Hoe geheue werk
Daar is nog steeds 'n redelik verhitte kontroversie op die gebied van sielkunde oor die vraag of onderdrukte herinneringe herstel kan word of moet word, of hulle noukeurig is of nie. Die duidelikste kloof blyk te wees tussen geestesgesondheidspraktisyns en navorsers. In een studie het klinici 'n veel groter neiging gehad om te glo dat mense herinneringe wat in terapie herstel kan word, onderdruk as wat die navorsers gedoen het.
Die algemene publiek het ook 'n geloof in onderdrukte geheue. Dit is duidelik dat meer navorsing nodig is op die gebied van geheue.
Trauma kan vergete word
Die meeste mense onthou die slegte dinge wat met hulle gebeur, maar soms word uiterste trauma vergete. Wetenskaplikes studeer dit en ons begin om te verstaan ​​hoe dit gebeur. Wanneer dit vergeet word, word 'n dissosiatiewe wanorde soms ontwikkel, soos dissosiatiewe amnesie, dissosiatiewe fuga, depersonaliseringsversteuring en dissosiatiewe identiteitsversteuring . Hierdie afwykings en hul verhouding tot trauma word steeds bestudeer.
Geheue is nie soos 'n bandopnemer nie. Die brein verwerk inligting en stoor dit op verskillende maniere. Die meeste van ons het 'n paar traumatiese ervarings gehad, en hierdie ervarings lyk soms met 'n hoë mate van detail in ons brein verbrand. Wetenskaplikes bestudeer die verhouding tussen twee dele van die brein, die amygdala en die hippokampus, om te verstaan ​​hoekom dit is.
Die volgende stellings beskryf wat ons tans ken:
Matige trauma kan langtermyngeheue verbeter . Dit is die gesonde verstand ervaring wat die meeste van ons het, en dit maak dit moeilik om te verstaan ​​hoe die geheue vir afskuwelike gebeure vergete kan word.
Uiterste trauma kan langtermynopberging ontwrig en laat herinneringe wat as emosies of sensasies gestoor word, eerder as herinneringe. Onlangse navorsing dui daarop dat dit tot 'n paar dae kan duur om 'n gebeurtenis in langtermyngeheue ten volle te stoor.
Sensoriese snellers in die hede kan vergete materiaal tot gevolg hê. Dit is omdat die materiaal geassosieer word met die sneller deur 'n proses bekend as "staatsafhanklike geheue, leer en gedrag."
"Vals herinneringe" van ligte traumatiese gebeure is in die laboratorium geskep. Dit is onduidelik in watter mate dit in ander instellings voorkom.
Studies het gedokumenteer dat mense wat deur uiterste trauma leef soms die trauma vergeet. Die herinnering van die trauma kan later in die lewe terugkeer, gewoonlik in die vorm van sensasies of emosies, soms met "flashbacks" waar die persoon voel dat hulle die herinnering herleef. Hierdie materiaal word geleidelik meer geïntegreer totdat dit ooreenstem met ander herinneringe.
Die Debat Oor Herwinning
Is herwin herinneringe noodwendig waar? Daar is baie debat hieroor. Sommige terapeute wat met trauma-oorlewendes werk, glo dat die herinneringe waar is, omdat hulle gepaard gaan met sulke ekstreme emosies. Ander terapeute het gerapporteer dat sommige van hul pasiënte herinneringe herstel het wat nie waar was nie ('n herinnering dat hulle byvoorbeeld gedoop word).
Sommige groepe het beweer dat terapeute "herinneringe inplanting" impliseer of valse herinneringe in kwesbare pasiënte veroorsaak deur te suggereer dat hulle slagoffers van mishandeling is wanneer geen misbruik plaasgevind het nie.
Sommige terapeute het pasiënte oorreed dat hul simptome as gevolg van misbruik sou wees as hulle dit nie geweet het om waar te wees nie. Dit is nooit as 'n goeie terapeutiese praktyk beskou nie, en die meeste terapeute is versigtig om nie 'n oorsaak van 'n simptoom voor te stel nie, tensy die pasiënt die oorsaak rapporteer.
Daar is 'n paar navorsing wat daarop dui dat vals herinneringe vir sagte trauma in die laboratorium geskep kan word. In een studie is voorstelle gemaak dat kinders in 'n winkelsentrum verlore geraak het. Baie van die kinders het later geglo dat dit 'n ware herinnering was. Nota: Dit is nie eties om herinneringe aan ernstige trauma in 'n laboratoriumomgewing voor te stel nie.
Vind die middelste grond op herwinde herinneringe
Ek het gewerk met sommige pasiënte wat "herstelde herinneringe" van kindermishandeling het. My standpunt oor die waarheid van hul herinneringe is dat ek nie weet of hierdie herinneringe waar of nie is nie. In die meeste gevalle glo ek iets het met hulle gebeur omdat hulle simptome met hul herinneringe ooreenstem. In die meeste gevalle het hulle 'n paar herinneringe aan mishandeling wat deurlopende herinneringe is, en dit is dikwels in ooreenstemming met die herwinbare herinneringe. Ons werk slegs met die materiaal uit die verlede as dit in die hede van die hede kom. Die herinneringe is werklik vir die pasiënt, en dit is wat die belangrikste in terapie is. Ek moedig hulle nie aan om ouers of ander misbruikers te konfronteer nie, want dit is selde helpend en dikwels seer. Dit is uiters belangrik vir terapeute om nie leidende vrae te vra of om voor te stel dat sekere gebeurtenisse plaasgevind het nie.