PressReader - Beeld: 2017-07-01 - SA, kies nóú of gaan on­der
SA, kies nóú of gaan on­der
Beeld - 2017-07-01 - By - Suid­A­fri­ka staan voor die be­lang­rik­ste kruis­pad in ons ge­skie­de­nis.
Suid-A­fri­ka staan voor ’n kruis­pad. In die vol­gen­de dae, we­ke en maan­de moet ons as ’n sa­me­le­wing hier aan die suid­punt van A­fri­ka ’n be­sluit neem wat ons gan­se toe­koms gaan be­ïn­vloed.
Die keu­se is tus­sen suk­ses of mis­luk­king.
’n Mens sou dink dat dit ’n een­vou­di­ge keu­se is om te maak. En tog is daar groot ver­deeld­heid en on­se­ker­heid.
In dié sta­di­um is dit on­se­ker p­re­sies hoe ons by die oom­blik van waar­heid, die oom­blik van be­slis­sing, gaan uit­kom. Gaan dit ge­beur weens die vol­gen­de mo­sie van wan­troue teen die pre­si­dent? Gaan dit die vorm aan­neem van ’n ge­skied­kun­di­ge hof­uit­spraak? Of sal ons moet wag tot die ANC se na­si­o­na­le kon­fe­ren­sie in De­sem­ber?
Kan ons be­kos­tig om tot De­sem­ber te wag?
Suid-A­fri­ka is in­der­daad in ’n u­nie­ke po­si­sie in die wê­reld van­dag. Hier ge­beur din­ge wat in die mees­te an­der lan­de on­denk­baar sou wees.
In e­ni­ge nor­ma­le land sou die o­pen­baar­ma­king van sul­ke skok­ken­de skan­da­le soos ver­vat in die Gup­ta-e-pos­bood­skap­pe en an­der do­ku­men­te teen dié tyd reeds ge­lei het tot groot­skaal­se vry­wil­li­ge be­dan­kings van al die ge­ïm­pli­seer­de po­li­ti­ci. Hul­le sou hul kop­pe in skaam­te laat sak en ge­sê het: “Ek is uit­ge­vang. Dis tyd om te gaan.” Nie hier nie. In e­ni­ge nor­ma­le land sou dit teen hier­die tyd al ge­lei het tot drin­gen­de straf­reg­te­li­ke on­der­soe­ke en ver­vol­ging. Nie hier nie. Nie in ’n Suid-A­fri­ka wat re­geer word deur ’n ANC on­der pres. Ja­cob Ged­leyihle­ki­sa Zu­ma nie.
Die ANC wat van­dag aan die stuur van sa­ke staan in ons land het blyk­baar sy greep op die werk­lik­heid ver­loor.
Hul­le leef een­vou­dig op ’n an­der pla­neet.
Vas­ge­spin in hul self­ver­ont­skul­di­ging, ge­van­ge­nes van hul pseu­do­re­vo­lu­si­o­nê­re de­lu­sies, ho­ren­de doof en sien­de blind, ploe­ter hul­le voort met hul sin­lo­se bin­ne­ge­veg­te, hul on­doel­tref­fen­de plan­ne en hul on­ge­loof­li­ke groot­heids­waan.
Dis as­of hul­le ons, die men­se van Suid-A­fri­ka, glad nie raak­sien nie.
Daar is ru­briek­skry­wers en po­li­tie­ke ont­le­ders wat al lank­al waar­sku dat die ANC nooit die oor­gang ge­maak het van ’n be­vry­dings­be­we­ging na ’n re­ge­ren­de par­ty nie.
’n Oor­gang is wel ge­maak, want hul­le is dui­de­lik nie meer ’n be­vry­dings­be­we­ging nie.
Pleks daar­van om ’n ge­wo­ne re­ge­ring te word – iets wat hul­le meer as 20 jaar ge­le­de moes doen – het hul­le be­heer oor­ge­gee aan ’n groep wat die par­ty pro­beer om­skep in die en­ke­le groot­ste mis­daad­sin­di­kaat in SuidA­fri­ka.
Daar is feit­lik nie meer om­draai­kans nie. Dit lyk as­of die gan­se ANC oor­stroom is deur ’n golf van kor­rup­sie. ’n Golf wat, soos ’n tsoe­na­mi, reg bo-oor en dwars­deur el­ke fa­set van sy be­stuur ge­vloei het.
Die paar goeie men­se wat nog pro­beer kop bo wa­ter hou, sink weg in ’n stink moe­ras van ge­hei­me ge­kon­kel, dief­stal en leu­ens.
Ge­wo­ne re­ge­rings­plig­te word ver­waar­loos. In die plek daar­van hoor ons slegs leë po­pu­lis­tie­se re­to­riek. Re­to­riek wat al har­der op­klink na­ma­te die cha­os toe­neem.
Dit is waar ons land nou is. Dit is wat met ons be­vry­ding­stryd ge­beur het. Dit is wat van die eens trot­se A­fri­can Na­ti­o­nal Con­gress van Si­su­lu en Man­de­la ge­word het.
Van­dag het hul­le oor­ge­gee aan ’n ben­de ram­pok­kers.
Baie men­se gaan groot wils­krag aan die dag moet lê om hier­die ten­dens te stuit. Dit gaan waag­moed en in­di­vi­du­e­le held­haf­tig­heid verg. Om saam die kol­lek­tie­we keu­se te maak om die reg­te ding te doen, gaan ge­wel­di­ge deur­set­tings­ver­moë van ons al­mal eis. Maar ons kan slaag. Dit is nog nie te laat nie.
As die S­pring­bok­ke hul­self Il­lus­tra­sie: KOOS KOMBUIS kon reg­ruk, kan ons po­li­ti­ci die­self­de doen. Nie al­mal nie, maar som­mi­ge in sleu­tel­po­si­sies.
Maar het hul­le die po­li­tie­ke wil? Het hul­le die moed van hul oor­tui­ging? Is hul­le be­reid om hul eie loop­ba­ne en self­sug­ti­ge kort­ter­myn­wins op die spel te plaas ter wil­le van ’n gro­ter vi­sie? Die tyd sal leer. On­ge­luk­kig het ons nie eint­lik tyd nie.
Ons kan nie be­kos­tig om veel lan­ger op hier­die troe­bel see rond te dob­ber soos ’n skip son­der stuur nie.
Al­reeds be­gin die struk­tu­re en stel­sels wat or­de en sta­bi­li­teit moet hand­haaf, ge­vaar­lik uit­ra­fel. Groei­en­de ar­moe­de en die ge­paard­gaan­de toe­ne­men­de woe­de en des­pe­raat­heid lei tot al er­ger maat­skap­li­ke ver­val. Die mis­da­de teen vroue, kin­ders, vreem­de­lin­ge, plaas­ge­sin­ne en hul wer­kers ge­tuig hier­van.
As ons aan­gaan soos nou, son­der om iets dras­ties te doen, stuur ons af op a­nar­gie.
Die i­dee van a­nar­gie het dalk snaaks en ou­lik ge­klink toe Jo­han­nes Ker­kor­rel daar­oor ge­sing het. Maar glo my, as hy van­dag ge­leef het, sou hy saam­ge­stem het dat dít wat nou ge­beur, lank­al nie meer ’n grap is nie.
Ons kan dit een­vou­dig nie duld nie.
Ter wil­le van ons, ons kin­ders, en al­mal in Suid-A­fri­ka, moet ons nóú op­tree om die golf van waan­sin en wan­or­de te be­kamp wat deur ge­we­ten­lo­se en on­be­kwa­me lei­ers ont­ke­ten is.
Die keu­se is ons s’n, ons al­mal in die land. Suid-A­fri­ka staan van­dag voor ’n kruis­pad, die be­lang­rik­ste kruis­pad, glo ek, in ons ge­skie­de­nis.
Ons moet nóú die reg­te keu­se maak, of on­der­gaan.
PJE Smit - 2017-07-01
Arme koos kombuis,
Hy het wakker geword. Daar is nie meer omdraai kans nie ou maat. Sink sal jy sink saam met die skip. Die inligting was tot jou beskikking jare gelede en jy het die verkaarde besluit geneem. Zuma is nie die probleem nie. Die kiesers wat in die sogenaamde demokratiese verkiesings stem is die probleem.