Sonlig as medisyne
In die regte hande is sonlig 'n medisyne. Deur die geskiedenis is dit gebruik om 'n wye verskeidenheid siektes te voorkom en te genees, en 'n paar dokters gebruik steeds die terapeutiese eienskappe vir 'n goeie uitwerking. In die huidige tyd word dit egter wyd onder sekere afdelings van die mediese beroep en die bevolking in die algemeen gehou, dat die skadelike effekte van sonlig op die vel veel groter is as enige voordele. Openbare gesondheidsveldtogte versterk hierdie boodskap in 'n poging om die jaarlikse toename in velkanker te bekamp. Enige illusies oor bruin vel wat 'n teken van gesondheid is of meer as minimale beskerming bied aan verdere blootstelling aan die son se strale, lyk asof dit verdryf is.
Sonlig kan velkanker veroorsaak, maar daar is ook bewyse dat dit 'n aantal baie algemene en dikwels noodlottige siektes kan voorkom: borskanker; dikdermkanker; prostaatkanker; eierstokkanker; hartsiekte; veelvoudige sklerose; en osteoporose. Wanneer dit gekombineer word, is die aantal mense wat uit hierdie toestande sterf, veel groter as die aantal sterftes van velkanker; Daarom moet die huidige vooroordeel teen sonlig na my mening herstel word.
Maar voordat ek verder gaan, laat ek verduidelik hoe ek gekom het om te skryf Die helende son. Gewoonlik word sulke boeke geskryf deur dokters van medisyne, of mediese joernaliste, en nie dokters van ingenieurswese nie. My agtergrond is egter 'n bietjie ongewoon daarvoor vir baie jare, terwyl ek ontwerp of evalueer het wat in die algemeen sonkragtechnologieë van een vorm van 'n ander sonkollektors genoem kan word; toerusting vir gebruik in ruimtetuig; en energie-doeltreffende geboue - ek was ook besig om komplementêre medisyne te studeer. Werk saam met argitekte oor 'n spesifieke projek. Ek het bewus geword van 'n 'verlore' tradisie van die ontwerp van sonliggeboue om siekte te voorkom, eerder as om energie te bespaar, en ek het belang gestel in die helende kragte van sonlig.
Ek het begin om die geskiedenis van sonligterapie te bestudeer en gevind dat die dokters wat hierdie antieke genesingskuns, en die argitekte en ingenieurs wat hulle in hul werk ondersteun het, sonlig baie anders gebruik het as wat baie van ons vandag doen. Deur dit te vergelyk met sommige van die nuutste bevindings van mediese navorsing oor sonlig en gesondheid, het ek, soos u sal sien, 'n paar omstrede gevolgtrekkings tot gevolg.
Die son stuur energie in die vorm van elektromagnetiese golwe: radiogolwe; mikrogolwe; infrarooi straling; sigbare lig; ultraviolet straling; en x-strale. Slegs 'n klein hoeveelheid van die son se energie bereik ons, aangesien die meeste daarvan deur die aarde se atmosfeer gefilter word, so sonstraling op grondvlak bestaan ​​uit sigbare lig, ultraviolet- en infrarooi golwe. Tot die laaste deel van die 19e eeu is gedink dat die 'hitte' van die son - wat ons nou bekend staan ​​as die infrarooi strale - sonbrand veroorsaak het. Toe het wetenskaplikes ontdek dat dit die ultraviolet-komponent van sonlig is wat die vel laat bruin, en hulle het ultravioletstraling op velsiektes begin gebruik. Hulle het toe bevind dat hulle beter resultate kan kry met sonlig self.
Sonligterapie het 'n gewoonte om ontdek te word en dan van guns af te val, en wanneer dit gebeur, verdwyn dit amper sonder spoor, soms vir honderde jare. Dit was baie gewild aan die begin van die 20-eeu, maar het sedertdien 'n dramatiese ommekeer in sy fortuin gesien, met die gevolg dat baie kennis oor die helende kragte van sonlig geïgnoreer of vergete is.
Het jy geweet, byvoorbeeld, dat die sonlig bakterieë doodmaak en dit regtig in staat is om dit te doen, selfs wanneer dit deur vensterglas geslaag het? Was jy ook bewus daarvan dat die sonliggebiede hospitale minder bakterieë in hulle het as donker wyke, en dat pasiënte vinniger herstel in wyke wat die son erken? Aangesien infeksies wat eintlik in die hospitaal betrap is, nou die vierde mees algemene oorsaak van die dood na hartsiektes, kanker en beroertes is, is dit die moeite werd om in gedagte te hou.
Die menslike ras het onder die son ontwikkel, en die son se genesende kragte is duisende jare aanbid. Trouens, jou voorouers was waarskynlik beter ingelig oor die son se genesende eienskappe as wat jy is: mense hou baie verskillende sienings oor sonbad, afhangende van wanneer hulle geleef het en waar hulle gebeur het. Neem byvoorbeeld 'n tipiese goed opgeleide inwoner van Essen of enige industriële stad in Duitsland in die 1920s. Kom ons sê dat hy tydens die Groot Oorlog in die Duitse leër gedien het, is gewond en teruggekeer huis toe van sy beserings herstel. Iemand in hierdie omstandighede sou sonlig in baie hoër opsigte as baie van ons vandag gehad het. Hy sal waarskynlik bewus wees van die wetenskaplike ontdekkings wat in die jare onmiddellik voor die oorlog aangewend is oor lig: in 1903 is die Deense dokter, Niels Finsen, toegeken vir die Nobelprys vir medisyne, ter erkenning van sy sukses in die behandeling van tuberkulose van die vel met ultraviolet straling.
Dan weer kan militêre chirurge tydens die oorlog sonlig gebruik om sy wonde te ontsmet en te genees by 'n sonligterapiekliniek in die Swartwoud, of 'n soortgelyke instelling in die Switserse Alpe. As hy tuberkulose gekry het op sy terugkeer na Duitsland, sou sonligterapie of helioterapie soos dit bekend geword het, moontlik gebruik kon word om sy herstel te help. Die dokters wat toesig gehou het oor die behandeling van sy wonde of tuberkulose, sou baie aandag gegee het aan die manier waarop hy op sonlig gereageer het en veral hoe goed sy vel gelooi het. In daardie dae, hoe dieper die bruin, hoe beter die genesing.
Om so te swem vir die gesondheid het die dienste van kundige dokters benodig wat presies die gunstigste toestande vir hul pasiënte geken het: die beste tyd van die dag om hulle bloot te stel aan die son; die beste tyd van die jaar; die korrekte temperatuur vir sonbad; watter kosse om te gee; hoeveel oefening om in elke geval toe te laat; watter tipe wolkbedekking sal genoeg van die sonstrale laat om brand te veroorsaak en so aan. Dan, soos nou, was die grootste probleem om te verhoed dat dit brand; maar dit was die werklike proses van looiery wat die vordering van die behandeling bepaal het en of dit suksesvol was of nie.
Gedurende die 1930's is die sonbad aangemoedig as 'n openbare gesondheidsmaatreël. Siektes soos tuberkulose en rickets was algemeen in die industriële stede van Europa en Noord-Amerika in hierdie tyd en dit was aanvaarbare praktyk om iemand bloot te stel wat vatbaar was vir een van hulle tot sonlig. So is die son gebruik om siekte te voorkom, asook om dit te genees. Ook het argitekte sonlig in geboue ingebring om infeksie te versprei omdat dit, soos ons reeds gesien het, bakterieë doodmaak. Hulle het hospitale en klinieke ontwerp vir sonligterapie en het selfs spesiale vensterglas ingesluit sodat pasiënte gedurende die slegte weer binne kon tan - gewone vensterglas verhoed sonbruin omdat dit as 'n versperring vir ultravioletstraling dien.
In teenstelling met ons Duitse vriend van die 1920s, sou iemand wat vandag in Brittanje woon, 'n heel ander indruk van sonlig en die uitwerking daarvan op die menslike liggaam hê. Die verstandige wysheid is dat daar nie so iets soos 'n veilige of gesonde bruin is nie, en dat 'n bruin is 'n teken van beskadigde vel om hom te beskerm teen verdere besering. Kinders en volwassenes word aangeraai om hulself te beskerm teen die son; veral gedurende periodes van sonnige weer gedurende die lente en vroeë somer. Hulle moet die son tussen die ure van 11 am en 3 pm vermy en hulself beskerm met T-hemde, hoede en sonskerms. Soos u kan sien, is daar 'n volledige ommeswaai in die denke oor die onderwerp.
Redes vir die huidige antipathie teenoor die son is nie moeilik om te vind nie. Na die Tweede Wêreldoorlog het verbeterings in behuising en voeding gelei tot 'n merkbare afname in die voorkoms van die baie siektes wat sonlig gebruik is om te behandel. Wanneer antibakteriese middels soos penisillien en streptomisien wyd beskikbaar geword het in die 1950s se mediese praktyk, het hulle uit alle erkenning verander. Hierdie nuwe dwelms bied die vooruitsig van vinnige geneesmiddels aan vir 'n wye verskeidenheid infeksies, en daarom is die higiëniese en medisinale eienskappe van sonlig nie meer as belangrik beskou as wat hulle was nie. Sonligterapie het onmoontlik geword, en is gou verwerp na die posisie van historiese nuuskierigheid.
Meer onlangs was daar baie klem op die skadelike gevolge van sonlig. Daar is nou 'n 'gat' in die osoonlaag om bekommerd te wees, sowel as 'n toename in die voorkoms van velkanker jaar na jaar. Sonlig is ongetwyfeld 'n kragtige versneller van veroudering van die vel, en kan kanker in vatbare individue veroorsaak, maar paradoksaal is dit noodsaaklik vir ons gesondheid. Die menslike liggaam benodig sonlig om vitamien D te vervaardig deur dit in die vel te sintetiseer.
Die optimale vlak van vitamien D vir gesondheid is nie bekend nie, en dus is die hoeveelheid blootstelling aan sonlig wat nodig is om hierdie belangrike funksie uit te voer, steeds baie oop vir vrae. Wat dit beteken, is dat waarskuwings oor die feit dat sonlig wesenlik skadelik is, met omsigtigheid hanteer moet word. Sonlig kan velkanker veroorsaak, maar daar is bewyse dat die sonlig van kritieke belang kan wees om 'n aantal siektes wat met lae vlakke van vitamien D geassosieer word, te voorkom. Daar is ook relatief min belang geheg aan die invloed van voeding in die ontstaan ​​van vel Kanker. Tog toon die beperkte hoeveelheid navorsing oor die onderwerp dat dit wat jy eet bepaal hoe jou vel reageer op sonlig. Die hoeveelheid vet in jou dieet, tesame met die vitamien- en mineraalinhoud van jou kos, kan bepaal hoe waarskynlik jy velskade in die son sal onderhou.
Die mediese literatuur oor sonbederf is teenstrydig: een ondersoekveld wys die voordele aan terwyl 'n ander die gevare benadruk. Een van die meer ongelukkige ontwikkelinge in moderne medisyne is 'n neiging tot spesialisering. In hierdie omstandighede is dit moeilik om nie onnodig beïnvloed te word deur die standpunte van kundiges in een of ander veld nie en die breër prentjie te mis. Dit word baie moeiliker om die hout vir die bome te sien, of eerder die sonlig deur die bome.
Om die positiewe gevolge van sonlig ten volle te waardeer, is dit soms voordelig om konvensionele mediese denke heeltemal opsy te sit en na ander tradisies van genesing te kyk. Sonlig, wanneer dit gebruik word as 'n medisyne, leen hom nie aan die westelike reduksionistiese metode van analise nie: dit is nie die beste manier om sy geheime te ontsluit om sy terapeutiese effekte op molekulêre vlak te bevredig nie.
Wanneer sonlig as medisyne gewaardeer is, het argitekte dikwels geboue gemaak wat die son se strale toegelaat het. Maar wanneer sonlig nie met dokters uit die weg is nie, is daar tans geen aansporing vir argitekte om daarvoor in hul geboue voorsiening te maak nie. Daar was 'n neiging om terapeutiese eienskappe van sonlig in baie hoër opsigte te hou gedurende periodes wanneer voorkoming as belangrik beskou word as genees. In hierdie omstandighede was die afbakening tussen dokter en argitek dikwels baie minder gemerk as wat vandag die geval is. In die verlede is argitekte aangemoedig om kennis oor medisyne te hê.
Gedurende die afgelope dertig jaar het die higiëniese en medisinale eienskappe van sonlig min invloed op die bouprofessies gehad. Waar sonargitektuur aangeneem is, is dit vir die doel van energiebewaring eerder as gesondheid; selfs al word dit al lank erken dat die sonlig in geboue 'n gunstige impak het op die welstand van insittendes.
Sonligpenetrasie in geboue word nou as 'voordelig' of 'wenslik' beskou, maar hierdie aspek van ontwerp kry steeds 'n relatief lae prioriteit. Trouens, die voordele om sonlig in ander geboue as sielkundige te kry, sal nie voor die hand liggend wees vir enigiemand wat die huidige literatuur oor bouontwerp lees nie. Aangesien ons soveel van ons tyd binnenshuis spandeer, glo ek dat die voordele van lewe of werk in 'n sonligte ruimte meer wyd bestudeer moet word en waardeer word as wat dit tans die geval is.
Sonligterapie was 'n medisyne van die pre-antibiotiese era, toe aansteeklike siektes alledaags was en die enigste verdediging teen hulle was 'n sterk immuunstelsel. Sedertdien, vir ongeveer vyftig jaar, is tuberkulose, longontsteking, septisemie en 'n leër van ander potensieel noodlottige siektes onder beheer gebring deur antibiotika. Ongelukkig word 'n toenemende aantal bakterieë weerstandbiedend teen dwelms en daar is tekens dat die ontwikkeling van nuwe antibiotika val agter die vermoë van organismes om weerstand aan te pas en te verkry. As sake nie verbeter nie, kan terapieë wat ons natuurlike weerstand teen siektes verhoog, meer aandag geniet as wat hulle in die afgelope jare gehad het. Die opkoms van weerstandbiedende bakterieë kan ook 'n invloed op bouontwerp hê.
Let wel: Daar is mediese toestande wat vererger word deur blootstelling aan sonlig, en sommige middels, soos antihistamiene, orale voorbehoedmiddels, antidiabetiese middels, kalmeringsmiddels, diuretika en 'n aantal antibiotika, verhoog sensitiwiteit vir die son. Enigeen wat aan 'n program van sonbemanning moet begin, moet hulle dokter raadpleeg as hulle twyfel oor hul gesondheid of enige medisyne wat hulle neem.
Herdruk met toestemming van die outeur. © 1999.
Gepubliseer deur Findhorn Press. www.findhornpress.com
Die genesende son: sonlig en gesondheid in die 21ste eeu
deur Richard Hobday.
Die lig en die hitte van die son is onontbeerlik vir die hele natuur. Die mensdom is ook deel van die natuur en het sonlig nodig vir gesondheid en welstand, vir lewenskragtigheid en geluk. Hierdie boek verduidelik hoe en waarom ons sonlig in ons lewens moet verwelkom - veilig! Dit wys hoe sonlig in die verlede gebruik is om siektes te voorkom en te genees, en hoe dit ons kan genees en in die toekoms kan help.
Richard Hobday, MSc, PhD is lid van die Britse register van komplementêre praktisyns en het tradisionele Chinese geneeskunde en Chinese oefenstelsels in China bestudeer. Dr Hobday het jare lange ervaring van sonkragontwerp in geboue en is 'n toonaangewende outoriteit in die geskiedenis van sonligterapie.