:27 am »
Quote from: Kobus Myburgh on November 17, 2019, 06:35:18 am
Hierdie laat terug dink my aan my kinder dae (eintlik nie so lank gelede nie) en ek verstaan helemal hoe die knape moet voel oppad na die bestemming. Ek het nie n motorfiets gehad nie, maar as daar see toe gery was, wat seker net n halfuur van die huis was, het jy al met jou handlyn in jou hand gesit sodra jy die see kon ruik. Dan as die deure oopgaan lyk dit soos daai toneel in daai ou Schuster movie waar die mense die taxi leegmaak na die slang uit die tas klim.
Quote from: 2StrokeDan on November 22, 2019, 06:32:29 am
Hoewel ek saamstem met die neem van foto's om goeie tye vas te vang, voel ek soms dat dit beter is om nie die lewe deur n kamera lens te aanskou nie en eerder net so veel as moontlik van die foto in te neem.
« Reply #178 on: December 07, 2019, 07:19:16 pm »
Vroeg oggend word ek wakker. Heeltemal onvoorbereid vir die Eksdom beurtkrag , lê ek en wag vir 06h00 om te kom sodat ek kan gaan koffie maak. Geen mens kan jou dag tog begin sonder koffie nie.
Daar word ‘n paar goedjies in die bakkie gegooi en kort voor lank stop ons by die workshop en die bike word gelaai. Gister middag laat was die vurke nog ingesit na die seëls gegroet het met die laaste funduro. Tyd was te min om alles deur te gaan en ek hoop maar alles is nog soos dit laas was.
Daar word petrol gegooi, koeldrank gekoop en 25 minute later stop ons om te registreer vir vandag se Klynefontein funduro.
Vroeg oggend is die gees al lekker. Ek groet ‘n paar bekende gesigte en ontmoet ‘n paar nuwes. Na lekker gesels meld ons aan vir riders briefing en die lyne vorm vir die weg spring. Ek dink daar was >70 bikes gewees vandag.
Shawn verduidelik dat daar ‘n paar tegniese gedeeltes is, maar daar is ook chicken runs by van die ergstes. Met dié wat ek deesdae so min bike ry en in my tjops was na die laaste funduro, belowe ek myself om dit vandag net rustig te vat.
Getrou aan my belofte val ek terug tot in die laaste ry en ons trek weg met ‘n reuse gedreun. Sommer binne die eerste paar honderd meter begin dinge bekend lyk. Ons het in 2005 omtrent elke naweek hier gery toe Shawn se Pa nog geleef het. Hierdie paar fotos is alles van daai tyd:
Dit is single track al die pad, op, af, tight, eerste en tweede rat storie en hard op die remme. Ek is ongemaklik, erg ongemaklik en die bike ry my meer as wat ek die bike ry. Die front end maak net wat hy wil en ek baklei om hom in lyn te hou. Ek check die steering damper en dit is tog af gestel? Ek probeer dink wat ek verkeerd gedoen het toe ek gister middag die vurke terug gesit het, maar weet ek het alles gecheck en getorque.
Die eerste chicken run kom en ek dink nie 2 keer om dit te vat nie. Nog single track deur die bos, oor ‘n stroompie en langs hom af. Ek sien myself al lê en versuip. Die 2de chicken run bordjie mis ek en dis af rivier toe. Ver af, en styl, en tight, en my arms is moer toe van baklei met die front end. Na ‘n helse drop off wat ek net net maak staan daar ‘n fotograaf en die man voor my stop, wat sommer vir my ‘n teken is om ook te stop.
Gesels bietjie, maak my kop nat in die rivier en drink ook sommer water uit die vloeiende stroom. Ek skep asem en kyk weer of daar fout is met die bike. En dit is toe ek agter kom die voorwiel is so te sê heeltemal pap. Mooi man! Wel, daaraan kan op die stadium niks gedoen word nie en ek val weer in die pad.
Van rustig vat is daar ongelukkig nie sprake nie. Dis vrek tegnies en die opdraende is steil, soms klipperig, soms los sand en besaai met boom wortels in allerlei rigtings wat wag om jou voorwiel te eis. Teen die einde van een van die opdraende uit die hel moet jy navigeer tussen twee rotse by ‘n step up. Ek maak dit nie, rol terug (wat self ‘n moerse uitdaging is) en staan op sy dat die man agter my kan deur kom. Hy vang hom meet heelwat meer momentum maar slaan daai klip so hard met sy footpeg dat ek seker is hy is nou af.
Daar word besluit dat dit semi onmoontlik is om daar oor te kom en drie van ons stoei om bikes gedraai te kry en ‘n ander lyn te probeer. Na baie sweet en rus is ons darem weer terug In die track bo. So gaan dit aan, en aan, en .........
Net kort van moedverloorsevlakte maak dit oop en ons is in die mielie land waarvan Shawn gepraat het. Vir ‘n rukkie is dit oop en vloeiend en kan jy 5de rat flat taps gooi. Dis net die draaie met die pap voorwiel wat nog moeilikheid maak, maar dit help om dit rustiger te vat, alhoewel ek klaar in my glory in moeg is.
Nog ‘n draai of drie deur die bos en dis die laaste hindernis gedeelte tot by die begin punt. As ek praat van hindernis: dit is die laaste obstacle waar jy klaar maak.
En nee, ek is summier regs om hom.
Ek stop en die laaitie het vir my koue water en cream soda reg. Ek rook eers, kry myself baie jammer en dink daaraan om dit ‘n dag te roep. My voorwiel is mos nou pap.
Maar nou ja, groepsdruk verhoed my om handdoek in te gooi en ek haal maar die kompressor uit die bakkie uit en pomp die wiel. Rook toe maar nog ‘n sigaret en staan en hoop dat die wiel genoegsaam afblaas gedurende die periode om dit onklaar te kan verklaar. Maar die druk hou en ek saal maar weer op.
Tot my verbasing gaan rondte 2 baie beter en ek kry ritme. Ry ook saam met pelle wat dit lekker maak en ons help daar waar die manne sukkel en word gehelp waar ons sukkel. Die tyd gaan vinnig verby ten spyte van ‘n lang stop of twee en toe is ons klaar!
Net klaar uit getrek, eerste bier nog so in die hand is ek en Donovan gou in die bakkie om iemand se bike te gaan recover wat se clutch gegroet het.
Daar word oorlog stories geruil en almal is gesellig in en rondom die kuier plek waar daar koffie, boerewors rolle, bier en selfs ‘n polisie koffetjie aangeskaf kan word.
Met prys uitdeling is ek die gelukkige wenner van ‘n bottel wyn. ‘n Lekker herinnering van nog ‘n kort verhaal in ‘n man se lewe.
« Last Edit: December 08, 2019, 06:33:15 am by Kobus Myburgh »
« Reply #179 on: December 07, 2019, 09:01:00 pm »
Lekker man, jy is nie so oud soos jy dink nie!
Lekker saamgery en ja jy sal altyd die een wees wat eerste in die ry is om te gaan help!