Grense | Diakonos
Wat is dit met mense en grense? Iets uit die oertyd toe alles oor oorlewing gegaan het? Iets van 'n ingebore aversie teen dit wat ANDERS is? Grense rondom mysself, my gevoelens. Grense rondom my familie, grense rondom my mense, my land, my kontinent, selfs dalk eendag rondom my wêreld teen wat van buite mag kom?
Waar dit ookal vandaan kom, dis 'n werklikheid. 'n Werklikheid wat die manier waarop ek werk en woon bepaal. Kyk maar na ons hoë mure en elektriese omheinings om ons huise. Selfs op vakansie, ver van enige amptelike kampplekke in die Kalahari of Namib, trek ons ons voertuie in 'n laer om ONS ruimte te skep.
In die verband het ek jare terug 'n baie interresante ondervinding gehad by Ukwi pan, in die weste van Botswana. Ons het in die bos gekamp, en ons voertuie in 'n halfmaan getrek, met ons vuur as die fokuspunt van die halfmaan. 'n Man van die Garankwa (spel?) San het uit die bos uit gestap gekom, aan die verste kant van die vuur gaan sit en homself warm gemaak. Geen oogkontak gemaak nie, ook nie na ons voertuie of besittings gekyk nie. Na 'n ruk staan hy op en loop. Eers toe ons met hom begin praat, draai hy om en gesels met ons in die suiwerste Afrikaans! Hy verduidelik toe vir ons dat vir hulle, 'n vuur altyd gemeenskaplike besitting is. Daarom ag hulle dit as ongeskik as jy jou vuur toe parkeer dat niemand anders daarby kan uitkom nie. Van 'n besoeker word verwag dat hy nie tussen die vuur en jou huis sal kom nie. Na 'n gesprek het hy die volgende dag teruggekom en vir my vriend 'n pyl en boog kom maak, sodat ons kan sien hoe hy dit doen.
Hoeveel keer mis ons nie verrykende ondervindings omdat ons laer trek en ander buite hou nie?
Die een ding wat my keer op keer tref van Jesus se optrede teenoor mense was Sy openheid. Die vrou met bloedvloeing het die moed gehad om aan die soom van Sy kleed te raak. Telkemale reik Hy uit, na die Siro-Fenisiese vrou, na Samaritane, na veragte Jode soos Levi die tollenaar, na kinders. Hy trek nooit laer en hou ander weg nie.
Wat sê my laer-trek mentaliteit van my getuienis as Christen? Hoe kan ek meer soos Jesus wees en oop wees vir ander?
Die Garankwa man se stelling dat vuur 'n gemeenskaplike besitting is, het my laat dink aan die uitstorting van die Heilige Gees soos tonge van vuur… Hoeveel keer probeer ons om die vuur van die Gees vir onsself te hou – Myne! Terwyl Jesus se opdrag juis die teenoorgestelde was – in Jerusalem en Samaria, ja tot aan die uithoeke van die wêreld moet ons hierdie vuur deel!
Dankie tog vir Jesus se uitsending van Sy dissipels, vir Sy uitreik na mense buite die volk waaronder hy gebore is, want ook ons was hierdie buitestaanders na wie die eerste Christene gestuur is, ook ons is nie gebore Jode nie. Dit plaas egter nou ook op my die verpligting om nie die evangelie vir myself te probeer hou nie, maar om uit te reik na ander.
Ons moet onsself egter mooi vergewis van wat ons probeer bereik as ons uitreik na ander – die doel is tog nie om van ander kopieë van onsself te maak nie. Wat wil ek wys, hoe wil ek teenoor ander optree?
Wat moet in MY verander om in liefde, met Jesus se gesindheid na ander uit te reik? Wat moet ek leer by Jesus om grense te kan oorsteek eerder as om grense op te rig? Na wie stuur Jesus my?