ŉ Sêding lui: Hoe eet jy ŉ koek? Happie vir happie. Hoe klim jy ŉ berg? Treetjie vir treetjie. Na hierdie jaar voel dit asof ons as gesin op een van ŉ bergreeks se pieke staan en ons het ŉ onbelemmerde uitsig op die afgelope paar maande. Ons dit tog tot hier gemaak!
Vir ons is daar lewe en hoop na die dood van ons kind. Elle-Zaan kyk! Vandag stuur ons weer vir jou ballonne die lug op. Ons sal blou melkskommels drink en bordspeletjies speel, want ons vier die lewe.
Sjoe! jy het my ook vandag diep geraak met jou brief en baie diep laat dink. Baie, baie jammer oor jul groot verlies. Bid vir julle.
Dit is die seerste seer wat ‘n mens kan beleef. Dis nou drie jaar na ons seun, 17, se dood en die wande van die diep gat waarin ons is, is nog baie ver…
Die brief was net te veel vir my, die sluise is oop dit is so so hartseer, en ek gun dit vir niemand in die hele wereld nie, hulle se tyd genees, maar God is die Geneesheer. Sterkte aan almal wat deur die pyn en hartseer gaan.
Maar helaas, hulle wat buite staan, praat in die wind. Weet jy hoe voel dit wanneer geen woorde kan beskryf waardeur jy as ‘n ouer gaan wat die doods tyding ontvang! Geen goedbedoelde praatjies help nie.
Na baie struikel, dwaal, kom die besef: lewe gaan aan. Niemand staan stil en hou jou hand vas nie. Niemand gee om na ‘n aanvanklike rou tydperk nie.
My seun verjaar 26 Julie en 28 Julie is sy sterfdatum…..7 jaar gelede. Sewe jaar klink soos n lang tyd maar vir die ouers van n engelkind het die lewe bly vassteek die dag toe die betrokke kind weg is. Jy kan nooit weer “heel” wees nie en niks is ooit weer normaal nie. Ek het n wilsbesluit geneem om ter wille van my ander kinders en my man nie in sak en as te gaan lê nie. Elke oggend staan jy op en jou eerste gedagte is jou engelkind. My hart huil vir julle want ek weet……. Die lewe gaan aan en eendag gaan ons hulle weer ontmoet. Ek stuur n drukkie.xx