As feilbare mense weet ons dat elkeen van ons oor sy eie persoonlike voorkeure, geloof, politieke standpunte, sosiale stand en nog ’n klomp ander veranderlikes beskik. Ons wil almal dink dat ons totaal objektief kan wees, maar dit is bloot nie die geval nie. Indien ons na ’n paar van die mees invloedryke wêreldbeskouings kyk, word dit vinnig duidelik hoe die interpretasie van geskiedenis beïnvloed kan word.
Volgens hierdie opvatting is die geskiedenis ’n liniêre verskynsel wat slegs ’n aantal natuurlike gebeurtenisse is met geen onderliggende doel of spesifieke verwantskap nie. Sekere goed het maar net gebeur sonder dat daar ’n Hoër Hand by betrokke was en die kans is goed dat alles ook op ’n sekere stadium gaan ophou bestaan.
In samehang met die naturalisme glo die postmodernis ook dat die geskiedenis in werklikheid ’n studie van een kultuur se mag oor ’n ander is. In die verband is waarheid relatief en kan ‘geskiedenis’, of ten minste die vertolking daarvan, aangepas en gemanipuleer word om mense te laat glo wat jy ook al wil hê hulle moet glo.
Hiervolgens kan dié dele van die geskiedenis wat nie aan die huidige meesterverhaal voldoen nie, bloot uitgelaat word. In ons huidige konteks word die grootste gedeelte van Afrikanergeskiedenis byvoorbeeld uitgelaat uit die kurrikulum en die bietjie wat wel geleer word, word verdraai. Sodra daar dan ’n hele generasie op hierdie wyse geleer is, word dit maklik om die Afrikanerjeug met ’n skuldlas oor die verlede te belaai sodat hulle die regverdiging vir hulle bestaan in Afrika sonder enige teenstand betwyfel.
Dit is treffend dat God die evangelie vir ons vandag aanbied in die vorm van ’n Boek wat so ryk aan geskiedenis is. Ons ontmoet soveel karakters wat God se storie uitgeleef het en vandag vir ons, deur al die jare steeds sy boodskap oordra. Dit is daarom nie te vergesog om dan ook te erken dat die geskiedenis aan God behoort nie.